กีฬา
100 year

นิยายไทยรัฐ

กุหลาบร้ายของนายตะวัน

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

เดชาหนีไปได้แต่จิตใจร้อนรุ่มด้วยความแค้น เขาตัดสินใจยังไม่ไปไหนไกล คิดอ่านวางแผนจัดการกับตะวันให้ถึงที่สุด!

ณรงค์ดีใจมากที่ตะวันกับโรสรินกลับมาอย่างปลอดภัย แถมยังดูรักใคร่กลมเกลียวกันดีจนแย้กับยุนอาซาบซึ้งไปกับความรักของทั้งคู่ และอยากจะมีความรักแบบนี้บ้างจัง

แต่แล้วตะวันเกิดงอนขึ้นมาเมื่อเห็นแหวนเพชรของเดชาที่นิ้วนางข้างซ้ายของโรส ริน เขาเดินหน้าตูมหนีออกจากกลุ่ม แต่พอโรสรินถอดแหวนส่งให้พนักงานชายของโรงแรมอย่างไม่ไยดีแล้วตามมาง้อนิด เดียว ตะวันก็หายงอนเป็นปลิดทิ้ง รีบขอตัวกลับไปเอาแหวนของตนในห้องพักมาให้เธอ

คาดไม่ถึงว่าในระหว่างนี้ พีระนำแหวนเพชรเม็ดเป้งมาให้โรสรินพร้อมกับสวมกอด แต่เป็นแค่การทดสอบอารมณ์ความรู้สึกของเขาเท่านั้น ปรากฏว่าไม่ได้ตื่นเต้นหรือมีความสุขแม้แต่น้อย นี่เองทำให้พีระรู้ใจตัวเองแล้วว่ารักชอบใครกันแน่

น้ำค้างซึ่งเริ่มมีใจ ให้พีระมาเห็นภาพบาดตานั้น พร้อมๆกับตะวันที่เดินมาอีกทาง สองพี่น้องหน้าสลดไปตามกัน ตะวันหันกลับไปพร้อมแหวนในมือ ส่วนน้ำค้างตรงดิ่งเข้ามาชกหน้าพีระแล้วด่าซ้ำด้วยความเสียใจก่อนวิ่งหนีไป

พีระโดนชกเบ้าตาเต็มๆ เดือดร้อนโรสรินต้องเอาเจลเย็นมาประคบให้ พลางกระแทกเสียงสมน้ำหน้า อยู่ดีไม่ว่าดี

“พีแค่อยากพิสูจน์ใจตัวเอง แล้วพีก็ได้รู้ว่าในใจของ พีไม่มีโรซี่แล้ว โรซี่คือรักแรกและรักเดียวของพี แต่พีกลับไม่รู้สึกอะไรกับอ้อมกอดนั้นเลย แม้แต่คุกเข่าจะขอแต่งงาน พียังไม่รู้สึก ความรักที่พีมีให้กับโรซี่มันหายไปแล้ว เหลือแต่มิตรภาพดีๆ ที่พีจะมีให้โรซี่ไปตลอด”

“ในใจพีมีผู้หญิงคนอื่นแล้วใช่ไหม”

“ไม่แน่ใจเหมือนกัน แต่เขาเป็นคนที่พีคิดถึงก่อนนอน แล้วตื่นนอนพีก็นึกถึงเขาเป็นคนแรก แบบนี้เรียกอยู่ในใจรึเปล่า พีไม่รู้”

“ถ้าเดาไม่ผิด โรสว่าโรสรู้จักผู้หญิงคนนั้นนะ”

“ไม่ใช่แค่รู้จัก แต่ผูกพันกันเลยแหละ”

“ถ้าพียังไม่แน่ใจว่ารัก พีก็ลองไปทำให้แน่ใจสิ... ไปได้แล้ว”

พีระยิ้มแต้อย่างมีความหวัง จับมือโรสรินพร้อมเอ่ยคำอวยพร “พีประทับใจในความรักของโรซี่ที่มีให้กับตะวันมาก พีเชื่อว่าตะวันจะทำให้โรซี่มีความสุขได้ทั้งชีวิตของเขา ขอให้ตะวันมาขอแต่งงานไวๆนะ”

พีระผละไปแล้ว โรสรินยิ้มสุขใจเมื่อนึกถึงตะวัน แต่พลันนึกได้ว่านัดเขาไว้ แล้วทำไมเขาถึงยังไม่มา เธอเดินตามหาทั่วโรงแรมแต่ไม่เจอ จึงให้พนักงานเช็กกล้องวงจรปิดอย่างเร่งด่วน ส่วนพีระไปหาน้ำค้างถึงห้องพัก สารภาพความรู้สึกที่มีต่อเธอและสวมกอดนิ่งนานจนอีกฝ่ายห้ามใจไม่ไหว กอดตอบอย่างมีความสุข

โรสรินตามตะวันขึ้นมาบนชั้นดาดฟ้า เธออธิบายเรื่องพีระจนเขาเข้าใจและสวมแหวนให้เธออย่างสุขใจ ก่อนพากันกลับลงมาที่ห้องพักน้ำค้าง ปรากฏว่าพีระยังกอดน้ำค้างไม่ปล่อย

