ข่าว
100 year

นิยายไทยรัฐ

กุหลาบร้ายของนายตะวัน

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

โรสรินไม่เข้าใจว่าตะวันเป็นอะไรถึงพูดแต่เรื่องงาน แล้วก็จะรีบๆทำเพื่อกลับไร่ โดยเขาย้ำกับเธอขณะออกมาจากห้องทำงานคุณปู่ว่าเขาจะโทร.นัดลูกค้ามาคุย ถ้านัดเวลาได้แล้วจะโทร.บอกเธอ

เมื่อเธอไปพบกิตติทัตที่โรงพยาบาลและบอก เล่าให้เขาฟัง หมอก็ว่าตะวันอาจจะเครียดเรื่องงานแต่โรสรินท้วงว่าไม่น่าใช่ เขาบ้าตั้งแต่เช้า พูดจาคลุมเครือแถมยังเหวี่ยงใส่ตนด้วย

พูดจบเธอขอตัว ไปซื้อกาแฟกินอีกแก้ว  ไม่ฟังหมอท้วงว่ามากไปหรือเปล่าเดี๋ยวนอนไม่หลับหรอก ระหว่างนี้เองตะวันโทร.เข้ามือถือโรสรินแต่เธอวางไว้บนโต๊ะตรงหน้าหมอ หมอเห็นชื่อตะวันจึงรับสายแทน บอกว่าเธอไปซื้อกาแฟ ตะวันจึงฝากบอกเธอด้วยว่าตนนัดลูกค้าไว้ตอนห้าโมงเย็นที่โรงแรม

นอกจากจะบอกโรสรินตามที่ตะวันฝากไว้แล้ว กิตติทัตยังเตือนเธอด้วยว่าควรเคลียร์กับตะวันให้เข้าใจ ปล่อยไว้นานจะยิ่งไม่เข้าใจกัน

“ช่างปะไร ฉันก็ไม่ได้อยากให้เขาเข้าใจ เขาทำเหมือนฉันเป็นคนผิด ทั้งๆที่เขานั่นแหละที่ผิด”

“โรส...ทิฐิ ไปก็ไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้น การจะเจอใครสักคนที่เรารักมันไม่ใช่เรื่องง่าย ถ้าเจอแล้วก็ควรจะรักษาเขาเอาไว้ อย่าปล่อยให้เขาเดินไปจากเรา ไม่งั้นจะมานั่งเสียใจไปตลอดชีวิต”

“นายขาโก่ง...นี่นายมีความรักรึเปล่า ทำไมนายถึงดูเข้าใจเรื่องพวกนี้นัก”

กิตติ ทัตหลบตา พูดอ้อมแอ้มว่าตนจะมีความรักได้ยังไง วันๆทำแต่งาน โรสรินไม่เชื่อและพยายามคาดคั้นแต่หมอชิ่งหนีขอตัวไปตรวจคนไข้ นั่นยิ่งทำให้โรสรินสงสัย และต้องสืบให้ได้ว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร

ออก จากโรงพยาบาล  โรสรินเร่งรีบกลับโรงแรมเพื่อให้ทันนัดลูกค้า แต่ระหว่างทางเกิดอุบัติเหตุเธอชนท้ายรถคันหน้าจนต้องเสียเวลาเรียกเจ้า หน้าที่บริษัทประกันภัย กว่าจะเสร็จก็เกินเวลานัด จะโทร.บอกตะวันแบตมือถือก็หมดอีก

เมื่อกลับมาถึงโรงแรม ปรากฏว่าลูกค้ากลับไปแล้ว ตะวันหงุดหงิดใส่เธอโดยไม่เปิดโอกาสให้อธิบาย

“ช่างเถอะ แก้ตัวไปก็ไม่ช่วยให้ดีขึ้น คุณจะไปไหนมาไหนกับใครมันเป็นสิทธิ์ของคุณ แต่อย่าทำให้งานเสีย”

“นายฟังฉันก่อนแล้วค่อยโวยได้ไหม ที่ฉันมาช้าเพราะ...”

