เสือสมิง
ตอนที่ 4
เมื่อพากันกลับเข้าหมู่บ้าน จงใจ แววและหิน ถูกเสือใจคาดคั้นเรื่องม้าที่หายไปจนต้องพูดความจริง ออกมา เสือใจโกรธมากสั่งลูกน้องจับทั้งสามคนขังไว้ แล้วให้ทศนำลูกน้องอีกชุดออกติดตามแก้วและสมรักษ์กลับมาให้ได้
ในคืน เดียวกันนั้น กินรีแอบสะกดรอยตามแม่หมอออกจากบ้านมุ่งหน้าไปยังป่าชายเขาแล้วได้เห็นงะดิน เดในถ้ำอย่างไม่คาดคิด แต่ที่น่าสงสัยก็คือทำไมแม่หมอเรียกตัวเองว่าหลานทำเหมือนเป็นญาติกันอย่าง นั้น
งะดินเดไม่พอใจและโมโหที่แม่หมอจะให้ตนยุติการแก้แค้นที่ฝังแน่นมายาวนาน เมื่อกินรีเห็นยาย
จะ ถูกทำร้ายจึงปรากฏตัว ทำให้งะดินเดชะงักและอุทานชื่อชะเวมะรัตออกมา ที่สำคัญเขาเรียกเธอว่าลูก และบอกให้เข้ามาหาในถ้ำเพราะตัวเองก้าวออกไปไม่ได้ แต่แม่หมอห้ามกินรีไว้ พร้อมคัดค้านคำพูดงะดินเด
ว่าเธอไม่ใช่ลูก เธอเป็นแค่ร่างทรงเท่านั้น
“ทำไม ข้าจะจำลูกสาวข้าไม่ได้ ถึงจะตายตกนรกหมกไหม้ไปแล้วกี่ชาติ ข้าก็ไม่เคยลืมชะเวมะรัตลูกข้า และที่ข้าเฝ้ารอมาก็เพื่อวันนี้ วันที่ข้าจะได้เจอลูกข้า อีกครั้งเพื่อการแก้แค้นที่สุมอยู่ในใจข้ามา800กว่าปี”
“หลานขอร้องท่าน ให้ลดละเลิกความแค้นใน อดีตที่ผ่านมา ท่านเอาชีวิตข้าไปแทนเถิด ถือว่าข้าชดใช้ให้กับท่าน ให้ทุกอย่างมันจบลงแค่นี้ อย่าทำร้ายพวกเด็กๆเหล่านี้อีกเลย”
“ยาย...ทำไมยายพูดอย่างนั้น ยายทำอย่างนั้น ไม่ได้นะ”
“ถ้ายายไม่ตาย ความแค้นของเขาก็จะไม่หาย มันเป็นกงกำกงเกวียน ยายจะไม่มีวันยอมให้เขาทำลายชีวิตพวกเจ้า”
“ข้าจะทำลายชีวิตพวกเขาทำไม ข้ารอวันนี้ก็เพื่อที่จะพบหน้าเจ้า...ชะเวมะรัต”
กินรีมองดูผู้เฒ่าอย่างไม่เข้าใจ แล้วโดนเขาสะกดจิตให้เดินเข้าหา ท่ามกลางเสียงห้ามปรามของแม่หมอที่หมอบอยู่ข้างงะดินเด
“อย่าเข้ามาลูก...ถอยออกไป ไม่อย่างนั้นคำสาปจะถูกถอน วิญญาณพยาบาทของเขาจะหลุดออกไปทุกคนจะพบกับความวิบัติ”
กินรีเหมือนไม่ได้ยิน ยังคงก้าวเดินมาใกล้ แม่หมอตัดสินใจลุกพรวด งะดินเดเห็นดังนั้นจึงสั่งคนรูสองผัวเมียจัดการทันที!