น้ำค้างเขินอาย แต่พีระกล้าพูดกับตะวันอย่างเต็มปากว่า

“นายไม่ต้องถามฉันหรอกว่าเรื่องของฉันกับน้ำค้างเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่ รู้แค่ว่าฉันจะไม่ทำให้น้ำค้างเสียใจเหมือนที่ผ่านมา”

“ผมจะไว้ใจคุณได้ยังไง”

“แค่ให้โอกาสฉันได้ดูแลน้องสาวนาย ฉันจะทำทุกอย่างให้น้ำค้างมีความสุข”

“ผมจะให้โอกาสคุณ แต่ถ้าน้ำค้างเสียใจขึ้นมาล่ะก็ คุณกับผมเป็นเรื่องกันแน่”

“ไม่มีปัญหา แล้วถ้านายทำให้โรซี่ต้องเสียน้ำตา นายมีปัญหากับฉันแน่นอน”

สองสาวยิ้มปลื้ม แต่พอพูดถึงเดชาขึ้นมา ทุกคนมีสีหน้าเป็นกังวลอย่างเห็นได้ชัด

ooooooo

ตะวันตัดสินใจโทร.ไปหาปู่ชาญ กำชับให้จัดเวรยามคอยเฝ้าระวังทุกประตูทางเข้าออกในไร่ ตนคาดว่าเดชาคงไม่กล้าเข้ามาที่โรงแรมอีก ดังนั้นที่ไร่ตะวันอาจเป็นเป้าหมายที่มันจะล้างแค้น

“ปู่จะรอบคอบที่สุด เอ็งไม่ต้องเป็นห่วง ตอนนี้เดชา มันเหมือนเสือลำบาก ไม่ได้มีอำนาจเหมือนเมื่อก่อน แถมตำรวจก็ตามตัวกันให้วุ่น คงไม่เกิดเรื่องร้ายแรงขึ้นหรอก”

“ถ้าเป็นอย่างนั้นก็ดี แต่เสือลำบากที่กำลังจนตรอกมันขย้ำไม่เลือกแน่”

ตะวัน วางสายด้วยใจที่ยังเป็นกังวล แต่บอกกับโรสริน ให้สบายใจว่า เราต้องอดทน เรื่องร้ายๆทั้งหมดจะต้องผ่านไป แล้วจะไม่มีอะไรขัดขวางความสุขของเราได้อีก...

วันต่อมา อุษาวดีไปพบกิตติทัตที่โรงพยาบาลให้เขาช่วยรักษาโรคโง่ หมอหนุ่มเห็นหน้าเศร้าๆขอบตาแดงๆ ของเธอแล้วถึงกับถอนใจดังเฮือก ก่อนถามว่าอาการโรคนี้เป็นยังไง

“นิสัยไม่ดี เห็นผิดเป็นชอบ หักหลังคิดเอาชนะเพื่อนที่ดีที่สุดในชีวิตของฉัน เพราะคำว่ารักคำเดียว ฉันเกือบทำลายชีวิตคนทั้งคน”

กิตติทัตปลุกปลอบเธอด้วยความสงสาร ไม่อยากให้เธอโทษตัวเอง

“ฉันมองหน้าทุกคนไม่ติดแล้ว ฉันทำผิดจนไม่น่าให้อภัย ฉันน่าจะรู้ว่าไม่มีอะไรที่ทำลายความรักของโรสกับตะวันได้ ฉันน่าจะรู้ว่าฉันไม่มีทางแทรกกลางความรักของเขาได้ ทำไมฉันถึงโง่แบบนี้ ขอบคุณหมอนะคะ ที่ไม่รังเกียจนังหน้าโง่ที่หน้าสมเพชที่สุดคนนี้”

“อย่าโทษตัวเองเลยนะครับ ผมชื่นชมคุณด้วยซ้ำที่ไม่ปล่อยให้เรื่องทุกอย่างมันถลำลึกไปมากกว่านี้ เสียใจได้แต่อย่าทุกข์ใจนานนะครับ”

“ฉันโอเค ฉันไม่เป็นไร ฉันต้องไม่เป็นไร”

อุษาวดีสบตากิตติทัต รู้สึกหวิวๆอย่างบอกไม่ถูกกับสายตาอบอุ่นอ่อนโยนของเขา

“บาง ครั้งการบอกว่าไม่เป็นไร ก็แค่ให้ปัญหามัน จบไป ทั้งๆที่ใจของคุณยังค้างคา ถ้าคุณทิ้งอดีตไม่ได้ก็เก็บอดีตไว้เป็นบทเรียนแล้วเดินหน้าต่อ ผมเชื่อในตัวคุณ ผมเชื่อว่าผมมองคุณไม่ผิด ผมขอตัวไปทำงานต่อนะครับ”

กิตติทัตทิ้งสายตาให้อุษาวดีอย่างห่วงใย หญิงสาวมองตามเขาไป รู้สึกอบอุ่นในหัวใจอย่างประหลาด