เสียงมือถือตะวันดังขัดจังหวะ โรสรินได้ยินเต็มสองหูว่าอุษาวดีโทร.มา แล้วตะวันก็รับปากออกไปพบด้วยความเต็มใจ เขาเดินผ่านเธอไปเหมือนเธอไม่มีตัวตน
โรสรินหงุดหงิดหัวเสีย ก็พอดีพีระเสนอหน้ามาชวนกินข้าว เธอตกปากรับคำเพราะกำลังต้องการใครสักคนเป็นเพื่อนในยามเครียดๆเซ็งๆ

อุษาวดีใช้งานบังหน้าเพื่อให้ได้ใกล้ชิดตะวัน แถมยังเจ้าเล่ห์แอบจ้างนักข่าวคนหนึ่งถ่ายรูปตอนเธอเลือกดอกไม้กับตะวัน ทำราวกับว่าเขาให้ดอกไม้เธอเหมือนคนมีใจให้กัน

เสร็จจากเรื่องงาน อุษาวดีชวนตะวันทานข้าวอ้างว่าหิวมาก แล้วบังเอิญเลือกร้านเดียวกับโรสรินและพีระ ซึ่งอุษาวดีคิดว่าเป็นโอกาสดีที่จะทำให้โรสรินเห็นถึงความสนิทสนมระหว่างตนกับตะวัน จึงคะยั้นคะยอเขามานั่งโต๊ะเดียวกัน แต่พีระไม่เข้าใจทำไมน้องสาวถึงมากับศัตรูหัวใจของตนได้

ขณะร่วมโต๊ะอาหาร โรสรินกับตะวันแอบพูดจาแขวะกันไปมาเพราะความหึงหวง พีระกับอุษาวดีพอจะรู้ แต่ทำเป็นเอาอกเอาใจคนที่ตนมาด้วย ที่สุดโรสรินทนไม่ไหวชวนพีระไปที่อื่น จะฟังเพลง ร้องคาราโอเกะ หรือไปแดนซ์ก็ได้

“ดูท่าทางคุณอยากไปจากตรงนี้มากเลยนะ” ตะวันถามเสียงเรียบ แต่อีกฝ่ายกลับตอบเสียงแข็ง

“ใช่! ฉันอยากไปจากตรงนี้ เดี๋ยวนี้...โรสไปรอหน้าร้านนะพี”

โรสรินลุกเดินออกไป ตะวันกัดกรามแน่น อุษาวดีลอบยิ้มพอใจที่เห็นโรสรินหงุดหงิด บอกพี่ชายว่าเรื่องค่าอาหารตนจัดการเอง ให้เขารีบไปหาโรสริน ท่าทางเธออารมณ์เสียใหญ่แล้ว...

เมื่อพ้นสายตาตะวันมาแล้ว โรสรินบอกพีระให้

ส่งตนกลับโรงแรม ตนไม่อยากไปไหนทั้งนั้น ฝ่ายตะวันกับอุษาวดีพอจะแยกย้ายกันกลับรถตัวเองที่ลานจอด พลันมีคนร้ายจู่โจมเข้ามาชิงทรัพย์และจะทำมิดีมิร้ายอุษาวดี แต่ตะวันช่วยเหลือจนรอดปลอดภัยแล้วพาเธอไปส่งบ้านในค่ำนั้น

พีระไม่พอใจตั้งแต่ร้านอาหารเป็นทุน พอเห็นตะวันมาส่งน้องสาวที่บ้านอีก จึงซักไซ้เธอเป็นการใหญ่ก่อนจะได้คำตอบชวนโมโหว่าเธอรักตะวันจริงๆ ไม่ใช่แกล้งทำอย่างที่พีระต้องการ

“อุษา...พี่ไม่อยากให้เธอถลำลึก เพราะพี่ว่านายตะวันชอบโรซี่ จากที่เห็นที่ร้านอาหารวันนี้”

“เรื่องนั้นไม่ใช่ปัญหา อุษาจะทำให้คุณตะวันเปลี่ยนใจมาชอบอุษาให้ได้ ส่วนพี่พีก็เร่งทำคะแนนกับโรสซะนะคะ อุษาไปนอนล่ะ”

พีระขัดใจแต่ไม่รู้จะทำยังไง ได้แต่เดินวนไปวนมาอย่างคิดไม่ตก

ooooooo

เช้าขึ้น โรสรินปวดหัวตัวร้อนไปทำงานไม่ไหว ปู่ณรงค์พาไปให้หมอกิตติทัตตรวจก่อนจะให้ยากลับมากิน ตะวันไม่รู้เรื่องคิดแต่ว่าเธอเที่ยวดึกจนมาทำงานไม่ไหว จึงโทร.ไปต่อว่าหลายคำและสั่งให้เธอรีบมาภายในหนึ่งชั่วโมง

