เส้นตายสลายโสด
ตอนที่ 2
ดินตามมาเจอธีรเทพนั่งร้องไห้อยู่หลังบ้าน ปราดเข้าไปตบไหล่ ขอให้เขาตัดใจจากน้ำฟ้าเสียเถิด ถ้าเธอไม่ใช่คู่ของเขาก็คือไม่ใช่ อย่าเสียเวลาอีกเลย ธีรเทพหยุดร้องไห้ทันที จ้องหน้าดินสีหน้าเป็นปกติราวกับไม่ได้ผ่านการร้องไห้ ถามเสียงใสว่าคุณฟ้าไปแล้วใช่ไหม ดินงงตกลงเพื่อนไม่ได้เสียใจเลยหรือ
“เปล่า ฉันแค่เล่นละครให้เธอเห็นว่าฉันเฮิร์ตมาก เธอจะได้สงสาร ความสงสารเป็นบ่อเกิดของความรัก”
ดินขอร้องธีรเทพเลิกจีบน้ำฟ้าได้แล้ว ไม่มีประโยชน์อะไรที่จะตามตื๊อเธอ เขาก็เห็นแล้วว่าคู่แข่งแต่ละคนเหนือกว่าเขาทุกด้าน ธีรเทพสะกดคำว่าถอยไม่เป็น ดินสงสัยเขารักน้ำฟ้าขนาดนั้นเลยหรือ รักหรือไม่ธีรเทพตอบไม่ได้ รู้แค่ตอนนี้ไม่อยากเสียหน้า จำต้องลุยจีบน้ำฟ้าต่อ และดินต้องคอยช่วยเขาเหมือนเดิม...
เวลากระชั้นเข้ามาทุกขณะ น้ำฟ้าไม่ยอมให้เสียเวลา คืนนี้เธอนัดเจอคุณเปรมอีกครั้งที่ห้องอาหารแสนจะโรแมนติกแห่งหนึ่ง ครั้งนี้เธอมีบีบีมาเป็นกำลังเสริม เผื่อธีรเทพกับดินโผล่มาป่วนอีก บีบีแนะให้น้ำฟ้าจู่โจมขอความรักจากคุณเปรมคืนนี้เลย น้ำฟ้าตะขิดตะขวงใจมากเกิดมาไม่เคยทำแบบนี้มาก่อน
“แกอย่าลืมสิว่าแกอยู่ในภาวะวิกฤติ ทุกอย่างต้องรวบรัดตัดตอน แกเหลือเวลาไม่กี่วันแล้ว”
“แกว่าฉันคบผู้ชายพร้อมกันสองคน ฉันจะบาปไหม”
“ไม่หรอก เทวดาต้องเห็นใจแก เพราะแกทำเพื่อแม่...ใครเซย์เยสก่อน แกก็แต่งงานกับคนนั้น”
น้ำฟ้าพยักหน้ารับรู้ กำชับบีบีดูต้นทางให้ดี อย่าปล่อยให้พวกป่วนไปกวนใจเธออีก บีบีรับรองหนักแน่น แม้แต่แมลงวันตัวเดียวก็จะไม่ให้เล็ดลอดไปตอมเพื่อนได้ น้ำฟ้าสูดหายใจเข้าปอด รวบรวมความกล้า เดินตรงไปหาคุณเปรมซึ่งนั่งรออยู่ก่อนแล้ว ด้านบีบีรับปากเพื่อนดิบดี เอาเข้าจริงกลับแวบเข้าห้องน้ำไปเสริมสวย...
ด้านน้ำฟ้ายังเดินไม่ทันถึงโต๊ะคุณเปรม ดินเข้ามาขวางไว้ น้ำฟ้าขอร้องว่าวันนี้สำคัญกับเธอมาก เธอมาเพื่อจะขอความรักจากคุณเปรม ดินอย่ามาขัดขวางได้ไหม ดินถึงกับอึ้ง คาดไม่ถึงน้ำฟ้าจะยอมเผยความจริงให้รู้
“ฉันไหว้ล่ะ จะให้ฉันทำอย่างไรก็ยอม” น้ำฟ้ายกมือไหว้ ดินใจอ่อนยอมหลีกทางให้
หญิงสาวซึ้งใจมาก ขอบใจดินแล้วตรงไปยังโต๊ะที่คุณเปรมนั่งรออยู่ ฝ่ายดินเดินออกจากร้านสวนกับธีรเทพที่เพิ่งมาถึง ธีรเทพถามหาน้ำฟ้ามาหรือยัง นั่งโต๊ะไหน จะได้ไปป่วนได้ถูก ดินไม่ตอบก้าวฉับๆไปที่ลานจอดรถ ธีรเทพวิ่งมาดักหน้า ขอร้องให้ช่วยไปขวางทางรักของน้ำฟ้า ดินไม่เห็นจะมีประโยชน์อะไร น้ำฟ้าไม่ได้รักธีรเทพและไม่ได้รักเขา เราถอนตัวกันดีกว่า ธีรเทพไม่ยอม เดินจ้ำพรวดกลับเข้าร้านไม่ฟังเสียงทัดทานของดิน...
