ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

แรงเงา

SHARE
  • แนว
  • :
  • บทประพันธ์โดย
  • :
  • บทโทรทัศน์โดย
  • :
  • กำกับการแสดงโดย
  • :
  • ผลิตโดย
  • :
  • ช่องออกอากาศ
  • :
  • อื่นๆ
  • นักแสดงนำ
  • :

แรงเงา ตอนล่าสุด

ตอนที่ 1

ณ บึงบัวใหญ่แห่งหนึ่ง...เรือน้อยลอยลำอยู่ เด็กผู้หญิง 2 คน อายุประมาณ 7–8 ขวบนั่งบนเรือ มุตตา ผิวขาว ผมตรงดำมัน สวมมงกุฎดอกไม้บนศีรษะ ส่วนอีกคน มุนินทร์ ผิวคล้ำ ผมหยิกสั้นแค่คอ หน้าตามอมแมม ขะมักเขม้นพายเรืออยู่อีกด้าน ดูแตกต่างจนแทบแยกไม่ออกว่าทั้งสองเป็นฝาแฝดกัน

“ไปทางนู้นอีกสิ” มุตตาเร่ง

มุนินทร์หน้ามุ่ย ไม่พอใจแต่ก็พายไปให้แฝดน้องเด็ดฝักบัว

“พอแล้ว ไปทางโน้นอีก” มุตตาสั่งต่อ

“ไม่ไปแล้ว!” มุนินทร์คร้านจะทำตามสั่ง ปฏิเสธเสียงแข็ง แถมยังแลบลิ้นปลิ้นตาใส่น้องสาวอีกต่างหาก

มุตตาขู่จะฟ้องพ่อที่มุนินทร์ขัดคำสั่งไม่ตามใจตน มุนินทร์ไม่สน ยื่นข้อเสนอ

“ไปก็ได้ แต่ต้องให้ฉันใส่มงกุฎก่อน”

“ไม่ให้ แม่ทำให้ตาคนเดียว ไม่ทำให้ตัวเพราะตัวดื้อ เด็กดื้อไม่มีใครรักหรอก!”

มุนินทร์โกรธตาวาวที่โดนเย้ย กระโดดแย่งมงกุฎดอกไม้ มุตตายื้อหลบจนเสียหลักตกลงไปในน้ำ เสียงกรี๊ดของมุตตาหายไปเหลือแต่มงกุฎดอกไม้ลอยอยู่บนผิวน้ำ

“ดี สม!” มุนินทร์ยืนมองด้วยความสะใจแต่ก็เริ่มใจเสีย เมื่อเห็นแค่ฟองอากาศลอยขึ้นมา ไร้วี่แววแฝดน้อง

มุตตาตะเกียกตะกายอยู่ใต้น้ำ ร่างเล็กๆกลายเป็นสาวผมยาวในชุดนอนบางเบา จมดิ่งลงไปช้าๆ...

มุตตาผวาลุกขึ้นมาบนเตียง ใจสั่นระทึกจากความฝันที่ค่อยๆสงบลง หันไปเปิดโคมไฟหัวเตียงเผยให้เห็นห้องนอนกว้าง ตกแต่งด้วยโทนสีอ่อนหวาน เข้ากับเจ้าของห้องที่มีใบหน้าสะสวย อ่อนโยนแต่มีแววตาเศร้า...

ooooooo

เช้ารุ่งขึ้น...มุตตาเดินผ่านไร่ดอกไม้ขนาดใหญ่กิจการของครอบครัวไปที่ห้องนั่งเล่นในบ้าน แปลกและพิณ พ่อแม่ของมุตตานั่งดูโทรทัศน์อยู่ที่โต๊ะกินข้าว

มุนินทร์ส่งอีเมล์มาบอกที่บ้านว่าเพิ่งทำวิทยานิพนธ์เสร็จ กำลังรอสอบถามตอบกับอาจารย์ พิณดีใจที่ลูกสาวคนโปรดใกล้จะกลับมา แปลกยิ้ม มุตตาแอบกังวลลึกๆ

“ยายนินน่ะมันหัวดี เรียนอะไรก็ได้ทุน พ่อแม่ไม่ต้องควักเนื้อเลย” แปลกชื่นชมลูกสาวคนโต

“ใช่ ไม่เหมือนแกนะยายตา กว่าจะเรียนจบ หมดเงินไปไม่รู้เท่าไหร่” พิณเสริมแอบเหน็บมุตตา

“หนูรู้ค่ะ ว่าบุญคุณเขาท่วมหัวหนู” มุตตาอัดอั้นหลุดปาก

“อิจฉาพี่เขาล่ะสิ อยากเป็นอย่างเขาก็ต้องรู้จักทะเยอทะยานสิยะ!” พิณตาเขียวต่อว่ามุตตา

มุตตาน้อยใจ ลุกออกไปเงียบๆ แปลกค่อนเมียว่าลำเอียง

“แต่ก่อนก็เห่อแต่ยายตา หาเรื่องยายนินไม่เว้นแต่ละวัน มาตอนนี้ก็เห่อแต่ยายนิน ยายตาเลยกลายเป็นหมาหัวเน่า”

“ฉันก็รักลูกเท่ากันนั่นแหละ” พิณอ้อมแอ้ม

“แน่ใจหรือ...คนเราไม่เหมือนกัน มีกรรมต่างกัน จะให้เหมือนกันน่ะไม่ได้หรอก” แปลกสรุป

คืนเดียวกันนั้น มุตตานอนไม่หลับออกมาเดินเล่น ผ่านห้องพระที่เปิดไฟอยู่ เห็นแปลกเพิ่งสวดมนต์เสร็จและกรวดน้ำ มุตตาเดินมานั่งข้างพ่อ แปลกเงยหน้ามองลูกสาว “สวดมนต์แล้วอย่าลืมขออโหสิกรรมและแผ่เมตตานะลูก”

“อโหสิกรรมกับใครคะ?”

“ก็คนที่เขาทำไม่ดีกับเรา คนที่เราทำไม่ดีกับเขา หรือเจ้ากรรมนายเวรน่ะลูก”

“เจ้ากรรมนายเวรมีจริงหรือคะ?”

แปลกบอกลูกสาวว่ามีจริง แต่ที่น่ากลัวไม่ใช่เจ้ากรรมนายเวรที่เป็นผี แต่เป็นเจ้ากรรมนายเวรที่เป็นคนต่างหาก!

ooooooo

ณ ห้องประชุมโรงแรมแห่งหนึ่ง...เจนภพ ผู้อำนวยการประจำกระทรวงกล่าวปิดงานสัมมนาบนเวที... ใบหน้าหล่อเหลาและดวงตาเป็นประกายของหนุ่มใหญ่วัยสี่สิบยังดูดี ดึงดูดให้ผู้เข้าร่วมสัมมนา ทั้งสาวน้อยสาวใหญ่มองดูอย่างเคลิบเคลิ้ม...โดยเฉพาะ วิมาลา ข้าราชการสาวในชุดขาวเกล้ามวยสวมแว่นราวกับแม่ชีที่นั่งอยู่ด้านในสุด...

ขณะเดียวกันบนถนนต่างจังหวัด...นพนภา ภรรยาของเจนภพ สาวใหญ่วัยสามสิบตอนปลายบึ่งรถมากับเนตรนภิศ น้องสาวที่นั่งตัวเกร็งอยู่ข้างๆ เนตรนภิศติงพี่สาว รีบไปก็เท่านั้นเพราะงานสัมมนาเลิกตอนเย็น เสียเวลารอ

“เสียเวลาก็ดีกว่าเสียผัว เขาเรียกใช้เวลาคุณภาพย่ะ แกเองน่ะแหละ ไม่เห็นจะดูแลผัวแกเลย”

เนตรนภิศยิ้มภาคภูมิใจ “คุณอมรเป็นสามีในโอวาทคะ ไม่เจ้าชู้เลย ไม่เห็นเหมือนพี่ภพผัวพี่”

“ไม่จริงย่ะ ภพไม่มีเรื่องกะอีพวกดอกส้มดอกชมพูมาเกือบปีแล้ว”

เนตรนภิศแขวะว่าคงจะไม่มีให้เห็นมากกว่าเพราะนพนภาวางสายสืบไว้ทั่วกระทรวง “ถ้าพี่นภาเผลอ หรือว่าสายลับพี่ทำงานหย่อนยานล่ะก็...พี่ภพต้องก่อวีรกามขึ้นมาอีกแน่ๆค่ะ”

นพนภาโกรธพาลเหยียบคันเร่งหนักขึ้น “แกอย่ามาเสี้ยม นังนภิศ ฉันเชื่อใจผัวฉัน”

ที่ล็อบบี้โรงแรม...วีกิจ หนุ่มหล่อวัย 26 ปี ท่าทางสุภาพแสนดียืนอยู่กับประสิทธิ์ชัย เพื่อนสนิทที่กระทรวง นพนภาเดินฉับๆเข้าไปทัก วีกิจบอกว่างานสัมมนาเลิกแล้ว นพนภางงเพราะเจนภพบอกว่างานเลิกตอนเย็น แจงจิต เลขาใหญ่ของเจนภพและลูกน้องสาวๆ คือ อรพิม ทิพอาภา และปริม เดินมาสมทบพอดี โดนนพนภาซัก

“ตามกำหนดการน่ะเลิกเย็นค่ะ แต่เป็นที่รู้กันว่าสัมมนาวันสุดท้ายเป็นวันช็อปปิ้งค่ะ” แจงจิตตอบตามตรง

“เออดี แค่เช้าชามเย็นชามยังไม่พอ”

บรรดาข้าราชการหน้าม้านไปตามๆกัน เนตรนภิศเดินมาสมทบพอดี นพนภาถามหาเจนภพ ลูกน้องสาวรายงานว่าอยู่บนห้องพัก เนตรนภิศสังหรณ์ได้ถึงบางอย่าง เร่งพี่สาวให้ขึ้นไปดู นพนภารีบเดินและกดมือถือหาเจนภพไปด้วยแต่เขาปิดมือถือ

“ดีแล้วค่ะ พี่นภาจะโทร.ไปให้รู้ตัวก่อนทำไม?” เนตรนภิศได้โอกาสเสี้ยม

นพนภาเห็นด้วยและยิ่งของขึ้น ผลุนผลันนำน้องสาวขึ้นไปบนห้องของเจนภพ

ooooooo

ภายในห้องพัก...เจนภพนอนเปลือยอก มีวิมาลานอนซบอยู่ วิมาลากระเง้ากระงอดว่าเบื่อที่ต้องเจอกันแบบหลบๆซ่อนๆ เจนภพยิ้มเหยียดไม่สนใจเพราะทุกนางก็พูดแบบนี้ เขาปลอบให้ใจเย็นๆ เพราะนพนภามีสายเยอะ

“วิไม่อยากแต่งตัวเป็นแม่ชีอีกแล้ว วิไม่อยากใส่แว่น ไม่อยากเกล้ามวย...วิอยากใส่บิ๊กอาย”

“ไม่เหมือนแม่ชีซักหน่อย...เหมือนบรรณารักษ์ในหนังเอวีต่างหาก”

วิมาลาเขิน เสียงเคาะประตูดังขึ้น เจนภพไปดูที่ตาแมวแล้วตาเหลือกเห็นเมียขี้หึงยืนหน้าถมึงทึง เขากลับกระซิบบอกวิมาลา พริบตานั้นเองสาวเจ้าก็กระโจนพรวดไปยืนเก้กังบนเตียง ส่วนเจนภพวุ่นวายหาทางทำลายร่องรอย

นพนภาตบประตูเปรี้ยงๆ แต่เจนภพก็ยังไม่ออกมาเปิด นพนภาเริ่มสงสัย ส่วนเนตรนภิศลอบยิ้มอย่างสะใจที่ลางสังหรณ์มีเค้าว่าจะเป็นจริง

ประตูเปิดออก เจนภพในชุดเสื้อกางเกงเรียบร้อย ทำท่าเพิ่งตื่น เนียนทักนพนภาว่ามาถึงเร็ว ตนขึ้นมาพัก แล้วเผลอหลับไป นพนภาเชื่อบทที่เจนภพตีแตกสนิทใจแต่เนตรนภิศไม่เชื่อแกล้งขอใช้ห้องน้ำในห้อง เจนภพออกพิรุธบอกปัดให้ไปใช้ห้องน้ำที่ห้องอาหารแทน นพนภาสะกิดใจแทรกตัวเข้าไปในห้องทันที

นพนภาสำรวจร่องรอยในห้องแต่ไม่พบอะไร เจนภพแอบยิ้มโล่งอก เนตรนภิศออกจากห้องน้ำบอกว่าไม่เจออะไรเช่นกัน นพนภาผ่อนคลายลง เดินมาเกาะแขนสามีอย่างรักใคร่ ชวนไปกินข้าว เจนภพยิ่งโล่ง ทำงอนกลบเกลื่อนพูดประชดให้สำรวจห้องจับผิดต่อ นพนภาเสมองไปที่ซอกคอสามีเห็นรอยเล็บเลยของขึ้นอีกครา

เจนภพรีบตะปบปิดรอยที่คอแล้วอ้างว่า เมื่อวานแรลลี่หาอาร์ซีโดนกิ่งไม้เกี่ยว นพนภาตาขวาง กระชากเสื้อเจนภพขาดกระดุมกระจายเพื่อหาร่องรอย เจนภพตกใจเบี่ยงตัวหลบไปมา

“ไม่ต้องหาแล้วค่ะพี่นภา หนูเจออาร์ซีแล้ว” เนตรนภิศพูดพลางชูบราเซียร์ลูกไม้สีแดงขึ้น

นพนภากรี๊ดสนั่น “อีหน้าด้าน นี่แรลลี่กันไปกี่ด่านแล้วล่ะ!!”

เจนภพตกใจสุดขีดที่ความแตก นพนภาวิ่งหา เจ้าของบรารอบห้องแต่ไม่เจอ...นึกขึ้นได้เดินไปเปิดประตูกระจกบานเลื่อนออกไปที่ระเบียง เจนภพหน้าซีดกว่าเดิมก้าวตามมา

วิมาลายืนเขย่งตัวลีบแนบกับตัวตึกหลบนพนภาบนระเบียงห้องพัก แต่เพราะหน้าอกขนาดคัพดียื่นออกมาและเสียงเอะอะจากแขกของโรงแรมด้านล่างทำให้นพนภาเห็นเข้าจนได้ วิมาลาตะเกียกตะกายหนี นพนภาไต่ตามอย่างไม่ลดละ เจนภพมัวแต่อึ้งคว้าตัวเมียไว้ไม่ทัน

วิมาลาวิ่งออกจากลิฟต์ที่ล็อบบี้โรงแรม นพนภาตามมาจิกผมลากไปตบสั่งสอน วิมาลาฮึดสู้หันไปตอบโต้ ทั้งคู่ยื้อยุดฉุดกระชากกันไปมา ประตูลิฟต์อีกตัวเปิดออก เจนภพและเนตรนภิศตามมาห้ามทัพแต่หวิดจะโดนลูกหลงแทน วีกิจยืนอยู่กับคนอื่นๆจากกระทรวง เข้าช่วยล็อกตัววิมาลา เจนภพล็อกตัวนพนภา ทั้งสองถูกจับแยกอย่างทุลักทุเล กลายเป็นอาหารสายตาให้กับนักท่องเที่ยวที่เข้าเช็กอินชื่นชมแบบอะเมซิ่งไทยแลนด์...

วีกิจจอดรถหน้าบ้านหลังเล็กอายุราว 40 ปี ปลูกอยู่หลังบ้านใหญ่หรูหราของเจนภพและนพนภา สร้อยคำ มารดายังสาวของวีกิจออกมายืนรอรับและถามถึงงาน สัมมนา

“มันก็แค่ยกกองไปเที่ยวให้เปลืองงบหลวงเท่านั้นแหละครับ”

“แน่ใจหรือ แม่ได้ข่าวว่าอานภาไปจัดรีวิวปิดสัมมนาให้อาภพแกซะโลกลือเลยไม่ใช่หรือ”

วีกิจเกือบสำลัก สร้อยคำซักไซ้ลูกชายเป็นการใหญ่เพราะอยากรู้เรื่องชู้รักคนใหม่ของเจนภพ วีกิจจำใจเล่าเรื่องวิมาลาให้ฟังว่าแท้จริงแล้วลักลอบเป็นชู้กับเจนภพมาเกือบปี เจนภพออกไอเดียให้หล่อนปลอมตัวเป็นลูกน้องในแผนก แสร้งทำตัวเคร่งศีลธรรม ชอบเข้าวัดและทำบุญเพื่อหลอกนพนภาและคนทั้งกระทรวง

“นี่มันคู่เวรคู่กรรมจริงๆ ผัวก็เจ้าชู้เกินมนุษย์ เมียก็หึงไม่ลืมหูลืมตาแบบนี้” สร้อยคำพูดปลงๆ

วีกิจแซวว่าสงสัยจะอยู่ในดีเอ็นเอ สร้อยคำย้อนว่าน้ากับหลานคงไม่ต่างกัน วีกิจเก็กหล่อและบอกแม่ว่า หล่อเลือกได้ สร้อยคำค้อนขวับแล้วว่าเลือกให้ดีละกัน

ooooooo

ลัดดาจัดงานเลี้ยงที่บ้าน...เธอคุยอวดแปลกและพิณเรื่องรินลดา ลูกสาวที่เรียนไม่สูงแต่ทำงาน เก็บเงินสร้างบ้านให้แม่ได้ พิณไม่ยอมน้อยหน้าอวดเรื่องมุนินทร์ว่ากำลังจะจบโทจากเมืองนอก จบแล้วก็ได้งาน ได้เงินเดือนเรือนแสน แปลกนั่งฟังเซ็งๆ ส่วนมุตตาได้ยินแล้วน้อยใจเดินเลี่ยงออกไปยังศาลากลางสวนเงียบๆ...

มุตตาเจอหมอบี หนุ่มเชื้อสายจีนเพื่อนสมัยเด็กของมุตตาและมุนินทร์ หมอบีถามถึงมุนินทร์ มุตตาทำหน้าเมื่อยบอกว่าไม่ค่อยรู้เรื่องพี่สาว หมอบียิ้มๆ

ถามว่ายังทะเลาะกันอีกหรือ พอเธอปฏิเสธเขาเปลี่ยนเรื่องบอกว่าตนจะไปเรียนเพิ่มเติมที่อังกฤษ มุตตาอิจฉาหมอบีที่ได้ไปเมืองนอก

รินลดาในชุดสวยเดินเข้ามาพอดี “สองคนนี่มาทำอะไรตรงนี้ ถ่านไฟเก่าคุหรือไง”

“ถ่านไฟเก่าอะไร เราไม่ใช่สเป็กตาหรอก” หมอบีย้อนขำๆ

มุตตาเศร้าลงวูบหนึ่งแล้วแสร้งว่ากำลังนินทารินลดาที่สวยขึ้นกลายเป็นสาวไฮโซ

“ไฮโซที่นี่น่ะสิ พอกลับกรุงเทพฯ ก็เป็นขี้ข้าเขาอยู่ดี” รินลดาเปรยตาเศร้า แต่มุตตาไม่ทันเห็นเพราะมัวแต่สงสารตัวเองที่ยังติดแหง็กอยู่ที่บ้าน

ห้องโถงบ้านมุตตา...พิณนินทาลัดดาว่าอวดรวย ไม่เข้าท่า แปลกนั่งฟังเมียอย่างเซ็งๆ มุตตาถือจดหมาย สีหน้าตื่นเต้นเข้ามาได้ยินถึงชะงัก พิณเห็นเข้าเลยเรียกมาเหน็บว่าเรียนก็สูงกว่า สวยก็สวยกว่า แต่หาเงินสู้รินลดา ไม่ได้ แปลกมองลูกอย่างสงสาร พิณบอกว่า มุนินทร์โทร. มาว่าจะซื้อที่ทำไร่ดอกไม้เพิ่ม ให้มุตตาไปขอข้อมูลจาก เกษตรจังหวัด

“ตกลงพี่นินจะให้หนูหมกอยู่ในไร่ตลอดไปเลยใช่ไหมคะ” มุตตาแววตากร้าวขึ้นและเสียงแข็งกว่าปกติ “หนูเพิ่งได้จดหมายจาก ก.พ. ค่ะ ว่ามีตำแหน่งว่างให้หนูไปรายงานตัวที่กรุงเทพฯ”

แปลกยินดีกับลูกสาว พิณติงว่าเป็นข้าราชการเงิน เดือนน้อยไม่พอกิน แล้วเป็นผู้หญิงตัวคนเดียวไม่ปลอดภัย มุตตาไม่สนใจยืนยันจะไป ถ้ามุนินทร์อยู่คนเดียวที่ เมืองนอกได้ เธอก็ต้องอยู่คนเดียวที่กรุงเทพฯได้...

ooooooo

หอพักหญิงในกรุงเทพฯ...มุตตา แปลก และพิณเดินดูรอบห้องและเช็กความปลอดภัย มุตตาบอกว่า ชอบที่นี่ แม้ค่าเช่าจะแพงไปนิดแต่ปลอดภัยและเดินทางสะดวก มุตตาสัญญากับพ่อและแม่ว่าจะระวังตัวให้ดี

“ระวังแค่ภายนอกมันไม่พอนะลูก ต้องระวังใจเราด้วย” แปลกบอกยิ้มๆ

พิณงงกับคำพูดของสามี มุตตาพยักหน้าแกนๆ ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนักเพราะกำลังตื่นเต้นที่จะมีอิสระ

วันรุ่งขึ้น...ฤดี หญิงวัยกลางคนเจ้าของหอพักคุยกับศรี พนักงานทำความสะอาดประจำหอพักและพร สาวใหญ่วัยสามสิบที่เพิ่งกลับมาจากข้างนอกและแต่งตัวเหมือนทำงานกลางคืน มุตตาหน้าตาสดใสลงมาจากห้องพอดี ฤดีทักว่าแต่งตัวสวย มุตตายิ้มเขินบอกว่าออกแต่เช้าเพราะทำงานวันแรก มุตตาออกไปแล้ว สามนางมองตามเคลิ้มในความน่ารัก

ooooooo

หน้ากระทรวง...วีกิจขับรถเข้ามาใกล้ประตูทางเข้า จอดตรงทางม้าลายให้คนข้าม มุตตาลงมาจากรถประจำทางพอดี เขาเผลอมองตามอย่างสนใจจนโดนรถคันหลังบีบแตรไล่ เขาสะดุ้งรีบออกรถ หันมา อีกที มุตตาก็หายไปแล้ว

วีกิจเดินเข้ามาที่แผนกพร้อมกับประสิทธิ์ชัย วีกิจเล่าเรื่องสาวสวยปริศนาที่เขาเจอหน้ากระทรวงให้เพื่อนฟังแล้วสองหนุ่มก็ตาค้าง เมื่อเธอคนนั้นเดินเข้ามาทักถาม

“ขอโทษค่ะ ดิฉันหาฝ่ายบุคคลไม่เจอ”

วีกิจลุกพรวดกุลีกุจอพาเธอออกไป มุตตายิ้มรับขอบใจ ประสิทธิ์ชัยงงแต่ก็ขันในท่าทางของเพื่อน ปริม ตาขวางหมั่นไส้สาวหน้าหวานที่เรียกคะแนนความสนใจจากหนุ่มในดวงใจ

วีกิจและประสิทธิ์ชัยเจอมุตตาอีกครั้งที่โรงอาหารตอนพักกลางวันพร้อมกับอรพิมและทิพอาภา เพื่อน ร่วมแผนกของมุตตา แม้มุตตาจะระวังตัวแต่ก็เริ่มพูดคุยและทำความรู้จักกับเพื่อนร่วมงานมากขึ้น ทุกคนได้รู้ว่ามุตตามีไร่ดอกไม้อยู่ที่เพชรบูรณ์ และมุตตาก็ได้รู้ว่าวีกิจเป็นหลานแท้ๆของเจนภพ เจ้านายโดยตรงของแผนกตนเอง

“ตอนนี้ ผอ. เราไปดูงานที่ญี่ปุ่น 2 อาทิตย์” ทิพอาภาเอ่ยขึ้น...อรพิมเม้าท์ต่อทันทีว่าสงสัยป่านนี้คลี่กิโมโนเพลินไปแล้ว

“คงไม่มีโอกาสหรอกครับ อานภาตามไปคุมแบบไม่ให้คลาดสายตาเลย” วีกิจแย้งขำๆ

ปริมเข้ามาขอนั่งด้วยแต่ไม่มีใครขยับที่ให้ ซ้ำยังเรียกแจงจิตมานั่งแทน ปริมต้องไปนั่งคนเดียวหันมามองมุตตาตาขวางด้วยความริษยา

วีกิจและประสิทธิ์ชัยเดินมาที่ลานจอดรถด้วยกันตอนเลิกงาน ประสิทธิ์ชัยยุวีกิจให้เริ่มจีบมุตตา วีกิจเขินบอกว่าค่อยเป็นค่อยไป ครั้นเพื่อนแหย่ว่าถ้าช้าจะแย่งจีบ วีกิจชะงักรีบห้ามเพราะกลัวมุตตาโดนหลอกให้ช้ำใจเหมือนสาวคนอื่นของเพื่อน ประสิทธิ์ชัยเฉลยว่าล้อเล่นแล้วชวนวีกิจไปดื่ม วีกิจบอกว่าจะกลับบ้านไปหาแม่ เลยโดนแซวว่าเป็นลูกแหง่ แต่วีกิจไม่สนใจขึ้นรถกลับบ้านไป...

ooooooo

มุตตาเพลิดเพลินกับชีวิตใหม่แสนอิสระ ความใฝ่ฝันแสนหวานที่จะหลุดออกจากไร่และเงาของมุนินทร์ใกล้เป็นจริง

จากการพูดคุยและท่าทีของวีกิจทำให้มุตตารู้ว่าเขามีความรู้สึกดีๆด้วย เธอไม่ได้ปิดตัวเองทำให้ความสัมพันธ์พัฒนาจนสนิทสนมกันขึ้นอย่างรวดเร็ว แต่ยังมีระยะห่างแบบเพื่อนมากกว่าคนรัก

ด้วยมิตรไมตรีและท่าทีแสนสุภาพของวีกิจทำให้มุตตารู้สึกไว้วางใจที่จะไปไหนมาไหนกับเขา...เย็นวันหนึ่ง ทั้งคู่ไปเดินดูของที่ศูนย์การค้า เขาชวนเธอทานข้าวและชวนคุยเรื่องสัพเพเหระเพื่อให้รู้จักตัวตนของกันและกันมากขึ้น มุตตาได้ความรู้ใหม่เกี่ยวกับวีกิจว่าเขาเป็น

ลูกชายคนเดียว พ่อเสียชีวิตตั้งแต่เขายังเด็กทำให้สนิทกับแม่เป็นพิเศษ เขาชื่นชมในความแกร่งของแม่มากที่เลี้ยงเขามาด้วยตัวคนเดียว เขามักจะเป็นลูกมือทำอาหารกับแม่บ่อยๆ มุตตาฟังแล้วรู้สึกน้อยใจเมื่อนึกย้อนถึงเรื่องตัวเอง อิจฉาที่ตนไม่ค่อยสนิทกับแม่นัก ออกจะเป็นลูกชังซะมากกว่า...

