เส้นตายสลายโสด
ตอนที่ 8
ภายในบ้านตากับยายที่มีเพียงแสงสลัวของตะเกียง น้ำฟ้ายังคงพยายามเดินหาสัญญาณมือถือไปตามมุมต่างๆ จังหวะที่ดินเข้ามายืนข้างหน้าเธอ สัญญาณปรากฏขึ้นหน้าจอมือถือหนึ่งช่อง แต่พอเขาขยับตัวออกห่างสัญญาณก็หาย น้ำฟ้าสั่งให้ดินขยับเข้ามาหาเธอสองก้าว ดินทำตามสั่ง
“มีสัญญาณแล้ว...นายดิน”
น้ำฟ้ามัวแต่มองมือถือ พอเงยหน้าขึ้นดูต้องชะงัก เจอดินยืนประจันหน้าห่างไม่ถึงคืบ ทั้งคู่สบตากันนิ่งงัน น้ำฟ้ารู้สึกหวั่นไหวจนต้องหลบสายตา รีบโทร.หาบีบีกลบเกลื่อน...
ณ คอนโดฯที่พักของน้ำฟ้า ขณะบีบีกำลังใช้โทรศัพท์บ้านโทร.ปรึกษาปัญหาหัวใจอยู่กับหมอหลอด หมอดูสุดฮิตของ พ.ศ.นี้ถึงกับชะงัก เมื่อได้ยินเสียงมือถือตัวเองดังขึ้น
“เอ่อ...หมอหลอดคะ อย่าเพิ่งวางสายนะคะ เดี๋ยวหนูไปรับโทรศัพท์ก่อน”
บีบีรีบไปหยิบมือถือขึ้นมาดูเห็นเป็นเบอร์ธีรเทพ แทบจะโยนมือถือทิ้ง ปล่อยให้ดังต่อไปไม่สนใจ เธอเดินกลับมาพูดสายกับหมอหลอดต่อ แต่สายหลุดไปแล้ว บีบีฉุนกึก
“กว่าจะโทร.ติดได้กดจนมือหงิก แล้วฉันจะโทร.ติดอีกเมื่อไหร่เนี่ย” บีบีพยายามโทร.หาหมอหลอด
พลันมีเสียงมือถือของเธอดังขึ้นอีกครั้ง บีบีเข้าใจว่าธีรเทพโทร.มากวนใจ หงุดหงิดมากปล่อยให้เสียงเรียกเข้าดังอยู่อย่างนั้นไม่ยอมรับสาย แต่เธอคิดผิด คราวนี้เป็นน้ำฟ้าโทร.มาไม่ใช่ธีรเทพ...
น้ำฟ้าแปลกใจบีบีไม่รับสาย ดินแกล้งประชด ทำไมน้ำฟ้าถึงไม่โทร.หาแฟน ป่านนี้ร้อนใจแย่แล้ว น้ำฟ้าเพิ่งนึกได้ ทำวางฟอร์มถึงดินไม่บอกเธอต้องโทร.หาคุณวีอยู่แล้ว ดินถอนใจเฮือก สัญญาณมือถือพลอยหายไปด้วย น้ำฟ้าร้องเอะอะ สั่งห้ามดินถอนหายใจแรงๆอีกเดี๋ยวสัญญาณหาย แล้วรีบโทร.หาคุณวี แต่ไม่มีใครรับสาย คุณวีทิ้งมือถือไว้บนโต๊ะทำงาน ขณะที่ตัวเขาประชุมเครียดกับลูกค้าอยู่ในห้องประชุม น้ำฟ้าหงุดหงิดมาก
“วันนี้เป็นวันไม่รับสายแห่งชาติหรือไงเนี่ย”
ดินขยับตัว สัญญาณมือถือหายไปอีก น้ำฟ้าร้องห้ามลั่น สั่งให้เขายืนนิ่งๆหายใจเบาๆ นิ่งเป็นหินได้ยิ่งดี แล้วเอามือถือไล่หาสัญญาณไปตามตัวดินจนเขาจั๊กจี้ น้ำฟ้าไม่สนใจ ชูมือถือขึ้นไปจนสุดแขน สั่งให้ดินอุ้มเธอขึ้นไปหาสัญญาณ ดินจำใจอุ้มน้ำฟ้าตามคำสั่ง ด้วยความที่แบกกระเป๋าใส่เสื้อผ้ามาทั้งวัน แขนล้ารับน้ำหนักไม่ไหว น้ำฟ้าหลุดมือร่วงลงมาทับอยู่บนตัวเขา ปากกับปากชนกัน ทั้งสองตะลึงงันราวกับต้องมนต์สะกด
เสียงมือถือของน้ำฟ้าดังขึ้น ปลุกทั้งคู่ตื่นจากภวังค์ น้ำฟ้ามองที่จอมือถือมีสัญญาณเต็มและเห็นเบอร์ของบีบีโชว์อยู่ ดีใจจะลุกขึ้นรับสาย ดินเจ้าเล่ห์ร้องห้ามไม่ให้ขยับเดี๋ยวสัญญาณหาย น้ำฟ้ารีบลงมานอนทับดินท่าเดิม ดินอมยิ้ม ชุ่มชื่นหัวใจที่น้ำฟ้าอยู่ใกล้ชิด น้ำฟ้าเห็นดินยิ้มๆอ้าปากจะด่า ดินรู้ทันเตือนให้รีบรับสาย
“บีบี แกอย่าเพิ่งพูด ฟังฉันนะรถนายดินเสีย แล้วตอนนี้พวกฉันอยู่ที่...” น้ำฟ้าหันไปถามดิน ตอนนี้พวกเราอยู่ที่ไหน ดินส่ายหน้าไม่รู้ หญิงสาวหงุดหงิดสั่งให้เขาไปถามตากับยาย
“ผมจะไปถามได้ไง นอนเป็นเบาะดูดสัญญาณให้คุณอยู่เนี่ย”
น้ำฟ้าเหลียวซ้ายมองขวาไม่รู้จะทำอย่างไรดี จังหวะนั้น ตากับยายค่อยๆโผล่มาจากมุมบ้านด้วยรอยยิ้มเขินๆ บอกว่าที่นี่คือบ้านหนองอึ่ง น้ำฟ้าบอกบีบีได้แค่คำว่าบ้านหนองอึ่ง มือถือดันแบตเตอรี่หมด บีบีพยายามโทร. หาน้ำฟ้า อีกครั้ง แต่ไม่ติด
“บ้านหนองอึ่ง...แล้วมันอยู่ไหนเนี่ย...แล้วไปกับคุณดินได้ไง” บีบีพึมพำงงๆ
ooooooo
ตากับยายชวนดินกับน้ำฟ้ากินข้าวเย็นด้วยกัน กับข้าวมีแต่น้ำพริกกับสารพัดผัก น้ำฟ้าไม่ชอบกินผักเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ถามหากับข้าวอย่างอื่นมีไหม ดินขอร้องน้ำฟ้ากินๆเข้าไปอย่าเรื่องมาก น้ำฟ้าหันไปอ้อนตากับยายไม่มีอาหารประเภทเนื้อสัตว์บ้างหรือ ไข่ดาวสักฟองก็ยังดี ตากับยายมองหน้ากัน แล้วพากันหายเข้าครัว
สักพัก อึ่งตากแห้งทอดกรอบถูกวางลงกลางวงอาหาร น้ำฟ้าไม่รู้ว่าเป็นอึ่ง เห็นหน้าตาน่ากิน ตักมาฉีกกินอย่างเอร็ดอร่อย พอรู้ว่าสิ่งที่กินเข้าไปไม่ใช่ไก่ทอดหรือปลาทอด น้ำฟ้าทำท่าจะขย้อน ดินเกรงจะเสียมารยาทอุ้มน้ำฟ้าตัวปลิวออกไปนอกชาน ทันทีที่วางเธอลงข้างโอ่งน้ำ เธออ้วกจนหมดไส้หมดพุง
“ทำแบบนี้น่าเกลียดมาก ตากับยายจะเสียความรู้สึกแค่ไหนรู้ตัวมั้ย” ดินต่อว่า
“ก็แล้ว...ทำไมนายไม่บอกฉันตั้งแต่แรกว่านั่นเป็นอะไร”
“แล้วทำไมไม่ถาม เห็นหยิบไปเคี้ยวตุ้ยๆ ก็คิดว่าชอบกินอึ่ง”
น้ำฟ้าได้ยินคำว่าอึ่ง ขย้อนออกมาอีกครั้ง ตากับยายเป็นห่วงออกมาถามว่าเป็นอะไรไป ดินรีบแก้สถานการณ์โอบไหล่น้ำฟ้าเอาไว้
“เมียผมแพ้ท้องครับ...หิว...แต่กินแล้วก็ขย้อนออกมาหมดครับ น่าสงสารนะครับ อยากอ้วกอีกใช่มั้ยที่รัก อ้วกเลยจ้ะ ผมลูบหลังให้” ดินว่าแล้วแกล้งลูบหลังน้ำฟ้าแรงๆจนตัวโยกไปมา น้ำฟ้าหันมองดินตาเขียว...
