เส้นตายสลายโสด

น้ำฟ้าเดินมาตามถนนด้วยจิตใจที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง เสียใจ โดยไม่รู้ว่าดินตามมาห่างๆอย่างเป็นห่วง ท่ามกลางผู้คนมากมายบนถนน เธอกลับรู้สึก อ้างว้างโดดเดี่ยว น้ำฟ้ายังคงเดินต่อไปเรื่อยๆจนถึงริมน้ำ ทอดสายตาไปยังผืนน้ำเบื้องล่าง ดินกลัวน้ำฟ้าจะคิดสั้น รีบวิ่งเข้าไปคว้าตัวเธอไว้ น้ำฟ้าตกใจ สั่งให้เขาปล่อย

“ไม่ปล่อย คุณคิดจะทำอะไรบ้าๆของคุณ...หา”

“นายนั่นแหละทำบ้าอะไร...ปล่อยสิ” น้ำฟ้าดิ้นสุดฤทธิ์ ดินกอดเธอไว้แน่นไม่ยอมปล่อย ทั้งคู่เสียหลักล้มกลิ้งไปกับพื้น น้ำฟ้าสั่งให้ปล่อยเธอได้แล้ว ดินไม่ปล่อยจนกว่าเธอเลิกคิดสั้นฆ่าตัวตาย น้ำฟ้าหัวเราะก๊ากเรื่องแค่นี้ไม่ทำให้เธอคิดสั้น ดินยอมปล่อยเธอในที่สุด น้ำฟ้าลุกขึ้นจัดเสื้อผ้าหน้าผมให้เข้าที่ แล้วหันไปทางดิน

“นายตามฉันมาทำไม ฉันบอกแล้วไงว่าไม่ให้ตาม”

“ผมเป็นห่วงคุณ...เออ...ทุกคนเป็นห่วงคุณ คุณเล่นวิ่งหนีทิ้งทุกอย่างมาแบบนี้”

“ฉันแค่ขอเวลานอก...และยังไม่อยากคุยกับใคร...ช่วยเงียบๆด้วย” น้ำฟ้าเดินหนีไปนั่งริมน้ำ ดินเดินตามมานั่งข้างๆ ปิดปากเงียบไม่พูดไม่ถามอะไรอีก...

ขณะน้ำฟ้ากำลังนั่งสงบสติอารมณ์อยู่ริมน้ำ เธอไม่รู้ว่าทำให้เพื่อนรักเป็นกังวลแค่ไหน บีบีพยายามโทร.หา แต่ น้ำฟ้าไม่ได้เอามือถือไปด้วยทิ้งไว้ที่โต๊ะทำงาน ระหว่างที่บีบีจนปัญญาไม่รู้จะตามหาน้ำฟ้าที่ไหน ธีรเทพโผล่เข้ามาทักทาย เห็นสีหน้าไม่สู้ดีของบีบี ถามว่าเกิดอะไรขึ้น บีบีเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นให้ฟัง

“ถ้าดินตามคุณฟ้าไป แล้วทำไมไม่โทร.หามันเล่า มีสมองหรือเปล่าเนี่ย” ธีรเทพไม่วายแดกดัน

บีบีไม่ถือสา แต่ฝากไว้ก่อน รีบคว้ามือถือมาโทร.หาดิน กอหญ้ารับสายแล้วเดินเข้ามาหาบีบี บอกว่าดินไม่ได้เอามือถือไปฝากไว้ที่เธอ บีบีกับธีรเทพเป็นห่วงน้ำฟ้ามากอยู่นิ่งเฉยไม่ไหวจะออกตาม กอหญ้าทักท้วง

“ไม่ต้องไปตามหรอกพี่ พี่ดินเขาตามไปแล้วทั้งคน ยังไงเขาก็ต้องดูแลแฟนเขาอยู่แล้วเชื่อเถอะ”

“ไม่เชื่อ...สองคนนั่นเข้าใกล้กันทีไรกัดกันยังกะอะไรดี ยิ่งฟ้าเป็นอย่างนี้ คุณดินเละแน่” บีบีกระซิบ

“คุณฟ้าต้องได้รับการดูแลจากตัวจริงอย่างพี่ ไม่ใช่ไอ้ดิน” ธีรเทพกระซิบบ้าง

พลันมีเสียงดังขึ้นจากด้านหลัง “เขายังไม่เลิกกันไม่ใช่เหรอคะ คุณธีรเทพจ้องจะตีท้ายครัวเพื่อนซะแล้ว”

กอหญ้า บีบีกับธีรเทพ หันไปมองตามเสียง เห็นฮันนี่ยืนยิ้มอยู่กันมิ้นท์ บีบีด่ากลับ ว่าแต่คนอื่นฮันนี่เองก็เป็นแบบนั้นเหมือนกัน ฮันนี่โกรธ สั่งให้บีบีรีบไปตามน้ำฟ้ากลับมาทำงาน ไหนเคยคุยนักคุยหนาว่าตัวเองเป็นมืออาชีพ เห็นวิ่งหนีร้องไห้ ขี้มูกโป่งเหมือนเด็กปัญญาอ่อน บีบีโมโห จะเข้าไปเอาเรื่อง

ธีรเทพรั้งไว้ ชวนบีบีไปตามหาน้ำฟ้ากันดีกว่า อย่ามาเสียเวลากับเรื่องไร้สาระแล้วพากันวิ่งออกไป ฮันนี่รู้สึกแปลกๆกับคำพูดของธีรเทพ หรือที่เธอสงสัยน้ำฟ้ากับดินจะเป็นแค่แฟนหลอกๆจะเป็นความจริง...

ครู่ต่อมา กอหญ้าตามธีรเทพกับบีบีมาถึงหน้าบริษัท แต่สองคนนั่นขับรถออกไปแล้วโดยไม่รอเธอ ต้นขี่เวสป้ามาจอดเทียบ ชวนกอหญ้าไปตามน้ำฟ้าด้วยกัน กอหญ้าไม่รอให้ชวนซ้ำรีบซ้อนท้ายรถต้นทันที

“จับแน่นๆ เพราะรถพี่แรงมาก” ต้นว่าแล้วเร่งเครื่องออกไป...

ขณะธีรเทพขับรถตระเวนหาน้ำฟ้ามาตามถนน บีบีคอยสั่งเขาเลี้ยวซ้ายเลี้ยวขวาเสียงดังลั่นรถ จนเขาไม่มีสมาธิเท่านั้นยังไม่พอ ชี้ชวนให้เขากวาดตามองหาน้ำฟ้าไปด้วย สั่งไปสั่งมาจนได้เรื่อง ธีรเทพขับชนเสาไฟฟ้าข้างทางโครม รถแน่นิ่งไปต่อไม่ได้ บีบีทิ้งธีรเทพหน้าตาเฉย เดินเท้าตามหาน้ำฟ้าต่อ...

ฝ่ายกอหญ้าสุดจะทนกับการขี่รถที่ช้ามากของต้น ขนาดรถสามล้อยังวิ่งแซง สั่งให้ต้นจอดรถเธอจะขี่เอง จากนั้น กอหญ้านั่งแทนที่ต้น แล้วเร่งเครื่องเวสป้าออกไปอย่างรวดเร็ว ต้นเกือบหงายหลังหล่นจากรถ

ooooooo

หลังจากนั่งเงียบๆกันพักใหญ่ น้ำฟ้ายอมเปิดปากคุยเรื่องที่ถูกลดตำแหน่ง เธอมองโลกในแง่ดี การลดตำแหน่งอาจทำให้เธอเหนื่อยน้อยลง รับผิดชอบน้อยลงก็ได้ ดินไม่เชื่อ คนที่พยายามวิ่งหนีคำว่าห้ามพลาดอย่างเธอไม่มีทางหาเหนื่อยน้อยลง

“คุณฟ้า...หยุดวิ่งก่อนสักพักแล้วลองเดินให้ช้าลงบ้างไหม”