“ดูคุณสนิทกับแม่จังเลยนะคะ น่าอิจฉาจัง”

“แล้วคุณตาไม่สนิทกับคุณแม่หรือครับ”

“ฉันไม่ใช่ลูกคนโปรดค่ะ แม่ค่อนบ่อยๆว่าตาน่ะ ไม่ได้ดั่งใจสักอย่าง”

วีกิจยิ้มปลอบใจ เปลี่ยนเรื่องชวนให้รีบทานอาหาร จะได้ทันรอบหนังที่จองไว้

ที่หน้าร้านปริมมากับเพื่อน เห็นมุตตากับวีกิจแล้วสะเทือนใจ มองทั้งคู่ด้วยความริษยา

ค่ำนั้นวีกิจมาส่งมุตตาที่หอพัก เขาแวะเข้ามาพูดคุยกับเธอที่โซฟารับแขกชั้นล่าง ศรีนำน้ำมาเสิร์ฟและลอบมองชายหนุ่มเคลิ้มในความหล่อ วีกิจเขิน ขอตัวกลับและบอกมุตตาว่าจะมารับไปทำงานด้วยกันตอนเช้า เธอขอบคุณและเดินไปส่งเขาที่ประตู พรกลับเข้ามาพอดีมองตามวีกิจตาลอย มุตตากลับขึ้นห้องไปแล้ว บรรดาสาวใหญ่ขาเม้าท์ประจำหออย่างฤดี พร และศรี เม้าท์มุตตากันใหญ่ว่าเพิ่งมาอยู่ไม่นานเริ่มมีผู้ชายมาส่งแล้ว...

ooooooo

วีกิจได้มาเที่ยวทะเลกับมุตตาโดยบังเอิญเพราะประสิทธิ์ชัยอกหักโดนสาวน้อยในสังกัดสลัดรักอยากหลบไปเลียแผลใจที่ชายทะเล แม้จะมีเพื่อนๆที่กระทรวงอย่างอรพิมและทิพอาภาตามมาด้วยแต่ก็ไม่ได้ทำให้งานกร่อย แต่วีกิจกลับได้รู้จักมุตตามากขึ้นด้วย

ชายทะเลยามเย็น...ขณะที่ทุกคนปาร์ตี้บาร์บิคิวอาหารทะเลอย่างสนุกสนาน มุตตาแยกจากกลุ่มไปเดินเล่นเงียบๆ วีกิจลุกตาม เห็นเธอยืนเหม่อมองทะเลเศร้าๆ

“รู้ไหมคะว่าตาไม่ค่อยได้มาเที่ยวแบบนี้เลย...บ้านตาไม่ได้ร่ำรวยอะไร แต่ก่อนยิ่งแย่ เราลืมตาอ้าปากได้ ก็เพราะพี่สาวตาไปทำงานที่อเมริกา เขาส่งตาเรียนและซื้อไร่ดอกไม้ให้พ่อ”

วีกิจเพิ่งรู้ว่ามุตตามีพี่สาว เขาเดาว่าคงจะสวยเหมือนกับเธอ

“ไม่ค่ะ เขาไม่เหมือนตาเลยสักนิด เขาทั้งเก่ง ฉลาด และดีไปหมดทุกอย่าง นี่เขาจบโทแล้วนะคะ อาจจะต่อเอกด้วยซ้ำ”

“คนเราจะให้เก่งเหมือนกันได้ยังไงล่ะครับ ก็ต้องมีดีและแย่กันทุกคน คุณตาอาจจะมีอะไรที่พี่สาวคุณไม่มีก็ได้”

“ขอบคุณค่ะที่ทำให้ตาสบายใจขึ้น”

วีกิจยิ้มรับและพามุตตากลับไปรวมกลุ่มกับเพื่อนๆ

วีกิจกลับจากทะเล แล่นรถเข้าประตูบ้าน ผ่านบ้านของเจนภพเห็นผู้คนขวักไขว่เร่งทำความสะอาดเวลาดึกๆ ดื่นๆ อดแปลกใจไม่ได้

“เกิดอะไรขึ้นฮะแม่ ถึงได้มีมหกรรมขนาดนั้น” เขาถามสร้อยคำทันทีที่เดินเข้าบ้าน

สร้อยคำเล่าให้ฟังขำๆ ว่านพนภามัวแต่ตามติดสามีไปญี่ปุ่นจนลืมนัดสัมภาษณ์กับนิตยสาร พอนึกขึ้นได้ก็ลุกขึ้นมาทำความสะอาดบ้านจัดสวนกลางดึกกันยกใหญ่

“งั้นพรุ่งนี้ก็มีรายการสร้างภาพอีกแล้วสิฮะ”

“ว่าแต่เราเถอะ จะไปช่วยเขาสร้างภาพด้วยไหมล่ะ”

“ให้อาภพกับอานภาเป็นพระเอกนางเอกเถอะฮะ เดี๋ยวผมจะไปแย่งซีนเปล่าๆ”

สร้อยคำฟังลูกชายแล้วยิ้มอย่างรู้กัน

ooooooo

วันรุ่งขึ้น ทุกอย่างในบ้านเจนภพถูกปรับและจัดใหม่อย่างหรูหราด้วยของมีค่าจนดูแน่นไปหมดเพื่อเตรียมสัมภาษณ์ออกสื่อ เจนภพและนพนภานั่งยิ้มอยู่ที่ชุดรับแขกหลุยส์ พร้อมด้วย ต้อง ลูกสาวคนโตวัยสิบหกหน้าตาสวยในชุดกระโปรงยาวดูหวานไปทั้งตัว...ต่อ ลูกชายวัยสิบห้าหน้าตาหล่อเหลา สูงใหญ่เหมือนนักกีฬาแต่แอบติดสำอาง และต้อม ลูกสาวคนเล็กวัยเจ็ดขวบหน้าตาน่ารักแต่ไม่ยอมพูดจากับใคร

“ครอบครัวเรามีห้าคน พ่อแม่ลูกค่ะ คุณเจนภพเป็นผู้อำนวยการกองในกระทรวง เป็นข้าราชการตัวเล็กๆค่ะ ส่วน ดิฉันทำธุรกิจด้านอสังหาเล็กๆน้อยๆ แค่พอค่ากับข้าวค่ะ”

ทีมงานจากนิตยสารฟังนพนภาพูดถึงครอบครัวแสนสุขอย่างเคลิบเคลิ้ม คงมีแต่คุณนภางค์แม่ของนพนภาและเนตรนภิศที่ยืนฟังฉากสร้างภาพครอบครัวอบอุ่นจนร้อนของนพนภาอย่างปลงๆ ในขณะที่แต้วสาวใช้กับยายแหวงแม่ครัววัยกลางคนที่คอยตามดูการถ่ายทำอยู่ด้วยก็แอบนินทากันปากเป็นมัน โดยเฉพาะเรื่องไม่ดีไม่งามของนพนภาที่ท้องก่อนจะเรียนจบมหาวิทยาลัย แล้วทำให้คนเป็นพ่อเสียใจจนเส้นเลือดในสมองแตกตาย

จากในบ้านนพนภาย้ายไปถ่ายที่ศาลากลางสวนสวย สะพรั่งไปด้วยดอกไม้นานาพันธุ์ ต้องในชุดหวานกำลังโชว์การจัดดอกไม้ โดยมีคุณแม่คอยบรรยายโอ้อวดอย่างภาคภูมิใจ

“ยายต้องลูกสาวคนโตค่ะ เรียนเก่งเหมือนคุณภพ ตอนจบ ม.3 ได้เกรด 4 เต็มค่ะ”

“แต่พอขึ้น ม.4 เกรดตกเป็น 1.5 ไม่ยักกะพูดนะคะ” เนตรนภิศแขวะพี่สาวให้แม่ฟัง

“เขาเรียกว่าเข้าใจพูดต่างหากล่ะ พูดจริงครึ่งเดียวไม่ถือว่าตอแหล” คุณนภางค์รีบแก้ต่างให้ลูกสาวคนโต

อีกด้านที่โรงยิม เจนภพและต่ออยู่ในชุดกีฬาออกกำลังกายกันเหงื่อท่วมตัว นพนภาเชิญทีมงานเข้ามาและหันมาโปรโมตลูกชายคนรอง

“ส่วนตาต่อชอบเล่นกีฬาเหมือนพ่อค่ะ เป็นคู่หูกันสนิทกันที่สุด เป็นนักกีฬาโรงเรียนด้วย รูปหล่อเสียจนสาวๆ กดไลค์ให้เป็นพันๆ แต่เขาขี้อายค่ะ ยังไม่กล้าจีบสาวคนไหนเลย”

“จีบไม่เป็นล่ะมั้ง เพราะที่คุยอยู่น่ะมีแต่เพื่อนชาย” แต้วเปรยกับยายแหวงปลงๆ

ต่อจากนั้นนพนภาพาทีมงานย้อนกลับไปในบ้าน ต้อมนั่งยิ้มหวานจนแลดูคล้ายเด็กปัญญาอ่อนที่ห้องนั่งเล่น ตรงหน้ามีกองชุดเลโก้ประกอบแล้วบางส่วนวางอยู่

“แล้วนี่ก็ยายต้อมลูกหลงค่ะ พี่ๆเขารักน้องมาก ยายต้อมนี่มีความคิดสร้างสรรค์นะคะ โตขึ้นอาจจะได้เป็นสถาปนิกเอกก็ได้ค่ะ” นพนภาอวดลูกสาวคนเล็ก

“แต่แกเงียบจังนะคะ เหมือนโดนวางยาเลย” หนึ่งในทีมงานตั้งข้อสงสัย

“แกเพิ่งกินยาแก้หวัดเข้าไปน่ะค่ะ” นพนภาแก้ตัวแบบแกนๆ

หลังจากนั้นทีมงานหันไปสัมภาษณ์คุณนภางค์ต่อ เกี่ยวกับครอบครัวของลูกสาวทั้งสอง

“คู่นภากับภพ ตอนที่เขารักกัน ผู้ใหญ่ทั้งสองตระกูลก็เห็นว่าเหมาะสมกันเหลือเกินค่ะ ทั้งฐานะและชาติตระกูล”

ต่อและต้องแอบทำหน้าเมื่อยที่ยายร่วมขบวนการสร้างภาพกับแม่ด้วย

“ส่วนคู่ยายนภิศ คุณอมรเขาก็เป็นคนอบอุ่นค่ะ ทำธุรกิจส่งออกมั่นคงมาก เสียแต่ยังไม่มีหลานน่ะค่ะ”

แต้วหันไปเม้าท์กับยายแหวง “คุณอมรน่ะก็แค่ลูกจ้างกินเงินเดือนไม่ถึงห้าหมื่น ส่วนคุณนภิศก็ไม่ทำงาน ผลาญเงินไปวันๆ จนจะชักหน้าไม่ถึงหลังอยู่แล้ว”

สมควรแก่เวลา นพนภาเดินมาส่งทีมงานนิตยสารที่หน้าบ้านด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม แล้วก็ต้องหุบยิ้มและร้องกรี๊ดเมื่อเดินกลับเข้าบ้านไปเจอความวุ่นวายของลูกๆ ทั้งสามคน

ต้องยืนถอดกระโปรงยาวและกระชากเสื้อตัวนอกออกกลางห้องโถง เหลือกางเกงยีนส์สั้นจู๋และเสื้อยืดรัดติ้วนพนภาพยายามห้ามแต่ต้องไม่สนใจ โทร.หาเพื่อนแล้วออกจากบ้านไป ต่อวุ่นอยู่กับการส่องกระจกลบเครื่องสำอางที่ทีมงานแต่งให้ บ่นกระปอดกระแปดว่าแต่งหน้าเหมือนคณะลิเก ส่วนต้อมลุกขึ้นมาร้องกรี๊ดและอาละวาดทำลายข้าวของอย่างบ้าคลั่ง ควบคุมตัวเองไม่ได้ ไม่เหมือนกับตอนที่อยู่ต่อหน้าทีมงาน เพราะยาบางอย่างที่ต้องกินประจำหมดฤทธิ์ นพนภาวิ่งตามลูกจนหมดแรง ต่างจากเจนภพที่ไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไรกับลูกๆเลย เขาเดินมาบอกเมียหน้าตาเฉยว่าจะไปออกรอบกับสรรค์เพื่อนสนิท

“นัดคุณสรรค์หรือนัดนังแคดดี้ กะจะตีกันกี่หลุมล่ะ อย่าให้รู้นะว่ามีหลุมที่สิบเก้า”

“พูดอะไรน่ะคุณ คุณแอ๋วก็ไปด้วย ของฝากคุณแอ๋ว อยู่ไหนล่ะ จะได้เอาไปเลย”

นพนภาเบาใจที่รู้ว่าแอ๋ว ภรรยาของสรรค์ไปด้วย หล่อนใช้ให้เด็กไปเอาของแล้วนั่งลงบนโซฟาหมดสภาพเจนภพนั่งข้างๆ ลูบไล้แขนเอาใจเมีย “โธ่เอ๋ยนภา กลับมาแทนที่จะได้พักผ่อน ต้องมาสัมภาษณ์อะไรก็ไม่รู้”

“คุณก็รู้ว่ามีสื่อให้ออก มันไม่ได้ดีแค่ธุรกิจฉัน มันดีกับตำแหน่งคุณด้วย”

“ผมรู้จ้ะว่าคุณทำทุกอย่างเพื่อผม เพื่อลูกๆ คุณคือเมียที่ประเสริฐที่สุด” เจนภพก้มจะจูบให้รางวัล

นพนภายิ้มหน้าบาน ท่าทีขวยเขิน ค้อนสามีตาเชื่อม

ooooooo

ที่ศาลากลางสวนบ้านเจนภพ...นภางค์และเนตรนภิศนั่งจิบชากินของว่างยามบ่าย นพนภาเดินหน้าผ่องเข้ามาสบทบแม่และน้อง เนตรนภิศถามถึงทริปญี่ปุ่น นพนภาตาหวานฉ่ำอวดน้องสาวว่าหวานเหมือนไปฮันนีมูนรอบสอง

“ก็ใช่น่ะสิยะ เพิ่งเกิดเรื่องกับนังอุบาสิกาเคร่งศีลนั่นมาหยกๆ ก็ต้องมาทำดีกับแกไถ่โทษสิ” นภางค์แขวะ

“นี่ภพเขาสาบานกับพระพุทธรูปไดบุตสุกับหนูแล้วนะคะ ว่าจะเลิกนิสัยเจ้าชู้ให้หนูต้องเดือดร้อนอีก”

“แม่นภา แม่คนซื่อ ผัวแกน่ะมันสาบานมาจนสิ่งศักดิ์สิทธิ์ไม่รับแล้ว” นภางค์ไม่เชื่อว่าเจนภพจะเลิกเจ้าชู้ได้

นพนภาเชื่อว่าสามีน่าจะเลิกได้เพราะอายุที่มากขึ้น นภางค์ส่ายหน้าปลงๆที่ลูกสาวคนโตยังหลงสามีจนโงหัวไม่ขึ้น เนตรนภิศเผลอหลุดปากชมเจนภพว่ายังดูดีหน้าอ่อนกว่าอายุ นพนภาหันขวับทำตาเขียวใส่น้องสาวเพราะพิษรักแรงหึง

“พี่นภา หนูไม่ใช่น้องเมียในตำนานนะคะ ผัวหนูทั้งหล่อทั้งแสนดี อย่างพี่ภพหนูไม่รับประทานหรอกค่ะ”

นพนภาโกรธที่โดนน้องสาวย้อน นภางค์เห็นด้วยกับเนตรนภิศ แม้อมรจะไม่มีอะไรเทียบกับเจนภพได้ แต่อย่างน้อยก็ไม่เจ้าชู้ นับเป็นเรื่องเดียวที่เนตรนภิศมีดีกว่าพี่สาว นพนภาฟังแล้วยิ้มหยันดูถูกเพราะคิดว่าอมรเป็นแค่มนุษย์เงินเดือน ไม่เห็นมีอะไรดี เทียบกับเจนภพแล้วทิ้งกันไม่เห็นฝุ่น...

ขณะเดียวกันที่บ้านสรรค์...เจนภพนอนเล่นบนสนามหญ้ากับสรรค์ เพื่อนนักธุรกิจใหญ่ มีเบียร์และกับแกล้ม อยู่ข้างๆ สรรค์ถามถึงทริปญี่ปุ่น เจนภพทำหน้าเบื่อหน่าย บอกว่าไม่ได้ขยับไปไหนเลยเพราะนพนภาตามประกบแจ เจนภพหยิบถุงข้างตัวมาส่งให้บอกว่าเป็นของฝาก สรรค์หยิบดีวีดีในถุงมาดูเห็นหน้าปกแล้วยิ้มแป้น

“นี่มันอะไร?” แอ๋วพรวดพราดเข้ามาดึงแผ่นดีวีดีจากมือสามี

“สารคดีจ้ะ เรื่องการทารุณกรรมในเด็กและสตรี” สรรค์ตอบหน้าปูเลี่ยนๆ

“มิน่า โซ่ แส้ กุญแจมือ และเทียนลนมีพร้อมหมด ดี...เดี๋ยวคืนนี้จะได้ดูสารคดีกัน”

สรรค์ทำหน้าเซ็งสุดขีด เจนภพหัวเราะและยื่นถุงของฝากจากญี่ปุ่นให้แอ๋ว แอ๋วขอบคุณและแอบถามถึงชู้รักคนล่าสุดที่โดนนพนภาตีซะกระเจิง เจนภพบอกว่าผู้หญิงคนนั้นลาออกไปแล้ว และตนก็จะเลิกเจ้าชู้ด้วย

แอ๋วไม่เชื่อแอบเหน็บ “กลัวว่าจะเก่าไป ก็มีใหม่มาอีกน่ะสิคะ”

ooooooo

รุ่งขึ้นที่ลานจอดรถกระทรวง...เจนภพนั่งเรียงเอกสารอยู่ภายในรถเมอซีเดสเบนซ์สีดำคันยาว รถวีกิจแล่นผ่านเข้ามา เจนภพเห็นสาวหน้าหวานแปลกหน้ายิ้มแย้มอยู่กับวีกิจในรถก็ถึงกับตะลึงราวกับต้องมนต์

มุตตาและวีกิจเดินผ่านลานจอดรถเข้ามาด้วยกัน มุตตาดูอารมณ์ดีเป็นพิเศษจนวีกิจทัก เธอบอกว่าสงสัยจะเป็นเพราะได้ไปเที่ยว ทั้งคู่เดินผ่านรถของเจนภพ วีกิจบอกมุตตาว่าหัวหน้างานตัวจริงของเธอมาทำงานแล้ว มุตตาหยุดมองที่รถเจนภพแวบนึงแล้วรีบเดินตามวีกิจไป

มุตตากังวลเรื่องเจ้านายที่จะได้พบหน้ากันครั้งแรก เธอถามวีกิจเกี่ยวกับเจนภพเลยโดนเขาอำว่าเจนภพเป็น เจ้านายที่ใจร้าย เจ้าระเบียบ และชอบโวยวาย มุตตาเชื่อสนิทและทำท่ากลัวขึ้นมาจริงๆ วีกิจจึงหลุดหัวเราะออกมา

“คุณตา ผมล้อเล่น อาภพใจดีจะตายไปฮะ ลูกน้องรักทุกคน จะเสียก็มีเรื่องเดียวล่ะฮะ”

“เรื่องอะไรหรือคะ”

“นี่คุณตาไม่เคยได้ยินข่าวซุบซิบในกองเราเลยหรือฮะ”

มุตตาว่าไม่เคยได้ยินอะไร วีกิจจึงตัดสินใจไม่บอก...

มุตตานั่งทำงานอยู่ที่โต๊ะ เมื่อร่างสูงสง่าในสูทสีเข้มเดินเข้ามา เธอเงยหน้าขึ้นมองแล้วอึ้ง...เจนภพกล่าวสวัสดี มุตตายังจำหน้าเจ้านายตัวเองไม่ได้คิดว่าเขาเป็นแขกที่มาติดต่องาน เจนภพนึกสนุกเลยชวนคุยเรื่อยๆ กลั้นยิ้มเมื่อเห็นท่าทางประหม่าของเธอ เขาถอดแว่นกันแดดออกวางไว้บนโต๊ะ มุตตาเริ่มคลับคล้าย คลับคลาหน้าตาเจ้านายตัวเองจากบอร์ดรายชื่อผู้บังคับ บัญชาแต่ก็ยังนึกไม่ออก

แจงจิต อรพิม และทิพอาภาเดินเข้ามาพอดี ทั้งสามย่อตัวไหว้เจ้านาย ทักทายเสียงหวานจนมุตตานึกออกว่าเขาเป็นใคร

มุตตาลุกขึ้นยืนช้าๆ เบิกตากว้างหน้าแดง เจนภพหันมายิ้มให้อย่างเอ็นดู และรับไหว้เธอยิ้มๆ แล้วหันไปตามงานกับแจงจิต ก่อนเดินเข้าห้องประจำตำแหน่งไป มุตตาทรุดตัวลงนั่ง มองดูแว่นกันแดดบนโต๊ะตัวเองแล้วตัดสินใจนำไปคืนให้เจนภพในห้องทำงาน

“คุณมุตตาคงเห็นผมเป็นตาแก่หลงๆลืมๆ”

มุตตารีบบอกว่าไม่มีใครกล้าคิดแบบนั้นหรอก เจนภพมองมุตตาด้วยสายตาแบบผู้ใหญ่ใจดี ไม่มีแววเจ้าชู้โลมเลีย เขาชี้ไปที่เก้าอี้หน้าโต๊ะทำงาน มุตตานั่งลง เจนภพชวนลูกน้องสาวคุยเรื่องสัพเพเหระเพื่อลดบรรยากาศตึงเครียดแต่ทำเอามุตตาหน้าแดง หัวใจเต้นระรัวเลยทีเดียว เจนภพพอใจกับอาการเขินของลูกน้องคนใหม่ เขาหยิบถุงช็อปปิ้งใบใหญ่และ
หยิบถุงของฝากเล็กๆในนั้นออกมายื่นให้ หล่อนไหว้ก่อนรับของมาพร้อมกล่าวขอบคุณ

“ผมเองก็ขอบคุณคุณมุตตา” เขาหยุดนิดนึงเมื่อเธอทำหน้างง “ที่เอาแว่นมาให้ผม และที่คุณมาทำงานที่นี่” เจนภพเริ่มหยอดแบบเบาๆ มุตตาเขินไม่กล้าสบตาเจ้านายหนุ่มใหญ่

เจนพบมองอาการเขินของมุตตายิ้มๆ “เดี๋ยวคุณมุตตาช่วยเรียกทุกคนมารับของฝากหน่อยนะครับ”

มุตตารับคำแล้วลุกออกไป เจนภพมองตามด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ...

ครู่ต่อมา ลูกน้องคนอื่นๆรีบลุกพรวดไปที่ห้องเจนภพเพื่อเอาของฝาก มุตตาอมยิ้มเปิดถุงเล็กๆนั้นออก เห็นเป็นเชือกผูกผมแต่งด้วยดอกไม้เล็กๆสีสันสดใส มุตตาถูกใจมากหยิบมาพันนิ้วเล่น

ooooooo

เย็นวันนั้น มุตตาและวีกิจกลับบ้านด้วยกันเช่นเคย ทั้งสองเดินพูดคุยอย่างสนิทสนมไปที่ลานจอดรถ โดยไม่รู้ว่าเจนภพมองตามพวกเขาไปด้วยแววตาหมายมาดบางอย่าง...

วีกิจกลับถึงบ้านด้วยท่าทีผ่อนคลาย เจนภพถือถุงของฝากมาวางไว้ที่โต๊ะสนาม วีกิจแปลกใจที่อาหนุ่มอยู่ติดบ้าน เจนภพแก้ตัวไปแกนๆว่าเบื่อเที่ยว วีกิจยิ้มไม่ติดใจอะไรตามประสาคนมองโลกในแง่ดี สร้อยคำยกของว่างออกมาพอดี เธอรับถุงของฝากจากเจนภพมาเปิดดู ยิ้มชอบใจพลางถามอาหลานว่ากำลังคุยเรื่องอะไร

“คุยเรื่องแฟนนายกิจเขาอยู่ครับ” เจนภพเข้าเรื่องที่ตัวเองอยากรู้แบบเนียนๆ “นายกิจเขาจีบสาวที่ทำงานอยู่ ใจคอแกจะไม่เล่าให้พี่สร้อยฟังเลยหรือ”

สร้อยคำตื่นเต้น เร่งลูกชายให้เล่าออกมาให้หมด วีกิจนั่งลงและมองค้อนเจนภพที่อมยิ้ม

“โธ่แม่ แค่เพื่อนที่ทำงาน เขาเพิ่งเข้ามาใหม่แล้วสนิทกันก็เท่านั้นเอง”

“สนิทกันแบบไหน แกชอบเขาแล้วใช่ไหม”

วีกิจยอมรับกับแม่ว่าชอบมุตตา เจนภพยืนฟังเก็บข้อมูลเงียบๆ พลางยิ้มในหน้าอย่างมีเลศนัย

ooooooo

เช้ารุ่งขึ้น...มุตตาแต่งตัวเสร็จแล้วหยิบเชือกผูกผมอันใหม่มาใช้ด้วยสีหน้ายิ้มๆ วีกิจโทร.เข้ามาบอกว่าเขามารอที่หน้าหอพักแล้ว มุตตารับทราบอย่างเนือยๆ ไม่มีท่าทีตื่นเต้น...

เจนภพแล่นรถผ่านหน้ากระทรวงเห็นมุตตายืนอยู่หน้าร้านดอกไม้ก็คิดแผนบางอย่างขึ้นมาได้ เขามาทักเธอ มองเชือกผูกผมยิ้มๆ แล้วบอกว่ามีเรื่องให้เธอช่วย

ทั้งสองเข้าไปในร้านดอกไม้ เจนภพสร้างเรื่องบอกมุตตาว่ามีเพื่อนขาหักเข้าโรงพยาบาล ให้เธอช่วยเลือกดอกไม้เยี่ยมและเขียนการ์ด มุตตาเดินไปเลือกดอกคาร์เนชั่นและจัดการเขียนการ์ด เจนภพแอบมองด้วยแววตากรุ้มกริ่ม จนเธอรู้ตัวเสหันไปมองลิลลี่ดอกใหญ่ เจนภพดูออกว่ามุตตาชอบจึงหาเรื่องซื้อให้ บอกว่าแทนคำขอบคุณที่ช่วยเหลือ...

มุตตาเดินถือดอกไม้กลับเข้าไปที่กระทรวง เจอกับวีกิจและประสิทธิ์ชัยระหว่างทาง ประสิทธิ์ชมว่าดอกไม้สวย และแอบแซววีกิจว่าคงจะมองอย่างอื่นสวยกว่า มุตตาเริ่มไม่พอใจนิดๆ แต่วีิกิจไม่ทันสังเกตเพราะมัวแต่เขิน ปริมเดินเข้ามาพอดี กระแนะกระแหนมุตตาว่าเดินอวดดอกไม้ไปทั่วกระทรวงอย่างกับกลัวคนจะไม่รู้ว่ามีคนให้มา ประสิทธิ์ชัยหมั่นไส้ปริม
แต่งเรื่องหลอกเธอว่าวีกิจเป็นคนให้ดอกไม้มุตตา ปริมถึงกับหน้าถอดสี อิจฉามุตตาแต่ก็ทำเป็นเชิดเดินเข้าห้องไป...

คืนนั้น...มุตตาในชุดนอนสีหวาน เอาดอกลิลลี่ปักใส่แจกันแก้วอย่างบรรจง ถือมาวางไว้ที่โต๊ะเครื่องแป้งและแกะเชือกผูกผมวางใกล้ๆกันอย่างทะนุถนอม

คืนเดียวกันที่บ้านเจนภพ...นพนภาในชุดราตรีปักเลื่อมหรูเดินลงบันไดมา เจนภพเพิ่งกลับมาพาซื่อถามเมียว่าจะไปงานที่ไหน นพนภาเซ็งแต่ไม่อยากอารมณ์เสียในวันสำคัญ เดินนำสามีไปยังโต๊ะอาหารที่จัดอย่างหรูหรา เจนภพกำลังงง มือถือก็ดังขึ้น นพนภายิ่งเซ็งหนัก เจนภพเดินออกไปรับสายปรากฏว่าเป็นสายจากแจงจิต

“ผอ. ขา ทำไมไม่เอาของขวัญกลับบ้านคะ”

เจนภพสงสัยว่าของขวัญอะไร แจงจิตบอกว่าของ ขวัญครบรอบวันแต่งงานปีที่ 18 เจนภพเต้นผาง ถึงบางอ้อว่าทำไมนพนภาทำตัวแปลกๆคืนนี้ แจงจิตเสนอว่าจะเอาไปให้ที่บ้าน เจนภพบอกไม่ทันแล้ว คงต้องหาของขวัญเป็นอย่างอื่นแทน

เจนภพกลับเข้าบ้าน ก้าวมาด้านหลังโซฟาที่ภรรยานั่งอยู่ นพนภาฉุนที่สามีไม่เคยจำวันสำคัญได้ เขาก้มลงจูบซอกคอเธอแล้วยื่นแจกันดอกคาร์เนชั่นที่มุตตาเลือกให้เมื่อตอนกลางวันมาตรงหน้าเธอ

“สุขสันต์วันครบรอบแต่งงานจ้ะ”

นพนภารับแจกันมา ปลื้มจนน้ำตาคลอที่สามีจำได้ เจนภพสมอ้างว่าแกล้งลืมเพื่อจะเซอร์ไพรส์กลับ นพนภาแอบแขวะว่าปกติเห็นแต่เซอร์ไพรส์ด้วยพวกนังดอกส้ม เจนภพโอดครวญว่าเลิกแล้ว และกำลังปรับปรุงตัว จากนั้นเขาเริ่มคลอเคลียเข้าคลุกวงในจนนพนภาเคลิบเคลิ้มพ่ายให้กับลีลารักของสามีจนยอมอภัยให้ทุกอย่าง...

ooooooo

ตอนที่ 2

แจงจิตเข้าพักรักษาตัวที่โรงพยาบาลเพราะเท้าเน่าจากการทำสปา มุตตา อรพิม และทิพอาภามาเยี่ยมเจอกับนพนภาและเนตรนภิศที่มาเยี่ยมแจงจิตเช่นกัน นพนภามองมุตตาด้วยหางตา ตามประสาคนขี้หมั่นไส้ที่เห็นคนหน้าตาดี เธอถามอาการของแจงจิต ทิพอาภาบอกว่าต้องพักฟื้นราว 3 สัปดาห์ นพนภาเครียดขึ้นทันที รีบแจ้นไปหาแจงจิต...

“ตีนเน่าอย่างนี้แล้วจะเฝ้าระวังผัวฉันยังไง” นพนภาถามเสียงเขียว

“ก็คงต้องขอลาหยุดภารกิจเฝ้าผัวของคุณสักระยะล่ะค่ะ หรือไม่ก็ลาออกจากภารกิจถาวรไปเลย ดีไหมคะ”

เนตรนภิศแขวะแจงจิตว่าขอลาออกจากการเป็นสายลับจับเมียน้อยให้พี่สาวเธอ เพราะหนีอายเรื่องโดนวิมาลาหลอกอยู่เป็นปีๆมากกว่า นพนภาเห็นด้วย ต่อว่าแจงจิตเป็นชุดที่ดูวิมาลาไม่ออก แจงจิตย้อนว่านพนภาก็ดูไม่ออกเหมือนกัน เนตรนภิศได้ทีตอกย้ำพี่สาวว่าเคยเสียรู้ใส่ซองให้ไปหลายหมื่น นพนภาอายที่โดนประจาน สั่งแจงจิตประกบเจนภพอย่าให้คลาดสายตา ถ้ามีอะไรให้รีบรายงาน แจงจิตรับปากแต่คงต้องรอให้เท้าหายก่อน

เมื่อมาทำงานในวันรุ่งขึ้น เจนภพชวนมุตตาคุยเรื่องแจงจิตจะต้องพักรักษาเท้าสักระยะ เขาถือโอกาสให้มุตตารับหน้าที่เลขาแทนชั่วคราวเพื่อจะได้ทำคะแนนมากขึ้น มุตตาลังเลในตอนแรก แต่ก็แพ้ลูกหว่านล้อมอย่างมีชั้นเชิงของเจนภพในที่สุด...

มุตตายังไม่แน่ใจในคำสั่งของเจนภพ เมื่อได้เวลาอาหารกลางวัน ชวนอรพิมและทิพอาภาลงมาทานข้าว โรงอาหารค่อนข้างโล่งเพราะเลยเวลาพักมานานแล้ว ปริมซื้อน้ำที่แผงข้างๆ เห็นสามสาวก็อดกระแนะกระแหนไม่ได้ มุตตาได้แต่ยืนนิ่งไม่ตอบโต้ ผิดกับอรพิมและทิพอาภา ที่ยอกย้อน ตอกกลับจนปริมทนไม่ไหวกระฟัดกระเฟียดออกไป มุตตาไม่เข้าใจว่าปริมหงุดหงิดเรื่องอะไรนักหนา

“ก็เธอนั่นแหละ ไปฉกกล่องดวงใจยายปริมมา” อรพิมเฉลยยิ้มๆ

“โธ่เอ๊ย ตากับคุณกิจไม่มีอะไรกันสักหน่อย” มุตตา แก้ตัวเนือยๆ แอบคิดว่าต้องทำอะไรสักอย่าง

เจนภพเดินผ่านมาได้ยินประโยคสุดท้ายของมุตตาพอดี เขายิ้มนิดๆ เริ่มคิดแผนการบางอย่าง...