ขณะน้ำฟ้ากำลังจะอ้าปากขอความรักจากคุณเปรม ธีรเทพโผล่เข้าไปป่วน ดินตามมาดึงเพื่อนกลับ น้ำฟ้าเข้าใจผิดคิดว่าเขาต้องการมาขัดความสุขของเธอ ดินพยายามจะอธิบายแต่น้ำฟ้าไม่อยากฟัง
“ได้...งั้นผมจะทำอย่างที่คุณว่า” ดินพูดจบลงนั่งเก้าอี้ข้างคุณเปรม ธีรเทพเห็นดังนั้น ลงนั่งบ้างแล้วคว้าเมนูขึ้นมาจะสั่งอาหาร คุณเปรมขอร้องธีรเทพว่าเขากับน้ำฟ้ามีเรื่องส่วนตัวต้องคุยกัน ธีรเทพหน้าด้านไม่สนใจ คุณเปรมกับน้ำฟ้าอยากคุยอะไรก็คุยตามสบาย เขาไม่ถือ คุณเปรมกระอักกระอ่วนใจไม่รู้จะทำอย่างไร
จังหวะนั้น บีบีขี่ม้าขาวเข้ามาช่วยน้ำฟ้ากับคุณเปรมไว้ โดยลากธีรเทพออกไปจากร้านจนได้ น้ำฟ้าดีใจที่กำจัดตัวป่วนไปได้แล้วหนึ่ง แต่อีกตัวที่เหลือท่าจะกำจัดยาก แล้วจ้องมองดินที่นั่งเป็นทองไม่รู้ร้อน
ooooooo
ระหว่างที่ดินยังคอยป่วนการขอความรักของน้ำฟ้าอยู่ในห้องอาหาร บีบีลากธีรเทพไปยังลานจอดรถ ชายหนุ่มพยายามดิ้นให้หลุดจากมือตุ๊กแกของเธอแต่ไม่สำเร็จ เขาจึงเปลี่ยนแผนแกล้งพูดเสียงดังให้บีบีอับอาย
“เลิกตามตื๊อฉันสักที ฉันมีเมียแล้ว...เลิกเป็นเมียน้อยเถอะ มันผิดศีลตายไปก็ตกนรก กลับไปซะ”
บีบีแก้ลำด้วยการจับมือธีรเทพมาตบตีตามเนื้อตัวเธออุตลุด ร้องคร่ำครวญน้ำเสียงน่าเวทนา ซ้ำยังทำท่าเหมือนถูกธีรเทพตีเข่าใส่จนล้มลงไปกองกับพื้น รปภ.ของร้านอาหารเห็น ผู้หญิงถูกทำร้ายตะโกนเรียกพรรคพวกจะไปช่วย ธีรเทพเห็นท่าไม่ดี วิ่งหนีไปอย่างรวดเร็วโดยมี รปภ.ร้านอาหารไล่ตาม...
ทางด้านดินนั่งเป็นก้างขวางคออยู่อย่างนั้น แถมบอกคุณเปรมกับน้ำฟ้ามีเรื่องส่วนตัวอะไรจะคุยกัน เชิญตามสบาย เขากับคุณฟ้าสนิทกันมากไม่มีความลับต่อกัน แล้วหันไปถามน้ำฟ้าอย่างยียวนว่าจริงไหม หญิงสาวสะดุ้งโหยง แกล้งปัดมือถือตก เพื่อจะได้พูดกับดินได้โดยที่คุณเปรมไม่ได้ยิน เธอกระซิบไล่ดินไปพ้นๆหน้า
“ผมอยู่ด้วย ไม่กล้าพูดความลับในใจล่ะสิ” ดินกวนประสาท
คนอย่างน้ำฟ้าฆ่าได้หยามไม่ได้ ทิ้งความอายไว้เบื้องหลังหันไปคว้ามือคุณเปรมมากุมไว้ ชายหนุ่มตกใจจ้องหน้าเธอเขม็ง น้ำฟ้าหวังใจว่าทำแบบนี้เขาคงไม่คิดว่าเธอเป็นผู้หญิงไม่ดี คุณเปรมกลับชื่นชมในความเป็นคนตรงไปตรงมาของน้ำฟ้า ทำให้มีอะไรน่าสนใจ แม้ภายนอกเธอจะดูหวาน แต่ซ่อนด้วยเสน่ห์น่าค้นหา
“แล้วคุณเปรมชอบไหมคะ...ฟ้ารู้นะคะว่าฟ้าถามอย่างนี้ดูไม่เหมาะ เรารู้จักกันไม่กี่วัน...แต่ฟ้ารับรู้ได้นะคะว่าคุณเปรม...คือคนที่ใช่...แล้วคุณเปรมละคะ คิดอย่างไรกับฟ้า บอกมาสิคะ ตอนนี้มีสักขีพยานอยู่ด้วย”
ดินลุ้นระทึกคำตอบจะเป็นอย่างไร คุณเปรมยังไม่ทันจะอ้าปากพูดอะไร ฮันนี่ตรงรี่เข้ามาหา
“เซอร์ไพรส์ โลกกลมจังนะฟ้า มากินกับใครหรือจ๊ะ...อ๋อ...นายดินแล้วก็...” ฮันนี่ปรายตามองคุณเปรม
“สวัสดีครับ ผมเปรมครับ”
“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ...” ฮันนี่ฉวยโอกาสจะคุยกับคุณเปรมต่อ แต่น้ำฟ้ารู้เท่าทันเล่ห์เหลี่ยม คว้าฮันนี่มากอด ทำราวกับไม่ได้เจอกันมาตั้งแต่ชาติปางก่อน แล้วขอตัวออกไปคุยกับเพื่อนเก่าสักหน่อย จากนั้นน้ำฟ้าลากฮันนี่ออกไปตรงมุมลับตาคน ถามเสียงเขียวว่ามาที่นี่ทำไม
“ถ้าสมองเธอไม่ฝ่อ ก็คงจำได้ว่าฉันเคยบอกแล้ว อะไรที่เป็นของเธอ ฉันจะแย่ง”
“เธอแย่งงานฉันไปแล้ว...ยังต้องการอะไรอีก”
“ก็จะแย่งคุณเปรมอีกคน...นี่ถ้าคุณวินัยได้มาเห็นว่าเธอคบคุณเปรม ไม่มีผู้ชายคนไหนรับได้หรอก ที่รู้ว่าตัวเองเป็นตัวเลือก...พอสองคนนั่นทิ้งเธอ ฉันมีสิทธิ์ชิงชัยทั้งคุณวินัยและคุณเปรม...ขอบใจเธอมากนะที่นำเสนอสิ่งที่ดีให้ฉัน”
น้ำฟ้าปฏิเสธว่าไม่มีอะไรกับคุณเปรม ฮันนี่ไม่เชื่อ มองปราดเดียวก็รู้แล้วว่าน้ำฟ้าคิดอย่างไรกับเขา ดินเกรงน้ำฟ้าจะเพลี่ยงพล้ำให้ฮันนี่ ตามมาช่วยแก้ตัวให้ว่าคุณเปรมเป็นเพื่อนเขาเอง เรานัดกันมาคุยเรื่องงานเปิดตัวคอนโดฯใหม่ของคุณเปรม ฮันนี่มองดินเขม็งราวกับจะจ้องจับพิรุธ
“นายนะเหรอจะรู้จักคนระดับนั้น”
“เพื่อนของเพื่อนแนะนำมานะ เรากำลังคุยเรื่องงานกัน” ดินโกหกได้เนียน น้ำฟ้ารู้งานรับลูกต่อทันที