น้ำฟ้างงไม่เข้าใจความหมายของดิน ...ครู่ต่อมา ดินพาน้ำฟ้าเข้าไปในชุมชนเล็กๆแห่งหนึ่ง เขาอยากให้เธอได้สัมผัสกับความเรียบง่ายของผู้คนในชุมชนแห่งนี้ ชาวบ้านคนหนึ่งเดินสวนทางมา ร้องทักทายดินอย่างคนคุ้นเคย มีเด็กกลุ่มหนึ่งวิ่งมาหาดินด้วยความดีใจ ดินเข้าไปอุ้มเด็กหน้าตามอมแมมตัวเล็กที่สุดในกลุ่มขึ้นมา

“ตัวหนักขึ้นนะเรา...หือ”

เด็กน้อยหัวเราะชอบใจ น้ำฟ้าไม่เคยเห็นดินในมุมอ่อนโยนเช่นนี้มาก่อน จากนั้นดินเดินนำนํ้าฟ้ากับพวกเด็กๆไปยังสนามเด็กเล่นกลางชุมชน เห็นรถขายไอศกรีมจอดอยู่ เขาชวนพวกเด็กๆไปกินไอศกรีมเขาเลี้ยงเอง เด็กๆดีใจวิ่งไปรุม ล้อมรถขายไอศกรีม ดินมองเด็กๆแล้วเกิดความคิดบางอย่างขึ้นมาได้ ฝากเด็กน้อยที่เขาอุ้มอยู่ให้นํ้าฟ้าดูสักพักเดี๋ยวเขามา นํ้าฟ้าไม่เคยอุ้มเด็กมาก่อน ร้องเรียกให้ดินกลับมา แต่เขาวิ่งหายไปแล้ว หญิงสาวจะวางเด็กลงแต่หนูน้อยเกาะคอแน่นเลยต้องอุ้ม เธอรู้สึกดีอย่างประหลาดที่ได้อุ้มเด็กครั้งแรก

นํ้าฟ้าเห็นเด็กๆอออยู่รอบรถขายไอศกรีม รู้สึกขัดตาเดินเข้ามาสั่งให้เด็กๆต่อแถวเรียงหนึ่ง ใครมาก่อนได้ก่อน เด็กๆไม่สนใจฟังยังยืนออเหมือนเดิม เธอตัดสินใจวางเด็กน้อยในอ้อมแขนลง แล้วเข้าไปจัดระเบียบพวกนั้น ขู่ถ้าไม่เข้าแถวอดกินไอศกรีม ใครมาก่อนยืนหัวแถว ใครมาทีหลังต่อแถว เด็กๆรีบทำตามเธอสั่ง

ดินกลับมาพร้อมกล้องถ่ายรูปแบบใช้ครั้งเดียวแล้วทิ้ง เห็นนํ้าฟ้ายืนชี้นิ้วสั่งให้เด็กเข้าแถวรับไอศกรีม เขารีบถ่ายรูปกับเด็กๆทุกอิริยาบท เด็กน้อยกระตุกชายเสื้อนํ้าฟ้า แล้วชูมือขึ้นเป็นทำนองให้เธออุ้ม หญิงสาวอุ้มเด็กน้อยไปพลางจัดระเบียบพวกเด็กๆไปพลาง ด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม ดินมองเธออย่างประทับใจ...

หลังจากเด็กๆกินไอศกรีมกันอย่างเอร็ดอร่อย ก็พากันมาเล่นเครื่องเล่น นํ้าฟ้านั่งชิงช้ามองดูเด็กๆอย่างเพลิดเพลิน โดยมีดินยืนอยู่ใกล้ๆ เธออดสงสัยไม่ได้ ดินมาที่นี่บ่อยหรือถึงดูสนิทสนมคุ้นเคยกับเด็กๆพวกนี้

“ครั้งแรกผมเดินหลงเข้ามา แต่ครั้งหลังๆผมตั้งใจมาถ่ายรูป”

“มาถ่ายรูปแค่ครั้งเดียวก็ไม่น่าจะมีอะไรให้ถ่ายแล้ว มาทำไมบ่อยๆ”

“มาคุย มาสัมผัสชีวิต ชีวิตเล็กๆที่มีความสุขจากเรื่องง่ายๆ” ดินว่าแล้วเดินไปเล่นกับเด็กๆได้สักพัก เดินกลับมาชวนนํ้าฟ้าไปเล่นด้วยกัน นํ้าฟ้าส่ายหน้าชอบมองมากกว่า เพราะยิ่งมองเธอยิ่งอิจฉาเด็กพวกนี้ ชีวิตคิดแค่วันนี้ สนุกก็หัวเราะ เสียใจก็ร้องไห้ไม่ได้คิดอะไรมากกว่านั้น ไม่ต้องกดดันไม่ต้องถูกคาดหวัง

“ผมถามจริงๆนะ เหนื่อยบ้างมั้ย”

“เหนื่อยสิ ฉันเหนื่อยจนแทบขาดใจที่ต้องทำทุกอย่างให้สมบูรณ์แบบ”

“รวมถึงเรื่องความรักด้วยงั้นเหรอ”

“ใช่...ฉันถึงได้พยายามทำตัวให้สมบูรณ์แบบ เพื่อที่จะได้เจอคนแบบเดียวกันไง” นํ้าฟ้าถอนใจ เศร้าใจ ดินอึ้งที่นํ้าฟ้ากล้าเปิดเผยตัวตน เขาเดินเข้ามาไกวชิงช้าให้นํ้าฟ้าอย่างเบามือ หญิงสาวร้องเอะอะ

“ทำอะไร...ฉันไม่ใช่เด็กนะ”

“ลองเป็นเด็กดูบ้างก็ได้นะ ไม่ต้องกดดัน ไม่ต้องคาดหวัง ไม่ต้องสร้างเกราะอะไรทั้งนั้น”

นํ้าฟ้าปล่อยให้ดินไกวชิงช้าให้รู้สึกสบายใจจนยิ้มออกมาได้...

ดินเห็นนํ้าฟ้าสบายใจยิ้มได้ ชวนกลับบ้าน นํ้าฟ้าไม่กลับ เธอแค่ขอเวลานอกไม่ได้ขอกลับบ้านเพื่อหนีไปจากเรื่องที่เกิดขึ้น จากนั้นไม่นานดินพานํ้าฟ้ากลับออฟฟิศ บีบีดีใจมากที่เพื่อนปลอดภัยโผเข้าไปกอด

“ฟ้าแกไปไหน ฉันเป็นห่วงแทบแย่”

“ไปเที่ยว...สบายใจแล้วเลยกลับมา”

ฮันนี่เห็นนํ้าฟ้ากลับมาแล้ว ไม่ยอมเสียเวลาตามมาจิกทันที “บอสเรียกประชุม...ลูกค้ามาบรีฟงานใหม่”

ooooooo

ที่ห้องประชุมของบริษัทเพอร์เฟคดรีม บอส- ซ่าส์กำลังคุยอยู่กับคุณชายตะวัน เจ้าของแกลเลอรี่ตะวันคุณชายตะวันอยากให้บริษัทนี้เป็นผู้จัดงานประมูลภาพถ่ายของช่างภาพไทยที่โด่งดังระดับสากล เงินทุกบาทที่ได้จากการประมูล เขาจะมอบให้การกุศล บอสซ่าส์รู้สึกเป็นเกียรติมากที่คุณชายตะวันไว้วางใจ

“งานนี้คุณฮันนี่โปรเจกต์ไดเรกเตอร์ของผมเป็นคนดูแลทั้งหมด”

“ฮันนี่จะทำงานให้คุณชายอย่างสุดความสามารถเลยค่ะ”

จังหวะนั้นมีเสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น นํ้าฟ้า บีบีกอหญ้ารวมทั้งต้นเข้ามาในห้องโดยมีดินรั้งท้าย ดินเห็นคุณชายตะวันก็ตกใจรีบถอยหลังออกจากห้อง ฝ่ายคุณชายตะวันเห็นดินแวบๆนึกสงสัย

“เอ...หรือไม่ใช่...คงไม่หรอก...จะมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง” คุณชายตะวันพึมพำกับตัวเอง ทำเอาบอสซ่าส์งง...

