ข่าว
100 year

นิยายไทยรัฐ

กุหลาบร้ายของนายตะวัน

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

เพื่อ​ความ​ปลอดภัย​ของ​ตะวัน...โ​รส​ริน​ไม่​มี​ทาง​เลือก เธอ​ตกลง​รับ​เงื่อนไข​ของ​เดชา แล้ว​กลับ​มา​ทำตัว​แปลกๆกับ​ทุก​คน โดยเฉพาะ​กับ​ตะวัน​ที่​เธอ​ทำ​เหมือน​ไม่​ต้องการ​ให้​เขา​อยู่​ใกล้ๆ เพราะ​เธอ​รู้เห็น​ว่า​เดชา​ส่ง​ลูกน้อง​มา​ป้วนเปี้ยน​เพื่อ​เอาชีวิต​ตะวัน​ทุกเมื่อ​ถ้า​เธอ​ผิด​สัญญา

แม้แต่​ณรงค์​ก็​ผิดสังเกต​ใน​ตัว​หลาน​สาว ตอน​เช้า​เอา​ข้าวต้ม​เข้า​มา​ให้​ใน​ห้อง​แต่​ไม่​เจอ แม่บ้าน​บอก​ว่า​คุณ​หนู​ออก​ไป​ข้าง​นอก ให้​ตน​ตัด​ดอกไม้​ใน​สวน​ใส่​แจกัน​ให้​ด้วย

โ​รส​ริน​นำ​ดอกไม้​ไป​ไหว้​อัฐิ​พ่อ​แม่​ที่​วัด รำพึง​รำพัน​หน้า​เศร้า​กับ​สิ่ง​ที่​ตัว​เอง​ตัดสินใจ​ไป​แล้ว

“โ​รส​อยาก​ให้​พ่อ​กับ​แม่​อยู่​กับ​โ​รส​ตอน​นี้​ด้วย​จัง​เลย​ค่ะ โ​รส​ไม่​รู้​ว่า​ตัว​เอง​ตัดสินใจ​ถูก​รึ​เปล่า โ​รส​รู้​ว่า​ตะวัน​จะ​ต้อง​เสียใจ แต่​ถ้า​โ​รส​ไม่​ทำ ตะวัน​อาจจะ​ไม่​มี​ชีวิต​อยู่ และ​โ​รส​ก็​คง​จะ​ทำใจ​ไม่ได้​หาก​ต้อง​สูญเสีย​คน​ที่​โ​รส​รัก​ไป​อีก...โ​รส​จะ​ทำ​ยัง​ไง​ดี จะ​ทำ​ยัง​ไง​ดี​คะ”

หญิง​สาว​ก้มหน้า​ร้องไห้ ทันใดนั้น​เสียง​ตะวัน​ดัง​ขึ้น เธอ​สะดุ้ง รีบ​ปาด​น้ำตา​แต่​ไม่​กล้า​หัน​หลัง​ไป​มอง​เขา

“คุณ​ปู่​ของ​คุณ​บอก​ว่า​คุณ​มา​ที่​นี่ ผม​ก็​เลย​ตาม​มา ผม​ห่วง​คุณ คุณ​ดู​แปลกๆตั้งแต่​เมื่อ​วาน”

โ​รส​ริน​ไม่​พูด​ด้วย พอ​เขา​เข้า​มาแตะ​ไหล่​ก็​สะบัด​ตัว​หนี พูด​ตัดรอน​และ​ถอด​แหวน​คืน​อย่าง​ไม่​มี​เยื่อใย

“เรื่อง​ระหว่าง​เรา​ที่​เกิด​ขึ้น​ที่​ทะเล​มัน​ไม่​เป็น​ความ​จริง ฉัน​แกล้ง​ทำ เพราะ​ต้องการ​เอา​คืน​ที่​นาย​ทำ​กับ​ฉัน​ไว้​อย่าง​เจ็บแสบ​ตอน​ที่​ฉัน​อยู่​ไร่”

“คุณ​อำ​ได้​เก่ง​มาก แต่​เสียใจ​ด้วย​ที่​คุณ​ทำ​ไม่​สำเร็จ เพราะ​ผม​ไม่​เชื่อ”

“ฉัน​ไม่ได้​อำ ฉัน​พูด​ความ​จริง”

“เลิก​เล่น​ได้​แล้ว คุณ​เป็น​อะไร​ของ​คุณ” ตะวัน​ดึงดัน​จะ​รวบ​ตัว​เธอ​มาก​อด แต่​เธอ​ผลัก​ไส​แล้ว​ตะคอก​ใส่​อย่าง​รำคาญ

“ก็​บอก​ไป​แล้ว​ยัง​จะ​ถาม​อะไร​อีก เอา​แหวน​สั่วๆ ของ​นาย​คืน​ไป แหวน​แบบ​นี้​คุณ​หนู​อย่าง​ฉัน​ไม่​มี​ทาง​ใส่ เอา​ไป​สิ เอา​ไป”

ตะวัน​ยัง​ไม่​รับ โ​รส​ริน​ปา​แหวน​ลง​ตรง​หน้า​แล้ว​เดิน​หนี​ทันที ตะวัน​เร่ง​ฝีเท้า​ตาม​ไม่​ลดละ ไม่​ยอม​ให้​เธอ​ไป​จนกว่า​จะ​พูด​กัน​ให้​เข้าใจ