โรสรินน้อยใจแต่ก็รีบร้อนมาแม้จะเกินเวลาไปบ้าง แต่กระนั้นก็ยังถูกตะวันตำหนิและแขวะเรื่องพีระกับกิตติทัตทำนองว่าเธอจับปลาสองมือ โรสรินโกรธมากผลุนผลันออกจากห้องแต่เซหน้ามืดหมดสติจนตะวันต้องรีบปฐมพยาบาล ก่อนจะรู้จากปู่ณรงค์ว่าเธอไม่สบาย

เมื่อทราบเหตุผลที่แท้จริงว่าทำไมโรสรินถึงมาทำงานสาย ตะวันรีบขอโทษและอุ้มเธอออกไปเพื่อจะพากลับไปพักผ่อนที่บ้าน เผอิญเจออุษาวดีตรงลานจอดรถจึงให้ช่วยกดรีโมตเปิดประตูรถแล้วจากไปโดยไม่สนใจไยดีเธอสักนิด อุษาวดียืนงงอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะโทร.บอกหมอกิตติทัต มาดหมายให้เขาตามไปเป็นก้างขวางคอตะวันกับโรสริน

ตะวันดูแลโรสรินอย่างดี เช็ดตัวเพื่อช่วยให้ไข้ลด ทั้งคู่กำลังจะกลับมาคุยกันดีๆ เผอิญกิตติทัตตามมาเพราะเป็นห่วงโรสริน โดยไม่รู้ว่าเธอมีตะวันดูแลอยู่แล้ว โรสรินยังเคอะเขินกับตะวันจึงตัดบทให้เขากลับไปทำงาน เธอมีหมอทัตมาอยู่เป็นเพื่อนแล้ว

เมื่อตะวันกลับมาถึงโรงแรมก็พบว่าน้ำค้างนำอาหารสองปิ่นโตจากปู่ชาญมาฝาก ตะวันขอบใจน้องสาวและเน้นย้ำว่าถ้าตนทำงานที่ปู่ณรงค์มอบหมายเสร็จก็จะกลับไร่ทันที น้ำค้างไม่รู้จะทัดทานพี่ชายยังไง แต่อยากคุยกับโรสรินจึงแวะไปถามยุนอาและได้ความว่าเธอไม่สบาย ตะวันอุ้มขึ้นรถไปส่งบ้าน

พีระเข้ามาได้ยินว่าโรสรินไม่สบายก็ไม่พอใจตะวันแล้วพาลมาลงที่น้ำค้าง สองคนทุ่มเถียงกันไปมาก่อนที่พีระจะหลุดปากเรื่องคลิปคำสารภาพของมาลัยออกมา แต่รีบแก้ตัวว่าที่รู้เพราะโรสรินเล่าให้ฟัง

“ไม่จริง พี่โรสไม่ได้เล่าให้นายฟัง บอกฉันมาว่านายรู้ได้ยังไง”

“ก็บอกแล้วว่าโรซี่บอกฉัน”

“ฉันไม่เชื่อ...ฉันรู้แล้ว ที่พี่โรสไม่เห็นคลิปเป็นฝีมือนาย นายเป็นคนลบคลิปทิ้งใช่ไหมนายพีระ”

พีระหน้าซีดเผือด น้ำค้างรู้คำตอบทันที ถามเขาว่าทำแบบนี้ทำไม?

“เพราะฉันไม่ต้องการให้โรซี่กับพี่ชายเธอรักกันน่ะสิ ฉันรักโรซี่ รักมาก่อนไอ้ตะวัน ฉันไม่มีทางยอมให้โรซี่ไปรักคนอื่นนอกจากฉัน”

“นายมันเห็นแก่ตัว นายทำให้พี่ตะวันกลายเป็นผู้ร้ายในสายตาพี่โรส”

“พูดตอนนี้ก็กลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว”

น้ำค้างโมโห เข้ามาทุบตีพีระและด่าอย่างเหลืออด ว่าเขาโตแต่ตัว สมองเหมือนเด็ก บางทีเด็กยังมีความคิดมากกว่า พีระฉุนขาดกระชากเธอเข้ามาจูบเพื่อพิสูจน์ว่าตนไม่ใช่เด็ก...ทันทีที่ปากประกบปาก สองคนรู้สึกสปาร์กขึ้นมาแปลกๆ น้ำค้างได้สติก่อนผลักพีระออกห่างทั้งที่ใจตัวเองเต้นโครมคราม
พีระมีอาการเก้ๆกังๆ รีบพูดออกไปเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกตัวเอง

“เห็นแล้วนะว่าฉันไม่ใช่เด็ก”

เพียะ! น้ำค้างฟาดฝ่ามือใส่หน้าพีระด้วยความเสียใจแล้ววิ่งออกไปทั้งน้ำตาคลอๆ พีระมองตามอย่างรู้สึกผิด ถามตัวเองว่าทำอะไรลงไป...