ขณะเดียวกัน พีระกำลังมีความสุขที่ได้ใกล้ชิดน้ำค้าง เขาจัดดอกไม้หนึ่งช่อมาให้เธอ แม้มันจะไม่สวยงามแต่ก็ทำด้วยความตั้งใจร้อยเปอร์เซ็นต์ ยุนอา แย้ และปู่ณรงค์เห็นแล้วอดสงสัยไม่ได้ว่าสองคนนี้ไปกิ๊กกั๊กกันตอนไหน

ooooooo

ตะวันยังเพียรโทร.หาปู่ชาญด้วยความเป็นห่วง รู้ว่าสถานการณ์ที่ไร่ปกติค่อยเบาใจ แต่ถึงยังไงก็ยังวางใจไม่ได้อยู่ดี...

แล้ว วันเดียวกันนี้เอง เดชาก็ปรากฏตัวที่โกดังร้างหลังตลาด มาลัยจำลูกน้องเดชาที่ขี่มอเตอร์ไซค์มาซื้อของที่ตลาดได้ จึงสะกดรอยตามไปจนถึงแหล่งกบดาน แล้วบังเอิญได้ยินเดชาสั่งลูกน้องให้ล่อตะวันออกมาหาตน เพื่อฆ่ามันด้วยมือตัวเอง

มาลัยตกใจมาก ถอยหลังเซล้มลงเสียงดังจนพวกเดชาได้ยิน...นับว่าโชคดีที่มาลัยหลบซ่อนตัวทัน จึงรอดพ้นสายตาพวกเดชามาได้ แต่กระนั้นก็กลัวแทบหยุดหายใจ กลับมานั่งตัวสั่นงันงกต่อหน้าแม่มาลีที่แผงขายผลไม้

“คนดีๆอย่างเอ็ง ผีก็เลยคุ้มเห็นมั้ย ถ้าเสี่ยเดเห็น เอ็งเป็นผีเฝ้าโกดังไปแล้ว”

“แม่...เราจะทำยังไงดี คราวนี้พี่ตะวันกับไร่ตะวันไม่รอดแน่ๆ”

“ถ้าเอ็งโพนทะนาไปแล้วเข้าหูเสี่ยเด คนที่ไม่รอดคือเอ็งกับข้านะโว้ย”

“แต่ฉันห่วงพี่ตะวันนะแม่”

“ถ้ารักตัวกลัวตายก็รูดซิปปากไว้ให้สนิท เชื่อแม่ ไม่มีอะไรสำคัญกว่าชีวิตตัวเอง”

มาลัยหน้าซีดหน้าเสีย ห่วงตะวันก็ห่วง แต่ห่วงชีวิตตัวเองและแม่เหมือนกัน...

สมุนของเดชาเริ่มก่อกวนชาวบ้านที่เป็นลูกจ้างในไร่ตะวันด้วยการดักทำร้ายและข่มขู่ไม่ให้ทำงานที่นั่นอีก หลายคนโดนหนักถึงขั้นบาดเจ็บจนกลัวหงอ แถมเชื่อฟังไม่กล้าบอกเรื่องนี้กับใครเพราะกลัวไม่มีลมหายใจอยู่ต่อไป

เดชาเชื่อว่าวิธีนี้ต้องทำให้ตะวันกลับมาที่ไร่อย่างแน่นอน เมื่อปู่ชาญทราบเรื่องชาวบ้านบาดเจ็บก็แน่ใจว่าเป็นฝีมือเดชาที่ต้องการล่อหลอกให้ตะวันปรากฏตัวซึ่งเขาไม่ต้องการให้หลานตกเป็นเหยื่อ จึงพยายามทัดทานแต่ตะวันไม่ยอมเพราะเป็นห่วงทุกคน

ตะวัน น้ำค้าง และแย้พากันกลับไร่ โดยตะวันไม่ยอมให้โรสรินมาด้วยเพราะห่วงความปลอดภัยของเธอ ส่วนพีระก็อาลัยอาวรณ์น้ำค้างอย่างมากมาย กว่าจะบ๊ายบายกันมาได้

เมื่อกลับมาถึงไร่ ตะวันรับฟังข้อมูลจากปู่ชาญว่าคนงานถูกบีบจนขวัญหนีดีฝ่อไม่มีใครกล้ามาทำงาน ขืนเป็นแบบนี้เรื่อยไปไร่เราจะอยู่ได้ยังไง...ตะวันเคร่งเครียดคิดวางแผนตามหาเดชาให้เจอเพื่อลากตัวเข้าคุก เช้าวันรุ่งขึ้นเขากับแย้ไปปรากฏตัวที่ตลาด มาลัยเห็นตะวันก็ผงะตกใจ ร้องลั่นว่าโผล่มาทำไม  แล้วก็ทำท่าทีมีพิรุธตลอดเวลาเพราะอยากจะบอกเขาเหลือเกินว่าเดชากำลังจ้องจะฆ่าเขาอยู่

ในที่สุด มาลัยพาตะวันกับแย้หลบไปที่ห้องเช่าของตน บอกว่าตนรู้แหล่งกบดานของเดชากับลูกน้อง