ด้านดินเดินไปเดินมาไม่รู้จะทำอย่างไรดี ธีรเทพเข้ามาเจอดินดีใจรีบถามหานํ้าฟ้า ดินไม่มีอารมณ์จะตอบคำถาม ลากธีรเทพไปคุยในห้องนํ้าชาย เล่าเรื่องคุณชายตะวันเจ้าของแกลเลอรี่ที่เขาขายภาพถ่ายให้บ่อยๆ มาจ้างที่นี่ให้จัดงานให้ เขาเป็นหนึ่งในช่างภาพที่ต้องเอาภาพไปประมูลในงานนี้ด้วย ตัวตนที่แท้จริงของเขาจะถูกเปิดเผยแน่ๆ ธีรเทพกลับเห็นเป็นเรื่องดี ใครๆจะได้เลิกดูถูกดินเสียที แต่ดินยังไม่พร้อมจะเปิดเผยตัว

“แปลกคน อยากให้คนคิดว่าจน ทั้งๆที่ตัวเองรวย”

“ฉันมีเหตุผลของฉัน...เอาไงดีวะ” ดินร้อนรนอย่างเห็นได้ชัด จังหวะนั้นคุณชายตะวันเข้ามาในห้องนํ้าเจอดินกับธีรเทพ ต่างฝ่ายต่างอึ้ง พอเห็นหน้าดินชัดๆคุณชายตะวันจำได้ ร้องทัก ดินกลัวใครจะมาเห็นเกรงความลับแตก รีบลากคุณชายตะวันเข้าห้องนํ้าปิดประตูล็อก ขอโทษคุณชายตะวันที่ต้องทำแบบนี้ เขามีเรื่องจำเป็นอยากจะขอร้องให้คุณชายตะวันช่วยทำเป็นไม่รู้จักเขา คุณชายตะวันขอเหตุผล

“ผมแฝงตัวเข้ามาทำงานที่นี่เพื่อหาแรงบันดาลใจทำงานนิทรรศการของผม ทุกคนที่นี่รู้จักผมที่เป็นแค่นายดิน ช่างภาพธรรมดาๆ ไม่ใช่ ดีเจ...ช่างภาพอิสระชื่อดัง” ดินโกหกเป็นคุ้งเป็นแคว

ooooooo

งานประมูลภาพถ่ายการกุศลจัดได้ตรงตามความต้องการของคุณชายตะวันอย่างไม่มีที่ติ บอสซ่าส์พาคุณชายตะวันเดินตรวจมุมโชว์ภาพถ่ายอีกครั้ง ก่อนที่พวกศิลปินเจ้าของภาพจะมา งานนี้ฮันนี่ได้หน้าไปเต็มทั้งที่ไม่ได้ทำอะไรคอยชี้นิ้วอย่างเดียว บีบียืนอยู่กับนํ้าฟ้าอีกด้านหนึ่งของงานเห็นแล้วหมั่นไส้ยัยตัวแสบมาก นํ้าฟ้าเตือนบีบีให้ทำงานของตัวเองไปดีกว่า บีบีแปลกใจวันนี้เพื่อนมามาดนางเอก ไม่มีวีนไม่มีเหวี่ยง

“ฉันต้องมีสติและสมาธิ ไม่เปิดโอกาสให้ยัยฮันนี่มาแกล้งอะไรฉันได้อีกต่างหาก ไม่อยากอารมณ์เสียแต่เช้า...แล้วนายดินไปไหน...ศิลปินจะมากันแล้ว ไม่มีสคริปต์แล้วฉันจะเอาอะไรไปคุย” นํ้าฟ้าโวย บีบีอดขำเพื่อนไม่ได้ วางมาดนางเอกได้ครู่เดียวกลับมาเหมือนเดิม

สักพัก ดินวิ่งหน้าตื่นเข้ามา มีธีรเทพวิ่งตามมาติดๆ นํ้าฟ้าโวยวายใส่ดินทำไมมาสาย แล้วสั่งให้เอาสคริปต์มาให้ เธอต้องไปคุยรายละเอียดงานกับพวกศิลปิน ดินอยากรู้พวกศิลปินมากันครบหรือยัง

“ครบแล้ว ขาดก็แต่ มร.ดีเจ”

ดินตาเหลือก รีบลากธีรเทพไปห้องนํ้าแปลงโฉมตัวเองเป็น มร.ดีเจ ในชุดร็อกเกอร์หนุ่มผมยาว หนวดเครารุงรัง กอหญ้าเดินมาเร่งพี่ชายให้รีบไปได้แล้ว ทุกคนรอ มร.ดีเจ อยู่คนเดียว ครู่ต่อมา ดินไปคราบ มร.ดีเจ สวมแว่นดำเข้ามายืนรวมกลุ่มกับศิลปินคนอื่นๆ ฟังนํ้าฟ้าสรุปงาน

“สวัสดีทุกๆท่านนะคะ เมื่อแขกเข้างานและมาชมภาพถ่ายของทุกท่าน ต้องขอให้แต่ละท่านช่วยอธิบายแนวความคิดของภาพ”

ศิลปินพยักหน้ารับรู้ ก่อนจะแยกย้ายไปยืนหน้าภาพถ่ายของตัวเอง มร.ดีเจคอยหลบสายตานํ้าฟ้าตลอด ทำให้ดูหลุกหลิกชอบกล...

ดินเหนื่อยมากเดี๋ยวต้องแปลงโฉมเป็น มร.ดีเจ เดี๋ยวต้องกลับมาเป็นนายดิน วิ่งลอกเข้าห้องนํ้าตลอด แถมวันนี้ นํ้าฟ้าคอยเรียกใช้เขาไม่ขาดปาก เท่านั้นยังไม่พอ สดใส นํ้าฝน กับจอห์นมาร่วมงานประมูลภาพถ่ายครั้งนี้ด้วย นอกจากต้องคอยหลบนํ้าฟ้า ดินยังต้องคอยหลบครอบครัวของเธออีกด้วย...

แขกผู้มีเกียรติเริ่มทยอยเข้างาน ฮันนี่เข้ามาโวยวายใส่นํ้าฟ้า ทำไมยังไม่ให้สตาฟฟ์เชิญศิลปินไปประจำจุดของตัวเอง นํ้าฟ้าดูแลแค่เรื่องสคริปต์งานกับคิวบนเวทีเท่านั้น เพราะหน้าที่ของเธอคือครีเอทีฟไม่ใช่โปรเจกต์ไดเร็กเตอร์ บีบีได้ทีแขวะฮันนี่ว่าหน้าที่ตัวเองแท้ๆกลับไม่รู้ รู้แต่เรื่องสอพลอลูกค้ากับเจ้านายไปวันๆ ฮันนี่โกรธ

“ฉันขอออกคำสั่งให้เธอทำสิ่งที่ควรจะทำเดี๋ยวนี้ ถ้าไม่อยากให้งานล่ม” ฮันนี่สั่งเสร็จเดินสะบัดออกไป

จอห์นเซ็งมากที่ต้องมางานประมูลภาพทั้งที่ไม่อยากมา เลยเดินหนีออกจากงานมานั่งหลบมุมอยู่คนเดียว ฮันนี่เดินหงุดหงิดเข้ามากับมิ้นท์ หยุดคุยที่มุมหนึ่งใกล้กับจุดที่จอห์นนั่งอยู่ แต่เขาไม่เห็น ฮันนี่ยังเจ็บใจน้ำฟ้าไม่หายที่กล้ามาด่าตนเอง