ตะวันทราบเรื่องพีระลบคลิปจากน้ำค้างในอีกครู่ต่อมา แสดงว่าโรสรินยังไม่ได้เห็นคลิปนี้ แล้วทำไมวันก่อนอุษาวดีถึงพูดกับเขาว่าโรสรินดูคลิปแล้ว และเอามาเป็นข้ออ้างในการอยู่ห่างจากเขา

“ทำไมคุณอุษาถึงบอกพี่แบบนั้น” ตะวันบ่นหน้านิ่วคิ้วขมวด สงสัยเหลือเกินว่าอุษาวดีพูดแบบนั้นเพื่ออะไร?

ooooooo

เพื่อไขข้อข้องใจ ตะวันไปถามอุษาวดีถึงบริษัทว่าทำไมเธอต้องโกหกว่าโรสรินเห็นคลิปคำสารภาพความจริงของมาลัย ทั้งที่พีระลบมันทิ้งไปแล้ว
หญิงสาวหน้าถอดสี ยอมรับว่าตนโกหกแค่เรื่องคลิปเท่านั้น ส่วนเรื่องที่บอกว่าโรสรินอยากให้เขาไปให้พ้นๆตนไม่ได้โกหก

“ผมก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่าทำไม”

“เพราะอุษาหวังดีกับคุณ คุณตะวันคิดดูให้ดี โรสมีทั้งหมอทัต มีทั้งพี่พี โรสไม่มีทางสนใจคุณ อุษาอยากให้คุณตัดใจจากโรส อุษาไม่อยากเห็นคุณตะวันเสียใจ เพราะอุษา...อุษารักคุณค่ะ”

อุษาวดีโผเข้ากอดตะวันที่ยืนตะลึง ขอร้องเขาอย่าบอกให้ตนตัดใจ ตนขอโอกาสจากเขาได้ไหม

“ผม...ผมขอโทษ แต่คนที่ผมรักมีคนเดียวคือโรสริน” ตอบแล้วตะวันหันหลังเดินจากไปทันที ทิ้งอุษาวดียืนอึ้ง แววตาเจ็บช้ำแต่ไม่ยอมแพ้...

ตะวันไปที่บ้านปู่ณรงค์เพื่อดูแลโรสรินแต่ปรากฏว่าหมอทัตยังอยู่ เขาจึงถอยกลับออกมาโดยไม่รู้ว่าสองคนนั้นต่างก็กำลังทุกข์ใจเรื่องความรัก...โรสรินรักตะวันแต่ปากแข็ง ขณะที่หมอทัตชอบอุษาวดีแต่ไม่กล้าบอกใคร

แล้วในวันถัดมา ภาพข่าวตะวันกับอุษาวดีใกล้ชิดกันที่ร้านดอกไม้ก็ตอกย้ำความรู้สึกนึกคิดของโรสรินยิ่งขึ้นไปอีก เธอเห็นข่าวในหนังสือพิมพ์ที่ปู่ณรงค์พยายามจะปิดบัง ขณะเดียวกันปู่ชาญของตะวันก็เห็นภาพข่าวนี้แล้วเช่นกัน สองคุณปู่ปรึกษาหารือกันทางโทรศัพท์ด้วยความหนักใจ ที่ตะวันเหมือนเคราะห์ซ้ำกรรมซัด เรื่องมาลัยยังไม่ทันจางก็มาเจอเรื่องอุษาวดีเข้าอีก

น้ำค้างได้ยินปู่ชาญคุยโทรศัพท์ เธอมั่นใจว่าข่าวนี้เป็นฝีมือพีระที่จงใจขัดขวางความรักระหว่างโรสรินกับตะวัน จึงตั้งใจไปเอาเรื่องเขาให้ถึงที่สุด แม้ปู่ชาญทักท้วงว่าเราไม่มีหลักฐานเธอก็ไม่ฟัง แอบเอารถบรรทุกขนาดเล็กของไร่ออกไปโดยมีแย้ขับให้ เมื่อปู่ทราบเรื่องจากอาทิตย์ก็รีบโทร.ตามแต่เธอไม่ยอมกลับแถมยังปิดมือถือเอาดื้อๆ ปู่เลยต้องโทร.บอกตะวันให้หาทางห้าม เพราะเกรงว่าความใจร้อนของน้ำค้างจะทำให้เกิดเรื่องใหญ่