ขณะ ที่แม่หมอและกินรีตกอยู่ในอันตราย...ภราดรฝันเห็นกินรีแต่เธอบอกกับเขาว่า เธอชื่อชะเวมะรัต กำลังต้องการความช่วยเหลือ ภราดรสะดุ้งตื่นแล้วรีบร้อนออกจากบ้านแต่ไม่คิดว่าจะเจออองไชยที่เร่งร้อนมา เหมือนกัน...
กินรีถูกคนรูสมุนของงะดินเดจับตรึงไว้กับพื้นดิน ร่างเธอนอนสงบนิ่ง แต่มีอีกร่างหนึ่งซ้อนทับอยู่ ซึ่งก็คือเจ้าแม่หน้าทองที่แต่งกายเหมือนชาวพม่าโบราณ และใบหน้านั้นสวมใส่หน้ากากทองคำ
เจ้าแม่หน้าทองยืดตัวออกจากร่างกินรี แล้วเล่นงานคนรูสองผัวเมียกระเด็นไป ก่อนที่จะหันมาเสียงแข็งใส่งะดินเด “ท่านหาได้เคยเปลี่ยนแปลงเลยท่านพ่อ”
“เจ้าว่าข้าไม่เคยเปลี่ยนแปลงเยี่ยงนั้นรึ เจ้าดูสารรูปข้าตอนนี้สิ ข้าเหมือนงะดินเดบิดาเจ้าในอดีต บ้างไหม”
“ข้า หาได้หมายถึงรูปลักษณ์ของท่านไม่ แต่ข้าหมายถึงจิตใจของท่านต่างหากที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลง หมกมุ่น คิดแค้นจนวิญญาณไม่ได้ผุดไม่ได้เกิด”
“ว่าแต่ข้า แล้วเจ้าล่ะ ชะเวมะรัต เจ้าแตกต่างไปจากข้ากระนั้นรึ จนป่านนี้เจ้าก็หาได้หลุดพ้นบ่วงกรรมไปผุดไปเกิดได้เช่นกัน”
“เราแตกต่างกันท่านพ่อ ข้าบำเพ็ญกุศลช่วยเหลือผู้คน ทนรับบาปแทนพวกเขามาหลายชั่วอายุคนข้าหลุดพ้นแล้ว แต่ท่านยัง”
“เพราะบาเยงโบสามีเจ้าที่ทำให้ข้าเป็นเช่นนี้ สามีเจ้าทำลายครอบครัวเรา ชีวิตข้าถูกสาปเพราะพวกเจ้า ข้าจะไม่มีวันให้อภัยมันเด็ดขาด”
สิ้น คำอาฆาตแค้น...ร่างที่รกรุงรังไปด้วยหนวดเครายาวเฟื้อยของงะดินเดค่อยๆเดิน ถอยหลังโซซัดโซเซหายไปในความมืดในถ้ำ แต่ปากก็ยังร่ำร้องรำพันอย่างอาดูร “ข้าจะไม่มีวันให้อภัยมันอย่างเด็ดขาด...ข้าไม่มีวันให้อภัยมัน”
เจ้าแม่ หน้าทองหรือชะเวมะรัตยืนนิ่งฟังคำรำพันของบิดาด้วยใบหน้าเศร้าสลดเสียใจ ฉับพลันร่างนั้นค่อยๆสลายกลายเป็นเงาจางๆ ลงทอดทับบนร่างของกินรี ก่อนที่จะหายวับไปเป็นคนเดียวกัน งะดินเดฉวยโอกาสนี้สั่งสมุนของตนลากร่างนั้นเข้ามา แต่ไม่สำเร็จเพราะมีพระธุดงค์รูปหนึ่งมาขัดขวางไว้
หลังจากพระธุดงค์หาย ไป ภราดรกับอองไชยก็เดินทางมาถึงและพากินรีในสภาพหมดสติกลับไปส่งที่บ้านแม่หมอ ซึ่งน่าประหลาดที่แม่หมออยู่กับพะอูที่นี่ เหมือนไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์ที่ถ้ำงะดินเด แต่แกรับรู้ทุกสิ่งอย่างที่เกิดขึ้น แล้วพยายามไล่ภราดรและอองไชยกลับไป ไม่ยอมให้ซักถามอะไร
แต่ เพราะความเป็นห่วงกินรีที่ยังไม่ฟื้น ภราดรจึงดึงดันจะรักษาเธอ แม่หมอไม่ต้องการให้เขายุ่งเกี่ยว จึงทำการรักษาด้วยวิธีกลืนบาปให้หลานสาวด้วยตัวเอง ทั้งที่รู้ว่าไม่เหมาะสม และจะเป็นอันตรายกับตน
พากันออกจากบ้านแม่หมอมาแล้ว อองไชยสีหน้าคลางแคลงใจตลอดเวลาจนภราดรสงสัยถามเขาว่ารู้จักแม่หมอด้วยหรือ?