ในเวลาเดียวกัน บีบีเก็บเสื้อผ้ายัดใส่กระเป๋าเดินทาง ลงมาที่รถตัวเองอย่างเร่งรีบ เจอธีรเทพในชุดสูทขาวชุดเดิมมาดักรออยู่ บีบีทำเมินไม่มอง เอากระเป๋าเดินทางใส่ท้ายรถ ธีรเทพปรี่เข้ามาหา
“จะหนีไปไหน”
“ไม่ได้หนี แต่จะไปรับฟ้า...อุ๊ย...พูดทำไม” บีบีตบปากตัวเองที่เผลอพูด ธีรเทพซักเป็นการใหญ่ เกิดอะไรขึ้นกับน้ำฟ้า บีบีไม่ยอมบอก ธีรเทพเล่นละครตบตาเหมือนทำใจได้แล้ว ไม่ซักถามอะไรเธออีก เดินคอตกออกไป บีบีสงสารธีรเทพแต่จำต้องใจแข็ง แล้วนึกอะไรขึ้นมาได้ หยิบมือถือออกมา
“แสดงว่าคุณวียังไม่รู้เรื่องแหงๆ ฟ้าถึงได้โทร.หาเรา...ต้องโทร.บอกคุณวี”
ขณะบีบีกำลังจะโทร.หาคุณวี ธีรเทพย่องมาคว้ามือถือของเธอไป บีบีตกใจ สั่งให้ธีรเทพเอามือถือของเธอคืนมา ธีรเทพ ต่อรองถ้าเธออยากได้มือถือคืน ต้องยอมให้เขาไปรับ
น้ำฟ้าด้วย และที่สำคัญห้ามโทร.บอกคุณวี บีบีโวยวายลั่น ไหนเขาบอกจะตัดใจจากน้ำฟ้าและต้องการแค่บอกลา แล้วทำไมทำแบบนี้
“นะบีบี ฉันขอโอกาสแสดงความเป็นพระเอกให้คุณฟ้า ได้เห็นเป็นครั้งสุดท้าย แล้วฉันจะเดินจากมาโดยไม่เรียกร้องอะไรอีกเลย” ธีรเทพทำหน้าละห้อย แสร้งบีบน้ำตา บีบีใจอ่อน ยอมให้เขาไปด้วย
ooooooo
น้ำฟ้าไม่ยอมนอน นั่งคุมเชิงอยู่อีกมุมหนึ่งของมุ้ง นึกขึ้นได้ หันไปถามดินเอามือถือมาหรือเปล่า ดินโกหกมือถือของเขาแบตเตอรี่หมดเหมือนกัน ทันใดนั้น ลมพัดหน้าต่างปิดดังปัง พร้อมกับเสียงฝนตกฟ้าร้อง น้ำฟ้าสะดุ้งโหยง ค่อยๆกระเถิบเข้าไปหาดินซึ่งนั่งอมยิ้มอยู่อีกมุมหนึ่งของมุ้ง แต่พอมีเสียงตุ๊กแกร้องดังขึ้น น้ำฟ้ากลัวจัดโดดผลุงเดียวนั่งตักดิน แถมกอดคอเขาไว้แน่น ตุ๊กแกร้องขึ้นอีกครั้ง น้ำฟ้ายิ่งรัดคอดินแน่นขึ้น
“ผม...หาย...ใจ...ไม่...ออก”
น้ำฟ้าได้สติ เพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองอยู่ใกล้ชิดกับดินจนจมูกแทบจะชนกัน ดินกระเซ้าว่าหอมจัง น้ำฟ้าเคืองผลักเขาหงายหลังตึงกระแทกฝาห้อง จนเรือนไหว...
หลังฝนขาดเม็ด ตากับยายพร้อมด้วยชาวบ้านแถวนั้นรวมตัวกันออกหาอึ่ง ดินนึกสนุกขอตามไปจับอึ่งด้วยคน น้ำฟ้าไม่ยอมให้ดินทิ้งเธอไว้คนเดียวจะตามไปด้วย ดินถามย้ำให้แน่ใจน้ำฟ้าจะไปจับอึ่งกับเขาแน่หรือ
“นายไปไหน ฉันไปด้วย...เพราะยังไงก็ยังดีกว่านั่งมองหน้าตุ๊กแกอยู่คนเดียวในห้อง”
ตากับยายเห็นทั้งคู่เตรียมพร้อมแล้ว เดินนำไปยังทุ่งนา เห็นชาวบ้านกลุ่มใหญ่กำลังส่องไฟจับอึ่งอยู่ก่อนแล้ว ตากับยายช่วยกันส่องไฟให้ดิน ขณะที่น้ำฟ้าตามหลังดินเป็นเงาตามตัวเพราะกลัวอึ่งโดดใส่ จนเขาจับอึ่งไม่ถนัด ต้องขอร้องให้เธออยู่ห่างๆเขาหน่อยได้ไหม
“ไม่ได้...นายกับอึ่ง ฉันเลือกนาย”
แต่พอน้ำฟ้าหันไปเห็นชาวบ้านอีกกลุ่มหนึ่งนั่งอยู่บนคันนา เธอทิ้งดินหน้าตาเฉย เดินไปนั่งรวมกับชาวบ้าน มองดินที่กำลังช่วยตาจับอึ่งอย่างทะมัดทะแมง สักพักยายเดินมานั่งข้างๆน้ำฟ้า
“ผัวเอ็งจับอึ่งเก่งใช้ได้นะ...เหมือนผัวยายนั่นแหละ ฮ่าๆๆๆ” ยายมองตาด้วยสายตาเปี่ยมรัก
“ดูยาย...รักตามากเลยเนอะ”
“ไม่รักไม่เป็นเมียหรอก นังหนู...เอ็งจะเป็นเมียใครเอ็งก็ต้องรักเขา”
น้ำฟ้าชักสนใจซักเป็นการใหญ่กว่ายายจะรักตาใช้เวลานานไหม ยายเจอหน้าตาแค่อาทิตย์เดียวก็รักแล้ว คนสมัยยายไม่ดูใจกันนาน พอรู้ว่ารักก็อยู่กินกันเลย น้ำฟ้าสงสัยถ้าภายหลังนิสัยเข้ากันไม่ได้จะทำอย่างไร ยายต้องดูก่อนว่าตารักเธอจริงหรือเปล่า น้ำฟ้าอยากรู้วิธีที่ยายใช้พิสูจน์ความรักของตา
“ยายโกหกว่าไฟไหม้ อยากรู้ว่าตาจะเอาอะไรออกไปจากเรือนก่อนเป็นอย่างแรก เพราะสิ่งนั้นจะเป็นสิ่งที่ตารักมากที่สุด ตาเข้ามาแบกยายกับถังข้าวสารออกไปพร้อมๆกัน แต่ตาต้องทิ้งถังข้าวสารไปเพราะแบกต่อไม่ไหว เหลือยายคนเดียว อุ้มหน้าตั้งล่ะนังหนูเอ๊ย...พอรู้ว่าถูกอำ ตาด่ายายเดือนหนึ่งไม่จบ” ยายหัวเราะชอบใจชวนน้ำฟ้าไปจับอึ่งเป็นการออกกำลังกายไปในตัว ลูกเกิดมาจะได้แข็งแรง
น้ำฟ้าจำใจเดินตามยายกลับมายังทุ่งนา แต่แทนที่จะจับอึ่งเมื่อหาตัวมันเจอ เธอกลับโดดหนี โดดไปโดดมาสะดุดขาตัวเองล้มก้นจ้ำเบ้า อึ่งตัวหนึ่งโดดเข้าไปในเสื้อของน้ำฟ้า ทุ่งนาเกือบแตกเพราะเสียงร้องแปดหลอดของเธอ ดินจะช่วยล้วงเอาอึ่งออกให้ น้ำฟ้าตกใจต่อยเปรี้ยงเดียวเข้าเบ้าตาเขาหงายหลังตึง ยายเข้ามาช่วยเอาอึ่งออกจากเสื้อน้ำฟ้าจนได้ หญิงสาวถึงกับตาเหลือก ไม่เคยถูกใครล้วงลึกขนาดนี้มาก่อน
ooooooo
บีบีมีข้อมูลที่ได้จากน้ำฟ้าเพียงแค่ชื่อ “บ้านหนองอึ่ง” พอขับรถมาเจอวัดบ้านหนองอึ่งรีบแวะเข้าไปทันที ในวัดมืดสนิท ไร้ผู้คน ธีรเทพไม่รู้จะไปหาตัวดินกับน้ำฟ้าได้อย่างไร ตัดสินใจเข้าไปเคาะประตูกุฏิถามหลวงพี่รู้จักเพื่อนของเขาที่ชื่อดินกับน้ำฟ้าหรือเปล่า
หลวงพี่ไม่รู้จัก ค่ำมืดแล้วตามหาเพื่อนคงลำบาก คืนนี้ให้โยมทั้งสองนอนค้างเสียที่วัด พรุ่งนี้ท่านออกบิณฑบาตจะถามชาวบ้านให้ แล้วสั่งให้เด็กวัดช่วยกันจัดที่หลับที่นอนที่ศาลาวัดให้ ธีรเทพกับบีบีก้มกราบขอบพระคุณหลวงพี่ที่เมตตา ระหว่างรอเด็กวัดจัดที่ทางให้ ธีรเทพหลบมานั่งมองพระจันทร์เต็มดวงท่าทางซึมๆ
บีบีเห็นธีรเทพดูหงอยๆออกมานั่งเป็นเพื่อน ธีรเทพอยากรู้ว่าในสายตาของบีบี เขานิสัยไม่ดีมากไหม บีบีตอบแบบไม่ต้องคิด ไม่ใช่แค่นิสัยไม่ดี แต่เลวเข้าขั้น
“แต่ผู้ชายที่เลวก็อาจจะเป็นคนรักที่ดีได้ เธอว่ามั้ย”
บีบีตอบไม่ได้เพราะไม่เคยลอง ธีรเทพอยากให้บีบีช่วยถามน้ำฟ้าให้เขาทีว่า ทำไมไม่คิดจะให้โอกาสเขาบ้าง บีบีขอร้องธีรเทพเลิกคิดเรื่องนี้ได้แล้ว ต่อให้เขาแสนดีกว่าคุณวี ถ้าน้ำฟ้าไม่รักก็แปลว่าไม่รัก ไม่มีเหตุผลมากไปกว่านี้ เธออยากให้ธีรเทพเลิกโกหกตัวเอง และยอมรับเสียทีว่าน้ำฟ้าไม่ได้เกิดมาเพื่อเขา
“ได้...ฉันยอมแพ้” ธีรเทพเสียงอ่อย บีบีตบไหล่เขาเบาๆ เป็นกำลังใจให้เขาสู้ต่อ...