“ที่มาลัยยอมบอกเพราะมาลัยรู้สึกผิดในสิ่งที่ทำ

ไว้กับพี่นะ เสี่ยเดบอกว่าจะฆ่าพี่ ถ้าพี่คิดจะไปจับเสี่ยเด อย่าให้รู้เด็ดขาดว่ามาลัยบอกนะ ไม่งั้นมาลัยคอขาดแน่ๆ”

“ได้...เรื่องนี้จะเป็นความลับ พวกมันกบดานอยู่ที่ไหน”

หลังได้ข้อมูลจากมาลัยเรียบร้อยแล้ว ตะวันกับแย้ไปที่สถานีตำรวจ ระหว่างนี้โรสรินโทร.หาตะวันสอบถามความเคลื่อนไหวเพราะเป็นห่วง ตะวันไม่พูดอะไรมากนอกจากบอกให้เธอเชื่อใจและมั่นใจในตัวเขา ทุกอย่างต้องจบลงด้วยดี

หลังจากให้เบาะแสกับตำรวจเกี่ยวกับเดชาแล้ว คืนนั้นตะวันพาพวกปู่ชาญออกจากไร่ไปอาศัยอยู่

กับชาวบ้าน เพราะเขาแน่ใจว่าพวกเดชาต้องบุกมาที่ไร่แน่

จริงดังคาด! เดชากับสมุนเข้ามาที่ไร่ตะวัน เมื่อไม่พบใครสักคนก็ทำลายข้าวของพังพินาศก่อนจะพากันกลับออกไปด้วยความเจ็บใจ

ขณะเดียวกันนั้นที่สถานีตำรวจ...ตะวันกับตำรวจกำลังวางแผนจับกุมเดชา ซึ่งมีสายรายงานเข้ามาว่าที่โกดังร้างแหล่งกบดานของเดชามีความเคลื่อนไหวจริงๆ แล้วที่นั่นเป็นพื้นที่โล่งกว้าง การหลบหนีทำได้ยาก จึงสมควรแก่การจับกุม

“เราจะส่งทีมกระจายอยู่ตามจุดต่างๆ ในรัศมี 5 กิโลเมตรจากโกดัง เพื่อเฝ้าดูและสะกดรอยตามจนกว่าจะกลับมาที่โกดัง และเมื่อผู้ต้องหากลับเข้าที่ซ่องสุม แล้วจะปฏิบัติแผนการปิดประตูตีแมวทันที”

“ผมขอไปสังเกตการณ์ด้วยนะครับ เผื่อจะช่วยเหลืออะไรเจ้าหน้าที่ได้บ้าง” ตะวันสีหน้ามุ่งมั่น จะจบเกมกับเดชาให้ได้!

แต่แล้วแผนการของตำรวจพังพาบอย่างไม่น่าเชื่อ ทุกคนไม่เข้าใจว่าพวกเดชาไหวตัวได้ยังไง ถึงไม่กลับเข้ามายังแหล่งกบดาน...

ที่แท้เป็นเพราะมาลีแม่ของมาลัยนั่นเอง มาลีแอบได้ยินมาลัยบอกเล่าเรื่องราวของเดชาให้ตะวันกับแย้ฟังเมื่อตอนกลางวัน เธอรักตัวกลัวตาย เพราะถ้าเดชาล่วงรู้สองแม่ลูกไม่รอดแน่ มาลีจึงตัดสินใจแจ้งข่าวไปยังเดชาว่าตะวันกับตำรวจกำลังตามล่า นี่เองทำให้เดชาไหวตัว...

แล้วเดชาก็มาปรากฏตัวที่ห้องเช่าของสองแม่ลูกด้วยอารมณ์โกรธเกรี้ยว  มาลัยพนมมือไหว้ปลกๆ ขอโทษซ้ำแล้วซ้ำเล่า มาลีก็ช่วยวิงวอนขอร้อง เดชาตกลงไว้ชีวิตแต่มีข้อแลกเปลี่ยนว่าสองแม่ลูกต้องหลอกตะวันออกมาพบตนให้ได้

ooooooo

หลบมาอยู่บ้านคนอื่นแค่สองสามวัน อาทิตย์กับอึ่งก็เริ่มบ่นกันว่าเมื่อไหร่จะได้กลับไร่เสียที

ฝ่ายโรสรินที่ไม่รู้เรื่องนี้ เธอโทร.หาตะวันแล้วอึ่ง

รับสาย จึงซักไซ้เป็นการใหญ่ว่าเกิดอะไรขึ้น แล้วตะวันไปไหน

“พี่ตะวันไม่อยู่ค่ะ ไม่เห็นตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว

นะคะ เห็นปู่ชาญว่าออกไปกับตำรวจค่ะพี่นางฟ้า ตอนนี้พวกเรามาอาศัยอยู่ที่หมู่บ้านท้ายไร่”

“หมู่บ้านท้ายไร่!!”