“โบราณว่าตีงูต้องตีให้หลังหักนะคะคุณฮันนี่” มิ้นท์แนะ

“เพิ่งจะเห็นสมองเธอทำงานก็วันนี้แหละ วันนี้...ฉันจะกำจัดยัยน้ำเน่าให้พ้นหูพ้นตาฉัน” ฮันนี่ยิ้มร้ายก่อนเดินลิ่วกลับเข้างาน ขณะมิ้นท์ยืนยิ้มปลื้มที่ได้รับคำชม จอห์นซึ่งเซ็งจัดลุกเดินมาทางมิ้นท์ อารามใจลอยไม่ทันมอง ชนเธอโครมจนเสียหลักจะล้ม จอห์นคว้าเธอไว้ทัน น้ำฝนเข้ามาเห็นพอดี หึง ปราดเข้าไปควงแขนจอห์นพากลับเข้างาน มิ้นท์หมั่นไส้ แขวะน้ำฝนไล่หลัง กลัวคนไม่รู้หรือว่าเป็นแฟนกัน

ooooooo

ขณะดินในคราบของ มร.ดีเจ กำลังอธิบายภาพถ่ายของตัวเองที่ชื่อ “ขุมทรัพย์” ให้สดใส น้ำฝนและจอห์นซึ่งไม่ติดใจสงสัยเขาแม้แต่น้อย ผิดกับน้ำฟ้ายืนมองมาทางเขาเขม็งเพราะรู้สึกคุ้นๆ บีบีมอง มร.ดีเจ อย่างไรก็ไม่คุ้นตา เตือนน้ำฟ้าอย่าไปสนใจ มร.ดีเจ ได้เวลาจะเปิดประมูลภาพถ่ายแล้ว ไปเตรียมตัวกันดีกว่า

“แล้วนายดินไปไหน...เตรียมเพลงเปิดตัวหรือยัง” น้ำฟ้าว่าพลางกวาดตามองหา

ดินถึงกับสะดุ้ง หันมองธีรเทพที่ยืนอยู่ใกล้ๆขยิบตาพยักหน้าให้ ธีรเทพรู้งาน ทำทีเข้ามาแจ้งดินว่า เมื่อครู่มีสายด่วนจากอเมริกาถึงเขา เชิญไปรับสายทางโน้น ดินรีบขอตัวออกไปกับธีรเทพ น้ำฟ้าสงสัยเดินตาม พอน้ำฟ้าไปพ้นสายตา ฮันนี่เดินมาดูภาพถ่าย “ขุมทรัพย์” ของ มร.ดีเจอย่างมีแผน...

ธีรเทพยืนรอ มร.ดีเจแปลงโฉมกลับมาเป็นนายดินอยู่หน้าห้องน้ำอย่างระแวดระวัง พอหันกลับมาอีกทีต้องตกใจที่เห็นดินเดินออกมาในสภาพยังมีเคราติดอยู่ ธีรเทพยังไม่ทันจะอ้าปากเตือน น้ำฟ้าเดินเข้ามาทางด้านหลังดิน เขารีบคว้าเคราออกจากหน้าดิน แล้วซ่อนไว้ข้างหลังอย่างฉิวเฉียด น้ำฟ้าถามธีรเทพว่า มร.ดีเจอยู่ไหนพอรู้ว่าเขาไปโทรศัพท์ เธอไม่ได้สนใจอะไรอีก แล้วหันไปถามดินเสียงเขียวว่าหายไปไหนมา ดินโกหกว่าท้องเสียหญิงสาวจ้องหน้าเขาเขม็ง ดินร้อนตัวรีบยกเรื่องงานขึ้นมากลบเกลื่อน

“งานจะเริ่มแล้วไม่ใช่เหรอ...ไปสิ” ดินพูดจบรีบเดินออกไป ทันใดนั้น น้ำฟ้าตะโกนเรียกเขาไว้ ดินเสียววูบกลัวถูกจับได้ น้ำฟ้าแค่จะถามว่าท้องเสียกินยาหรือยัง ดินถอนใจโล่งอกที่รอดมาได้...

ถึงเวลาเปิดประมูลภาพถ่าย คุณชายตะวันทำหน้าที่เป็นพิธีกรบนเวที ภาพแรกที่เปิดประมูลเป็นภาพของศิลปินชื่อ คุณแจ่มจันทร์ คุณชายตะวันเชิญเจ้าของภาพขึ้นเวทียืนคู่กับภาพของตัวเอง ธีรเทพมุดเข้ามายืนข้างๆดินซึ่งคอยกำกับคิวเพลงอยู่ในบูธคอนโทรล กระซิบถามว่าถ้าถึงคิวของดินจะทำอย่างไร ดินส่ายหน้าไม่รู้เหมือนกัน น้ำฟ้ายืนอยู่ไม่ห่างนักหันมาเอ็ดทั้งคู่ไม่ให้คุยกัน ธีรเทพสะดุ้งโหยงรีบมุดออกไปทันที...

ที่ด้านหลังเวที ฮันนี่เดินเข้ามาเห็นสตาฟฟ์ยืนคุมภาพถ่ายที่จะเอาขึ้นประมูล ทำทีเดินเข้าไปตรวจเช็กความเรียบร้อย จังหวะนั้น สตาฟฟ์ขนภาพภ่ายภาพหนึ่งออกไปหน้าเวทีเพื่อเตรียมประมูล เหลือภาพถ่าย “ขุมทรัพย์” ของ มร.ดีเจวางอยู่ ฮันนี่ยิ้มร้ายเดินเข้ามาใกล้

ooooooo

ภาพถ่ายรองสุดท้ายถูกยกขึ้นเวที น้ำฟ้าซึ่งยืนคุมอยู่หน้าเวที สั่งสตาฟฟ์ทางวิทยุสื่อสารทันที

“คิวต่อไป ภาพถ่ายขุมทรัพย์ของ มร.ดีเจ...เตรียม

มร.ดีเจด้วย...อะไรนะ หาไม่เจอ...ก็หาสิ...นายดินเตรียมเพลง” น้ำฟ้าสั่งเสร็จหันไปมองที่บูธคอนโทรล ดินไม่อยู่ที่นั่นแล้วมีสตาฟฟ์คนหนึ่งมายืนแทนที่ น้ำฟ้าถามเสียงเครียด ดินไปไหน

“เขาให้ผมเปิดเพลงแทน บอกจะไปห้องน้ำ ท้องเสีย”

น้ำฟ้าถอนใจเฮือก ไม่ติดใจสงสัยอะไร กรอกเสียงใส่วิทยุสื่อสารอีกครั้ง “เจอ มร.ดีเจ หรือยัง...”

กอหญ้าร้อนใจรีบวิ่งมาตามดินที่ห้องน้ำชาย พอรู้จากธีรเทพว่าดินยังแปลงโฉมเป็น มร.ดีเจไม่เสร็จ เธอทำท่าจะเข้าไปช่วย ธีรเทพร้องห้ามเสียงหลง ขืนเข้าไปจะยิ่งมีพิรุธ สั่งให้เธอรออยู่ที่นี่ เดี๋ยวเขาเข้าไปช่วยดินเอง กอหญ้าเร่งดินรีบแต่งตัวเร็วๆ ทุกคนกำลังตามหา มร.ดีเจกันให้ควั่ก...

ขณะเดียวกัน ที่ด้านหลังเวที ฮันนี่เดินตามแผนชั่ว สั่งให้สตาฟฟ์ที่อยู่หลังเวทีทั้งหมดออกตามหา มร.ดีเจ หนึ่งในสตาฟฟ์อ้าปากจะทักท้วง ฮันนี่แหวใส่ทันที

“ที่นี่มีอะไรให้ทำตอนนี้หรือไง จะไปไม่ไป...เดี๋ยวก็ไม่จ่ายค่าแรงหรอก”

พวกสตาฟฟ์กลัวหัวหด รีบวิ่งออกไปแทบไม่ทัน ทิ้งวิทยุสื่อสารไว้ ฮันนี่หยิบวิทยุขึ้นกรอกเสียงใส่

“น้ำฟ้า สตาฟฟ์หายหัวไปกันหมดเลยนะ ใครจะเอาภาพสุดท้ายขึ้นไปบนเวที” ฮันนี่วางวิทยุสื่อสาร หยิบคัตเตอร์ออกจากกระเป๋าถือตัวเองขึ้นมา แล้วมองภาพถ่าย “ขุมทรัพย์”ด้วยสายตาเหี้ยม...