ที่บ้านของตากับยายปลายทุ่ง น้ำฟ้าเห็นดินนอนหลับคุดคู้อยู่นอกมุ้งแล้วสงสาร หยิบผ้าห่มที่มีเพียงผืนเดียว ค่อยๆ ย่องออกจากมุ้งเอาผ้าไปห่มให้ เธอเผลอมองเขาด้วยสายตาอ่อนโยนชั่วขณะ ก่อนจะสะบัดหัวไล่ความคิดนั้นทิ้ง แล้วหันหลังจะกลับเข้ามุ้ง ดินคว้ามือเธอไว้ น้ำฟ้าโวยวายที่เขาแกล้งหลับ
“หลับแล้วจะได้เห็นคุณแอบเอาผ้าห่มมาห่มให้ผมหรือ...แสดงว่าคุณใจอ่อนไม่โกรธผมแล้วใช่มั้ย”
“เพราะฉันมีเมตตาธรรม ไม่อยากเห็นนายหนาวตายซะก่อนจะพาฉันกลับไปหาคุณวีต่างหากล่ะ”
“งั้นคุณเอาผ้าห่มไปเถอะ ให้ผมแล้วคุณจะเอาอะไรห่ม ผมไม่อยากเห็นคุณหนาวตายก่อนจะได้กลับไปหาแฟนเหมือนกัน” ดินแกล้งว่าประชด น้ำฟ้ากระชากผ้าห่มคืน มุดกลับเข้ามุ้ง นอนหันหลังให้ดินอย่างหัวเสีย ดินนั่งมองหญิงที่เขาหลงรักด้วยความเจ็บปวดใจ
ooooooo
ตากับยายออกมาส่งน้ำฟ้ากับดินหน้าบ้านตั้งแต่รุ่งสาง อวยพรให้เดินทางกลับโดยปลอดภัยและขอให้ลูกในท้องแข็งแรง ดินแกล้งโอบไหล่น้ำฟ้าดึงเข้ามาชิดตัว
“ไม่ต้องห่วงครับ ผมรักของผม ผมจะดูแลอย่างดีทั้งแม่ทั้งลูกเลย เนอะที่รักเนอะ” ดินว่าแล้วจูบหัวน้ำฟ้าอย่างแรง น้ำฟ้าฮึดฮัดมองหน้า ดินทำไม่รู้ไม่ชี้เสมองไปทางอื่น ตาเร่งให้ ทั้งคู่รีบไปเดี๋ยวไม่ทันรถเที่ยวแรก...
ทันทีที่บีบีกับธีรเทพทราบจากหลวงพี่ว่าดินกับน้ำฟ้าอยู่ที่หมู่บ้านข้างหน้า กำลังจะออกมารอรถสองแถวเข้าเมือง ทั้งคู่รีบขึ้นรถขับออกไปอย่างรวดเร็ว...
ระหว่างเดินมาตามถนนในหมู่บ้าน น้ำฟ้าไล่ทุบดินไม่ยั้งฐานแต๊ะอั๋งเธอ ดินแก้ตัวน้ำขุ่นๆแค่แสดงให้สมบทบาทเท่านั้นตากับยายจะได้ไม่สงสัย จังหวะนั้น มีชาวบ้านคนหนึ่ง คุยมือถือเดินสวนมา
“ตรงนี้มีสัญญาณมือถือด้วยอ่ะ”
สิ้นเสียงน้ำฟ้า เสียงมือถือของดินดังมาจากกระเป๋าสะพายของเขา น้ำฟ้าหันขวับขณะที่ดินสะดุ้งโหยง พยายามจะล้วงกระเป๋าสะพายเพื่อปิดมือถือ น้ำฟ้าจับพิรุธได้คว้ากระเป๋าของดินมาค้นหามือถือจนเจอ หยิบขึ้นมาดู เห็นเบอร์คุณวีโชว์อยู่บนหน้าจอ แถมมีแบตเตอรี่เต็ม ดินแย่งมือถือคืน
“นายดิน...โกหกฉันทำไม”
“คุณวีโทร.มา ให้ผมรับสายก่อนนะ” ดินทำไก๋
“ไม่ต้องรับ...ตอบฉันมาก่อนว่าโกหกเรื่องมือถือนายแบตหมดทำไม” น้ำฟ้าพยายามคาดคั้นให้ดินตอบคำถามให้ได้ แต่เขากลับอ้ำๆอึ้งๆ...
ทางฝ่ายคุณวีซึ่งอยู่ที่รีสอร์ตกับทีมงานเพอร์เฟคดรีม หันไปบอกฮันนี่ว่าโทร.หาดินติดแล้ว แต่เขาไม่รับสาย ฮันนี่ได้ทีใส่ไฟ ดินต้องมีเจตนาไม่บริสุทธิ์ใจ ไปค้างอ้างแรมกันสองต่อสองตื่นเช้ามาไม่ยอมรับสายเหมือนกลัวความผิด กอหญ้า ไม่พอใจที่ฮันนี่พูดจาไม่ให้เกียรติพี่ชายของเธอกับน้ำฟ้า เธอเอาหัวเป็นประกัน ทั้งคู่ไม่มีทางทำอะไรไม่ดีลับหลังเด็ดขาด ฮันนี่ไม่ยอมหุบปากเน่าๆยังใส่ร้ายป้ายสีดินกับน้ำฟ้าอีก
กอหญ้าทนฟังต่อไปไม่ไหว จะเดินหนี หันไปเจอต้นยืนขวางอยู่ เขาทำเหมือนเธอไม่มีตัวตนราวกับเป็นอากาศธาตุ กอหญ้าเลยเป็นฝ่ายเดินเลี่ยงไปอีกทาง ฮันนี่หันไปแขวะต้น
“ช้ำใจล่ะสิต้น...ที่ผู้หญิงของนายหลายใจซะจริงๆ”
ต้นชี้หน้า อาฆาตฮันนี่ไว้สักวันจะเอาคืน แล้วเดินหงุดหงิดออกไป เฟซไม่คิดว่าดินกับน้ำฟ้าจะไปทำอะไรไม่ดีอย่างฮันนี่ว่า ทั้งคู่อาจจะประสบอุบัติเหตุก็ได้
“มองโลกในแง่ดีเกินไปหรือเปล่าคะคุณเฟซ”
ฮันนี่แดกดัน
คุณวีไม่อยากฟังอะไรอีก เดินหนีไปด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ฮันนี่รีบตามไปใส่ไฟน้ำฟ้าต่อ ส่วนมิ้นท์คอยยุแหย่ให้เฟซเคลือบแคลงสงสัยในตัวดิน...
ขณะที่ทุกคนกำลังเป็นกังวลกันไปต่างๆนานาที่ดินกับน้ำฟ้าหายไปด้วยกันทั้งคืน น้ำฟ้าไล่ถามคาดคั้นดินมาตลอดทางทำไมต้องโกหกเธอเรื่องมือถือแบตเตอรี่หมด ดินแก้ตัวน้ำขุ่นๆว่าลืม
“ฉันไม่เชื่อ บอกฉันมาเดี๋ยวนี้ ทำไมนายไม่ให้ฉันติดต่อหาทุกคนให้มารับเรากลับ...ทำไม”
“เพราะผมต้องการ...” ดินพูดไม่ทันจบประโยคว่าต้องการถ่วงเวลาให้เธออยู่กับเขานานๆ ธีรเทพดันโผล่มาขัดจังหวะเสียก่อน เขาวิ่งยิ้มปากแทบฉีกถึงรูหูเข้าไปหาน้ำฟ้า บีบีเห็นแล้วหมั่นไส้ธีรเทพมาก ไหนบอกว่ายอมแพ้ แต่ดูท่าทางแล้วไม่เห็นเหมือนอย่างที่พูด
“คุณฟ้า...ผมมาช่วยคุณแล้ว บาดเจ็บเสียหายตรงไหนหรือเปล่าครับ เป็นห่วงจัง” ธีรเทพฉอเลาะ
บีบีดีใจที่ทั้งคู่ปลอดภัย ขอโทษด้วยที่มารับช้า น้ำฟ้ากับดิน ต่างฝ่ายต่างมองหน้ากันอึดอัด...
ด้านคุณวีทนอยู่นิ่งเฉยไม่ไหว จะออกไปแจ้งความ ฮันนี่ยังตามมาเป่าหูเรื่องน้ำฟ้ากับดินไม่เลิก ระหว่างนั้น บีบีโทร.มาแจ้งคุณวีว่าน้ำฟ้าปลอดภัยแล้ว คุณวีดีใจยิ้มออก...
ผ่านไปพักใหญ่ นํ้าฟ้า ดิน บีบี และธีรเทพเดินทางมาถึงรีสอร์ตหรูของคุณวี โดยมีคุณวี เฟซ ต้นกับกอหญ้า ฮันนี่และมิ้นท์มารอรับ ฮันนี่เดินประกบคุณวีไม่ห่าง คอยพูดใส่ไฟนํ้าฟ้าตลอดเวลา
“แฟนคุณวีดูมีพิรุธยังไงไม่ทราบนะคะ แทนที่เห็นคุณวีแล้วจะดีใจวิ่งเข้ามาหา...แต่เหมือนอาลัยอาวรณ์กันยังไงไม่รู้สิ”
คุณวีสังเกตเห็นนํ้าฟ้ามองสบตาดินอยู่ตลอด ที่เป็นเช่นนั้นเพราะเธอยังไม่ได้คำตอบเรื่องมือถือจากดิน แต่คุณวีกลับคิดคล้อยตามคำพูดยุแหย่ของฮันนี่ ตัดสินใจวิ่งเข้าไปกอดนํ้าฟ้าแสดงความเป็นเจ้าของ
“คุณฟ้า คุณปลอดภัยใช่มั้ย ผมเป็นห่วงคุณมากเลยนะ แต่ติดต่อคุณไม่ได้เลย”
เฟซวิ่งเข้ามาจับมือดินไว้ ถามไถ่ด้วยความเป็นห่วงเป็นใยเช่นกัน ธีรเทพเห็นภาพคุณวีกอดนํ้าฟ้าแล้วถึงกับคอตก พึมพำกับบีบีว่าเขาเหมือนไม่มีตัวตนในสายตาของนํ้าฟ้าจริงอย่างที่บีบีพูด
“คนเราโง่ได้ แต่อย่าโง่นานรู้หรือเปล่า...อย่าลืมทำตามที่พูด” บีบีปลอบ
ต้นอาการหนักกว่าธีรเทพ พาลโทษว่าเป็นความผิดของกอหญ้า หาว่าเธอคงสะใจมากที่เห็นเขาผิดหวัง ต้นทนเห็นภาพบาดใจไม่ไหว เดินกระแทกไหล่กอหญ้าออกไปโดยไม่สนใจจะขอโทษสักคำ คุณวีปล่อยนํ้าฟ้าจากอ้อมกอด แล้วหันไปขอบใจดินที่ช่วยดูแลนํ้าฟ้าให้ ดินอ้าปากจะเล่าเรื่องที่เกิดขึ้น แต่คุณวีไม่สนใจจะฟัง ชวนนํ้าฟ้าเข้าไปพักผ่อนข้างในก่อน ดินกับนํ้าฟ้ารู้สึกได้ทันทีว่าคุณวีไม่พอใจ ฮันนี่ได้ทีเข้ามาแดกดันนํ้าฟ้า
“หายกันไปทั้งคืนแล้วติดต่อไม่ได้แบบนี้ ใครเขาจะเชื่อเธอว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น คุณวีไม่โง่หรอกนะจ๊ะ”
นํ้าฟ้าหันขวับมองหน้าฮันนี่อย่างเอาเรื่อง ฮันนี่ยิ้มเยาะก่อนจะเดินนวยนาดเข้าที่พัก ดินพยายามจะอธิบายให้คุณวีเข้าใจ แต่เขากลับมองดินด้วยสายตาห่างเหิน แล้วขอตัวพานํ้าฟ้าไปห้องพัก ดินมองตามทั้งคู่สีหน้าไม่สบายใจ...
