ร้อยเล่ห์เสน่ห์ลวง
ตอนที่ 12
ด้วยความสงสัยทำให้กร้าวนิ่งเฉยไม่ได้ ตามไปดักเจอลลิตาที่ตั้งใจมาเยี่ยมอสิตที่โรงพยาบาลในวันรุ่งขึ้น คาดคั้นว่าเมื่อวานเธอไปบ้านเขาทำไม ทั้งที่สั่งไว้แล้วไม่ให้ไป หญิงสาวรู้ว่าถ้าพูดความจริงเขาต้องไม่พอใจแน่ จึงเอาตัวรอดด้วยการโกหกว่าคิดถึงเขา แล้วตนก็ไม่ได้คุยอะไรกับอนุช นอกจากไม่อยากให้เธออยู่ใกล้เขา
กร้าวระอาลลิตาแต่เก็บอาการไว้ เน้นย้ำว่าอย่าเผลอพูดแผนการของเรา หน้าที่ของเธอคือดีกับอสิตและอย่าให้ใครสงสัย
“งั้นคุณต้องให้ความมั่นใจลิต้าด้วย พอดีลิต้าเป็นคนไม่ค่อยมั่นใจ อาจจะเผลอเมื่อไหร่ก็ได้”
กร้าวไม่พอใจที่ถูกต่อรอง แต่ต้องยอมเซ็นเช็คให้หนึ่งล้านบาทเพราะจำเป็นต้องใช้ลลิตาเป็นนกต่อทำลายพวกวิชเวทย์ต่อไป...
หลังการผ่าตัดขา อสิตยังต้องพักฟื้นอีกระยะซึ่งหมอคณิตที่ดูแลอย่างใกล้ชิดบอกว่าต้องรอให้เส้นประสาทฟื้นตัว แต่รับรองว่าอีกไม่นานอสิตต้องเดินได้เหมือนเดิม ครู่ต่อมาเมื่ออนุช อรชา ปรารภ และชายธงแห่กันมาเยี่ยม คณิตจึงขอตัวออกไป รวมทั้งปรารภกับชายธงที่ต้องการให้พี่น้องคุยกันส่วนตัว โดยเฉพาะเรื่องความไม่ชอบมาพากลของกร้าวที่คิดว่าเขาน่าจะต้องการยึดสมบัติของวิชเวทย์ ถึงได้เข้ามาบริหารงานในบริษัทรัตนกิจโดยปรับเปลี่ยนผู้บริหารใหม่หมด
แต่แล้วอรชากับอนุชก็หมดโอกาสคุยเรื่องนี้กับอสิต เพราะกร้าวเข้ามาขัดจังหวะเสียก่อน อนุชเจ็บใจและคิดหาวิธีใหม่เพื่อทำให้กร้าวดิ้นไม่หลุด ด้วยการทำให้ลูกทีมของกร้าวพูดความจริงออกมา โดยได้รับความร่วมมือจากชายธงกับปรารภเป็นอย่างดี
ชายธงหาข้อมูลทีมผู้บริหารของกร้าวจนได้ชื่อมาหนึ่งคนแล้วเอามาเลียบเคียงถามพ่อซึ่งกว้างขวางในวงการธุรกิจ อ้างว่าตนกับเพื่อนจะหุ้นกันเปิดบริษัทใหม่เลยอยากหาที่ปรึกษาเก่งๆ ปรากฏว่าเธียรรู้จักประวัติหมอนี่ดี แต่มีข้อแม้ว่าจะบอกให้หลังจากชายธงไปขอโทษธารินที่ทำให้เธอเสียใจจนไม่ยอมกินข้าวปลา
ชายธงทำตามข้อตกลงทันทีเพราะความจริงเขาก็ไม่ได้เกลียดชังอะไรธาริน หากแต่ไม่พอใจที่เธอไม่มีเหตุผล อคติกับอนุชเกินไป เมื่อเขามาขอโทษและรับปากจะดูแลเธอเหมือนเดิม ธารินก็ใจอ่อน สัญญาว่าจะพยายามกลับมาเป็นเด็กดีของเขาเหมือนเดิมเช่นกัน
เมื่อทำตามข้อแม้ของพ่อแล้ว ชายธงก็ได้ข้อมูลผู้บริหารหนึ่งในทีมของกร้าวซึ่งเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราว เป็นเพลย์บอย ชอบพูดจาโอ้อวด...จากข้อมูลนี้เองทำให้ชายธงวางแผนจ้างสาวเซ็กซี่คนหนึ่งเข้าไปพัวพันและล่อหลอกให้เขาหลุดปากเรื่องที่กร้าวจ้างวานทำงานเพื่อเทกโอเวอร์บริษัทรัตนกิจ
ปรากฏว่าแผนของชายธงสำเร็จลุล่วง สาวเซ็กซี่นางนั้นนำคลิปที่แอบอัดไว้มาแลกกับเงินค่าจ้าง หลังจากนั้นชายธงก็นัดเจออนุช อรชา และปรารภ เพื่อนำคลิปไปเปิดให้อสิตดู จะได้รู้ความจริงเสียทีว่ากร้าวไม่ใช่คนดีอย่างที่คิดมาตลอด