ตะวันกลับมาพอดี รีบคว้าโทรศัพท์จากมืออึ่งพร้อมกับจุ๊ปากไม่ให้อึ่งกับอาทิตย์ส่งเสียง

“โรส...ผมเองนะ”

“ที่อึ่งพูดเมื่อกี๊หมายความว่ายังไง ไหนบอกว่าจะไม่หาเรื่องเสี่ยงไง แล้วตำรวจเกี่ยวอะไรด้วย แล้วทำไมทุกคนต้องย้ายออกจากไร่ตะวันด้วยล่ะ มีเรื่องอันตรายใช่ไหม”

“ไม่มีอะไรร้ายแรงครับ แค่ไปให้ความร่วมมือกับตำรวจ ส่วนที่ต้องย้ายออกมาชั่วคราวเพราะป้องกันไว้ก่อน แต่ยังไม่เกิดเรื่องร้ายแรง คุณสบายใจได้”

“ฉันใจไม่ดีเลย ฉันขอไปอยู่กับนายได้ไหม อย่างน้อยก็ช่วยเป็นกำลังใจให้กับทุกคน”

“ทุกอย่างกำลังจะเรียบร้อย เชื่อผม ไม่มีอะไรต้องกังวล”

ปู่ชาญยืนมองอยู่ไม่ไกล รู้สึกไม่สบายใจที่ตะวันต้องปกปิดความจริงกับโรสริน...

แล้วคืนนั้นเอง ปู่กับตะวันและแย้พร้อมด้วย

ตำรวจพากันเข้าไปที่ไร่ พบข้าวของหลายอย่างถูกทำลาย ตำรวจรับปากจะนำกำลังมาดูแลสอดส่อง ขอให้ทุกคนใช้ชีวิตตามปกติ แต่ปู่ชาญยังไม่วางใจ เพราะคิดว่ายังไงเดชาต้องหาทางแก้แค้นตะวันแน่

ooooooo

ปู่ชาญคิดถูกเผง! เพราะไม่ทันข้ามวันตะวันก็ได้รับการติดต่อจากมาลัยให้ไปพบ ทำเหมือนมี

ความเคลื่อนไหวของเดชาจะรายงาน แต่พอตะวันไปถึงมาลัยกลับร้องไห้ตัวสั่นงันงก

“พี่ตะวัน...มาลัยกลัว มาลัยไม่กล้าอยู่ที่ตลาดแล้ว”

“พี่ขอโทษที่ทำให้มาลัยต้องโดนคุกคามจากพวกมัน ถ้ารู้สึกไม่ปลอดภัยจริงๆ มาลัยกับแม่ย้ายไปอยู่ที่ไร่ตะวันได้นะ มีตำรวจคอยคุ้มกันให้ แล้วเรื่องเดชาล่ะ มาลัยรู้เบาะแสที่ซ่องสุมแห่งใหม่ของมันใช่ไหม”

“ใช่จ้ะ”

“พาพี่ไปเดี๋ยวนี้เลย” ตะวันจูงมือมาลัยแต่เธอยืนนิ่งไม่ก้าวขา เอ่ยปากว่าตนขอโทษ

“หมายความว่าไง”

มาลัยร้องไห้โฮ ตะวันรู้ทันทีว่าตกอยู่ในอันตราย รีบชักปืนออกมาเตรียมพร้อม แต่ช้ากว่าสมุนของเดชาสองคนที่พุ่งพรวดเข้ามาจัดการก่อน ตะวันโดนเดชาอัดจนล้มคว่ำแต่ยังไม่เอาชีวิต

“ทำไมลูกพี่ไม่ฆ่ามันซะเลย”

“ไม่มีใครอยากเห็นมันตายเท่าฉันหรอก ฉันจะให้โอกาสมันหายใจสักเฮือก”

เดชาจับตะวันมัดติดกับเก้าอี้แล้วถ่ายคลิปส่งไปให้โรสริน เวลานั้นตะวันจวนเจียนหมดสติ แต่ความห่วงใยโรสรินเต็มเปี่ยม ถึงกับเพ้อออกมา

“อย่าทำคุณโรส ปล่อยคุณโรสไป อย่ายุ่งกับเธอ ปล่อย...”

โรสรินน้ำตาร่วงด้วยความสงสารตะวัน...ถามเดชาที่โทร.เข้ามาว่าต้องการอะไร

“อย่าบอกเรื่องนี้กับใครเด็ดขาด ถ้าผมรู้สึกว่าผมไม่ปลอดภัย ตะวันตายทันที”

“อย่าทำอะไรเขานะ ฉันจะไม่บอกเรื่องนี้กับใคร ฉันสัญญา ฉันทำได้ทุกอย่าง นายห้ามฆ่าเขานะ”

เดชารู้สึกเหมือนถูกมีดทิ่มแทงใจครั้งแล้วครั้งเล่าเมื่อรับรู้ว่าโรสรินรักตะวันมากแค่ไหน...เขากรอกเสียงกลับไปอย่างดุดัน