“ไม่...ข้าไม่รู้จักหรอก แต่ข้าเคยได้ยินเรื่องราวของซะยาที่สืบเชื้อสายมาจากพวกพุกามสมัยก่อน”
“เรื่องนั้นใครๆก็รู้ ไม่เห็นแปลกตรงไหน”
“ข้า ไม่รู้ว่าเจ้ารู้อะไรมาแต่ข้าเดาว่าเจ้าไม่มีทางรู้เหมือนที่ข้ารู้ นังยายเฒ่ามันไม่ได้เป็นอย่างที่เจ้าเห็น อยู่ห่างๆนางไว้ ข้าเตือนเจ้าเพราะอยากให้เจ้าอยู่รักษาคนไปนานๆ”
“แล้วหลานสาวกับหลานชายล่ะ”
“มันก็ไม่ธรรมดาเหมือนกัน แต่ดูๆไปแล้วยาย เฒ่านั่นท่าทางจะเอ็นดูเจ้าถึงได้ให้ประคำเส้นนี้กับเจ้า”
หมอ หนุ่มคลำประคำที่คอและกำลังจะถามต่อ แต่ทันใดเสือตัวใหญ่กระโจนผ่านหน้ารถจนภราดรต้องหักหลบลงข้างทาง...อองไชย รีบลงจากรถด้วยสัญชาตญาณ แววตาเข้มดุมองตามเสือไปแล้วพึมพำ “นังยายเฒ่าเอ๊ย...นึกว่าข้าจะกลัวเหรอ” จากนั้นก็บอกลาภราดรแล้วเดินหายไปในความมืดอย่างรวดเร็ว...
ทางด้านสม รักษ์และแก้วที่ขี่ม้าออกจากชุมโจรของเสือใจมุ่งหน้าไปบ้านสาง ทั้งคู่หารู้ไม่ว่ากำลังถูกกลุ่มของทศแกะรอยมาอย่างกระชั้นชิด ส่วนหินน้องชายของแก้วที่ถูกจับขังไว้กับจงใจและแววก็ดิ้นรนหาทางหนีออกมาจน ได้ ซึ่งหินรับปากจงใจว่าจะตามไปดูลาดเลาเผื่อมีอะไรช่วยเหลือสองคนนั้นได้
ระหว่างพักเหนื่อย สมรักษ์ซึ่งยังป่วยไข้แต่ก็มีอารมณ์ขันหยอกล้อแก้วที่ทำตัวเป็นผู้ชาย แก้วเลยเขินอายไปเหมือนกัน แล้วกลบเกลื่อนด้วยการเร่งเดินทางต่อ แต่ออกไปได้อีกไม่ไกลก็ถูกกลุ่มของทศตามมาสกัดไว้ด้วยเสียงปืนดังก้องป่า แก้วถึงกับหน้าซีดหน้าเสียพยายามจะพาสมรักษ์หนีแต่ก็ไม่สำเร็จ ถูกโอบล้อมไว้รอบด้าน
“นัดเมื่อกี้ข้ายิงขู่ แต่ถ้าเอ็งคิดจะฝ่าออกไป คราวนี้ข้าจะไม่ขู่ แต่จะยิงหัวไอ้ตำรวจนี่ให้กระจุยเลย...รวมทั้งเอ็งด้วยนังแก้ว” ทศประกาศกร้าว...แก้วกระตุกม้าหันรีหันขวางไม่รู้จะฝ่าออกไปทางไหน รู้แน่แก่ใจว่าทุกสิ่งทุกอย่างจบลงแล้วในคืนนี้...