เย็นวันนั้น...วีกิจชวนมุตตาไปกินข้าวที่ร้านประจำในศูนย์การค้า มุตตานั่งทานเงียบๆ ไม่ได้ชวนวีกิจคุย

เหมือนเคย เขาไม่ทันสังเกตความเปลี่ยนแปลงนี้ แต่กำลังอยู่ในอารมณ์ซึ้ง มุตตาทำอะไรก็สวยน่ารักไปหมด

“คุณตาผูกผมแบบนี้น่ารักดีนะฮะ เชือกผูกผมก็สวย คุณตาเข้าใจเลือก”

มุตตายกมือขึ้นแตะเชือกผูกผมแล้วยิ้มนิดๆ นึกถึงเจนภพ เมื่อวีกิจชวนเธอไปดูหนังและกินไอศกรีมต่อ

มุตตาจึงปฏิเสธ อ้างว่าเหนื่อยและอยากกลับบ้านไปเตรียมตัวสัมมนาในวันรุ่งขึ้น แต่จริงๆแล้วไม่อยากให้ความหวังวีกิจมากไปกว่านี้

“อ้อ พรุ่งนี้ตาต้องไปสัมมนาข้างนอก รถตู้กองจะมารับที่หอเลย คุณกิจไม่ต้องมารับนะคะ”

วีกิจยิ้มรับ ยังไม่รู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงของมุตตา...

ooooooo

วันรุ่งขึ้น...วีกิจและประสิทธิ์ชัยทำงานง่วนที่แผนก ปริมเดินไปหาวีกิจเพื่ออวดน้ำหอมที่ซื้อมาจากเพื่อนในแผนก หล่อนถือโอกาสถามเรื่องคาใจที่ไม่เห็นเขามาทำงานพร้อมกับมุตตาหลายวัน วีกิจบอกว่ามุตตาไปสัมมนา มีรถตู้กองไปรับไปส่งอยู่แล้ว

ที่งานสัมมนา มุตตาตามเจนภพไปร่วมงานในฐานะเลขาชั่วคราว...หลายวันที่ทำงานด้วยกันทำให้ทั้งสองเริ่มมีท่าทีต่อกัน มุตตารู้สึกดีกับเจนภพมากขึ้นเรื่อยๆ เจนภพเองก็พอจะดูออก เขาจึงถือโอกาสรุกคืบขั้นต่อไปด้วยการใช้เวลาในวันหยุดมาหลอกถามวีกิจ เพื่อจับความรู้สึกของเขาที่มีต่อมุตตา ซึ่งคำตอบที่ได้ก็เป็นที่น่าพอใจ ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ยังไม่คืบหน้าถึงขั้นแฟน

เจนภพยังคงซ่อนสีหน้าได้สนิท เขาหยิบหนังสือโรแมนซ์ที่วางอยู่ข้างหลานชายมาดู แปลกใจไม่คิดว่าจะชอบแนวนี้ วีกิจบอกว่าไม่ใช่ของเขาแต่เป็นเล่มที่มุตตาให้ยืมมา เขายังอ่านไม่จบเพราะมันหวานเกินไปไม่ใช่แนวที่ชอบ เจนภพบอกว่าผู้หญิงก็ชอบเพ้อฝันทุกคน

“แต่ผมว่าตาอาการหนักมากนะฮะ วันก่อนผมเห็นตาขนซื้อหนังสือโรแมนซ์ฝรั่งทีนึงเป็นตั้งๆ”

เจนภพยิ้มๆ ไม่พูดอะไร แต่แอบเก็บข้อมูลไว้ทั้งหมด...

ooooooo

มุตตารอเจนภพเสร็จธุระจากงานสัมมนาจนดึก รถตู้กองกลับไปแล้ว เจนภพจึงอาสาไปส่ง เธอลังเลเล็กน้อยแต่ก็ไม่กล้าปฏิเสธเจ้านาย มุตตาเข้าไปนั่งในรถของเจนภพ เห็นหนังสือโรแมนซ์วางอยู่ 3–4 เล่ม

จึงหยิบขึ้นมาดู เจนภพทำเป็นไม่สนใจ แต่แอบสังเกตท่าทีของเธอ

“ผอ. อ่านนิยายพวกนี้ด้วยหรือคะ”

“อ๋อ มันเป็นหนังสือนอกเวลาสมัยเรียนน่ะ วันก่อนผมไปเจอเลยซื้อมาระลึกความหลัง”

เจนภพแสดงละครได้แนบเนียน มุตตาตามเกมไม่ทัน ได้แต่แอบทึ่งและปลื้มที่เขาชอบอ่านหนังสือแนวเดียวกับเธอ เจนภพเห็นท่าทีของมุตตาแล้วยิ้มในหน้า ที่แผนสร้างความประทับใจเล็กๆน้อยๆของเขาประสบความสำเร็จ

เจนภพไม่ได้ตรงไปส่งมุตตาที่บ้าน แต่ชวนเธอไปทานข้าวที่ภัตตาคารในโรงแรมหรู มุตตาลังเลเล็กน้อย แต่เพราะบรรยากาศสุดอลังการทำให้เธอลืมทุกอย่าง มีแต่ความตื่นตาตื่นใจ ทั้งจากบรรยากาศและจากเจ้านายหนุ่มใหญ่ที่คอยส่งสายตาหวานอยู่ตลอดเวลา

เมื่อเขาชวนเธอดื่มไวน์ เธอบอกว่าดื่มได้นิดหน่อยแต่คงจะพิเศษมากไปสำหรับการเลี้ยงข้าวเลขา เจนภพคะยั้นคะยอให้ดื่ม มุตตาไม่รู้จะปฏิเสธยังไง ได้แต่เลยตามเลย เจนภพสบโอกาสหลอกถามเธอว่ารู้สึกยังไงกับวีกิจ มุตตารีบบอกว่าเป็นแค่เพื่อนกัน แต่คนอื่นๆชอบคิดกันไปเอง เจนภพแอบดีใจแต่ยังรักษาอาการ

เจนภพเจอสรรค์เพื่อนสนิทโดยบังเอิญที่โรงแรมเดียวกัน สรรค์จูงมือมากับสาวสวยชื่อแอ๋ว ชื่อเดียวกับภรรยาตัวจริงแต่เป็นคนละคนกัน มุตตาจำได้ว่าสรรค์คือเพื่อนของเจนภพที่ขาหักเข้าโรงพยาบาล เธอถามสรรค์ถึงอาการที่ขา สรรค์งงเพราะไม่รู้ว่าเจนภพสร้างเรื่องให้ตนขาหัก เพื่อหาเหตุให้มุตตาช่วยเลือกดอกไม้ให้ พอเจนภพขยิบตาส่งซิก สรรค์เลยถึงบางอ้อรับมุกเพื่อนทันที

“อ้อ ใช่ๆ เพิ่งเอาเฝือกออก ยังเดินขัดๆอยู่นิดหน่อย ขอบคุณที่เป็นห่วงครับ”

เจนภพกลัวเพื่อนจะหลุด รีบชวนมุตตากลับบ้าน สรรค์แกล้งเดินขาเป๋นิดๆให้สมจริง มุตตาเห็นเจนภพกลั้นหัวเราะก็งง เจนภพกลบเกลื่อนว่าไม่มีอะไรแล้วพากันเดินออกไป...

เจนภพจอดรถหน้าหอพัก มุตตาถือถุงหนังสือของเขาลงมาด้วย เขาชวนคุยและแสดงความเห็นใจเธอที่ต้องอยู่ไกลบ้าน

“ผมเองก็มีลูกสาว ถ้าเป็นผม ผมคงไม่ยอมให้ลูกสาวมาอยู่ลำพังแบบนี้หรอกครับ”

เจนภพลากลับเมื่อส่งเธอที่หน้าประตู มุตตายิ้มมองตามหลังเขาไปอย่างสุดปลื้ม...

มุตตาก้าวเข้ามาในหอ หน้าแดงเพราะฤทธิ์ไวน์ หล่อนชะงักเล็กน้อยที่เห็นฤดี พร และศรีชะเง้อมองตาม

รถเจนภพ มุตตาแกล้งกระแอม สามสาวประจำหอเลยหันกลับมามองเธอด้วยแววตาอย่างรู้อยากเห็นแทน

“หนูตานี่มาแรงแซงโค้งจริง ทั้งหนุ่มน้อย หนุ่มใหญ่” ฤดีแซวยิ้มๆ

มุตตาทำหน้าไม่ถูก ขอตัวขึ้นไปนอน...เมื่อเข้ามาอยู่ในห้องตามลำพัง เธอให้ความสนใจหนังสือที่เพิ่งได้มาและนึกถึงคนให้ด้วยใจที่เคลิ้มฝัน เจนภพ เจ้านายหนุ่มผู้แสนดี ชายในฝันสำหรับสาวช่างฝันอย่างมุตตา เขาเหมือนพระเอกในนิยายที่หล่อนชอบอ่านเสียจริงๆ ทั้งสุภาพ อ่อนโยน และเข้าอกเข้าใจ หล่อนมีความสุขที่คิดถึงเขา รู้สึกวาบหวามขึ้นในอก...หรือว่าหล่อนกำลังตกหลุมรักเข้าให้แล้ว...แต่มันคงเป็นไปไม่ได้เพราะเขาเป็นผู้ชายที่มีเจ้าของแล้ว! มุตตาน้ำตาคลอปิดหนังสือลง...

ooooooo

เช้าวันรุ่งขึ้น แจงจิตยังไม่กลับมาทำงานที่กระทรวง งานของเลขาใหญ่จึงถูกโอนถ่ายไปยังมุตตา อรพิม และทิพอาภา มุตตาขยันขันแข็งช่วยงาน แต่ก็แอบเผลอใจลอยมองไปที่ห้องทำงานของเจนภพบ่อยๆ โดยไม่รู้ตัว...

บรรยากาศทำงานสบายๆ ตั้งแต่เช้าตึงเครียดลงทันทีที่นพนภาก้าวเข้ามา มุตตามองดูนพนภายืนเด่นในชุดหรูอย่างเกรงๆ นพนภาเองมองเห็นพนักงานใหม่หน้าตาสวยก็ชะงัก หล่อนเดินเข้ามามองใกล้ๆ

“มาใหม่หรือ ไม่เคยเห็นหน้า”

มุตตารับว่าใช่อย่างกลัวๆ เจนภพออกจากห้องพอดี ตกใจเล็กน้อยที่ภรรยามาหาไม่ให้รู้ล่วงหน้า นพนภามาบอกให้เจนภพไปงานเลี้ยงสำคัญของนภางค์ เจนภพอิดออดไม่อยากไปแต่โดนนพนภาบังคับ

“ต้องไปสิคะ งานสำคัญของคุณแม่ ไม่งั้นคนต้องถามแน่ๆ ว่าผัวฉันไปไหน”

เจนภพอับอายที่โดนภรรยาจิกต่อหน้าลูกน้อง

ทั้งแผนก นพนภาไม่สนใจ ปรายตามองมุตตาแล้วไล่เบี้ยเอากับเจนภพที่มีเด็กใหม่หน้าตาสะสวยมาทำงานแล้วไม่เห็นเคยบอก เจนภพตีหน้าซื่อบอกเมียว่ามุตตาเป็นแฟนกับวีกิจ นพนภาเลิกสงสัย เปลี่ยนสีหน้าท่าทางเป็นยิ้มแย้มทันที...

พักกลางวัน...มุตตา ทิพอาภา และอรพิมนั่งกินข้าวที่โรงอาหารกระทรวง อรพิมบอกว่ามุตตาโชคดีที่รอดตัวเรื่องเมื่อเช้ามาได้ มุตตางงว่ารอดจากเรื่องอะไร อรพิมเฉลยให้ฟังว่าเธอโดนนพนภาเขม่นเพราะเป็นพนักงานใหม่หน้าตาสวย แต่พอรู้ว่ามุตตาควงอยู่กับวีกิจก็เลยเปลี่ยนท่าทีเป็นชื่นชอบมุตตาขึ้นมาทันที

มุตตายังงงว่านพนภาจะมาเขม่นเธอซึ่งเป็นพนักงานใหม่ด้วยเรื่องอะไร เพื่อนสาวทั้งสองไขปริศนาให้ฟังว่า ก็เพราะนพนภาขี้หึงมาก เห็นพนักงานในแผนกหน้าตาดีหน่อยไม่ได้ หึงดะไปหมด เลขาผู้บริหารทั้งกระทรวงมีแต่สาวๆ สวยๆ แต่แผนกของเจนภพห้ามมีพนักงานสาวและสวย มุตตาแปลกใจเพราะไม่คิดว่าเจนภพจะเจ้าชู้จนภรรยาต้องระแวงขนาดนั้น เพื่อนสาวทั้งสองแอบเม้าท์เจ้านายว่า อย่างเขาน่ะไม่ต้องไปทำเจ้าชู้ก็มีผู้หญิงยินยอมพร้อมใจกันมาจนหัวกระไดแผนกไม่เคยแห้ง

“ที่เธอได้มาทำงานที่นี่น่ะ เพราะอะไรรู้ไหม” อรพิมเริ่มเปิดประเด็น “ก็ยายวิมาลายังไงล่ะ ตารู้มั้ยว่าทำไมยายวิมาลาต้องลาออก”

มุตตารู้ว่าตนมาทำงานแทนวิมาลา แต่ไม่คิดว่าสาเหตุที่พนักงานสาวคนเก่าลาออกจะเป็นเรื่องเชิงชู้สาวกับเจ้านายหนุ่มในฝันของเธอ อรพิมและทิพอาภาเล่าเรื่องวิมาลาให้มุตตาฟังว่า เจนภพเป็นคนเลือกเธอเข้ามาทำงานเอง เจ้าหล่อนปลอมตัวเป็นหญิงสาวที่เคร่งในศีล เหมือนเป็นแม่ชีประจำแผนก แต่แท้ที่จริงแล้วเป็นนางแมวยั่วสวาทที่ลักลอบเป็นชู้กับเจนภพอยู่เกือบปี ไม่มีใครดูออกแม้แต่นพนภา

“ผอ. เป็นคนวางแผนให้คุณวิมาลาแต่งตัวเป็นแม่ชีอย่างนั้นเหรอคะ” มุตตายังไม่อยากจะเชื่อ

“ถูกต้องจ้ะ ลงทุนเพื่อความเนียน” ทิพอาภายืนยันเพราะอยู่ในเหตุการณ์จริงๆ

อรพิมและทิพอาภารีบออกตัวกับมุตตาว่า ที่เล่าให้ฟังเพราะอยากให้เธอระวังตัวจากเจนภพให้มากขึ้น มุตตายังไม่เชื่อว่าชายในฝันของเธอจะกลายเป็นคนไม่ดีไปได้...

ตกเย็น...มุตตากลับบ้านกับวีกิจ เธอเล่าให้ฟังว่าได้เจอนพนภาเป็นครั้งแรกที่แผนก ถือโอกาสหลอกถาม

เรื่องสถานการณ์ความสัมพันธ์ของเจนภพกับนพนภา วีกิจไม่คิดว่ามุตตาจะมีเจตนาร้ายเลยเล่าไปตามจริงว่าเป็นคู่รักสามวันดีสี่วันไข้ ระหองระแหงกันตลอดเพราะนพนภาขี้หึงมาก มีลูกด้วยกันแล้วสามคนก็ไม่ได้ช่วยให้ดีขึ้น...

ooooooo

วันต่อมา เจนภพดำเนินแผนจีบขั้นต่อไป โดยการสร้างเรื่องให้มุตตาช่วยเลือกของขวัญวันเกิดให้ลูกสาว มุตตาลังเลเล็กน้อยแต่ก็ไม่อยากขัดใจเจ้านาย และลึกๆแล้วก็อยากอยู่ใกล้ เลยรับคำไปกับเขา เธอโทร.ไปยกเลิกนัดกับวีกิจ เขาไม่ติดใจอะไรเพราะมุตตาบอกว่ามีธุระส่วนตัว...

ตกเย็นเลิกงาน...มุตตานั่งรถไปกับเจนภพ ปริมเดินผ่านมาพอดีมองเห็นผู้อำนวยการคนดังขึ้นรถไปกับพนักงานสาวหน้าหวานศัตรูหัวใจของเธอก็แปลกใจ มองตามรถที่ทั้งคู่นั่งไปอย่างสงสัย...

เจนภพพามุตตามาที่ศูนย์การค้า วานเธอช่วยเลือกน้ำหอม มุตตายังมีท่าทีเกร็งๆ เจนภพมองออกแต่ก็ทำเฉยๆ รักษาระยะเพื่อให้เธอตายใจ มุตตาอดถามไม่ได้ว่าทำไมไม่ให้นพนภาเป็นคนเลือกให้ เจนภพตีหน้าเศร้าเล่นบทคุณพ่อแสนดีที่รักลูกสาวมากเพราะแม่ไม่มีเวลามัวแต่ไปสังสรรค์ มุตตาเลิกสงสัยเปลี่ยนเป็นเห็นใจแทน เธอเลือกน้ำหอมกลิ่นหวานๆเหมือนที่ตัวเองชอบ เจนภพไม่ว่าอะไรบอกว่าเชื่อมือเธอ มุตตายิ่งปลื้มที่เขาพอใจ...

หลังจากนั้นเจนภพพามุตตาไปกินข้าวที่ภัตตาคารหรูร้านเดิม เขาหว่านล้อมและปรนเปรอเธอด้วยคำหวาน ทำให้เธอเคลิ้มกับบรรยากาศเหมือนอยู่ในนิยายโรแมนซ์ที่ชอบอ่าน มองเขาด้วยความหลงใหล

เจนภพเริ่มแผนเรียกความสงสารด้วยการเล่าเรื่องของตนกับนพนภาให้มุตตาฟัง เขาบอกว่าไว้ใจมุตตามาก และอยากจะเล่าเรื่องจริงเกี่ยวกับเขาที่ไม่เคยมีใครรู้ แม้แต่เพื่อนสนิทอย่างสรรค์ เขาเริ่มเล่าเรื่องเกี่ยวกับวิมาลาว่าเธอไม่ค่อยจะปกติ เธอปฏิบัติธรรมและเชื่อว่าเขาเป็นเนื้อคู่ของเธอมาแต่ชาติปางก่อน มุตตาได้แต่อึ้ง เจนภพตีหน้าเศร้าย้ำต่อไปว่าไม่อยากให้มุตตาเชื่อที่คนอื่นพูดมากนัก เพราะบางทีสิ่งที่เห็นอาจไม่ใช่ความจริงก็ได้...

มุตตางงและสับสนจากเรื่องที่เจนภพเล่า เพราะเป็นคนละเรื่องกับที่อรพิมและทิพอาภาเล่าให้เธอฟังก่อนหน้านี้ เจนภพดูออกว่ามุตตาเริ่มลังเลว่าที่จะเชื่อเขา จึงสัมทับว่าอาจมีคนพูดว่าเขาเป็นต้นคิดให้วิมาลาปลอมตัวเป็นแม่ชีเคร่งศีล มุตตาเชื่อสนิทใจทันทีว่าเจนภพถูกใส่ร้ายจากคนทั้งกระทรวง เธอยิ่งเห็นใจเขามากขึ้น เจนภพมองมุตตาอย่างขอบคุณที่เข้าใจ มุตตาขัดเขินแต่ก็พยายามข่มไว้...

เจนภพส่งมุตตาที่หน้าหอพัก มุตตาไม่ให้เขาลงไปเพราะเกรงสายตาสอดรู้สอดเห็น เจนภพยื่นกล่องน้ำหอม

ที่เธอเลือกให้ บอกว่าเป็นของขวัญสำหรับน้ำใจ มุตตารับมางงๆ แต่แอบปลื้ม เธอเดินเข้าหอ เจอกับพรสาวใหญ่เจนโลกที่เพิ่งกลับมาเหมือนกัน พรทันเห็นมุตตาลงจากรถคันหรูของหนุ่มใหญ่พร้อมกล่องของขวัญ เธอแซว

มุตตาขำๆ ว่าสงสัยหนุ่มน้อยคนก่อนจะตกกระป๋อง มุตตาหน้าเจื่อนเริ่มสับสนว่าควรจะทำอย่างไรกับวีกิจดี...

เจนภพกลับถึงบ้านก็เอาของขวัญให้ต้อง ต้องรับมาทั้งที่งุนงง ต่อที่ดูทีวีอยู่ข้างๆทำหน้ารังเกียจ หาว่าเป็นของอีหนูคนใหม่ของพ่อ เจนภพเลือกไม่ต่อล้อต่อเถียงกับลูก เขาบอกว่ามีเพื่อนให้มา ต่อไม่เชื่อ แต่ต้องไม่สนใจฉีกห่อของขวัญกระจาย พอเห็นว่าเป็นน้ำหอมเลยลองฉีดดู แล้วก็ร้องอี๊โยนทิ้งเพราะกลิ่นไม่โดนใจ...

ooooooo

รุ่งขึ้น...นพนภาไปหาสร้อยคำที่บ้าน เอาขนมไปให้และถือโอกาสชวนคุยเรื่องวีกิจและมุตตา วีกิจถือจานเดินมาสมทบพอดีถึงกับสะดุ้งที่โดนแม่และอาเม้าท์

วีกิจออกตัวเขินๆว่าเป็นแค่เพื่อนกัน นพนภา

หาว่าวีกิจหัวโบราณ ชักช้าเดี๋ยวจะมีคนมาชิงปาดหน้า วีกิจไม่ว่าอะไร เขาขอแบบเรื่อยๆ เป็นคนหัวโบราณแบบเดิมดีกว่า

“อย่าหัวโบราณแบบอาเธอแล้วกัน แนวพระยาเท ครัวเมียน้อยเต็มบ้าน” นพนภาแอบแขวะถึงสามี

“นั่นยังดี ดูเหมือนสมัยคุณทวดแกน่ะ ปลูกเรือนให้เมียเล็กๆ อยู่เหมือนเรื่องนางทาสไม่มีผิด” สร้อยคำเสริม

“โอ๊ยตาย ไม่รู้เมียหลวงแต่ก่อนเขาทนกันได้ยังไง” นพนภาบ่นลอยๆ เป็นหล่อนล่ะก็ต้องตายกันไปข้างแน่ๆ

ขณะเดียวกันเจนภพนั่งจิบเบียร์อยู่ที่บ้านสรรค์ สรรค์ถามถึงความคืบหน้าเกี่ยวกับแผนจีบมุตตา เจนภพบอกว่ายังอยู่ในช่วงทำคะแนน สรรค์ชมว่ามุตตาสวย แถมยังดูบริสุทธิ์ไร้เดียงสาไม่เหมือนผู้หญิงสมัยนี้ สมแล้วที่เจนภพลงทุนสร้างเรื่องเป็นการใหญ่เพื่อเรียกเรตติ้ง เจนภพถามถึงแอ๋วเด็กใหม่ของสรรค์ที่เขาเจอพร้อมกับมุตตาที่โรงแรมวันก่อน สรรค์บอกว่าเจอกันตอนที่พาลูกค้าไปเอนเตอร์เทน เด็กเขารักสนุกไม่ผูกพันเขาชอบอยู่แล้ว เจนภพทำท่ารังเกียจ บอกว่าไม่ใช่สเปก สรรค์เตรียมจะแก้ตัวด้วยเหตุผลทะลึ่งๆ แต่แอ๋วเมียหลวงตัวจริงเดินออกมาเสียก่อนเลยอด...

ooooooo

บ้านเนตรนภิศ...นภางค์ปาเช็คสองใบใส่หน้าเนตรนภิศที่นั่งหน้าถอดสีอยู่บนโซฟาในห้องโถง

“เช็คหล่อนน่ะทาด้วยรกแกะหรือยะ มันถึงเด้งไม่รู้จักหยุดจักหย่อน”

“หนูแค่เอาเงินเข้าไม่ทัน แหม...คุณพิสมัยน่าจะติดต่อหนู ไม่น่าไปกวนคุณแม่”

“เขาไม่เอาแกเข้าคุกก็บุญแล้ว แกไม่ทำงาน แบมือขอผัวไปวันๆ ก็อย่ารสนิยมสูงนัก!”

นภางค์เดือดจัดเอือมสุดๆ กับพฤติกรรมใช้เงินเกินตัวของลูกสาว หล่อนบอกให้ลูกเอากระเป๋าหลุยส์ไปคืนที่ร้านแล้วเดินฉับๆออกไป เนตรนภิศโกรธหยิบ

เช็คขึ้นมาฉีกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย อมร สามีสุดเนี้ยบของหล่อนเดินลงมาเห็นเข้าก็พอจะเดาเรื่องได้ พยายามปลอบให้เนตรนภิศใจเย็นๆ และเอากระเป๋าไปคืน แต่เนตรนภิศยังอิดออดเพราะกลัวเสียหน้า

“คุณนภิศ ผมหาเลี้ยงคุณได้นะ ถ้าคุณจะมีชีวิตแบบผม ไม่ใช่เอาอย่างพี่สาวคุณ” อมรพยายามกล่อม

เนตรนภิศเม้มปากอย่างขัดใจ มีรถโฟร์วีลเข้ามาพอดี...พงศกร ชายหนุ่มมาดแมนสุดๆ เพื่อนสนิทของอมรนั่นเอง อมรตาเป็นประกาย รีบบอกเมียว่าตนมีนัดเล่นเทนนิสกับพงศกร แล้วจะซื้อของโปรดกลับมาฝาก...

ooooooo

นพนภาต้องไปทัวร์กับนภางค์แทนเนตรนภิศที่ก่อเรื่องเช็คเด้งไว้ เธอขนเสื้อผ้ามากองบนเตียงที่มีกระเป๋าเดินทางยี่ห้อดังใบใหญ่วางอยู่ แต้วเด็กรับใช้คอยพับผ้าให้ เจนภพนั่งดูเมียเลือกเสื้อผ้าแล้วลอบถอนใจ ทัวร์ไฮโซของคุณหญิงคุณนายคงหนีไม่พ้นแต่งตัวไปอวดกันมากกว่าไปเที่ยว...

นพนภาบอกว่าเธอจะไปทัวร์สองอาทิตย์ เจนภพแสร้งทำเศร้าแต่ในใจลิงโลดที่เมียไม่อยู่ นพนภาเห็นสามีนั่งอ่านนิยายโรแมนซ์แทนที่จะเป็นตำราวิชาการก็แปลกใจ

“มันเกี่ยวกับการวิจัยน่ะ ความจริงก็ได้ความรู้ดีออก” ความรู้เรื่องมัดใจสาวช่างฝัน...เจนภพต่อให้ในใจ แววตารื่นรมย์ครุ่นคิดแผนการบางอย่าง...

รุ่งขึ้น...เจนภพและลูกๆ ในชุดนักเรียนพร้อมหน้ากันที่โต๊ะอาหาร แต้วและยายแหวงยกอาหารเช้าแบบอเมริกันอย่างหรูมาเสิร์ฟ นพนภาในชุดเดินทางเต็มยศรัดติ้วเดินยุรยาตรลงมาดูแลลูกๆ เจนภพนิ่วหน้าที่เห็นชุดเมีย ต่อมองแม่ด้วยความชื่นชมเหมือนเห็นไอดอล แต่ต้อมแอบแขวะที่เห็นแม่นั่งตัวแข็งเหมือนหุ่น

ต้อมเอือมความเว่อร์ของแม่ บ่นอยากกินอาหารบ้านๆเหมือนสมัยเด็กๆ นพนภาหมั่นไส้บอกให้ไปหากินที่หลังครัวกับพวกขี้ข้า แต้ว ยายแหวงและนายชมคนขับรถที่เดินมาขนกระเป๋าได้ยินชะงักกึก สบตากันเจ็บใจที่ถูกเหยียดชนชั้น

เจนภพเดินออกมาส่งนพนภาที่หน้าประตูพร้อมลูกๆ นพนภาร่ำลาลูก บอกว่าจะซื้อของมาฝาก ยกเว้นของต้องที่เป็นไม้เบื่อไม้เมากันอยู่ ต้องน้อยใจแม่แต่ทำเป็นหยิ่งไม่สนใจ เจนภพสงสารลูกสาวคนโตพยายามพูดให้เมียสะกิดใจ แต่นพนภาไม่สนใจจะฟังแถมหันมาแขวะสามีอย่างรู้ทันว่าให้ใช้เวลาสองอาทิตย์สนุกให้เต็มที่ตามประสาชายโสด แต่ถ้าเธอกลับมาแล้วยังหลงระเริงไม่หยุด...เธอเอาตายแน่!

เจนภพตีหน้าเศร้าสะเทือนใจที่จะห่างเมีย แต่ในใจคิดแผนการใช้สองอาทิตย์นี้ไว้เรียบร้อยแล้ว...

ooooooo

วีกิจนั่งพักกับมุตตาในห้องแพนทรี่ที่กระทรวง เธอชงกาแฟให้เขาและชงเครื่องดื่มไม่มีคาเฟอีนสำหรับตนเอง วีกิจรีบดื่มทำให้กาแฟร้อนลวกปาก แต่ยังยิ้มชมว่าเธอชงอร่อยรสมือเดียวกับแม่เขา มุตตายิ้มรับ ชักเริ่มแน่ใจว่าเธอไม่รู้สึกอะไรกับวีกิจเกินคำว่าเพื่อน เขายังดูเด็กและเรียบง่ายเกินไปในสายตาเธอ

วีกิจเล่าให้มุตตาฟังว่านพนภาพูดถึงเธอเมื่อวันก่อน ชมว่าเธอสวยและเรียบร้อย มุตตางงว่าทำไมถึงชม วีกิจเลี่ยงที่จะเล่าเรื่องจริงที่ถูกซักเรื่องระหว่างเขากับเธอ เสอ้างไปว่าเพราะอาสาวเปรียบเทียบมุตตากับต้องลูกสาวคนโตสุดเฮี้ยว เปรี้ยวเข็ดฟัน มุตตาแปลกใจเพราะเคยได้ยินจากเจนภพว่าต้องเป็นเด็กเรียบร้อย วีกิจอึ้งไปนิด แต่ก็แก้ตัวให้ว่าเป็นเพราะต้องเป็นลูกรักของเจนภพ แต่เป็นไม้เบื่อไม้เมากับนพนภา มุตตายิ้มในหน้านิดๆนึกถึงเจนภพในฐานะคุณพ่อที่แสนดีอย่างสุดปลื้ม...

วีกิจขับรถพามุตตากลับบ้านเหมือนเคย เขาหยิบหนังสือโรแมนซ์ที่เธอเคยให้ยืมมาคืน และบอกความจริงว่าอ่านไม่จบเพราะไม่ใช่แนวโปรด มันหวานซึ้งเพ้อฝันจนเกินไป

“คุณกิจไม่ชอบ แต่คนอื่นอาจจะชอบก็ได้ คนที่เขาชอบอะไรที่มันอ่อนโยน ลึกซึ้ง โรแมนติกน่ะค่ะ” มุตตายิ้มบางๆ แล้วเหม่อมองไปนอกหน้าต่างคิดถึงใครอีกคนหนึ่ง...