ระหว่างพานํ้าฟ้าไปยังห้องพัก คุณวียังคาใจเรื่องที่เธอหายไปกับดินทั้งคืน พยายามซักไซ้ไล่เลียง นํ้าฟ้าชักเคืองที่คุณวีหูเบาเชื่อคำยุแหย่ของฮันนี่จนหวาดระแวงเธอ เพราะถ้าเขาคิดจะคบหากับเธอ เขาต้องเชื่อใจเธอไม่ใช่เชื่อคนอื่น
“แล้วจะให้ผมเชื่อใจคุณโดยที่ผมไม่รู้ว่าคุณคิดยังไงกับผมนะหรือ คุณฟ้า คุณรักผมบ้างหรือเปล่า”
นํ้าฟ้าถึงกับอึ้งไม่รู้จะตอบอย่างไร จังหวะนั้น ดินตามมาทัน ขอร้องคุณวีฟังเขาอธิบายก่อน คุณวีกลับยิ่งไม่พอใจที่ถูกขัดจังหวะ เขาไม่ต้องการฟังคำแก้ตัวใดๆของดิน เขาคิดผิดที่ไว้ใจดิน และถ้าดินอยากให้เขาสบายใจ ต่อไปช่วยอยู่ห่างๆแฟนของเขา จากนั้นคุณวีจูงมือนํ้าฟ้าเดินหนี นํ้าฟ้าอึดอัดใจมาก แต่จำต้องเดินตามเพราะไม่อยากให้มีปัญหา...
อีกมุมหนึ่งของรีสอร์ต บีบีเห็นท่าทางเซื่องๆซึมๆของธีรเทพแล้วอดเป็นห่วงไม่ได้ จะเข้าไปปลอบใจแต่บอสซ่าส์โทร.เข้ามาถามเรื่องงานสัมมนาเสียก่อน บีบีมัวแต่คุยโทรศัพท์ หันไปมองอีกที ธีรเทพหายตัวไปแล้ว...
หลังจากได้ล้างหน้าล้างตา เรียกความสดชื่นกลับมาแล้ว นํ้าฟ้าเตรียมสถานที่จัดงานสัมมนาที่จะมีขึ้น เธอสังเกตเห็นต้นกับกอหญ้ามีท่าทีมึนตึงใส่กัน ถึงขนาดไม่พูดจากัน นํ้าฟ้าพยายามซักถามว่ามีเรื่องอะไรกัน ทั้งต้นและกอหญ้ากลับปิด ปากแน่น โดยเฉพาะต้นออกอาการงอนยิ่งกว่ากอหญ้าเสียอีก
ดินกับนํ้าฟ้าชักหมั่นไส้ ช่วยกันเอาผ้าสำหรับตกแต่งสถานที่มาพันรอบตัวต้นเหมือนมัมมี่ แล้วนั่งขำกับผลงานของตัวเอง คุณวียืนสังเกตการณ์อยู่ห่างๆมองพฤติกรรมของดินกับนํ้าฟ้าอย่างไม่สบอารมณ์
ooooooo
ขณะเดียวกัน บีบีเดินตามหาธีรเทพมาถึงชายหาด เห็นเขาเดินเหม่อลอยลงทะเล บีบีตกใจ นึกว่าเขาคิดสั้น รีบวิ่งตามไปอย่างรวดเร็ว ตะโกนเรียกให้หยุด ธีรเทพเหมือนจะไม่ได้ยิน ยังคงเดินลงทะเลไปเรื่อยๆ บีบีว่ายนํ้าเข้าไปหาอย่างยากลำบากเพราะทวนกระแสคลื่น
“หยุดนะ...อย่าคิดสั้นนะ...ไอ้บ้า”
ธีรเทพหยุดกึก แล้วหงายหลังลอยตัวตีกรรเชียงโต้คลื่นอย่างสบายอารมณ์ บีบีฉุนขาด โผเข้าไปกดหัวธีรเทพให้จมนํ้า ธีรเทพตกใจตะเกียกตะกายขึ้นจากนํ้า โวยวายลั่นมาทำอย่างนี้ทำไม
“โทษฐานทำให้ฉันตกใจ คิดว่านายจะฆ่าตัวตายหนีชํ้าไง”
“ฉันไม่โง่ขนาดนั้นหรอกนะ แค่มาว่ายนํ้า ยัยเพี้ยน ฮึ่ม...มาเลย...เอาคืน” ธีรเทพว่าแล้วพุ่งเข้าไปจับบีบีกดนํ้าแก้แค้น บีบีว่ายนํ้าหนีโดยมีธีรเทพไล่ตามไม่ลดละ พอเล่นนํ้าทะเลกันจนเหนื่อย ทั้งคู่ขึ้นมานอนแผ่อยู่บนชายหาด บีบีอยากรู้จริงๆธีรเทพคิดอย่างไรถึงลงไปตีกรรเชียงในชุดนี้
ธีรเทพแค่อยากจะบอกลาความรักของเขา
“เน่าได้อีก”
“ฉันไม่เข้มแข็งเหมือนเธอหรอก คิดจะตัดไอ้ดินก็ตัดได้เลย”
“ใครบอกว่าฉันเข้มแข็ง ฮึ...เคยได้ยินหรือเปล่า นํ้าตาตกในอ่ะ” บีบีพูดพลางนํ้าตาคลอ ธีรเทพชวนบีบีบอกลาความรักที่ไม่สมหวังของเราสองคนให้ลอยไปกับสายลมและเกลียวคลื่น
“แล้วพรุ่งนี้ เราก็จะตื่นมาอย่างสดใสรับอรุณด้วยหัวใจดวงใหม่”
“บ๊ายบายความรักเก่าๆหัวใจเก่าๆที่เขาไม่อยากได้ ตะโกนบอกลาเลยบีบี” ธีรเทพแปลกใจทำไมเงียบ หันไปมองอีกที บีบีเดินลิ่วเข้าที่พักไปแล้ว...
