เส้นตายสลายโสด
ตอนที่ 9
ครู่ต่อมา ดินตั้งสติได้ ค่อยๆผลักฮันนี่ออก บอกเธอชัดถ้อยชัดคำว่าเขาไม่คิดจะกลับไปรักเธออีกแล้วฮันนี่ไม่เข้าใจ ถึงขนาดนี้แล้วดินยังคิดจะรักน้ำฟ้าอยู่อีกหรือ เธอมีอะไรสู้นังนั่นไม่ได้ เขาถึงไม่ยอมเปลี่ยนใจ
“เรื่องบางเรื่องคุณไม่จำเป็นต้องต่อสู้เพื่อให้ได้มาหรอก โดยเฉพาะเรื่องความรัก สู้ให้ตายถ้าไม่รักก็คือไม่รัก” ดินพูดจบผละออกไปทันที
“นังน้ำฟ้า แกจะเป็นมารคอยขัดฉันไปซะทุกเรื่อง...
ใช่มั้ย” ฮันนี่แค้นใจกำหมัดแน่น...
ด้านคุณวีทนเก็บความดีใจไว้ไม่ไหว ประกาศต่อหน้าทีมงานเพอร์เฟคดรีมว่าน้ำฟ้าตกลงใจแต่งงานกับเขา บีบีโผกอดเพื่อนรักด้วยความปีติ ในที่สุดน้ำฟ้าก็ตัดสินใจได้สักที ทุกคนเข้ามาแสดงความยินดีกันยกใหญ่ยกเว้นต้นที่ยังทำใจไม่ได้ สักพัก ดินกับฮันนี่ตามมาสมทบ กอหญ้าสงสารดินมาก ที่ต้องฝืนยิ้ม เข้าไปแสดงความยินดีกับผู้หญิงที่ตัวเองรัก
กำลังจะแต่งงานกับชายอื่น บีบีไม่วายหันไปแขวะฮันนี่
“แล้วคู่ของเธอล่ะฮันนี่...จะมีข่าวดีเมื่อไหร่...อุ๊ยตาย... ปล่อยให้ฟ้าแซงหน้าไปได้ไงเนี่ย”
ฮันนี่ได้แต่เก็บความแค้นไว้ในใจ เดินหนีออกไปพร้อมกับมิ้นท์ คุณวีสังเกตเห็นน้ำฟ้าดูไม่ค่อยมีความสุขนักเมื่อดินปรากฏตัวขึ้น แต่พอเธอหันมาเห็นหน้าเขา เธอกลับยิ้มร่าเริง คุณวีจึงไม่ติดใจสงสัยอะไรอีก ดินมองภาพน้ำฟ้า กับคุณวีที่ยิ้มแย้มมีความสุข อย่างปวดร้าวใจ...
หลังปาร์ตี้เลิก น้ำฟ้า คุณวีกับบีบีพยายามชวนเฟซให้อยู่ต่อ ขับรถกลับคนเดียวอันตราย แต่เฟซยืนยันจะกลับกรุงเทพฯคืนนี้ให้ได้ คุณวีเป็นห่วงจึงอาสาขับรถให้ เฟซรีบปฏิเสธว่าไม่ต้อง เธอขับรถกลับเองได้
“พรุ่งนี้ผมก็ต้องกลับแต่เช้าอยู่แล้ว ผมจะให้คนขับรถขับตามไปด้วย ไม่ต้องห่วงนะครับคุณฟ้า”
น้ำฟ้าเป็นปลื้ม ในความเป็นสุภาพบุรุษของว่าที่เจ้าบ่าวของตัวเองมาก...
ขณะเดียวกัน ที่ห้องพักของดิน ธีรเทพรีบเข้ามาบอกดินว่าเฟซจะกลับแล้ว ทำไมไม่ไปส่งเธอหน่อย ดินไม่อยากทำให้เฟซเดือดร้อน ธีรเทพไม่เห็นจะเดือดร้อนตรงไหน ในเมื่อดินกับเฟซเป็นเพื่อนกัน
“ฮันนี่ไม่คิดอย่างนั้นหรอก ช่างเถอะ”
“จะช่างเถอะๆแบบนี้ไปถึงเมื่อไหร่ ให้ยัยฮันนี่เข้ามาวุ่นวายในชีวิตแกไปเรื่อยๆเหรอ”
“แล้วฉันจะทำยังไงได้ ฉันพลาดเอง พลาดมาตั้งแต่แรก พลาดที่เจอเขา พลาดที่เดินเข้าไปทำงานที่นั่นพลาดที่ปล่อยให้มันเป็นแบบนี้...พลาดที่...ฉันก็ต้องรับผิดชอบมัน” ดินหน้าเครียดมากขึ้น ธีรเทพสงสัยดินจะรับผิดชอบอะไร ดินไม่ตอบก้มหน้าก้มตาเก็บของใส่กระเป๋าเสื้อผ้า...
ฮันนี่เก็บกดพอกลับถึงห้องพักอาละวาดขว้างปาข้าวของในห้องกระจุยกระจาย มิ้นท์บอกให้ฮันนี่ใจเย็นๆของที่ฮันนี่ปาทิ้งมันเป็นของของเธอทั้งนั้น ฮันนี่สติแตก ปาของใส่มิ้นท์แทน ดีที่เธอหลบทัน
“โถ...หัวหน้าขา ใครไปเหยียบโดนอะไรของหัวหน้าเข้าคะ ต่อมวีนถึงได้แตกขนาดเนี้ย”
“ฉันถูกยัยน้ำเน่ามันเหยียบหัว เหยียบหน้าฉัน เรื่องที่มันกำลังจะแต่งงาน”
มิ้นท์สงสัยฮันนี่จะต้องสนใจทำไมในเมื่อเธอก็จะแต่งงานกับดินเหมือนกัน ฮันนี่คาดผิด ดินไม่ได้โง่อย่างที่เธอคิด แผนหลอกว่าได้เสียกับเขาจึงไม่สำเร็จ อุตส่าห์ลงทุนตามง้อ เขาก็ไม่ยอมเชื่อ เธอไม่รู้จะใช้วิธีไหนอีกแล้วที่จะทำให้ดินใจอ่อน
“มีอีกวิธีหนึ่งค่ะ...เลิกคิดค่ะ ทำไปเขาก็ไม่สน...
ณ จุดๆนี้ยิ่งทำยิ่งอายนะคะ”
ฮันนี่กรี๊ดใส่หน้ามิ้นท์ แล้วคว้าข้าวของปาใส่ มิ้นท์เผ่นแนบออกจากห้องแทบไม่ทัน
ooooooo
เช้าวันรุ่งขึ้น ทีมงานเพอร์เฟคดรีมขนข้าวของมาใส่รถตู้เตรียมตัวกลับกรุงเทพฯ กอหญ้าเห็นสภาพไร้อารมณ์ ของต้นแล้วอดสมเพชไม่ได้ ต้นเห็นน้ำฟ้าเดินมาที่รถตู้ เกิดงอนขึ้นมาจัดแจงจะปิดประตูรถ บีบีคว้าประตูไว้ เอ็ดลั่นคนอื่นยังไม่ทันขึ้นรถจะปิดประตูทำไม
“อยากปิด ไม่อยากรับรู้...เจ็บ”
บีบีหมั่นไส้อยากจะตบหัวต้นสักเปรี้ยงฐานพูดอะไรได้เน่าสุดๆ น้ำฟ้าเกิดนึกสนุกขึ้นมา ยุให้ต้นจีบกอหญ้า ต้นส่ายหน้าไม่สน แล้วปิดประตูรถใส่หน้า น้ำฟ้าเลยหันมายุกอหญ้าให้ลองมองต้นดูบ้าง กอหญ้าสั่นหัวไม่สนใจ จังหวะนั้น ธีรเทพเดินหิ้วข้าว ของพะรุงพะรังเข้ามา กอหญ้าไม่เห็นดินมาด้วยก็ถามหา
“อ้าว...มารอแล้วไม่ใช่หรือ...จะมาด่าเนี่ย ปล่อยให้พี่ขนของมาคนเดียว”
กอหญ้ายังไม่เห็นพี่ดินตั้งแต่เช้าแล้ว ธีรเทพงง ดินหายไปไหน คว้ามือถือขึ้นมาโทร.หา ดินซึ่งกำลังจ่ายเงินค่าซ่อมรถเต่าคันโปรดของตัวเองอยู่ที่อู่ซ่อมรถข้างทาง
“ฮัลโหล...ว่าไงไอ้ธี...ฉันออกมาตั้งแต่เช้ามืดแล้ว มาเอารถไม่เห็นโน้ตที่วางไว้หรือไง...แค่นี้นะ เคลียร์เงินอยู่... เจอกันที่กรุงเทพฯ” ดินวางสายแล้วเดินไปหารถเต่า ลูบคลำด้วยความคิดถึง...
ฮันนี่บ่นอุบเมื่อรู้ว่าดินออกจากรีสอร์ตตั้งแต่เช้า ไปเอารถที่ซ่อมไว้แล้วจะเข้ากรุงเทพฯเลย ดินทำแบบนี้เหมือนจะหลบหน้าเธอ ฮันนี่เจ็บแค้นใจมาก...