รถวีกิจแล่นออกไปแล้ว มุตตาถือถุงหนังสือเข้าหอ เจอฤดีและศรีที่ล็อบบี้ ศรีพอใจที่เห็นวีกิจเพราะปลื้มหนุ่มน้อยมากกว่าหนุ่มใหญ่ มุตตาบอกศรีว่าผู้ชายเด็กๆ อาจดูแลเราไม่ได้ ศรีบอกไม่แคร์เพราะจะดูแลเด็กเอง มุตตายิ้มอ่อนอกอ่อนใจแล้วก็เดินขึ้นห้องไป...
ooooooo

รุ่งขึ้น...วีกิจเดินถือถุงหนังสือของเขามาให้มุตตาที่ห้องทำงานแต่ไม่พบเธอ อรพิมและทิพอาภาบอกว่ามุตตาไปงานแสดงสินค้าที่อีสเติร์นซีบอร์ดตั้งแต่เช้า เจนภพเพิ่งจะตามไป วีกิจบอกว่าเขาไม่รู้เรื่องเลย มุตตาบอกแค่ว่าไม่ต้องไปรับตอนเช้า...

วีกิจคิดว่าเธออาจเคืองเพราะเขาชอบหนังสือแนวไซไฟไม่ใช่แนวเดียวกับเธอ จึงเอาหนังสือที่เขาชอบมาให้มุตตายืมบ้าง อรพิมกับทิพอาภาเซ็งวีกิจแทนมุตตา เตือนหนุ่มหน้าใสประจำกระทรวงให้ใช้มุกอื่นจีบหญิงได้แล้ว ขืนมัวแต่แลกหนังสือกันไปมา มีหวังได้กินแห้ว!
ออกจากงานแสดงสินค้า เจนภพพามุตตาไปร้านอาหาร ภาพท้องทะเลกว้างใหญ่และดวงอาทิตย์ที่จะลาลับขอบฟ้าสร้างบรรยากาศอบอุ่นชวนฝันได้เป็นอย่างดี เจนภพตัดสินใจเดินเครื่องจีบแบบจัดหนัก หวังเผด็จศึกมุตตาให้ได้...มุตตาเคลิ้มไปกับบรรยากาศและคำพูดหวานๆ เผลอตัวปล่อยใจไปกับเจ้านายหนุ่มใหญ่ เธอเล่าเรื่องที่บ้านและกิจการไร่ดอกไม้ พูดถึงพ่ออย่างเทิดทูนว่าพ่อคือผู้ชายแสนดี รักลูกรักเมีย เหมือนกับเขา...

เจนภพตีหน้าเศร้าบอกว่าเขาไม่ใช่คนดี ชีวิตรักของเขากับนพนภาไม่ได้สวยงามเหมือนที่ใครๆ เข้าใจ

เขาเริ่มเรื่องรันทดยิ่งกว่านิยายน้ำเน่าเรียกคะแนนความสงสารจากมุตตา...เขาคือชายหนุ่มตระกูลขุนนางเก่าโดนพ่อจับแต่งงานเพื่อปลดหนี้ก้อนโตของครอบครัว เจนภพตีบทแตกสบตามุตตาเสียงสั่นพร่าว่าเขาทนอยู่ทุก

วันนี้ก็เพื่อลูก ความรักของเขาและนพนภามันไม่เคยมีมานานแล้ว มุตตาหลบตารู้สึกเห็นใจและสงสารเจนภพมากขึ้นอีก...

ooooooo
เจนภพขับรถพามุตตากลับตอนใกล้สี่ทุ่ม มุตตากังวลใจเพราะจิตสำนึกด้านดีเตือนว่าไม่ควรออกมาข้างนอกกับผู้ชายดึกๆ ดื่นๆ โดยเฉพาะกับผู้ชายที่มีเจ้าของแล้วอย่างเจนภพ เธอละอายแก่ใจที่แอบมีใจให้เขา ทันใดนั้นเอง...มีรถแล่นสวนพรวดออกมาจากข้างทาง
ตัดหน้ารถเจนภพอย่างกระชั้นชิด เขาหักหลบลงไหล่ทาง มุตตาร้องกรี๊ด...

ชั่วโมงต่อมา...มุตตานั่งเบียดกับเจนภพในรถลากจูงแบบปิกอัพของบริษัทคาร์คลับที่มาลากรถเบนซ์ของเจนภพ มุตตาประหม่าที่ต้องมาอยู่ใกล้เขาในสภาพนี้ เจนภพแกล้งทำตัวลีบเกร็ง ทั้งคู่หันมาสบตากันด้วยความรู้สึกแปลกๆ...

เจนภพพามุตตาไปค้างคืนที่บ้านเจ๊นาเพราะไม่มีรถกลับ เขาแนะนำว่าเจ๊นาเป็นรุ่นพี่ที่มหาวิทยาลัย ข้าราชการประจำท้องถิ่น เจ๊นาพามุตตาขึ้นบ้าน หันมายิ้มอย่างมีเลศนัยกับเจนภพที่ยิ้มตอบน้อยๆ

เจ๊นาเปลี่ยนท่าเป็นแม่เล้าทันทีที่เดินกลับมาหาเจนภพที่นั่งกระดกเครื่องดื่มย้อมใจอยู่

“แหม งานนี้ลงทุนเยอะนะคะ ผอ. ทั้งรถเสีย จ้างรถลาก เนียนเชียว ว่าแต่จะเชือดคืนนี้เลยหรือเปล่า”

เจนภพไม่ตอบแต่แววตายิ้มหมายมาดบางอย่าง เจ๊นาหัวเราะอย่างมีจริต...

เสียงฟ้าร้องทำให้มุตตานอนไม่หลับกระสับกระส่าย สักครู่ได้ยินเสียงลูกบิดประตูขยับ เธอรีบนอนหันหลังตัวสั่น เจนภพเดินเข้ามายืนข้างเตียง เธอเตรียมสู้หากเขาทำมิดีมิร้าย แต่กลายเป็นว่าเขาแค่ดึงผ้าห่มคลุมร่างให้เธออย่างแผ่วเบา ก้มลงจูบเบาๆที่ข้างแก้ม ก่อนออกจากห้องไป มุตตาลืมตาขึ้น ใจสั่นระรัว รู้สึกวาบหวามและมีความสุขมากอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน...

เจ๊นาเห็นเจนภพกลับออกมา สงสัยว่าทำไมไม่จัดการเสียเลย แต่พอฟังคำตอบว่าน้องเขาเด็กดี จะมาเร็วเคลมเร็วไม่ได้ หล่อนถึงกับร้องว้าว...ทึ่งในความแนบเนียนของหนุ่มใหญ่

ooooooo

หลังเหตุการณ์รถเสีย ความสัมพันธ์ระหว่างเจนภพกับมุตตาก็พัฒนาขึ้นอย่างรวดเร็ว โดยเฉพาะมุตตาที่รู้สึกดีกับเขามากขึ้นทุกวัน...

เช้าวันหนึ่ง...มุตตาจัดแฟ้มบนโต๊ะของเจ้านาย เจนภพเข้ามากอดจากด้านหลัง เธอตกใจร้องห้าม

แต่เขาไม่ปล่อย บอกว่าห้ามใจตัวเองไม่ได้ มุตตาหน้าแดงแล้วค่อยๆซีดลง ข่มความรู้สึกเบื้องลึกที่ไม่ต่างจากเขา...

เขาถามความในใจของเธอ เธอบอกว่ามันไม่สำคัญเพราะเป็นไปไม่ได้ มุตตาน้ำตาคลอ เจนภพซับน้ำตาแล้วดึงเธอมากอด คราวนี้เธอไม่ขัดขืน หลับตาปล่อยตัวปล่อยใจไปกับเขา ทันใดนั้น ประตูก็เปิดออก ทั้งสองรีบผละออกจากกัน แจงจิตเดินเข้ามามองทั้งคู่แววตานิ่งแต่รู้ทัน หล่อนทักเจ้านายและลูกน้องสาวเสียงเรียบ ก่อนบอกมุตตาว่าขอทวงตำแหน่งเลขาคืน มุตตาหน้าเจื่อนทันที

แจงจิตเวทนามุตตาที่เป็นเหยื่อของเจนภพ เธอสอนงานและเตือนมุตตาให้ระวังตัว คิดให้ดีกับทุกเรื่อง เพราะถ้าพลาดไปมันอาจแก้ไขไม่ง่ายเหมือนงานที่เธอสอน มุตตาหน้าถอดสี เริ่มรู้สึกผิด...

แจงจิตไม่หายกลุ้มเรื่องมุตตา เลขาสาวใหญ่ตัดสินใจบอกเนตรนภิศให้ช่วยคุยกับนพนภาเรื่องเจน–ภพ เธอบอกเนตรนภิศว่ามุตตาเป็นเด็กดี ที่เกิดเรื่องเพราะรู้ไม่เท่าทันชั้นเชิงของเจนภพ เนตรนภิศรับปากแกนๆ บอกว่าจะช่วยพูดกับพี่สาวให้ แจงจิตโล่งใจแต่ยังไม่คลายกังวล...

เนตรนภิศนัดกับนพนภาที่สถาบันความงามหรูร้านประจำ เธอโดนพี่สาวแขวะและหยามไม่หยุดต่อหน้าพนักงานในร้านตั้งแต่ก้าวแรกที่เธอมาถึง เป็นที่อับอาย เธอโกรธจัดเผลอตัวแขวะพี่สาวกลับว่าชอบอวดความเว่อร์แข่งกับคุณหญิงคุณนาย นพนภาโมโหตาวาวที่โดนลูบคม กระโจนตบผัวะที่หน้าน้องสาวอย่างแรง เนตรนภิศหน้าซีดมือกุมแก้ม นพนภายังไม่หยุด คว้าอ่างน้ำล้างหน้าราดรดหัวเธอ แล้วตะโกนไล่ซ้ำจนเนตรนภิศอยู่ไม่ได้ วิ่งเซซังออกไปทั้งน้ำตา คับแค้นใจที่โดนพี่สาวทำร้ายและด่าประจานไม่ไว้หน้า...

“ดี! อย่ารู้เรื่องนังมุตตาเลย ให้ผัวมันสวมเขาแกไปแบบนี้ก็ดีแล้ว”

ooooooo

วีกิจอาสาจัดงานวันเกิดเล็กๆ ให้มุตตาที่บ้าน มีประสิทธิ์ชัย อรพิม ทิพอาภา และเพื่อนที่แผนกอีกสองคนเป็นแขกร่วมงาน สร้อยคำขอเป็นแม่งานใหญ่เพราะอยากเห็นหน้าสาวที่ลูกชายคนเดียวแอบชอบ...

วีกิจเดินหาซื้อของขวัญวันเกิดให้มุตตาที่ร้านกิฟต์ช็อป แต่เพราะไม่สันทัดเรื่องจีบสาวเลยไม่รู้จะซื้ออะไร ประสิทธิ์ชัยเดินถือตุ๊กตาหมีเข้ามาแนะขำๆ ให้ซื้อกุหลาบแดงประดิษฐ์แจ้งรัก วีกิจไม่กล้าเพราะมันตรงเกินไป เขาหันไปมองตู้โชว์ของที่ทำจากคริสตัล ยิ้มในหน้า รู้แล้วว่าจะซื้ออะไร...

งานวันเกิดของมุตตาถูกจัดที่เทอเรซ มีโต๊ะยาววางอาหารและเครื่องดื่มหลากชนิด ทุกคนนั่งกินและเม้าท์มอยกันอย่างสนุกสนาน แต่บรรยากาศร่าเริงไม่ทำให้มุตตารู้สึกร่วมไปด้วย สร้อยคำและบัวที่คอยเดินดูแลความเรียบร้อยอยู่ก็สังเกตเห็นว่า มุตตานั่งเหม่อใจลอย มองไปที่บ้านใหญ่บ่อยๆ...

วีกิจเห็นมุตตาทำหน้าเบื่อเลยชวนไปเดินเล่นจนถึงสวนบ้านเจนภพ มุตตาชมว่าสวนสวยมาก วีกิจถามติดตลกว่าสวนไหน สวนของเขาหรือว่าสวนที่ออกแบบโดยนักจัดสวนมือหนึ่งของประเทศของบ้านเจนภพ มุตตาอึกอักบอกว่าสวยทั้งสองแบบ วีกิจหัวเราะ เปรยลอยๆว่ามุตตาคงชอบสวนบ้านเจนภพมากกว่า...

วีกิจและมุตตาเจอต้อง ต่อ และต้อมนั่งเล่นและทานอาหารที่แบ่งมาจากงานเลี้ยงอยู่ที่ศาลาสุดหรูในสวนบ้านเจนภพ โดยมีแต้วเดินถือจานอาหารบริการคุณหนูทั้งสามอย่างเหนื่อยหน่าย...

วีกิจแนะนำมุตตากับเด็กๆ ทั้งสาม ต้องนอนเหยียดยาวใส่เสื้อยืดตัวหลวมสีหวานหันมาไหว้และยิ้มตอบมุตตาอย่างเสียไม่ได้ ต่อซ้อมบาสอยู่หันมายิ้มให้วีกิจอย่างสนิทสนมและเผื่อแผ่มาถึงมุตตาด้วย มุตตาไม่รู้ตื้นลึกหนาบางในบ้าน ชมต้องว่าสวยเหมือนแม่ ส่วนต่อคงหล่อเหมือนพ่อ ต้องเชิดหน้า ส่วนต่อก็หุบยิ้มทันที มุตตาหน้าเจื่อนไม่เข้าใจว่าตนพูดอะไรผิด ต้อมวิ่งพรวดมาชนมุตตาโครมใหญ่จนตัวเองล้มหงายผึ่ง มุตตาจะช่วยประคอง ต้อมลุกขึ้นมาเองแล้วแลบลิ้นปลิ้นตาใส่ แต้วสงสารมุตตาเดินมาพาต้อมออกไป วีกิจขอโทษมุตตาแทนเด็กๆ ทั้งสามที่ทำตัวไม่ดี มุตตาไม่ถือสาบอกว่าเข้าใจ...

เขาพาเธอไปชมห้องโถงบ้านเจนภพ มุตตามองความโอ่อ่าหรูหราด้วยความประทับใจ เคลิ้มมองเห็นตัวเองในบ้านหรูกับใครคนหนึ่ง...

วีกิจพามุตตากลับเข้าไปในงานเมื่อถึงช่วงเปิดของขวัญ อรพิมให้ชุดนอนสุดเซ็กซี่ ทิพอาภาให้หมอนอิง ลายเกาหลี ส่วนประสิทธิ์ชัยให้ตุ๊กตาหมีน้อยน่ารัก วีกิจหน้าบานที่เห็นมุตตาเปิดกล่องของเขา ดอกไม้คริสตัลส่งประกายระยิบระยับสวยงาม มุตตาแสร้งทำหน้าระรื่นขอบใจทุกคนแต่ตาเหม่อไปยังอีกบ้านหนึ่ง...

งานวันเกิดเลิกรา วีกิจมาส่งมุตตาที่หอพัก ขณะเดินผ่านสวนหย่อมเล็กๆ มีน้ำพุและต้นไม้น้อยใหญ่ประดับไฟ เขาตัดสินใจจะขอมุตตาเป็นแฟน ชวนเธอคุยที่ม้าหินในสวน สารภาพว่าอยากขอคบกับเธอ มุตตาอึกอักจะปฏิเสธเพราะคิดกับเขาอย่างเพื่อนมากกว่า
คนรัก...

“มันอาจจะไม่ใช่ความรักก็ได้ค่ะ คุณแค่รู้สึกผูกพันกับตา เพราะถ้าเป็นความรัก คุณจะรู้ เพราะมันจะแรงกล้าคือทุกความรู้สึก ทุกลมหายใจเข้าออกและคือทั้งชีวิตของคุณ จนคุณสามารถยอมตายเพื่อมันได้...”

เธอปฏิเสธและให้เขาได้แค่ความเป็นเพื่อน เขาผิดหวังแต่ไม่เจ็บมาก คงเพราะพอเดาคำตอบได้จากท่าทีของเธอ เขาไม่อยากให้เธอลำบากใจ พูดตลกกลบเกลื่อน มุตตายิ้มขอบใจวีกิจที่เข้าใจเธอ...

มุตตาเขียนบันทึกส่วนตัวที่ห้อง เธอสงสารวีกิจแต่ก็แอบโล่งใจที่ได้บอกความจริงกับเพื่อนแสนดีอย่างเขา

เธอเก็บของขวัญทุกชิ้นในลิ้นชัก หยิบน้ำหอมที่เจนภพให้มาฉีดที่ซอกคอและร่องอก อ่านนิยายโรแมนซ์ของเจนภพและปล่อยใจเคลิ้มไปถึงเจ้าของ นั่งจินตนาการภาพตัวเองในห้องโถงสุดหรูในบ้านเจนภพ มีต้อง ต่อและต้อมนั่งอยู่รายรอบ เจนภพเดินมาในชุดขาวเหมือนเจ้าบ่าว เข้ามาสวมกอดหล่อนอย่างรักใคร่...

ฝ่ายวีกิจที่โดนสาวปฏิเสธความรัก เขากลับมานั่งซึมที่บ้านจนสร้อยคำสังเกตเห็น เมื่อลูกชายเล่าเรื่องราวให้ฟังและบอกว่าไม่เจ็บมาก สร้อยคำไม่เชื่อ มองลูกอย่างจับผิด

วีกิจเปิดอกคุยกับแม่ว่าเขาผิดหวังแต่ไม่ทุรนทุราย เขาอาจไม่ได้รักมุตตา ที่ผ่านมาเขาแค่เหงาและอยากมีใครสักคน มุตตาแค่ผ่านมาและทำให้เขาหวั่นไหว

สร้อยคำมองลูกอย่างค้นหา เธอโล่งใจที่ลูกชายยังมีสติ ไม่ได้หลอกตัวเอง แล้วปลอบลูกว่าทำใจให้สบายเพราะเรื่องของความรัก เรากำหนดไม่ได้ เมื่อถึงเวลามันจะมาเอง...

คืนเดียวกัน...เจนภพและนพนภากลับมาจาก

งานเลี้ยง นพนภาในชุดราตรีมีอาการมึนเล็กน้อย ต้องนั่งดูโทรทัศน์ช่องมิวสิกวีดิโออยู่ในห้องโถง...

นพนภาเมาแล้วหาเรื่องพาลเอากับต้อง เจนภพมองสองแม่ลูกเป็นไม้เบื่อไม้เมากันอย่างระอา ต้องเล่า

ให้พ่อฟังว่าเจอแฟนวีกิจที่บ้านเพราะสร้อยคำจัดงาน

วันเกิดให้ เจนภพชะงักเพราะไม่รู้เรื่องวันเกิดของมุตตา นพนภาไล่ลูกไปนอนแล้วหันมาบีบไหล่เอาใจสามี เจนภพปลดมือภรรยาแล้วลุกออกไปอย่างหัวเสียที่พลาดวันสำคัญ...

ooooooo

เช้าวันใหม่...มุตตาหอบเอกสารมาเจอวีกิจตรงทางเดิน เธออึดอัดและทำตัวไม่ถูกเพราะเพิ่งปฏิเสธเขาเมื่อคืนก่อน วีกิจมองมุตตาเศร้านิดๆ เพราะยังสะเทือนใจ...

มุตตาขอโทษเขาอีกครั้ง เธอมองข้ามไหล่เขา เห็นเจนภพเดินมา เธอบอกให้เขาเลิกรับส่งเพราะไม่อยากให้ใครเข้าใจเธอผิด แล้วขอตัวเดินไป เจนภพทันได้ยินประโยคของมุตตา เดินหน้าระรื่นตีหน้าซื่อทักวีกิจเรื่องจัดงานวันเกิดให้มุตตา วีกิจหน้าตึงบอกว่าเขาทำด้วยใจไม่ได้หวังอะไร เจนภพมองตามหลานชายที่เดินออกไปด้วยแววตาของผู้ชนะ

ตกบ่าย...อรพิมกับทิพอาภานั่งดูนิตยสารและทานของว่างอยู่ใกล้ๆมุตตาที่นั่งทำงานอยู่ อรพิมอ่านคอลัมน์ดวงแล้วหันมาเตือนมุตตาที่อายุครบ 25 ปี เข้าวัยเบญจเพส เพราะดวงจะแรง บางคนชะตาขาด บางคนเจอเนื้อคู่ มุตตาชะงักนิ่งฟังอย่างสนใจ สองสาวเช็กดวงให้มุตตา บอกว่าเธอจะเจอเนื้อคู่ มีทั้งหนุ่มและแก่มาให้เลือก แต่เหมือนคนแก่จะมีภาษีดีกว่า มุตตาตาเป็นประกาย ใจประหวัดนึกถึงใครคนหนึ่ง...

เจนภพชวนมุตตาฉลองวันเกิดย้อนหลัง เขาบอกให้เธอรอที่ลานจอดรถหลังเลิกงาน ระวังอย่าให้ใครเห็นเพราะอาจมีคนเข้าใจเธอผิด มุตตาดีใจแต่ต้องข่มไว้เพราะยังละอายแก่ใจที่แอบมีใจให้คนมีเจ้าของแล้ว...

ที่ภัตตาคารหรู...เจนภพพามุตตาไปนั่งในมุมลับตา บนโต๊ะมีแชมเปญ แจกันดอกไม้และแสงเทียนมลังเมลืองช่วยสร้างบรรยากาศโรแมนติก...

เขาให้ของขวัญแทนใจเป็นสร้อยมุกเส้นยาวที่มีจุดเด่นตรงมุกเม็ดใหญ่ล้อมด้วยเพชร มุตตาตะลึงพูดไม่ออก เขาสบตาหวานฉ่ำดึงมือเธอไปกุม พร่ำรำพันถึงความรักที่มีต่อเธอ มุตตาน้ำตาเอ่อปลื้มปีติที่รู้ว่าเขามีใจ แต่ยังข่มใจบอกปัดเขาเหมือนนางเอกในนิยายน้ำเน่าว่ารักแท้คือการเสียสละและทำแต่สิ่งที่ถูกต้อง เจนภพมึนกับความอ่อนต่อโลกของมุตตาแต่ยังยิ้มพลางส่งแก้วแชมเปญสีหวานให้ เขาแค่จิบๆ เธอดื่มรวดเดียวหมดแก้ว เขาปรนเปรอเธอด้วยคำหวานมากมายและปล่อยให้เธอ

เพ้อต่อไปเพราะสิ่งที่เขาหวังใกล้จะสำเร็จแล้ว...

คืนเดียวกันนั้น วีกิจทานข้าวอยู่กับประสิทธิ์ชัยและกริบ เพื่อนสมัยเรียนหน้าตาตี๋ๆ ท่าทางเหมือนนายแบงก์ สามหนุ่มคุยกันเรื่องวีกิจถูกหักอก วีกิจบอกไม่ได้อกหักแค่เซ็งและหน้าแตกนิดหน่อย กริบแซวว่าถ้าไม่เกิดเรื่องคงไม่ได้เจอหน้า วีกิจว่าไม่เกี่ยว เขาชวนมาสังสรรค์ไม่ใช่ ให้มาปลอบใจ...

กริบและประสิทธิ์ชัยเริ่มมึนเพราะดื่มหนัก วีกิจแค่จิบเลยยังไม่เมา ประสิทธิ์ชัยเหล่หญิงไปทั่วตามประสาคนเจ้าชู้ เจอะเข้ากับเด็กสาวสามคนส่งตาหวานและชูแก้วให้ ประสิทธิ์ชัยชูแก้วตอบและเดินไปหา วีกิจมองตามถอนใจเบาๆ ตามประสาหนุ่มหัวโบราณ ประสิทธิ์ชัยพาน้องๆ กลับมานั่งด้วยและพยายามจับคู่สองในสามให้เพื่อน วีกิจและกริบไม่เล่นด้วยแถมยังหลอกด่า สามสาวโกรธสะบัดลุกหนีไป ประสิทธิ์ชัยมองตามเสียดายสุดๆ...

ooooooo

เจนภพคิดเผด็จศึกมุตตาในคืนนี้ ทันทีที่ออกจากภัตตาคารเขามุ่งหน้าไปโรงแรมม่านรูด มุตตาในสภาพมึนเมาลงจากรถแล้วซวนเซ เจนภพเข้าประคอง ทั้งสองสบตากัน มุตตาหน้าแดงขัดเขิน รู้สึกเลื่อนลอย ทั้งหวาดหวั่นและวาบหวาม...

เจนภพโอบมุตตาเข้ามาในห้องที่ตกแต่งหรูหราด้วยเครื่องทองเหลืองและกระจกเงา เขาก้มลงจูบซอกคอ มุตตาผวาดิ้นรนผลักไส เขาเริ่มโอ้โลมเธอด้วยคำหวาน บอกรักเธอและเริ่มคลอเคลียริมฝีปาก มุตตาตัวสั่น เจนภพตวัดอุ้มเธอไปที่เตียง วางลงอย่างแผ่วเบา เขากางแขนคร่อมร่างบาง จ้องมองเธอราวกับจะกลืนกิน...

“ตาสวยเหลือเกิน ผมทนต่อไปไม่ไหวแล้ว บอกสิครับว่าตาก็ต้องการผมเหมือนกัน”

เขาก้มลงจูบเธอครั้งแล้วครั้งเล่า พร่ำบอกรักเธอ มุตตาผวา ทั้งสับสนและสุขใจ วูบหนึ่งที่เธอลังเล เจนภพอาศัยความเจนจัดปรนเปรอเธอด้วยรสจูบและสัมผัสหวานจนมุตตาอ่อนระทวย เผลอปล่อยตัวปล่อยใจไปกับเขา...

หลังจากเหตุการณ์ที่ไม่ควรจะเกิดขึ้นผ่านไป... มุตตาทั้งสับสนและหวาดหวั่น เธอนึกถึงมุนินทร์และนึกละอายต่อแฝดพี่ ถ้ามุนินทร์เป็นเธอจะทำยังไง...

เจนภพในชุดคลุมอาบน้ำกอดเธอจากด้านหลัง เขาหย่อนสร้อยมุกตรงหน้า เธอหลบตาสะอื้นไห้ เจนภพเชยคางและซับน้ำตาให้ เขาปลอบว่ามันเกิดขึ้นจากความรักและมันไม่ใช่เรื่องผิด เธอยังสับสนคิดว่าตัวเองทำผิดต่อนพนภา เขาสวมสร้อยให้ เธอมองตัวเองในกระจกนึกเคลิ้มเห็นตัวเองในชุดเจ้าสาว เธอหันไปมองเจนภพอย่างหลงใหล ความรู้สึกผิดค่อยๆ เลือนไป เขาเข้ามากอดและเริ่มซุกไซ้ เหลือบมองนาฬิกาบอกเวลาตีสองแล้วสะดุ้ง ผละออกจากมุตตา เร่งให้เธอแต่งตัวกลับบ้าน มุตตางงแต่ก็ทำตาม...

เจนภพแวะซุปเปอร์มาร์เก็ตข้างทาง เขากลับมาพร้อมถุงยางและกล่องยาคุม เขาส่งยาคุมให้เธอพร้อมน้ำดื่ม บอกให้เธอกินยาทุกวัน มุตตาอับอายแต่ก็รับมาโดยดี...

มุตตาเจอพรและฤดีที่ล็อบบี้หอ พรมองหน้าเธออย่างจับผิด ทักว่ากลับซะดึก มุตตาหลบตาหน้าเจื่อนบอกว่าไปงานเลี้ยงของกระทรวงและขอตัวไปนอน สองสาวใหญ่มองตามและหันมามองหน้ากันอย่างรู้กัน...

เจนภพเจอวีกิจที่หน้าบ้าน เขาจอดรถเทียบรถหลานชาย วีกิจบอกว่าเพิ่งกลับจากสังสรรค์กับเพื่อนๆ เจนภพเปรยยิ้มๆ ว่าเขาก็ไปสังสรรค์ครั้งพิเศษแบบที่วีกิจ จะต้องอิจฉา วีกิจยักไหล่บอกว่าคงจะไม่เพราะเขาไม่ใช่ คนขี้อิจฉาแล้วออกรถไป เจนภพมองตามอย่างผู้ชนะ...

เจนภพเห็นนพนภาหลับสนิทบนเตียง เขาแอบปรับนาฬิกาหัวเตียงให้เป็นเวลาเที่ยงคืนกว่า นพนภาผวาลุกขึ้นมาเห็นสามีก็แว้ดใส่ทันทีว่าทำไมปิดมือถือ เจนภพโกหกหน้าตายว่าแบตหมด บอกให้เธอนอนต่อเพราะเที่ยงคืนกว่าแล้ว นพนภาแปลกใจคิดว่าตัวเองหลับลึกไปนานมากแต่จริงๆ แล้วเผลอหลับไปไม่กี่นาที...

ooooooo

วันรุ่งขึ้น...ทุกคนที่กระทรวงตื่นเต้นที่เห็นมุตตามาทำงานในลุคใหม่ ทั้งเสื้อผ้าหน้าผมดูหวานไปทั้งตัว โดยเฉพาะสร้อยมุกที่ขับใบหน้าของเธอให้ดูสดใส เธอบอกว่าเป็นของขวัญวันเกิดจากคนพิเศษ แจงจิตถอนใจหน้านิ่ง บอกว่าสวยเหมือนเจ้าสาวเพิ่งเข้าหอหมาดๆ มุตตาหน้าถอดสีมองแจงจิตอย่างหวาดๆ เจนภพเดินยิ้มเข้ามาพอดี เห็นสร้อยมุกของมุตตาก็สีหน้าเปลี่ยนเป็นขรึมลงแล้วเดินเข้าห้องไป

เลิกงาน ปริมไปที่ลานจอดรถพร้อมกับนักรบและฉกรรจ์ สองชายใจสาวร่วมแผนก ทั้งสามเห็นมุตตาขึ้นรถไปกับเจนภพ ปริมมองตามด้วยความสงสัย...

เจนภพพามุตตาไปพลอดรักที่โรงแรมม่านรูด เขายังสวมบทพระเอกในนิยายโรแมนซ์ โอ้โลมปฏิโลมเธอด้วยคำพูดและสัมผัสอ่อนหวาน มุตตาเคลิ้มไปกับรสสวาทยอมตามใจเขาทุกอย่าง...