ฝ่ายอุษาวดีที่เป็นคนจ้างนักข่าว เธอมาติดตาม ผลงานและถือโอกาสเจรจากับโรสรินว่าเธอจะคบตะวัน โรสรินใจแป้วแต่ฝืนความรู้สึก เชิญเขาสองคนคบกันตามสบายเพราะตนไม่ได้ชอบตะวัน

อุษาวดียิ้มสมใจ กลับออกมาเจอตะวันที่กำลังจะไปบริษัทเธอพอดี ชายหนุ่มเร่งให้เธอรีบไปกับเขา โรสรินเห็นกับตาว่าสองคนออกไปด้วยกันก็ยิ่งเข้าใจผิดไปกันใหญ่

เวลานั้น น้ำค้างกับแย้ถึงบริษัทพีระแล้ว เธอฝ่าด่าน รปภ.เข้าไปต่อว่าพีระอย่างหัวเสีย หาว่าเขาวางแผนให้โรสรินเข้าใจพี่ชายของตนผิดด้วยการใช้อุษาวดีเข้ามาแทรกกลาง พีระเหมือนจะไม่ถือสาเพราะเข้าใจว่าน้ำค้างโกรธที่โดนตนจูบ แต่แย้ติดใจสงสัย ขณะที่ตะวันกับอุษาวดีที่เดินเข้ามาได้ยินพอดีก็อึ้งไปเหมือนกัน

ตะวันไม่พอใจเมื่อรู้ว่าพีระเคยจูบน้ำค้าง เขาทำท่าจะเอาเรื่องแต่น้ำค้างด่วนลากเขาออกไปเสียก่อนเพราะรู้สึกอับอาย ส่วนพีระก็เล่นงานอุษาวดีเรื่องภาพข่าวที่ลงหนังสือพิมพ์

“เธอกับนายตะวันเพิ่งรู้จักกัน แล้วจะเป็นแฟนกันได้ยังไง มันเป็นแผนของเธอใช่ไหม”

“ใช่ค่ะ อุษาบอกพี่พีแล้วว่าอุษารักคุณตะวัน อุษาต้องการให้ทุกคนรู้ว่าคุณตะวันเป็นของอุษา อุษาผิดตรงไหน”

“การที่เธอจะรักใครสักคนมันไม่ผิด แต่มันผิดตรงวิธีการของเธอ”

“พี่พีอย่ามาตำหนิอุษา เพราะอุษาเรียนรู้แผนพวกนี้มาจากพี่พี อ้อ อีกอย่างถ้าพี่พีจะชอบน้องสาวคุณตะวันก็ดีนะคะ อุษาจะได้สนิทกับคุณตะวันมากขึ้น” อุษาวดีพูดอย่างไม่แคร์แล้วผละไป ทิ้งพี่ชายยืนถอนหายใจอย่างกลัดกลุ้ม

ooooooo

ตะวันอยากรู้รายละเอียดเรื่องพีระจูบน้ำค้างแต่หญิงสาวไม่อยากพูดถึง บอกว่ามันเป็นฝันร้าย แล้ว ตัดบทไม่ให้พี่ชายถามมาก เพราะเวลานี้เขาควรจัดการเรื่องตัวเองก่อน ป่านนี้พี่โรสเข้าใจเขาผิดไปแล้ว

เมื่อตะวันกลับมาถึงโรงแรม โรสรินนำผ้าเช็ดหน้าที่อุษาวดีฝากไว้มาคืน ตะวันอยากอธิบายเรื่องข่าวแต่อีกฝ่ายสวนทันควันว่าไม่อยากรู้

“แต่คุณต้องรู้ว่าข่าวนั่นไม่ใช่ความจริง ผมกับคุณอุษาไม่ได้เป็นอะไรกัน”

“ที่จะพูดมีแค่นี้ใช่ไหม ฉันจะได้ไปทำงานต่อ อ้อ วันนี้เรามีนัดคุยกับลูกค้า ฉันจะตามไปเจอที่ร้านเลย”

โรสรินเดินลิ่วไปแล้ว ตะวันทั้งกลุ้มทั้งเซ็งอย่างบอกไม่ถูก...เวลาเดียวกัน อุษาวดีแวะไปหาหมอทัตพร้อมขนมเค้กเจ้าอร่อย หมอฝืนยิ้มแต่พอเห็นข่าวของเธอกับตะวันในหนังสือพิมพ์ก็หน้าสลด ถามเสียงแผ่วว่าเป็นความจริงใช่ไหม