กอหญ้าไม่อยากมีปัญหาจึงเดินเลี่ยงออกมาจัดการเรื่องกล้าไม้โกงกางสำหรับจะใช้ปลูกป่าชายเลน นํ้าฟ้ากับดินช่วยกันลากต้นเข้ามาหา เพื่อจะได้ปรับความเข้าใจกัน ต้นกับกอหญ้าสะบัดหน้าหนีไปคนละทาง
“ทำงานด้วยกันแต่ไม่มองหน้ากันแบบนี้ได้ยังไง ถ้ายังไม่ยอมเคลียร์กันให้ฉันรู้เรื่อง...ฉันจะรายงานบอส”
คำขู่ของนํ้าฟ้าได้ผล กอหญ้ากับต้นหันมองหน้ากัน ต่างเกี่ยงกันให้อีกฝ่ายหนึ่งเป็นคนพูด นํ้าฟ้าตัดรำคาญให้เวลาสามวินาทีถ้าไม่มีใครพูด เธอเอาทั้งคู่ตายแน่ ต้นยอมเปิดปากทันที
“ยัยโจรนํ้าส้มกอหญ้า เอาเสื้อยืดที่ต้นตั้งใจทำให้เจ๊ไปขาย”
“เอาแล้วไง พี่เตือนเราแล้วนะกอหญ้า”
“พี่ดินรู้เรื่องมาตลอดเลยใช่มั้ย...แต่พี่ดินก็ยังปิดปากเงียบ เพราะพี่ดินคิดอะไรกับเจ๊ เลยอยากจะตัดขาคู่แข่งอย่างผมใช่มั้ย” ต้นใส่ฉอดๆๆไม่เปิดโอกาสให้ดินได้อธิบาย นํ้าฟ้าสั่งให้ต้นเงียบ แล้วฟังคนอื่นพูดบ้าง
“ไม่มีเหตุผลอะไรทำให้ต้นเงียบได้หรอกเจ๊ ไม่เจอเองไม่เจ็บหรอก” ต้นว่าแล้วเดินหนี
นํ้าฟ้าถอนใจเฮือก หันไปถามกอหญ้าตกลงเรื่องมันเป็นอย่างไรกันแน่ กอหญ้าตัดสินใจเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดให้ฟัง นํ้าฟ้าฟังแล้วไม่เห็นจะมีอะไรร้ายแรง เรื่องแค่นี้น่าจะคุยปรับความเข้าใจกันได้ กอหญ้าพยายามจะอธิบายแล้ว แต่ต้นไม่เปิดโอกาส นํ้าฟ้าอาสาจะคุยให้เอง
“เขาไม่ฟังหรอก ต่อให้สิบพี่ฟ้าไปพูด เขาก็ยังคิดเข้าข้างตัวเองว่าหนูแก้ตัว ปล่อยเขาไปเถอะ เดี๋ยวหนูก็ฝึกงานเสร็จแล้ว...มันก็จะจบเอง” กอหญ้าพูดจบกลับไปทำงานต่อ
“ทำไมน้องนายแมนยังเงี้ย แมนกว่าไอ้ต้นอีก”
“มีพี่ชายแมนก็แบบนี้แหละ...เลี้ยงดี” ดินได้ทีคุยโม้ นํ้าฟ้าหมั่นไส้ ถองดินเข้าให้ ทันใดนั้น คุณวีโผล่มาจากไหนไม่รู้ ต่อยหน้าดินเปรี้ยงจนล้มควํ่าเลือดกบปาก นํ้าฟ้าตกใจ ต่อว่าคุณวีทำไมถึงทำแบบนี้ แล้วปราดเข้าไปประคองดิน คุณวียิ่งไม่พอใจ ตะคอกใส่ดินเสียงลั่น
“ผมเตือนคุณแล้วใช่มั้ยคุณดิน ว่าให้อยู่ห่างๆแฟนผม อย่าคิดนะว่าผมไม่รู้ไม่เห็นว่าคุณคิดอะไร”
บีบี ธีรเทพ เฟซ กอหญ้ากับต้น รวมทั้งฮันนี่และ มิ้นท์ได้ยินเสียงเอะอะวิ่งมาดู นํ้าฟ้าอับอายมาก ขอคุยกับคุณวีเป็นการส่วนตัวแล้วลากเขาออกไป ฮันนี่หาว่าดินต้องแอบไปกุ๊กกิ๊กกับนํ้าฟ้าจริง คุณวีถึงได้โกรธขนาดนี้
“ในสมองคิดเป็นแต่เรื่องสกปรกๆใช่มั้ย เกิดเรื่องวุ่นๆก็เพราะปากแกเนี่ยแหละ” บีบีด่าลั่น
“ไม่ต้องด่าฉันเพื่อสร้างภาพให้ตัวเองดูดี ยังไงดินเขาก็ไม่มองหล่อน” ฮันนี่ลอยหน้าลอยตาน่าตบ
บีบีเลยจัดให้ ฮันนี่ไวทายาดผลักมิ้นท์รับฝ่ามือบีบีแทนถึงกับทรุด บีบียิ่งโมโหที่ฮันนี่ใช้ลูกน้องเป็นโล่ จะตามเข้าไปซํ้าธีรเทพรั้งไว้ทัน ดินขอร้องให้หยุดทะเลาะกันได้แล้ว
ฮันนี่เข้าไปออดอ้อนดิน แต่เขากลับเห็นเธอเป็นตัวน่ารำคาญ ฮันนี่ทั้งเจ็บใจทั้งเสียหน้าเดินสะบัดออกไป ดินขอให้ทุกคนกลับไปทำงานต่อ เขาไม่เป็นอะไร
“ไม่เป็นอะไรได้ไง เขาต่อยแกจนเลือดกบปาก ยังบอกไม่เป็นไร” ธีรเทพค้านเสียงเข้ม
ooooooo
แถวมุมลับตาคน นํ้าฟ้าต่อว่าคุณวีที่ทำอะไรไม่ยั้งคิด เธอผิดหวังในตัวเขามาก คุณวีแก้ตัวว่าที่ทำไปทั้งหมดเพราะรักนํ้าฟ้าและที่สำคัญเขาไม่ได้ตาบอดจนมองไม่เห็นว่าดินคิดกับเธอเกินคำว่าเพื่อนร่วมงาน
“คุณไม่ได้ตาบอด แต่ใจคุณมีอคติเพราะถูกยัยฮันนี่เป่าหูมาก่อนต่างหาก” นํ้าฟ้าพูดจบเดินหนี
“คุณจะไปไหน”
“ฟ้าไม่อยากคุยกับคนที่พูดไม่รู้เรื่อง...ไม่ต้องตามมานะ ฟ้าอยากอยู่คนเดียว” นํ้าฟ้าเดินลิ่ว ทิ้งคุณวีให้หงุดหงิดอยู่ตรงนั้นคนเดียว จากนั้นนํ้าฟ้าตรงไปหาบีบี ลากออกไปยังมุมสงบริมหาด บ่นอย่างหัวเสีย ทำไมคุณวีถึงกลายเป็นคนไม่มีเหตุผลแบบนี้ ต่อไป ถ้าเธอสนิทกับเพื่อนผู้ชายคนไหน เขาไม่ตามไปไล่ต่อยหรือ
“แต่ท่าทางแกกับคุณดินมันก็เข้าข่ายจริงๆนี่หว่า”
“แกก็รู้ว่าฉันกับนายดินไม่มีทางเป็นอย่างอื่นได้เลยนอกจากเพื่อนร่วมงาน”
“ฉันน่ะเข้าใจ แต่คุณวีเขาไม่เข้าใจหรอก แกเข้าใจเขาหน่อยสิ ที่เขายอมทำตัวงี่เง่าก็เพราะรักแก...เปิดใจให้เขาบ้าง ไม่อย่างนั้นแกไม่ได้แต่งงานแน่ๆ...ฟ้า...เส้นตายแกใกล้เข้ามาทุกทีอีกอย่างสงสารคุณดินเถอะ ฉันไม่อยากให้เขาถูกต่อยอีกน่ะ ดีๆกับคุณวีซะ”
“แล้วถ้าต่อไปฉันแต่งงานกับคุณวี แล้วเจอข้อเสียอย่างอื่นของเขาอีกล่ะ”
“โอ๊ย...เจออยู่แล้วเพราะแกแต่งงานกับคนธรรมดาๆ ไม่ได้แต่งกับพระ” บีบีอ่อนใจกับเพื่อนรักจริงๆ...
ในขณะที่น้ำฟ้ายังคิดไม่ตกจะทำอย่างไรกับความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับคุณวีดี ดินกำลังนั่งซึมเศร้าหน้าตาหม่นหมองโดยมีกอหญ้านั่งปลอบใจอยู่ใกล้ๆ ดินถามเสียงอ่อยเขาควรทำอย่างไรดี
“มีอยู่สองอย่าง...อยู่ให้ห่างๆพี่ฟ้า...กับอยู่ให้ห่างๆพี่ฟ้ามากที่สุด ตอนนี้พี่ดินทำอะไรไม่ได้แล้วล่ะ ถ้าไม่อยากให้ความรักของพี่ฟ้ามีปัญหา พี่ดินมีแค่สองทางนี้เท่านั้น”
กอหญ้าตบไหล่พี่ชายให้กำลังใจ...
ระหว่างทางเดินจากหาดเข้าที่พัก น้ำฟ้าเห็นฮันนี่เดินสวนมา เธอปราดเข้าต่อว่าเมื่อไหร่ฮันนี่จะหยุดทำเรื่องเลวๆแบบนี้เสียที ฮันนี่ไม่หยุดจนกว่าจะได้เห็นความพินาศย่อยยับของน้ำฟ้า
“อย่าทำตัวเป็นโรคจิตให้มันมากไปกว่านี้ ฉันขอเตือนเป็นครั้งสุดท้าย...คนอย่างเธอต้องพบจุดจบน่าสมเพช”
น้ำฟ้าขู่จบเดินกระแทกไหล่ฮันนี่ออกไป...
รีสอร์ตหรูเริ่มไม่น่าอภิรมย์ นอกจากคู่กัดตลอดกาลน้ำฟ้ากับฮันนี่แล้ว ยังมีคู่กัดเกิดใหม่อีกคู่คือกอหญ้ากับต้น ทั้งคู่ไม่ยอมพูดคุยกัน ต่างคนต่างทำงานของตัวเงียบๆ ในที่สุด ต้นเป็นฝ่ายทำลายความเงียบ หันไปต่อว่าต่อขานกอหญ้าว่าเกลียดเขามากใช่ไหม ถึงได้เอาเสื้อของเขาไปขายเพื่อแก้แค้น กอหญ้าไม่ได้เกลียดต้น เธอขอโทษที่ทำแบบนั้น ต้นไม่พอใจมากคำขอโทษสั้นๆแค่นี้ไม่ง่ายไปหน่อยหรือ
“ฉันทำผิด ฉันก็ขอโทษแล้วนายอยากให้ฉันทำ
อะไรอีก”
“ไม่รู้...แต่ที่รู้ๆแค่คำขอโทษ ไม่ได้ทำให้ฉันหายโกรธ เธอดูถูกความตั้งใจของฉัน เห็นฉันไม่มีค่า”
“ไม่จริงหรอก มันมีค่า...กับบางคน”
“ใคร...อ๋อกับเธอละสิก็เธอได้เงินเพราะขายมัน
ที่บ้านจนอดอยากหรือไงถึงหากินแบบนี้...โว้ย...ไม่อยากจะด่าเลย...เว้ย...โกรธๆๆๆ”ต้นอารมณ์ขึ้น กอหญ้าไม่อยากต่อปากต่อคำหรืออธิบายอะไรอีก หอบของเดินหนี ต้นฉุนกึก หาว่าเธอคิดจะหนีความผิด ตะโกนไล่หลัง ชาตินี้จะไม่มีวันให้อภัยเธอเด็ดขาด...
สถานที่จัดงานสัมมนายังไม่เรียบร้อย แถมสตาฟฟ์อิสระที่บีบีจ้างไว้กลับไม่มาตามนัด เธอหมดทางเลือกจำต้องขอให้ธีรเทพช่วยทำงานแทน เธอไม่ได้ใช้เขาฟรีๆ มีค่าจ้างให้วันละสามร้อยบาท ธีรเทพตกลง แต่มีข้อแม้บีบีต้องเรียกเขาว่า“ธีรเทพขา”ก่อน
“ฝันไปเหอะไม่ทำก็ไม่ทำ กลับไปเลยไป”
ธีรเทพแค่ล้อเล่น ขืนให้บีบีพูดเพราะๆแบบนั้นคงน้ำลายฟูมปากตายไปเสียก่อน บีบีชี้หน้าฝากไว้ก่อน...