เจนภพเตือนเธอเรื่องยาคุมและเรื่องสร้อยมุก เขาบอกเธอให้ทำตัวตามปกติ อย่าทำตัวหรูหรือทำตัวให้เป็นจุดสนใจ มุตตาบอกว่าเธอแค่อยากจะใส่มาให้เขาเห็น เขายิ้มและสวมสร้อยให้เธอ บอกว่าเขาเห็นแล้ว...

ooooooo

ตอนที่ 3

เจนภพเข้าบ้านมาเจอนพนภาอาละวาดกับสร้อยคำและบรรดาคนรับใช้ เธอโวยวายว่าสร้อยมุกหาย เจนภพถามว่าเส้นไหน นพนภาบอกว่าเส้นใหม่ล่าสุด มุกคัดอย่างดีล้อมเพชร ราคาแสนห้า เจนภพอึ้งกับราคา ไม่คิดว่ามันจะเป็นของใหม่และราคาแพงขนาดนั้นจึงแอบหยิบเอาไปให้มุตตา...

นพนภาไล่เบี้ยเอากับเด็กในบ้านและลูกๆ โดยเฉพาะกับต้อง ต้องน้อยใจที่แม่โยนความผิดให้เธอทุกเรื่อง ต่อแขวะพ่อว่าอาจจะหยิบไปกำนัลสาวๆ เจนภพสะดุ้งหันไปมองลูกชายตาเขียว นพนภาหันมาแววตาเอาเรื่อง เขารีบโบ้ยไปที่นายชมคนขับรถ บอกว่าเธออาจจะเมาและถอดทิ้งไว้ในรถ นพนภาหน้าตื่นวิ่งโร่ไปเอาเรื่องนายชมแทน เจนภพโล่งใจแต่ยังอึ้งกับราคาสร้อยอยู่...

แต้วและยายแหวงปรับทุกข์กับสร้อยคำที่โดนนพนภาอาละวาด บ่นน้อยใจจนอยากลาออกแต่ติดที่ นพนภาให้เงินเดือนดี วีกิจฟังอยู่ด้วย เขาสะกิดใจบางอย่างเกี่ยวกับสร้อยมุกที่หายไป

เจนภพหลงใหลมุตตามาก อาจเพราะเป็นช่วงข้าวใหม่ปลามัน เขาหาโอกาสพลอดรักกับเธออยู่เสมอ แม้แต่ในที่ทำงาน

“ตา ผมอยู่ใกล้ตาไม่ได้เลย ตาทำให้ผมร้อนรุ่มไปหมด”

“อย่าค่ะ ผอ.”

เจนภพขยับมือ เล้าโลมมุตตาหนักขึ้น มุตตาผวา ตัวสั่น ไม่มีแรงขัดขืน เสียงเคาะประตูดังขึ้น แจงจิตเดินถือแฟ้มเข้ามา สีหน้าเรียบสนิท เจนภพตกใจแต่ทำเป็นขรึมเอาการเอางาน มุตตาหลบสายตา รีบผละออกไป เลขาสาวใหญ่เหลือบมองตาม แอบถอนใจเบาๆ นึกเวทนามุตตา กลัวจะรู้ไม่ทันเกมกามของเจนภพ...

แจงจิตร้อนใจเรื่องเจนภพกับมุตตา เธอนัดเนตรนภิศ ออกมาถามความคืบหน้าเรื่องช่วยพูดกับนพนภา เนตรนภิศ อ้างไปเรื่อยว่าพี่สาวงานยุ่งและอารมณ์เสียบ่อย เธอกลัวโดนลูกหลง แจงจิตกลัวไม่ทันการณ์ มุตตาจะเสียที ถลำลึกจนถอนตัวไม่ขึ้น

“คุณแจงคะ คุณก็รู้ฤทธิ์พี่นภาดี ถ้าไปบอกเขา ต่อให้พี่เขยฉันกะเด็กนี่ยังไม่มีอะไรกัน พี่นภาต้องมาฉีกอก เด็กนี่แน่ ลงท้ายก็คงหมดอนาคตแบบยายแม่ชีวิมาลาแน่ๆ”

“ยังไงก็ต้องบอก ถ้าคุณไม่บอก ฉันบอกเอง”

“แหม คุณแจงใจเย็นๆสิคะ ฉันว่าเรารอดูให้แน่ใจก่อนดีกว่า เกิดเราเข้าใจผิดไปเองจะเป็นเรื่องใหญ่ เอา อย่างนี้ไหมละคะ ฉันพอมีวิธี” เนตรนภิศกล่อมแจงจิตเสียงหวาน แต่ในใจครุ่นคิดแผนการบางอย่าง...

แจงจิตพารัชนก พนักงานชั่วคราวคนใหม่ของกระทรวงมาแนะนำกับทุกคนในแผนก มุตตา ทิพอาภาและพนักงานคนอื่นๆ ให้การต้อนรับสาวน้อยหน้าใสท่าทางเรียบร้อยเป็นอย่างดี จะมีก็แต่อรพิมที่มองอย่างไม่ถูกชะตา...

ประสิทธิ์ชัยตื่นเต้นกับข่าวพนักงานสาวคนใหม่ แจ้นไปบอกวีกิจ เขาเหลือบเห็นปริมแอบฟังอยู่เลยแกล้งยั่วว่าจะจับคู่เด็กใหม่ให้วีกิจ ปริมยั่วขึ้นหมั่นไส้เด็กใหม่ตั้งแต่ยังไม่เห็นหน้า...

รัชนกเข้ากับเพื่อนร่วมงานได้ดีตลอดหนึ่งสัปดาห์แรก เธออาศัยความใสซื่อทำให้ทุกคนเชื่อว่าเธอไม่มีพิษสง โดยเฉพาะมุตตาที่สนิทสนมกับเด็กใหม่อย่างรวดเร็ว จะมีก็แต่อรพิมและปริมที่เหมือนจะรู้ทัน คอยเขม่น และจ้องหาเรื่องแขวะเธออยู่ตลอด...

รัชนกค่อยๆ ตีสนิทกับมุตตา ชวนคุยเรื่องสัพเพเหระไปถึงเรื่องความรัก จนรู้ว่ามุตตามีแฟนแต่ไม่ใช่วีกิจอย่างที่ทุกคนเข้าใจ เธอชวนมุตตาไปเดินซื้อของตามประสาผู้หญิง มุตตาอึกอักเพราะมีนัดกับเจนภพ เธอโทร.ไปเลื่อนนัด รัชนกจับตาดูอยู่ตลอด เก็บข้อมูล นัยน์ตามีแววบางอย่าง...

ooooooo

เจนภพพามุตตาไปเที่ยวผับ มุตตามองรอบๆ อย่างตื่นตาตื่นใจ เพราะในชีวิตเด็กเรียบร้อยอย่างเธอไม่ค่อยได้มีโอกาสมาเที่ยวแบบนี้บ่อยนัก...

เจนภพระแวงกลัวคนรู้เรื่องเขากับมุตตา บอกให้เธอทำตัวปกติ กล่อมให้เธอไปไหนมาไหนกับวีกิจบ้างเพื่อไม่ให้ผิดสังเกต

“นายกิจมันเป็นเด็กดี นิสัยดี มันเป็นเพื่อนที่ดีมากนะตา”

มุตตาน้อยใจคิดว่าเขาผลักไส เจนภพต้องปลอบอยู่นานด้วยคำหวานเหมือนเคย

“ผมรักตาแค่ไหน ผมก็เชื่อใจตาแค่นั้น ผมรู้ว่าในใจตามีผมคนเดียว ในใจผมก็มีแค่ตาคนเดียวเหมือนกัน”

มุตตาเคลิ้ม แพ้ให้คำว่ารักและยอมให้เขาเหมือนทุกที...

ต้องกับเพื่อนมาเที่ยวที่ผับเดียวกัน เจนภพเห็นลูกสาวถึงกับผงะ แทนที่จะเข้าไปทักหรือเอาตัวลูกสาววัยยังไม่ควรเข้าผับกลับบ้าน เขาตกใจและหลบออกไปก่อน มุตตาต้องจ่ายค่าอาหารและเครื่องดื่มแทน เธอหยิบกระเป๋าสตางค์แล้วกวาดเงินทั้งหมดราวๆ สามพันบาทวางลงบนถาดและเดินตัวลีบตามเจนภพออกไป ต้องเห็นและร้องยี้เข้าใจว่ามุตตาเป็นเด็กเที่ยว...

เจนภพพามุตตาไปต่อที่โรงแรมม่านรูด เธอยังงอน เพราะเหตุวุ่นวายที่ผับ อัดอั้นที่ต้องคอยหลบๆ ซ่อนๆ ไปไหนมาไหนกับเขา แทนที่จะได้ใช้เวลากับเขาเหมือนคู่รักปกติ...

“ผอ. ต้องการแค่นี้หรือคะ ไม่ว่าอะไรก็มาจบลงบนเตียง ตามีค่าเท่านี้เองหรือคะ”

“ตาก็น่าจะรู้ว่าตามีค่าสำหรับผมแค่ไหน ผมรักตามากนะ”

“แต่ตาไม่ชอบความรักแบบนี้นี่คะ นี่หรือคะ ความรักของ ผอ.”

“ตาก็รู้ว่าผมรักตา ตาคือทุกสิ่งทุกอย่าง คือชีวิต คือลมหายใจของผม ผมไม่เคยรู้สึกอย่างนี้กับใครนอกจากตา”

เจนภพมึนกับบทนางเอกของมุตตา มุกคลาสสิกที่สาวๆชอบใช้ เขาต้องสวมบทพระเอก เล้าโลมด้วยคำหวานว่ารักเธอปานจะกลืนเหมือนในนิยายน้ำเน่า เคล้าคลึงเธอด้วยกายสัมผัสอย่างชำนิชำนาญ มุตตาอ่อนระทวยเหมือนขี้ผึ้งโดนไฟลน ลืมหมดว่าก่อนหน้านี้น้อยใจเขาเรื่องอะไร...

พร สาวใหญ่ประจำหอเห็นมุตตากินยาคุมกำเนิดก็นึกรู้ แต่ไม่อยากถามเพราะเวทนาเด็กดี เธอเตือนมุตตา ด้วยความหวังดีให้ระวังตัวทั้งจากในหอและจากผู้ชาย

“คนแต่งงานแล้ว เขาก็หย่ากันโครมๆ ว่าแต่หนู อย่ารีบได้เปรียบเสียเปรียบกันนะ เล่นตัวไว้ก่อนพรสอนไว้”

มุตตาอึ้งพูดไม่ออก สะเทือนใจเมื่อนึกถึงเรื่องของตัวเอง...

ooooooo

วีกิจ ประสิทธิ์ชัย รัชนก และมุตตาไปทานข้าวดูหนังหลังเลิกงาน มุตตานั่งเหม่อ ท่าทางเลื่อนลอย เหมือนคนใจไม่อยู่กับตัวจนวีกิจทัก มุตตาฝืนยิ้ม รัชนก จับตามองอยู่แล้ว เธอบอกให้สองหนุ่มไปซื้อตั๋วหนังเพื่อเธอจะได้มีเวลาคุยกับมุตตา...

“พี่ตาต้องโกรธกับแฟนมาแน่ๆเลย” รัชนกหยั่งเชิง

“ไม่ได้โกรธหรอกค่ะ แค่มีเรื่องไม่เข้าใจกันนิดหน่อย”

รัชนกมองมุตตาอย่างเห็นใจ แกล้งหยิบมือถือมาดู ตีหน้าเศร้า บอกว่ายังไม่ได้เติมค่าโทร. เธอขอยืม มือถือมุตตา มุตตายื่นให้และนั่งเหม่อมองไปทางอื่น รัชนกยิ้มสมใจ แอบกดเช็กเบอร์โทร.เข้าออก...

แท้ที่จริง...รัชนกก็คือสายลับของเนตรนภิศ ถูกส่งเข้าไปที่กระทรวงเพื่อสืบเรื่องเจนภพกับมุตตา เธอเก็บข้อมูลได้พอสมควรแล้วจึงนัดแจงจิตและเนตรนภิศเพื่อรายงานผล...

“พี่ตากับ ผอ.เจนภพ ไม่มีอะไรกันค่ะ”

“หนูแน่ใจหรือ แล้วที่แอบโทรศัพท์กันบ่อยๆล่ะ” แจงจิตยังสงสัย

“พี่ตามีแฟนเป็นนักธุรกิจส่งออก พี่ตาบอกว่าถูก ผอ. ตามตื๊อตามจีบบ้าง นกก็เตือนให้พี่ตาอยู่ห่างๆไว้”

รัชนกตีหน้าซื่อตาแป๋วเล่าเรื่องอย่างไม่มีพิรุธใดๆ แจงจิตโล่งที่เรื่องคงไม่มีอะไรเลวร้ายอย่างที่คิด แอบดีใจที่ไม่ได้เป็นกระต่ายตื่นตูม รีบบอกนพนภาให้เรื่องใหญ่โต...

แจงจิตขอตัวกลับไปแล้ว เนตรนภิศ นายจ้างที่แท้จริงของรัชนกรีบถามถึงเรื่องจริงๆ รัชนกบอกว่า

“พี่ตากับ ผอ. ลักลอบคบกันจริงๆ และไม่ใช่แค่ เริ่มต้น แต่มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกันแล้ว”

“ดี รอให้มันรักใคร่พัวพันกันจนดิ้นไม่หลุดยิ่งกว่านี้ แล้วค่อยบอกนังพี่สาวฉัน ฉันอยากเห็นมันเต้นเร่าๆ ร้องกรี๊ดๆ ไม่มีความสุขอีกเลยในชีวิต” เนตรนภิศตาวาว แสยะยิ้มเหมือนนางร้ายในละครทีวี “และก็ทำยังไงก็ได้ ยุยงส่งเสริมให้นังเด็กโง่กับพี่เขยบ้ากามของฉันหน้ามืดตามัวยิ่งขึ้น!”

รัชนกแสร้งทำสีหน้าลำบากใจ บอกว่าเป็นเรื่องยากมาก เนตรนภิศค้อน แววตารู้ทัน...

ooooooo

นพนภาตามคุมเจนภพเพราะเริ่มไม่ไว้ใจที่เขากลับบ้านดึกติดกันหลายคืน เธอมารับเขาไปทานกลางวัน โดยไม่บอกล่วงหน้า เจนภพนัดกับมุตตาเอาไว้ถึงกับอึ้งเมื่อเห็นเมียรักรออยู่หน้าห้องทำงาน...

“สวัสดีจ้ะหนูมุตตา ไม่ได้เจอกันเลย คราวนายกิจจัดงานวันเกิดให้หนู ฉันก็ไม่อยู่ งั้นฉันขออวยพรวันเกิด ย้อนหลัง มีความสุขมากๆ นะจ๊ะ”

“ขอบคุณค่ะ คุณนพนภา”

“ต๊าย เรียกซะเต็มยศ เรียกอานภาเถอะ”

นพนภาพูดคุยกับมุตตาอย่างสนิทสนม เพราะเอ็นดู คิดว่าเป็นแฟนหลานชาย มุตตาเสียวสันหลังวาบ ยืนนิ่งทำอะไรไม่ถูก เจนภพแสร้งตีหน้าเข้มสั่งงานกลบเกลื่อน มุตตาขมขื่นกับสภาพอิหลักอิเหลื่อเช่นนี้ เธอกัดริมฝีปาก กลั้นน้ำตารับคำเบาๆ นพนภาชวนมุตตาไปทานข้าวด้วยกัน เธอปฏิเสธไม่ออกได้แต่พยุงตัวเดินตามทั้งสองไป...

ที่ร้านอาหาร...นพนภาเอาอกเอาใจเจนภพอย่างออกนอกหน้า ป้อนโน่นตักนี่ให้อยู่ตลอด มุตตามองตาม ด้วยความอิจฉา เธอปั้นหน้ายิ้มแต่ในใจแทบกระอัก...

นพนภามาส่งเจนภพและมุตตาหลังมื้อกลางวัน เธอนัดกับเจนภพว่าจะมารับตอนเลิกงาน วีกิจกลับมา เห็นนพนภายืนอยู่กับเจนภพและมุตตา เขาเข้ามาทักทายอาสาว กลับโดนอาแซวจนเหวอไป

“แล้วทำไมทิ้งหนูตาไว้คนเดียว เป็นแฟนกันภาษาอะไร เดี๋ยวฉันยุให้หนูตาทิ้งไปมีแฟนใหม่ดีกว่า”

มุตตายืนนิ่งหน้าถอดสี วีกิจอึกอัก เขาตัดสินใจไม่ปฏิเสธ อรพิม ทิพอาภา ประสิทธิ์ชัย และรัชนก เดินเข้ามาสมทบ นพนภาไปแล้ว มุตตาหมุนตัวเดินแกมวิ่งเข้าไปในตึกทันที เจนภพเดินตามไปห่างๆ...

เจนภพตามมาทัน เขาบอกมุตตาว่าอยากคุยด้วย เธอโกรธและยังไม่พร้อมจะฟังอะไร มุตตาผลุนผลันวิ่งเข้าห้องน้ำ เจนภพมองตามอย่างห่วงๆ พอดีกับที่กลุ่มของวีกิจเดินมา เจนภพจึงรีบผละออกไป...

มุตตาเครียดจัด คับแค้นใจที่ต้องกินน้ำใต้ศอก เธอปล่อยโฮทันทีที่ประตูห้องน้ำปิดลง รัชนกตามเข้ามาเรียก ถามอาการเธออย่างเป็นห่วง มุตตาหน้าซีดเปิดประตูออกมา รัชนกแสดงท่าทางเห็นอกเห็นใจ แต่มุมปากกลับยิ้มนิดๆ...

ช่วงบ่ายฝนทำท่าจะตก มุตตาไม่เป็นอันทำงาน เหม่อลอย นั่งดูอะไรเรื่อยเปื่อยในอินเตอร์เน็ต เธอนึกภาพครอบครัวสุขสันต์ของเจนภพแล้วน้อยเนื้อต่ำใจในโชคชะตาที่ต้องมาแอบรักผู้ชายที่มีเจ้าของ เธอหมางเมินและพยายามเลี่ยงเขาตลอด ไม่ว่าเขาจะส่งสายตาหรือพูดจาด้วย เธอก็ไม่มีท่าทีอะไรตอบ...

ฝนเริ่มตกหนักตอนเลิกงาน...นพนภามารับเจนภพกลับบ้าน ทุกคนในแผนกรีบแยกย้ายกลับ เหลือมุตตาคนเดียวในแผนก มุตตาเหงาและอ้างว้างขึ้นมาจับใจ เธอคิดถึงวีกิจ โทร.หาเขาที่โต๊ะทำงานเพื่อขอติดรถกลับบ้านด้วย ปริมเป็นคนรับสาย บอกว่าเขากลับไปแล้ว มุตตาอึ้งไปเล็กน้อย แม้แต่วีกิจก็ไม่อยู่ในวันที่เธอต้องการใครสักคน หรือว่าสุดท้ายแล้วเธอต้องอยู่คนเดียวและเป็นแค่ตัวสำรอง...

วีกิจเห็นฝนตกหนัก เขาให้ปริมติดรถไปลงที่ท่ารถหน้ากระทรวง มุตตาออกจากตึก เห็นรถวีกิจแล่นผ่าน มีปริมนั่งอยู่ด้วย จึงพยายามร้องเรียกเขา ปริมหันมาเห็นมุตตา รีบหลอกล่อให้วีกิจให้หันไปทางอื่น ส่วนตัวเองแอบยิ้มเยาะมุตตา เหมือนอยากจะบอกว่าถึงทีฉันบ้าง! มุตตาอึ้งไปนิดเพราะไม่คิดว่าวีกิจจะเมินใส่ตน...

ฝนตกหนักเหมือนฟ้ารั่ว มุตตาซ้อนวินมอเตอร์ไซค์ รับจ้างเข้าซอย เสื้อเปียกฝนมองเห็นทรวดทรงองค์เอว คนขับแสยะยิ้มหื่น เบรกรถเป็นระยะให้หน้าอกมุตตาเบียดกระแทกกับแผ่นหลังและเริ่มพูดจาโลมเลีย มุตตาเห็นท่าไม่ดีขอลงกลางทาง คนขับกระชากมุตตาเข้ามุมมืดข้างทางและพยายามจะข่มขืน มุตตาร้องกรี๊ดดิ้นรนผลักไสเหมือนคนบ้า วีกิจเป็นวีรบุรษขี่ม้าขาวมาช่วยได้ทันเวลา เขาทรุดตัวลงตรงหน้ามุตตาที่ยังกลัวจนตัวสั่น มุตตามองหน้าเขาแล้วโผเข้ากอดร้องไห้โฮ วีกิจอึ้งไปเล็กน้อยแล้วกอดปลอบเธอ...

ooooooo

วีกิจนั่งรอเสื้อที่เอาไปปั่นแห้ง มุตตายังตกใจ นั่งหน้าซีดไม่พูดไม่จา ศรีและพรมองอย่างเวทนา วีกิจเดินไปปลอบ มุตตาน้ำตารื้นขอบคุณเขาจากใจจริง เขาช่างเป็นเพื่อนที่แสนดี นึกเสียใจที่ทำไมถึงรักเขาไม่ได้ เธอนิ่งไปเล็กน้อยเหมือนอยากบอกอะไรบางอย่าง แต่ไม่กล้าพอ ได้แต่เปรยว่า

“ฉันเบื่อคนที่นี่เต็มที ฉันอยากลาออก”

“แล้วคุณจะไปทำงานที่ไหน หรือว่า...จะไปทำกับแฟนคุณ”

มุตตาอึ้ง เขารีบขอโทษและบอกว่าทราบเรื่องแฟนเธอจากรัชนก เธอมองเขา น้ำตาไหลพรากอย่างเจ็บปวด แต่ไม่รู้จะอธิบายอย่างไร วีกิจดึงเธอมากอดปลอบใจ

“ขอโทษครับ ผมพูดอะไรผิดไปหรือเปล่า”

มุตตายิ่งเศร้าสะอื้นฮักอย่างแรง เรื่องที่เธอเจอตลอดทั้งวัน มากมายเกินกว่าที่สาวเปราะบางอย่างเธอจะรับไหว โลกอันแสนสวยงามของเธอพังครืนลงมาไม่เป็นท่า เธออยากหนีไปให้ไกลเผื่อว่าอะไรๆ มันจะดีขึ้น วีกิจไม่รู้ถึงความอัดอั้นนี้ เขาทำตัวไม่ถูก กอดเธอไว้อย่างปลอบประโลม

แปลกโทร.หามุตตาคืนนั้น เธอยิ่งร้องไห้หนักเมื่อได้ยินเสียงพ่อ เขาตกใจถามว่าเกิดอะไรขึ้น เธอบอกว่า คิดถึงบ้านและไม่สบายใจเรื่องที่ทำงานนิดหน่อย...

“ไปมีเรื่องกับใครล่ะลูก เพื่อนร่วมงานหรือว่าหัวหน้า”

“หัวหน้าค่ะ” มุตตากัดริมฝีปากกลั้นสะอื้น

“งั้นก็ต้องดูว่าเราผิดเองหรือเปล่า”

“หนูผิดเองค่ะ หนูผิดเอง” น้ำตาเหมือนจะรื้น ออกมาใหม่

“ใจเย็นๆ นะลูก ผิดแล้วก็แก้ตัวใหม่ อย่าทำผิดซ้ำอีก”

คำพูดปลอบใจของพ่อกระแทกใจเธอเข้าอย่างจัง น้ำตาไหลออกมาอีก พิณยืนฟังพ่อลูกคุยกันแล้วทำหน้าเบ้ ตะโกนใส่โทรศัพท์ พูดกระแนะกระแหนลูกสาว...

“ทำเป็นเก่ง จะไปรับราชการ จะอยู่ด้วยตัวเอง แป๊บเดียวร้องไห้ขี้มูกโป่งซะละ”

มุตตาได้ยินแม่เต็มสองหู เธอสะอึก น้อยใจแม่สุดๆ อะไรก็ไม่ร้ายเท่าเมื่อแม่เปรียบเทียบเธอกับมุนินทร์ แฝดพี่ที่เก่งทุกเรื่องในสายตาแม่

“ถ้าเป็นยายนิน เขาไม่มานั่งร้องไห้อยู่หรอก ป่านนี้เข้าปะฉะดะนานแล้ว ต่อให้หัวหน้าก็เถอะ!”

มุตตากัดริมฝีปากอย่างแรง อัดอั้นตันใจเหลือ

จะกล่าว เธอปาดน้ำตาทิ้ง เปลี่ยนใจฮึดสู้ขึ้นมาใหม่ เธอจะแพ้มุนินทร์ไม่ได้!

ooooooo

หลายวันต่อมา...มุตตายังคงไปทำงานอย่างเลื่อน ลอย อยู่ๆ ก็โดนดึงหายเข้าห้องไป ปริมเดินตามมุตตา มาห่างๆ เห็นแค่แขนที่ยื่นออกมาแวบๆ แต่ไม่รู้ว่าแขนใคร...

มุตตายืนคุยกับเจนภพอยู่ในห้อง พยายามพูดจาเพื่อปรับความเข้าใจ มุตตาบอกว่าเธอทนไม่ไหวแล้วที่ต้องคอยหลบๆซ่อนๆ หรือเล่นละครหลอกตาคนอื่น

“ตาก็รู้ว่าจะให้ใครรู้เรื่องเราไม่ได้ ตาเป็นคน เสียนะ ไม่ใช่ผม”

“ใช่! ตาเป็นคนเสีย มีแต่ ผอ. ที่เป็นคนได้”

“ตาเป็นคนบอกเองนะว่าตาไม่ต้องการอะไร ขอให้เรารักกันก็พอแล้ว และผมรักตาที่สุด”

“แต่คุณนพนภายังรัก ผอ. มาก”

มุตตาสวมวิญญาณนางเอกละครอีกครั้ง ประชด ประชันแดกดันจนเขาอ่อนใจ เธอมองหน้าเขาอย่างเจ็บช้ำ เจนภพรู้ว่าควรจะรับมือมุตตายังไง เขายกเอาอุดมคติ ความรักในนิยายน้ำเน่ามาพูดกับเธอ พยายามอธิบายให้เธอฟังว่าเขากับนพนภาไม่เคยรักกัน แต่รักกันออกสื่อเพื่อสร้างภาพ...

“เขาเป็นแม่ของลูก ที่ผมต้องทนอยู่ก็เพราะลูก”

คำพูดของเจนภพที่อ้างความเป็นพ่อเหมือนคำประกาศิต มุตตาใจอ่อนยวบ กลับไปเชื่อเขาหมดใจเหมือนเดิม เจนภพโล่งใจ กล่อมเธอให้รอเขาพร้อมอีกหน่อย ยิ้มในหน้าแล้วเข้าคลอเคลีย มุตตาอ่อนระทวยเหมือนเคย...

มุตตาเดินผ่านแผนกวีกิจ ได้ยินปริมเม้าท์ว่าเห็นเธอโดนดึงเข้าห้อง วีกิจอึ้ง ประสิทธิ์ชัยเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง มุตตาหน้าซีดราวกับกระดาษ ตามประสาสาวหน้าบาง รัชนกที่เดินมาด้วยแอบมองอาการมุตตาอย่างรู้ทัน ปริมเล่าต่อว่ายืนรออยู่ห้านาที เห็นเจนภพเดินออกมา ตามด้วยมุตตาหลังจากนั้นพักใหญ่ๆ วีกิจชักเคืองที่ปริมพูดถึง มุตตาและเจนภพในแง่ไม่ดี มุตตาตัดสินใจปรากฏตัว ทุกคนในแผนกเห็นเธอแล้วสะกิดกันไปมา...

ปริมเห็นหน้ามุตตา อึ้งไปนิดแต่ก็เชิดหน้าขึ้นใหม่ ส่งสายตาเย้ยหยัน คาดคั้นมุตตาเรื่องความสัมพันธ์กับเจนภพ มุตตาหน้าซีดลงอีก วีกิจส่งสายตาเห็นใจให้เธอ รัชนกเห็นอาการมุตตา นัยน์ตาเป็นประกาย พูดเสียงอ่อน

“ตายจริง ทำไมถึงเข้าใจผิดอะไรไปใหญ่โตขนาด นั้นคะ ในห้องน่ะ ตอนแรกมีนกกับ ผอ.พอพี่ตาเดินผ่าน นกเองค่ะที่ดึงพี่ตาเข้าไป”

ปริมอึ้ง ลังเลเรื่องที่เห็น เถียงกลับแต่ไม่มีคนเชื่อ เธออัดอั้นมองรัชนกตาเขียว รัชนกแกล้งห่อไหล่หลบตา มุตตาเพิ่งได้สติมองเธออย่างเย็นชา ปริมสะบัดหน้าลุกออกไป...

วงเม้าท์แยกย้ายกันไปแล้ว มุตตาหันไปขอบใจ รัชนก สายลับสาวแกล้งตีหน้าซื่อบอกว่าเชื่อใจเธอ

“พี่ตาไม่ต้องพูดอะไรหรอกค่ะ นกรู้ว่าพี่ตาไม่มีวันทำตัวอย่างงั้น”

มุตตาสะอึก พูดไม่ออก รู้สึกผิดขึ้นมานิดๆ ที่ทรยศความเชื่อใจของมิตรที่แสนดีอย่างรัชนก...

ooooooo

วีกิจไปสังสรรค์กับกริบและประสิทธิ์ชัย เขานั่งคุยกับกริบที่มุมหนึ่ง กริบถามเรื่องประสิทธิ์ชัยกับรัชนก วีกิจบอกว่าไม่ค่อยรู้เรื่อง เจ้าชู้แบบประสิทธิ์ชัยเอาแน่เอานอนอะไรไม่ได้...

“แล้วเรื่องแกกับคุณมุตตาเป็นยังไงบ้าง”

“ฉันเป็นแค่เพื่อนจริงๆว่ะ ฉันรู้มาว่าตามีแฟนแล้ว แต่ยังไม่ยอมเปิดตัวสักที”

“ก็ดีที่แกยอมรับสภาพแค่เพื่อนได้ คุณมุตตาเขาโชคดีแล้วที่มีเพื่อนอย่างแก”

วีกิจยิ้ม เขาเองก็สบายใจขึ้นเยอะ...

นพนภาอยู่บ้านกับลูกๆ ต้องกับต่อแขวะกันไปมาเหมือนเคย แต้วส่งแฟ้มค่าใช้จ่ายให้นพนภา เธอรับมาดู แล้วตาโตเมื่อเห็นบิลค่าโทรศัพท์หลายหมื่นต่อดึงขึ้นมาดูรายละเอียดแล้วบอกว่าเป็นค่าโทร.ไปโหวตนักร้องในรายการเรียลลิตี้ นพนภาโมโหมาก วิ่งวุ่นโวยวายกับคนทั้งบ้าน หาตัวคนโหวต ปรากฏว่าเป็นต้อม...