ทันทีที่กลับถึงกรุงเทพฯ น้ำฟ้ารีบตรงไปที่บ้านแม่ แจ้งข่าวที่เธอตกลงใจจะแต่งงานกับคุณวีให้สดใสทราบ สดใสดีใจมาก แต่ยังหวั่นๆเกรงจะเหมือนคราวของดิน ซักน้ำฟ้าเป็นการใหญ่ว่าคุณวีเป็นใคร คบหากันตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมเธอกับน้ำฝนถึงไม่รู้เรื่องนี้มาก่อน
“ก็รอจนกว่าทุกอย่างจะชัวร์ค่อยบอก ไม่อยาก...หน้าแตกอีก แต่รับรองค่ะว่าคุณวีมีคุณสมบัติทุกอย่างตรงตามที่ฟ้าและแม่ต้องการ แต่อาจจะมีขี้หึงบ้าง”
“ไม่เป็นไรลูก เป็นเรื่องธรรมดาเหมือนน้ำฝนกับนายจอห์นไง”
“แต่ให้ผู้ชายหึงเราดีกว่าเราไปตามหึงเขานะคะแม่... เหนื่อย” น้ำฝนว่าแล้วถอนใจเฮือก
“นั่นสิ...เหนื่อย...รักคนที่เขารักเราดีกว่าใช่มั้ย” น้ำฟ้านึกถึงดินขึ้นมาทันที
“แต่แม่ว่า ที่ดีที่สุดคือทั้งสองคนต่างรักกัน”
น้ำฝนเร่งน้ำฟ้าพาคุณวีมาพบแม่ให้เร็วที่สุดจะได้รีบหาฤกษ์แต่งงาน แล้วขอตัวไปโทรศัพท์บอกข่าวดีกับจอห์นก่อน น้ำฟ้าดีใจที่เห็นน้องมีความสุข แต่ตัวเองกลับรู้สึกแปลกๆ สดใสดึงน้ำฟ้ามากอด
“ดีใจด้วยนะลูก ในที่สุดแม่ก็...จะได้ตายตาหลับซะที บุญของแม่จริงๆ”
น้ำฟ้าเห็นหน้าแม่ชัดๆร้องทักวันนี้หน้าตาของแม่ดูสดใสเปล่งปลั่งขึ้นมาก ราวกับไม่ใช่คนป่วย สดใสรีบแก้ตัวที่ดูแจ่มใสก็เพราะรู้ว่าลูกกำลังจะแต่งงาน น้ำฟ้ารับคำ ไม่ติดใจสงสัยอะไร สดใสแอบถอนใจโล่งอก ด้านน้ำฝนพยายามโทร.หาจอห์นมือแทบหงิก แต่เขาปิดเครื่อง เธออารมณ์บูดขึ้นมาทันที...
ฝ่ายจอห์นนั่งเซ็งอยู่คนเดียวในร้านอาหาร มองมือถือในมือที่ปิดเครื่องไว้โดยไม่รู้ว่าน้ำฝนกำลังโทร.หา เขากวาดตามองไปเห็นคู่รักคู่หนึ่งกำลังคุยกันกะหนุงกะหนิง ตัดสินใจเปิดมือถือโทร.หาน้ำฝน จอห์นไม่ทันได้พูดอะไร น้ำฝนชิงบ่นใส่ฉอดๆ จอห์นชักมีอารมณ์ต่อว่าเธอกลับ แทนที่น้ำฝนจะได้บอกข่าวดีที่น้ำฟ้าจะแต่งงาน ทั้งคู่กลับทะเลาะกัน ต่างฝ่ายต่างวางสายใส่กัน
จังหวะนั้น มิ้นท์ถือข้าวของพะรุงพะรังเข้ามาในร้าน เห็นจอห์นนั่งอยู่คนเดียว เดินเข้ามาทักทายสีหน้ายิ้มแย้ม เป็นจังหวะเดียวกับน้ำฝนโทร.หาจอห์นพอดี จอห์นเห็นเบอร์โชว์หน้าจอก็ชะงัก
“รับสายก่อนมั้ยคะ...อยากจะคุยส่วนตัวหรือเปล่าคะ มิ้นท์ออกไปก่อนก็ได้นะคะ”
“ไม่คุยแล้วครับ” จอห์นตัดปัญหาไม่อยากทะเลาะกับน้ำฝนอีก ปิดมือถือ
“บังเอิญจังนะคะ มิ้นท์นัดเพื่อนไว้ที่นี่พอดี” มิ้นท์ยิ้มแก้มป่องดีใจที่เจอจอห์น...
สดใสเห็นน้ำฝนเดินหน้างอกลับเข้ามาในห้องรับแขก รู้ทันทีว่าทะเลาะกับจอห์นมาอีกแล้ว ว่าประชดลูกคนเล็ก ไม่รู้จะทะเลาะกันเอาแชมป์หรืออย่างไร
“ก็จอห์นอ่ะ ทำตัวแปลกๆไม่ค่อยอยากคุย ไม่ค่อยมาเจอฝน”
“ลิ้นกับฟัน เดี๋ยวก็ดีกันน่า คุยเรื่องนี้ดีกว่า พาคุณวีมาหาแม่เร็วๆจะได้คุยเรื่องหาฤกษ์แต่งงาน”
น้ำฟ้าใจลอยไม่ได้ยินที่แม่พูด สดใสบอกซ้ำอีกครั้งหนึ่งให้รีบพาคุณวีมาพบเธอเร็วๆ น้ำฟ้าถึงได้รู้สึกตัวรับคำอย่างหงอยๆ สดใสแปลกใจกับท่าทางของน้ำฟ้าสะกิดน้ำฝนให้ตามเธอออกไป น้ำฝนงง แม่มีเรื่องอะไร สดใสรู้สึกเหมือนน้ำฟ้าไม่เต็มใจจะแต่งงาน หรือแฟนคนนี้อุปโลกน์มาหลอกเธออีก น้ำฝนหาว่าแม่คิดมาก และอีกอย่างหนึ่ง พี่ฟ้าคงไม่กล้าทำแบบนั้นอีกแล้ว แม่เลิกสงสัยได้แล้ว ทุกอย่างกำลังไปได้ดี
“แต่...แม่ว่า...มันยังไงๆอยู่นา แม่มีเซนส์” สดใสชะโงกหน้ามองน้ำฟ้าที่นั่งซึม มั่นใจต้องมีอะไรแน่ๆ
ooooooo
ดินต้องแปลกใจมากเมื่อกลับถึงบ้านพบว่าสายหยุดแม่ของเขารออยู่ เหตุผลที่สายหยุดต้องมากรุงเทพฯเพราะกอหญ้าโทร.ไปบอกว่าดินกำลังมีเรื่องเดือดร้อน แต่ไม่ยอมบอกว่าเรื่องอะไร ดินหันไปเอ็ดตะโรใส่กอหญ้ายุ่งไม่เข้าเรื่อง สายหยุดอยากรู้ตกลงดินมีเรื่องอะไรกันแน่ ดินพูดไม่ออก กอหญ้าเลยเล่าให้แม่ฟังเสียเอง
“พี่ดินเมาไม่ได้สติ ไปนอนกับยัยฮันนี่ แถมพูดเพ้อเจ้อว่ารักยัยนั่นทั้งๆที่ตัวเองรักพี่ฟ้า”
“เดี๋ยวก่อน...แม่ฮันนี่คนนั้นเข้ามายุ่งกับลูกอีกได้ยังไง แล้วคนที่ชื่อฟ้าคือใคร” สายหยุดมองหน้าลูกชายอย่างรอคำตอบ ดินอึกๆอักๆลำบากใจที่จะพูด กอหญ้ารีบดักคอ พี่ดิน
จะโกหกใครก็โกหกได้ แต่อย่าโกหกแม่ตัวเอง มันบาป สายหยุดยิ่งอยากรู้ คาดคั้นให้ดินเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดให้ฟัง...
หลังจากฟังเรื่องราวจากลูกชาย สายหยุดทั้งมึนทั้งงงและอึดอัดใจ แต่ที่สำคัญกว่านั้นคือสมน้ำหน้าลูกชายตัวเอง ดินตัดพ้อทำไมแม่พูดแบบนี้ สายหยุดไม่เห็นว่าดินจะด้อยกว่าผู้ชายคนไหน ผู้หญิงที่ได้อยู่ใกล้ชิดเขาจะรักเขาได้ไม่ยาก โดยไม่สนใจด้วยซ้ำว่าเขาจะยากดีมีจน ดินค้านว่าไม่จริง สายหยุดสวนทันที
“จริง...ถ้าผู้หญิงคนนั้นเป็นคนจริงใจและเป็นคนดี ไม่ใช่เห็นแก่เงิน เห็นแก่ตัวเหมือนยัยฮันนี่นั่น”
“แต่คุณฟ้า...ก็ไม่ได้รักผมเหมือนอย่างที่ผมรักเธอ... ช่างมันเถอะครับ ทุกอย่างจบแล้ว ผมขอนะแม่ ให้เรื่องทุกอย่างเป็นความลับต่อไป...ความลับที่จะตายไปกับผม” ดินพูดจบ เดินซึมออกไป
“เป็นพระเอกได้งี่เง่ามาก” กอหญ้าด่าแล้วก็อดสงสารพี่ชายตัวเองไม่ได้ อยากหาทางช่วยให้เขาสมหวัง
“เรื่องของหัวใจ ใครก็ช่วยพี่เราไม่ได้หรอก เขาเป็นคนผูกก็ต้องแก้เอง”
“จะไหวเหรอ...แม่รู้มั้ยยัยฮันนี่เกิดสมองกลับขึ้นมาซะงั้น ออกตัวแรงมากว่าอยากได้พี่ดิน แต่หนูไม่อยากได้ยัยนั่นมาเป็นพี่สะใภ้”
“ไหวไม่ไหวเขาก็ต้องเผชิญกับมัน...แต่บางที...เราอาจทำตัวเป็นผู้ช่วยลับๆได้” สายหยุดยิ้มเจ้าเล่ห์...