“ถ้าจริงล่ะคะ”

“ผมก็ขอแสดงความยินดีด้วย คุณตะวันเป็นคนดีคนหนึ่ง”

“ขอบคุณค่ะ”

“คราวหลังไม่ต้องซื้ออะไรมาให้ผมเพื่อชดเชยเรื่องพี่ชายคุณหรอกนะครับ”

อุษาวดีชะงักไปนิดไม่คิดว่าหมอจะรู้เรื่อง แต่ในเมื่อเขารู้แล้ว พี่ชายของเธอทำผิดกับเขา ตัวเธอฐานะน้องสาวก็ต้องร่วมรับผิดชอบด้วย

“ผมไม่ได้โกรธพี่ชายคุณ กรุณาอย่าทำแบบนี้อีก มันทำให้ผมลำบากใจ ทางที่ดีถ้าไม่จำเป็นก็ไม่ต้องเจอกันอีกดีกว่า”

“ไหนว่าไม่โกรธ”

“ไม่โกรธจริงๆครับ ยิ่งกับคุณ ผมก็ยิ่งไม่มีวันโกรธ ขอตัวไปทำงานนะครับ” หมอทัตลุกออกไปโดยไม่หยิบถุงขนมไปด้วย อุษาวดีมองตามไม่เข้าใจ

ด้านตะวันกับโรสรินที่ออกมาพบลูกค้าด้วยรถคันเดียวกัน สองคนพูดคุยกันมากขึ้นแต่ส่วนใหญ่เป็นเรื่องงาน หนำซ้ำยังตรงใจกันหมดทุกอย่างจนลูกค้าที่เป็นว่าที่บ่าวสาวทักถามนึกว่าเป็นแฟนกัน

โรสรินรีบปฏิเสธว่าไม่ได้เป็นแฟนตะวัน ขณะที่ตะวันแอบน้อยใจ บอกลูกค้าว่าโรสรินมีแฟนแล้ว ถ้าแฟนเธอได้ยินเดี๋ยวจะมาแหกอกตน...พอพ้นสายตาลูกค้า เธอเลยประชดตะวันด้วยการยอมรับว่าหมอทัตเป็นแฟนของตน

สถานการณ์ระหว่างตะวันกับโรสรินมีแต่แย่กับแย่...น้ำค้างตัดสินใจไปอยู่กับพี่ชายที่กรุงเทพฯ เพื่อคอยช่วยเหลือ ปู่ชาญเห็นด้วยแต่ก็เป็นห่วงหลานสาวที่เพิ่งไปมีเรื่องกับพีระมา จึงยอมให้แย้ตามไปเป็นผู้ช่วยอีกคน

ปู่ณรงค์ให้ยุนอาเปิดห้องสูทสำหรับน้ำค้างกับแย้... แย้เริงร่าแทบลืมหน้าที่เพราะได้เจอยุนอา หญิงสาวที่หมายปอง ส่วนน้ำค้างมุ่งมั่นมากที่จะช่วยให้ตะวันกับโรสรินปรับความเข้าใจกัน แต่ก่อนอื่นเธอต้องหาจุดอ่อนของพีระให้ได้ เพื่อใช้เป็นข้อต่อรองไม่ให้เขามายุ่งกับโรสริน

แผนการครั้งนี้น้ำค้างไม่ได้บอกตะวัน คิดอ่านกับแย้แล้วมายืมรถตะวันออกไปเพื่อแอบสะกดรอยตามพีระ แถมรอบคอบปลอมตัวไม่ให้เขาจับได้ ส่วนตะวันกับโรสรินมีเหตุให้ต้องแก้ปัญหาเรื่องงานของลูกค้าบ่าวสาว เนื่องจากทางร้านของชำร่วยโทร.มาบอกว่าร้านไฟไหม้ข้าวของเสียหายหมด ทั้งคู่ตระเวนหาที่อื่นก็ไม่สำเร็จ ตะวันจึงเสนอให้ลงมือทำของชำร่วยกันเอง