ดินคิดไม่ตกกับเรื่องที่เกิดขึ้น จึงออกมาเดินปล่อยอารมณ์แถวริมชายหาด ฮันนี่ก้าวฉับๆมาดักหน้า ทำอวดรู้ว่าดินไม่ได้คิดกับน้ำฟ้าแค่เพื่อนอย่างที่บอกใครๆ เธอเห็นสายตาที่เขามองน้ำฟ้าก็รู้ทันทีเขาหลงใหลยัยนั่นมากแค่ไหน ดินปฏิเสธว่าไม่จริง ฮันนี่เข้าใจผิด แล้วขยับจะเดินหนี ฮันนี่โผกอดเขาไว้จากด้านหลัง
“ดินเคยมองฮันนี่ด้วยสายตาแบบนั้น ฮันนี่จำได้” ฮันนี่คลอเคลียพยายามรื้อฟื้นความหลัง
“สายตาแบบไหน...ผมจำไม่ได้...ปล่อยผมเถอะ มันไม่เหมาะ” ดินพยายามดันตัวเธอออกห่าง ฮันนี่ยื้อสุดฤทธิ์ ดินขอร้องให้เธอหยุดทำอย่างนี้ได้แล้ว เรื่องของเธอกับเขาจบไปนานแล้ว ไม่มีประโยชน์จะทำแบบนี้ แล้วเดินหนีไปทันที ฮันนี่มองตาม แค้นใจมาก คิดจะหนีคนอย่างเธอไม่ง่าย
ooooooo
คืนนี้ ดินต้องใช้เหล้าดับความกลัดกลุ้ม แต่ยิ่งดื่มเขากลับยิ่งคิดถึงน้ำฟ้า คิดถึงช่วงเวลาดีๆที่เขากับเธอมีด้วยกัน ดินเมามายเดินแทบไม่ตรงทางไปตามชายหาด เตะน้ำทะเลที่ซัดเข้าหาฝั่งอย่างบ้าคลั่ง ก่อนจะทรุดลงหมดเรี่ยวแรง ฮันนี่ซึ่งแอบตามมาตลอดรีบวิ่งเข้ามาประคองดินซึ่งตอนนี้เมาคอพับ
“ดิน...มาค่ะ...ฮันนี่จะไปส่งที่ห้อง”
ไม่นานนัก ฮันนี่พาดินที่เมามายไม่ได้สติมาถึงหน้าห้องพัก ซึ่งเธอกับมิ้นท์นอนรวมกัน ขณะฮันนี่ประคองดินเข้าห้อง มิ้นท์มาเห็นเข้าพอดี ตกใจรีบถอยกลับไปแทบไม่ทัน...
ในเวลาเดียวกัน คุณวีมาดักรอน้ำฟ้าอยู่หน้าห้องพักของเธอ เขามาเพื่อขอโทษที่ทำอะไรโง่ๆลงไป และหวังว่าสิ่งที่เขาทำ คงไม่ทำให้น้ำฟ้าหยุดความสัมพันธ์ของเราไว้แค่นี้ น้ำฟ้ามองคุณวีอย่างเห็นใจ
“ผมแค่อยากขอโอกาสจากคุณ บอกผมทีว่าผมควรจะทำยังไงคุณถึงจะรักผมและไม่ทิ้งผมไป”
“ฟ้าขอบคุณนะคะ แต่...ขอเวลาฟ้าอีกสักนิดได้มั้ยคะ ฟ้าอยากจะแน่ใจตัวเองจริงๆ”
“ขอบคุณครับที่บอกความจริงกับผม ผมจะรอวันที่คุณแน่ใจ” คุณวีเห็นผมของน้ำฟ้าปลิวมาระใบหน้า เขาค่อยๆ
ปัดผมออกให้เธออย่างเบามือ “รีบนอนพักเถอะครับ พรุ่งนี้คุณต้องตื่นทำงานแต่เช้า ฝันดีนะครับ” คุณวีพูดจบหันหลัง
จะกลับ น้ำฟ้ารู้สึกสับสนหวั่นไหวอย่างบอกไม่ถูก ร้องเรียกให้เขาหยุดก่อน
“เอ่อ...ถ้าสมมติว่า...มีไฟไหม้ สิ่งแรกที่คุณวีจะคว้าออกไปคืออะไรคะ...อะไรคือสิ่งสำคัญที่คุณคิดถึงคะ”
คุณวียังไม่ทันจะตอบ มิ้นท์โผล่เข้ามาทักทายทั้งคู่ยังไม่เข้านอนอีกหรือ น้ำฟ้าเซ็งจัดที่ถูกขัดจังหวะ ออกปากไล่มิ้นท์กลับไปห้องตัวเองได้แล้ว มิ้นท์ยังกลับห้องไม่ได้เพราะไม่อยากขัดจังหวะคู่รักกำลังฮอต
“ขัดจังหวะคู่รัก...ฮอต...ฮันนี่...กับใคร” น้ำฟ้าถามเสียงเขียว
“ก็น่าจะรู้...ว่าฉันหมายถึงใคร...ว้าย...เห็นภาพเมื่อกี้แล้ว ขนลุกเกรียวอ่ะ...อิจฉา” มิ้นท์เล่าให้เว่อร์เข้าไว้ บีบี ธีรเทพ กอหญ้า ต้น และเฟซเพิ่งจัดสถานที่สัมมนาเสร็จจะกลับห้องพักเดินมาเจอทั้งสามคนพอดี บีบีแปลกใจสงสัยมีเรื่องอะไรกัน น้ำฟ้าหันไปนับจำนวนทีมงาน เห็นทุกคนอยู่ครบขาดดินกับฮันนี่
“ถูกต้องแล้วค่า” มิ้นท์ตะโกนลั่น
น้ำฟ้าไม่เชื่อเดินลิ่วไปยังห้องพักของฮันนี่ ทุกคนรีบตามไปเป็นพรวน ด้วยความอยากรู้...
ขณะเดียวกัน ภายในห้องพักของฮันนี่ ดินนอนหลับไม่ได้สติอยู่บนเตียงมีเพียงผ้าห่มคลุมร่าง เสื้อผ้าของเขาถูกฮันนี่เปลื้องออกโยนกองไว้ที่พื้น ส่วนเธอมีเพียงผ้าขนหนูพันรอบกายเพียงผืนเดียว ยืนมองดินราวกับนางเสือร้ายจ้องมองเหยื่อ
“คุณหนีฉันไปไม่รอดหรอกดิน ถ้าฉันอยากได้ ฉันต้องได้”ฮันนี่พูดจบ ปลดผ้าขนหนูออก สอดตัวเข้าไปอยู่ใต้ผ้าห่มผืนเดียวกับดิน พรมจูบไปทั่วใบหน้าเขา ดินเพ้อเรียกชื่อน้ำฟ้าออกมา
“อยู่กับผมนะ...คุณฟ้า...อยู่กับผม” ดินตวัดแขนกอดฮันนี่เพราะคิดว่าเป็นน้ำฟ้า ฮันนี่ตาวาวโรจน์
“ดินคะ...ฉันจะอยู่กับคุณค่ะ...ไม่ไปไหน” ฮันนี่กอดจูบดินนัวเนีย
จังหวะนั้น ประตูห้องพักเปิดผลัวะ น้ำฟ้าเดินนำบีบี ต้น ธีรเทพ กอหญ้ากับเฟซ และคุณวีเข้ามาโดยมีมิ้นท์ปิดท้าย ทุกคนตกใจมากเมื่อเห็นภาพฮันนี่กับดินกำลังคลอเคลียกัน น้ำฟ้ายืนแข็งทื่อ ไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง ฮันนี่รีบดึงผ้าห่มขึ้นมาปกปิดเนื้อตัว ขณะที่ดินยังเบลอๆไม่มีสติ ได้ยินเสียงเอะอะ ไล่ทุกคนออกไป
“ไอ้ดิน แกสติดีอยู่หรือเปล่าวะ แกรู้ตัวหรือเปล่า...เมานี่” ธีรเทพเดินเข้ามาเขย่าตัวดิน
“เออ...ฉันเมา ฉันอยากอยู่กับคนที่ฉันรัก แกมายุ่งอะไรด้วย...ออกไป” ดินไล่ตะเพิดเสียงอ้อแอ้
“ความจริงมันเป็นอย่างนี้เองใช่มั้ย” น้ำฟ้าพูดจบเดินสะบัดออกไปอย่างโกรธจัดโดยมีคนอื่นๆทยอยเดินตามทั้งหมดปักใจเชื่อกับสิ่งที่เห็น ยกเว้นธีรเทพคนเดียวที่ไม่เชื่อว่าดินจะเป็นอย่างที่เห็น เหลือมิ้นท์คนเดียวยืนซื่อบื้อไม่รู้จะทำอย่างไรดี ฮันนี่ไล่ตะเพิดเธอไปพ้นหน้า
“แล้วมิ้นท์จะไปนอนไหนล่ะคะ”
ฮันนี่ไม่สนใจ มิ้นท์จะไปนอนที่ไหนก็เรื่องของเธอ ขอแค่ไปให้พ้นหน้าเป็นพอ มิ้นท์รีบพุ่งออกจากห้องแล้วปิดประตูตามหลัง ฮันนี่หันไปยิ้มเชิญชวนให้ดินก่อนจะล้มตัวลงนอนข้างๆ แต่ดินเมาหลับไปแล้ว เธอพยายามเขย่าให้เขารู้สึกตัว แต่ไร้ผล
“อยากรู้จริงๆ ว่าพรุ่งนี้มันจะเป็นยังไง” ฮันนี่ยิ้มสะใจ...