ระหว่างที่กอหญ้ากับสายหยุดกำลังปรึกษาหารือ
หาทางช่วยดินให้สมหวังในความรัก ดินซึ่งอยู่ในห้องทำงานตัวเองกลับถอดใจ หยิบภาพถ่าย “แค่กอด” ซึ่งน้ำฟ้าทิ้งไว้ที่นี่ขึ้นมาดูด้วยความคิดถึง
“ขอให้คุณมีความสุข...กับคนที่คุณรัก” ดินค่อยๆเอากระดาษห่อภาพถ่ายนั้นอย่างทะนุถนอม ราวกับจะเก็บทุกอย่างเกี่ยวกับน้ำฟ้าไว้ในก้นบึ้งของหัวใจ
ooooooo
เช้าวันถัดมา บอสซ่าส์โวยวายลั่นออฟฟิศเมื่อรู้จากต้นว่าน้ำฟ้ากำลังจะแต่งงาน เรียกดินมาต่อว่าอุตส่าห์ให้ช่วยเป็นหูเป็นตาคอยเลื่อยขาเตียงน้ำฟ้ากับคุณวีทำไมถึงไม่ได้เรื่อง ดินจะไปทำอะไรได้ คนจะรักกันเอาช้างมาฉุดก็ไม่อยู่
“เหมือนพี่กับคุณฮันนี่ใช่มั้ยล่ะ” ต้นสาระแนขึ้นทันที
บอสซ่าส์งง ปล่อยให้ไปทำงานกันเองแค่สองวัน มีข่าวใหม่ถึงสองเรื่อง ดินทักท้วงไม่ใช่แค่สองเรื่อง แต่มีสามเรื่องต่างหาก อีกข่าวนั่นก็คือเขามาขอลาออก น้ำฟ้า บีบี ฮันนี่และมิ้นท์ได้ยินพอดีพากันตกใจ บอสซ่าส์เองก็ตกใจเช่นกัน เรียกดินไปคุยเป็นการส่วนตัวที่ห้องทำงานของเขา...
จากนั้นไม่นาน ดินเก็บข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัว ไปขึ้นรถมอเตอร์ไซค์คู่ชีพ ฮันนี่ปราดเข้ามาขวาง
“ต้องการจะหลบหน้าฮันนี่ใช่มั้ย”
“ไม่ได้หลบ แต่ไม่รู้จะอยู่ไปเพื่ออะไร” ดินสตาร์ตมอเตอร์ไซค์ขี่ออกไปทันที ฮันนี่มองตามเจ็บใจ...
บอสซ่าส์เรียกน้ำฟ้าเข้ามาพบที่ห้องทำงานของเขา อยากรู้ว่าน้ำฟ้ากับดินมีปัญหาอะไรกันหรือเปล่า ดินถึงได้มาขอลาออก น้ำฟ้าไม่มีปัญหาอะไรกับดิน แล้วย้อนถามเขาว่าดินบอกเหตุผลในการลาออกหรือเปล่า
“เขาบอกว่า จะออกเดินทางไปถ่ายรูป...ผมยังไม่อนุมัติการลาออกของเขา เป็นหน้าที่คุณที่ต้องตามเขากลับมาเพราะคุณคือหัวหน้างานโดยตรง”
“บอสคะ ถ้าเขาไม่มีใจก็อย่าไปยื้อเขาเลยค่ะ คนเราถ้าหมดใจถึงตามกลับมาได้ก็ไม่ต่างอะไรกับซากที่มีลมหายใจเท่านั้น...คนแบบนั้นไปเสียดายทำไม ถ้าบอสอยากได้คนที่เก่งกว่านายนั่น เดี๋ยวฟ้าจะหาให้...ไม่มีอะไรจะคุยกับฟ้าแล้วใช่มั้ยคะ...ขอตัวค่ะ” น้ำฟ้าพูดจบลุกขึ้น
“เดี๋ยวก่อน...งานแต่งงานคุณ...ผมอาจไปต่างประเทศ” บอสซ่าส์เสียงสั่น พยายามข่มความเสียใจ
“ถ้างั้น บอสกลับมาจากต่างประเทศเมื่อไหร่คงเห็นฟ้าลาออกไปเลี้ยงลูก โอเคป่ะ”
“โอเค...ผมอยู่เมืองไทยยาวถึงปีหน้า” บอสซ่าส์เปลี่ยนใจกะทันหัน น้ำฟ้าอมยิ้มก่อนจะเดินออกจากห้อง ทันทีที่ปิดประตูตามหลัง สีหน้าของเธอกลับเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียด...
กอหญ้าแปลกใจคาดไม่ถึงที่อยู่ๆต้นมาบอกว่าจะไปบอกให้บอสซ่าส์รับเธอเป็นพนักงานประจำเมื่อเธอเรียนจบ
กอหญ้าอดถามไม่ได้คิดอย่างไรถึงอยากให้เธอทำงานที่นี่ต่อ
“พี่ชายเธอลาออก...เงินทองก็ไม่ค่อยมีจะอยู่ยังไง... รีบๆเรียนให้จบเลย”
กอหญ้ามองตามต้นที่เดินเก๊กออกไปอย่างซาบซึ้งในใจที่เขาเป็นห่วง...
น้ำฟ้าปากกับใจไม่ตรงกัน ต่อหน้าคนอื่นทำไม่สนใจที่ดินลาออกจากงาน แต่พองานเลิกเธอกลับตรงดิ่งไปหาเขาที่บ้าน สายหยุดได้เจอน้ำฟ้าเป็นครั้งแรกรู้สึกเอ็นดู ดินรู้ทันแม่ ส่งสายตาปรามๆให้ แต่เธอทำไม่รู้ไม่ชี้ขอตัวไปดูต้นไม้ในสวน พอสายหยุดเดินลับสายตา น้ำฟ้าหันมาถามดินแน่ใจว่าที่ลาออกจากงาน เพราะจะเดินทางไปถ่ายรูปไม่ใช่เป็นเพราะอยากหนีหน้าไม่รับผิดชอบฮันนี่
“ผมไม่จำเป็นต้องรับผิดชอบอะไรฮันนี่ และถ้าไม่มีผมซะคน ความรักของคุณจะได้ราบรื่น”
ระหว่างนั้น ฮันนี่เปิดประตูรั้วบ้านเข้ามาเห็นน้ำฟ้าชักสีหน้าไม่พอใจ ดินถามฮันนี่น้ำเสียงเย็นชามาที่นี่ทำไมอีก สายหยุดโผล่หน้าออกมามอง เห็นฮันนี่ก็จำได้เพราะเคยเห็นจากรูปถ่าย ย่องมาแอบฟังใกล้ๆ
“ฉันต่างหากที่ต้องถามว่ายัยน้ำเน่ามาที่นี่ทำไม” ฮันนี่เสียงเขียว
“ฉันมีธุระต้องคุยกับนายดิน”
“ธุระอะไร”
สายหยุดแอบฟังอยู่ตลอดทนไม่ไหว ออกมาปรามฮันนี่ไม่ให้ไปยุ่งเกี่ยวกับธุระของน้ำฟ้า ฮันนี่ไม่รู้จักสายหยุด หันไปแหวใส่ เป็นคนใช้มาสาระแนอะไรเรื่องของเจ้านาย ดินสวนทันทีนี่แม่ของเขาไม่ใช่คนใช้ ฮันนี่หน้าเสีย รีบยกมือไหว้อย่างอ่อนช้อย สายหยุดถึงกับอึ้งที่ฮันนี่เปลี่ยนท่าทีได้รวดเร็วราวกับจิ้งจกเปลี่ยนสี
“นายดิน...คิดดูให้ดีนะเรื่องลาออก ไหนจะแม่ไหนจะน้องที่ต้องรับผิดชอบ แล้วก็...แฟนนายอีกคน หน้าที่การงานที่มั่นคงน่าจะดีกว่าออกไปเร่ร่อน...หนูลาล่ะค่ะคุณแม่” น้ำฟ้ายกมือไหว้สายหยุด ก้าวฉับๆออกไป สายหยุดมองตามน้ำฟ้าอย่างชื่นชม ก่อนจะหันมาถามฮันนี่มาที่นี่ทำไม ฮันนี่หน้าเจื่อน ดินอาศัยจังหวะนั้นเดินหนีเข้าบ้าน ฮันนี่รีบเดินตาม สายหยุดปราดมาขวางหน้าไว้ทันไม่ยอมให้เธอเข้าบ้าน
“คุณแม่คะ...ฮันนี่มีเรื่องต้องเคลียร์กับดิน คุณแม่อย่ามาขวางได้มั้ย”
ไม่ว่าฮันนี่ จะพูดอย่างไร สายหยุดก็ไม่ยอมหลีกทางให้ ขอร้องฮันนี่เลิกสร้างเวรสร้างกรรมเสียที กลับไปได้แล้ว วันนี้ดินไม่สะดวกจะพบ ฮันนี่ทำท่าจะกรีดร้อง สายหยุดชิงยกมือห้าม
“อย่าลูก...อย่าให้ความโกรธมันเป็นนายเรา ดูจิตเอาไว้ รู้เท่าทันนะลูก...เชื่อแม่ แล้วจะผ่อนคลายเอง” สายหยุดฉีกยิ้มให้แล้วเดินเข้าตัวบ้านปิดประตูใส่หน้าฮันนี่โครม
ฮันนี่เข่นเขี้ยวด้วยความแค้น
ooooooo
ในเวลาเดียวกัน ธีรเทพเห็นช่องทางจะทำเงินได้จากงานแต่งงานของคุณวีกับน้ำฟ้า จึงขอร้องบีบีช่วยเชียร์ทั้งคู่มาใช้บริการที่ร้านรักนิรันดร์สตูดิโอของเขา ถ้าบีบีทำสำเร็จ เขาจะแนะนำเพื่อนของเขาที่ทั้งหล่อ นิสัยดีและมีชาติตระกูลให้ บีบีไม่สน สวยและฉลาดอย่างเธอไม่จำเป็นต้องให้เขาช่วยหาแฟนให้
“อีกหน่อยคุณฟ้าก็จะย้ายจากคอนโดฯ ไปอยู่กับสามี ส่วนเธอ...ก็ทนเหงาอยู่คนเดียวต่อไปเถอะ”
“ฉันไม่เห็นจะแคร์”
ธีรเทพถามคาดคั้น แน่ใจหรือว่าไม่แคร์ บีบียอมรับในที่สุด ถ้าน้ำฟ้าย้ายออกไปจริงๆ เธอคงจะเหงาสุดๆ
“งั้นก็จับมือเป็นพันธมิตรกัน ฉันได้งานเธอได้แฟน แถมไม่ต้องฟุ้งซ่าน ช่วยฉันทำงาน ได้ทิปพิเศษ...มีแต่ได้
กับได้” ธีรเทพคะยั้นคะยอ บีบีนั่งนิ่งสีหน้าครุ่นคิด
“ไม่ต้องคิดแล้ว...ถือว่าตกลง...ไป...ฉันเลี้ยงข้าวเอาฤกษ์เอาชัย” ธีรเทพว่าแล้วดันตัวบีบีให้ลุกขึ้น...