น้ำฟ้าไม่รอช้าวางวิทยุสื่อสาร แล้ววิ่งไปที่หลังเวที โดยไม่รู้ว่านี่เป็นแผนใส่ร้าย มิ้นท์เห็นน้ำฟ้าวิ่งผ่านหน้า ยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะลอบตามไปติดๆ ทันทีที่น้ำฟ้าไปถึงหลังเวที ฮันนี่ใช้คัตเตอร์กรีดภาพถ่าย “ขุมทรัพย์” เป็นทางยาว น้ำฟ้าตกใจร้องห้ามลั่น รีบเข้าไปแย่งคัตเตอร์จากมือฮันนี่ มิ้นท์ตามมาทัน แกล้งกรีดร้องสุดเสียง

“น้ำฟ้า...เธอทำแบบนี้ทำไม...กรี๊ด”

น้ำฟ้าตกใจ หันรีหันขวางไม่รู้จะทำอย่างไร เสียงกรีดร้องของมิ้นท์ทำให้ทุกคนวิ่งหน้าตื่นเข้ามาหลังเวที มิ้นท์รีบฟ้องว่าน้ำฟ้ากรีดรูปของ มร.ดีเจพัง น้ำฟ้าปฏิเสธว่าไม่ได้ทำ ฮันนี่สวนทันที

“ยังจะมาเถียงอีกเหรอฟ้า ทั้งฉันทั้งมิ้นท์เห็นว่าเธอเป็นคนกรีดรูป คัตเตอร์คามืออยู่ยังจะมาปฏิเสธอีก”

ดินในคราบ มร.ดีเจ ธีรเทพ และกอหญ้าตามมาสมทบ น้ำฟ้าพยายามอธิบายให้ทุกคนฟังว่าเธอไม่ได้ทำ แต่หลักฐานชัดเจนขนาดนั้น ยากที่ใครจะเชื่อ

“เธอต้องการจะแก้แค้นฉัน จนต้องใช้วิธีสกปรกขนาดนี้เลยเหรอ” ฮันนี่ซ้ำเติมไม่ยั้ง ทุกคนมองน้ำฟ้าด้วยสายตาตำหนิ หญิงสาวกดดันมากโดยเฉพาะเมื่อเห็นสายตาผิดหวังของดินที่อยู่ในคราบของ มร.ดีเจ...

ดินโกรธมาก เดินไปที่มอเตอร์ไซค์คู่ชีพ สตาร์ตเครื่องกำลังจะออกไป กอหญ้าวิ่งเข้ามาขวางหน้าขอร้องให้กลับเข้าไปในงานช่วยน้ำฟ้าก่อน ไม่เห็นหรือว่าเธอกำลังลำบาก ดินนิ่งอึ้ง

“อย่าบอกนะว่าพี่เชื่อว่าพี่ฟ้าเป็นคนทำ”

“ไม่รู้สิ...เขาอาจจะอยากทำให้ฮันนี่...” ดินสับสน

“ไม่รู้จักพี่ฟ้าเลยหรือไง หนูเพิ่งเข้ามาหนูยังรู้ว่าพี่ฟ้าเขาเป็นคนจริงจังกับงานมาก เขารักงานของเขาเหมือนลูก เหมือนที่พี่รักรูปถ่ายของพี่...โอ๊ย ผู้ชาย...บทจะซื่อบื้อก็ซื่อบื้อไม่รู้จักเลือกเวลา” กอหญ้าเดินหงุดหงิดออกไป ดินนิ่งคิดครู่หนึ่ง ก่อนคว้ากระเป๋าสะพายวิ่งเข้าห้องน้ำ แปลงโฉมกลับเป็นนายดินอีกครั้ง

ooooooo

หลังจากส่งศิลปินเจ้าของภาพกลับไปหมดแล้ว บอสซ่าส์เรียกทุกคนมารวมตัวกันเพื่อชำระความ คุณชายตะวันถามคาดคั้นบอสซ่าส์ ตกลงจะรับผิดชอบเรื่องนี้อย่างไร ฮันนี่แส่ทันที ใครเป็นคนก่อเรื่องคนนั้นต้องรับผิดชอบด้วยการพิจารณาตัวเอง น้ำฟ้ามองหน้าฮันนี่อย่างเอาเรื่อง

“เธอทำได้ทุกอย่างจริงๆฮันนี่...แม้แต่ยอมแลกกับชื่อเสียงของบริษัท คนอย่างเธอมัน...” น้ำฟ้าทำท่าจะกระโจนใส่ฮันนี่หมายจะฆ่ากันให้ตายกันไปข้างหนึ่ง บีบีกับกอหญ้าต้องช่วยกันจับตัวไว้ ขอร้องให้ใจเย็น

คุณชายตะวันตกใจมาก อยู่เคลียร์ด้วยไม่ไหวขอตัวกลับก่อน น้ำฟ้าหมดความอดทนพุ่งเข้าตบฮันนี่เปรี้ยง ฮันนี่ได้ทียุให้บอสซ่าส์ไล่น้ำฟ้าออก สดใสปราดเข้ามายืนข้างลูก ขอความยุติธรรมให้ลูกของเธอด้วย อย่าฟังความข้างเดียว ต้นไม่เชื่อเช่นกันว่าน้ำฟ้าจะทำเรื่องแบบนี้ บอสซ่าส์ชักรำคาญ ต่างฝ่ายต่างโต้เถียงกันไปมาให้ไปถามดินที่ยืนนิ่งเงียบมานาน ว่าเห็นอะไรบ้างไหม ดินส่ายหน้า น้ำฟ้ามองหน้าดินอย่างผิดหวัง

“บอส...จะเอาไงก็ว่ามาเลยไล่ฟ้าออกใช่มั้ย...ได้...เพราะฟ้าก็ไม่อยากทำงานร่วมกับอสรพิษอย่างยัยนี่” น้ำฟ้าพูดจบ วิ่งหนีออกไปทันที ดินรีบตาม ธีรเทพขยับจะไปด้วย แต่ถูกจอห์นดึงตัวไว้ สดใสเป็นห่วงลูกมากชวนน้ำฝนตามไปดู แต่น้ำฟ้ากับดินหายตัวไปแล้ว สดใสถอนใจเฮือก

“จะโทร.ตามก็ไม่ได้...เฮ่อ...จู่ๆก็บอกลาออก ไปยอมมันทำไมอย่างนี้ก็เท่ากับแพ้มันน่ะสิ”

“คุณแม่คะ ให้คุณดินเขาดูแลไปเถอะค่ะ พอพี่ฟ้าสงบแล้ว คงกลับมาเคลียร์กับบอสเอง”

สดใสเจ็บแค้นแทนลูก สาบานว่าถ้าบอสซ่าส์ยอมให้น้ำฟ้าลาออก เธอจะไปถล่มออฟฟิศให้ราบ...

ด้านน้ำฟ้าวิ่งเตลิดมาถึงสระว่ายน้ำ ดินตามมาคว้ามือเธอไว้ น้ำฟ้าร้องไห้โฮ คร่ำครวญว่าตอนที่เธอต้องการเขามากที่สุดเขาหายไปไหน ดินถึงกับอึ้ง น้ำฟ้าเห็นเขาไม่ตอบยิ่งเสียใจ เริ่มโวยวายว่าเธอไม่ได้กรีดภาพนั้น ดินขอร้องให้เธอสงบสติอารมณ์ก่อน ชีวิตของเธอจะพังเพราะอารมณ์ตัวเอง น้ำฟ้าสติแตก

“เออ ฉันไม่มีสติ เพราะฉันทนไม่ไหวแล้ว...ใช่สิ ฉันมันไม่ดี ฉันผิด ฉันแพ้ ฉันห่วย แต่แฟนเก่านายมันประเสริฐ ทำอะไรก็ไม่ผิด” น้ำฟ้าด่าตัวเองประชด ก่อนจะเริ่มอาละวาด ตะโกนใส่หน้าดินให้ด่าเธอมาอีก ดินคว้าตัวน้ำฟ้า ทุ่มลงไปในสระว่ายน้ำเพื่อให้เธออารมณ์เย็นลง แล้วยืนมองนิ่ง เวลาผ่านไปทุกอย่างกลับสงบ น้ำฟ้าไม่โผล่ขึ้นมาหายใจ ดินชักใจคอไม่ดี

“คุณฟ้า...ซวยแล้วไอ้ดินเอ๊ย...คุณฟ้าว่ายน้ำไม่เป็นเหรอวะเนี่ย...คุณฟ้า”