“ฉัน​พูด​ไป​หมด​ทุก​อย่าง​แล้ว ฉัน​จะ​ไม่​พูด​อีก”

“สิ่ง​ที่​คุณ​พูด​มา คุณ​โกหก ผม​ไม่​เชื่อ​ว่า​คุณ​จะ​ไม่​รู้สึก​อะไร​กับ​เรื่อง​ที่​เกิด​ขึ้น​ที่​ทะเล”

“นาย​คิด​ว่า​ฉัน​รัก​นาย​จริง​งั้น​เหรอ คิด​ดู​ให้​ดี คน​ที่​เพียบพร้อม​อย่าง​ฉัน​จะ​รัก​ผู้ชาย​ที่​ไม่​มี​อะไร​อย่าง​นาย​ได้​ยัง​ไง นาย​นี่​มัน​โง่​จริงๆ นาย​ถูก​ฉัน​หลอก​แล้ว”

โ​รส​ริน​เล่น​ละคร​ฉาก​ใหญ่ แล้ว​สะบัด​ไป​ขึ้น​รถ ทิ้ง​ให้​ตะวัน​ยืน​อึ้ง​อยู่​ลำพัง สีหน้า​เต็ม​ไป​ด้วย​ความ​สับสน ไม่​อยาก​เชื่อ​ใน​สิ่ง​ที่​ได้ยิน

เมื่อ​กลับ​มา​ที่​โรงแรม ตะวัน​บอก​น้ำค้าง​กับ​แย้​ว่า​โ​รส​ริน​ขอ​เลิก​กับ​ตน แต่​ตน​ไม่​เชื่อ​ว่า​เธอ​ต้องการ​ให้​เป็น​อย่าง​นั้น​จริงๆ ต้อง​มี​อะไร​บาง​อย่าง​เกิด​ขึ้น...ขณะ​เดียวกัน โ​รส​ริน​เข้าไป​พบ​ณรงค์​ใน​ห้อง​ทำ​งาน เธอ​ต้องการ​ให้​ปู่​ไล่​ตะวันออก และ​ไม่​
ต้อง​ถาม​ว่า​เพราะ​อะไร ให้​รู้​แค่​ว่า​เรื่อง​ระหว่าง​ตน​กับ​ตะวัน​จบ​ลง​แล้ว

ณรงค์​งง​เป็น​ไก่​ตา​แตก เพราะ​เมื่อ​วัน​ก่อน​ทั้ง​คู่​กลับ​จาก​ทะเล​ยัง​สวีต​หวาน​กัน​อยู่​เลย น้ำค้าง​กับ​แย้​ก็​งง​ไม่​แพ้​กัน ส่วน​ตะวัน​ที่​ยัง​คา​ใจ เขา​พยายาม​หา​โอกาส​คุย​กับ​โ​รส​ริน​ตามลำพัง แต่​เธอ​ไม่​ยอม​พูด​คุย​เพราะ​ไม่​ต้องการ​ให้​เขา​ตก​อยู่​ใน​อันตราย​จาก​ฝีมือ​ลูกน้อง​เดชา​ที่​ทำ​ลับๆล่อๆจับตา​เธอ​ทุก​ฝี​ก้าว

ใน​เมื่อ​ตะวัน​ยัง​ตื๊อ​ไม่​เลิก โ​รส​ริน​ตัดสินใจ​โทร.​นัด​เดชา​ออก​มา​กิน​ข้าว​คืน​นี้ ถ้า​เขา​อยาก​ให้​ตะวัน​เลิก​ยุ่ง​กับ​เธอ ก็​ต้อง​ช่วย​เธอ​ด้วย​เหมือน​กัน...ด้าน​น้ำค้าง​ที่​ขบคิด​ค้น​หา​สาเหตุ​อะไร​ทำให้​โ​รส​ริน​บอก​เลิก​ตะวัน แล้ว​ที่สุด​ก็​มา​หยุด​ที่​พี​ระ เธอ​เข้าใจ​ว่า​เขา​ต้อง​พูด​หรือ​ทำ​อะไร​สัก​อย่าง​ที่​ทำให้​พี่​ชาย​ของ​เธอ​กับ​โ​รส​ริน​มี​ปัญหา​กัน

พี​ระ​อยู่ดีๆโดน​กล่าวหา เขา​เถียง​คอเป็นเอ็น​ก่อน​จะ​แสดง​อาการ​ดี๊ด๊า​ถ้า​สอง​คน​นั้น​มี​ปัญหา​กัน​จริง น้ำค้าง

ฉุน​กึก ประกาศ​ว่า​ถึง​โ​รส​ริน​กับ​พี่​ชาย​ตน​จะ​มี​ปัญหา​กัน แต่​อีก​ไม่​นาน​เขา​ก็​ต้อง​คืนดี​กัน อย่า​ฝัน​ลมๆแล้งๆว่า​เขา​สอง​คน​จะ​เลิก​กัน!

ooooooo

ค่ำคืน​นั้น นอกจาก​โ​รส​ริน​จะ​นัด​เดชา​ออก​มา​กิน​ข้าว​แล้ว เธอ​ยัง​นัด​ตะวัน​มา​ด้วย เมื่อ​ตะวัน​เห็น​เดชา​ความ​โกรธ​แค้น​ก็​พลุ่ง​พล่าน ตรง​เข้าไป​กระชาก​คอเสื้อ