ขณะที่ธีรเทพกับบีบีทำสัญญาสงบศึกกัน น้ำฟ้า
มีนัดพาคุณวีมาให้แม่ของเธอดูตัว สดใสพินิจพิจารณาเขาอย่างตั้งใจมาก ยิ่งได้พูดคุยด้วยคุณวียิ่งแสดงให้เห็นว่าเป็นคนดีและเป็นสุภาพบุรุษ พอเขารู้ว่าสดใสเป็นมะเร็งเม็ดเลือดขาวระยะสุดท้าย ออกปากจะช่วยน้ำฟ้าดูแลสดใสโดยไม่มีอิดออด น้ำฟ้าซาบซึ้งใจมาก
น้ำฝนก็ปลื้มคุณวีเช่นกัน ส่วนจอห์นไม่ได้ใส่ใจนักเพราะมัวแต่เหลือบมองนาฬิกาและมือถือของตัวเอง น้ำฝนถามอะไรก็ไม่ได้ยิน จนเธอต้องสะกิดถามเป็นอะไรหรือเปล่า จอห์นสะดุ้งเฮือก
“คิดถึง...เอ่อ...คิดถึงลูกค้าจ้ะ กลัวไปไม่ทันนัด”
“รอหน่อยสิคะ ทำไมต้องมานัดลูกค้าวันนี้ด้วยก็ไม่รู้” น้ำฝนเริ่มหงุดหงิด เบือนหน้าไปมองแม่แทน
“ขอบใจนะจ๊ะคุณวีที่มีน้ำใจ เห็นอย่างนี้แล้วแม่ก็เบาใจว่าสามารถฝากฝังฟ้ากับคุณได้โดยที่ไม่ต้องเป็นห่วง...
ใช่มั้ยลูกฝน”
“ค่ะแม่...ดีใจจังค่ะ ฝนจะได้มีพี่ชายอีกหนึ่งคน แม่คะไปหาท่านเจ้าคุณดูฤกษ์แต่งงานเลยมั้ยคะ”
สดใสสั่งให้น้ำฝนจัดการโทร.นัดทันที แล้วอย่าลืมรีบกระจายข่าวดีนี้เร็วๆด้วย...
ขณะดินกำลังจัดกระเป๋าเสื้อผ้า สายหยุดพยายามพูดให้ลูกชายทบทวนเรื่องของเขากับน้ำฟ้าใหม่ เธอเห็นสายสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองคน เห็นสายตาที่ดินมองน้ำฟ้า และที่น้ำฟ้ามองดินเหมือนกับที่เธอกับพ่อของดินเคยมองกันและกัน ดินรู้ตัวเองดีว่าไม่ใช่สเปกของน้ำฟ้า คิดไปก็เท่านั้น เจ็บปวดใจเปล่าๆ และที่สำคัญคุณวีกับน้ำฟ้ารักกันกำลังจะแต่งงานกัน แม่ปล่อยให้เขาไปตามทางจะดีกว่า อย่าพูดให้กำลังใจเขาอีกเลย
“จะไปให้ได้จริงๆใช่มั้ย”
“ครับ...คราวนี้คงอีกนานกว่าจะกลับบ้าน อาจจะเป็นปี ห้าปี สิบปี” ดินว่าแล้วถอนใจเฮือก...
หลังจากคิดทบทวนอยู่หลายรอบ ดินตัดสินใจเอารูปถ่าย “แค่กอด” ซึ่งห่อกระดาษไว้อย่างดีจะมาคืนให้น้ำฟ้า เดินมาถึงหน้าบ้านของสดใสต้องรีบหาที่ซ่อนเมื่อเห็นน้ำฟ้าออกมาส่งคุณวีที่รถ ดินเงี่ยหูฟังทั้งคู่คุยกัน
“คุณฟ้า จำคำถามที่คุณถามผมวันนั้นได้มั้ย ผมยังจำได้นะ คุณถามผมว่าถ้าไฟไหม้ สิ่งสำคัญสิ่งแรกที่ผมจะนึกถึงและพาออกไปคืออะไร”
“คืออะไรคะ”
“คุณไง...ไม่มีอะไรสำคัญที่สุดสำหรับผมอีกแล้ว นอกจากคุณ”
คำตอบของคุณวีทำเอาใจน้ำฟ้าแทบละลาย แต่ถึงอย่างไรเธอก็ทำใจให้รักเขาไม่ได้ ได้แค่กล่าวคำขอบคุณ ดินยืนมองน้ำฟ้าอยู่ในมุมมืดด้วยความปวดร้าวใจ...
ครู่ต่อมา น้ำฟ้ากลับเข้าบ้านเห็นน้ำฝนนั่งหน้าหงิกหน้างอ รู้ทันทีทะเลาะกับจอห์นมาอีกแน่ๆ น้ำฝนบ่นอุบไม่รู้พักนี้จอห์นเป็นอะไร โทร.ไปเมื่อครู่นี้ก็ไม่รับสายอีกแล้ว น้ำฟ้าแนะให้ไปถามจอห์นเอาเอง
“จอห์นเขาไม่เคยบอก”
“แล้วแกเคยปล่อยให้เขาพูดหรือเปล่าหรือเอาแต่แง่งๆใส่ ถ้าฉันเป็นจอห์น ฉันก็ไม่อยากจะพูดด้วยหรอก” น้ำฟ้าพูดตรงจนน้ำฝนถึงกับอึ้ง
ooooooo
ที่ร้านอาหารแห่งหนึ่งกลางกรุง บีบีตั้งหน้าตั้งตากินมื้อค่ำที่ธีรเทพเป็นเจ้ามือ ราวกับอดข้าวมาสามวัน ขณะบีบีเรียกบริกรมาสั่งอาหารเพิ่ม ต้องตกใจ เห็นจอห์นกับมิ้นท์เดินหัวร่อต่อกระซิกเข้าไปนั่งโต๊ะด้านในสุดของร้านโดยที่คู่นั้นไม่เห็นเธอ บีบีสะกิดธีรเทพให้ดู แล้วทำท่าจะเข้าไปลุย ธีรเทพร้องห้ามไม่ให้เข้าไปยุ่ง
“ไม่ให้ยุ่งได้ไง ยัยนั่นมันกำลังจะคาบว่าที่เจ้าบ่าวน้องสาวเพื่อนฉันนะ” บีบีฮึดฮัดขัดใจ
ธีรเทพยืนยันไม่ให้บีบีเข้าไปยุ่ง ปล่อยให้พวกเขาจัดการเรื่องนี้กันเอง วันไหนเกิดพวกเขาดีกันขึ้นมา เราสองคนจะกลายเป็นหมาและห้ามเอาเรื่องนี้ไปบอกน้ำฟ้า บีบีชักเคืองจะปล่อยให้คนชั่วลอยนวลได้อย่างไร
“ไม่ได้ปล่อยให้ลอยนวล แต่เรามีวิธีอื่นที่ช่วยให้คนชั่วกลับใจก่อนจะสายเกินไป”
บีบียังไม่ทันจะอ้าปากถามว่าวิธีอะไร ธีรเทพฉุดมือเธอเดินลิ่วเข้าไปทักทายจอห์นกับมิ้นท์ที่โต๊ะ สองคนนั่นถึงกับหน้าซีดเป็นไก่ต้ม บีบีฉีกยิ้ม ชี้ไปที่เสื้อของมิ้นท์ ถามว่ามีอะไรติดอยู่ ดูคล้ายๆหนามต้นงิ้ว มิ้นท์แก้ตัวเป็นพัลวันว่าเธอกับจอห์นแค่มากินข้าวกันในฐานะเพื่อนไม่ได้มีอะไรเกินกว่านั้น บีบีแดกดันทันที
“ไม่มีอะไรก็ดีแล้วจ้ะ เป็นคนดีให้สังคมน่ะดีแล้ว... จอห์น...น้ำฝนสบายดีมั้ย”
“สบายดีมากๆ...ขอบคุณครับ”
“น้ำฝนน่ารักมากเลยนะ เหมาะจะเป็นแม่ของลูกที่สุดอ่ะ เป็นเพชรแท้คนอื่นเทียบไม่ติดหรอก เป็นแค่เพชรเทียมว่ามั้ย” บีบีว่าพลางปรายตามองมิ้นท์ ธีรเทพเสริมทันที
“แต่งเมื่อไหร่อย่าลืมนะ รักนิรันดร์สตูดิโอ...โอเคปะ”
จอห์นพยักหน้ารับคำแบบเจื่อนๆ ธีรเทพกับบีบีเดินหัวเราะคิกคักออกไป
ooooooo
สายของวันใหม่ ขณะฮันนี่กำลังจะออกไปทำงาน ต้องประหลาดใจมากเมื่อเห็นยลลดาแม่ของเธอลากกระเป๋าเดินทางเข้ามา ฮันนี่สงสัยแม่มาเมืองไทยทำไม ยลลดาโวยวายลั่น ที่ต้องมาที่นี่อย่างเร่งด่วนเพราะสดใสโทร.ไปเย้ยเธอถึงที่เมืองนอกว่าน้ำฟ้ากำลังจะได้แต่งงาน
“แล้วไงคะ”
“แล้วไง...แล้วแกมัวทำอะไรอยู่ ฉันเคยบอกแล้วใช่มั้ยถ้าจะอยู่ที่เมืองไทยก็ต้องอยู่อย่าให้อายคนบ้านนั้นแต่ถ้าทำไม่ได้...ก็ไปอยู่กับพ่อแกที่โน่น”
ฮันนี่รับรองต้องได้แต่งงานก่อนยัยน้ำเน่าแน่ๆ พอยลลดารู้ว่าดินคือว่าที่เจ้าบ่าวของฮันนี่ เอะอะลั่นขืนฮันนี่แต่งกับไอ้กระจอกอย่างดิน เธอคงไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ไหน
“แม่ไม่รู้อะไร ดินน่ะ ผ้าขี้ริ้วห่อทองนะจะบอกให้” ฮันนี่ยิ้มตาวาวแล้วเล่าให้แม่ฟังถึงฐานะที่แท้จริงของดิน ยลลดา ถึงกับตาโต ถ้าดินรวยอย่างที่ฮันนี่เล่า แล้วจะมัวรีรออะไรอีก
“ฮันนี่ก็ไม่ได้อยากรอ แต่ทำยังไงดินก็ไม่ใจอ่อน ต้องให้ดิ้นตายไปต่อหน้าหรือไงก็ไม่รู้” ฮันนี่ว่าพลางถอนใจหนักใจ ยลลดายิ้มเจ้าเล่ห์ คิดแผนร้ายบางอย่างขึ้นมาได้...