ทุกอย่างยังเงียบ ดินตัดสินใจกระโจนลงน้ำ ดำไปพลิกตัวน้ำฟ้าที่นอนคว่ำหน้าอยู่ก้นสระ น้ำฟ้าลืมตาขึ้นช้าๆจ้องมองเข้าไปในดวงตาของดิน ชายหนุ่มชะงักเมื่อเห็นน้ำฟ้าไม่ได้หมดสติอย่างที่คิด เขาค่อยๆยื่นหน้าเข้าไปใกล้เธอจนชิด ทันใดนั้น น้ำฟ้าออกซิเจนหมด หายใจไม่ออก ตะเกียกตะกายจะขึ้นผิวน้ำ ดินตกใจรีบคว้าตัวเธอลากขึ้นมาไว้บนขอบสระ น้ำฟ้าสำลักน้ำ ตาหูเหลือกพอหายสำลักเงื้อมือจะตบหน้าดิน

แต่เขาคว้ามือไว้ กระชากเธอเข้าหา น้ำฟ้าอ่อนแรง อยู่แล้วปลิวตามแรงกระชากจนหน้าชิดหน้าดิน ปากกับปากชนกันโดยไม่ตั้งใจ ต่างฝ่ายต่างตะลึงงัน น้ำฟ้าได้สติรวบรวมกำลังผลักดินออก โวยวายตามนิสัย

“อยากจะฆ่าฉันนักหรือไง”

“ผมขอโทษ...ผมเห็นคุณกำลังไม่มีสติ ผมก็แค่อยากทำให้คุณหยุด”

น้ำฟ้าจะลุกหนี แต่ลุกไม่ไหว จึงคลานออกไปแทน ดินนึกขำสภาพของหญิงสาว รีบลุกตามไปขวางหน้าร้องถามจะคลานไปไหน น้ำฟ้าจะไปแจ้งความให้ตำรวจมาจับดินฐานพยายามฆ่าเธอ ดินไม่เคยคิดจะฆ่าน้ำฟ้า เขามีแต่ความ ปรารถนาดีให้ น้ำฟ้าไม่เชื่อ มองตาดินปราดเดียวก็รู้แล้วว่าอยู่ข้างเดียวกับฮันนี่

ดินคงไม่ตามเธอมา ถ้าคิดว่าเธอเป็นคนกรีดภาพนั้น น้ำฟ้าบ่นอุบไม่น่าหลงกลลูกไม้ตื้นๆของฮันนี่ ยัยนั่นเป็นคนทำแท้ๆเธอเข้าไปแย่งคัตเตอร์เพื่อห้ามปราม ทุกคนกลับกล่าวหาว่าเธอเป็นคนร้าย เธอนี่โง่จริงๆอยากเขกหัวตัวเองนัก ดินเห็นน้ำฟ้าอารมณ์ขึ้น ขู่จะโยนลงน้ำอีกครั้ง น้ำฟ้าเลยต้องปรับอารมณ์ให้เย็นลง ดินสงสัยเมื่อครู่น้ำฟ้าลงไปทำอะไรใต้น้ำ เขาใจหายใจคว่ำคิดว่าเธอจมน้ำเสียอีก

“ฉันไปทำสมาธิ...มันทำให้ฉันสงบ เลยไม่อยากขึ้นไป มันเงียบ นิ่งได้ยินแต่เสียงหัวใจตัวเองเหมือนกลับไปอยู่ในท้องแม่อีกครั้ง อยากอยู่อย่างนั้นไปนานๆ  แต่ลืมไปว่า ยังต้องหายใจ”

“ตอนที่คุณหายใจไม่ออก สิ่งแรกที่คุณคิดถึงคืออะไร”

“อากาศ”

“ซึ่งไม่ใช่งาน ไม่ใช่ศักดิ์ศรี ไม่ใช่ความสมบูรณ์แบบ”

น้ำฟ้ารู้ทัน ดินคิดจะสั่งสอนอะไรบางอย่างให้เธอ ดินไม่ได้สอน แค่อยากจะบอกน้ำฟ้าให้คิดน้อยๆอย่าคิดเยอะ ลดความเยอะลงบ้างชีวิตจะได้มีความสุขมากกว่านี้ น้ำฟ้ามองหน้าดินสีหน้าครุ่นคิดคล้อยตาม...

ขณะน้ำฟ้าสงบจิตสงบใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นได้แล้ว บอสซ่าส์ซึ่งประชุมกับพนักงานอยู่ที่ห้องประมูลภาพยังคิดไม่ตกจะจัดการกับเรื่องวุ่นๆนี้ได้อย่างไร ฮันนี่กับมิ้นท์พยายามยุให้ไล่น้ำฟ้าออก ส่วนบีบี ต้น และกอหญ้าขู่บอสซ่าส์ถ้าไล่น้ำฟ้าออกพวกตนจะออกด้วย เพราะถือว่าเขาหูเบา ธีรเทพเข้าข้างน้ำฟ้าเต็มที่ ถ้าบอสซ่าส์ไล่น้ำฟ้าออก เขาจะให้พันธมิตรทางธุรกิจของเขาทั่วประเทศไม่ร่วมสังฆกรรมกับบริษัทของ บอสซ่าส์

“พอแล้ว...ทุกคนหยุดพูดแล้วฟังผม” บอสซ่าส์ตะโกนขึ้นอย่างเหลืออด “ผมจะยอมชดใช้ค่าเสียหายให้คุณชาย แต่ผมจะไม่ยอมเสียลูกน้องฝีมือดีไป...ผมจะไม่อนุญาตให้คุณฟ้าออก เพราะไม่มีหลักฐานเพียงพอ”

“เพราะบอสชอบยัยน้ำฟ้า เลยไม่ไล่มันออกต่างหาก” ฮันนี่เหน็บ บอสซ่าส์ตัดสินใจคาดโทษน้ำฟ้า ฮันนี่ และมิ้นท์ถ้าคราวหน้ามีเรื่องอีก เขาจะไล่พวกเธอออกทั้งหมด มิ้นท์ บ่นอุบที่พลอยโดนหางเลขไปด้วย

“พวกคุณทั้งสามคนต้องร่วมรับผิดชอบและผมจะหักเงินเดือนคุณทั้งสามคน คนละยี่สิบเปอร์เซ็นต์...จบการประชุม...เคลียร์ของกลับออฟฟิศ” บอสซ่าส์สั่งเสร็จเดินออกจากที่ประชุม บีบีดีใจมากโดดกอดธีรเทพด้วยความลืมตัว เช่นเดียวกับต้นก็โผกอดกอหญ้ากันกลม พอรู้สึกตัวต่างฝ่ายต่างผละจากกันแทบไม่ทัน

ในเวลาต่อมา ดินพาน้ำฟ้าในสภาพเปียกโชกมาส่งที่ห้องพักของเธอ น้ำฟ้าเข้าห้องไม่ได้เพราะทิ้งกุญแจห้องกับกระเป๋าถือไว้ที่บีบี ดินเลยพาเธอไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าบ้านเขาแทน โดยให้เธอใส่เสื้อผ้าของกอหญ้าหลังจากอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ น้ำฟ้าออกมาหาดินซึ่งนั่งรออยู่ที่ห้องรับแขกก่อนแล้ว น้ำฟ้าดูแปลกตาในชุดลำลองสบายๆของกอหญ้า ดินชอบลุคนี้ของเธอถึงกับอมยิ้ม น้ำฟ้าหันมาเห็นพอดี อยากรู้เขายิ้มอะไร ดินสะดุ้ง

“เปล่า...แปลกตาดีไม่เคยเห็นคุณแต่งตัวแบบนี้...น่ารักดี”

น้ำฟ้าแอบยิ้มพอใจ ดินนึกขึ้นได้มีของบางอย่างจะให้น้ำฟ้า รีบเดินหายออกไปทันที ระหว่างรอดิน น้ำฟ้าเดินสำรวจไปรอบห้อง เห็นรูปถ่ายชุดหนึ่งแลบออกมาจากหนังสือที่วางบนโต๊ะ เธอค่อยๆหยิบขึ้นมาดู เห็นภาพตัวเอง เมื่อคราวเจอดินครั้งแรก เป็นภาพเธอพยายามจะถอดชุดแต่งงานออกจากหุ่น ไปจนถึงภาพเธอแบกหุ่นใส่ชุดแต่งงานวิ่งออกจากร้านเวดดิง ทุกภาพล้วนแสดงถึงความเอาจริงเอาจังและเคร่งเครียด