อสิตเกือบจะได้เห็นคลิปนั้นแล้วเชียว ถ้าลลิตาไม่บังเอิญรู้เห็นเสียก่อน ถึงแม้จะไม่ชัดเจนว่าคลิปนั้นคืออะไรแต่ก็ต้องป้องกันไว้ก่อน เธอพยายามถ่วงเวลาและแอบตามกร้าวมาช่วยขัดขวางสำเร็จ แถมมือถือของอรชาที่มีคลิปเด็ดก็ถูกกร้าวเอาไปโยนทิ้งต่อหน้าต่อตาอนุชที่ไม่สามารถทำอะไรเขาได้เลย นอกจากเดินหนีมาด้วยความเจ็บใจสุดๆ
เมื่อวิธีนี้ไม่สำเร็จ และแน่ใจว่าต่อไปกร้าวกับลลิตาต้องระวังตัวแจแน่ อนุชจึงหาวิธีใหม่ด้วยการยุให้สองคนนี้แตกคอกันเอง โดยเริ่มจากเธอต้องทำดีกับกร้าวราวกับว่ารักใคร่เพื่อให้ลลิตาไม่พอใจกร้าวจนเข้าใจผิด
คิดได้ดังนั้นแล้ว อนุชเริ่มปฏิบัติการทันที เธอทำอาหารให้กร้าวและถ่ายวีดิโอส่งไปยั่วเย้ยลลิตา เสร็จแล้วนำอาหารใส่ปิ่นโตเอาไปให้กร้าวที่บริษัท แต่ดันมาเจอกรวิกเสียก่อน
กรวิกไม่ญาติดีกับอนุช กระชากปิ่นโตมาถือ อนุชพยายามใจเย็นกับเพื่อนแต่ไม่เป็นผล กรวิกโยนปิ่นโตลงพื้นจนอาหารหกกระจายแล้วจับศีรษะอนุชกดลง
“โอ๊ย...ฉันเจ็บ...เธอเสียสติไปแล้วเหรอนก”
“ใช่ฉันเสียสติไปแล้ว เจ็บของเธอไม่ถึงครึ่งที่ฉันรู้สึก กินเข้าไป ชอบไม่ใช่เหรอ ของที่ไม่ใช่ของของตัวเอง”
“มีเรื่องอะไรกัน” เสียงกร้าวดังขึ้น...กรวิกรีบผละออกจากอนุช มองกร้าวกับคณิตที่เดินมาด้วยกันแล้วปั้นเรื่องหน้าตาเฉย
“อากร้าวช่วยนกด้วย นกทำปิ่นโตมาให้อากร้าว แต่นุชแย่งไป”
“แต่ที่อาเห็นไม่ใช่อย่างนั้น”
กรวิกชะงัก...โกรธที่ถูกจับได้ ตวัดเสียงอย่างพาลๆ “ถ้าอากร้าวเห็นแล้วมาถามนกทำไม”
“เพราะอาอยากรู้ว่านกจะหาเรื่องอะไรนุชอีก”
“ใช่สิ นกมันจอมหาเรื่อง ทำอะไรก็ไม่เคยดีไม่เหมือนนุช อยากจะไปขึ้นสวรรค์หรือลงนรกกันก็ตามใจ” กรวิกกระแทกเสียงแล้ววิ่งน้ำตาคลอออกไป คณิตก้าวตามด้วยความห่วงใย
กร้าวพาอนุชเข้าห้องทำงาน ซักถามจนรู้ว่าเธอทำอาหารมาให้แต่เขาไม่ไว้ใจ ดักคอว่ามีแผนอะไรหรือเปล่า หญิงสาวไม่คิดว่าเขาจะระแวงขนาดนี้ แสร้งโวยวายกลบเกลื่อนว่าคนอุตส่าห์ทำดีด้วยยังจะหาเรื่องกันอีก
“ก็ปกติไม่เคยเห็นเป็นอย่างนี้ หรือว่าเอาไปให้ไอ้เสาธงนั่นแล้วมันไม่กิน”
“แล้วมันไปเกี่ยวอะไรกับชายธงด้วย”
“ถ้าไม่เกี่ยวทำไมต้องออกรับแทนมัน”
“เพราะเขาเป็นสุภาพบุรุษ ไม่กักขฬะ ชอบรังแกผู้หญิงเหมือนคุณ”
“ถ้ามันดีขนาดนั้นมาแต่งงานกับผมทำไม จริงสิ คุณไม่ได้รักผม แต่คุณทำทุกอย่างเพื่อเงิน ไร้ศักดิ์ศรีสมเป็นพวกวิชเวทย์”
วาจาเหยียดหยามของกร้าวทำเอาอนุชของขึ้นทันที ระเบิดเสียงใส่เขาอย่างเหลืออด
“พูดถึงครอบครัวฉันแบบนี้อีกแล้ว ฉันอยากรู้จริงๆ คุณเติบโตมาในครอบครัวยังไง ถึงเป็นคนก้าวร้าวแบบนี้”
“ผมจะโตมายังไงก็ไม่ใช่พวกลักกินขโมยกินของคนอื่นเหมือนพ่อคุณแล้วกัน”
“แล้วพ่อฉันเกี่ยวอะไรด้วย”
“ทำไมจะไม่เกี่ยว เพราะเลือดในตัวคุณครึ่งหนึ่งก็เป็นเลือดชั่วๆของพ่อคุณ”
“หยุดก้าวร้าวพ่อฉันซะที” เธอตวาดพร้อมกับตบหน้าเขาสุดแรง
ชายหนุ่มไม่ยอมถูกตบฟรีแน่ กระชากเธอเข้ามาตะคอกอย่างฉุนเฉียว “ทำไม...แค่นี้รับความจริงไม่ได้รึไง”
“ถ้าเกลียดฉัน แล้วมาแต่งงานกับฉันทำไม” อนุชเสียงสั่นพร่า น้ำตาคลอ ผลักไสไม่ยอมให้เขาปล้ำจูบได้ตามอำเภอใจ และตบหน้าเขาซ้ำอีกที ทำให้กร้าวยิ่งโมโห พูดโพล่งว่าถ้าเธอตบ เขาจูบแน่