แต่ในขณะที่ทศกำลังกระหยิ่มยิ้มย่องอย่างลำพองใจว่าคราวนี้ต้องฆ่าสมรักษ์ได้แน่ และตั้งใจจะเล่นงานแก้วโทษฐานทรยศชุมโจรให้หนัก กลับมีใครบางคนซุ่มยิงลูกดอกเข้าใส่ทำให้ทศกับสมุนอีกคนได้รับบาดเจ็บ จังหวะนี้เองแก้วฉวยโอกาสพาสมรักษ์ควบม้าหนีไปได้ แต่เจ้าของลูกดอกถูกพวกทศตามจับตัวไว้ ซึ่งเขาก็คือหินนั่นเอง
ทศโกรธมากที่หินบังอาจทำร้ายคนในชุมโจรด้วยกันเพื่อช่วยเหลือคนอื่น เขาเล่นงานหินจนเลือดอาบแล้วจับห้อยไว้กับต้นไม้ขณะค้างแรมในป่า ฝ่ายแววที่ถูกคุมขังอยู่กับจงใจ เธอรู้สึกสังหรณ์ใจว่าลูกกำลังตกอยู่ในอันตรายจึงกระวนกระวายด้วยความเป็นห่วง ทำให้จงใจรู้สึกผิดเพราะความรั้นของตัวเองแต่แรกที่พาสมรักษ์เข้ามารักษาในชุมโจร แววกับลูกเลยเดือดร้อนไปด้วย
ทางด้านภราดรที่กำลังจะกลับบ้านพัก ระหว่างทางเกิดรถเสียสตาร์ตไม่ติด โชคดีจ่าชิตกับตำรวจอีกสองนายมาเจอ แต่ทักทายกันได้ไม่กี่คำทุกคนก็ได้ยินเสียงปืนดังจากป่า จ่าชิตจึงเร่งลูกน้องคนหนึ่งให้ไปส่งหมอที่บ้าน ส่วนอีกคนให้ตามตนมา...
ooooooo
พวกทศแปลกใจมากเมื่อตื่นขึ้นมาเช้าวันรุ่งขึ้นพบว่าหินหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ทศเดือดดาลเป็นที่สุด สั่งสมุนติดตามค้นหาหินให้เจอ!
ขณะเดียวกันที่ชุมโจร จงใจกำลังอ้อนวอนเสือใจที่เอาข้าวมาในห้องคุมขัง เธอต้องการให้พ่อเสือไปตามแก้วกับหินกลับมาหาแววที่ใจคอไม่ดีด้วยความเป็นห่วงลูก แต่เสือใจปฏิเสธ จงใจเลยตีอกชกตัวร่ำไห้พร้อมกับประกาศว่าไม่รักพ่อเสือแล้ว นี่เองทำให้เสือใจสงสารและใจอ่อนในที่สุด
หินได้รับความช่วยเหลือจากพรานอองไชยที่ออกตามล่าเสือ อองไชยถูกชะตากับหินอย่างประหลาด ถึงขนาดให้มีดหมอที่มีวิญญาณโหงพรายมากมายสิงอยู่ติดตัวไว้เพื่อป้องกันภัย แล้วถ้าระหว่างทางกลับบ้านไปหาแม่มีเหตุร้ายเกิดขึ้นก็ให้จุดพลุยิงขึ้นฟ้า ตนจะตามไปช่วยในทันที
ด้านแก้วที่พาสมรักษ์หนีไป เธอดั้นด้นพาเขาไปถึงหมู่บ้านสางจนได้...กินรี พะอู มะค่าผ่านมาเห็นและจำหมวดสมรักษ์ได้จึงพาไปหาแม่หมอที่บ้าน โดยมีผู้ใหญ่สนกับจ่อยตามมาด้วย
แม่หมอเพ่งพินิจสมรักษ์ที่ไข้ขึ้นสูงไม่รู้สติแล้วหันไปทางแก้วถามว่าเป็นใคร แก้วอึกอักเล็กน้อยก่อนแต่งเรื่องว่าตนอยู่หมู่บ้านทางเหนือติดบ้านกะเหรี่ยงแดง เจอหมวดบาดเจ็บผ่านมา แล้วเขาให้ตนพามาส่ง แต่ระหว่างทางหมวดอาการทรุดหนัก แม่หมอรับฟังแต่ไม่ค่อยเชื่อ ทำท่าจะซักต่อ แต่กินรีขอร้องยายให้รักษาหมวดสมรักษ์ก่อนดีกว่าเพราะอาการเขาน่าเป็นห่วง