“ถ้าทำได้ทุกอย่างจริงๆ คุณรีบมาหาผมเดี๋ยวนี้ ผมให้เวลาคุณถึงคืนนี้เท่านั้น ถ้าคุณมามันรอด แต่ถ้าคุณไม่มา ผมสาบานว่าผมจะฆ่ามัน”

แล้วเดชาก็ตัดสาย...ยิ้มเหี้ยมเกรียม รอคอยการมาของโรสรินด้วยใจจดจ่อ

ooooooo

ขณะที่โรสรินขับรถออกจากบ้านเพื่อไปพบเดชา บังเอิญเจอพีระกับอุษาวดีตรงปากซอย เธอไม่ยอมบอกว่าจะไปไหนและเกิดอะไรขึ้นกับตะวัน พูดแต่ว่ามีธุระด่วนแล้วขับรถจากไปทั้งน้ำตา ทำให้สองพี่น้องสงสัยและนึกถึงตะวันขึ้นมา

อาการแปลกๆมีพิรุธของโรสรินทำให้พีระกับอุษาวดีอยู่เฉยไม่ได้ ทั้งคู่ขับรถมุ่งหน้าไปไร่ตะวัน เป็นเวลาที่พวกปู่ชาญกำลังเตรียมความพร้อมเพื่อต่อกรกับเดชาถ้ามันโผล่มา เมื่อทุกคนได้ยินสองพี่น้องบอกว่าโรสรินน่าจะมาที่ไร่ก็พากันประหลาดใจว่ามาทำไม หรือว่าเกิดอะไรขึ้นกับตะวันที่หายตัวไป

เวลานั้น โรสรินถึงตึกร้างแหล่งกบดานแห่งใหม่ของเดชาแล้ว เธอเห็นสภาพตะวันบาดเจ็บถูกควบคุมตัวก็โผเข้าหาและปกป้องเต็มที่เมื่อเดชาจะฆ่าเขา

เดชาสั่งให้โรสรินถอยห่างจากตะวัน แต่เธอยืนยันไม่มีวันทิ้งเขาแน่ เธอยอมตายแทนเขาได้ เดชาทั้งจุกทั้งเจ็บและกลายเป็นโกรธแค้นตะวันถึงกับสั่งสมุนดึงโรสรินออกมาก่อนที่ตัวเองจะเล็งปืนใส่ตะวัน

“อย่านะ อย่าฆ่าตะวัน นายบอกว่าถ้าฉันมา นายจะไม่ฆ่าเขา ปล่อยเขาไปสิ” โรสรินดิ้นรนร่ำร้อง...ตะวันตะโกนออกมาอย่างคับแค้นใจที่ช่วยอะไรเธอไม่ได้

“คุณมาทำไม คุณรู้อยู่แล้วว่ามันต้องการอะไร ทำไมต้องทำแบบนี้”

“ฉันยอมให้นายตายไม่ได้ นายจะตายเพราะฉันไม่ได้”

เดชาแทบคลั่งกับความรักแท้ของโรสรินและตะวัน ตะเบ็งเสียงว่า “ผมรักคุณน้อยกว่าไอ้ตะวันตรงไหน”

“มันไม่สำคัญว่าตะวันรักฉันมากแค่ไหน แต่สิ่งที่ทำให้ฉันยอมตายแทนเขาก็เพราะฉันรักตะวัน ตะวันให้ชีวิตใหม่กับฉัน ตะวันสอนให้ฉันมีหัวใจ เขาทำให้คนที่ไม่เคยรักใครเลยอย่างฉันหัดที่จะรักและมองเห็นคุณค่าของคนอื่น เขาเปลี่ยนแปลงชีวิตฉัน เขามีความหมายกับฉันมาก ชีวิตนี้ฉันรักใครไม่ได้อีกแล้ว”

“ซาบซึ้งมาก ผมจะถือว่านั่นคือคำบอกลาสุดท้าย ผมจะฆ่ามันต่อหน้าคุณ”

“ถ้านายทำ ฉันจะฆ่าตัวตายทันทีที่มีโอกาส นายรู้ว่าฉันพูดจริง แต่ถ้านายปล่อยเขาไป ฉันจะยอมไปกับนาย แล้วทั้งชีวิตของฉันที่เหลืออยู่เป็นสิทธิ์ของนาย”

เดชายังเล็งปืนไปที่ตะวัน ทำเหมือนจะเหนี่ยวไก แต่ในที่สุดก็ตัดสินใจเปลี่ยนเป้าหมายเป็นเก้าอี้ที่ตะวันนั่งและเฉียดไหล่เขาไปนิดเดียว โรสรินโผเข้ากอดตะวันแน่น ร้องไห้ซบลงที่อกเขาอย่างโล่งใจ ส่วนเดชาเดินหนีออกไปอย่างเจ็บปวด

ค่ำวันเดียวกัน มาลีพามาลัยที่ตกอยู่ในภาวะหวาดกลัวเดชาจนจิตหลอนมาหาหมอที่โรงพยาบาล

เพื่อขอยาแก้เครียด แล้วบังเอิญเจอหมอกิตติทัตที่มาทำธุระที่นี่ หมอได้ยินมาลัยพูดพร่ำถึงตะวันก็เอะใจและซักถามจนได้ความจริงก่อนจะพาสองแม่ลูกไปที่ไร่ตะวัน