อนุชกลัวแต่ทำใจดีสู้เสือ เงื้อง่าจะต่อยเขา พอโดนรวบตัวมากอดจูบเลยแกล้งเป็นลมคอพับคออ่อนแล้วฉวยโอกาสที่กร้าวหลงกลหันหลังออกไปขอยาดมจากเลขาฯ วิ่งพรวดไปผลักเขาหน้าคะมำและปิดประตูล็อกทันที
กร้าวเจ็บใจ สั่งเลขาฯไปเอากุญแจมา อนุชได้ยินหันรีหันขวางหาทางหนีแต่ก็อับจนเพราะไม่มีทางออกอื่นแล้วตึกก็สูงมาก เมื่อเขาเปิดประตูเข้ามาได้ เธอจึงตกอยู่ในกำมือ แต่ยังไม่วายทั้งดิ้นทั้งด่าเขาพัลวันก่อนจะโดนเหวี่ยงไปบนโซฟาอย่างไม่ปรานี
อนุชลนลานด้วยความกลัว หยิบมือถือออกมาขู่จะโทร.แจ้งตำรวจ กร้าวกลัวซะที่ไหน ย่างสามขุมเข้ามากระชากมือถือปาทิ้งแล้วกอดจูบ ท่ามกลางเสียงร้องขอความช่วยเหลือดังลั่นไปหมด
ที่สุดกร้าวก็ถอนหน้าออก พร้อมตั้งคำถามอย่างหึงหวงจากใจจริง “รังเกียจผมมากนักเหรอ ทำไม จูบผมไม่ซาบซ่านเหมือนไอ้ชู้รักคุณหรือไง”
“ใช่ ชายธงเขาเป็นสุภาพบุรุษ ไม่ใช่ผู้ชายเลวๆ อย่างคุณ”
“ผมจะจูบให้คุณลืมมันไปเลย”
“ก็เอาสิ คุณจูบฉันครั้งนึง ฉันก็จะไปนอนกับชายธง ครั้งนึง ดูซิว่าฉันจะลืมใคร”
“พูดได้ยังไงไม่อายปากตัวเอง อย่าลืมสิคุณเป็นเมียผม”
“เป็นเมียคุณแล้วเป็นเมียคนอื่นไม่ได้หรือไง”
“ไร้ยางอาย”
“ใช่ ฉันมันไร้ยางอาย ยังไงวิชเวทย์ก็ไม่มีศักดิ์ศรีในสายตาคุณอยู่แล้ว เอาสิ จูบฉันเลย จูบให้สาแก่ใจคุณ ฉันจะได้ไปนอนกับคนอื่น จะได้ลืมว่ามีสามีเลวๆอย่างคุณ”
กร้าวโกรธหน้าดำหน้าแดงจะจูบอนุชให้หายปากเก่ง ปรากฏว่าเธอยื่นหน้าท้าทาย แววตาเด็ดเดี่ยว
“เอาสิ จะได้รู้ว่าฉันไม่ได้เก่งแต่ปาก”
ชายหนุ่มเห็นแววตาสวยดุคู่นั้นก็รู้สึกหวั่นไหว กลัวเธอจะทำอย่างที่ปากพูดจริงๆ ลุกขึ้นถอยออกมาอย่างไม่สบอารมณ์
“คุณมันพวกสับปลับไว้ใจไม่ได้”
“กับคนเลวต้องมีสัจจะด้วยเหรอ”
“ตอบโต้คนเลวด้วยการเลวตอบ ก็เรียกว่าเลวเหมือนกัน”
“คุณกร้าว!!”
“ไม่อยากถูกด่าก็รักษาคำพูดสิ”
“ก็ได้ งั้นคุณเลิกยุ่งกับพี่ลิต้าสิ แล้วฉันจะยอมเป็นของคุณ”
“ว่าไงนะ”
“จะมาหูตึงอะไรตอนนี้...ฉันบอกว่าฉันจะยอมเป็นของคุณ”
กร้าวนิ่งสนิท มองหน้าอนุชอย่างไม่อยากเชื่อ...ด้านคณิตที่ตามกรวิกไป เขาพยายามทำให้เธออารมณ์เย็นขึ้นด้วยการพูดติดตลกว่ามีอะไรก็เล่าให้เขาฟังได้ คิดเสียว่าเขาเป็นยาระบายอ่อนๆก็แล้วกัน
ได้ผล! กรวิกยิ้มออก ตอบกลับว่าใครจะกล้าคิดกับเขาแบบนั้น
“ผมพูดจริงๆนะครับ ถึงผมอาจจะช่วยอะไรคุณไม่ได้ แต่การได้ระบายทำให้ใจเราเบาขึ้นนะครับ พอใจเบาเราก็มีสติคิดแก้ปัญหาได้”
“ที่คุณพูดอาจจะถูก แต่คงไม่ใช่กับเรื่องนี้”
“ทุกอย่างต้องใช้เวลา เชื่อผมนะครับ แล้ววันนึงมันจะดีขึ้น”
“ค่ะ...ไม่รู้ทำไมเวลาฉันมีเรื่องทีไรต้องเจอคุณทุกที”
“คุณเชื่อเรื่องเทพประจำตัวที่คอยคุ้มครองเราหรือเปล่าครับ”
“ยังไงเหรอคะ”
“งั้นผมจะเล่าให้ฟังนะครับ”
กรวิกยิ้มบางๆ รับฟังเรื่องเล่าดีๆนั้นด้วยท่าทีผ่อนคลายสบายใจมากขึ้น ลืมเรื่องที่ทำให้อารมณ์ขุ่นมัวไปชั่วคราว...