“ใช่ๆ...เธอเข้าใจผิดแล้วล่ะ คุณวินัยไม่มีทางโกรธฉันหรอก และที่สำคัญสองคนนี้ก็คงไม่มีโอกาสเจอกัน”
“เหรอ...ดูโน่นสิ” ฮันนี่ชี้มือไปยังประตูร้านอาหาร เห็นวินัยกำลังเดินเข้ามาน้ำฟ้าตกใจจะหนีกลับไปหาคุณเปรม แต่ฮันนี่ตัวแสบคล้องแขนเธอไว้ โบกมือร้องเรียกวินัยลั่น ก่อนจะลากเธอเข้าไปหา วินัยแปลกใจที่เจอน้ำฟ้า รีบออกตัวว่าพอดีมีนัดคุยเรื่องงานกับฮันนี่ที่นี่
“ดีจังค่ะ เซเลบได้มาเจอกับครีเอทีฟคิดงาน...งั้นเราไปนั่งคุยงานด้วยกันเลย” ฮันนี่เสนอแนะ
วินัยผายมือเชิญสองสาวไปนั่งโต๊ะที่เขาจองไว้ ฮันนี่กลับชวนให้ไปนั่งโต๊ะน้ำฟ้าดีกว่า ตรงนั้นวิวสวย น้ำฟ้าพยายามยื้อไม่ให้ไป แต่ไม่เป็นผล ฮันนี่ลากทุกคนไปที่โต๊ะน้ำฟ้าจนได้ น้ำฟ้าหน้าซีดแล้วซีดอีก ไม่รู้จะแก้ปัญหาอย่างไร แต่พอไปถึงที่นั่น กลับเจอดินนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารเพียงลำพัง ฮันนี่ไม่เห็นคุณเปรมก็ถามหา ดินไม่ตอบ หันไปทักทายวินัยกลบเกลื่อน
“สวัสดีครับคุณวินัย ผมมากินข้าวคุยงานกับหัวหน้านะครับ...มากินร่วมกันก็ได้นะครับ...เสียดายธีรเทพไม่ได้มาด้วย” ดินยิ้มแสยะ วินัยยังขยาดที่กินข้าวร่วมกับดินครั้งก่อนไม่หาย ยืนนิ่งไม่ยอมนั่ง ฮันนี่ผิดหวังที่คุณเปรม
กับวินัยไม่เจอกัน ชวนวินัยไปนั่งโต๊ะที่เขาจองไว้ วินัยรีบเดินนำออกไปทันที น้ำฟ้าถอนใจโล่งใจ แล้วหันมาถามดินว่าคุณเปรมอยู่ไหน ครู่ต่อมา ดินพาน้ำฟ้ามาหาคุณเปรมที่ยืนรออยู่ตรงลานจอดรถหน้าร้านอาหาร
“ลูกน้องคุณฟ้าบอกว่าคุณมีธุระอยากคุยกับผม ให้ออกมาข้างนอก”
“ค่ะ...คือฟ้าจะมาบอกคุณว่า...พอดีฟ้าเจอเพื่อนเก่าครบก๊วนเลย...”
“ดีสิครับ...ผมจะได้รู้จักเพื่อนๆคุณฟ้าด้วย เชิญมากินอาหารด้วยกัน”
ดินเห็นด้วย น้ำฟ้าน่าจะแนะนำให้คุณเปรมรู้จักเพื่อนๆ ของเธอ จะได้สนิทสนมกันไว้ น้ำฟ้าพยายามหาทางไล่คุณเปรมกลับ แต่ดินกลับคอยยุยงจะให้เขาเจอเพื่อนของเธอให้ได้ น้ำฟ้ารีบตัดบท
“ฟังผู้หญิงเม้าท์กัน คุณเปรมคงไม่สนุก ไว้โอกาสหน้าเราค่อยมากินข้าวด้วยกันใหม่นะคะ”
“...แล้วแต่คุณฟ้าครับ...ขอให้สนุกนะครับ...คุณดิน ผมฝากดูแลคุณฟ้าด้วยนะครับ”
ดินรับคำ น้ำฟ้ารีบเดินไปส่งคุณเปรมขึ้นรถเพื่อให้ไปพ้นจากที่นี่ให้เร็วที่สุด ก่อนความลับจะแตก
ooooooo
หลังจากส่งคุณเปรมกลับไปแล้ว น้ำฟ้าหันมาต่อว่าดินทำไมต้องแกล้งกันด้วย อยากจะให้คุณเปรมรู้ว่าเธอควงผู้ชายพร้อมกันสองคนหรือ ดินแค่อยากดูคนเก่งอย่างน้ำฟ้าจะแก้ไขสถานการณ์อย่างไรต่างหาก
“แล้วเห็นหรือยังล่ะว่าฉันแก้ปัญหาเองได้ ต่อไปไม่ต้องมาช่วยอะไรทั้งนั้น”
“เหรอครับ...รู้งี้ไม่น่าช่วยให้รอดจากคุณฮันนี่เลย... เอ...แล้วทำไมไม่กลับไปกับว่าที่แฟนคุณล่ะ”
น้ำฟ้าต้องการสางบัญชีแค้นกับฮันนี่ก่อน แล้วก้าวฉับๆกลับเข้าไปในร้านอาหาร มองไปยังโต๊ะที่ฮันนี่นั่งคุยอยู่กับวินัยไม่วางตา จังหวะนั้น บีบีวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามารายงานเพื่อนซี้
“ฉันสกัดทัพตาบ้านั่นไปแล้ว...ตกลงคุณเปรมเซย์เยส แกหรือเปล่า”
“ยัยฮันนี่มาป่วนซะก่อน”
“ยัยตัวร้ายคิดจะแย่งงานแล้วยังจะแย่งแฟนแกอีก อย่างนี้มันต้องบุกไปตบ” บีบีขยับจะลุก น้ำฟ้ารั้งไว้
“คนมีการศึกษาเขาไม่ทำกัน...เราต้องใช้สมอง” น้ำฟ้า มองฮันนี่อย่างเคียดแค้น ดินแนะให้เอาสมองไปคิดอะไรที่สร้างสรรค์ดีกว่ามาคอยคิดจะทำลายล้างกัน บีบีเปลี่ยนท่าทีทันที ราวกับจิ้งจกเปลี่ยนสี เห็นด้วยกับดิน ทั้งที่เมื่อครู่ทำท่าจะเข้าไปเอาเรื่อง น้ำฟ้าไล่ดินไปพ้นๆหน้า ไม่ต้องมายุ่งหรือออกความเห็นเรื่องของเธอ
“แค่นี้ยังวุ่นวายไม่จบหรือไง คุณไปแกล้งเขา เขาก็แกล้งคุณคืน”
“ห้ามทำไม เข้าข้างยัยฮันนี่ทำไม หรือว่ามีอะไรกัน”
ดินปฏิเสธเป็นพัลวันเปล่าไม่เคยมีอะไรกับฮันนี่ แต่ที่ห้ามเพราะเห็นว่าทำงานที่เดียวกันไม่อยากให้ผิดใจกัน น้ำฟ้า ไม่ฟังเสียงห้ามปรามใดๆของดิน คนอย่างเธอฆ่าได้หยามไม่ได้ ทันใดนั้น บีบีเหลือบเห็นญาติตัวเองจูงหลานเดินเข้ามา ในร้านอาหาร ร้องทักทายญาติอย่างสนิทสนม น้ำฟ้าเห็นญาติของบีบีแล้วยิ้มเจ้าเล่ห์ คิดแผนแก้เผ็ดฮันนี่ขึ้นมาได้...