ขณะที่สองแม่ลูกตัวแสบกำลังร่วมมือกันวางแผนจับดินให้อยู่หมัด ดินทยอยขนข้าวของใส่รถเตรียมเดินทาง สายหยุดพยายามยื้อไม่ให้ดินไป ลงทุนแกล้งเป็นลม ดินรู้ทันเก็บของเข้ารถต่อไม่สนใจ สายหยุดตัดพ้อต่อว่าลูกชายอยากจะไปกี่เดือนกี่ปีก็เชิญ ถ้าไม่ห่วงแม่กับน้องสาวที่เป็นผู้หญิงตัวเล็กๆสองคน ดินเข้ามาอ้อนแม่
“ถึงเล็กก็เล็กพริกขี้หนู...แสบแพ้ใครที่ไหน...แม่ครับ ผมล้อเล่นน่า ไปไม่กี่วันหรอก เดี๋ยวก็กลับมาแล้วขอไปทำงานที่ค้างๆให้เสร็จซะที ผัดลูกค้ามานานแล้ว”
จังหวะนั้น น้ำฟ้าขับรถผ่านมาเห็นดินกำลังขนสัมภาระใส่รถก็ฉุนกึก รีบจอดรถลงมาต่อว่าเขาฉอดๆที่คิดจะทิ้งแม่กับน้องสาวให้อยู่กันตามลำพัง ดินไม่พอใจสั่งให้น้ำฟ้าหุบปาก ทันใดนั้น มิ้นท์วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาแจ้งดินว่าฮันนี่กินยานอนหลับฆ่าตัวตาย โชคดีเมื่อคืนเธอแวะไปหาฮันนี่ที่บ้านก็เลยเจอ
“แล้วตอนนี้ฮันนี่อยู่ไหน” ดินถามด้วยความตกใจ
“ล้างท้องแล้ว กลับมาพักผ่อนที่บ้านค่ะ แม่ของหัวหน้าบินด่วนกลับมาดูแล สั่งไม่ให้มิ้นท์บอกใครเพราะอายถ้าทุกคนรู้ว่าหัวหน้าท้อแท้จนไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อไปบนโลกนี้” มิ้นท์พูดไปร้องไห้ไป กอหญ้ามองอย่างไม่ค่อยเชื่อ ขณะที่ดินอึ้ง น้ำฟ้าเร่งให้ดินรีบไปดูฮันนี่ เดี๋ยวเธอจะขับรถไปส่งเขาเอง...
ระหว่างทางไปบ้านฮันนี่ น้ำฟ้าขับรถด้วยสีหน้าเคร่งเครียดยิ่งเห็นดินทำท่าไม่รู้ร้อนรู้หนาว ทนไม่ไหวด่าว่าเขาว่าเป็นต้นเหตุให้ฮันนี่ต้องเป็นแบบนี้ รวมทั้งเฟซก็ต้องมาช้ำใจเพราะเขาเช่นกัน ดินหมดความอดทนตวาดลั่นให้น้ำฟ้า จอดรถ เขาจะไปบ้านฮันนี่เอง เธอไม่ต้องมายุ่งเรื่องของเขาอีก
“ฉันไม่ยุ่งก็ได้...เชิญเลย จะไปทำเลวทำชั่วทำบ้าที่ไหนก็เชิญ...ไปเลย” น้ำฟ้าขับรถออกไปอย่างรวดเร็ว ดินมองตามรถของน้ำฟ้าอย่างรู้สึกผิดที่ใช้อารมณ์
ooooooo
ไม่นานนัก ดินมาถึงบ้านฮันนี่ แปลกใจมากที่เห็นนักข่าวอยู่เต็มบ้าน ยลลดาหันมาเห็นดิน ปล่อยโฮทันทีชี้ให้พวกนักข่าวดู ผู้ชายคนนี้เป็นคนทำให้ลูกสาวของเธอเสียใจจนต้องฆ่าตัวตาย พวกนักข่าวกรูกันมารุมสัมภาษณ์ดิน เป็นเพราะเขาตีตัวออกห่างทั้งที่มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับฮันนี่ เลยทำให้เธอคิดสั้นใช่ไหม
“ใครเป็นคนบอกพวกคุณ” ดินเสียงเครียดไม่คิดว่าเรื่องจะบานปลาย พวกนักข่าวหันมองยลลดา
“ใช่...ฉันเป็นคนเชิญน้องๆนักข่าวมาเอง ฉันเป็นคนมีเกียรติ แต่ลูกสาวฉันกลับถูกเธอทิ้งขว้างอย่างไม่ให้เกียรติ แม่ที่ไหนจะทนได้ มันก็ต้องประจานกันบ้างล่ะ” ยลลดาแต่งเรื่องเป็นคุ้งเป็นแคว
ดินไม่พอใจยลลดามาก แต่ไม่สามารถพูดอะไรได้ จึงเดินหนีเข้าบ้าน นักข่าวจะตามแต่ยลลดาขวางไว้ขอให้ลูกสาวของเธอกับดินได้เคลียร์กันก่อน เดี๋ยวจะออกมาแถลงข่าวอีกที ฝากมิ้นท์ช่วยคุยกับพวกนักข่าวแทนเธอสักครู่ แล้วเดินตามดินเข้าไปในบ้าน...
พอเห็นหน้าดิน ฮันนี่แกล้งร้องไห้ฟูมฟาย คว้าหมอนอิงขว้างใส่แล้วไล่เขากลับไป ยลลดารีบเข้ามาห้าม ฮันนี่ร้องไห้โฮโผกอดยลลดา คร่ำครวญทำไมแม่ไม่ปล่อยให้เธอตายๆไปเสีย อยู่ต่อไปก็อายคนอื่น
“นายดิน...เห็นมั้ยว่าเธอทำอะไรกับลูกสาวฉัน...ใจฉันกำลังจะขาด” ยลลดาตีหน้าเศร้า
“ทุกคนรู้อยู่แก่ใจดีว่าผมไม่ได้ทำอะไรเลย...และคุณก็ไม่ได้คิดสั้นฆ่าตัวตาย ทุกอย่างพวกคุณสร้างสถานการณ์ขึ้นมารวมถึงนักข่าว...เพื่อบีบผม”
ฮันนี่โกรธที่แผนแตก โวยวายใส่ดินไม่ยั้ง ซ้ำยังขู่ถ้าเขาไม่ยอมแต่งงานกับเธอ นสพ.ทุกฉบับ ข่าวทุกช่องจะต้องลงข่าวว่าเขาข่มขืนเธอ ดินไม่อยากเชื่อว่าฮันนี่จะกล้าทำขนาดนี้ ฮันนี่อ้างว่ารักเขามากเลยแค้นมาก
“ผมไม่สน ผมมีความจริงที่จะพิสูจน์ได้ว่าผมบริสุทธิ์ อยากทำอะไรก็เชิญ” ดินว่าแล้วเดินหนี
“นังน้ำฟ้าไม่มีวันได้เป็นสุขแน่ ฮันนี่จะตามอาละวาดให้ชีวิตมันพัง” ฮันนี่ตะโกนขู่ไล่หลัง ดินหยุดกึก
ooooooo
ข่าวสังคมภาคค่ำของทีวีเกือบทุกช่อง มีภาพฮันนี่เดินควงแขนดินโดยมียลลดายืนยิ้มหน้าบานอยู่ข้างๆ เสียงผู้ประกาศข่าวบรรยายว่า
“ในที่สุดเรื่องราววุ่นๆของคุณฮันนี่ลูกสาวคุณยลลดา ไฮโซชื่อดังก็ลงเอยได้ด้วยดีนะคะ ทั้งหมดเป็นแค่เรื่องเข้าใจผิด รักแท้เอาชนะอุปสรรคได้ทุกอย่างค่ะ ขอแสดงความยินดีกับว่าที่คู่บ่าวสาวด้วยนะคะ ยังไม่แต่งก็ทอล์กออฟ เดอะทาวน์ซะแล้ว”
บีบีนั่งดูข่าวนี้อยู่กับน้ำฟ้าที่ห้องพัก ลุกขึ้นไปปิดทีวีอย่างหงุดหงิด “ต้องเคลียร์กันออกสื่อขนาดนี้เลยหรือไง ทุเรศ...โชคดีนะที่ฉันตัดใจจากคุณดินได้...ไม่งั้นคงน้ำตา เช็ดหัวเข่า คิดว่าเป็นคนดี คิดๆแล้วแค้นสุดขีด สุดฤทธิ์สุดเดช จริงๆว่ามั้ยฟ้า” บีบีหันไปเห็นน้ำฟ้าน้ำตาซึม ตกใจเพื่อนรักร้องไห้ทำไม น้ำฟ้ารีบปาดน้ำตา
“เปล่า...ไม่มีอะไร ผงเข้าตามั้ง หรือไม่ก็ง่วงนอน...ฉันนอนก่อนนะ” น้ำฟ้าลุกหนีเข้าห้อง บีบีไม่เชื่อเหตุผลตื้นๆของน้ำฟ้า ตามไปถามคาดคั้นให้บอกความจริงตกลงเป็นอะไรกันแน่ น้ำฟ้าโผกอดบีบีไว้แน่นร้องไห้โฮ อ้าปากจะบอกความจริงเรื่องที่เธอหลงรักดิน แต่กลับเปลี่ยนใจไม่บอก เดินหนี บีบีตามติด
“มันเรื่องคอขาดบาดตายขนาดนั้นเลยเหรอฟ้า แม้แต่ฉันแกก็ไม่อยากเล่าให้ฟัง” บีบีเห็นน้ำฟ้าจะหนีเข้าห้องนอน ทนไม่ไหวตวาดลั่น “ถ้าแกปิดประตูใส่หน้าฉัน...ฉันจะถือว่าเราไม่ได้เป็นเพื่อนกัน...เล่ามา”
“ฉันโกรธที่นายดินจะแต่งงานกับฮันนี่...เพราะฉัน...” น้ำฟ้ายั้งปากไว้ บีบีพูดแทรกทันที
“ไม่อยากเห็นยัยฮันนี่แต่งงาน...ใช่มั้ย”
น้ำฟ้าล้มเลิกความตั้งใจจะบอกความในใจที่มีต่อดินให้บีบีรู้ จึงพยักหน้ารับคำไปตามน้ำ...