ตรงข้ามกับลลิตาที่เวลานี้หงุดหงิดกระวนกระวายเพียงเพราะกร้าวไม่รับโทรศัพท์ หวาดระแวงว่าจะถูกเขาเขี่ยทิ้งเพราะหลงรักเมียแต่งอย่างอนุช
กร้าวพาอนุชกลับบ้านและไม่ยอมรับสายลลิตาแม้แต่ครั้งเดียว จากนั้นก็ทวงสัญญาที่ว่าเธอจะยอมเป็นของเขา หวังว่าคงไม่ตุกติก
“กลัวเหรอ” อนุชพูดจากวนประสาท พอเขาเดินเข้าหาก็หวั่นหวาดแต่ทำเป็นใจดีสู้เสือ “คิดว่าใช้กำลังแล้วจะได้ทุกอย่างใช่มั้ย”
กร้าวชี้หน้าฝากไว้ก่อน แล้วถอดเสื้อเตรียมอาบน้ำ อนุชยิ้มสมใจหยิบมือถือในกระเป๋ากางเกงออกมาแอบถ่ายไล่เรื่อยตามทางเดินที่เสื้อผ้าเขาถอดกองเรี่ยราดหน้าห้องน้ำ เปิดประตูอย่างเบามือ ถ่ายกร้าวที่กำลังอาบน้ำหลังม่านพรางตัวสุดเซ็กซี่ โดยที่เจ้าตัวไม่รู้เห็นเพราะเสียงน้ำจากฝักบัวค่อนข้างดัง
ถ่ายกร้าวเสร็จ อนุชหันกล้องหาตัวเอง จีบปากจีบคอยั่วโมโหลลิตา “บอกแล้วไงคะ ของใหม่ยังไงก็ดีกว่าของเก่ามือสองแตกลายงา ขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะคะพี่ลิต้า ข้าวใหม่ปลามันก็อย่างนี้แหละ”
ลลิตาได้รับคลิปวีดิโอนั้นก็ยิ่งคลั่ง สบถด่าอนุชผ่านลมแล้งว่าหน้าด้าน แล้วกดส่งข้อความหากร้าวให้รับสายเดี๋ยวนี้ไม่งั้นเห็นดีกันแน่...อนุชเห็นข้อความยิ่งได้ใจ ตอบกลับไปยั่วอีก
“ดูแลสามีตัวเองให้ดีเถอะ เผื่อว่าถูกหลอกใช้จะได้มีที่ซุกหัวนอน”
ลลิตาอ่านแล้วกรี๊ดสุดเสียงด้วยความเจ็บใจ ลืมสนิทว่าตัวเองอยู่ในห้องกับอสิตและอรชา
“เป็นอะไรลิต้า” อสิตแปลกใจ
“มีหมาเข้ามาขโมยของค่ะ เดี๋ยวลิต้ามา” ว่าแล้วหล่อนเดินออกไปอย่างฉุนเฉียว อสิตมองตามงงๆ อรชาอมยิ้มอย่างรู้ทัน แอบโทร.รายงานน้องสาวว่าพี่สะใภ้สติแตกไปแล้ว คงแจ้นไปหานายกร้าว
“นุชเตรียมรับมือไว้แล้ว ไม่ต้องห่วงนะคะพี่อร”
วางสายจากอนุชแล้ว อรชาไม่ลืมโทร.ไปเล่าให้ปรารภฟัง...จากนั้นไม่นานชายธงก็รับรู้อีกคน เขาเป็นห่วงอนุชมาก กรอกเสียงผ่านโทรศัพท์ต่อว่าปรารภทำไมไม่บอกแผนการนี้ตั้งแต่แรก
“ทุกคนคงเกรงใจคุณมั้งครับ คุณช่วยพวกเรามามากแล้ว”
“แต่มันอันตรายเกินไป ถ้านุชเสียทีคุณกร้าวขึ้นมาจะทำยังไง”
“ผมคิดว่านุชน่าจะเอาตัวรอดได้...แต่ถ้ามีอะไรไม่ชอบมาพากล ผมจัดการเอง”
แม้ปรารภจะรับปากแต่ชายธงก็ยังไม่คลายความเป็นห่วงอนุชอยู่ดี เขาเหลือบมองธารินที่ห้องรับแขก นัดกันดิบดีว่าจะไปดูหนัง แต่เพราะห่วงอนุชมากกว่าจึงตัดสินใจโกหกธารินว่ามีธุระด่วนต้องรีบไป ไว้วันหลังจะพาไป
ที่บ้านกร้าว อาหารเย็นฝีมืออนุชเสร็จเรียบร้อยแล้ว และกร้าวก็อาบน้ำเสร็จแล้วเช่นกัน เขาเดินมาเมียงมองเธอจัดโต๊ะอาหารก่อนเอ่ยถามด้วยความแปลกใจ เพราะที่ผ่านมาแทบไม่เคยเห็น
“ทำอะไร”
“ก็ทำหน้าที่ภรรยาตามที่ตกลงกันยังไงล่ะคะ เชิญค่ะ อาหารเย็นพร้อมแล้ว”
“คุณคิดว่าผมเสียเงินร้อยล้านจ้างคุณมาเป็นแม่ครัวงั้นเหรอ”
“ฉันก็ไม่คิดว่าคุณเสียเงินร้อยล้านจ้างฉันมาเป็นนางบำเรออย่างเดียวเหมือนกัน จริงมั้ย คุณต้องการอะไร”