“คงไม่ได้หรอก วันนี้เป็นวันข้างแรม เจ้าแม่หน้าทองจะไม่ลงประทับร่าง”
คำตอบของแม่หมอทำให้กินรีนึกได้ และเมื่อเป็นเช่นนี้แม่หมอจึงแนะนำให้พาหมวดสมรักษ์ไปหาหมอภราดร แต่แก้วค้านทันที เพราะกว่าจะพามาถึงนี่ได้หมวดก็จะตายอยู่แล้ว ถ้าไปต่ออีกคงไม่รอดแน่
“งั้นก็ต้องไปพาหมอมาที่นี่” กินรีเสนอแนะ...
พะอูแววตากร้าวไม่อยากให้เขามา มะค่ามองออกรีบสะกิด ปรามพะอูให้นิ่งไว้ พอแม่หมอตัดสินใจให้ผู้ใหญ่สนไปตามหมอภราดรมาก็ไม่ได้อีก เพราะผู้ใหญ่สนกับจ่อยต้องรีบไปประชุมที่อำเภอ
แก้วสีหน้าไม่ดีเมื่อเห็นมีการเกี่ยงกันไปมา แล้วถามทุกคนว่าหมอภราดรอยู่ที่ไหนตนจะไปตามเอง แต่กินรีกลัวช้าเพราะแก้วไม่รู้จักเส้นทาง จึงอาสาเสียเอง โดยไม่ยอมให้พะอูไปเป็นเพื่อน บอกว่าไปคนเดียวคล่องตัวกว่า
กินรีไปถึงอนามัยแต่ไม่พบหมอภราดร เธอเข้าไปขอยารักษาบาดแผลจากเดือน แต่ระรินรีบมาขวางและพูดโยกโย้ไปมาเพื่อหาเรื่องกินรีเพราะหมั่นไส้เป็นการส่วนตัว
“แม่มดหมอผี...ตอนนี้ถึงกับบุกมาถึงอนามัยเชียวเหรอ แล้วทำไมคราวนี้หล่อนถึงไม่รักษาเองล่ะ หรือว่าถูกเขาจับได้แล้วว่าเป็นพวกหลอกลวง”
“มันยังไม่ใช่เวลาที่เราจะรักษา อีกอย่างฉันต้องการมาส่งข่าวให้คุณหมอด้วย”
“ส่งข่าวให้คุณหมอทราบหรืออยากจะลงมาหาคุณหมอกันแน่ ยายแม่มด”
“ริน...อย่าพูดกับเขาอย่างนั้นสิ เขามีสิทธิ์ที่จะได้รับการรักษานะ”
ระรินไม่สนใจคำเตือนของเดือน เธอเชิดหน้าทำเสียงออกจมูกด้วยความหมั่นไส้กินรีมากยิ่งขึ้น
“ถามหล่อนดูสิว่ามีบัตรประชาชนมั้ย เป็นคนไทยหรือเปล่า หมู่บ้านนั้นส่วนใหญ่จะเป็นคนพม่า คนกะเหรี่ยงทั้งนั้น ที่นี่เป็นสถานีอนามัย รักษาแต่คนไทยที่มีบัตรเท่านั้น ส่วนคนต่างด้าว เราไม่รับผิดชอบ”
“ฉันไม่รู้หรอกว่าพ่อแม่ฉันมาจากไหน แต่ฉัน เกิดบนแผ่นดินไทย พูดภาษาไทย นับถือพระเจ้าอยู่หัว องค์เดียวกัน เพราะฉะนั้นอย่ามาดูถูกเราว่าเป็นคนต่างด้าว เพราะพวกเราเป็นคนไทยเหมือนกับพวกคุณทุกคน อีก อย่างฉันจะเอายาไปให้หมวดสมรักษ์ ไม่ใชเพื่อตัวเอง”
สองสาวตกใจ ถามเป็นเสียงเดียวกันว่าหาหมวดสมรักษ์เจอแล้วหรือ?