นพนภาพูดไม่ออก ต้อมยังเด็กและมีอาการไม่ค่อยปกติ ชอบเลียนแบบคำพูด โดยเฉพาะคำหยาบหรือ คำพูดสองแง่สองง่าม เธอเสไปบ่นเรื่องรายจ่ายในบ้านและเลยไปนินทาเจนภพให้ลูกฟัง...

“พ่อแกน่ะ ไม่เคยรับผิดชอบอะไรเลย แม่จ่ายอยู่คนเดียว”

“แล้วมีค่าตัวพ่อทุกเดือนด้วยไม่ใช่หรือฮะ” ต่อเหน็บพ่อขึ้นมาลอยๆ

นพนภาฟังแล้วอึ้ง อธิบายเสียงอ่อนว่า เจนภพตำแหน่งใหญ่ขึ้น ต้องมีภาษีสังคมบ้างเป็นธรรมดา ต่อทำหน้าไม่เชื่อ เหน็บพ่อว่าเอาเงินไปปรนเปรอเมียน้อย นพนภาของขึ้นเมื่อได้ยินคำว่าเมียน้อย เธอแขวะเจนภพให้ลูกฟังอีกชุดใหญ่ เจนภพเข้ามาได้ยินเข้าพอดี เคืองเมียขึ้นมาทันที...

“คุณใส่ไฟลูกแบบนี้ ลูกมันถึงได้ไม่เคารพพ่อ เคารพเชื้อ”

“ลูกมันทนความสำส่อนของพ่อไม่ได้ต่างหากล่ะ”

“อุตส่าห์กลับมาแต่หัววัน กลับมาก็ต้องเจออย่างนี้”

นพนภาเห็นสามีโกรธจัด เลยอ่อนลง เธอบอกว่าซื้อมือถือรุ่นใหม่มาให้เขา เจนภพได้ยินแล้วถอนใจเบาๆ เขารู้จักเมียตัวเองดี ทั้งหลงตัวเองและชอบยกตนข่มท่าน พอเขาหรือลูกทำท่าไม่พอใจ เธอก็จะหาสารพัดของมีค่า มาตบหัวให้หายโกรธ ในเมื่อนพนภาไม่สามารถให้ความสุขกายสบายใจในบ้านได้ เขาก็ต้องไปหาจากที่อื่น...

เจนภพง่วนอยู่กับโทรศัพท์เครื่องใหม่บนเตียง นพนภาชวนคุยเรื่องมุตตา เขาก็ไม่ตอบ เธอโมโหนึกว่าเขาแอบคุยกับเมียน้อย ลุกพรวดไปกระชากมือถือจากมือสามี กดเช็กเบอร์โทร.เข้าออก มีแต่ชื่อ ‘แจงจิต 1’ โวยวายสงสัยว่าสามีเปลี่ยนไปกิ๊กกับเลขาสาวใหญ่ เจนภพทำเนียนบอกว่าเจ้านายกับเลขาก็ต้องมีเรื่องต้องติดต่อกันบ่อยๆ นพนภาผ่อนลง ส่งมือถือคืน เจนภพโล่งใจ ขืนให้เมียโทร.เช็ก ความคงแตกว่าเป็นเบอร์มุตตา...

นพนภากลับมาพูดถึงมุตตาว่าดูแปลกๆ เจอกันครั้งก่อนก็ถามคำตอบคำ ยืนนิ่งหน้าซีดอยู่ตลอดเวลา เจนภพรีบเปลี่ยนเรื่องกลัวเมียจะสงสัย นพนภายังไม่หยุดถามถึงรัชนกต่อ เจนภพบอกว่าเป็นพนักงานชั่วคราวคนใหม่ และกำลังกิ๊กกั๊กกับประสิทธิ์ชัย นพนภายังไม่วายดักคอสามีว่าอย่าเผลอไปกิ๊กร่วมด้วยแล้วกัน...

เจนภพเริ่มเล้าโลมเมียให้เปลี่ยนเรื่อง นพนภาลืมเรื่องจับผิดไปเลย พอใจกับสัมผัสของสามี

“บางทีฉันก็สงสัยว่าคุณยังรักฉันอยู่ไหม”

“อยู่กันมาเป็นสิบปี ยังจะมาถามอีก ถ้าไม่มีคุณ ผมก็ไม่มีวันนี้”

“เพราะฉันยังมีประโยชน์กับคุณน่ะสิ”

เจนภพเริ่มซุกไซ้หนักขึ้น เขาพร่ำบอกรัก โอ้โลมปฏิโลมด้วยคำหวาน มุกเดิมๆที่ใช้ได้ผลกับผู้หญิงทุกคน ไม่เว้นแม้แต่นพนภา!...

หลังจากวันนั้น นพนภาไปดูงานที่ต่างประเทศ เจนภพไปนั่งเล่นบ้านสรรค์ บ่นกลุ้มใจเรื่องมุตตา

“ตอนแรกข้าก็คิดว่าเล่นๆ แต่ตารักข้าจริงๆ เอ็งรู้ไหม ตาไม่เคยเรียกร้องอะไรจากข้าเลย บางทีเที่ยวกัน ตาเป็นคนออกเงินด้วยซ้ำ”

สรรค์เห็นเค้าลางความวุ่นวาย แนะให้เพื่อนรีบชิ่งก่อนที่นพนภาจะจับได้ เจนภพสีหน้าลำบากใจ

“ข้าทิ้งตาไม่ได้ ข้าแคร์ตา ตาเป็นเด็กดีไม่เหมือนพวกที่ข้าเคยผ่านมา”

ใช่! เขายอมรับว่ามุตตาแสนดี และเขาก็แคร์เธอมาก เขาทิ้งเธอไม่ได้ แต่ก็ให้เมียรู้ไม่ได้เช่นกัน!

ooooooo

มุตตากับวีกิจมาทำงานด้วยกัน เธอพิถีพิถันแต่งตัวเป็นพิเศษ เขามองด้วยความชื่นชมจากใจเพื่อนที่แสนดี มุตตาบอกว่าซื้อมานานแล้ว แต่ไม่มีโอกาสใส่ กระแทกเสียงนิดๆ เหมือนอยากให้กระทบไปถึงใครบางคน...

ปริมหมั่นไส้มุตตาที่แต่งตัวสวยเกินหน้า พูดจากระแนะกระแหนว่าไม่รู้ไปเอาเงินมาจากไหนแต่งสวยมาทำงานทุกวัน วีกิจรีบแก้แทนว่าครอบครัวมุตตามีกิจการที่ต่างจังหวัด มีฐานะพอสมควร ไม่ได้ยากจนอะไร ปริมค้อน เซ็งวีกิจที่คอยปกป้องมุตตาตลอด...

รัชนกลอบสังเกตอาการของมุตตาตลอด เห็นว่าช่วงนี้ ดูซึมๆ เหม่อลอยและไม่ค่อยพูด เธอทำทีเข้าไปชวนคุยและ เสนอตัวเป็นศิราณี มุตตาตามเกมสายลับหน้าใสไม่ทัน หลุดปากเล่าเรื่องที่มีปัญหากับแฟน รัชนกได้ทีแสดงความหวังดี

“อย่าว่านกแส่เลยนะคะ แต่คนเป็นแฟนกันมันก็ต้องมีกระทบกระทั่งกันบ้าง พี่ตาต้องใจเย็นๆ ให้โอกาสเขาบ้าง นี่เขาตามง้อพี่ตาอยู่แน่เลย”

มุตตาตาวาว ใจชื้นขึ้น เธอหันไปมองทางห้องเจนภพ โดยไม่รู้ตัว รัชนกตาแป๋วจ้องอยู่ แล้วยิ้มที่มุมปากนิดๆ แววตามีเลศนัย...

มุตตาอารมณ์ดีขึ้นหลังจากคุยกับรัชนก เธอเข้าไปในลิฟต์ ชะงักเมื่อเห็นเจนภพตามมา เขากดปุ่มหยุดลิฟต์ และบอกว่ามีเรื่องต้องคุยกัน

“อย่าทำตัวห่างเหินอย่างนี้สิตา”

“ยังไงเราก็ต้องห่างเหินกันต่อหน้าคุณนพนภาหรือใครต่อใครอยู่แล้วไม่ใช่หรือคะ”

มุตตาสวมบทนางเอกละครอีกครั้ง ตีโพยตีพายอย่างอึดอัดใจ เจนภพสบตานิ่ง เริ่มโอ้โลมเธอด้วยคำรัก และสัมผัสหวาน เขาชวนเธอไปเที่ยวทะเล มุตตาตาพราว ดีใจที่ได้ไปเที่ยวกันสองคนเป็นครั้งแรก หลงคิดว่าเขาแคร์เธอ อยากใช้เวลากับเธอมากขึ้น มุตตาใจอ่อนยวบจนแทบไม่เหลือความคับข้องใจอะไรอีก...

ประตูลิฟต์เปิดออก แจงจิตยืนรออยู่หน้าประตู เจนภพและมุตตาอยู่คนละมุม ท่าทางมีพิรุธ เจนภพก้าวออกมาจากลิฟต์ มุตตารีบผละออกไป แจงจิตยังหน้านิ่ง ไม่พูดอะไรแต่แววตารู้ทัน เจนภพตีหน้าขรึม คุยเรื่องงาน กับแจงจิตกลบเกลื่อน แจงจิตถอนใจเบาๆยื่นทิชชูให้เจ้านายและบอกว่ามีรอยลิปสติกอยู่ที่หน้า เจนภพอึ้ง แจงจิตไม่พูดอะไรอีก แต่หันไปมองมุตตา แววตาครุ่นคิด...

ooooooo

มุตตาตื่นเต้นที่จะได้ไปทะเลกับเจนภพ เธอชวนรัชนกไปเดินดูของที่ศูนย์การค้า รัชนกยุให้เธอซื้อของมากมาย เอาไว้แต่งสวยเอาใจแฟน มุตตาอยากให้เจนภพประทับใจเลยทุ่มหมดหน้าตัก รัชนกหลอกถามมุตตาจนรู้ว่าจะไปที่ไหน พักโรงแรมอะไร เธอแอบยิ้มน้อยๆ คิดแผนการบางอย่างในใจ...

มุตตาเดินหอบถุงข้าวของผ่านล็อบบี้ ฤดีทวงค่าเช่าบ้านเพราะเลยกำหนดจ่ายมาหลายวัน เธอไม่เคยทวง ก่อนหน้านี้เพราะมุตตาไม่เคยผิดเวลา มุตตาบอกว่าจะไปกดจากตู้เอทีเอ็มให้ พรอาสาไปเป็นเพื่อน...

มุตตามองดูยอดเงินคงเหลืออย่างใจหาย เธอไม่รู้ตัวมาก่อนว่าใช้เงินไปมากแค่ไหนช่วงที่ผ่านมา เธอควักบัตรเครดิตออกมากดแทน พรห้ามไว้เพราะดอกเบี้ยแพง สาวใหญ่แนะให้มุตตาไปกู้นอกระบบกับเสี่ยเจ้าของคาเฟ่ที่เธอทำงานอยู่ มุตตาจนใจไม่มีทางเลือก...

มุตตามองเงินสดสองหมื่นบาทที่กู้มาจากเสี่ยเจ้าของคาเฟ่อย่างชั่งใจ ใจหนึ่งก็ละอายที่ทุ่มเททุกสิ่งทุก อย่างเพื่อผู้ชายที่มีเจ้าของแล้ว ส่วนอีกใจก็นึกถึงความสุขของตัวเองและความรักที่มีต่อเจนภพ ความรู้สึกผิดก็ค่อยๆเลือนหายไป เธอตายได้เพื่อความรักจริงๆ...

ooooooo

เจนภพพามุตตาไปเที่ยวรีสอร์ตหรูชายทะเล ทั้งสองทำตัวเหมือนคู่รักข้าวใหม่ปลามัน ทำกิจกรรมทุกอย่าง เหมือนมาฮันนีมูน เจนภพหลงใหลมุตตาที่แปลงร่างเป็นสาวสวยพราวเสน่ห์ เซ็กซี่และยั่วยวน เธอยอมปลี่ยนแปลง ตัวเองอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อนเพื่อมัดใจเจนภพ แม้จะรู้ว่าผิด แต่เธอก็ยินดีทำเพราะความรักที่มีต่อเขา...

มุตตาสำลักความสุข เผลอเปรยกับเจนภพว่าอยากมีลูก เจนภพสะดุ้ง แต่เห็นท่าทางเพ้อมีแววฝันของมุตตา แล้วหนักใจ...

“ผู้หญิงทุกคนอยากมีลูกกับคนที่ตัวรัก แล้วทำไมตาถึงอยากมีลูกไม่ได้”

“อย่าพูดบ้าๆนะตา นี่ตายังกินยาคุมอยู่ใช่ไหม” เจนภพถามสีหน้าร้อนรนสุดๆ

มุตตาพยักหน้ารับว่ายังกินยาอยู่ เขาโล่งอก กล่อมเธอเสียงอ่อน

“ผมเข้าใจว่าตารู้สึกยังไง ตอนนี้ทุกอย่างมันซับซ้อนพอแล้ว ตาอย่าคิดให้มันวุ่นวายอีกเลย”

เจนภพบอกผลัดให้เธอรออีกหน่อยเหมือนทุกที เขายกเรื่องลูกขึ้นมาอ้าง เธออัดอั้น แอบสงสัยว่าต้องรอไปอีกนานแค่ไหน...

เจนภพและมุตตาหลงระเริงกับความสุขแบบชั่วครั้งชั่วคราวจนไม่ได้สนใจว่า ภาพแห่งความสุขเหล่านั้น โดนบันทึกไว้โดยตากล้องฝีมือดี...

เนตรนภิศนั่งดูคลิปในห้องพักข้างๆพร้อมกับรัชนกและศักดิ์ชาย ตากล้อง ด้วยรอยยิ้มสะใจ ภาพที่เห็นแม้เป็นจังหวะที่มุตตาหันไปทางอื่น แต่ว่าเจนภพหันมามองกล้องเต็มหน้า...

“เชอะ อุตส่าห์มาซุกอยู่ในรีสอร์ตส่วนตัว ห้ามคนนอกเข้า คิดเหรอว่าจะพ้น!”

“คุณนภิศจะบอกคุณนภาเลยไหมคะ” รัชนกถามยิ้มๆ

“ไม่รู้สิ เอาไว้โอกาสเหมาะๆกว่านี้ดีกว่า ตอนนี้พี่สาวฉันกำลังอารมณ์ดี อะไรทุกอย่างในชีวิตดีจนน่าอิจฉาไปหมด ฉันไม่อยากทำลายความสุขของพี่สาวฉัน” เนตรนภิศพูดเสียงอ่อน ขัดกับแววตาสะใจ...

เจนภพจะไปเที่ยวชะอำกับสรรค์ต่อ เขาบอกมุตตาให้เตรียมตัวกลับแต่เช้า เธอขอตามไปด้วยแต่เขาไม่ให้ไป เพราะแอ๋ว เมียของสรรค์จะไปเที่ยวด้วย มุตตาถอนใจเบาๆ นึกน้อยใจในโชคชะตาของตัวเอง เธออยากคบกับ เขาอย่างเปิดเผยเหมือนคู่รักปกติ ไม่ใช่แค่คนคลายเหงา คู่รักคู่นอนชั่วคราว ประเภทเมียเผลอแล้วเจอกันแบบนี้ หรือว่าเธอต้องทำอะไรสักอย่าง...

กลางดึกคืนนั้น...มุตตายืนนิ่ง แกะยาคุมออกจากแผงทีละเม็ด แล้วเททิ้งลงชักโครกทั้งหมด!...

ooooooo

นพนภากลับจากดูงานที่ต่างประเทศเร็วกว่ากำหนด เธอเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดอยู่บ้านกรุยกราย เห็นต้องนั่งดูรายการเพลงเกาหลีเหมือนเคย อดแขวะลูกไม่ได้...

“แม่เชื้อกลับบ้านมา ทักซักคำก็ไม่มี”

ต้องยังเฉย เอือมจะต่อล้อต่อเถียงกับแม่ เธอหันไปแขวะต่อ เรื่องที่เขามีแนวโน้มจะเบี่ยงเบนเป็นเกย์ ต่อตาเขียวปัด ต้อมเดินผ่าน แก้มเปรอะช็อคโกแลต...

“ช็อคกาแลต ช็อคการี”

นพนภาสะดุ้ง ตกใจที่ได้ยินคำหยาบโบราณจากปากลูกสาวคนเล็ก แต้วกับยายแหวงเอาอาหารเย็นเข้ามาเสิร์ฟ นพนภาถามว่าใครเป็นคนพูดให้ต้อมฟัง ต่อหันมาบอกเสียงเรียบว่านภางค์ เพราะดูนางร้ายในละครทีวีแล้วอิน นพนภาอึ้งไป เจนภพกลับเข้ามาพอดี...

เจนภพหิ้วถุงของฝากจากทะเลเข้ามา เขาทักนพนภาแล้วถามทำไมกลับเร็ว เธอไม่ตอบแต่ย้อนถามเขาว่าไปไหนมา เธอโทร.ไปก็ไม่รับ เธอดึงถุงของฝากมาดู...

“อ้อ หอยเสียบดอง ไปเสียบหอยที่ไหนมาล่ะ”

เจนภพสะดุ้งแอบเสียวสันหลังวาบ บอกว่าไปชะอำกับสรรค์และแอ๋ว ถ้าไม่เชื่อให้โทร.เช็กกับสรรค์ได้

นพนภามองสามีตาขวาง บอกว่าไม่ต้องท้า เธอโทร.แน่ แต่จะโทร.หาแอ๋วเพราะน่าเชื่อถือมากกว่า...

แอ๋วเพิ่งวางสายจากนพนภา สรรค์ที่แอบเงี่ยหูฟังอยู่ตลอดมีแววโล่งอก แต่แอ๋วไม่ทันสังเกต เธอบ่นให้สามีฟังเรื่องความขี้หึงโอเว่อร์ของนพนภา...

“แค่ผัวไปเที่ยวกับเพื่อน ไปเช้าเย็นกลับก็ต้องโทร.มาเช็ก เฮ้อ คุณนภาเอ๊ย อย่างงี้ต่อไปถ้าไม่เป็นบ้าก็คงเส้นสมองในโลหิตแตก!”

ooooooo

มุตตากลับมาทำงานด้วยใบหน้าสดชื่น แต่งตัวสวย อารมณ์ดีเป็นพิเศษ หอบถุงของฝากพะรุงพะรัง เธอสังเกตว่าพนักงานในกระทรวงบางคนมองหน้าเธอ หลบตาแล้วซุบซิบกัน เธอสงสัยนิดๆ แต่ไม่คิดอะไรมากเพราะเชื่อว่ามันไม่น่าจะเกี่ยวกับเธอ...

อรพิม ทิพอาภาและเพื่อนร่วมแผนกอีกสองคนนั่งหน้าเครียดอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ มุตตายิ้มร่า

เข้ามาพร้อมถุงของฝาก ไม่ได้สังเกตความผิดปกติของเพื่อน...

“กำลังดูอะไรกันอยู่” มุตตาถามยิ้มๆ

“ดูคลิป มีคนฟอร์เวิร์ดมาเข้าทุกเครื่องเลย” อรพิมตอบเสียงเครียดนิดๆ

“เรื่องไม่ดีอีกแล้วล่ะสิ ไม่ดูดีกว่า” มุตตาพูด

แล้วก็คว้าถุงของฝากกองหนึ่งออกไป บอกว่าจะเอาไปให้ที่ห้องวีกิจ อรพิมมองตามหน้าเครียด ทิพอาภาทำหน้าเหมือนอยากจะร้องไห้ สงสารและเวทนาเพื่อนมาก...

วีกิจยังไม่มาทำงาน แต่ทุกคนที่เหลือในแผนกของเขากำลังนั่งถกเถียงกันเรื่องคลิปเจ้าปัญหา ปริมปักใจเชื่อว่าเป็นภาพหลุดของเจนภพและมุตตา แม้ภาพผู้หญิงจะเบลอๆ แต่ภาพผู้ชายเห็นชัดเลยว่าคือเจนภพ รัชนกแสร้งทำหน้าซีด น้ำตาคลอ พร่ำบอกว่าไม่เชื่อว่ามุตตาจะเป็นผู้หญิงอย่างนั้น...

“ไม่ชัวร์อะไร เห็นอยู่ชัดๆ ผอ.กับนังแสนดีมุตตา” ปริมฟันธง

มุตตาเข้ามาได้ยินพอดี เธอเดินเข้ามาดูที่

หน้าจอ ถึงกับช็อกเหมือนโลกถล่ม ทุกคนเห็นมุตตาแล้วมีทีท่าต่างกัน ประสิทธิ์ชัยอึ้งผสมผิดหวัง ปริมยิ้มเย้ยเหยียดหยาม ส่วนรัชนกน้ำตาคลอเดินมาเกาะแขนมุตตา...

มุตตายังอึ้ง พูดไม่ออก เธอหมุนตัวจะออกจากห้อง ชนเข้ากับวีกิจที่เพิ่งเข้ามา ถุงของฝากหล่นกระจาย

วีกิจไม่รู้เรื่อง เขาช่วยเธอเก็บของ เห็นของฝากจากทะเล ถามมุตตายิ้มๆว่าไปเที่ยวทะเลกับใคร มุตตาอึ้งเป็นคำรบสอง ยืนนิ่งตัวชารีบเดินแกมวิ่งออกไป...

วีกิจงงกับท่าทีตื่นๆของมุตตา เริ่มรู้สึกไม่ดี หันไปถามบรรดาเพื่อนร่วมแผนก ประสิทธิ์ชัยพาเขาไปเปิดคอมพิวเตอร์เพื่อดูคลิปเจ้าปัญหา ภาพที่เห็นคือภาพเจนภพกับมุตตาบนระเบียงรีสอร์ตหรูชายทะเล กำลังคลอเคลียกันอยู่...วีกิจถึงกับอึ้ง เขาสังหรณ์ใจว่าจะเกิดเรื่องใหญ่ตามมาแน่ๆ...

ooooooo

พักกลางวัน...มุตตาไม่ได้ไปทานข้าว แต่นั่งดูคลิป หน้าซีดเผือดอยู่ที่โต๊ะ เธอไม่อยากพบใครเพราะไม่พร้อมตอบคำถาม แจงจิตกลับมาจากข้างนอก มองมุตตาอย่างเวทนาระคนเสียใจ แต่ต้องทำเป็นเฉยเหมือนไม่รู้เรื่อง เธอชวนมุตตาไปทานกลางวันด้วย มุตตาน้ำตาเอ่อ ลุกขึ้นมองแจงจิตอย่างขอบคุณที่เข้าใจเธอ...

มุตตาทำงานอย่างเลื่อนลอยในช่วงบ่าย ทุกคนในแผนกล้วนเวทนาและสงสารเธอ แต่ไม่รู้จะพูดหรือปลอบใจเธอยังไง...ปริม เลอลักษณ์ ฉกรรจ์และนักรบ เข้ามาขอใช้เครื่องถ่ายเอกสาร อ้างว่าหมึกหมด ทิพอาภาลุกขึ้นช่วย อรพิมมองหน้าปริม เห็นรอยยิ้มแปลกๆ แล้วสังหรณ์ว่าคงจะไม่ได้มาแค่ถ่ายเอกสารแน่ๆ...

“ถ่ายเอกสารอะไรนักหนา ถึงต้องยกกันมาทั้งแผนก” อรพิมทักเสียงเรียบ

“หนังสือรณรงค์ให้ประหยัดน้ำน่ะ ดูเหมือนบางคนจะประหยัดเกินเหตุ ถึงขั้นไปกินน้ำใต้ศอกคนอื่น ประหยัดก็จริง แต่เปลืองตัวค่ะ” ปริมเปรยยิ้มๆ แววตาสะใจ

“ฉันว่าอย่างเธอ ประหยัดน้ำลายไว้บ้างก็ดีนะ เพราะดูเหมือนคนบางประเภทปากเน่า พ่นอะไรออกมาก็เน่าหนอนไปหมด” อรพิมโกรธจิกกลับแทนเพื่อน

“อุ๊ยตาย องครักษ์พิทักษ์เมียน้อย” ปริมย้อนขำๆ

มุตตาหน้าซีด ตัวแข็ง แจงจิตเห็นท่าไม่ดี สงสารมุตตาและกลัวจะมีเรื่อง ลุกมาห้ามทัพ เจนภพเข้ามาพอดี ทุกคนชะงัก แต่ปริมคิดอะไรขึ้นมาได้ ยิ้มหวานให้เจนภพ...

“ขอบพระคุณมากสำหรับของฝากจากสมุย รสชาติดี๊ดี มิน่าถึงแอบไปกินกันสองคน!”

เจนภพชะงัก เพิ่งถึงบางอ้อถึงสาเหตุที่วีกิจหมางเมินใส่ตอนที่สวนกับเขาที่ทางเดินหน้าห้อง เขาหันไปจ้องหน้าปริมเขม็ง ปริมหน้าเจื่อนหลบตา พยักพเยิดให้พรรคพวกตามออกไป มุตตาหน้าซีด เจนภพมองเธอหน้านิ่งแล้วเดินเข้าห้อง...

ooooooo

มุตตาเครียดจัดเรื่องคลิป เธอเข้าไปคุยกับเจนภพ เขานั่งดูคลิปจากคอมพิวเตอร์ งุ่นง่านไม่แพ้กัน  เขาถามมุตตาว่าบอกใครเรื่องไปเที่ยวบ้าง มุตตานิ่งไปนิดนึง เธอเล่าเรื่องไปเที่ยวให้รัชนกฟังก็จริง แต่เธอไม่เชื่อว่ารัชนกจะทำร้ายเธอข้างหลังแบบนี้...

เจนภพบอกมุตตาให้ยืนกรานปฏิเสธเสียงแข็ง อย่ายอมรับ เพราะคลิปมันไม่ชัด ใครจะคิดอะไรก็ให้คิดไป มุตตายังไม่เข้าใจ ตามประสาเด็กดีไม่ชินกับการโกหก...

“ตา เราจะเสียทั้งคู่นะ ตาน่ะเสียมากกว่าผมอีก ใครเขาจะมาเข้าใจเราสองคน”

มุตตาพยักหน้าเข้าใจ แต่ก็ยังหนักใจเพราะเธอไม่รู้จะวางตัวยังไง...

“ตอนนี้เราต้องห่างกันสักพัก และตาคงต้องใช้นายวีกิจให้เป็นประโยชน์ สนิทกับเขาให้มากขึ้น”

มุตตาตาเบิกกว้าง เพิ่งจะรู้ว่าเจนภพเคยยุให้เธอคบวีกิจไว้ทำไม เธอปฏิเสธเสียงแข็งเพราะไม่อยากใช้เพื่อนที่แสนดีอย่างวีกิจเป็นเครื่องมือบังหน้าให้เจนภพ

เจนภพอึ้งไปเล็กน้อยที่เธอไม่ยอม ไม่รู้จะเกลี้ยกล่อมยังไง...

“ตามใจตาละกัน ตั้งแต่วันนี้ไปผมคงไปส่งตาไม่ได้แล้ว เราคงต้องเลิกเจอกันด้วย จนกว่าข่าวลือพวกนี้จะเงียบ ตาต้องอดทนนะจ๊ะ”

“ตารู้ค่ะ ตาอดทนมานานแล้ว”

มุตตามองหน้าเจนภพนิ่ง แววตาเจ็บลึก เขาช่างแก้ปัญหาได้ง่ายดายเหลือเกิน เหมือนเขาไม่แคร์เธอเลยสักนิด เธอหมุนตัวเดินจากไป เจนภพมึนไปเล็กน้อย สีหน้ายังเป็นกังวล...

ooooooo

ตอนที่ 4

วีกิจนั่งซึมสงสารมุตตาเรื่องคลิป โกรธตัวเองที่ช่วยหรือปกป้องอะไรเธอไม่ได้ เขาดูภาพในคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊ก มุตตาไปเที่ยวทะเลกับเขาและเพื่อนๆในกระทรวงด้วยกันครั้งก่อน กริบนั่งดูอยู่ด้วย เขามองเพื่อนอย่างเห็นใจ...

“แกแน่ใจนะไอ้กิจ ว่าในคลิปน่ะคือมุตตา”

“มันใช่อยู่แล้ว”

“ไม่น่าแปลกใจว่ะ ที่เธอเสร็จอาแกไปเรียบร้อย สวย ใส ซื่อขนาดนี้”

วีกิจยิ่งเซ็งหนัก เขาไม่คิดว่ามุตตาเป็นผู้หญิงใจง่าย มันน่าจะมีอะไรมากกว่านั้น กริบบอกว่าอย่าไว้ใจหน้าสวยๆ บางทีมุตตาอาจจะไม่ได้ใสซื่ออย่างที่เห็นก็ได้ วีกิจยังไม่เชื่อ เขาคิดว่าเพื่อนมองมุตตาในแง่ร้ายเกินไป...

สร้อยคำเดินไปส่งกริบที่รถ ถามเรื่องวีกิจที่ดูซึมๆ กริบลำบากใจที่จะเล่า เขาเลี่ยงบอกว่าวีกิจมีปัญหากับเพื่อนนิดหน่อย สร้อยคำไม่ค่อยเชื่อแต่ก็ยังไม่อยากถามลูกตรงๆ...

วีกิจยังคิดไม่ตกว่าจะช่วยมุตตายังไง เดินหน้าเครียดมาทำงาน เขาแอบได้ยินปริมพูดถึงมุตตาเสียๆหายๆ

ให้ประสิทธิ์ชัยฟัง ปริมคิดว่าวีกิจโดนมุตตาหลอกใช้เพื่อตบตาคนอื่นๆเรื่องคบกับเจนภพ เธอบอกว่าเคยเห็นเจนภพกับมุตตาทำลับๆล่อๆ กลับบ้านด้วยกันหลาย

ครั้งแล้ว แต่ไม่คิดว่าจะลักลอบเป็นชู้กัน วีกิจสะอึกแต่ยังนิ่งฟังต่อ

“น่าสงสารคุณกิจ โดนหลอกใช้จนกินหญ้าแทนข้าวแล้ว”

“ไม่ต้องสงสารผมหรอกฮะ เรื่องนี้มีคนน่าสงสารกว่าผมอีกหลายคน” วีกิจเดินออกมาพูดเสียงเรียบ

“สงสารทำไมคะ คนทำผิดก็ต้องโดนสังคมประณามอย่างนี้แหละ”

“คนเราทำผิดได้ทุกคน ตอนเราทำผิดเราก็อยากให้คนเห็นใจ เข้าใจและให้อภัยเรา แต่พอคนอื่นทำผิด ทำไมถึงอยากเหยียบย่ำกันนักล่ะครับ”

วีกิจมองหน้าปริมนิ่ง ตำหนิด้วยสายตา ปริมเหวอแต่พยายามระงับไว้ ทำหน้าเชิดกลบเกลื่อน...