หลังจากนั่งเอาขาสีกันอยู่ใต้โต๊ะอาหารพักใหญ่ วินัยมองความต้องการของฮันนี่ออก เรียกบริกรมาเช็กบิล จะชวนเธอไปหาที่เงียบๆคุยเรื่องงานกันต่อ พลันน้ำฟ้าปราดเข้ายืนข้างๆฮันนี่ พูดเสียงดังฟังชัดว่า สามีของฮันนี่มารับแล้ว วานให้เธอมาตาม ฮันนี่ยังไม่ทันจะอ้าปากอธิบาย บีบีจูงเด็กน้อยเข้ามาสมทบ
“ฮันนี่...ลูกร้องหิวนม กลับบ้านไปได้แล้ว”
“คุณแม่ขา...หนูหิว” เด็กน้อยเล่นได้สมบทบาท ปราดเข้าไปจับมือฮันนี่เขย่าอย่างเอาแต่ใจ
วินัยเชื่อสนิทใจ รีบขอตัวกลับก่อน แล้วชิ่งหนีไปทันที ฮันนี่จะลุกตามแต่เด็กน้อยเกาะเอวไว้แน่น ร้องว่าหนูหิวๆลั่น ผู้คนในร้านหันมองฮันนี่เป็นตาเดียวกัน น้ำฟ้ายิ้มสะใจ พูดใส่หน้าฮันนี่ว่า
“ตาต่อตาฟันต่อฟัน คิดจะแย่งของจากฉันมันไม่ง่ายหรอก...ต่อไปเธอต้องชวดทั้งงานและความรัก”
ฮันนี่กลับออกไปอย่างเจ็บแค้นใจ วันพระไม่ได้มีหนเดียว จากนั้น น้ำฟ้าไม่รอช้า พุ่งไปที่ลานจอดรถหวังจะตามวินัยให้ทัน ดินเข้ามาขวางไม่ให้ไป น้ำฟ้าไม่ยอม ในเมื่อคืนนี้เธอปล่อยคุณเปรมหลุดมือไปคนหนึ่งแล้วจะเสียเวลาโดยเปล่าประโยชน์อีกไม่ได้ เธอจะไปขอความรักจากวินัยแทน
“แต่ผู้ชายคนนี้ไม่น่าไว้ใจ คุณอย่าไปยุ่งกับเขาเลย เชื่อผมเถอะ”
“เขาจะดีได้ไงล่ะก็นายคอยเชียร์เพื่อนนาย แล้วก็ขัดขวางผู้ชายทุกคนที่ฉันคบหา...ฉันไม่มีวันหลงเชื่อนายหรอก” น้ำฟ้าเห็นรถของวินัยกำลังจะแล่นออกจากลานจอดรถ รีบวิ่งไปขวางหน้าไว้
“คุณวินัยคะ ฟ้ามีเรื่องสำคัญอยากคุยกับคุณค่ะ”
“เราคงไม่ต้องคุยเรื่องงานกันอีกแล้ว เพราะผมเข้าใจหมดแล้ว”
น้ำฟ้าไม่ได้จะคุยเรื่องงาน แต่จะคุยเรื่องส่วนตัว แล้วส่งยิ้มหวานให้ วินัยยิ้มตอบ ก่อนจะลงมาเปิดประตูรถให้เธอ ดินมองตามรถของวินัยที่แล่นออกไปอย่างไม่ค่อยสบายใจ...