น้ำฟ้าฉุนขาดก้าวฉับๆกลับห้องพักตัวเอง คุณวีตามมาคว้าแขนไว้ไม่เข้าใจทำไมเธอต้องโกรธขนาดนี้ น้ำฟ้าโกรธเพราะดินควรจะเลือกเฟซหรือใครที่ดีกว่านี้ แต่กลับไปเลือกยัยตัวแสบฮันนี่ คุณวีอึ้ง น้ำฟ้ารู้สึกตัวว่าตัวเองโกรธออกนอกหน้ามากไป รีบกลบเกลื่อน
“ฟ้าขอโทษ...ฟ้าผิดหวังที่เพื่อนของฟ้าทำแบบนี้ เขาเคยบอกว่าไม่ได้คิดอะไรกับฮันนี่ แล้วทำไม...”
“เรื่องความรักเป็นเรื่องของคนสองคน อาจจะทำให้เราไม่พอใจ ไม่เข้าใจ แต่มันก็เป็นเรื่องของเขา...ความรักที่เขาต้องดูแลกันเอง เราที่เป็นเพื่อนทำได้แค่ให้กำลังใจให้สติเท่านั้น”
น้ำฟ้าพยายามระงับความเสียใจไม่ให้มีพิรุธ รีบตัดบทขอตัวไปนอนและขอบคุณเขาที่ช่วยเตือนสติ คุณวีมองตามน้ำฟ้าเดินเข้าห้องด้วยความสบายใจ เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น ดินคงไม่ใช่คู่แข่งความรักของเขาอีกต่อไปแล้ว ขณะที่คุณวีกำลังมีความสุขที่กำจัดดินไปพ้นทางรัก น้ำฟ้าซึ่งปิดประตูขังตัวเองอยู่ในห้องกำลังร้องไห้เสียใจที่เห็นภาพบาดตาบาดใจดินกำลังนัวเนียกับฮันนี่...
ฝ่ายบีบี กอหญ้า ต้น และธีรเทพสุมหัววิพากษ์วิจารณ์เรื่องที่เกิดขึ้นกันไปต่างๆนานา บีบีไม่อยากเชื่อคนดีๆอย่างดินจะกลายเป็นอย่างนี้ไปได้ ต้นตั้งข้อสังเกตทำไมจะเป็นไปไม่ได้ ในเมื่อสองคนนั่นเคยรักกันและยังตัดกันไม่ขาด กอหญ้าเถียงคอเป็นเอ็น ดินไม่ได้รักฮันนี่ กำลังจะอ้าปากบอกความลับของพี่ชายว่าผู้หญิงที่เขารักคือน้ำฟ้า แต่กอหญ้ายั้งปากไว้ทัน ธีรเทพเชื่อว่าที่ดินทำไปเพราะความเมา
“คนเมา จิตใต้สำนึกมันจะทำงานพี่ แล้วสิ่งที่เขาพูดคือจิตใต้สำนึกที่เก็บกดเอาไว้” ต้นทำตัวเป็นผู้เชี่ยวชาญขึ้นมาทันที กอหญ้าโกรธดินมากที่ปล่อยให้ตัวเองเมาจนขาดสติ บีบีสงสัยเรื่องนี้ต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากลขอร้องธีรเทพช่วยไปสืบความจริง
ooooooo
ดินตื่นขึ้นมาในตอนเช้า ตกใจแทบจะหล่นจากเตียงนอนเมื่อเห็นฮันนี่นอนหลับอยู่ข้างๆ ยิ่งเห็นสภาพเปลือยเปล่าของตัวเองยิ่งเจ็บใจมาก รีบลุกขึ้นสวมเสื้อ ใส่กางเกงแบบลวกๆจะออกจากห้อง ฮันนี่ร้องถามจะรีบไปไหน ลุกขึ้นคว้าผ้าห่มห่อตัว เข้ามาลูบไล้ไปตามเนื้อตัวดินอย่างยั่วยวน
“เมื่อคืนเราสองคนมีความสุขมากเลยรู้ไหม ดินไม่รู้ตัวเลยหรือว่า ดินบอกรักฮันนี่ อยากอยู่กับฮันนี่แค่สองคนบนโลกใบนี้” ฮันนี่โกหกหน้าด้านๆ ดินผลักเธอออกอย่างแรงจนล้มลงไปบนเตียง ฮันนี่ตัดพ้อต่อว่าว่าเธอเป็นเมียของเขาแล้ว อย่าทำเป็นไม่มีเยื่อใยแบบนี้
“ผมไม่ได้โง่นะฮันนี่ ถึงผมจะไม่มีสติ แต่ผมรู้ดีว่าเราสองคนไม่ได้มีอะไรกัน คุณใช้แผนสกปรกกับผมแบบนี้ แม้แต่ความเป็นเพื่อนผมก็คงให้คุณไม่ได้อีกต่อไป” ดินปราดไปที่เปิดประตูห้องพัก ฮันนี่วิ่งมาเกาะขาไว้
“ดินอย่าเพิ่งไป ฮันนี่ขอโทษที่ทำแบบนี้เพราะฮันนี่รักดินและอยากให้ดินหันมองฮันนี่บ้าง ดินเข้าใจมั้ย”
ดินไม่ตอบ แกะมือฮันนี่ออก แล้วผลุนผลันออกจากห้องปิดประตูใส่หน้าเธออย่างไม่พอใจ...
ขณะเดียวกัน น้ำฟ้าลืมเอกสารการจัดงานไว้ที่ห้อง บอกให้บีบีลงไปที่ห้องอาหารก่อน เธอจะกลับไปเอาเอกสารแล้วจะรีบตามไป แต่เธอต้องชะงักเมื่อเจอดินในสภาพเสื้อผ้าหลุดลุ่ยเดินสวนมา น้ำฟ้าแดกดันทำไมไม่ปลุกฮันนี่ให้ตื่นด้วย งานตอนเช้ามีอะไรต้องทำอีกเยอะ หรือมัวแต่สนุกกันเพลิน
“คุณเข้าใจผิดนะ” ดินยังไม่ทันจะอ้าปากอธิบาย น้ำฟ้า เดินหนีไปเสียก่อน
เขาไล่ตามไปติดๆ ขอร้องให้ฟังเขาพูดก่อน นํ้าฟ้าไม่เห็นความจำเป็นที่เขาจะต้องมาอธิบายเรื่องบนเตียงของเขาให้เธอฟัง จังหวะนั้น เฟซเดินหน้าตาหม่นหมองเข้ามาพอดี
“ไปอธิบายให้คนที่จำเป็นต้องฟังนายมากกว่าฉันดีกว่า” น้ำฟ้าพูดจบผละจากไป ดินมองตามสีหน้าเคร่งเครียด จัดเสื้อผ้าตัวเองให้เข้าที่เข้าทาง ก่อนจะพาเฟซมาหามุมสงบคุยกันโดยไม่รู้ว่าน้ำฟ้าแอบตาม ดินพยายามจะอธิบายให้เฟซฟังว่าเมื่อคืนเขากับฮันนี่ไม่ได้เป็นอย่างที่ทุกคนเห็น แต่เฟซชิงพูดขึ้นก่อน
“ในที่สุดคุณดินก็รู้ใจตัวเองสักทีว่าคนที่อยู่ในใจคุณดินมาตลอดก็คือคุณฮันนี่ ขอแสดงความยินดีด้วยนะคะ มีข่าวดีเมื่อไหร่อย่าลืมบอกเฟซด้วยนะคะ”
ทันใดนั้น ฮันนี่โผล่มาจากไหนไม่รู้ ตรงเข้ามาควงแขนดินแสดงความเป็นเจ้าของ ดินอึดอัดขอร้องฮันนี่อย่าทำแบบนี้ น้ำฟ้าซึ่งแอบดูอยู่ไม่พอใจมาก อารมณ์เริ่มเดือดปุดๆแต่ต้องข่มใจไว้ ฮันนี่วีนใส่ดินทันที
“ทำไมดินทำแบบนี้ เมื่อคืนก็อย่าง ตอนนี้ก็อย่าง”
“ผมว่าผมคุยกับคุณชัดเจนแล้วนะว่าเราไม่ได้มีอะไรกัน” ดินเสียงเข้ม เฟซเห็นไม่เข้าทีขอตัวจะออกไปแต่ฮันนี่ คว้าแขนไว้ หาว่าเฟซเป็นต้นเหตุให้ดินคิดจะชิ่งเธอ ดินขอร้องฮันนี่อย่าดึงเฟซมาเกี่ยวข้องด้วย
“ถ้าไม่เกี่ยว ก็รีบไสหัวกลับไปเลยนะ มาอ่อยแฟนฉันทำไม” ฮันนี่เสียงกร้าว ผลักเฟซกระแทกต้นไม้ แล้วตามเข้าจิกทึ้งอุตลุด น้ำฟ้าทนดูไม่ไหวปราดเข้ามาคว้าข้อมือฮันนี่ไว้ สองสาวเปิดศึกใส่กันทันที ดินรีบแยกทั้งคู่ออกจากกัน คุณวีผ่านมาพอดีเข้าไปรวบตัวฮันนี่ไว้ เสียงเอะอะอาละวาดของฮันนี่ดังไปถึงห้องอาหาร ทีมงานเพอร์เฟคครีมแตกตื่นพากันวิ่งมายังต้นเสียง ฮันนี่เห็นผู้คนมากันมากมาย ชี้หน้าเฟซ ตวาดลั่น
“แกกลับไปเลยนะ แล้วอย่าให้ฉันเห็นอีกว่ามายุ่งกับดิน ไม่งั้นฉันเอาตายแน่ ฉันเป็นเมียของดิน ห้ามให้ใครมายุ่งกับดินอีก”
ทุกคนอึ้ง พากันซุบซิบนินทา ดินอับอายมาก สั่งห้ามฮันนี่พูดจาเหลวไหลแบบนี้อีก ฮันนี่เหมือนถูกวิญญาณหมาบ้าเข้าสิง ยิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุทำท่าจะแฉให้ทุกคนฟัง เมื่อคืนนี้ดินกับเธอทำอะไรกันบ้าง บีบีขอร้องฮันนี่เบาเสียงลงหน่อย เรื่องบนเตียงของเธอกับดินควรจะไปคุยกันเป็นการส่วนตัว
“นายดิน...คุยกันแฟนของนายให้รู้เรื่องเหอะ ว่าไม่มีใครอยากจะยุ่งกับนายเลย...ไปค่ะคุณเฟซ” น้ำฟ้าพูดจบพาเฟซที่ยืนน้ำตาคลอออกไป ทุกคนมองดินด้วยความผิดหวัง ดินเองก็สิ้นหวังที่ไม่มีใครฟังเขาสักคน ฮันนี่ปรี่เข้ามาเกาะแขนดินออเซาะ ดินรำคาญแกะมือออกเดินหนี แล้วสั่งเธอห้ามตามเขาเด็ดขาด...