เรื่องคลิปเจ้าปัญหาแพร่กระจายอย่างรวดเร็ว

มุตตากลายเป็นเป้าสายตาและหัวข้อซุบซิบของคนกว่าค่อนกระทรวง เธอพยายามทำตัวเป็นปกติ แต่ในใจเครียด รัชนกหวังดีประสงค์ร้าย เสนอให้มุตตาทำอะไรสักอย่างเพื่อแสดงความบริสุทธิ์ใจ แต่มุตตาไม่เล่นด้วย ส่วนอรพิมแน่ใจว่ามุตตาคือผู้หญิงในคลิป แต่ยังเห็นแก่เพื่อนไม่อยากยุ่งและซ้ำเติม...

ปริมหาเรื่องกระแนะกระแหนมุตตาที่โรงอาหาร อรพิมเถียงแทนเพื่อนเลยมีปากเสียงกัน รัชนกมาห้ามทัพแต่แววตายิ้มเยาะสะใจ วีกิจเห็นเหตุการณ์ตลอด ชวนทุกคนไปทานข้าวข้างนอก ปริมโมโหที่มีแต่คนปกป้องมุตตา มุตตามองวีกิจอย่างขอบคุณ วีกิจยิ้มปลอบใจ ผู้คนในโรงอาหารเห็นท่าทีของวีกิจและมุตตาก็ซุบซิบกัน เริ่มคิดว่าผู้หญิงในคลิปอาจจะไม่ใช่มุตตา...

ooooooo

นพนภากลับมาบ้านพร้อมถุงข้าวของพะรุงพะรัง แต้วส่งกระดาษแผ่นเล็กๆให้ เธอรับมาดู มองหน้าสาวใช้งงๆ แต้วบอกว่าเก็บได้ตอนจัดของเข้าตู้ เอามาให้ดูเพราะมันเป็นใบเสร็จจากซุปเปอร์มาร์เกตที่สมุย แต่อยู่ในถุงของฝากจากทะเลชะอำที่เจนภพซื้อมาเมื่อหลายวันก่อน นพนภานั่งนิ่ง คิ้วขมวด...

นพนภาซื้อของมาฝากสร้อยคำ เธอถามถึงวีกิจ สร้อยคำบอกว่ายังไม่กลับ นพนภาแซวว่าสงสัยจะไปขลุกอยู่กับมุตตา สร้อยคำแก้แทนลูกว่าเป็นแค่เพื่อน ไม่ใช่แฟนกัน...

“อ้าว แล้วทำไมภพถึงได้ยืนยันเป็นมั่นเหมาะว่าหนูตาเป็นแฟนตากิจ”

“คุณภพก็ไม่รู้เหมือนกันมั้งคะ เห็นตากิจบอกว่าหนูตามีแฟนแล้ว เป็นหนุ่มใหญ่”

“ตากิจนะตากิจ ปล่อยให้หลุดมือไปได้ เลยเสร็จตาแก่ไปอีกราย!”

นพนภากลับมาเล่าให้เจนภพฟัง เขาสะดุ้งเล็กน้อย แต่ยังเก็บอาการอยู่ เนียนบอกว่าไม่รู้เรื่อง นพนภาบ่นไม่จริงจังนักว่าเสียดายแทนหลานชาย โดยนึกไม่ถึงเลยว่า ตาแก่ที่ว่าจะเป็นสามีตัวเอง!...

วีกิจมาส่งมุตตาที่หอ เธอนั่งเหม่อ เงียบมาตลอดทาง เขาเป็นห่วง พยายามพูดปลอบให้เธอทำใจเรื่องชอบนินทาของคนที่กระทรวง ถ้ามันเป็นแค่ข่าวลือ นานวันเข้ามันก็จะซาไปเอง...

“เพียงแต่ต้องไม่มีเรื่องอะไรมาเติมเชื้อให้ไฟข่าวลือมันโหมกระพือขึ้นมาอีกก็พอ”

มุตตาตัวชา แน่ใจว่าวีกิจรู้เรื่องเธอกับเจนภพและกำลังเตือนให้หยุด เธอมองเขาอย่างละอาย เริ่มรู้สึกตัวว่าทำผิดต่อเขา เธอนั่งนิ่ง ตัดสินใจแล้วว่าต้องทำอะไรเพื่อเขาบ้าง...

“ขอบคุณนะคะ สำหรับทุกอย่างที่คุณทำให้ตา”

“เพื่อนก็มีไว้เพื่อการนี้ไม่ใช่หรือฮะ”

มุตตาก้าวลงจากรถ วีกิจโบกมือลา เธอมองตามแววตาเศร้า พึมพำกับตัวเอง

“ผอ.หลอกใช้คุณ แต่ตาจะไม่ทำอีกแล้วค่ะคุณกิจ”

วันถัดมา แจงจิตหนักใจเรื่องคลิปของมุตตา เธอนัดเนตรนภิศและรัชนกออกมาปรึกษา เลขาสาวใหญ่ต่อว่า รัชนกที่ไม่บอกเธอเรื่องเจนภพกับมุตตา รัชนกแสร้งตีหน้าเศร้าบอกว่าโดนมุตตาหลอกมาอีกที จริงๆแล้วเธอเชื่อว่ามุตตาเป็นคนดีที่โดนเจนภพหลอก แจงจิตถอนใจเบาๆ แววตายังกังวล...

“แต่นี่ข่าวก็ยังไปไม่ถึงหูคุณนพนภานี่คะ ถ้าพี่ตากับ ผอ.เลิกกัน ทุกอย่างก็คงเงียบไปเอง”

รัชนกพูดเหมือนจะปลอบใจ แต่แววตามีแววบางอย่าง เนตรนภิศหูผึ่ง สีหน้าเปลี่ยนไปวูบหนึ่งแล้วได้สติ ยิ้มหวาน บอกแจงจิตเสียงอ่อนว่าดีแล้วที่พี่สาวตนไม่รู้ ไม่งั้นเป็นเรื่องใหญ่แน่ๆ แจงจิตกลับไปแล้ว เนตรนภิศหันมาถามรัชนกทันทีเรื่องที่พูดกับเลขาใหญ่เมื่อกี้ สายลับแอ๊บแบ๊วรีบบอกว่ามันจะเงียบไปเองจริงๆ เพราะไม่มีเชื้อเพลิง...

“งั้นฉันเปลี่ยนใจแล้ว ฉันว่าให้นังพี่สาวฉันเริ่มระแคะระคายได้แล้วล่ะ ตอนนี้เสวยสุขอยู่บนวิมานนานไปแล้ว” เนตรนภิศแสยะยิ้ม แววตาสะใจ...

วันเดียวกันนั้น นพนภาไปตามล่าลูกหนี้ในบ่อนการพนันทำให้เธอได้รู้จักประพงส์ มาเฟียหนุ่มใหญ่ เจ้าของบ่อนคาสิโนและผับหรู ทั้งสองรู้จักชื่อเสียงกันมาบ้างในแวดวงสังคมธุรกิจ แต่ไม่เคยรู้จักกันเป็นการส่วนตัว ประพงส์บอกว่าอยากทำธุรกิจร่วมกับเธอ นพนภาไม่ปฏิเสธเพราะเธอก็ต้องการอำนาจมืดของเขาเช่นเดียวกัน...

ooooooo

รัชนกต้องการหาคนส่งคลิปให้นพนภา เธอคิดว่าปริมเหมาะสมที่สุดเพราะมุตตาเป็นศัตรูหัวใจคนสำคัญ ตอนที่มุตตาหันไปหาเจนภพ ปริมกลับมามีความหวังเรื่องวีกิจอีกครั้ง รัชนกใช้ประโยชน์จากตรงนี้ หลอกให้ปริมเชื่อว่ามุตตาเลิกกับเจนภพและจะกลับไปหาวีกิจ ปริมหน้าเสีย เปลี่ยนเป็นโกรธ ตกหลุมพรางของรัชนกอย่างง่ายดาย...

เจนภพกลับมาบ้านเจอนพนภาอาละวาดและโชว์คลิปเจ้าปัญหาให้ดู เจนภพตกตะลึง ต้องนั่งดูสีหน้าเรียบเฉย ต่อทำหน้าขยะแขยง นพนภาตาวาวก้าวเข้ามาใกล้ ยิ้มเยาะ เจนภพกลืนน้ำลาย หัวสมองทำงานอย่างหนัก...

“อีนังนี่มันเป็นใคร”

“ก็ยายวิมาลาไง เมื่อเดือนก่อนยายนี่โทร.มาโอดครวญขอเงินผม พอผมไม่ให้ก็บอกว่าจะเอาคลิปมาแฉ แต่ผมไม่สนใจ หลังจากนั้นก็มีคลิปนี่ไปโผล่ที่คอมทุกเครื่องที่กระทรวง”

เจนภพสร้างเรื่องเอาตัวรอด เพราะภาพมุตตาเบลอ ทำให้นพนภายังดูไม่ออก เชื่อเจนภพเกินครึ่ง หายโกรธกึ่งหนึ่ง เจนภพโล่งใจ รีบเข้าไปพะเน้าพะนอคลอเคลีย แต่นพนภายังอารมณ์เสียค้าง เธอสะบัดแล้วเดินหนีขึ้นห้องไป แต่ก็ไม่วายขึ้นไปทะเลาะกันเสียงดังตลอดคืน...

“ต๊าย แม่นี่หลอกง่ายจัง”

ต้องเปรยเบาๆ แล้วเดินขึ้นห้องไป เธอเอามือปิดหูแล้วเปิดเพลงเสียงดังเพื่อกลบเสียงทะเลาะของพ่อและแม่ เดินไปหยิบกล่องใส่เม็ดยาที่ซ่อนไว้ในซอกตู้มาทาน แล้วเริ่มเต้นอย่างเมามันส์

ต่อก็เบื่อที่พ่อแม่ทะเลาะกัน  เขาเข้าห้องไปออก กำลังกายอย่างหนัก มีเสียงเตือนดังมาจากจอคอมพิวเตอร์ ต่อเข้าไปเปิดหน้าจอ เห็นชายหนุ่มหน้าตาดีเปลือยร่างกายท่อนบน กล้ามเป็นมัด ต่อค่อยๆ ยิ้มออกมาอย่างพึงใจ...

คืนเดียวกัน สร้อยคำถามวีกิจเรื่องคลิปของเจนภพกับหญิงสาวปริศนา เธอได้ยินว่ามีคนส่งให้นพนภาตั้งแต่บ่าย วีกิจหน้าขรึมลงไปทันที บอกแม่ว่าเรื่องบางเรื่องก็ไม่อยาก รับรู้ สร้อยคำมองลูกอย่างเป็นห่วง แต่ไม่อยากถาม...

หลังจากเหตุการณ์ที่มีมือดีส่งคลิปไปให้นพนภา เจนภพเช็กเบอร์โทร.ที่ส่งมาจนรู้ว่าเป็นเบอร์มือถือของนักรบ ชายใจสาวเพื่อนร่วมแผนกวีกิจ เขาตามไปเอาเรื่อง แต่นักรบบอกว่าไม่ได้ทำเพราะมือถือหาย เขาคิดว่ามีคนหยิบไปแล้วป้ายความผิดให้ เจนภพฟังแล้วหนักใจ ถอนใจเบาๆ...

นักรบกลับไปบ่นกับเพื่อนๆที่แผนกเรื่องที่โดนเจนภพเรียกไปต่อว่า ปริมขัดใจ ที่นพนภาไม่มาอาละวาดมุตตาอย่างที่เธอวางแผนไว้...

ooooooo

เจนภพไม่ได้เจอมุตตาตั้งแต่เกิดเรื่องคลิป เขายอมรับว่าคิดถึงเธอมาก ไปดักรอที่หน้าหอพัก มุตตาชะงักที่เห็นเขา มองเขาด้วยแววตาผิดหวังระคนน้อยใจ เจนภพมองเธอตาเชื่อม บอกว่ารักเธอ มุตตาใจอ่อน แพ้ให้กับคำว่ารักและใจตัวเองเหมือนทุกครั้ง...

เจนภพพาเธอเข้าโรงแรมม่านรูดเหมือนเคย มุตตาเซ็งแต่ยังเก็บอาการ เขาบอกเธอว่าต้องระวังตัวมากขึ้น เจอกันบ้างแต่ไม่บ่อยเหมือนเมื่อก่อน ถึงเรื่องจะเงียบลงแต่ก็ยังไม่น่าไว้ใจ เพราะยังจับคนส่งคลิปไม่ได้...

“งั้นเราก็ไม่ต้องเจอกันเลยสิคะ เราจะได้ไม่ต้องกลัวอะไร”

“โธ่ตา ผมทนไม่ได้หรอก ตาก็รู้ว่าตาเหมือนลมหายใจของผม”

“เราต้องเจอกันเพื่ออะไรคะ เพื่อหาความสุขตามประสา ผอ.หรือ”

“โธ่ ก็ผมบอกแล้ว ตาทำให้ผมร้อนไปหมดทุกครั้งที่เข้าใกล้”

“ความรักของเราเป็นแค่ไฟแผดเผาหรือคะ”

มุตตาสวมบทนางเอกละครตัดพ้อ ประชดประชัน เจนภพทำหน้าเมืิ่อย แอบเซ็งเล็กน้อย ถอนใจๆเบาแล้วปรับสีหน้า แววตาหวานหยาดเยิ้มเหมือนเดิม เขาดึงมือเธอขึ้นจูบ เริ่มเล้าโลมด้วยคำหวานตามสไตล์พระเอกในฝันของสาวๆ คลอเคลียด้วยสัมผัสที่คุ้นเคย มุตตาปลาบปลื้มจนน้ำตาเอ่อ เธอดีใจที่เขาคิดถึงและโหยหาเธอเหมือนที่เธอก็คิดถึงเขาทุกลมหายใจเข้าออก...

ขณะที่เจนภพขลุกอยู่กับมุตตา ประพงส์ใช้อิทธิพลด้านมืดช่วยนพนภาทวงหนี้ เธอแนะนำให้เขารู้จักต้องลูกสาวคนโต ต้องตาเป็นประกาย ประทับใจในมาดมาเฟียและหน้าตาของประพงส์ เขามองกลับแววตาวิบวับตามประสาผู้ชายเจ้าชู้ชอบหว่านเสน่ห์ เมื่อเขาขอตัวกลับ นพนภาเดินออกไปส่ง ต้องมองตามยิ้มตาลอย...

แม้จะชื่นชอบในรูปร่างหน้าตาของประพงส์ แต่ต้องก็อดแขวะแม่ไม่ได้เรื่องคบค้ากับมาเฟียอิทธิพลมืด นพนภาตาวาวโกรธที่ลูกสาวทำเหมือนสอน บอกให้ต้องเลิกคบเพื่อนเที่ยวบ้าง ต้องเลยย้อนให้บ้างว่า แม่โทร.ไปจิกด่าแม่ของเพื่อนเธอทุกคนจนไม่มีใครคบเธอแล้ว...

“ดี...อีพวกที่ชวนกันแต่งตัว ชวนกันแรด เลิกคบมันให้หมด”

“ค่ะ ต่อไปหนูจะคบแต่เพื่อนผู้ชายเท่านั้นพอ”

นพนภากรี๊ด ฮึดฮัดที่ลูกสาวเถียงคำไม่ตกฟาก ต้องไม่สน ยิ้มสะใจและลุกสะบัดออกไป...

เรื่องแรกที่ประพงส์ช่วยนพนภาก็คือจัดการสมศักดิ์ ลูกหนี้ซึ่งไม่มีเงินจ่าย นพนภาต้องการยึดทรัพย์สินและไล่เขาออกจากที่ดินที่ติดจำนองไว้กับเธอ สมศักดิ์ไม่ยอม พยายามบ่ายเบี่ยงมาโดยตลอด นพนภาจึงใช้มาตรการขั้นเด็ดขาดส่งคนของประพงส์ไปจัดการ ซ้อมสมศักดิ์จนปางตายและเผารถจนมอดไหม้...

หลังเหตุการณ์ ตำรวจเข้ามาดำเนินคดี สมศักดิ์ให้การว่าได้รับการข่มขู่จากนพนภา ก่อนหน้าที่เขาจะโดนทำร้าย ตำรวจสองนายเลยเข้าไปสอบปากคำนพนภาที่บ้าน...

นพนภาให้การปฏิเสธ บอกว่าตนเป็นเจ้าหนี้ ต้องมีเรื่องโกรธกับลูกหนี้ ที่ชอบเลี่ยงหนี้อย่างสมศักดิ์อยู่แล้ว เธอพูดพร้อมยิ้มหวานหยด สองตำรวจหมดคำถามและแจ้งว่าอาจจะตามมาสอบเพิ่มเติมวันหลัง...

“ยินดีค่ะ ดิฉันยินดีให้ความร่วมมือเต็มที่ ตระกูลดิฉันน่ะเป็นตระกูลขุนนางเก่า ไม่เคยมีเรื่องเสื่อมเสีย”

“คุณนายคะ คุณต้องออกทีวี” แต้วที่นั่งดูโทรทัศน์อยู่ข้างๆ หันมาบอก สีหน้าตกใจ แต่นพนภาไม่ทันสังเกต

“เห็นไหมคะ ขนาดลูกสาวดิฉันก็เป็นเยาวชนดีเด่นออกทีวีด้วยค่ะ”

นพนภายิ้มอย่างภาคภูมิ หันไปดูทีวี รอยยิ้ม เปลี่ยนเป็นตกใจ ตาเบิกโพลง อ้าปากค้างที่เห็นภาพต้องถูกกุมตัวจากสถานที่มั่วสุมเสพยาแห่งหนึ่ง ลูกสาวไม่มีสีหน้าทุกข์ร้อนอะไร ผิดกับแม่ที่กรี๊ดลืมโลก ลืมหมดอากัปกิริยาผู้ดีแปดสาแหรก!

ooooooo

หลังเหตุการณ์ต้องถูกจับกลางแหล่งมั่วสุมเสพยา นพนภาสติแตกทำอะไรไม่ถูก เธอขอร้องให้ประพงส์ช่วยเจรจากับนายตำรวจใหญ่ที่ดูแลคดีนี้อยู่ เจนภพยังไม่กลับบ้าน วีกิจอาสาพานพนภาไปประกันตัวต้องออกมา...

นพนภากลับมาบ้าน สีหน้าโกรธจัด เธอแสนจะอับอายกับพฤติกรรมของลูกสาว ต้องมองหน้าแม่แอบยิ้มนิดๆ สะใจที่เรียกร้องความสนใจจากแม่ได้ วีกิจคิดว่าแม่ลูกอาจอยากคุยกันตามลำพัง ปลีกตัวออกไป

ลับร่างวีกิจ นพนภาเอาเรื่องกับต้องทันที ต้องบอกว่าเธอแค่ไปหาเพื่อน ไม่ได้ไปปาร์ตี้ยา นพนภาไม่เชื่อ เกรี้ยวกราดกับลูก ด่าว่าเสียๆ หายๆ ว่าคบแต่เพื่อนชั่ว ก่อแต่เรื่องเลวๆ น่าอับอาย ต้องทั้งโมโหและน้อยใจที่แม่ไม่เคยเชื่อใจ ตะโกนใส่หน้า

“หนูจะทำทุกอย่างที่แม่ห้าม คอยดูนะ”

ความอดทนของนพนภาขาดผึง กราดเข้าไปตบหน้าลูกสาวฉาดใหญ่ ต่อ แต้ว กับยายแหวงที่นั่งอยู่ด้วยอุทานด้วยความตกใจ ต่ออึ้ง คิดไม่ถึงว่าแม่จะรุนแรงขนาดนี้ ต้อมยืนหัวเราะเยาะพี่สาวอยู่ที่ราวบันได ต้องเดือดจัด อาศัยจังหวะที่เดินกลับขึ้นห้องถีบต้อมหน้าคว่ำตกลงมากองที่เชิงบันได ต้อมร้องไห้จ้า นพนภาตกใจถลาเข้าไปประคองลูกสาวคนเล็ก

“อีลูกยักษ์ลูกมาร แกจะฆ่าน้องให้ตายหรือไง”

นพนภาโกรธจนหมดแรง ต่อประคองแม่ เจนภพกลับมาพอดี อ้างว่าติดงานวันเกิดของอธิบดีกระทรวงเลี่ยงออกมาไม่ได้ เขาถามเรื่องต้อง นพนภามองหน้าเขาอย่างเบื่อหน่าย น้อยใจ เขาไม่เคยสนใจลูก เพิ่งจะมาถามตอนที่เรื่องทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว...

“ดี เห็นงานสำคัญกว่าเมียและลูก ต่อไปนี้นังลูกสาวคุณไปก่อเรื่องอะไร เป็นหน้าที่คุณ ฉันไม่ขอยุ่งเกี่ยวกับอีลูกไม่รักดีนี่อีกแล้ว!”

นพนภาให้ต่อประคองขึ้นข้างบน เจนภพมองตามถอนใจยาวอย่างหนักใจ...

ooooooo

กระแสเรื่องคลิปของมุตตาเบาบางลง ผู้คนในกระทรวงเริ่มมองเธอด้วยสายตาดีขึ้น แต่ก็ยังมีบางส่วนที่ยังเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง แอบซุบซิบบ้าง มุตตานิ่ง ไม่แสดงท่าทีหรือออกมาแก้ตัว ทั้งที่ในใจยังเป็นกังวล...

มุตตาเจอกับนักรบ ฉกรรจ์ พนักงานชายใจหญิง และเลอลักษณ์ในห้องน้ำ เธอมองอย่างหวาดๆ แต่ทั้งสามไม่สนใจ แต่งหน้าทำผมกันอย่างสนุกสนาน นักรบใช้สเปรย์ฉีดผมเพื่อจัดทรง ละอองและกลิ่นของน้ำยาทำให้มุตตาคลื่นไส้ ส่งเสียงโอ้กอ้าก วิ่งเข้าไปโก่งคออาเจียนในห้องส้วม สามนางมองตามและแอบซุบซิบกัน...

คืนเดียวกันนั้น เนตรนภิศกับอมรนั่งดูข่าวต้องถูกจับกลางปาร์ตี้มั่วยา อมรเห็นใจนพนภาที่ช่วงนี้มีแต่เรื่อง เนตรนภิศยิ้มน้อยๆ ตาวาวสะใจ เปรยกับสามีว่ายังมีอีกเรื่อง อมรถอนใจเบาๆ เตือนเมียไม่ให้ยุ่งเรื่องของนพนภา...

“พี่สาวฉันคิดว่าตัวเองสมบูรณ์แบบ สวยรวยเก่ง ลูกผัวดีวิเศษไปหมด เขาหัวเราะเยาะฉันเสมอ ว่าฉันเป็นยายขี้แพ้ แต่พี่เขยฉันน่ะ สำส่อนยากจะหาใดเปรียบ คราวนี้ล่ะถึงตาฉันหัวเราะเยาะกลับบ้าง”

อมรมองเมียอย่างเวทนา เขารู้เรื่องปมของเนตรนภิศต่อนพนภาเป็นอย่างดี ปรามและเตือนเธอเสมอให้เลิกคิดจะแข่งดีแข่งเด่นกับพี่สาว แต่เธอก็ไม่เชื่อ ครั้งนี้ก็เช่นกัน เขาเพลียใจเกินกว่าจะต่อล้อต่อเถียงด้วย...

“แม่ฉันให้ท้ายเขาให้ข่มฉันมาตั้งแต่เด็ก เขาคิดว่าจะข่มฉันได้ตลอดกาล ฉันอยากให้เขารู้ว่า ต่อให้สวย รวย เก่ง ขนาดไหน ถ้าครอบครัวไม่มีความซื่อสัตย์ มันก็ไม่มีวันเป็นสุขไปได้หรอก!”

เนตรนภิศพูดเสียงเรียบ แต่นัยน์ตามีแววเหี้ยม อมรฟังแล้วถอนใจเบาๆ เห็นเค้าความวุ่นวาย...

ooooooo

มุตตามีอาการคลื่นเหียน วิงเวียน และอาเจียนบ่อยๆ เธอสังหรณ์บางอย่าง แต่ยังไม่เคยเช็กให้แน่ใจ พรสาวใหญ่คนดังของหอรู้เรื่องที่เธอไม่สบาย เป็นห่วงและบอกให้เธอไปหาหมอ มุตตาบอกพรว่าอยากได้เงินสักก้อน พรแนะให้เอาสร้อยมุกไปขาย...

“ตาคงขายสร้อยมุกไม่ได้ แต่ตามีทองอยู่สองบาท”

มุตตาบอกว่าเธออยากได้เงินก็จริง แต่ไม่อยากขายสร้อยทองเส้นนี้ เพราะเป็นของที่พ่อให้ไว้ พรจึงให้ไปจำนำไว้ก่อน ยังหาทางไปไถ่คืนได้ มุตตาพยักหน้าขื่นๆ ระอายแก่ใจมากแต่ไม่มีทางเลือก...

มุตตามาทำงานตามปกติ ใจชื้นขึ้นที่หาเงินสำรองไว้ใช้ได้ อรพิมและทิพอาภามองเพื่อนอย่างเป็นห่วง ทั้งเรื่องสุขภาพที่ป่วยบ่อยและเรื่องจิตใจที่ยังไม่ค่อยแข็งแรง...

ทุกคนกำลังจะเริ่มทำงาน อีเมล์ฉบับหนึ่งพร้อมคลิปถูกส่งเข้ามา มุตตาขยับมองไปรอบห้อง เห็นทุกคนได้อีเมล์ฉบับเดียวกันหมด เธอสังหรณ์ใจ คลิกเปิดคลิปเบาๆ แล้วก็ต้องเบิกตากว้าง ตัวชา หน้าซีด ความอับอายและเสียใจถาโถมมาหาเธออย่างไม่ทันตั้งตัว น้ำตาเริ่มเอ่อ และไหลลงมาราวกับเปิดก๊อก...

อรพิม ทิพอาภา และแจงจิต อ้าปากค้าง มองภาพในคลิปอย่างตะลึงลาน ภาพที่ถ่ายเหตุการณ์ต่อเนื่องจากคลิปแรก เจนภพกำลังนัวเนียกอดรัดฟัดเหวี่ยงกับผู้หญิงคนเดิม แต่คราวนี้ภาพไม่เบลอ และผู้หญิงคนนั้นคือมุตตา!!!

เจนภพหน้าซีด ตะลึงมองคลิปอันเดียวกันอยู่ในห้อง หลังจากได้สติ โทร.หาแจงจิตเสียงเครียด...

“คุณแจง ออกไปดูเดี๋ยวนี้ คลิปนี้มันไปถึงไหนบ้าง ไปดูให้ลบให้หมด แล้วบอกด้วยว่า ถ้าใครเซฟไว้ หรือเอาไปส่งต่อ แปลว่าต้องการมีเรื่องกับผม!”

แจงจิตรับคำ เธอเดินมาหามุตตาเป็นคนแรก สั่งเสียงเรียบให้ลบทิ้งเสีย และไม่ต้องกังวลว่ามันจะหายไป เพราะเรื่องบางเรื่องก็ยากจะลบออกไปจากใจ...โดยเฉพาะเรื่องจริง!

คลิปฉาวอันใหม่แพร่กระจายเหมือนไฟลามทุ่ง เรื่องของเจนภพและมุตตากลายเป็นหัวข้อซุบซิบทั่วกระทรวง วีกิจหน้าเครียด สงสารและเห็นใจมุตตา ในสายตาเขาเธอเป็นคนดี ที่ทำผิดก็เพราะรัก ปริมยิ้มหน้าบานที่มารหัวใจเจอสกัดดาวรุ่ง รัชนกเอามือปิดปากที่ยิ้มเยาะอย่างสะใจ แกล้งบีบน้ำตาสงสารมุตตา...

อรพิมกับทิพอาภามองมุตตาอย่างผิดหวัง เจ็บปวด ทั้งเสียใจที่ช่วยเพื่อนไม่ได้ และเวทนาเพื่อนที่หลงผิดเพื่อผู้ชายเห็นแก่ได้อย่างเจนภพ...

“ฉันแน่ใจตั้งแต่คลิปอันก่อนแล้ว แต่ฉันก็หวังว่าเธอจะเลิกได้ แล้วเรื่องมันจะเงียบไป” อรพิมพูดเสียงเครียด

“ตา ฉันผิดหวังในตัวเธอมาก ถึงฉันจะแรดยังไง แต่ก็ยังถือศีลข้อสาม คนมีลูกเมียแล้วฉันไม่ยุ่งเด็ดขาด” ทิพอาภาต่อว่าเพื่อน น้ำตาคลอ

“ฉันไม่ได้ไปแย่งของใคร ผอ.กับเมียไม่ได้ยุ่งเกี่ยวกันมานานแล้ว ทุกวันนี้เขารอวันหย่าอยู่” มุตตาตอบนิ่งๆ

อรพิมกับทิพอาภาถึงกับอึ้ง นึกเวทนาและเหนื่อยใจในความอ่อนต่อโลกของเพื่อน ที่เชื่อจนหมดใจว่าเจนภพจะเลิกกับนพนภามาแต่งงานด้วย...

“ถ้าเชื่ออย่างนั้นแล้วเธอสบายใจก็เชื่อไปเถอะ”

อรพิมเอ่ยทิ้งไว้อย่างเสียไม่ได้ แล้วชวนทิพอาภาออกจากห้องไป มุตตามองตาม รู้สึกผิด แต่ก็แค่วูบเดียว...

ooooooo

มุตตาเหมือนตัวคนเดียว คลิปฉาวทำให้ไม่มีใครอยากพูดกับเธอ แม้แต่เพื่อนสนิทอย่างอรพิมกับทิพอาภา เธอไปทานข้าว พบกับรัชนกโดยบังเอิญ แอบหวังเล็กๆว่าสาวรุ่นน้องจะเข้าใจเธอเหมือนเคย แต่ผิดคาด รัชนกผิดหวังและหมดศรัทธาในตัวเธอไปแล้ว...