ครู่ต่อมา วินัยพาน้ำฟ้ามาถึงร้านอาหารชั้นบนสุดของคอนโดฯหรู พนักงานประจำร้านท่าทางคุ้นเคยกับวินัย เดินนำทั้งคู่ไปที่ห้องส่วนตัวด้านในซึ่งมองเห็นวิวสวยของกรุงเทพฯยามค่ำคืน น้ำฟ้ามัวแต่ตื่นเต้นกับวิวตรงหน้าเลยไม่ทันสังเกตเห็นวินัยแอบล็อกประตูห้อง เธอเกรงใจที่เขาต้องเปิดห้องส่วนตัวต้อนรับ
“ก็คุณฟ้าอยากคุยส่วนตัวไม่ใช่เหรอครับ”
น้ำฟ้าเขิน ขอตัวเข้าห้องน้ำจะได้เติมหน้าผัดแป้งเพื่อเสริมความมั่นใจ พอหญิงสาวลับสายตา วินัยเริ่มแผนชั่วทันที หยิบกล้องวีดิโอตัวเล็กมาวางแอบๆไว้ข้างแจกันดอกไม้แล้วเปิดสวิตช์รอท่า ด้านน้ำฟ้ากระโดดโลดเต้นอยู่ในห้องน้ำ กรี๊ดร้องแบบไม่มีเสียงด้วยความดีใจ
“ฟ้า...เธอกำลังจะทำสำเร็จแล้ว...บรรยากาศเป็นใจ ไม่มีใครเข้ามารบกวน...ต้องเพิ่มความเซ็กซี่อีกนิด” น้ำฟ้าหยิบลิปสติกขึ้นมาเติม แล้วส่องกระจกดูความเรียบร้อยของเสื้อผ้าหน้าผมอีกครั้ง ก่อนจะออกไปโดยไม่เฉลียวใจเลยว่ามีสิ่งชั่วร้ายรออยู่
ooooooo
ที่บริเวณทางเดินไปยังห้องส่วนตัวของห้องอาหารหรูแห่งเดียวกัน ดินแอบสะกดรอยตามวินัยกับน้ำฟ้ามาถึงที่นี่ เขาเดินไม่ทันจะถึงห้องที่น้ำฟ้าอยู่ พนักงานของร้านเข้ามาขวางไว้ ถามว่าจองห้องไว้หรือเปล่า
“เอ่อ...ผมจะเอาของมาให้คุณวินัยนะครับ คุณวินัยอยู่ไหนครับ”
“ของอะไรครับ” พนักงานมองสำรวจ ไม่เห็นดินถืออะไรสักอย่าง ดินแก้ตัวว่ารีบร้อนมากจนลืมหยิบ แล้วขอตัวไปเอาของที่รถก่อน ขณะดินเดินออกมาตามทาง คิดแก้สถานการณ์ไปด้วย...
ฝ่ายน้ำฟ้าถูกวินัยคะยั้นคะยอให้ดื่มเหล้าจนหมดแก้ว และจะรินเติมให้เธออีก น้ำฟ้ายกมือห้าม ปกติเธอไม่ดื่ม พอเหล้าเข้าปากวินัยเริ่มออกลาย เข้ามาจับมือถือแขนหญิงสาว
“คุณวินัยทำอะไรคะ” น้ำฟ้าพยายามปัดมือเขาออก
“ก็ทำอย่างที่คุณต้องการไงครับ”
“ไม่ใช่นะคะ ฟ้าไม่ได้ต้องการแบบนี้ ฟ้าต้องการความรัก”
“ใช้ร่างกายบอกรักสิครับ” ขาดคำวินัยตรงเข้าปลุกปล้ำน้ำฟ้าทันที เธอผลักเขาออกแล้วตบหน้าเขาเต็มแรง วินัยซาดิสต์ กลับชอบใจพุ่งเข้ากอดรัดฟัดเหวี่ยงอุตลุด หญิงสาวสู้สุดฤทธิ์...
ขณะเดียวกัน ดินคว้าช่อดอกไม้ที่วางอยู่บนโต๊ะในห้องอาหาร แล้วกลับไปยังทางเดินมุ่งสู่ห้องส่วนตัว เจอพนักงานคนเดิมรออยู่ พนักงานจะเอาช่อดอกไม้ไปส่งให้วินัยเอง ดินยกมือห้าม
“ไม่ได้ครับ...เพราะผมต้องร้องเพลงเซอร์ไพรส์ให้แฟนคุณวินัยด้วยครับ”
พนักงานหลงเชื่อ บอกทางไปห้องส่วนตัวของวินัยซึ่งอยู่ห้องสุดท้ายด้านในสุด...
ทางด้านน้ำฟ้าวิ่งหนีไปรอบห้องสีหน้าตื่นกลัว พร้อมกับส่งเสียงร้องขอความช่วยเหลือไปด้วย ยิ่งหนีวินัยยิ่งสนุก ไล่ต้อนเธอไปทั่วห้อง จังหวะหนึ่ง วินัยจู่โจมใส่น้ำฟ้าซึ่งเบี่ยงตัวหลบ เขาเสียหลักชนแจกันตกแตก เผยให้เห็นกล้องวีดิโอที่ซ่อนอยู่ น้ำฟ้าโกรธจัดที่ถูกวินัยแอบถ่ายชี้หน้าด่าไม่เลี้ยง วินัยกลับหัวเราะชอบใจ
“เพื่อการันตีว่าคุณจะไม่ปากโป้งบอกใคร แต่ถ้าคุณอยากเก็บไว้เป็นที่ระลึก ผมจะไรต์แผ่นให้”
“ไอ้สารเลว” น้ำฟ้าคว้าเมมโมรี่การ์ดในกล้องออกมาทุบ วินัยพุ่งเข้ามาแย่ง เธอถีบเปรี้ยงเดียวกระเด็นแล้ววิ่งไปที่ประตูห้อง ปลดล็อกหลายชั้นได้หมดกำลังจะเปิดประตูออกไป แต่ไม่ทัน วินัยตั้งหลักได้เข้ามาดึงตัวเธอเหวี่ยงไปที่โซฟา แล้วตามไปปลุกปล้ำ น้ำฟ้าสู้ตายทั้งกัดทั้งข่วน ทั้งส่งเสียงร้องขอความช่วยเหลือ