มาลัยยอมรับต่อหน้าทุกคนว่าตนหลอกตะวันไปหาเดชา ตอนนี้ตะวันกำลังตกอยู่ในอันตรายที่ตึกร้าง และคาดว่าป่านนี้โรสรินคงไปถึงแล้ว ทุกคนเป็นห่วงสองคนนั้นมาก กิตติทัต พีระ และแย้เตรียมอาวุธปืนเพื่อตามไปช่วย โดยไม่ยอมให้น้ำค้างกับอุษาวดีไปด้วยเพราะเกรงจะเป็นอันตราย แต่สองสาวไม่ยอม ดึงดันไปด้วยกันทั้งหมด ยกเว้นปู่ชาญกับเด็กๆ และสองแม่ลูกมาลีกับมาลัย

หน้าตึกร้าง เดชาแค้นใจและเจ็บปวดที่โรสรินรักตะวันถึงขนาดตายแทนได้ เขาออกมาชกกำแพงจนมือแตกเลือดไหลต่อหน้าสมุนสองคนที่พยายามบอกให้เขาจัดการตะวันแล้วหนีลงเรือเพื่อออกนอกประเทศ

ด้านใน โรสรินใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดเลือดให้ตะวัน โดยมีลูกน้องจำนวนหนึ่งของเดชายืนคุมอยู่ หนุ่มสาวไม่รู้ว่าชะตากรรมของตนจะเป็นอย่างไร แต่โรสรินไม่หวั่นกลัว เธอยอมหากต้องเจอกับความทุกข์ตลอดชีวิตที่เหลืออยู่เพื่อแลกกับชีวิตของตะวัน

เดชากลับเข้ามาได้ยินประโยคนี้ กำมือแน่นด้วยความแค้น ตรงเข้ากระชากโรสรินลุกขึ้นพร้อมกับคำรามลั่น

“คุณกำลังจะเป็นเจ้าสาวของผม หยุดมีใจให้คนอื่นได้แล้ว”

“ถึงฉันจะตกอยู่ในกำมือของนาย แต่นายจะไม่มีวันได้หัวใจของฉัน”

“ผมจะทำทุกอย่างเพื่อให้คุณมอบทั้งชีวิตและหัวใจให้ผม”

“นายก็รู้ว่าไม่มีทาง”

“ไม่ว่านานแค่ไหนผมก็จะรอ...ปล่อยไอ้ตะวันเดี๋ยวนี้”

สมุนทุกคนพากันงุนงงที่ได้ยินเดชาสั่งอย่างนั้น แต่ก็เข้าไปแก้มัดให้ตะวันที่บาดเจ็บแทบยืนไม่อยู่

“ฉันจะปล่อยให้แกมีลมหายใจ ฉันจะให้แกรอดเพื่อคิดถึงคนที่แกรัก แต่ไม่มีวันได้ครอบครอง”

เดชาผลักตะวันล้มลงแล้วเตะซ้ำจนกระอักเลือด โรสรินจะเข้าไปหาแต่เดชารั้งตัวไว้

“ผมปล่อยให้มันรอดแล้ว คุณต้องรักษาสัญญา ตอนนี้ชีวิตคุณเป็นของผมแล้วโรสริน...ไปกับผม”

ตะวันถูกลูกน้องเดชารุมยำแทบสลบคาตีน โรสรินน้ำตาไหลไม่หยุด ขอร้องพวกเขาอย่าทำร้ายตะวันแต่ไม่มีใครสนใจ แถมเดชายังฉุดกระชากลากเธอออกไป

พวกเดชาพากันออกไปได้ครู่เดียว คณะของพีระก็มาถึง เจอตะวันกำลังกระเสือกกระสนจะตามไปช่วยโรสริน ทุกคนจึงรีบร้อนไปยังท่าเรือที่ใกล้ย่านนี้ที่สุด พร้อมกันนั้นก็แจ้งตำรวจให้ตามมาช่วย

เดชาตั้งใจพาโรสรินไปเริ่มชีวิตใหม่ แต่เพราะเธอไม่เคยรักเขา ใจของเธออยู่กับตะวันคนเดียว เธอจึงขัดขืนและทุ่มเถียงกับเขาอีกพักหนึ่งก่อนที่พวกตะวันจะตามมาทัน

โรสรินวิ่งหนีเดชาไปเจอตะวัน ส่วนกลุ่มของพีระแยกย้ายกันจัดการกับสมุนเดชา หมอทัตจับคู่อุษาวดี

พีระกับน้ำค้าง ส่วนแย้ฉายเดี่ยวอย่างกล้าๆกลัวๆ แต่จุดมุ่งหมายทุกคนคือสิ่งเดียวกันคือต้องช่วยตะวันกับโรสรินให้ได้

พีระยอมเสี่ยงตายจนบาดเจ็บน่วมไปทั้งตัว ขณะที่หมอทัตกับอุษาวดีก็ไม่นิ่งดูดาย หาทางจัดการสมุนเดชาไปได้หลายคน