“ฉัน​ตาม​หา​แก​มา​ตั้ง​นาน ใน​ที่สุด​ก็​เจอ วัน​นี้​จะ​เป็น​วัน​สุดท้าย​ที่​แก​จะ​เป็น​อิสระ”

เดชา​มอง​หน้า​ตะวัน​อย่าง​ไม่​กลัว​เกรง โ​รส​ริน​ลุก​มา​แทรก​กลาง สั่ง​ตะวัน​ให้​ปล่อย​เดชา​เดี๋ยวนี้

“คุณ​ไม่​ต้อง​กลัว​นะ​โ​รส ผม​อยู่​นี่​แล้ว ไอ้​เดชา​มัน​ไม่​มี​ทาง​ทำ​อะไร​คุณ”

“ฉัน​บอก​ให้​ปล่อย​เขา ไม่ได้​ยิน​หรือ​ไง ปล่อย​สิ” โ​รส​ริน​ทั้ง​ทุบ​ทั้ง​ดึง​มือ​ตะวันออก​จาก​เดชา

“คุณ​เป็น​อะไร​ของ​คุณ ปกป้อง​มัน​ทำไม”

ตะวัน​แผด​เสียง​อย่าง​คับแค้น เดชา​ไม่​สนใจ​ดึง​โ​รส​ริน​มา​โอบ​แน่น ตอบ​ด้วย​สีหน้า​เย้ย​หยัน

“เพราะ​ฉัน​กับ​คุณ​โ​รส​กำลัง​คบ​กัน”

โ​รส​ริน​ไม่​มี​ทาง​เลือก จำ​ต้อง​ยิ้ม​หวาน​ให้​เดชา แต่​กระนั้น​ตะวัน​ก็​ยัง​ไม่​เชื่อ

“ไม่​จริง คุณ​ก็​รู้​ว่า​มัน​ทำ​ชั่ว​อะไร​เอา​ไว้ แล้ว​มี​เหรอ​ที่​คน​อย่าง​คุณ​จะ​ไป​คบ​กับ​มัน บอก​มา​ว่า​แก​ทำ​อะไร​คุณ​โ​รส​ของ​ฉัน”

“เสี่ย​เด​ไม่ได้​ทำ​อะไร​ฉัน​ทั้งนั้น ที่​เสี่ย​เด​พูด​เป็น​ความ​จริง เขา​จะ​เป็น​คน​ยัง​ไง​ฉัน​ไม่​สน เพราะ​เขา​ทำให้​ฉัน​มี​ความ​สุขมาก​กว่า​เวลา​ที่​อยู่​กับ​นาย...ออก​ไป​ได้​แล้ว”

“ผม​จะ​ไม่​ไป​ไหน​ทั้งนั้น”

“ถ้า​แก​ยัง​ไม่​เชื่อ​ว่า​ฉัน​กับ​คุณ​โ​รส​คบ​กัน ฉัน​จะ​พิสูจน์​ให้​แก​เห็น”

เดชา​รวบ​ตัว​โ​รส​ริน​มาก​อด​แล้ว​ใช้​ตัว​เอง​บัง ทำให้​ตะวัน​เห็น​ราวกับ​ว่า​เขา​จูบ​เธอ โดย​กระซิบ​บอก​เธอ​ว่า ถ้า​อยาก​ให้​ตะวัน​เชื่อ​ต้อง​อยู่​เฉยๆ โ​รส​ริน​จน​ใจ ได้​แต่​กำมือ​แน่น ตะวัน​หัวใจ​สลาย​คิด​ว่า​สอง​คน​จูบ​กัน​จริงๆ

ไม่​นาน​เดชา​ผละ​ออก​มา แสร้ง​เอา​มือ​ลูบ​ปาก​ตัว​เอง โ​รส​ริน​ทำใจ​แข็ง วาน​เดชา​ไล่​ตะวันออก​ไป​ที เธอ​ไม่​อยาก​เห็น​หน้า​เขา​อีก...ตะวัน​สุด​แสน​ชอกช้ำ น้ำตา​ลูกผู้ชาย​รื้น​ขึ้น​มา เดชา​ยิ้ม​สะใจ สั่ง​ลูกน้อง​ให้​ลาก​มัน​ออก​ไป

ตะวัน​ฮึดฮัด​ขัดขืน จึง​โดน​รุม​ยำ​ทั้ง​หมัด​ทั้ง​แข้ง โ​รส​ริน​สงสาร​เขา​ใจ​จะ​ขาด​แต่​ไม่​อาจ​แสดงออก ได้​แต่​ยืน​กลั้น​น้ำตา เมิน​หน้า​หนี​เพราะ​กลัว​จะ​ใจอ่อน

“สุดท้าย​คุณ​โ​รส​ก็​เลือก​ที่​จะ​อยู่​กับ​ฉัน” เดชา​ยิ้มเยาะ

“คน​ชั่ว​อย่าง​แก...มี​ความ​สุข​ได้​ไม่​นาน ฉัน​จะ​ทำให้​แก​ถูก​กฎหมาย​ลงโทษ”