เสียงร้องของเธอดังลอดออกไปถึงทางเดินหน้าห้อง ดินมาถึงพอดี ไม่รอช้ากระชากประตูเปิดออก เห็นวินัยกำลังลวนลามน้ำฟ้า พุ่งไปลากคอวินัยเข้ามาอัดกำปั้นใส่ไม่ยั้งจนทรุดกองกับพื้น แล้วตามเข้าไปซ้ำจนสาแก่ใจ จังหวะนั้น คุณเปรมตามเข้ามาสมทบ ตะโกนด่าวินัย
“วินัยแกมันทำชั่วอีกแล้วนะ”
น้ำฟ้าโผเข้าหาเปรมอย่างเสียขวัญ ขอร้องให้เขาพาเธอ ไปจากที่นี่ ดินหน้าสลดเป็นคนช่วยน้ำฟ้าแท้ๆ แต่คุณเปรม กลับได้หน้าไปเต็มๆ เลยหันไปกระทืบวินัยซ้ำอีกครั้งหนึ่งแก้เซ็ง ก่อนจะวิ่งตามน้ำฟ้าลงไปที่ลานจอดรถ แต่เธอขึ้นรถคุณเปรมออกไปแล้ว
ooooooo
จากนั้นไม่นาน คุณเปรมพาน้ำฟ้าไปนั่งสงบสติอารมณ์แถวสวนสวยริมแม่น้ำ หญิงสาวสบายใจขึ้นมาก แต่อดสงสัยไม่ได้ คุณเปรมรู้ได้อย่างไรว่าเธออยู่ที่นั่น คุณเปรมเล่าให้ฟังว่าเขาย้อนกลับมาที่ร้านอาหาร ตั้งใจจะมารับน้ำฟ้ากลับบ้าน แต่เห็นเธอออกไปกับวินัย เป็นห่วงเธอมากเลยขับรถตาม
“คุณเปรมรู้จักคุณวินัยด้วยหรือคะ”
“มันเคยทำแบบนี้กับเพื่อนผม...แล้วคุณไปรู้จักมันได้อย่างไรครับ”
“เอ่อ...ฟ้าต้องติดต่อเรื่องงานค่ะ...อย่าไปพูดถึงเขาเลย...คุณเปรมคะ...คุณแต่งงานกับฟ้าได้ไหมคะ”
ดินตามมาทันได้ยินพอดี ไม่เข้าใจ ทำไมน้ำฟ้าถึงต้องลงทุนขอผู้ชายแต่งงาน ด้านคุณเปรมถึงกับอึ้ง แถมฝ่ายหญิงเร่งรัดจะให้แต่งภายในเดือนนี้ เขาอดสงสัยไม่ได้ทำไมน้ำฟ้าต้องเร่งรีบขนาดนั้น ถึงเขาจะชอบเธอ แต่จะให้แต่งงานโดยไม่ได้รักกันเขาคงทำไม่ได้ เราสองคนควรศึกษานิสัยใจคอกันให้มากกว่านี้
“แต่ถ้าเราชอบกัน ได้แต่งงานกันมีเวลาอยู่ด้วยกัน มันก็ก่อให้เกิดความรักขึ้นมาไม่ใช่หรือคะ อีกสองเดือนแต่งได้ไหมคะ”น้ำฟ้าต่อรอง ดินรู้สึกผิดหวัง ผู้หญิงที่เขาแอบสนใจวิ่งหาความรักจนเกินงาม
“ถ้าเราเร่งสร้างคอนโดฯ โดยที่ฐานรากไม่แข็งแรง คอนโดฯนั้นก็ต้องพัง เราควรจะใช้เวลาดูใจกันให้มากกว่านี้นะครับ”
“ถ้าต้องรอเป็นปี...มันสายเกินไปสำหรับฟ้า”น้ำฟ้าไม่กล้าบอกเหตุผลที่ต้องเร่งรัดการแต่งงานให้ฟัง
“การเสียเวลาศึกษากันสองสามปี มันก็คุ้มนะครับสำหรับการต้องใช้เวลาอยู่ด้วยกันทั้งชีวิต...ผมบอกตามตรงนะครับ ถ้าผมจะแต่งงานกับใคร ผมใช้เวลาดูใจไม่ต่ำกว่าห้าปี...แต่ในกรณีคุณฟ้า ผมลดให้เหลือปีเดียว...ตกลงไหมครับ”คุณเปรมต่อรองเรื่องแต่งงานราวกับต่อรองราคาข้าวของ
“ขอบคุณนะคะ...แต่เสียดายจัง เวลาของเราไม่แมตซ์กัน...ฟ้าดีใจนะคะที่ได้รู้จักคนดีๆอย่างคุณเปรม ฟ้ารบกวนเวลาคุณเปรมมามากพอแล้ว...ฟ้าลาก่อนนะคะ”น้ำฟ้าพูดจบ ผละจากไป คุณเปรมมองตามไม่เข้าใจเรื่องราวที่เกิดขึ้น น้ำ–ฟ้าวิ่งร้องไห้มาตามทางด้วยความเสียใจ สุดท้ายแล้วไม่มีใครพร้อมจะแต่งงานกับเธอสักคน น้ำฟ้าเจอดินยืนขวางทางอยู่ ขอร้องเขา อย่าเอาเรื่องวันนี้ไปบอกใคร
“อายเป็นด้วยหรือ ผมไม่นึกเลยว่าคนรักในเกียรติอย่างคุณ จะสิ้นท่าทำตัวไร้ศักดิ์ศรี ยอมทำทุกอย่างเพื่อหาผู้ชายมาแต่งงาน” ดินรู้สึกเจ็บช้ำใจกับการกระทำของหญิงสาว
“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับนายด้วย”
“ก็ผมสมเพช คุณอยู่เป็นโสดมาได้จนป่านนี้ แต่พอนึกอยากจะมีแฟนก็รีบซะจนไม่ดูตาม้าตาเรือ คนเราต้องดูกันนานๆ ไม่ใช่ปุบปับก็ตามเขาไปเรื่อยเกือบพลาดท่าแล้วยังมีหน้ามาตื๊อขอความรักคนอื่นหน้าด้านๆ”