“ต้องการอะไรงั้นเหรอ ให้คุณชดใช้ไง”
“แล้วฉันไปทำอะไรให้คุณ”
“คุณไม่ได้ทำแต่พ่อของคุณทำ” กร้าวขึ้นเสียงด้วยความแค้น อนุชไม่พอใจ ตวาดกลับเสียงดังไม่แพ้กัน
“พูดอย่างนี้อีกแล้ว งั้นก็บอกมาสิว่าพ่อฉันทำอะไร บอกฉันมาสิคุณกร้าว พ่อฉันทำอะไร คุณถึงจงเกลียดจงชังครอบครัวฉันนัก ฉันจะชดใช้ให้คุณทุกอย่าง คุณจะได้เลิกทำร้ายคนอื่นซะที”
“อยากชดใช้มากใช่มั้ย” ขาดคำ กร้าวปล้ำจูบอนุชอย่างดุดัน แต่ครู่เดียวต่างฝ่ายต่างหยุดเพราะสาวใช้เข้ามารายงานว่ามีแขกมาหาคุณกร้าว
ลลิตานั่นเอง! กร้าวไม่พอใจรั้งหญิงสาวออกไปต่อว่าเสียงขุ่น “ผมสั่งกี่ครั้งแล้วว่าอย่ามาที่นี่” แต่ลลิตาไม่ยอมอ่อนให้เหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา สวนกลับด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้าง
“ลิต้าก็ไม่อยากมาหรอกค่ะ ถ้าคุณรักษาคำพูด”
“แล้วผมไม่รักษาคำพูดตรงไหน”
“คุณปิดมือถือทำไม หรือว่าได้ทุกอย่างไปแล้วจะทำยังไงกับลิต้าก็ได้”
“หยุดเดี๋ยวนี้นะลิต้า”
“ทำไม...กลัวนังเมียตัวดีได้ยินเหรอไง ได้! ลิต้าจะบอกมันเดี๋ยวนี้แหละ”
“หยุดทำอะไรบ้าๆซะที ผมให้ทุกอย่างที่คุณต้องการแล้ว หรือว่าอยากได้เพิ่มอีก เดี๋ยวผมเซ็นเช็คให้”
ลลิตาปัดมือกร้าวที่พยายามยื้อยุด เน้นย้ำว่าตนไม่ได้อยากได้เงินแต่อยากได้ตัวเขา ชายหนุ่มชะงักเล็กน้อย อธิบายเสียงอ่อนว่ามันไม่ได้อยู่ในข้อตกลง
“แล้วที่คุณมาโปรยเสน่ห์ มาทำดีกับลิต้าหมายความว่ายังไง หรือแค่คิดหลอกใช้ลิต้า”
กร้าวอึ้งพูดไม่ออกเพราะเป็นอย่างนั้นจริงๆลลิตา รับรู้ด้วยความผิดหวัง น้ำตาคลออย่างสุดกลั้น
“ก็ได้ ถ้าคุณคิดกับลิต้าแค่นี้จริงๆลิต้าจะไปบอกสิต จะไปบอกทุกคน”
“คิดเหรอว่าผมจะยอมให้คุณขู่ง่ายๆ”
“ลิต้าก็ไม่ยอมถูกหลอกใช้ฟรีๆเหมือนกัน”
ลลิตาพูดจบก็สะบัดหน้าเดินลิ่วไปด้วยความโกรธ กร้าวโมโหกวาดข้าวของแถวนั้นล้มระเนระนาด แล้วต้องชะงักเมื่อได้ยินเสียงมือถือดังขึ้น อนุชซุ่มถ่ายคลิปรีบหลบวูบไปมุมหนึ่ง รับสายจากชายธงที่โทร.มาด้วยความเป็นห่วง
“ทุกอย่างโอเค...นุชไม่เป็นไร” หญิงสาวตอบกลับเบาๆ พลางเหลียวหน้าเหลียวหลังกลัวกร้าวเดินมาเจอ
“ถ้ามันทำอะไรนุชโทร.บอกเรานะ ตอนนี้เราอยู่หน้าบ้าน เราจะอยู่เป็นเพื่อนนุชทั้งคืน”
“อะไรนะ อยู่หน้าบ้าน? นุชว่าชายธงกลับไปดีกว่า เดี๋ยวคุณกร้าวสงสัย”
พูดไม่ทันขาดคำ กร้าวส่งเสียงถามก่อนถึงตัว “มายืนทำอะไรลับๆล่อๆตรงนี้” อนุชตกใจทำมือถือหล่นลงพื้นข้างตู้โชว์ ชายธงตกใจที่จู่ๆเสียงอนุชขาดหายไป มองเข้ามาในบ้านด้วยท่าทีร้อนใจ ส่วนอนุชยืดตัวตรงประจันหน้ากร้าวและยอกย้อนอย่างไม่กลัว
“ฉันต่างหากที่ต้องถามคุณไปยืนทำอะไรลับๆ ล่อๆกับพี่ลิต้าตรงนั้น”
ขณะพูดก็แอบเตะโทรศัพท์มือถือเข้าไปใต้ตู้ กร้าวไม่ทันสังเกต ตะคอกใส่หญิงสาวด้วยความไม่พอใจ
“นี่ย้อนผมเหรอ”