“ถ้าที่นี่ไม่จ่ายยาให้ ฉันก็จะไปบอกตำรวจที่โรงพักให้ขึ้นไปรับคนของเขากลับมารักษาเองก็แล้วกัน”
กินรีพูดจบก็หันหลังเดินออกไปทันที เดือนมองหน้าระรินด้วยสายตาตำหนิ แต่อีกฝ่ายสะบัดเสียงใส่อย่างเคืองๆ
“ใครจะไปรู้ล่ะว่านังแม่มดนั่นจะมาขอยาไปรักษาหมวดสมรักษ์”
โชคดีกินรีลงมาเจอหมอภราดรพอดี สองคนคุยกันครู่เดียว ภราดรก็รีบขึ้นไปเอาเครื่องมือหมอและยาเพื่อตามกินรีไปที่บ้าน แต่เขาไม่ยอมให้ระรินที่รบเร้าร้องขอตามไปด้วย เพราะทางนี้มีคนไข้รอรับการรักษาอยู่หลายราย
แม่หมอซึ่งตอนแรกเข้าใจว่าแก้วเป็นผู้ชายเพราะจากการแต่งกายและคำพูดคำจาชวนให้คิดเป็นเช่นนั้น แต่พอสังเกตอยู่ไปมาก็รู้แน่แก่ใจว่าเป็นผู้หญิง ที่สำคัญแก้วดูห่วงใยหมวดสมรักษ์เป็นพิเศษ เหมือนไม่ใช่แค่คนเพิ่งเจอกันอย่างที่เธอเล่ามา
ขณะที่แม่หมอถามซอกแซกแก้วเพราะอยากรู้ ความจริงว่าเธอเป็นใครมาจากไหนกันแน่ พะอูกำลังชะเง้อ ชะแง้อยู่ตรงทางเข้าหมู่บ้าน โดยมีมะค่านั่งเป็นเพื่อน พะอูห่วงกินรีที่ไปตามหมอภราดร แล้วก็ไม่อยากให้หมอ มาที่นี่ ซึ่งมะค่ารับรู้แต่ไม่เข้าใจว่าทำไมพะอูถึงจงเกลียด จงชังหมอนัก พอเธอถามหาเหตุผล เขาก็ตอบไม่ได้เหมือนกัน
เมื่อหมอภราดรมาถึงก็รีบรักษาสมรักษ์ ผ่านไปสักพักสมรักษ์ก็รู้สึกตัวและพูดคุยได้ปกติ เมื่อรู้จากภราดรว่าจ่าชิตออกตามหาและท่าทางเขาเป็นห่วงตนมาก สมรักษ์ถึงกับอึ้งไปด้วยความซึ้งใจ
เวลาเดียวกันในป่า หินกำลังมุ่งหน้ากลับชุมโจรแต่ระหว่างทางเจอกับกลุ่มของทศอีกครั้ง เสียงปืนของทศทำให้จ่าชิตกับตำรวจอีกนายที่กำลังตามหาสมรักษ์วิ่งไปดู และถูกพวกทศจับตัวได้ในที่สุด
ทศรู้สึกสาแก่ใจที่ได้ตัวหินพร้อมกับตำรวจในคราวเดียว แล้วทำท่าจะเล่นงานหินอีกทั้งที่ร่างกายเขาบอบช้ำจากการถูกทำร้ายก่อนหน้านี้มาแล้วครั้งหนึ่ง แต่โชคดีที่ลูกน้องคนหนึ่งของทศห้ามไว้ พร้อมกันนั้นเสือใจกับสมุนก็มาถึงพอดี...การพบกันของเสือใจกับจ่าชิตทำให้สองฝ่ายนิ่งงัน รำลึกความหลังกันครู่หนึ่ง พวกเขาเคยรู้จักมักคุ้นกันอย่างดี แต่ไม่ได้เจอกันนานเกือบยี่สิบปีด้วยเหตุผลบางประการที่เกี่ยวพันกับเสี่ยรงค์
หลังจากทักทายเท้าความกันเล็กน้อยแล้วเสือใจถามจ่าชิตด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่าตำรวจยังไม่เลิกตามล่าตนอีกหรือ?