จากนั้น ดินลากธีรเทพกับกอหญ้ามาสอบถามถึงเหตุการณ์เมื่อคืนเพราะเขาจำอะไรไม่ได้ รู้แต่เมามาก ธีรเทพเล่าให้ฟังว่าพวกตนเข้าไปเห็นฉากเลิฟซีนของดินกับฮันนี่ แถมดินยังไล่พวกตนออกมาไม่ให้ขัดความสุขของดิน ดินแก้ตัวว่า ถ้าเมาขนาดนั้นเขาจะไปทำอะไรได้หรือต่อให้ทำได้เขาก็ต้องจำได้ แต่นี่เขาจำไม่ได้เลย
“รู้มั้ยพี่ดินว่ามันเป็นเหตุผลปลวกๆของผู้ชายเลวๆ หนูผิดหวังในตัวพี่ดินมาก” กอหญ้าตำหนิ
ธีรเทพเชื่อคำพูดของดิน แต่คนอื่นคงเชื่อยากโดยเฉพาะพวกผู้หญิง ดินนึกอยากเขกหัวตัวเองนัก...
น้ำฟ้าต้องแปลกใจมากที่เฟซทำใจเรื่องดินได้ นอกจากเธอจะไม่โกรธแล้ว ยังยืนยันจะคอยให้กำลังใจเขาในฐานะเพื่อนที่ดีอีกด้วย ตลอดเวลาที่ผ่านมา ดินไม่เคยคิดอะไรกับเธอมากกว่าคำว่าเพื่อน เพราะเขามีใครบางคนอยู่ในใจ เธอรู้สึกได้ และวันนี้ก็เป็นที่ชัดเจนแล้วว่าใครบางคนนั้นคือ ฮันนี่
“เราไปทำงานกันเถอะค่ะ ไม่ต้องห่วงนะคะ เฟซจะพยายามอยู่ห่างๆคุณดินและคุณฮันนี่”
ooooooo
ระยะห่างที่เฟซเว้นไว้กลับไม่ทำให้ฮันนี่พอใจ ยังพาลหาเรื่องจิกกัดเฟซตลอด จนกระทั่งลูกค้าในโครงการปลูกป่าชายเลนมาถึงรีสอร์ต ฮันนี่ถึงเก็บปากเก็บคำได้ แต่ยังแสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของดินไว้เหนียวแน่น
“กลัวชาวบ้านเขาไม่รู้หรือไงว่าเป็นอะไรกัน...น่าเกลียด” บีบีแอบแขวะ
น้ำฟ้าไม่อยากฟัง บอกให้บีบีสนใจลูกค้าดีกว่า แล้วเดินตามกลุ่มของลูกค้าไปยังป่าชายเลน ธีรเทพซึ่งเดินข้างๆ บีบี กระซิบเล่าเรื่องที่เขาคุยกับดินเมื่อครู่ให้ฟัง บีบีไม่เชื่อว่าจะเป็นไปได้
“เฮ้ย...ธรรมชาติของผู้ชาย เมามากๆมันทำอะไรไม่ได้หรอก มันจะแบบว่า...แฟดอ่ะ”
“แล้วนายไปอยู่บนเตียงเขาตลอดเวลาหรือไง คุณดินอาจจะเล่าข้ามขั้นตอนก็ได้” บีบีเหน็บ
ธีรเทพรู้จักดินดี เขาไม่ใช่คนมั่วๆแบบนั้น บีบีหาว่าเพราะความเป็นเพื่อนทำให้ธีรเทพเข้าข้างดินเพื่อให้ดินรอดตัว ธีรเทพถึงกับเซ็ง อธิบายจนน้ำลายเหนียวบีบีก็ยังไม่ยอมเชื่อ...
หลังปลูกต้นกล้าเสร็จ เฟซพากลุ่มลูกค้ากลับไปยังห้องรับรองแขก ฮันนี่เข้าไปควงแขนดินทำออเซาะฉอเลาะ บีบีหมั่นไส้ว่าประชด รอให้ตะวันตกดินก่อนไม่ได้หรืออย่างไร มายืนสีกันต่อหน้าผู้คนอยู่ได้ ฮันนี่เจ็บใจมาก กอบขี้เลนป้ายหน้าบีบี ทุกคนตกตะลึง บีบีไม่ยอมให้ใครทำร้ายฝ่ายเดียวพุ่งเข้าใส่ฮันนี่ล้มลุกคลุกคลานจมโคลนไปด้วยกัน ดินกับธีรเทพ ต้องช่วยกันแยกสองสาวออก น้ำฟ้าหมดความอดทน
“นับจากวินาทีนี้ ถ้าใครยังไม่หยุดเรื่องนี้ ทำให้มันเป็นเรื่องขึ้นมาอีกล่ะก็ ฉันจะรายงานบอส...โดยเฉพาะนาย นายดินช่วยหน่อยเหอะ ช่วยทำยังไงก็ได้ให้มันจบๆไปสักที” น้ำฟ้าว่าแล้วสะบัดหน้าออกไปอย่างโกรธจัด...
ระหว่างอาหารมื้อค่ำ ฮันนี่ยังคงนั่งคุมเชิงดินไม่ห่าง คอยเอาอกเอาใจตักอาหารให้ บีบีนั่งอีกโต๊ะหนึ่งร่วมกับกอหญ้า ธีรเทพ ต้น และเฟซอดสงสัยไม่ได้ ไหนธีรเทพบอกว่าดินกับฮันนี่ไม่มีอะไรกันแล้ว ทำไมดินถึงยังอยู่กับยัยตัวแสบนั่น ธีรเทพแก้ตัวแทนว่าดินเป็นคนประเภทรักษาน้ำใจคนอื่น ต้นแขวะทันที
“ข้ออ้างมากกว่ามั้งพี่ ตามประสาคนเจ้าชู้เพลย์บอย รักเผื่อเลือก จริงหรือเปล่ากอหญ้า”
กอหญ้าไม่พอใจ กระแทกแก้วน้ำลุกหนี เฟซพลอย วางช้อนกินอะไรไม่ลง บอกบีบีว่าเสร็จปาร์ตี้ของลูกค้าคืนนี้แล้ว เธอจะเช็กเอาต์กลับเลย โกหกว่ามีงานด่วนตอนเช้าเพิ่งรู้เมื่อครู่นี้เอง แล้วขอตัวไปเก็บของ โดยไม่สนใจคำทัดทานของบีบี ด้านดินนั่งทนได้ครู่เดียว ตัดสินใจจูงมือฮันนี่ลุกจากโต๊ะ พาไปริมหาดเพื่อคุยกันเป็นการส่วนตัว เขาอยากรู้ว่าทำไมฮันนี่ถึงทำแบบนี้ เธอไม่ได้รักเขาจริงๆอย่างที่พูดสักหน่อย
“ทำไมดินถึงได้ดูถูกความรู้สึกของฮันนี่นักคะ”
“ผมไม่ได้ดูถูกแต่ผมดูออก คนอย่างคุณไม่เคยรักใครนอกจากตัวเอง วันนั้นคุณถึงได้ทิ้งผมกลับเมืองไทย”
ฮันนี่อ้างว่าสำนึกผิดแล้ว และรู้ตัวดีว่ายังรักเขาเต็มหัวใจ ทำไมเขาถึงไม่ให้โอกาสเธอบ้าง ดินเคยให้โอกาสฮันนี่แล้ว เธอต่างหากที่เป็นคนทำลายมันเอง มาขอโอกาสตอนนี้มันสายไปแล้ว แล้วขอตัวเดินหนี ฮันนี่ไม่ยอมรามือ รีบเดินตาม...
อีกมุมหนึ่งริมหาดสวย น้ำฟ้าตัดสินใจบอกรักคุณวี ซึ่งตื่นเต้นดีใจมาก เขารีบคุกเข่าลงตรงหน้าจับมือเธอมา
กุมไว้ พร่ำพรรณนาว่าเธอคือคนที่เขาอยากใช้เวลาอยู่ด้วยกัน ทั้งชีวิต และขอให้เธอแต่งงานกับเขา ดินเข้ามาทันได้ยินพอดี ใจเสีย น้ำฟ้าเหลือบเห็นดินที่มีฮันนี่วิ่งตามมา ตัดสินใจหันไปยิ้มให้คุณวีอย่างมั่นใจ
“ค่ะ...ฟ้าจะแต่งงานกับคุณ เราจะแต่งงานกันให้เร็วที่สุด”
คุณวีลุกขึ้นสวมกอดน้ำฟ้าด้วยความรัก ดินเหมือนถูกฟ้าผ่าลงกลางหัวใจ มองสบตาน้ำฟ้าอย่างเจ็บปวดรวดร้าว น้ำฟ้ามองดินตอบเหมือนเป็นการบอกลา ก่อนจะหันไปชวนคุณวีเข้าข้างใน ฮันนี่มองดินสะใจ
“ดินรักมันใช่ไหม รักคนที่เขาไม่รักเรา มันเจ็บปวดยังไง ฮันนี่เข้าใจนะ...ฮันนี่ยังรักดินเสมอ ที่ฮันนี่ทำทุกอย่างยอมแม้แต่ทิ้งศักดิ์ศรีของลูกผู้หญิงก็เพราะรักดิน...ดินจะไม่รักฮันนี่ก็ไม่เป็นไร แต่อย่ารังเกียจฮันนี่ได้มั้ย” ฮันนี่ว่าแล้วซบอกดินซึ่งยืนอึ้ง ไม่ได้ผลักไสเธอออกเหมือนเช่นทุกครั้ง ฮันนี่แอบยิ้มพอใจ
ooooooo