น้ำค้างกับแย้ตามพีระไปที่ร้านอาหารและเห็นเขาดี๊ด๊ากับสองสาวก่อนจะพากันนั่งรถออกไปยังบ้านพักคนชรา พีระมาเลี้ยงอาหารและจ้างสองสาวมาสร้างความสุขให้คนชราด้วยเสียงเพลง แต่น้ำค้างกับแย้เข้าใจผิด จึงพยายามเกาะติดสถานการณ์ใกล้ชิด จนกระทั่งพีระจับได้ แถมแย้ก็มาเป็นลมต่อหน้าต่อตาเพราะหิวข้าว

ขณะที่แย้แยกไปกินข้าว พีระนั่งคุยกับน้ำค้าง เขายังรู้สึกผิดเรื่องจูบจึงตัดสินใจพูดมันขึ้นมาอีก

“ฉันขอโทษเรื่องนั้น...เรื่องจูบ...คือฉันไม่ได้ตั้งใจ ฉันทำไปเพราะอารมณ์โกรธ”

“ฉันลืมไปแล้ว ไม่ต้องพูดเรื่องนี้อีก”

“แต่เธอโกรธฉัน เธอถึงได้สะรอยตามฉัน เพราะต้องการหาทางเอาคืนฉันใช่ไหม”

“สำคัญตัวผิดไปแล้ว ที่ฉันตามนายเพราะต้องการเห็นว่านายทำอะไรเลวๆไว้บ้าง และฉันจะได้เอาไปให้พี่โรสดู สุดท้ายฉันก็ได้รู้ว่านายมีผู้หญิงคนอื่นนอกจากพี่โรส”

“ผู้หญิงคนอื่น ใคร?”

“ก็สองสาวอึ๋มสบึมเอ็กซ์นั่นไง ฉันถ่ายคลิปเอาไว้แล้ว อย่าปฏิเสธ”

พีระรู้ทันทีว่าน้ำค้างเข้าใจผิด จึงอธิบายความจริงโดยมีเจ้าหน้าที่ของบ้านพักคนชรามาช่วยยืนยัน น้ำค้างเลยหน้าม้าน แต่แอบรู้สึกดีๆว่านายคนนี้ก็มีน้ำใจเหมือนกันแฮะ

“เอาละ ทีนี้เธอตอบฉันมา ทำไมเธอต้องกีดกันฉันกับโรซี่ขนาดนี้”

“ก็เพราะพี่โรสต้องรักกับพี่ตะวันเท่านั้น เขาสองคนรักกัน”

พีระถามเธอว่ารู้ได้ยังไงว่าโรสรินรักตะวัน น้ำค้างตอบสั้นๆว่ารู้ก็แล้วกัน

“ฉันไม่เชื่อ เพราะฉันไม่เคยได้ยินโรซี่บอกว่ารักนายตะวัน”

“แสดงว่าถ้านายได้ยินพี่โรสบอกว่ารักพี่ตะวัน นายจะเลิกยุ่งกับพี่โรสใช่ไหม”

“ใช่ ฉันจะเลิกยุ่งกับโรซี่ทันที”

เมื่อได้คำตอบที่พอใจแล้ว น้ำค้างกับแย้จะพากันกลับแต่รถสตาร์ตไม่ติด พีระจึงให้ทิ้งรถไว้ที่นี่แล้วตนจะไปส่ง...

ทางด้านตะวันกับโรสรินมีโอกาสใกล้ชิดกันในช่วงที่ต้องทำของชำร่วย  ความรู้สึกดีๆของทั้งคู่เกือบจะกลับคืนมาถ้าอุษาวดีไม่เข้ามาแทรก แล้วยังมีพีระเพิ่มมาอีกคน คราวนี้ต่างคนก็เลยประชดประชันกันใหญ่  พีระจับสังเกตโรสรินไม่วางตา ก่อนตัดสินใจถามเธอตรงๆ ขณะพากันแยกตัวออกมาจากตะวันกับอุษาวดี

“โรซี่ชอบคุณตะวันใช่ไหม”

โรสรินพูดไม่ออกบอกไม่ถูก  พีระรุกเร่งว่าไม่ตอบแสดงว่าชอบตะวันจริงๆ เธอเลยพูดพรวดว่าไม่ได้ชอบ แล้วเดินหนีทันที แค่นี้พีระก็รู้แน่แก่ใจว่าเธอโกหก

ฝ่ายน้ำค้างไม่ค่อยชอบใจที่อุษาวดีมาเกาะแกะพี่ชาย  เธอต้องการให้ตะวันกับโรสรินปรับความเข้าใจกันโดยเร็วแต่ไม่รู้จะทำวิธีไหนจึงมาปรึกษาปู่ณรงค์  แต่ปู่ก็จนปัญญาเหมือนกัน ยุนอาเลยเสนอแผนของตน โดยหลอกให้ตะวันกับโรสรินขึ้นไปที่ดาดฟ้าโรงแรมแล้วปิดประตูขังทั้งคู่ไว้ หวังว่าจะเคลียร์ปัญหาหัวใจกันได้เสียที