เสร็จจากเรื่องฮันนี่ ดินตรงไปหาธีรเทพที่ร้านรักนิรันดร์สตูดิโอ ธีรเทพได้ดูข่าวชิ้นนี้เหมือนกัน ไม่เข้าใจฮันนี่ทำอย่างนี้ทำไม ทั้งๆที่รู้ว่าดินไม่ได้รัก มันน่าภูมิใจตรงไหนที่ได้ดินไปแต่ตัว
“คนบางคนขอแค่ได้ครอบครองก็พอแล้ว” ดินว่าพลางถอนใจ
“แกคิดว่ายัยฮันนี่แผนสูงนั่นคิดแค่นี้หรือ มันตื้นเกินไป มันต้องมีอะไรมากกว่านั้น”
“ฉันก็ไม่เชื่อ แต่ที่ยอมทำเพราะฉันมีเหตุผลของฉัน” ดินพูดจบ ขอตัวกลับบ้าน...
สายหยุดเห็นข่าวฮันนี่กับดินในทีวี ตัดสินใจอยู่รอจนดินกลับ เรียกเขามาถาม ทำไมต้องออกข่าวว่าจะแต่งงานกับฮันนี่ทั้งๆที่ไม่ได้รักผู้หญิงคนนั้น ดินยืนยันที่ทำไปอย่างนั้นเพราะรักฮันนี่ สายหยุดไม่เชื่อ
“เชื่อผมเถอะครับแม่...แบบนี้ดีที่สุดแล้ว” ดินพูดจบเดินหนี ขณะเขากำลังจะเข้าห้องนอน กอหญ้าเข้ามาต่อว่าว่าโกหกแม่บาปหนัก ดินไม่อยากให้แม่รู้ความจริง ให้รู้แบบนี้ ดีแล้ว กอหญ้าทักท้วง ดินรักน้ำฟ้าไม่ใช่หรือ
“เพราะพี่รักคุณฟ้า พี่ถึงไม่อยากให้คนที่พี่รักต้องเดือดร้อน”
“แล้วมันต้องเป็นแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหน ที่พี่ต้องทนอยู่กับคนที่พี่ไม่ได้รัก”
“จนกว่า...คุณฟ้าจะแต่งงานมีครอบครัวที่มั่นคงแล้ววันนั้นพี่จะขอเลิกกับฮันนี่”
กอหญ้าไม่คิดว่าฮันนี่จะยอมง่ายๆ ดินไม่สน ถึงตอนนั้นเขาไม่มีอะไรต้องกลัวหรือเป็นห่วงอีกแล้ว ขอร้องกอหญ้าอย่าบอกเรื่องนี้ให้แม่รู้ กอหญ้าจำใจรับคำ พอดินเข้าห้องปิดประตูตามหลัง สายหยุดเดินถอนใจเฮือกๆ เข้ามาหากอหญ้า บ่นอุบว่าเธอจะบ้าตายเมื่อได้ยินดินบอกกับเธอว่ารักฮันนี่ กอหญ้าก็รู้สึกเหมือนแม่ นี่เธอต้องมีพี่สะใภ้เป็นยัยสารพัดพิษนั่นจริงๆหรือ สายหยุดไม่ปล่อยให้เป็นเช่นนั้นแน่ๆ
“แม่จะทำอะไรจ๊ะ”
“ก็ไม่รู้สิ...แม่ว่ามันไม่ใช่ ไม่ถูกต้อง ขอไปสวดมนต์ก่อนนะ จิตเป็นสมาธิเดี๋ยวปัญญาก็เกิด” สายหยุดพูดจบ ตรงไปยังห้องพระ กอหญ้ามองตามแม่งงๆ...
ในเวลาไล่เลี่ยกัน ที่คอนโดฯที่พักของน้ำฟ้า บีบี
บอกให้น้ำฟ้าสะกดจิตตัวเองไว้ให้ขึ้นใจว่าห้ามอ่อนไหวกับเรื่องไม่เป็นเรื่อง น้ำฟ้าพยักหน้า ตั้งสมาธิแล้วท่องประโยคที่ว่าตาม อยู่ๆบีบีก็หัวเราะคิกคัก สมน้ำหน้าฮันนี่ที่อิจฉาน้ำฟ้าจะได้แต่งงานกับคนที่ดีพร้อม เลยจะเอาอย่างบ้าง แต่ดันไปคว้าผู้ชายอย่างดินมา สะใจบีบีมากเพราะดินสู้คุณวีไม่ได้สักอย่าง เจ้าชู้ โลเลแถมยังจน มีดีอย่างเดียวหล่อกระชากใจ
“แต่เมื่อก่อนแกบอกว่านายดินเป็นเพื่อนที่ดีคนหนึ่ง”
“โอ๊ย...แต่ถ้าเจ้าชู้แบบนี้ เรตติ้งติดลบทันที ไม่เอาสิฟ้า เลิกสนใจ ช่างหัวยัยฮันนี่กับคุณดินไปสร้างรักสร้างชีวิตของแกกับคุณวีดีกว่า”
“ฉันจะไม่อ่อนไหวกับเรื่องไม่เป็นเรื่อง เข้มแข็ง เดินหน้าลุย” ปากน้ำฟ้าท่องไปเรื่อย แต่ใจกลับคิดถึงดิน
ooooooo
คุณวีกับน้ำฟ้ามีนัดลองชุดแต่งงานที่ร้านรักนิรันดร์สตูดิโอแต่เช้า น้ำฟ้ายืนซึมอยู่บนแท่นสำหรับลองชุดเจ้าสาว บีบีต้องสะกิดให้ทำหน้าให้สดชื่นร่าเริงสมกับอยู่ในชุดเจ้าสาวหน่อย ไหนเมื่อคืนบอกไว้ว่าจะเข้มแข็ง แล้วจับน้ำฟ้าหันให้ดูตัวเองในกระจกเงา น้ำฟ้าพึมพำเบาๆราวกับจะถามว่านี่ตัวเองกำลังจะแต่งงานหรือ
“เออสิ...แล้วเจ้าบ่าวแกก็อยู่โน้น...ยิ้ม”
น้ำฟ้ามองตามมือบีบีเห็นคุณวีในชุดเจ้าบ่าวสุดหล่อเดินเข้ามาหาพร้อมกับยื่นมือให้จับ น้ำฟ้าจับมือเขาแล้วยิ้มให้ แต่แววตาของเธอยังคงดูเศร้า บีบีชื่นชมว่าที่คู่บ่าวสาวจนเว่อร์ ธีรเทพเข้ามาขัดคอ เชิญคู่บ่าวสาวไปถ่ายรูปได้แล้ว ตากล้องมาแล้ว พอน้ำฟ้าเห็นดินเดินเข้ามาในห้อง ทั้งคู่มองหน้ากันอึ้งคาดไม่ถึง
ครู่ต่อมา ที่มุมถ่ายภาพของร้าน คุณวีกับน้ำฟ้าพากันมายืนกลางฉาก ขณะที่ดินเช็กความเรียบร้อยของกล้องถ่ายรูป ธีรเทพเข้ามาเร่งดิน คู่บ่าวสาวรอจนเมื่อยแล้ว ดินต่อว่าธีรเทพ ทำไมไม่บอกเขาก่อนว่าต้องมาถ่ายภาพของคู่นี้ ธีรเทพรู้ทัน ขืนบอกก่อน ดินคงไม่ยอมมา
“ไอ้ธี...ฉันได้ข่าวว่าแกโขกคุณวีซะยับเลยนี่”
“หมั่นไส้นี่หว่า คนมันรวยช่วยไม่ได้ที่จะถูกโขก เร็ว...จะได้เสร็จๆอย่าให้ทนดูนานยิ่งหมั่นไส้อยู่”
ดินเดินไปจัดท่าให้น้ำฟ้าอิงแอบแนบชิดคุณวีโดยไม่พยายามสบตาด้วย น้ำฟ้าที่ดูซึมๆเมื่อตอนลองชุดกลับส่งตาหวานซึ้งให้คุณวี ดินกลับมาที่กล้องถ่ายรูปมองผ่านเลนส์กล้องเห็นสายตาของน้ำฟ้าที่มองคุณวีแล้วเจ็บปวดใจมาก แต่ฝืนทำงานต่อไปอย่างมืออาชีพ บรรยากาศระหว่างน้ำฟ้ากับดินเต็มไปด้วยความอึดอัด...