“ถ้า​แก​เรียก​ตำรวจ​มา​จับ​ฉัน ไม่​ใช่​แค่​ฉัน​ที่​จะ​หมด​อนาคต คุณ​โ​รส​ก็​ด้วย จำ​ไว้​ว่า​คน​จน​ตรอก​ทำได้​ทุก​อย่าง ถ้า​อยาก​ให้​คุณ​โ​รส​ปลอดภัย​ก็​ปล่อย​ฉัน และ​อย่า​ยุ่ง​กับ​คุณ​โ​รส​อีก ฉัน​จะ​เป็น​คน​ทำให้​คุณ​โ​รส​มี​ความ​สุข​เอง”

ตะวัน​แค้น​แสน​แค้น...พา​ร่างกาย​บอบช้ำ​กลับ​ไป​โรงแรม แต่​จิตใจ​เขา​บอบช้ำ​กว่า​หลาย​เท่า ไม่​อยาก​ตอบ​คำ​ถาม​น้ำค้าง​กับ​แย้​ที่​รุม​เร้า​อยาก​รู้​ว่า​เกิด​อะไร​ขึ้น

“ถ้า​พี่​ไม่​บอก น้ำค้าง​จะ​โทร.​ไป​ถาม​พี่​โ​รส”

“อย่า...อย่า​ไป​ยุ่ง​กับ​โ​รส​ริน​อีก”

“ที่​พี่​ตะวัน​ถูก​ทำร้าย เกี่ยวข้อง​กับ​พี่​โ​รส​ใช่​ไหม”

“ไม่​ต้อง​ถาม”

“ไม่​ถาม​ไม่ได้​ค่ะ พี่​ตะวัน​เป็น​พี่​ชาย​น้ำค้าง พี่​ตะวัน​โดน​หนัก​ขนาด​นี้​จะ​ให้​น้ำค้าง​อยู่​เฉย​ไม่ได้​หรอก ให้​น้ำค้าง​ช่วย​พี่​เถอะ”

“ถ้า​อยาก​ช่วย​พี่​ก็​อยู่​เฉยๆ พี่​เหนื่อย​แล้ว”

ตะวัน​ล้ม​ตัว​ลง​นอน​หัน​หลัง​ให้ น้ำค้าง​กับ​แย้​มอง​หน้า​กัน​ด้วย​ความ​สงสัย...ทาง​ด้าน​โ​รส​ริน​ยัง​อยู่​กับ​เดชา​ที่​ร้าน​อาหาร เธอ​ต่อว่า​เขา​ผิด​สัญญา ทั้งที่​รับปาก​ว่า​จะ​ไม่​ทำร้าย​ตะวัน

“คุณ​เป็น​คน​บอก​ผม​ให้​พา​มัน​ออก​ไป ผม​ก็​ต้อง​ทำ​แบบ​นี้ แล้ว​อีกอย่าง​มัน​จะ​ได้​เชื่อ​ว่า​คุณ​ไม่ได้​รัก​มัน​แล้ว คุณ​ควร​จะ​ขอบคุณ​ผม​ด้วย​ซ้ำ”

โ​รส​ริน​พูด​ไม่​ออก สะบัด​หน้า​เมิน​หนี แต่​เดชา​ยิ้มกริ่ม​และ​ยัง​ไม่​เลิก​ตอแย บังคับ​ให้​เธอ​ถ่ายรูป​คู่​แล้ว​แอบ​ส่ง​เข้า​มือ​ถือ​ตะวัน ตอก​ย้ำ​ความ​สัมพันธ์​ของ​ตน​กับ​โ​รส​ริน​ได้​เป็น​อย่าง​ดี

ตะวัน​เสียใจ​มาก ปักใจ​เชื่อ​ว่า​โ​รส​ริน​เลือก​เดชา​จริงๆ หา​รู้​ไม่​ว่า​เวลา​นั้น​โ​รส​ริน​กลับ​บ้าน​ใน​สภาพ​เหมือน​นก​ปีก​หัก ร้องไห้​ตั้งแต่​ขับ​รถ​จนถึง​บ้าน เข้า​ห้อง​นั่ง​จ้อง​โทรศัพท์​มือ​ถือ อยาก​โทร.​หา​ตะวัน​เพราะ​เป็น​ห่วง แต่​สุดท้าย​ก็​ไม่​กล้า พูด​ย้ำ​กับ​ตัว​เอง​ไป​มา​ว่า

“ไม่...เรา​โทร.​ไม่ได้ ไม่ได้...”

ooooooo

เช้าวันรุ่งขึ้น น้ำค้างฝากแย้ดูแลตะวัน ส่วนตัวเองไปพบโรสรินที่บ้านเพื่อค้นหาคำตอบว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมพี่ชายของเธอโดนทำร้ายบาดเจ็บถึงกับลุกไม่ขึ้น

โรสรินตกใจมาก ซักถามน้ำค้างด้วยความเป็นห่วงตะวัน นั่นยิ่งทำให้น้ำค้างเดาได้ไม่ยากว่าโรสรินต้องรู้เรื่องอย่างแน่นอน แต่เธอไม่ยอมปริปาก อ้างว่ามีธุระด่วนต้องรีบไป พอลับหลังก็รีบโทร.หากิตติทัตฝากให้ไปดูอาการตะวัน

ฝ่ายน้ำค้างที่ไม่ได้คำตอบจากโรสริน เธอมุ่งหน้าไปหาพีระที่บ้าน บอกเล่าว่าตะวันโดนซ้อมแต่ไม่รู้สาเหตุ ถามทั้งเจ้าตัวและโรสรินก็ไม่มีใครตอบ ตนถึงต้องมาหาเขาซึ่งเป็นเพื่อนกับโรสรินมานาน ขอร้องช่วยถามเธอให้ที