เมื่อตำรวจมาถึง สมุนเร่งเดชาให้รีบขึ้นเรือที่กำลังจะออกจากท่า แต่เดชายังต้องการเอาโรสรินไปด้วยจึงต่อสู้กับตะวันก่อนจะจับเธอเป็นตัวประกัน

เดชาล็อกตัวโรสรินไว้ สมุนสองคนจับตะวัน ขณะที่ตำรวจหลายนายยืนคุมเชิงอยู่ห่างๆ สองฝ่ายเล็งปืนเข้าหากัน

“เดชามอบตัวซะ มันจบลงแล้ว นายแพ้แล้วนะเดชา”

“ไม่! ผมไม่มีวันแพ้ ถอยไป...ถอย! ” เดชาตะคอกตำรวจ

“ทิ้งอาวุธแล้วมอบตัว คุณหนีไปไม่รอดหรอก”

ตะวันฉวยโอกาสสะบัดตัวหลุดแล้วถีบสมุนกระเด็น โรสรินเห็นเดชาเผลอรีบวิ่งหนีออกมาได้ จากนั้นตะวันกับเดชาต่อสู้กันอีกยกโดยที่ตำรวจไม่กล้าทำอะไร ได้แต่คุมเชิงเพื่อรอจังหวะ เมื่อมีโอกาสก็เข้าจัดการสมุนเดชาจนสิ้นใจตาย เดชาเห็นว่าตัวเองไม่มีทางรอด ตัดสินใจ

ล็อกคอจับตะวันเป็นตัวประกันเอาปืนจี้ ตำรวจพากันชะงัก ส่วนโรสรินอยู่ในอาการขวัญเสีย ร่ำร้องบอกเดชาว่าพอได้แล้ว มันจบแล้ว อย่าทำอะไรโง่ๆ

“ถ้าผมต้องตาย ไอ้ตะวันมันก็ต้องไม่รอด”

โรสรินน้ำตาไหลพรากถึงกับคุกเข่าขอร้องเดชา “ปล่อยตะวันเถอะ ฉันมีชีวิตอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเขา”

“เลิกพยายามได้แล้วเดชา ถ้านายรักคุณโรสจริงๆ นายต้องหวังดีกับเธอไม่ใช่เหรอ ทิ้งอาวุธแล้วมอบตัว อย่าคิดทำอะไรโง่ๆ ยอมรับความจริงซะ”

คำพูดของตะวันทำให้เดชาถึงกับหลั่งน้ำตาประ– กาศออกมา “ถึงเวลาแล้วที่ผมจะจบเรื่องนี้ซะที” พูดจบผลักตะวันล้มลงไปกับพื้นแล้วยกปืนขึ้นจ่อหัว
จังหวะนั้น ไอ้แหลมสมุนมือขวาของเดชาที่ยังเหลือลมหายใจเฮือกสุดท้ายผงกหัวขึ้นมาคว้าปืนจะยิงตะวัน โรสรินหันไปเห็น ตัดสินใจทำสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด เธอวิ่งเข้าไปหาตะวันเพื่อบังกระสุน ส่วนเดชาเตรียมยิงสกัดแหลมเพราะเกรงโรสรินจะเป็นอันตราย

แต่ไม่ทันเสียแล้ว กระสุนของแหลมเจาะหลัง

โรสรินจนสะดุ้งเฮือก ร่างเธอหงายหลังหัวฟาดพื้นอย่างแรง ท่ามกลางความตกใจของทุกคน!

ตะวันแทบขาดใจ รีบเข้าประคองโรสรินที่ใกล้หมดสติ...ที่สุดท้ายโรสรินเป็นฝ่ายรับกรรมแทนความแค้นของเดชาและตะวัน แต่แล้วเดชาก็ไม่พ้นมือตำรวจเพราะยังจะฮึดสู้ เขาโดนวิสามัญจนร่างพรุนล้มลงสิ้นใจในทันที

ส่วนโรสรินที่อยู่ในอ้อมกอดตะวันกำลังจะหมดสติ พวกพีระวิ่งกรูกันเข้ามาเห็นศพเดชาก็ตกใจ แล้วถลันไปหาโรสรินที่ถูกยิงเลือดแดงฉาน

“อย่าหลับ อย่าหลับ ตั้งสติไว้ครับ คุณต้องไม่เป็นอะไร...ทำไมคุณต้องทำแบบนี้” ตะวันคร่ำครวญด้วยความเสียใจอย่างสุดซึ้ง

“ตะวัน...ฉันสัญญาว่าจะรักนายตลอดไป”

โรสรินพูดได้แค่นั้นก็หมดสติในอ้อมกอดตะวัน คนอื่นๆ ใจเสีย กรีดร้องกันระงม...

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

“กอล์ฟ” รับ พีเรียด ดราม่าหนัก เขิน คนโฟกัส ผิดจุด

“กอล์ฟ” รับ พีเรียด ดราม่าหนัก เขิน คนโฟกัส ผิดจุด
14 ธ.ค. 2562
09:10 น.