“ไม่ได้ย้อน ในเมื่อคุณผิดสัญญา ข้อตกลงของเราวันนี้ฉันถือว่าโมฆะ”
อนุชเดินหนีเข้าห้องปิดประตูล็อกอย่างว่องไว กร้าวเรียกเท่าไหร่ก็ไม่ยอมเปิด
“ถ้าคิดว่าหลบอยู่ในห้องนี้ได้ตลอดไปก็เชิญ...แตงไปเอาเบาะมา คืนนี้ฉันจะนอนตรงนี้”
สาวใช้ทำตามคำสั่งเจ้านายอย่างไม่อิดออด...ด้านชายธงที่หันรีหันขวางอยู่หน้าบ้าน ห่วงอนุชเหลือเกิน มือถือดังคิดว่าเธอโทร.มา กดรับสายแล้วเรียกชื่อเธอระรัว กระทั่งได้ยินเสียงตอบกลับ ถึงชะงักหน้าเจื่อน
“รินเองค่ะพี่ชายธง”
ชายธงอึกอักเอาตัวรอด นึกว่าเป็นนงนุชเพื่อนของตนอีกคน ธารินรู้ว่าเขาโกหกเพราะเธอแอบสะกดรอยตามเขามาตั้งแต่แรก แกล้งถามว่าเสร็จธุระหรือยัง
“เอ่อ...ยัง...ยังยุ่งๆอยู่เลย รินมีอะไรหรือเปล่า”
“รินแค่จะโทร.มากู้ดไนต์ ฝันดีนะคะ”
“เช่นกันครับ” ชายธงวางสายอย่างโล่งอก...ตรงข้ามกับธารินที่หน้าหมองยืนอยู่อีกฝั่ง
ธารินไม่กระโตกกระตากให้ชายธงรู้ ตัดสินใจเข้าไปคุยกับกร้าวในบ้านอย่างใจเย็น
“ฉันคิดว่าในฐานะสามี คุณควรรู้ว่าภรรยาของคุณยังไม่เลิกติดต่อกับแฟนฉัน ตอนนี้แฟนฉันแอบเฝ้าภรรยาคุณอยู่หน้าบ้าน คุณน่าจะปรามภรรยาคุณบ้าง ถ้าเจ้าตัวเขาไม่อายก็น่าจะเห็นแก่หน้าคุณ”
“ผมว่าคุณบอกแฟนคุณดีกว่า อย่ามายุ่งกับภรรยาผม”
“แต่ของอย่างนี้ตบมือข้างเดียวไม่ดังนะคะ ยิ่งถ้าเป็นของฟรีคงไม่มีผู้ชายหน้าไหนปฏิเสธหรอกจริงไหมคะ”
กร้าวสะอึก มองตามธารินที่หันกลับออกไปด้วยสีหน้าเหนื่อยหน่าย เห็นชายธงจอดรถเฝ้าอนุชอยู่นอกรั้วบ้านก็ยิ่งเซ็ง ทั้งที่ไม่เข้าใจว่าเขาจะทำอะไรกันแน่...พลัน ได้ยินเสียงมือถือดังแว่ว กร้าวมองหาที่มาของเสียงจนไป เจออยู่ใต้ตู้โชว์ หยิบมันขึ้นมากดรับแต่ไม่ทันได้พูดอะไร อรชาร้อนใจเป็นห่วงน้องสาว สวนมาเสียก่อน
“เป็นไงนุช แผนปั่นหัวสองคนนั่นสำเร็จหรือเปล่า”
กร้าวได้ยินชัดแต่นิ่งเงียบ กดตัดสายพร้อมคำรามในลำคออย่างเจ็บใจอนุช “ยายตัวแสบ!” ฝ่ายอรชาแปลกใจที่ไม่มีเสียงตอบ กระวนกระวายใจแทบอยู่ไม่ติด
ooooooo
ลลิตาย้อนกลับมาหาอสิตที่โรงพยาบาล ตั้งใจจะเปิดเผยความร้ายกาจของกร้าว เธอเคาะประตูห้องแล้วแต่ไม่ทันได้เข้าไปก็หมดโอกาส เพราะกร้าวตามมาฉุดดึงเธอไว้
“นี่ปล่อยนะ ฉันบอกให้ปล่อย”
“อยากนอนกับผมไม่ใช่เหรอ”
กร้าวดึงลลิตาเข้ามาจูบอย่างร้อนแรงแล้วพาเธอกลับออกไป อรชาที่อยู่ในห้องกับอสิตเดินมาเปิดประตูจึงไม่เห็นใคร เลยนึกว่าตัวเองหูฝาดได้ยินใครมาเคาะ
ด้านอนุชที่บ้านกร้าว พอรู้ว่าเจ้าของบ้านออกไปข้างนอก จึงลงมาค้นหาโทรศัพท์มือถือใต้ตู้แต่ไม่เจอ...ปะเหมาะพอดีอรชาโทร.เข้าเบอร์บ้าน ได้ยินเสียงน้องสาวก็ละล่ำละลักใส่
“นุช...นุชใช่มั้ย ทำไมพี่โทร.เข้ามือถือไม่รับสาย”
“นุชทำมือถือหายค่ะพี่อร ไม่รู้อยู่ไหน”
“แต่ว่าเมื่อสักครู่พี่โทร.เข้าเครื่องนุช มีคนรับสายแต่ไม่ยอมพูดอะไร หลังจากนั้นก็ติดต่อไม่ได้”
“เป็นไปไม่ได้ หรือว่า...” อนุชตกใจเมื่อแน่ใจว่ากร้าวรู้ตัวแล้ว!