ในขณะที่ดินกำลังมุ่งมั่นกับงานตรงหน้าให้เสร็จไวๆ ฮันนี่ซึ่งอยู่กับยลลดาพยายามโทร.หาดินจะให้มาคุยเรื่องแต่งงาน แต่เขายุ่งกับงานไม่มีเวลารับสาย ฮันนี่หงุดหงิดมาก ตัดสินใจตามไปจิกดินถึงที่...
ทางด้านดินถ่ายภาพเซตสุดท้ายในชุดลำลองของคู่บ่าวสาวเสร็จ ก้มหน้าก้มตาเก็บอุปกรณ์ไม่สนใจใคร น้ำฟ้าอดหวั่นไหวเมื่อเห็นดินอยู่ใกล้ๆไม่ได้ ต้องหลบไปทำใจในห้องน้ำ คุณวีมองตามรู้สึกว่าที่เจ้าสาวตัวเองดูแปลกๆชอบกล หลังจากน้ำฟ้ารวบรวมสติได้ รีบออกจากห้องน้ำ แต่ต้องตกใจเมื่อเห็นคุณวีดักรออยู่
“คุณดูไม่สบายใจ มีอะไรกังวลหรือเปล่าครับ”
น้ำฟ้าหาข้อแก้ตัวไม่ทันได้แต่อึกๆอักๆ โชคดีที่บีบีเข้ามาตามให้ไปเลือกรูปที่จะใช้ในงานแต่งงานเสียก่อน น้ำฟ้ายิ้มโล่งใจ ควงแขนคุณวีเดินตามบีบีไปทันที คุณวีเห็นน้ำฟ้าร่าเริงไม่ติดใจสงสัยอะไรอีก...
ระหว่างที่ดินคลิกภาพถ่ายให้น้ำฟ้า คุณวี และบีบีดูในจอคอมพิวเตอร์ เฟซเข้ามาในร้าน ร้องทักทายทุกคนด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ดินสีหน้าไม่สบายใจ พาเฟซมาคุยกันที่อีกมุมหนึ่งของร้าน เฟซดูข่าวดินกับฮันนี่เมื่อคืนเลยอยากจะมาแสดงความยินดีกับเขา ดินกลับบอกว่าเธอไม่ควรมาหาเขา เฟซหน้าเสีย
“คุณดิน...เฟซทำอะไรผิด ทำให้คุณดินไม่พอใจหรือเปล่าคะ”
“ไม่เลยครับ เราเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันเสมอ แต่ทางที่ดี...คุณอย่ามาหาผมเลยดีกว่านะ” ดินตัดไมตรีดื้อๆทำให้เฟซเสียใจมากผลุนผลันออกไป ดินเห็นใจเฟซแต่จำต้องทำเพราะไม่อยากให้เธอเดือดร้อน...
ฝ่ายฮันนี่รู้จากมิ้นท์ว่าดินอยู่ที่ร้านรักนิรันดร์สตูดิโอก็รีบมาหา เจอเฟซเดินน้ำตาคลอออกมาพอดี
“นังนางแบบแอ๊บแบ๊ว...ยังไม่เลิกตอแยแฟนฉันอีกหรือ...มานี่เลย” ฮันนี่โกรธจัดกระชากเฟซมาจิกทึ้ง
เฟซกลัวลนลาน วิ่งหนีออกไปกลางถนนรถยนต์แล่นมาด้วยความเร็ว คนขับรถหักหลบแต่ไม่พ้นชนโครม น้ำฟ้า คุณวีกับดิน บีบี และธีรเทพกำลังดูรูปอยู่ในร้าน ได้ยินเสียงรถเบรกและเสียงโครมรีบวิ่งออกมาดู พากันตกใจแทบช็อกเมื่อเห็นฮันนี่กำลังประคองเฟซที่สลบไสลไม่ได้สติ เลือดอาบอยู่กลางถนน
ครู่ต่อมา เฟซถูกนำตัวไปยังห้องฉุกเฉิน โดยมีดิน น้ำฟ้า บีบี ธีรเทพ และคุณวียืนรออยู่หน้าห้องด้วยความเป็นห่วง ฮันนี่ทำบีบน้ำตาสงสารเฟซ น้ำฟ้าโกรธที่ฮันนี่เสแสร้ง เธอได้ยินคนขับรถให้การกับตำรวจว่าเห็นเฟซกับฮันนี่ยื้อยุดกันก่อนที่เฟซจะวิ่งตัดหน้ารถ ฮันนี่โกหกหน้าด้านๆว่าเธอจะเข้าไปห้ามไม่ให้เฟซวิ่งออกไปให้รถชนต่างหาก ดินขอร้องให้ฮันนี่หยุดพูดได้แล้ว
“แต่ฮันนี่พูดความจริงนะ คุณเฟซดูเสียอกเสียใจตอนที่ออกมาจากร้าน ดินไปทำอะไรคุณเฟซ”
ดินชะงัก หน้าหมองลงทันที จังหวะนั้น หมอเจ้าของไข้ออกมาจากห้องฉุกเฉิน แจ้งให้ทุกคนทราบว่าอาการของเฟซที่หนักหน่อยก็คือขาหักกับหัวแตก ส่วนสมองไม่ได้รับความกระทบกระเทือนอะไร ตอนนี้เขาส่งตัวเฟซไปห้องพักฟื้นแล้ว ทุกคนถอนใจโล่งอก ยกเว้นฮันนี่แอบสะใจ ดินเห็นเฟซปลอดภัยคว้ามือฮันนี่ลากออกไปทันที ขืนให้อยู่ที่นี่ต่อรังแต่จะสร้างปัญหา ธีรเทพกับบีบีชวนกันไปเยี่ยมเฟซที่ห้องพักฟื้น น้ำฟ้าบอกให้คุณวีไปกับบีบีก่อน ส่วนเธอขอตัวไปโทร.เลื่อนนัดน้ำฝน เย็นนี้เราสองคนคงไปกินข้าวกับแม่ของเธอไม่ได้
ooooooo
น้ำฝนเองก็ติดธุระด่วนกลับไปกินข้าวกับแม่ไม่ได้เช่นกัน เธอแอบสะกดรอยตามจอห์นกับมิ้นท์มาที่ห้างฯหรูกลางกรุง เห็นทั้งคู่ชี้ชวนกันดูของแบรนด์เนมอย่างมีความสุข น้ำฝนหมดความอดทน ปรี่เข้าไปอาละวาดใส่จอห์นกับมิ้นท์ไม่ยั้ง ด่าจอห์นชนิดไม่เปิดช่องให้เขาอธิบายอะไร พอน้ำฝนหยุดหายใจจอห์นพูดแทรกทันที
“ใจเย็นๆดาร์ลิ้ง”
“จอห์นทำร้ายฝนขนาดนี้ ยังจะกล้าเรียกว่าดาร์ลิ้งอีกหรือ คนรักกันเขาไม่ทำกันอย่างนี้”
“ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมเอาแฟนตัวเองไว้ไม่อยู่ หัดดูตัวเองในกระจกมั่งนะแม่แมงหวี่” มิ้นท์ด่าจบชิ่งหนี น้ำฝนมัวแต่ด่าว่าจอห์นลืมตบมิ้นท์แก้แค้นสักฉาด นึกได้อีกทีแม่นั่นหายไปแล้ว เธอหันไปเล่นงานจอห์นต่อ
“จอห์นเป็นอะไร เบื่อฝนแล้วหรือไง จอห์นถึงได้ไม่เหมือนเดิม”
“ผมยังเหมือนเดิม คุณต่างหากที่เปลี่ยนไปคุณลืมผมว่าผมมีตัวตน ผมเบื่อ” จอห์นชักอารมณ์ขึ้น
“แต่ฝนทำเพื่อเรา”
“เราคือคนสองคน มีคุณมีผม แต่ที่ผ่านมามีแต่พี่ฟ้ามีแต่คุณแม่...แล้วผมอยู่ไหน...ผมแค่อยากคุยกับใครสักคนที่ทำให้ผมรู้สึกดีแค่นั้น...แต่หลังจากวันนี้ มันอาจจะมากกว่านั้น” จอห์นโวยกลับ ก่อนจะเดินจากไป ทิ้งน้ำฝนให้ยืนร้องไห้ เสียใจอยู่เพียงลำพัง...