“เยอะไปจริงๆด้วยเรา”น้ำฟ้ายิ้มขำตัวเอง

จังหวะนั้น เสียงดินดังเข้ามาก่อนตัวว่าเมื่อครู่เขา โทร.บอกบีบีแล้วว่าเธออยู่กับเขาที่นี่ น้ำฟ้ารีบเก็บรูปถ่ายพวกนั้นกลับที่เดิม พอหันไปมองอีกที เห็นดินถือรูปภาพในกรอบขนาดใหญ่เอามายื่นให้ เป็นภาพถ่ายขณะเธออุ้มเด็กน้อยซึ่งอยู่ในชุมชนเล็กๆกลางกรุงกำลังกอดคอเธอแน่น ใบหน้าของน้ำฟ้าช่างดูอบอุ่น

“ผมตั้งชื่อภาพว่า...แค่กอด...แค่กอดของใครสักคน บางทีมันก็พอแล้วที่จะทำให้เรามีความสุข”

น้ำฟ้าขอบใจดินมากสำหรับภาพแสนสวยภาพนี้ เธอจะเอาไปติดที่ห้องพัก ขณะดินกำลังมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยสายตาลึกซึ้ง เธอมองตอบเขาด้วยสายตาอ่อนโยน ก่อนจะสารภาพเสียงอ่อยว่าหิวมาก ดินเสียเส้นอุตส่าห์ลุ้นแทบตายนึกว่าเธอจะซึ้งด้วย...

ด้านบีบีกับธีรเทพยังคงเป็นคู่กัดตลอดเวลา ธีรเทพเห็นว่าตัวเองต้องกลับมารอน้ำฟ้าที่ออฟฟิศอยู่แล้ว จึงอาสาช่วยบีบีขนข้าวของจากงานประมูลภาพกลับมาด้วย ทั้งคู่แกล้งกันไปแกล้งกันมาตลอดทางตั้งแต่สถานที่จัดงานประมูลจนถึงออฟฟิศ...

ขณะเดียวกัน สดใสร้อนใจที่น้ำฟ้าประกาศลาออกจากงาน รีบตามบอสซ่าส์กลับออฟฟิศ อยากรู้เขาจะจัดการเรื่องนี้อย่างไร ถึงน้ำฝนยืนยันอย่างมั่นใจบอสซ่าส์ไม่มีวันยอมให้น้ำฟ้าลาออก แต่สดใสอยากได้ยินด้วยหูตัวเองถึงจะวางใจ จอห์นถอนใจเฮือกไม่เห็นด้วยที่สดใสไปยุ่งเรื่องภายในบริษัทคนอื่น สดใสหันมองจอห์นขวับ

“ไว้พวกเธอมีลูกก่อนเถอะ ถึงจะเข้าใจหัวอกคนเป็นพ่อเป็นแม่”

“จะได้ไงล่ะครับ ในเมื่อยังไม่ได้แต่งสักที จนผมจะถอดใจอยู่แล้ว”จอห์นบ่นอุบ น้ำฝนต้องปราม เขาถึงยอมเงียบ สดใสไม่สนใจ ปล่อยให้ทั้งคู่เคลียร์กันเอง จ้ำพรวดๆตรงไปพบบอสซ่าส์ พอได้รู้ถึงคำตัดสินความของบอสซ่าส์ เธอขอบคุณเขามากที่ให้ความยุติธรรมกับลูกสาวของเธอ...

ทันทีที่บีบีรู้ว่าน้ำฟ้าปลอดภัยอยู่บ้านดิน รีบขับไล่ไสส่งธีรเทพกลับไปได้แล้ว ธีรเทพไม่กลับ จะให้เขาหมดห่วงน้ำฟ้าได้อย่างไรในเมื่อบีบีเคยพูดว่าดินกับน้ำฟ้าเป็นคู่กัดกัน

“กัดอะไร ตั้งแต่คราวที่ฟ้าเตลิดไปคราวที่แล้ว ฟ้าจะไปไหนพูดอะไรก็เอ่ยถึงคุณดินตลอดๆแล้วก็ชอบแอบมองกัน...เหมือนเป็นแฟนกันจริงๆ” บีบีตั้งข้อสังเกต

ฮันนี่เดินผ่านมาได้ยินพอดี ค่อยๆย่องเข้าไปแอบฟัง สดใสกับน้ำฝนเดินเลี้ยวมุมตึกมาไม่ทันมอง ชนฮันนี่อย่างจัง ยัยตัวแสบหันไปเห็นสดใสรีบจุ๊ปาก เป็นทำนองไม่ให้ส่งเสียงแล้วชี้ไปยังบีบีกับธีรเทพที่กำลังคุยกัน สดใสชักสนใจ ร่วมวงแอบฟังกับฮันนี่ด้วย ธีรเทพชักคล้อยตามบีบีหรือ น้ำฟ้ากับดินอาจจะชอบกันจริงๆก็ได้

“ไม่หรอก คิดดูกว่าจะคุยให้สองคนนั่นยอมเล่นละครหลอกคุณแม่ว่าเป็นแฟนกันได้ แสนยากเย็น คนเราจะหายเกลียดกันเร็วขนาดนี้เลยหรือ”

สดใสได้ยินคำพูดของบีบีก็โกรธมาก พุ่งเข้าไปซักไซ้ไล่เลียงบีบีกับธีรเทพว่าน้ำฟ้ากับดินอยู่ไหน พอรู้ว่าอยู่บ้านดิน เธอไม่รอช้าลากบีบีกับธีรเทพออกไปทันที

ooooooo

ที่บ้านดิน หลังจากน้ำฟ้ากินอาหารฝีมือดินอิ่มแปล้ ดินสั่งให้เธอเอาจานไปล้าง น้ำฟ้าเกิดมาไม่เคยล้างจานเองเลยทำไม่เป็น แถมทำท่าขยะแขยง หยิบฟองน้ำล้างจานด้วยสองนิ้ว ลูบจานแบบไม่อยากให้มือสัมผัสโดนคราบอาหาร ดินรำคาญเข้ามาจับมือหญิงสาวจากด้านหลังสอนให้ล้างจานอย่างถูกวิธี

“ใช้มือจับฟองน้ำ ไม่ใช่ใช้นิ้วคีบ แล้วก็ถูแรงๆไม่งั้นมันจะสะอาดได้ไง”

น้ำฟ้ามองมือชายหนุ่มที่จับมือตัวเองอย่างเขินอาย ดินเพิ่งรู้ตัว อยู่ใกล้เธอมากเกินไป รีบถอยออกห่างสะบัดน้ำในมือแก้เขิน น้ำกระเด็นใส่หน้าน้ำฟ้าเปรอะไปหมด เธอไม่ยอมแพ้สะบัดน้ำใส่เขากลับ สงครามสาดน้ำใส่กันจึงเปิดฉากขึ้นอย่างสนุกสนาน ทั้งสองคนเปียกโชกอีกครั้ง...

หลังอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่เป็นครั้งที่สอง น้ำฟ้ากระเซ้าดินว่าครั้งนี้คงเป็นครั้งสุดท้ายที่เราจะเปียก ดินแกล้งแหย่ น่าจะเป็นเช่นนั้นถ้าน้ำฟ้าไม่เล่นพิเรนทร์อะไรขึ้นมาอีก น้ำฟ้างอนที่ดินโทษว่าเป็นความผิดของเธอ เดินลิ่วๆจะกลับออฟฟิศ จังหวะที่เดินผ่านหน้าชายหนุ่ม เธอสะดุดขาโซฟาเสียหลักจะล้มดินปราดเข้าไปรับเธอไว้ทัน ทั้งคู่ล้มลงบนโซฟา น้ำฟ้าอยู่ในอ้อมกอดดินต่างสบตากันนิ่ง ใจเต้นไม่เป็นส่ำ ขณะที่ทั้งสองคนกำลังมองสบตากันลึกซึ้ง มีเสียงของสดใสตะโกนเรียกน้ำฟ้าดังเข้ามา ดินกับน้ำฟ้ากระเด้งขึ้นจากโซฟาแทบไปไม่ทัน สดใสไม่รอช้า ต่อว่าน้ำฟ้ากับดินทำไมต้องเล่นละครตบตาเธอด้วยน้ำฟ้าไม่ยอมรับว่าหลอกแม่ ยังโกหกหน้าตายว่าเธอกับดินรักกันจริงๆ แม้สดใสจะเอาตัวบีบีกับธีรเทพมายืนยัน ดินทนหลอกลวงต่อไปไม่ไหว สารภาพหมดเปลือก น้ำฟ้าทั้งตกใจและเสียใจที่ดินเปิดเผยความจริง สดใสมองทั้งคู่ด้วยความผิดหวัง ปรี่เข้ามาตบดินอย่างแรงจนหน้าหัน ดินค่อยๆหันมายกมือไหว้สดใส

“ขอโทษครับ...ผมไม่ได้มีเจตนาทำร้ายจิตใจคุณแม่”

“ไม่ต้องพูดอะไรอีกแล้ว ไป...น้ำฟ้ากลับบ้าน เรามีเรื่องต้องเคลียร์กัน” สดใสพูดจบ ลากน้ำฟ้าออกจากบ้านดิน น้ำฟ้าขัดขืนไม่ยอมกลับ ขอคุยกับดินให้รู้เรื่องก่อน ทันใดนั้น รถของฮันนี่แล่นมาจอด ฮันนี่กับมิ้นท์ตามมาเยาะเย้ยถากถางน้ำฟ้าเป็นการใหญ่ แถมฮันนี่จะมาขอดินคืนไปจากน้ำฟ้า สดใสอับอายมาก ขอร้องน้ำฟ้าให้กลับไปกับเธอ อย่าให้เธอต้องขายหน้ามากกว่านี้ แล้วลากน้ำฟ้ากลับไปจนได้

ooooooo

ตั้งแต่น้ำฟ้ากลับไป ดินเอาแต่นั่งซึมไม่พูดไม่จา บีบีกับธีรเทพงง ทำไมดินถึงบอกสดใสไปแบบนั้น แทนที่จะช่วยน้ำฟ้าปกปิด ดินทนเห็นน้ำฟ้าเล่นละครตบตาแม่ตัวเองต่อไปไม่ไหว และไม่อยากให้น้ำฟ้ามาเสียเวลากับเขาอีก เธอควรเอาเวลาไปหาคนที่ใช่มากกว่า เขาอยากให้น้ำฟ้าและสดใสมีความสุขกันจริงๆไม่ใช่แบบนี้

กอหญ้าวิ่งหน้าตื่นเข้ามา พอเห็นสีหน้าพี่ชาย เธอรู้ ทันทีว่าความแตกเรียบร้อยแล้ว ต้นมาทันได้ยินพอดีฉีกยิ้มดีใจ โอกาสจีบน้ำฟ้าเปิดกว้างอีกครั้ง กอหญ้าหมั่นไส้ ไล่ต้นกลับ ธีรเทพได้ที ตะเพิดบีบีกลับไปกับต้น

“แกก็กลับไปด้วยไอ้ธี...ฉัน...มีงานต้องทำ” ดินว่าแล้วเดินหนี...

ที่ห้องรับแขกบ้านสดใส น้ำฟ้ารู้ตัวทำผิดต่อแม่ นั่งก้มหน้าให้แม่ด่าไม่โต้เถียงสักคำ สดใสแสร้งโศกเศร้าจะเป็นจะตายที่โดนลูกหลอก จอห์นกับน้ำฝนแอบมองอยู่อีกมุมหนึ่งของบ้าน ทึ่งสดใสมากที่ตีบทแตกกระจุย

“แม่...แม่ ขออยู่คนเดียวดีกว่า แม่เหนื่อยเหลือเกิน”

สดใสบีบน้ำตาทำท่าหมดแรงน้ำฟ้าจะเดินไปส่งแม่ แต่เธอยกมือห้าม แล้วทำเดินเซออกไปท่าทางปวดร้าวใจมาก น้ำฟ้ามองตามแม่จนลับสายตา ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาอย่างอ่อนแรง ด้านสดใสพอพ้นสายตาน้ำฟ้า รีบจ้ำพรวดๆมาหาน้ำฝนกับจอห์น ด้วยรอยยิ้มอย่างผู้ชนะ แต่พอเธอแอบเห็นน้ำฟ้ายังคงนั่งซึมเศร้า ถอนใจเฮือกๆอดแปลกใจไม่หาย ทำไมท่าทางของลูกเหมือนคนอกหักจริงๆ น้ำฝนแก้ตัวแทนพี่สาว

“ฝนว่าพี่ฟ้ากำลังเครียดที่ถูกคุณแม่จับได้และรู้สึกผิดที่ทำให้คุณแม่เสียใจมากกว่านะคะ”

“แต่ผมว่าไม่นะ อาการนี้อกหักชัดๆ...หรือว่าพี่ฟ้ากับคุณดินจะ...”

จอห์นพูดยังไม่ทันจบประโยค สดใสสั่งให้หยุดคิดเรื่องดินกับน้ำฟ้าได้แล้ว เรื่องจบแบบนี้ดีแล้ว เธอกำจัดดินไปได้โดยไม่ต้องเปลืองแรง ต่อไปเธอจะเร่งคัดสรรคนดีที่สุดมาให้น้ำฟ้าแต่งงานให้ได้ตามกำหนดเส้นตาย ขณะที่สดใสกำลังดีใจที่กำจัดดินพ้นทาง น้ำฟ้านั่งซึมอยู่ในห้องรับแขก ฉุกคิดถึงคำพูดของฮันนี่ที่ต้องการทวงดินคืน เกิดเฮี้ยนขึ้นมา ผลุนผลันออกจากบ้านตรงไปหาดิน...

ในเวลาเดียวกัน ดินยืนมองรูปน้ำฟ้าที่เขาเพิ่งล้างเสร็จเรียบร้อยอย่างเศร้าสร้อย กอหญ้ายืนมองพี่ชายอยู่นาน อดถามไม่ได้ ชอบน้ำฟ้าแล้วทำไมยังปากแข็งไม่บอกความในใจให้เธอรู้ หรืออยากทำตัวเป็นพระเอกเสียสละ เพื่อให้คนที่ตัวเองรักได้พบกับคนที่ใช่ ดินไม่ตอบยืนฟังนิ่ง

กอหญ้าเหน็บ มุกแบบนี้เขาเลิกใช้กันแล้ว แล้วชูรูปถ่ายน้ำฟ้ากับเด็กน้อยที่ดินให้น้ำฟ้าเป็นของขวัญ แต่เธอลืมไว้ ถามพี่ชายจะให้ทำอย่างไรกับรูปนี้ ดินคว้ารูปนั้นวิ่งออกไปหน้าบ้าน เป็นจังหวะเดียวกับน้ำฟ้ามาถึงพอดี เขาส่งรูปคืนให้ น้ำฟ้ารับมาถือไว้ ก่อนจะถามเสียงเครียด ทำไมดินต้องบอกแม่ของเธอไปแบบนั้น

“ผม...อยากให้คุณเจอคนที่ใช่จริงๆเพื่อความสุขของตัวคุณเองด้วย”

น้ำฟ้ากลับคิดว่าเป็นเพราะดินยังมีเยื่อใยกับฮันนี่ ถึงต้องการเลิกเล่นบทเป็นแฟนกับเธอเพื่อจะได้กลับไปคบกับยัยตัวแสบนั่น ดินพยายามอธิบายอย่างไรน้ำฟ้าก็ไม่ฟัง ในเมื่อเขาต้องการเลิก เธอยินดีจัดให้ แล้วส่งรูปคืนให้ดิน ก่อนจะวิ่งหนีไป ดินมองตามเสียใจมาก ไม่คิดว่าเรื่องจะบานปลายเช่นนี้