แต่กลายเป็นว่าแผนไม่สำเร็จ แถมทั้งคู่ยังทะเลาะกันยกใหญ่ เพราะต่างก็ปากแข็งและทิฐิแรง แต่พอเห็น

โรสรินไล่คว้าผ้าพันคอจนเกือบหล่นลงไปข้างล่าง  ตะวันรีบคว้าตัวเธอไว้ด้วยความตกใจ

“เกือบไปแล้ว กะอีแค่ผ้าพันคอผืนเดียว”

หญิงสาวดิ้นรนบอกให้เขาปล่อย แต่เขาดึงดันไม่ปล่อย เธอเลยแว้ดใส่เขาว่า อย่ากวนประสาท

“ไม่ได้กวน ผมจะไม่ปล่อยคุณไปไหนอีกแล้วโรสริน”

โรสรินอึ้งไปกับสายตาที่จริงจังของตะวัน แต่ยังใจแข็ง สั่งให้เขาปล่อย พลางทุบตีเขาพัลวัน แต่ตะวันก็ยังไม่ยอมปล่อย กลับดึงเธอเข้ามากอดแน่น

“ทำไมนายถึงไม่ปล่อยฉันไป...ปล่อยฉันซักที ฉันไม่อยากเสียใจซ้ำแล้วซ้ำเล่าอีกแล้ว ปล่อยฉันไปเถอะ...ฉันขอร้อง”

“คุณต้องการไปจากผมขนาดนี้เลยเหรอ  มองหน้าผม  ถ้าคุณมองหน้าผมแล้วยังยืนยันที่จะไปจากผม...ผมจะปล่อยคุณไป”

โรสรินนิ่งไปสองวินาที มองตะวันแล้วฝืนใจพูดออกไปเพื่อตัดปัญหาไม่ให้ตัวเองเจ็บปวดเพราะรักเขา

มากไปกว่านี้ “ออกไปจากชีวิตฉันสักที”

ตะวันสิ้นหวัง ยอมปล่อยมือแต่โดยดี “ตกลง...ผมจะไม่กลับมาให้คุณเห็นหน้าอีก”

จังหวะนี้ น้ำค้าง ยุนอา และแย้ก้าวเข้ามา หลังจากแอบฟังอยู่ตั้งแต่แรก ตะวันไม่พูดอะไรกับใครทั้งนั้น ผลุนผลันออกไปด้วยความเสียใจ  น้ำค้างรีบก้าวตามพี่ชาย ส่วนยุนอากับแย้เข้ามาดูโรสรินด้วยความเป็นห่วง

“คุณโรสคะ ยุนอาขอโทษนะคะที่ต้องทำแบบนี้”

“ฉันอยากอยู่คนเดียว”

ยุนอากับแย้จ๋อยสนิท ค่อยๆพากันเดินออกไป ฝ่ายน้ำค้างตามมาดักหน้าต่อว่าตะวัน  ว่าตนให้โอกาสเขาเคลียร์กับโรสริน แล้วทำไมเขาถึงทำลายโอกาส

“ไม่มีประโยชน์ที่จะปรับความเข้าใจ โรสรินบอกกับพี่เองว่าเขาต้องการให้พี่ไปจากชีวิตเขา เขาเกลียดพี่ น้ำค้างได้ยินมั้ย”

“อย่าคิดเองสิคะ”

“พี่ไม่ได้คิดไปเอง การกระทำของเขา คำพูดของเขา  มันทำให้พี่มั่นใจว่าเขาไม่ได้รักพี่  เสร็จงานที่นี่เมื่อไหร่ พี่จะกลับไร่ตะวันทันที” ตะวันพูดจบก็เดินลิ่วออกไป น้ำค้างไม่รู้จะทำยังไง ได้แต่ยืนหันรีหันขวางด้วยความกลุ้มใจ

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

แคท เล่นแรง ระบายความแค้น ดักขา แป้ง สะดุดล้มหวิดแท้ง ใน "เรือนสายสวาท"

แคท เล่นแรง ระบายความแค้น ดักขา แป้ง สะดุดล้มหวิดแท้ง ใน "เรือนสายสวาท"
21 ม.ค. 2563
08:20 น.