พีระตกใจที่เห็นน้ำค้างคุกเข่าขอร้องทั้งน้ำตา เขารับปากมั่นเหมาะว่าช่วยแน่ พร้อมกับให้กำลังใจว่าเธอต้องเข้มแข็ง...อุษาวดีแอบฟัง ก่อนจะรีบร้อนไปหาตะวันด้วยความเป็นห่วง เธอหาวิธีหลอกล่อแย้ออกจากห้อง แล้วอยู่ดูแลตะวันอย่างใกล้ชิด แต่ไม่นานกิตติทัตก็มาถึง หมอตรวจร่างกายตะวันก่อนแนะนำให้ไปเอกซเรย์ แต่เขาไม่ยอม บอกว่าพักไม่กี่วันก็วิ่งได้แล้ว

“ผมรู้ว่าคุณเก่ง แต่ของแบบนี้อย่าประมาท”

“นี่มันร่างกายของผม ถ้ามันจะแย่ก็ปล่อยให้มันแย่ ผมไม่สนหรอก ผมขอเสียมารยาทนะ หมอกลับไปได้แล้ว”

ตะวันตัดบทล้มตัวลงนอน กิตติทัตอ่อนใจ มองอุษาวดีแววตาเต็มไปด้วยความสงสัย แล้วตัดสินใจถามขณะเธอเดินตามออกมาส่ง

“คุณเป็นต้นเหตุทำให้คุณตะวันกับโรสมีปัญหากันรึเปล่า”

“หมอจะดูถูกอุษามากไปแล้วนะคะ”

“ผมไม่ได้ดูถูก ผมพูดตามที่เห็น สิ่งที่คุณทำมันทำให้ผมอดคิดไปในทางนั้นไม่ได้ ทั้งๆที่คุณก็รู้ว่าคุณตะวันกับโรสกำลังคบกัน แต่คุณก็ยังไปยุ่งกับคุณตะวัน ทำไมคุณถึงกลายเป็นคนที่เห็นแก่ตัว ทำอะไรโดยไม่รู้สึกผิด ไปแย่งของของคนอื่นได้ยังไง”

อุษาวดีสุดทน ตบหน้าเขาด้วยความโมโห “หมอไม่มีสิทธิ์มาต่อว่าอุษา หมอไม่รู้หรอกนะคะว่าการแอบรักคนอื่นมันเจ็บปวดมากแค่ไหน”

“ใครว่าผมไม่รู้ ผมเองก็แอบรักคนอื่นอยู่เหมือนกัน” กิตติทัตจ้องหน้าเธออย่างมีความหมาย แล้วเดินจากไป

ค่ำวันเดียวกัน โรสรินได้รับการติดต่อจากเดชาให้ออกมาพบ เดชารักโรสรินจริงๆ เขาต้องการเริ่มต้นชีวิตใหม่ โดยขอให้เธอหนีไปกับเขา

“หนีไปที่ไหน”

“ผมยังไม่รู้ แต่ไม่นานทุกอย่างจะต้องดีขึ้น”

“เดชา...ถ้าคุณหนี คุณจะยิ่งมีความผิด”

“ผมยอมตายดีกว่าโดนจับ และที่สำคัญถ้าผมโดนจับ ผมต้องสูญเสียคุณ ซึ่งผมยอมไม่ได้ เพราะคุณเป็นผู้หญิงที่ทำให้ผมอยากมีชีวิตอยู่ ผมรู้ว่าผมสู้ตะวันไม่ได้ แต่ตะวันมีครอบครัว มีคนคอยอยู่เคียงข้าง แต่ผม...ผมไม่มีใคร ผมมีแต่คุณคนเดียวเท่านั้น ผมสัญญาว่าผมจะวางมือจากทุกอย่าง จะทำทุกทางให้คุณเป็นผู้หญิงที่มีความสุขมากที่สุด...ให้โอกาสผมนะโรสริน”

เดชาคุกเข่า สายตาวิงวอนขอร้อง ยื่นแหวนเพชรไปตรงหน้าโรสริน รอคอยคำตอบด้วยใจจดจ่อ

“คืนนี้ผมอธิษฐานขอพรจากดวงดาว..ให้คุณรับรักผม”

“แต่ฉันอธิษฐาน...ขอให้ตะวันปลอดภัย ถ้าฉันหนีไปกับคุณ สัญญาได้ไหมว่าจะไม่แก้แค้นตะวันอีก”

“ผมสัญญา”

โรสรินพยักหน้าพอใจ ยื่นมือออกไปให้เดชาสวมแหวนแล้วรีบชักมือกลับไม่ยอมให้เขาจูบ

“เท่านี้คุณก็ให้ผมมากเกินพอแล้ว ขอบคุณนะครับ...ขอบคุณ” เดชารำพึงด้วยรอยยิ้ม...

ooooooo

เมื่อกลับเข้าบ้าน โรสรินนั่งใคร่ครวญเรื่องราวอีกพักหนึ่งก่อนตัดสินใจเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋า...ขณะเดียวกัน ตะวันโดนน้ำค้างรุกเร้าทั้งน้ำตาจนต้องพูดความจริง

น้ำค้างคิดไม่ถึงว่าเดชาคือต้นเหตุ และไม่เชื่อว่าโรสรินเลือกคนอย่างเดชาแทนที่จะเป็นพี่ชายของตน