“เอ็งเป็นโจร ข้าเป็นตำรวจ เอ็งจะให้ข้าปล่อยเอ็งไว้ทำพ่อหรือไงไอ้ใจ...ไม่ใช่สิ...เสือใจ”
“เอ็งก็รู้ว่าข้าเป็นโจรเพราะใคร...ใครบังคับให้ข้าเป็นโจร”
“ข้าเตือนเอ็งแล้วว่าให้เลิกซะ อย่าเล่นกับเสี่ยรงค์... มันไม่มีทางจบหรอก เอ็งก็รู้ว่าเสี่ยรงค์เป็นคนยังไง”
ทศมองทั้งคู่โต้ตอบกันไปมาอย่างไม่เข้าใจ แต่คิดว่ายังไงเสืออย่างพวกตนก็ไม่เอาตำรวจไว้แน่ จึงถามเสือใจว่ายิงมันทิ้งเลยดีไหม?
“ไม่ใช่เรื่องของเอ็ง” เสือใจตวาดจนทศชะงัก แล้วหันกลับมาที่จ่าชิตอีกครั้ง “เอ็งคงมาตามไอ้นายตำรวจนายของเอ็งสินะ มีคนเอาไปส่งให้แล้ว เอ็งสบายใจได้... พวกเรากลับ ไอ้เข้มเอาไอ้หินขึ้นม้าไปด้วย”
“แล้วตำรวจสองคนนี่ล่ะพ่อเสือ”
“ปล่อยมันไป”
ทศชะงักอีกครา สีหน้าขุ่นเคืองใจไม่น้อย แต่ไม่กล้าซักอะไรเสือใจอีก นอกจากหันไปจ้องจ่าชิตด้วยแววตาดุดันอาฆาต...
ในเวลาเดียวกันนั้นที่ปางไม้เสี่ยรงค์ คนงานกำลังลำเลียงฝิ่นดิบเข้าโรงงานผลิต โดยมีชาวมอญสองคนที่จ่าชิตเคยช่วยชีวิตไว้ทำงานอยู่ด้วย ส่วนเบิ้มคอยกำกับดูแล สักครู่เสี่ยรงค์เข้ามาถามเบิ้มว่าเฮโรอีนชุดแรกจะส่งได้เมื่อไหร่ เบิ้มคาดคะเนว่าน่าจะสิ้นเดือน
“สิ้นเดือนเลยหรือวะ ตอนนี้ทั้งโลกกำลังต้องการมากเลยนะ ทำไมช้าจัง”
“ไอ้เรื่องผลิตมันไม่เท่าไหร่ครับ แต่วัตถุดิบนี่สิมันหายาก”
“ฝิ่นน่ะหรือ...มันไม่น่าจะหายากนะ เอาเหอะ ยังไงก็เร่งๆหน่อยก็แล้วกัน และเก็บที่นี่ไว้เป็นความลับด้วย ใครหลุดออกไปยิงทิ้งอย่างเดียว”
“ครับเสี่ย” เบิ้มรับคำ สีหน้าและแววตาฉายชัดถึงความโหดเหี้ยมไม่ต่างจากคนออกคำสั่ง!
ooooooo