รัชนกแสร้งร้องไห้ ตัดพ้อต่อว่ามุตตาต่างๆนานา แล้วผละออกไป มุตตาจะตาม วีกิจโผล่มาขวางไว้ มุตตาอึ้งที่เจอเขา อายเกินกว่าจะสู้หน้า รู้สึกไม่ดีที่เขามองมาด้วยสายตาเข้าอกเข้าใจ คิดเอาเองว่าเขาตามมาเยาะเย้ย

“จะด่าว่าอะไรตาก็เชิญสิคะ”

“ผมบอกแล้วว่าจะเป็นเพื่อนที่ดีของตาตลอดไป ตอนนี้ตาไม่ควรปิดกั้นตัวเอง ตาต้องมีใครเป็นเพื่อนบ้าง”

“แต่ตาอยากให้คุณด่า ด่าให้เจ็บแสบ ด่าให้ตาได้สำนึก”

“ตา...มีใครบนโลกนี้ไม่เคยทำผิด เพียงแต่ว่าเมื่อผิดแล้ว ก็ต้องรู้ว่าจะต้องทำยังไงให้มันถูกต้อง”

“แต่ตาไม่รู้แล้วว่าจะทำยังไงต่อไป”

มุตตาหมุนตัวเดินจากไป น้ำตาไหลออกมาอย่างสุดกลั้น วีกิจมองตามอย่างห่วงใย...

หลังแยกกับวีกิจ มุตตาหลบไปซ่อนตัวอยู่ในห้องส้วมเพราะเครียด ไม่อยากเจอหน้าผู้คน แต่ก็ไม่พ้นได้ยินปริม เลอลักษณ์ นักรบ และฉกรรจ์เม้าท์เรื่องเธอกันอย่างมันปาก

“ฉันเพิ่งนึกออกว่าเธอสามคนเห็นยายมุตตาอ้วกแตก” ปริมพูด แววตาครุ่นคิด

“สงสัยว่าจะเครียดจนลงกระเพาะ” เลอลักษณ์เดา

“ฉันกลัวจะเป็นโรคเครียดลงมดลูกมากกว่า” ปริมพูดสวนขึ้นมาจนบรรดาคนฟังอ้าปากค้าง อุทานเป็นเสียงเดียวกันว่า แพ้ท้อง!

รัชนกเข้ามาได้ยินว่ามุตตาน่าจะตั้งท้อง แสร้งทำหน้าซีดตกใจ แต่ในใจตื่นเต้น เลอลักษณ์บอกว่าจะเอาไปแฉ รัชนกร้องห้าม อ้างว่าไม่อยากซ้ำเติมมุตตา แต่ไม่มีใครสนใจฟัง รัชนกปรับสีหน้า ยิ้มนิดๆที่มุมปาก สะใจที่ยุแยงสำเร็จ ส่วนมุตตายืนหัวใจเต้นแรง พิงตัวกับฝาผนัง ยกมือขึ้นแตะกลางลำตัว...

รัชนกแจ้นมาบอกเนตรนภิศว่ามุตตาอาจตั้งท้อง เนตรนภิศยิ้มสะใจที่เรื่องราวรักฉาวของเจนภพและมุตตาทำท่าจะพัวพันกันมากกว่าที่คิด เธอเห็นว่าถึงเวลาแล้วที่จะเปิดตัวชู้รักคนใหม่ของเจนภพให้นพนภารู้จักเสียที...

หลังจากวางแผนนัดแนะกับรัชนก เนตรนภิศพานพนภามา บอกพี่สาวว่ารัชนกเป็นสายลับที่เธอวานให้ช่วยเป็นหูเป็นตาเรื่องเจนภพ นพนภามองหน้าสายลับตาแป๋วงงๆ สีหน้าเครียดขึ้น เริ่มสัมผัสได้ถึงลางร้าย

บางอย่าง

รัชนกเล่าว่ามีคนส่งคลิปเข้ามาที่อีเมล์ทุกคนที่กระทรวง นพนภาเข้าใจว่าคือคลิปของวิมาลาที่ส่งมาขู่เจนภพ รัชนกบอกว่าเป็นคนละอัน เพราะนี่คือคลิปล่าสุดที่เพิ่งส่งมาเมื่อเช้านี้ เธอเห็นแล้วยังอึ้ง เจนภพออกมาสั่งทันทีให้ลบทิ้ง ห้ามเซฟและห้ามแพร่งพรายอะไร นพนภาตาวาว จิกเล็บที่โต๊ะแน่น

“นกเห็นแก่ความถูกต้อง เห็นแก่คุณนพนภา นกก็เลยยอมเสี่ยงค่ะ”

เนตรนภิศลอบยิ้ม เร่งให้รัชนกเอาไอแพดออกมาโชว์คลิป นพนภามองดูภาพในจอตัวสั่น หน้าซีด น้ำตาค่อยๆไหลออกมาเพราะความแค้นและอัดอั้นอยู่ในอก สุดท้ายแล้วสามีเธอก็หนีไม่พ้นสันดานเดิม!...

ooooooo

มุตตาตัดสินใจซื้อชุดทดสอบการตั้งครรภ์เพื่อเช็กให้แน่ใจ เป็นจังหวะที่เจนภพโทร.มา อยากคุยกับเธอเรื่องคลิป

“วันนี้ตาคงรู้สึกแย่มาก ไปเถอะตา ไปหาที่เงียบๆ คุยกัน”

เจนภพมารับมุตตาที่หน้าร้านขายยาแถวหอพัก โดยไม่รู้ว่าทางด้านหลังมีรถยุโรปคันหนึ่งขับตามมา เนตร–

นภิศเป็นคนขับ แววตาเพลิดเพลิน นพนภานั่งอยู่ข้างๆหน้าซีด ดวงตาเจ็บแค้นสะเทือนใจที่ถูกสามีสวมเขา...

สถานที่เงียบๆของเจนภพหนีไม่พ้นโรงแรมม่านรูด เขาเลี้ยวเข้าไปจอดในซองๆหนึ่ง รถของเนตรนภิศแล่นไปจอดหน้าซองที่ห่างออกไป รอคอยอย่างอดทน...

เจนภพนั่งหน้าเครียดคุยกับมุตตา ถามเธอถึงปฏิกิริยาของคนที่กระทรวง มุตตายิ้มขมขื่น

“ทุกคนประณามตา เพราะเขาไม่รู้ว่าความจริงเป็นยังไง”

เจนภพงง ไม่เข้าใจว่ามันยังมีความจริงอะไรอีก มุตตาบอกว่าเรื่องที่เขากับนพนภาไม่รักกันแล้ว และกำลังจะเลิกกัน เจนภพอึ้งรู้สึกผิด ไม่คิดว่ามุตตาจะเชื่อจริงจัง แม้เขาจะแคร์เธอมาก แต่เขาคงไม่เลิกกับเมียมาอยู่กับเธอ

“เขาไม่รู้ว่าเราสองคนรักกันแค่ไหน เราสองคนไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย” มุตตายังพร่ำเพ้อต่อไป

เจนภพยิ่งเครียด กลัวว่าเรื่องจะไปถึงหูนพนภา ตราบใดที่ยังหามือส่งคลิปไม่พบ เขาคงจะไม่มีวันสบายใจ เจนภพกลัดกลุ้ม แต่มุตตากลับตาเป็นประกาย

“ถึงเวลาแล้วที่ ผอ.ต้องพูดกับคุณนพนภาเรื่องของเรา แล้วก็เรื่องหย่าด้วย”

เจนภพอึกอักเพราะไม่เคยคิดจะหย่ากับนพนภา มุตตามองอย่างมีความหวัง เข้าใจไปเองว่าเขาคงลำบากใจที่จะพูดกับนพนภา แต่เธอก็คงรอต่อไปไม่ได้ เจนภพไม่เข้าใจ มุตตาบอกว่ามีเหตุผลแต่ขอให้แน่ใจก่อน แล้วจะบอกเขาเป็นคนแรก เจนภพฟังแล้วสังหรณ์บางอย่างแต่ไม่ติดใจจะถามต่อ

เจนภพชวนเธอดื่มเบียร์ มุตตาปฏิเสธและบอกว่าจะไม่ดื่มแอลกอฮอล์อีกแล้ว เจนภพไม่สะกิดใจกับคำพูดมุตตา กลับเข้าใจไปอีกทางว่ามุตตาไม่ดื่มเพราะเป็นเด็กดี เจนภพเริ่มผ่อนคลาย อารมณ์ดีพอที่จะเล้าโลมมุตตาด้วยคำรักและสัมผัสแสนหวาน มุตตาอ่อนระทวย ลืมความกังวลใจเสียสิ้น...

ในขณะที่ด้านในคุยกันเครียด ข้างนอกก็ร้อนรุ่มไม่แพ้กัน นพนภานั่งนิ่ง มองม่านหนาหน้าซองที่เจนภพเข้าไปกับมุตตา เนตรนภิศเตรียมลุย ยุพี่สาวให้จับให้ได้คาหนังคาเขา นพนภายังนิ่งไม่ขยับ เนตรนภิศชักหนาวๆ เพราะพี่สาวทำท่าเหมือนภูเขาไฟที่คุกรุ่นพร้อมระเบิดได้ตลอดเวลา

“ฉันแค่จะปล่อยให้มันมีความสุขกันเป็นครั้งสุดท้าย เพราะจากนี้ไปมันจะไม่มีความสุขอีกเลยตลอดชีวิต”

นพนภาเน้นทุกคำ แววตาเหี้ยม แต่ในใจอัดอั้นกลัดหนอง แค้นสามีที่หักหลังเธอ...

เจนภพหนักใจเรื่องมุตตา เธอรักและเชื่อเขามากจนน่าตกใจ แม้จะยอมรับว่าแคร์เธอมากกว่าผู้หญิงทุกคนที่เคยผ่านมา แต่มันก็ไม่มากพอที่เขาจะเลิกกับนพนภาไปอยู่กับเธอ เรื่องคลิปเข้ามาทำให้เรื่องมันยุ่งเหยิงขึ้น เขากลัวว่านพนภาจะรู้เรื่องในขณะที่เขายังเลิกกับมุตตาไม่ได้ และก็ไม่อยากเลิกด้วย...

เจนภพกลับบ้านมาเจอนพนภา ใจเต้นเล็กน้อยแต่ยังทำใจดีสู้เสือ เข้าไปคลอเคลีย นพนภาตัวแข็งสะบัดออก มองหน้าเขานิ่ง แววตาแข็งกร้าว กลั้นความรู้สึกขมขื่น เขางงแต่ยังไม่ผิดสังเกต เพราะคิดว่าเธอยังไม่รู้เรื่องคลิป นพนภาบอกว่าต้อมนอนป่วยอยู่ เจนภพรีบขึ้นไปดูลูกสาวคนเล็กทันที...

นพนภายืนมองเจนภพประคบประหงมลูกด้วยความรู้สึกตื้อในอก เธอปฏิเสธไม่ได้ว่ายังรักเขา เขาเป็นพ่อที่ดีและเธอก็อยากให้ลูกมีครอบครัวที่อบอุ่น แต่เขาหักหลังเธอ เธอไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรกับเขา เจนภพชวนกลับห้อง เธอบอกว่าจะนอนกับลูก ต้องการเวลาอีกนิด ชั่งใจว่าควรจะจัดการเรื่องเขากับชู้รักยังไงดี...

นพนภาแอบกลับไปที่ห้องนอนขณะที่เจนภพอาบน้ำ เธอหยิบมือถือของเขาหาเบอร์แจงจิต 1 แล้วกดโทร.ออก มีเสียงผู้หญิงรับสาย เธอจำเสียงมุตตาได้ ไม่พูดอะไรกลับ กดตัดสาย แล้วยืนกัดริมฝีปากแน่น สะกดกลั้นความรู้สึกคับแค้นในอก แต่ไประบายออกในห้องน้ำราวกับคนบ้าก็ไม่ปาน...

ooooooo

ขณะที่นพนภาสะอื้นในอกที่สามีมีชู้ มุตตาดีใจและตื่นเต้นมากที่จะได้เป็นแม่คน เธอเช็กจนแน่ใจ คิดเพ้อฝันไปไกลถึงเรื่องแต่งงาน มีครอบครัวที่สมบูรณ์เหมือนกับคู่อื่นๆ เธอหยิบสร้อยมุกที่เจน-ภพให้ขึ้นมาสวมแล้วยิ้มน้อยๆ จินตนาการท่าทางลิงโลดของเขา เมื่อรู้ว่าเธอกำลังตั้งท้อง...

“วันนี้ผมจะบอกความจริงกับเขา ผมจะหย่ากับเขาให้เร็วที่สุด มาแต่งงานกับตาให้ถูกต้องสมเกียรติ”

มุตตายิ้มเคลิ้มไปกับความฝัน อยากให้ความฝันเป็นจริงเสียเหลือเกิน มันเป็นความใฝ่ฝันอันสูงสุดของผู้หญิงทุกคนที่จะได้แต่งงานกับคนที่รัก มีลูกและมีครอบครัวที่อบอุ่น เธอเองก็ไม่ต่างกัน...

“ลูกของเราต้องเกิดมาอย่างเพียบพร้อมที่สุด ตากับลูกคือทุกอย่าง คือชีวิต คือลมหายใจของผม”

มุตตาจินตนาการต่อไป หลับตาลงด้วยใจเป็นสุขและมีหวัง โดยไม่คิดเลยว่าพรุ่งนี้จะมีอะไรรอเธออยู่...

มุตตามาทำงานตอนเช้าด้วยใบหน้าสดใสจนวีกิจทัก เธอชะงักเล็กน้อย แต่เพราะความสุขใจเรื่องลูกทำให้เธอยิ้มตอบเขา วีกิจดีใจที่เห็นมุตตายิ้มได้ เขาเดินไปพร้อมกับเธอ รัชนกโผล่มายื่นเอกสารให้ แกล้งขอคำปรึกษาจากวีกิจ มุตตาขอตัวแยกไปทำงาน

มุตตาสวนกับปริมและประสิทธิ์ชัยระหว่างทาง ทั้งสองมีท่าทางตื่นเต้นร้อนรนแปลกๆ แต่เธอไม่ได้สนใจนักเดินต่อไปเรื่อยๆ สร้อยมุกที่เธอสวมมาด้วยวันนี้สะท้อนแสงเป็นประกายเลื่อมพราย ร่างๆหนึ่งก้าวเข้ามาขวางเธอไว้ที่ทางขึ้นบันได มุตตาชะงัก เงยหน้าขึ้นมองแล้วผงะ

“เดินเผยอกลีบมาแล้วหรือ นังตัวมาร” นพนภาทัก นัยน์ตาวาวโรจน์

มุตตาตาเบิกโพลง เสียวสันหลังวาบ นพนภาท่าทางเปลี่ยนไปมาก จากครั้งที่แล้วที่เธอเจอ แจงจิต อรพิม และทิพอาภา มองอย่างตื่นตะลึง สีหน้าสยดสยอง เดาว่าต้องเกิดเรื่องใหญ่แน่ รัชนกเบี่ยงตัวบังวีกิจ แกล้งถามโน่นนี่ถ่วงเวลา มุตตามองหน้านพนภาอย่างหวาดๆ แต่ก็ยังทักเธอเสียงอ่อน...

“อ้อ กลีบสมองเธอยังจำชื่อฉันได้ แต่ทำไมจำไม่ได้ว่าฉันเป็นเมียใคร หรือว่าหล่อนใช้กลีบอื่นแทนกลีบสมอง คิดถึงได้ร่านมาแย่งผัวฉัน”

มุตตาอึ้ง ตัวสั่น หน้าซีด ไม่คิดว่านพนภาจะรู้เรื่องเร็วขนาดนี้ เนตรนภิศยืนดูอยู่อีกด้านด้วยแววตาเพลิดเพลิน ปริมยิ้มสะใจ ส่วนประสิทธิ์ชัยส่ายหน้าอย่างปลงๆ ผู้คนในกระทรวงเริ่มมุงด้วยความสนใจ หลายคนควักมือถือขึ้นมาถ่ายวีดิโอ วีกิจเห็นคนมุงมากขึ้นเรื่อยๆ สังหรณ์ใจบางอย่างรีบวิ่งไปดู รัชนกดึงไว้ไม่ทัน นพนภาเห็นสร้อยมุกที่คอมุตตา เบิกตาโพลง โวยวายว่ามุตตาขโมยของเธอ

“ไม่จริง ผอ.ซื้อให้ฉัน” มุตตาเถียง

“อีโง่ นั่นสร้อยฉัน ซื้อมายังไม่ทันใส่ก็หายไป จับมือใครดมไม่ได้ ที่แท้ไอ้ผัวสิ้นคิดคาบไปให้ เลวชาติทั้งคู่”

มุตตากำสร้อยแน่น แม้จะสับสนแต่ยังเชื่อใจเจนภพ นพนภายิ่งแค้นที่มุตตาไม่มีทีท่าจะยอม วีกิจแทรกคนเข้ามาพยายามห้ามทัพ รัชนกตามไปดึงวีกิจอีกที แต่เขาขืนตัวไว้ เจนภพเดินไม่รู้อิโหน่อิเหน่เข้ามา ผู้คนแยกออกให้เข้ามากลางวง เห็นนพนภาประณามมุตตาต่อหน้าผู้คน เขาตกตะลึง ยืนตัวชา...

“รู้ไหมว่าเมื่อวานฉันตามไปดูแกกับผัวฉันระเริงร่านพล่านกามกันในม่านรูด”

เนตรนภิศแกล้งทักเจนภพเสียงดัง แจงจิตได้ยินหันมามองหน้าเนตรนภิศ รู้ตัวว่าโดนหลอกใช้มาตลอด นพนภาหันมาแสยะยิ้ม ประจานผัวตัวเองเสียงดัง

“ผัวฉันน่ะใครแบให้มันก็เอาทั้งนั้น ถ้าหล่อนหวังเงินทอง ก็รู้เอาไว้ซะว่าไอ้ผู้ดีเก่าคนนี้มันมีแต่เปลือก เกาะเมียกินเป็นแมงดาอยู่ทุกวัน”

เจนภพหน้าชา ขบกรามแน่น มุตตามองหน้าเจนภพ บอกว่าไม่เคยต้องการอะไรจากเขานอกจากความรัก ตะโกนใส่หน้านพนภาว่าเขารักเธอ ไม่ได้รักนพนภา นพนภาเดือดจัดถลาไปตบมุตตาฉาดใหญ่ มุตตาเซถลา ยกแขนขึ้นป้องกันตัวเอง นพนภาตามไปตบซ้ำ จิกผมมุตตาดึงขึ้น กระชากสร้อยจากคอ มุกขาดร่วงกระจายเต็มพื้น มุตตาน้ำตาไหลเต็มหน้า ทรุดตัวลงนั่งกับพื้น

เจนภพกับวีกิจพยายามห้ามนพนภา แต่เธอไม่หยุด ตะโกนด่าเจนภพและมุตตาลั่นกระทรวง เจนภพจับเมียไว้ ส่วนวีกิจประคองมุตตา แต่เธอสะบัดตัวออกแล้ววิ่งหนีไป ทนความอับอายไม่ไหว วีกิจมองตามด้วยความเป็นห่วง เขาก้มลงเก็บมุกที่หล่นกระจาย อรพิมและทิพอาภาเข้ามาช่วย นพนภาลากแขนเจนภพลงบันไดไป

มุตตาออกจากกระทรวงด้วยความช้ำใจเหลือจะกล่าว ทั้งอัดอั้นและสะเทือนใจ คำพูดประณามหยามเหยียดของนพนภายังดังก้องในหู เธอเพิ่งรู้ตัวว่ากินน้ำใต้ศอกเขามันช้ำใจอย่างนี้นี่เอง...

ooooooo

หลังเหตุการณ์เมียหลวงอาละวาดเมียน้อย ผู้คนในกระทรวงแทบไม่ทำงาน มัวแต่วิเคราะห์สถานการณ์ ทิพอาภาสงสารมุตตา อรพิมและแจงจิตเวทนา แต่มุตตาก็มีส่วนผิด จะให้ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นคงไม่ได้...

วีกิจนั่งมองกล่องใส่มุกที่เขาเก็บมา นึกถึงมุตตาอย่างเป็นห่วง สงสารเธอที่อ่อนต่อโลกจนตกเป็นเหยื่อของเจนภพ ปริมริษยาที่เขายังเห็นใจมุตตา เหน็บด้วยความหมั่นไส้

“ยังไงคะ อุตส่าห์นั่งเก็บทีละเม็ด จะเอาไปต่อใหม่หรือ แต่คงต่อติดยากนะคะ ขาดกระจุยขนาดนั้น”

“ถ้าผมอยากต่อจริงๆ มันต้องติด ไม่เหมือนบางอย่างหรือบางคนหรอกครับ ให้ต่อยังไงก็ไม่ติด”

วีกิจเอ่ยเสียงเรียบ ปริมหน้าม้านสะเทือนใจ รัชนกยืนฟังแอบยิ้มเยาะ แล้วรีบเปลี่ยนเป็นหน้าซื่อเมื่อเห็นประสิทธิ์ชัยมองมา สักครู่ใหญ่มีเสียงเกรียวกราวของ นักรบ ฉกรรจ์ และเลอลักษณ์ ประกาศว่ามีคลิปนพนภากับมุตตาในอินเตอร์เน็ตแล้ว

“ตั้งชื่อได้เริ่ดมาก ตบน้อยหน้ากระทรวง” ฉกรรจ์ยิ้มชอบใจ

ปริมกรี๊ดถลาเข้ามาดู ประสิทธิ์ชัยกับรัชนกตามไปมุงด้วย วีกิจถอนใจเบาๆ...

มุตตากลับหอในสภาพผมเผ้ากระเซอะกระเซิง หน้ามีรอยฟกช้ำ คราบน้ำตาไหลเยิ้มเปรอะเครื่องสำอาง

ฤดี พรและศรี มองหน้ามุตตาสลับกับมองคลิปตบน้อยหน้ากระทรวง สามนางอึ้ง พรมองมุตตาด้วยความเวทนา มุตตามองกลับ แววตาเศร้าระคนอับอาย วิ่งขึ้นห้องไป...

“โธ่เอ๋ย ตอนออกไปยังกับนางฟ้า” พรพูดอย่างสมเพช

“นางฟ้าตกสวรรค์แล้วสิคะ” ศรีเสริม

“ตกไปถึงนรกขุมต้นงิ้วเลยล่ะ” ฤดีตบท้ายอย่างปลงๆ

พรแอบเป็นห่วงมุตตา เวทนาในความซื่อจนโง่ รีบเดินตามไปดูอาการที่ห้อง...

ด้านเจนภพก็เครียดมากไม่แพ้มุตตา เดินงุ่นง่านจนนพนภาที่นั่งดูทีวีอยู่กับลูกๆหมั่นไส้ แขวะเรื่องเขากับมุตตาเสียๆหายๆ เจนภพยิ่งหงุดหงิด เขาปรามให้เธอระวังคำพูดต่อหน้าลูก นพนภาไม่สน เจนภพโมโห ต่อว่าเธอที่ชอบข่มและประจานเขาจนลูกไม่เคยเคารพและเกรงใจเขา

“จะให้ลูกเคารพก็ต้องทำตัวดี ไม่ใช่ทำชั่วแล้วปิดไม่ให้ลูกรู้”

“แล้วทีคุณล่ะนภา ส่งคนไปซ้อมลูกหนี้น่ะ มันดีนักใช่ไหม”

เจนภพตอกกลับไม่ไว้หน้า นพนภากรี๊ดดังกลบเสียงทีวี ต้อมถามเจนภพเสียงซื่อว่าเขาแย่งแฟนวีกิจหรือ เจนภพอึ้ง นพนภาสะใจ เร่งให้เขาตอบ เจนภพอึกอักแล้วเสเดินเข้าห้องน้ำไป

เจนภพล็อกประตูห้องน้ำแล้วหยิบมือถือมาโทร.หามุตตา เขาเป็นห่วงและเห็นใจเธอ มุตตาร้องไห้ฟูมฟาย ทั้งอับอายและเสียใจจนไม่รู้จะทำยังไง นพนภาให้ต่อไขประตูห้องเข้ามา ดึงมือถือจากหูเจนภพพูดกับมุตตาแทน

“ถ้าอายมากก็ลาออกไปขายหอยขายปูที่ไหนก็ไป นังหน้าด้าน มาออเซาะผัวฉัน รู้ไว้เถอะ ถ้าฉันเจอแกอีกเมื่อไหร่ ฉันจะไม่ทำแค่ตบ แต่จะเอาให้หนักกว่านั้น”

มุตตาหน้าซีด ปล่อยโทรศัพท์ลงพื้นแตกกระจาย นพนภาได้ยินเสียง เข้าใจว่ามุตตาวางหูใส่ ยิ่งโกรธหนัก หันมาปามือถือของเจนภพบ้าง เจนภพโมโหมาก หมุนตัวออกจากห้องไปเจอกับต่อ ลูกชายที่มองเขาด้วยแววตาสะใจ เจนภพโกรธจัด ต่อว่าลูกที่เข้าข้างแม่ไม่ลืมหูลืมตา ผลักลูกจนเซแล้วผละออกไป ต่อร้องไห้ ทั้งแค้นและน้อยใจพ่อ ต้องแอบดู สลดใจสงสารน้อง อยากเข้ามาปลอบแต่ต่อรีบเดินขึ้นห้องตัวเองไปก่อน...

คืนเดียวกันนั้น วีกิจพยายามโทร.หามุตตาแต่ติดต่อไม่ได้ เขาเล่าให้สร้อยคำฟังเรื่องนพนภาไปอาละวาดมุตตาที่กระทรวง สร้อยคำถอนใจปลงๆ บ่นเสียดายเด็กดีอย่างมุตตา เสียรู้ให้กับเจนภพ วีกิจแก้ตัวแทน

“ตาไม่ได้คิดจะเป็นเมียน้อยหรอกฮะ ตาเข้าใจมาตลอดว่าอาภพกับอานภากำลังจะเลิกกัน”

“โธ่เอ๋ย ผู้ชายใช้มุกนี้หลอกผู้หญิงมากี่ร้อยปีแล้วนะ”

“อาภพหลอกตา แต่ดูเหมือนผมเองก็เคยพูดให้ตายิ่งเชื่อไปกันใหญ่”

สร้อยคำงง วีกิจอธิบายว่าเขาเคยพูดถึงความสัมพันธ์ของนพนภากับเจนภพให้มุตตาฟังก่อนหน้านี้ โดยเฉพาะเรื่องที่ทั้งคู่มีเรื่องระหองระแหงกันบ่อยๆ ช่วงที่ผ่านมา

“มันคือเวรคือกรรมน่ะลูก ที่ดึงทุกคนให้มาเกี่ยวข้องกัน”

สร้อยคำบอกลูกชายให้ทำใจ เพราะถึงเขาสงสารมุตตาแต่คงช่วยอะไรเธอไม่ได้มาก ทุกอย่างมันเกิดขึ้นแล้ว และเกิดจากความคิดและการกระทำของตัวเธอเองทั้งสิ้น ไม่มีใครบังคับ...

ooooooo

บรรยากาศในห้องทำงานเจนภพเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด เพราะนพนภาตามเจนภพไปทำงานด้วย เจนภพไม่พอใจที่เมียทำอะไรไม่เคยไว้หน้า นพนภาไม่แคร์ บอกว่าคนที่ต้องอายไม่ใช่เธอแต่เป็นเขา ที่ชอบสำส่อนประพฤติผิดในกาม ผิดศีลข้อกาเมตลอด

“มันเป็นกฎแห่งกรรมไงภพ ใครทำอะไรไว้ กรรมนั้นก็ตามสนอง”

เจนภพหน้าม้านแต่ก็เถียงไม่ออก...

นพนภาต่อว่าแจงจิตที่ไม่รายงานเรื่องมุตตา แจงจิตบอกว่าไม่เคยเห็นกับตา แต่เคยฝากเนตรนภิศไปบอกตั้งแต่เห็นท่าทีแปลกๆ ของเจนภพ นพนภาไม่สน บอกว่าเป็นหน้าที่ของเลขาที่ต้องคอยเป็นหูเป็นตาแทนเธอ แจงจิตเบื่อเต็มที ขอลาออกจากตำแหน่งอันทรงเกียรตินี้

“ไม่ใช่ฉันกระด้างกระเดื่องอะไรนะคะ แต่คนอย่าง ผอ.น่ะรอบจัดเกิน ดิฉันตามไม่ทันค่ะ”

“ฉันลืมไปว่าเธอน่ะมันสาวทึนทึก ไม่มีผัว เลยขาดประสบการณ์ตรง”

“ค่ะ ยกหน้าที่นี้ให้พวกมีผัวแล้วเถอะค่ะ”

แจงจิตฝืนทำหน้านิ่ง เธอเอือมระอาทั้งเจนภพและนพนภาเต็มที สองคนผัวเมีย ไม่มีใครดีกว่ากันเลย...

หลังจากเกิดเรื่อง มุตตาไม่ได้ไปทำงาน เธอเครียดเรื่องท้องและยังไม่กล้าสู้หน้าคนที่กระทรวง พร สาวใหญ่ ประจำหอสงสารมุตตา ไม่อยากให้อยู่คนเดียว ชวนไปเช็กดวงชะตาที่สำนักชีแห่งหนึ่ง

แม่ชีตรวจดูดวงของมุตตาแล้วบอกว่ากำลังมีเคราะห์ เรื่องคู่ มุตตาเอาไปโยงกับเรื่องตัวเองแล้วเชื่อหมดใจ ถามแม่ชีว่าต้องทำอะไรบ้างเพื่อสะเดาะเคราะห์ แม่ชี ยิ้มในหน้าแววตาเจ้าเล่ห์ บอกว่าต้องทำหลายอย่างรวมๆ ค่าใช้จ่ายแล้วก็ประมาณสองหมื่น พรนิ่วหน้า รู้สึกทะแม่งๆ แต่มุตตาไม่รู้เรื่อง พนมมือไหว้แม่ชีด้วยความศรัทธา

มุตตาฟังแม่ชีแล้วเหมือนเห็นทางสว่างแล้ว  บางทีไสยศาสตร์อาจจะเป็นทางออก เธออยากสะเดาะเคราะห์

แต่ไม่มีเงิน พรเวทนาอยากช่วยแต่ไม่มีเหมือนกัน

แนะมุตตายืมเสี่ยเจ้าของคาเฟ่อีกรอบ มุตตาถอนใจเบาๆ ปลอบใจตัวเองว่าเธอทำทุกอย่างเพื่อความรัก...

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

มายาเสน่หา EP.8 คีย์ ขอร้องให้ ตุลยา ที่มีสัมผัสพิเศษช่วยให้ได้คุยกับมน
15 เม.ย. 2564

06:10 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันพฤหัสที่ 15 เมษายน 2564 เวลา 07:26 น.