“มันเป็นความจริง พี่เห็นเขาสองคนใกล้ชิดกันมาก โรสรินเป็นคนถือตัว ไม่ยอมให้ใครเข้าใกล้ง่ายๆ ถ้าไม่มีใจให้”

“ทำไมพี่โรสถึงทำแบบนี้กับพี่ตะวัน”

“อย่าไปว่าเขาเลย มันชีวิตของเขา”

น้ำค้างฟังแล้วยิ่งโมโห บอกว่าตนจะแจ้งตำรวจจับเดชา ตะวันห้ามเสียงหลง เพราะกลัวโรสรินไม่ปลอดภัย

“แล้วเราจะปล่อยให้คนชั่วลอยนวลไปแบบนี้น่ะเหรอคะ”

“เดชาอาจจะชั่ว แต่ถ้าเขาทำให้โรสมีความสุขได้ พี่ก็จะไม่ขัดขวาง”

“ถ้างั้นพี่ตะวันจะอยู่ที่นี่อีกทำไม กลับบ้านเรากันเถอะค่ะ”

“พี่ยังกลับตอนนี้ไม่ได้ จนกว่าจะแน่ใจว่าโรสปลอดภัยจริงๆ เมื่อนั้นพี่ถึงจะกลับ”

น้ำค้างน้ำตาคลอ โผกอดพี่ชายด้วยความเห็นใจและสงสาร...จากนั้นเธอแอบโทร.ไปร้องไห้กับพีระ ก่อนบอกที่มาที่ไปว่าเดชาทำให้ตะวันกับโรสรินเลิกกัน พีระตกใจคาดไม่ถึง แล้วรีบร้อนไปพบโรสรินในเช้าวันถัดมา ไม่ยอมให้เธอคบกับคนชั่วๆอย่างเดชา

“มันเรื่องของฉัน พีไม่เกี่ยว”

“เกี่ยวสิ โรซี่เป็นเพื่อนพี พีรู้จักโรซี่มานาน ทำไมจะไม่รู้ว่าโรซี่เป็นคนยังไง และพีก็มั่นใจว่าโรซี่ไม่มีทางที่จะไปยุ่งกับคนอย่างมัน พีรู้แล้ว มันต้องทำอะไรโรซี่แน่ๆ มันทำอะไรโรซี่ใช่ไหม”

โรสรินปฏิเสธเสียงแข็งแต่ไม่ยอมสบตา พีระไม่เชื่อ คาดคั้นเอาความจริงให้ได้ และไม่สนด้วยว่าเธอจะวีนเหวี่ยงสักแค่ไหน โรสรินดิ้นหนีแต่ไม่หลุด ที่สุดก็ร่ำไห้ออกมาอย่างคับแค้นใจ

“โรซี่...แสดงว่ามีอะไรจริงๆ เพื่อนมีไว้ปรับทุกข์นะ มีอะไรจะได้ช่วยกัน”

“ไม่มีใครช่วยได้”

“ยังไม่ทันบอกจะรู้ได้ไง บอกพีมาเถอะ โรซี่จะทนเก็บมันไว้คนเดียวทำไม โรซี่ไม่อึดอัด ไม่ทุกข์ทรมานงั้นเหรอ”

“เสี่ยเดชาสัญญาว่าจะไม่แก้แค้นตะวัน ถ้าฉันหนีไปกับเขา”

“ไอ้สารเลว!! โรซี่ต้องบอกเรื่องนี้ให้ตะวันรู้ เพราะตอนนี้ตะวันเข้าใจว่าโรซี่กับไอ้เดชา...”

“ห้ามบอกตะวัน ให้เขาเข้าใจแบบนั้นน่ะดีแล้ว ถ้าพีบอกตะวัน ก็ไม่ต้องมาเป็นเพื่อนกันอีก”

“ทำไมโรซี่ต้องเสียสละมากขนาดนี้”

“เพราะฉันรักตะวันมาก รักมากจนฉันทนเห็นเขาเป็นอะไรไม่ได้ ฉันถึงขอเลือกที่จะเป็นอะไรแทน... รับปากฉันว่าจะไม่บอกตะวันหรือใคร รับปากฉันสิพี”

โรสรินเขย่าแขนพีระจนเขาจำต้องพยักหน้ารับพร้อมกอดปลอบเธอที่ยังสะอื้นไม่หยุด...หลังจากพีระกลับไปแล้ว โรสรินตามยุนอามาช่วยทำอาหารให้ปู่ณรงค์ เธอต้องการดูแลเอาใจใส่ปู่เป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะจากไป ปู่ไม่เอะใจสงสัย แม้จะรู้สึกว่าวันนี้หลานสาวพูดจาแปลกๆยังไงพิกล

ด้านพีระที่กลับไปพร้อมความเครียด เขาไม่ต้องการให้โรสรินหนีไปกับเดชา พอได้ยินน้องสาวบอกว่าจะออกไปหาตะวัน เขาเลยระเบิดอารมณ์เพราะหงุดหงิดเต็มที

“นี่เธอยังไม่ตัดใจจากตะวันอีกเหรอ”

“พี่พีเลิกพูดเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ซักที”

“เรื่องที่เธอจะให้ตะวันหันมาชอบเธอต่างหากที่มันเป็นไปไม่ได้ เขายังรักโรซี่อยู่ เขาสองคนรักกัน”