น้ำฟ้าโมโหตบหน้าดินเปรี้ยง จากนั้นความในใจที่อัดอั้นมานานก็พรั่งพรูออกมา เธอไม่ได้อยากให้เป็นแบบนี้ แต่เพราะเวลาไม่มีพอให้ศึกษาดูใจใคร เธอจำเป็นต้องแต่งงาน
“คุณพูดเหมือนกับถ้าคุณไม่แต่งแล้วจะตาย”
“ใช่...แต่ไม่ใช่ฉันที่ตาย คนที่จะตายคือแม่ฉัน...แม่ฉันกำลังจะตาย...เหลือเวลาอีกไม่ถึงหกสิบวันที่แม่ฉันจะมีชีวิตอยู่กับฉัน ฉันต้องแต่งงานเพื่อทำให้แม่มีความสุข”น้ำฟ้าร้องไห้โฮอย่างกลั้นไม่อยู่“ถ้าไม่ทำแบบนี้ แล้วนายจะให้ฉันทำยังไง...หา...บอกมาสิ...บอกมา”
ดินเห็นใจหญิงสาวมาก เอื้อมมือไปแตะไหล่เธอเพื่อปลอบใจ น้ำฟ้าโผซบอกเขาสะอึกสะอื้น ดินไม่กล้ากอดทั้งที่อยากทำใจแทบขาด ได้แต่ปล่อยให้เธอร้องไห้อยู่อย่างนั้น
“ฉันอยากเจอผู้ชายที่ดี ไม่มีข้อเสียให้ฉันติ...ฉันจะได้แต่งงานสักที”
“แต่ผมคิดว่าคนเราจะแต่งงานกันได้ต้องมีความรักเป็นพื้นฐาน เพราะถ้าเรารักใครสักคน เราจะมองข้ามข้อเสียของเขาไปได้ทุกเรื่อง นั่นเท่ากับเขาจะไม่มีข้อติเลย...เดี๋ยวผมไปส่งนะ”ดินค่อยๆดันตัวหญิงสาวออก แล้วเดินไปเอารถ น้ำฟ้ามองตามดินด้วยความรู้สึกประหลาด แม้ตัวเธอเองก็ไม่เข้าใจ
ครู่ต่อมา ดินพาน้ำฟ้าซ้อนมอเตอร์ไซค์ของเขากลับบ้าน ทีแรกน้ำฟ้าไม่กล้าเกาะเอวเขา ดินต้องเตือนให้เกาะแน่นๆเดี๋ยวจะตกรถ น้ำฟ้าค่อยๆเอื้อมมือเกาะเอวเขาไว้แน่น แล้วซบหน้าลงบนแผ่นหลังราวกับต้องการที่พักพิง ดินแอบยิ้มพอใจ
ooooooo
หลังจากเหตุการณ์เมื่อคืน วินัยไม่กล้ามาสู้หน้าจึง โทร.มายกเลิกการเป็นแขกรับเชิญ บอสซ่าส์โวยวายลั่นห้องประชุม สอบถามฮันนี่ซึ่งเป็นคนประสานงานกับวินัยโดยตรงว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมอยู่ๆวินัยมาบอกเลิกกะทันหันแบบนี้ ฮันนี่เองก็ไม่รู้สาเหตุเหมือนกัน มิ้นท์โพล่งขึ้นทันที
“ทำไมไม่รู้ล่ะคะ ก็เมื่อคืนมีนัดกันไม่ใช่หรือ”
ฮันนี่อยากจะตบกะโหลกมิ้นท์สักเปรี้ยงฐานปากเสีย บอสซ่าส์กลุ้มใจมาก ไม่รู้จะหาใครแทนวินัย เพราะลูกค้าต้องการคนดีและไม่เคยเป็นพรีเซนเตอร์ที่ไหนมาก่อน ดินโพล่งขึ้นทันที
“คุณฟ้าคิดแก้ปัญหานี้ไว้แล้วครับ...คุณฟ้ามีตัวเลือกใหม่ คือคุณเปรม”
น้ำฟ้าหยิกดินหนึ่งที ฐานทำเกินหน้าที่ ดินไม่สนใจเปิดเครื่องฉายภาพคุณเปรมให้ทุกคนในห้องประชุมดูพร้อมกับแจกแฟ้มประวัติของเขาให้ด้วย ดินเสนอว่าคุณเปรมมีคุณสมบัติตรงตามคอนเซปต์ลูกค้าทุกอย่าง บอสซ่าส์ดูแฟ้มอย่างละเอียด แล้วตกลงใจเลือกคุณเปรมแทนวินัย สั่งให้น้ำฟ้าดำเนินการติดต่อเขาทันที ฮันนี่ไม่วายเสนอหน้า ถ้าน้ำฟ้าทำไม่ได้ เธออาสาเป็นผู้ประสานงานกับคุณเปรมให้เอง
“คงไม่ต้องล่ะ เพราะว่าฟ้าประสานงานเรียบร้อยแล้ว”
สิ้นเสียงบีบี แม่บ้านของบริษัทพาคุณเปรมตัวเป็นๆมาพบบอสซ่าส์ และเขายังตอบตกลงเป็นแขกรับเชิญงานอีเวนต์ครั้งนี้...
น้ำฟ้ารอจนคุณเปรมคุยกับบอสซ่าส์เรียบร้อย จึงได้เข้าไปสอบถามคุณเปรมว่าเป็นอย่างไรมาอย่างไรถึงได้ยอมรับเป็นแขกรับเชิญให้บริษัท คุณเปรมรู้จากบีบีว่าน้ำฟ้าต้องการความช่วยเหลือ
“แล้วคุณเปรมไม่โกรธฟ้าเหรอ ที่เราสองคนไปต่อไม่ได้”
คุณเปรมไม่โกรธไม่เคืองอะไรเธอทั้งสิ้น ถึงเราจะเป็นแฟนกันไม่ได้ แต่เราสองคนก็ยังเป็นพี่น้องกันได้ แล้วยื่นมือให้น้ำฟ้าจับ ทั้งคู่ยิ้มให้กันอย่างมีไมตรี...