หลังจากนั้น อรชารีบส่งข่าวปรารภที่กำลังเลี้ยวรถเข้ามาหาเธอในโรงพยาบาล จังหวะนั้นปรารภเห็นรถกร้าวที่มีลลิตานั่งอยู่ด้วยเลี้ยวออกไปพอดี
“คุณอรครับ ผมเจอรถคุณกร้าวแล้ว”
“จริงเหรอคะ บางทีถ้าพี่สิตรู้ว่าสองคนนั่นมีอะไรกัน อาจจะเชื่อที่เราพูดก็ได้”
ปรารภวางสาย ขับตามรถกร้าวอย่างกระชั้นชิด แต่แล้วคลาดกันตรงแยกไฟแดงอย่างน่าเสียดาย พออนุชทราบจากอรชาก็นึกรู้ว่าพวกเขาจะไปไหน
“นั่นมันทางไปคอนโดฯคุณกร้าวนี่คะ”
“แล้วคุณกร้าวจะพาพี่ลิต้าไปที่คอนโดฯทำไม หรือว่า...คุณกร้าวจะปิดปากพี่ลิต้า”
“พี่อรไม่ต้องห่วงนะคะ เดี๋ยวนุชจัดการเอง” อนุช วางสายแล้วเรียกสาวใช้มาขอกุญแจสำรองคอนโดฯกร้าวก่อนพาตัวเองออกจากบ้านด้วยความรีบร้อน
ชายธงที่ยังปักหลักเฝ้าเห็นอนุชเข้าก็ตาลีตาเหลือกลงมาซักถามก่อนจะอาสาไปส่ง...เมื่อถึงคอนโดฯ ชายธงเรียกกร้าวอยู่หลายคำแต่ไม่มีเสียงตอบ อนุชจึงใช้กุญแจไขเข้าไป แล้วก็เห็นจะจะว่ากร้าวกับลลิตากำลังนัวเนียกันบนเตียงในสภาพเหลือเสื้อผ้าน้อยชิ้น
ทั้งคู่ตกใจผละออกจากกัน...อนุชเร่งชายธง
ถ่ายคลิปไว้ให้หมด ตนจะได้ใช้เป็นหลักฐานฟ้องหย่า และพี่ชายของตนจะได้ตาสว่างเสียที
“ทำบ้าอะไรของแก หยุดเดี๋ยวนี้” กร้าวตวาดลั่น ชกต่อยชายธงจนมือถือหลุดมือกระเด็นไป อนุชวิ่งเข้ามาร้องห้ามกร้าวเสียงหลง
“อย่า...คุณกร้าว อย่าทำชายธง”
“ถอยไปนุช อย่าเข้ามา” พูดจบชายธงหันมาซัดกร้าวหนึ่งหมัด
เมื่อต่างฝ่ายต่างไม่ยอมและทำท่าลุกลามเอาเป็น เอาตาย อนุชทนไม่ได้ต้องเข้ามาแยก ขณะที่ลลิตาเอาแต่กรีดร้องอย่างตื่นตระหนก
“หยุดทำตัวเป็นอันธพาลเดี๋ยวนี้คุณกร้าว ฉันบอกให้หยุด หยุดเดี๋ยวนี้” อนุชปกป้องชายธงด้วยการดึงกร้าวออกมา ลลิตาเห็นดังนั้นก็ปรี่เข้าไปตบหน้าอนุช แทนที่กร้าวจะขอบคุณ กลับตวาดใส่ลลิตาอย่างไม่พอใจ
“คุณไม่มีสิทธิ์ทำอย่างนี้กับอนุช”
ไม่เพียงแค่ตวาด กร้าวยังผลักลลิตาล้มลงด้วย แล้วทิ้งให้หล่อนร้องกรี๊ดเป็นบ้าเป็นหลังอย่างเจ็บใจ ส่วนตัวเองคว้าเสื้อใส่ก่อนกระชากอนุชออกจากห้อง โดยมีชายธงก้าวตามมาติดๆ
“จะทำอะไรนุช ปล่อยนุชเดี๋ยวนี้”
“เรื่องผัวเมีย...อย่ายุ่ง” กร้าวชี้หน้าชายธงแล้วฉุดแขนอนุชไปต่อ ชายธงดึงดันไม่ยอมถอย กระทั่งอนุชต้องร้องห้ามด้วยตัวเอง
“อย่าชายธง...อย่าเข้ามา นุชขอร้อง ให้เราเคลียร์กันเอง เดี๋ยวเรื่องจะยิ่งไปกันใหญ่ ไม่ต้องเป็นห่วง”
ชายธงฮึดฮัดเป็นห่วงอนุชแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ยืนกำมือแน่นมองกร้าวพาเธอไปต่อหน้าต่อตาด้วยความแค้นใจ
ooooooo
เมื่อกลับถึงบ้าน กร้าวฉุดกระชากลากถูอนุชอย่างไม่ปรานี โวยวายว่าเธอทำเขาเจ็บแสบมากที่ร่วมหัวกับชู้รักอย่างชายธงแบ็กเมล์เขา
“ฉันไม่ได้แบ็กเมล์ แล้วก็เลิกเรียกชายธงว่าชู้รักฉันซะที”
“ทำไมผมจะเรียกไม่ได้ หรือว่าแทงใจดำ”
“แล้วที่คุณไปนอนกับพี่ลิต้าล่ะ จะเรียกว่าอะไร”
“อย่าบอกนะว่าคุณหึงผม”
อนุชอึกอัก กลัวเขารู้ว่าตัวเองต้องการเปิดโปงเรื่องแผนควบคุมกิจการทั้งหมดจึงรับสมอ้างว่าเธอหึงเขา
“งั้นก็นอนกับผมซะสิ”
พูดขาดคำ กร้าวดึงอนุชมากอดจูบพัลวัน พอหญิงสาวดิ้นรนขัดขืนก็นึกรู้ว่าเธอโกหก ไม่ได้หึงอย่างที่บอก...คาดคั้นเสียงเข้ม
“คุณทำอย่างนี้ต้องการอะไรกันแน่ บอกผมมาสิว่าคุณทำอย่างนี้ต้องการอะไร”
“งั้นคุณก็บอกมาสิว่าคุณทำร้ายครอบครัวฉันทำไม วิชเวทย์ทำอะไรให้คุณเดือดร้อน คุณถึงเกลียดฉันนัก”
“ทำอะไรงั้นเหรอ” เขาปล้ำจูบเธออีกครั้ง เธอผลักไสแล้วตบหน้าเขาอย่างแรง
“คุณมันพวกฉวยโอกาส เห็นแก่ได้ ดีแต่รังแกคนไม่มีทางสู้ ฉันเกลียดคุณ ได้ยินมั้ยฉันเกลียดคุณ...