“นี่พี่พีเลิกชอบยัยโรสแล้วเหรอคะ”

“พี่ยังชอบโรซี่ แต่พี่อยากเห็นโรซี่มีความสุขกับคนที่เขารักมากกว่า และเธอก็ควรจะคิดแบบเดียวกับพี่ด้วย”

“พ่อพระจังเลยนะคะ เขาสองคนเลิกกันแล้ว อุษามั่นใจ เพราะขนาดคุณตะวันเจ็บหนักยัยโรสยังไม่มาดูแล”

“นั่นเป็นเพราะเสี่ยเดชาต่างหาก”

“เสี่ยเดชา...อ๋อ เสี่ยเดชาคนนั้น แล้วเขาเกี่ยวอะไรด้วย”

พีระชะงัก รู้ตัวว่าไม่ควรพูด บอกปัดว่าไม่มีอะไร แต่น้องสาวไม่เชื่อ คาดคั้นเสียงแข็งจนพีระลังเลว่าจะเล่าดีหรือไม่?

ooooooo

นอกจากทำอาหารมื้อพิเศษให้ปู่กินแล้ว โรสรินยังไปกำชับกิตติทัตให้ดูแลเรื่องหยูกยาประจำตัวของท่านและคอยเตือนวันนัดตรวจสุขภาพ หมอทัตฟังแล้วแปลกใจ แต่พอเธอบอกว่าจะไปเที่ยวสักพัก ก็เลยไม่ได้ซักอะไรอีก

แยกจากกิตติทัตมาแล้วโรสรินกลับเข้าบ้านเพื่อเตรียมตัวเดินทางไปพบเดชา เธอเอาน้ำชาผสมยานอนหลับให้ปู่กินจนหลับใหล แต่ก่อนออกไปไม่นึกว่าอุษาวดีจะพรวดพราดเข้ามาบอกว่าพีระเล่าทุกอย่างให้ตนฟังหมดแล้ว พี่ชายของตนเป็นห่วงเธอมาก ตอนนี้เขากำลังไปบอกตะวัน โรสรินตกใจร้องเสียงหลงว่าไม่ได้ ตะวันจะรู้ไม่ได้ ตนจะโทร.ห้ามพีระ

“ไม่ทันแล้ว คุณตะวันคงกำลังมา”

“ฉันต้องไปนะอุษา ฉันไม่ไปไม่ได้ ถ้าเสี่ยเดชาไม่เห็นฉัน เขาอาจจะส่งลูกน้องมาฆ่าตะวันก็ได้”

“เขาคงไม่ทำหรอกโรส ฉันว่าเขาขู่เธอเฉยๆ”

“เขาไม่ได้ขู่ เขาเป็นคนพูดจริงทำจริง ยังไงฉันก็ต้องไป”

อุษาวดีทำขึงขังไม่ยอมให้โรสรินไป ทั้งที่ลึกๆดีใจ เพราะถ้าโรสรินไปกับเดชาก็เท่ากับว่าตัวเองมีโอกาสสานสัมพันธ์กับตะวันง่ายขึ้น แต่แล้วความรู้สึกผิดชอบชั่วดีมีมากกว่าทำให้อุษาวดีเปลี่ยนใจขณะไปส่ง

โรสรินที่ท่าเรือซึ่งเดชารออยู่ เธอแอบโทร.บอกพีระแล้วหนีกลับทันที

พีระกับตะวันรีบตามไปที่ท่าเรือ โดยให้น้ำค้างอยู่ดูแลปู่ณรงค์ที่เพิ่งตื่นและไม่รู้ว่าตัวเองโดนหลานสาววางยา ตะวันโชคดีเจอโรสรินในห้องน้ำบริเวณท่าเรือ เขาสวมกอดเธอแน่น แต่เธอกลัวเดชาเห็นจึงเร่งให้เขาหนีไป

“ผมไม่หนี ผมรู้ความจริงทุกอย่างแล้ว คุณไม่จำเป็นต้องเสียสละเพื่อผมมากขนาดนี้”

“ทำไมจะไม่จำเป็น ในเมื่อนายเป็นคนที่ฉันรัก”

“แต่นี่เป็นเรื่องระหว่างผมกับเดชา ผมจะไม่ให้คุณยุ่งกับเรื่องนี้อีก คุณต้องกลับไปกับผม”

“ฉันกลับไม่ได้ ถ้าฉันกลับ เดชาจะส่งคนมาฆ่าคุณ”

“ผมไม่กลัว”

“แต่ฉันกลัว ฉันเสียนายไปไม่ได้นะตะวัน ฉันเสียนายไม่ได้”

ทันใดนั้น  เดชาเดินมาเห็นทั้งคู่  แววตาเขาวาวโรจน์ด้วยความแค้น คิดว่าโรสรินหักหลัง  ชักปืนออกจากเอวเล็งไปที่ตะวัน

“อย่ายิงนะเดชา” โรสรินยืนบังตะวัน เดชายิ่งแค้นเล็งปืนใส่ทั้งคู่ ตะวันตัดสินใจผลักโรสรินพ้นทางแล้วยืนประจันเดชาอย่างไม่กลัว

“ถ้าแกต้องการฆ่าฉัน ก็ฆ่าซะเดี๋ยวนี้ แล้วอย่ามายุ่งกับผู้หญิงของฉันอีก”