ขณะที่น้ำฝนกำลังเสียอกเสียใจที่จับได้ว่าจอห์นมีกิ๊ก น้ำฟ้ากับคุณวี และธีรเทพกำลังมองเฟซซึ่งยังหลับไม่ได้สติด้วยความสงสารและเห็นใจเมื่อได้ฟังบีบีเล่าประวัติคร่าวๆของเฟซว่าเธอไม่มีญาติที่ไหนเป็นลูกคนเดียว พ่อแม่ตายตั้งแต่เล็กๆ อยู่กับลุงซึ่งเพิ่งตายไปไม่นานนี้เอง แถมเพื่อนสนิทก็ไม่มี ธีรเทพแนะให้จ้างพยาบาลพิเศษมาดูแล คุณวีมีน้ำใจ อาสาจะอยู่ช่วยดูแลเฟซอีกแรง บีบี น้ำฟ้ากับธีรเทพอึ้ง คนอะไรทั้งหล่อทั้งแสนดี
“อย่างน้อย...ถ้ามีเพื่อนสักคนให้เธอเห็นตอนฟื้นขึ้นมา เธอคงจะอุ่นใจขึ้น”
น้ำฟ้าอยากอยู่กับคุณวีแต่เป็นห่วงแม่ คุณวีบอกให้เธอกลับไปดูแลแม่ ทางนี้เขาจัดการเองได้ บีบีตำหนิดินที่ไม่คิดจะมาเยี่ยมเยียนเฟซบ้าง ทั้งๆที่เป็นต้นเหตุทำให้เฟซเป็นแบบนี้
“มาได้ไง...เดี๋ยวยัยฮันนี่ก็มาอาละวาดอีกหรอก” คำพูดของธีรเทพทำให้ทุกคนมองเฟซอย่างเป็นห่วง
ooooooo
ขายของเสร็จกอหญ้ารีบเก็บข้าวของใส่กระเป๋าออกไปยืนรอรถแท็กซี่อยู่หน้าตลาดนัด เห็นต้นขี่รถ
เวสป้าตรงมาหา คิดว่าเขาตามมาป่วนรีบเดินหนี ต้นแค่จะมาถามเธอว่าอยากได้งานพิเศษทำไหมจะได้มีรายได้เพิ่ม
“ไม่ต้องมาใจดี คราวนี้ไม่มีอะไรตอบแทน”
“เห็นลำบากเลยอยากจะช่วย”
“ต่อมขี้สงสารโตหรือไง...ไม่ต้อง หาเองได้” กอหญ้าตัดบทโบกมือเรียกแท็กซี่ได้ รีบขึ้นรถ ต้นมองตามสงสัยกอหญ้าจะรีบร้อนไปไหน ตัดสินใจขี่รถตาม...
จากนั้นไม่นาน กอหญ้ามาถึงบ้านเด็กตาบอด ต้นนึกสงสัยเธอมาทำงานพิเศษอะไรที่นี่ รีบจอดรถสะกดรอยตามกอหญ้าเข้าไปข้างใน กอหญ้าไม่ได้มาหารายได้พิเศษ แต่เธอมาสอนดนตรีให้เด็กตาบอดที่นี่เป็นประจำ หลังเสร็จจากขายของที่ตลาดนัด กอหญ้าให้เด็กๆเล่นเพลงที่เธอสอนเมื่อวันก่อนให้ฟัง ต้นเดินตามเสียงดนตรีอันไพเราะมาถึงห้องที่กอหญ้าอยู่ โผล่หน้าเข้าไปในห้องเห็นเด็กๆกำลังนั่งร้องเพลงอยู่กับเจ้าหน้าที่
กอหญ้าหันมาเห็นต้น รีบคว้ากระเป๋าใส่ของเดินหนี พลางต่อว่าเขาที่เสียมารยาทสะกดรอยตามเธอ ต้นเดินตาม
ไม่ลดละ อยากรู้กอหญ้ามาทำงานพิเศษอะไรที่นี่ แล้วที่นี่จ้างเธอทำอะไร จ้างเท่าไหร่ กอหญ้าขี้เกียจพูดกับคนที่ชอบสอดรู้สอดเห็นและคิดเองเออเอง ตัดรำคาญ โกหกว่ามาขายผ้ารองโต๊ะรีดผ้า
“โอ๊ย...จะกำไรสักเท่าไหร่เชียว ไปช่วยงานเพื่อนฉันเถอะ ไม่ต้องเหนื่อยแบกของ” ต้นพาซื่อหลงเชื่อ
“เฮ่อ...ไว้คิดก่อนนะ ตอนนี้หมดแรง” กอหญ้าถอนใจ อ่อนใจ ต้นคิดว่ากอหญ้าหมดแรงจะยกกระเป๋าแย่งมาถือให้ แล้วเดินแซงเธอตรงไปที่รถของเขา กอหญ้าเดินตามไปอย่างหงุดหงิด
ooooooo
หลังออกจาก รพ. ฮันนี่ไม่ยอมกลับบ้านตัวเองขอตามดินมาพบกับสายหยุด เธอเดินควงแขนดินเข้ามาในบ้านของเขาโดยไม่แคร์สายตาของสายหยุดที่กำลังรดน้ำต้นไม้ ดินเกรงใจแม่ แกะมือฮันนี่ออก
“คุณอยากคุยอะไรกับแม่ผมก็คุย” ดินปล่อยฮันนี่ไว้กับสายหยุด แล้วเดินหนีเข้าบ้าน
สายหยุดวางมือจากงานที่ทำ หันมาถามฮันนี่มีอะไรจะคุยกับตน ฮันนี่แค่อยากจะใช้เวลากับสายหยุดเพื่อที่เราสองคนจะได้รู้จักกันมากขึ้น สายหยุดแดกดัน คนที่นี่รู้กิตติศัพท์ฮันนี่ดีอยู่แล้ว ฮันนี่คุยโม้ตอนนี้เธอไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว สายหยุดสวนทันทีที่ว่าไม่เหมือนเมื่อก่อน ดีขึ้นหรือแย่ลง
“ดูคุณแม่ไม่ค่อยพอใจที่หนูคบกับดิน” ฮันนี่พยายามข่มอารมณ์ไม่ให้พลุ่งพล่าน
“หนูมีอะไรที่ฉันต้องไม่พอใจล่ะ”
ฮันนี่ไม่อยากทำสงครามประสาทด้วย เธอรักดินและเราสองคนกำลังจะแต่งงานกัน ขอให้สายหยุดเข้าใจตามนี้ สายหยุดอยากรู้ฮันนี่ทำอย่างนี้แล้วมีความสุขหรือ ยัยตัวแสบถึงกับอึ้ง
“มีสิคะ มีมากด้วย มากจนไม่ยอมเสียมันไปเด็ดขาด” ฮันนี่ว่าแล้วก้าวฉับๆเข้าตัวบ้านอย่างไม่เกรงใจใคร เดินผ่านห้องทำงานของดินที่เปิดประตูทิ้งไว้ นึกสนใจขึ้นมา เข้าไปสำรวจข้างใน สะดุดตากับรูปถ่ายใส่กรอบที่ถูกห่อกระดาษวางแอบไว้ เธอถือวิสาสะแกะดู เห็นรูป “แค่กอด” ของน้ำฟ้า โกรธมาก หันไปคว้ากรรไกรจะตัด ดินคว้ามือเธอไว้ทัน ขอร้องอย่าทำลายรูปนี้ ฮันนี่โวยวายลั่น
“คุณผิดสัญญา คุณสัญญาว่าจะไม่คิดถึงมันจะทำลายของทุกอย่างของคุณที่เกี่ยวกับมัน”
“ผมไม่ได้ทำอะไรผิดสัญญา นี่ไม่ใช่ของผม แต่เป็นของคุณฟ้า ผมให้เธอไปแล้วผมไม่มีสิทธิ์ทำลาย”
ฮันนี่ไม่เชื่อ ขู่จะราวีน้ำฟ้าให้ชีวิตพังพินาศ ดินขู่กลับ ถ้าทำอย่างนั้น เธอจะไม่มีวันได้เห็นหน้าเขาอีก ฮันนี่เห็นสีหน้าจริงจังของดิน เปลี่ยนท่าทีใหม่เข้ามาคลอเคลียเขาแทน
“ถ้าอย่างนั้น ก็ต้องทำให้ฮันนี่เห็นหน่อยสิว่าคุณไม่ได้มีเยื่อใย ไม่ได้คิดถึง และไม่ได้คิดอะไรกับมันแล้ว”
ดินอึดอัดใจมาก ขณะที่ฮันนี่ยิ้มพอใจที่ตัวเองถือไพ่เหนือกว่า...
ขณะเดียวกัน ที่บ้านของสดใส สดใสนั่งเซ็งอยู่ที่โต๊ะอาหารเพราะลูกสาวทั้งสองคนเบี้ยวไม่มาตามนัด แต่เธอต้องเซ็งมากยิ่งขึ้นเมื่อยลลดาเพื่อนเก่าเพื่อนกัดที่รู้จักกันมากว่าสามสิบปีแวะมาหา แถมนั่งลงกินอาหารหน้าตาเฉยทั้งๆที่ไม่มีใครชวน สักพัก น้ำฟ้ามาถึง แปลกใจที่เห็นยลลดานั่งร่วมโต๊ะอาหารกับแม่
“น้าย้วย...เอ๊ย...น้ายลลดา สวัสดีค่ะ” น้ำฟ้าทักทายตามมารยาท ยลลดาทำท่าดีใจเว่อร์ที่เห็นน้ำฟ้า เข้ามาโอบกอดหอมแก้มซ้ายขวา น้ำฟ้าสยอง แต่ปั้นหน้ายิ้มให้...
ยลลดาคุยโม้โอ้อวดไปเรื่อยตั้งแต่นั่งที่ห้องกินข้าวยันไปถึงห้องรับแขก ซ้ำยังหัวเราะคิกคักที่รู้ว่าสดใสเป็นมะเร็งระยะสุดท้าย สดใสชักเคือง เป็นมะเร็งน่าขำตรงไหน ยลลดาอ้างว่าตัวเองเป็นพวกคิดบวก เลยอยากให้สดใสคิดเหมือนเธอ นี่ถือว่าโชคดีที่เธอกลับเมืองไทย เพราะนอกจากจะได้มางานแต่งงานลูกตัวเอง งานแต่งงานน้ำฟ้า แล้วยังจะได้มางานศพสดใสรวดเดียวไปเลย ยลลดาพูดไปหัวเราะไป น้ำฟ้ามองยลลดาอย่างไม่พอใจ
คุณนายไฮโซโม้ติดพัน เผลอคุยโม้ถึงดินว่าที่ลูกเขยของเธอร่ำรวยมาก รวยระดับเดียวกับคุณวีว่าที่ลูกเขยของสดใสหรืออาจจะรวยกว่าด้วยซ้ำ น้ำฟ้ากับสดใสถึงกับอึ้ง น้ำฟ้าผิดหวังมากที่ได้ยินความจริงที่ดินปกปิดเอาไว้ เดินออกไปทันที สดใสชักโกรธ ลุกหนี ยลลดาหัวเราะร่วนสะใจที่ได้คุยข่มสดใส
ooooooo