ฉันเกลียดคุณ!!”
อนุชวิ่งหนีเข้าห้องร้องไห้ด้วยความเสียใจ สับสน และสะเทือนใจอย่างบอกไม่ถูก “ถ้าคุณโกรธฉัน เกลียดฉัน จะด่าจะว่ายังไงก็ได้ แต่ทำแบบนี้กับฉันทำไม...ทำไม!!”
ข้างฝ่ายลลิตาที่คอนโดฯ เธออารมณ์ค้างเพราะโดนขัดขวาง ฮึดฮัดฟึดฟัดไปมาอยู่ครู่หนึ่งก่อนเหลือบไปเห็นมือถือของอนุชที่กร้าวเก็บได้ หยิบมันมากดดูคลิปวีดิโอไล่เรื่อยจนเห็นภาพตอนที่ตัวเองบุกไปขู่กร้าวที่บ้านซึ่งอนุชแอบถ่ายไว้
“นังสารเลว...มันคิดจะทำอะไรของมันกันแน่” ลลิตาสบถอย่างเจ็บใจที่เสียรู้อนุช แล้วตรงดิ่งไปบ้านกร้าวด้วยความร้อนใจ
ปรากฏว่ามาเจอกร้าวกำลังดื่มเหล้า ท่าทางหัวเสียหลังจากทะเลาะกับอนุช พอเห็นลลิตาโผล่เข้ามา ชายหนุ่มไม่แม้แต่จะมองหน้า ตวัดเสียงอย่างเคืองๆ
“สาแก่ใจคุณแล้วใช่มั้ยที่เป็นแบบนี้”
ลลิตาของขึ้น แว้ดใส่ทันควัน “ทำไมมาโทษกันแบบนี้ล่ะ เรากำลังถูกเด็กนั่นปั่นหัวยังไม่รู้ตัวอีก”
“ผมเบื่อจะฟังเรื่องนี้เต็มทนแล้ว เชิญคุณกลับไปได้แล้ว”
“คุณต้องฟังฉันก่อนทุกอย่างจะพัง”
“ผมบอกให้ไสหัวออกไป ไม่ได้ยินหรือไง” เขาลุกพรวดเข้าไปฉุดแขนเธอจะลากออกจากบ้าน ลลิตาโกรธจัดตบหน้าเขาดังฉาด!
“ถ้าคิดจะทำงานด้วยกัน อย่าทำเหมือนฉันเป็นกระดาษชำระ อยากจะเช็ดก็เช็ด เช็ดเสร็จแล้วก็ทิ้ง ดูนี่ซะ” ว่าแล้วยัดโทรศัพท์มือถืออนุชใส่มือเขา...กร้าวเปิดดูคลิปที่ตัวเองถูกแอบถ่ายหลายฉาก ขณะเดียวกันลลิตาก็เล่าเรื่องทุกอย่างให้ฟังก่อนบอกว่าอนุชส่งคลิปพวกนี้มาให้ตน
“นุชคงไม่พอใจที่เห็นเราสองคนสนิทสนมกัน”
“คุณคิดว่ายายนุชหึงคุณงั้นเหรอ ทั้งๆที่ตัวเองสนิทสนมกับผู้ชายอื่น”
“เขาคงอยากให้เราเลิกติดต่อกัน”
“แล้วทำไมไม่หาหลักฐานมาเล่นงานเรา ส่งคลิปนี้มายั่วประสาทฉันทำไม”
กร้าวเริ่มเอะใจ คาดเดาว่าอนุชอยากให้เราทะเลาะกัน
“ใช่...เพื่อที่ฉันจะได้เปิดโปงคุณไง”
“แล้วอนุชรู้เรื่องนี้ได้ยังไง”
“จะไปรู้ได้ยังไง พวกมันเจ้าเล่ห์จะตายไป หรือไม่คนของคุณก็ปากพล่อยบอกมัน”
“ผมประมาทเอง”
กร้าวขบกรามแน่นอย่างเจ็บใจ ลลิตาโล่งอกไปทีที่เขาไม่สงสัย...เพราะเธอเองนั่นแหละที่หลุดปากเรื่องแผนของเขาจนอนุชไหวตัว
ooooooo