“ผู้หญิงของแกงั้นเหรอ เข้าใจผิดรึเปล่า คุณโรสเป็นผู้หญิงของฉัน แกเห็นแหวนนั่นมั้ย”

ตะวันมองแหวนเพชรที่นิ้วนางข้างซ้ายของหญิงสาว แล้วตะเบ็งเสียงใส่หน้าเดชา

“เมื่อไหร่แกจะเลิกหลอกตัวเองซักที ที่โรสรินยอมแกเพราะต้องการปกป้องฉัน โรสไม่ได้รักแก คนที่โรสรักคือฉัน”

เดชาขบกรามแน่น ลั่นไกดังปัง! เสียงปืนทำให้พีระที่อยู่อีกด้านชะงักกึก เช่นเดียวกับล่ำและแหลม

ที่รอเดชาอยู่ท่าเรือ ทั้งคู่วิ่งไปหาเจ้านายแถวห้องน้ำ ขณะที่พีระก็รีบร้อนมาจากอีกทาง

ที่แท้เดชายิงปืนขึ้นฟ้า ตะวันโอบกอดโรสรินไว้อย่างปกป้อง พลางบอกให้เดชามอบตัว เพราะยังไงก็หนีไม่รอด

“ฉันต้องรอด ยังไงก็ต้องรอด” เดชาคำรามลั่น...

ล่ำกับแหลมวิ่งเข้ามาเอาปืนจ่อตะวันกับโรสริน ถ้าเดชาสั่งมาคำเดียวพวกตนไม่เอาทั้งคู่ไว้แน่

“ทางนี้เลยครับคุณตำรวจ รีบมาเร็วครับ” เสียงพีระดังมา ล่ำกับแหลมเลิ่กลั่กร้อนรนกลัวโดนตำรวจจับ ช่วยกันลากเดชาออกไปก่อนพีระจะโผล่เข้ามา

พีระหัวไวใช้ได้ เขาหลอกทุกคนว่าตำรวจมา แค่นี้ก็ช่วยตะวันกับโรสรินพ้นจากเงื้อมมือพวกเดชาได้ เมื่อปลอดภัยแล้ว ตะวันโทร.บอกน้ำค้างที่ยังอยู่กับปู่ณรงค์ที่บ้าน เธอดีใจมากรีบบอกลาปู่กลับมาหาพี่ชายที่โรงแรมควีนโรส

ตะวันซึ้งใจในความรักที่โรสรินมีให้ตน สัญญาว่าจะไม่ให้เดชาเข้าใกล้เธอได้อีก พีระเห็นสองคนแสดงความรักต่อกันก็หน้าจ๋อย น้ำค้างอดสงสารไม่ได้ ทำท่าจะปลอบแต่พีระชิงพูดว่าตนไม่เป็นไร

“เออ...จริงสิ ทุกคนรู้ได้ไงว่าโรสอยู่ที่ไหน”

“อุษาเป็นคนบอก” พีระตอบเสียงเรียบ แล้วกลับไปบ้านซักไซ้น้องสาวรู้ได้ยังไงว่าโรสรินอยู่ที่ท่าเรือ

อุษาวดีหน้าถอดสี ตอบเสียงเครือ “อุษาเป็นคนไปส่งโรสที่นั่นเองค่ะ อุษาคิดอยากให้โรสไปไกลๆจากคุณตะวัน อุษาขอโทษ อุษาเลวมากใช่ไหมคะพี่พี”

“การที่อุษาสำนึกผิดและทำสิ่งที่ถูกต้อง ไม่ได้ถือว่าอุษาเป็นคนเลว”

“พี่พีโกรธอุษาไหม”

“พี่จะโกรธน้องสาวเพียงคนเดียวของพี่ได้ยังไง”

“อุษาเห็นแล้วว่าโรสรักคุณตะวันมากแค่ไหน มากจนยอมสละชีวิตของตัวเอง ซึ่งอุษาไม่มีทางทำแบบนั้นได้แน่ อุษาจะตัดใจจากคุณตะวันให้ได้ค่ะ”

“พี่จะเป็นกำลังใจให้เอง” พีระโอบกอดน้องสาวด้วยรอยยิ้ม...

ขณะเดียวกันนั้น ตะวันไปส่งโรสรินที่บ้านก่อนจะได้รางวัลเป็นการหอมแก้มหนึ่งฟอด เขายิ้มสุขใจ แต่พอกลับมาที่โรงแรมก็อดกังวลเรื่องเดชาอีกไม่ได้ น้ำค้างเห็นสีหน้าพี่ชายพอเดาได้ ถามว่ากลุ้มอะไรอีกในเมื่อพี่โรสก็ปลอดภัยแล้ว

“พี่มีลางสังหรณ์ว่าเดชายังไม่ได้ไปที่ไหนไกล”

ฟังคำตอบนั้นแล้วน้ำค้างพลอยวิตกกังวลไปด้วย

ooooooo

  • หน้าที่ 1
  • 1

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

"จีจ้า" โชว์ลีลามวยกรงดุเดือด เล่นจริง เจ็บตัวแต่เป็นเรื่องจิ๊บๆ

"จีจ้า" โชว์ลีลามวยกรงดุเดือด เล่นจริง เจ็บตัวแต่เป็นเรื่องจิ๊บๆ
22 พ.ย. 2562
08:15 น.