แทนที่ดินจะได้คำขอบใจจากการเสนอชื่อคุณเปรมเป็นแขกรับเชิญแทนวินัย เขากลับโดนน้ำฟ้าเล่นงานแถมกำชับว่าต่อไปถ้าไม่มีคำสั่งจากเธอ ห้ามดินสาระแนอย่างนี้อีก บีบีเข้าข้างดิน ต่อว่าเพื่อนทันที
“ยังมีหน้ามาด่าคุณดินอีก แกควรขอบคุณเขาด้วยซ้ำ ที่แกได้กลับมาคุมงานก็เพราะคุณดิน”
น้ำฟ้าได้คิด อ้าปากจะขอบใจดิน แต่เขาชิงพูดขึ้นก่อนว่าคำขอบใจไม่ต้อง ขอให้เลี้ยงข้าวตอบแทนแล้วกัน บีบี รับปากแทนเพื่อน แถมนัดให้เสร็จสรรพ เจอกันคืนนี้ที่คอนโดฯที่พักของน้ำฟ้า
ooooooo
ที่คอนโดฯที่พักของน้ำฟ้า หลังจากจัดเตรียมข้าวปลาอาหารให้น้ำฟ้าเรียบร้อย แววขอตัวกลับ ทิ้งให้น้ำฟ้ากับบีบีอยู่รอรับแขก ดินกับธีรเทพมาถึงงานเลี้ยงเป็นรายแรก บีบีไม่ค่อยพอใจที่เห็นธีรเทพ คิดหาทางกำจัดวานเขาไปซื้อน้ำแข็งสำหรับใส่พั้นช์ให้ที ธีรเทพไม่ยอม ไป บีบีส่งสัญญาณให้น้ำฟ้าช่วย เพื่อนสาวรับลูกทันที
“ฟ้ารบกวนคุณธีรเทพหน่อยนะคะ”
คราวนี้ธีรเทพไม่มีอิดออด แต่ไม่ยอมไปคนเดียวกลัวถูกหลอก ลากบีบีไปด้วย อ้างไม่รู้จักร้านขายของ บีบีจำต้องไปกับธีรเทพ ปล่อยให้น้ำฟ้าอยู่กับดินเพียงลำพังในห้อง ดินมองอาหารหลากหลายชนิดที่วางอยู่เต็มโต๊ะ กระเซ้าว่าแค่เลี้ยงขอบคุณเขา ไม่น่าต้องเตรียมอาหารมากมายขนาดนี้
“อย่าสำคัญตัวเองผิด คนอย่างฉันไม่มีวันลงทุนเพื่อนายหรอก ฉันฉลองตำแหน่งหัวหน้างานคนใหม่ต่างหาก เดี๋ยวแขกมาอีกเยอะ”
ดินถึงกับร้องอ้าว หลงคิดว่าน้ำฟ้าจัดงานเลี้ยงให้เขา...
พอสดใสรู้ข่าวจากแววว่าคืนนี้น้ำฟ้าจะจัดปาร์ตี้พิเศษ รีบชวนน้ำฝนกับจอห์นมาร่วมงานด้วย เธออยากเห็นหน้าว่าที่ลูกเขย จอห์นสงสัยสดใสรู้ได้อย่างไรว่าน้ำฟ้าจะชวนแฟนมาด้วย
“เอ๊า...จัดปาร์ตี้พิเศษมันต้องสำหรับคนพิเศษ คนหวงเนื้อหวงตัวอย่างยัยฟ้า ไม่ยอมให้ใครขึ้นห้องง่ายๆและหนึ่งในนั้นต้องเป็นแฟน...รีบไปเร็ว”
น้ำฝนรั้งตัวแม่ไว้ เตือนว่าหน้าตาแม่ดูผ่องใสเกินไป ต้องแต่งหน้าให้ซีดเซียวเหมือนคนป่วยแล้วหยิบกระเป๋าใส่เครื่องสำอางขึ้นมาทันที...
ภายในห้องพักของน้ำฟ้า ขณะที่น้ำฟ้ากำลังยกโถพั้นช์เข้ามาวางบนโต๊ะ ได้ยินเสียงดินหัวเราะเอิ๊กอ๊ากอยู่คนเดียวร้องถามว่าขำอะไร ดินกำลังดูอัลบั้มรูปถ่ายของน้ำฟ้า ที่ถ่ายคู่กับบ่าวสาวหน้างานแต่งงานหลายสิบภาพ แต่ละรูปท่าทางของน้ำฟ้าดูมีความสุขแต่แววตากลับเศร้า
“ดูจากรูป คุณไปงานแต่งเพื่อนคุณตั้งสิบกว่างานแล้ว ไม่อายบ้างเหรอที่ยังเป็นโสด”
น้ำฟ้าตกใจ รีบมาดึงอัลบั้มรูปไป“โสดแล้วน่าอายตรงไหน ในเมื่อฉันยังสวย หน้าที่การงานก็ดี”
“แต่ผู้หญิงทุกคนใฝ่ฝันว่าอยากเห็นตัวเองในชุดเจ้าสาวนะ ผมถ่ายรูปมาเยอะ รวมถึงรูปผู้หญิงในชุดเจ้าสาว ผมเห็นแววตาที่มีความสุขมากและนั่น ทำให้ผู้หญิงดูสวยที่สุดในวันที่ตัวเองแต่งงาน”ดินแย่งอัลบั้มคืน
“ก็บอกแล้วไงไม่ใช่ฉัน ฉันมีความสุขทุกวัน ฉันสวยทุกวัน”
ดินไม่เชื่อ เพราะสายตาของน้ำฟ้าในภาพเหล่านั้นฟ้องว่าเธออาย และอิจฉาเพื่อนที่ได้แต่งงาน แล้วยื่นรูปให้น้ำฟ้าดู หญิงสาวไม่ยอมรับความจริง เดินหนีไปดูความเรียบร้อยบนโต๊ะอาหาร เถียงดินไปด้วยว่าไม่ได้อิจฉา ดินตามมาแหย่ไม่เลิก น้ำฟ้าโกรธคว้าโถพั้นช์จะสาดใส่ ดินเข้ามาแย่ง ทำให้น้ำพั้นช์หกรดน้ำฟ้าเปียกไปหมด ดินหัวเราะขำ น้ำฟ้าโมโหคว้าเครื่องดื่มบนโต๊ะสาดดินบ้าง ชายหนุ่มคว้ามือเธอไว้ดึงเข้ามาใกล้
ทั้งสองมองสบตากันนิ่งงัน น้ำฟ้าได้สติรีบผลักดินออก ขอตัวไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่เพราะเหนียวตัวไปหมด ดินมีสภาพไม่ต่างจากน้ำฟ้า ต้องการล้างเนื้อล้างตัวเช่นกัน...
ที่โถงด้านล่างคอนโดฯ ที่พักของน้ำฟ้า บีบีกับธีรเทพหิ้วถุงน้ำแข็งเข้ามายืนรอลิฟต์ สักพัก กลุ่มของสดใสตามเข้ามา พอธีรเทพรู้ว่าสดใสเป็นแม่ของน้ำฟ้า รีบฝากเนื้อฝากตัว ระหว่างนั้น บอสซ่าส์กับต้นตามมาสมทบ
“ว้าว...ผู้ชายเยอะจริงๆด้วย จะมีอีกไหมเนี่ย”สดใสมองชายหนุ่มทั้งสามตื่นเต้นมาก แต่พอเห็นฮันนี่กับมิ้นท์มาด้วย สดใสร้องทักไม่ใช่ผู้ชายมาทำไม
“ฟ้าเชิญฮันนี่มาค่ะ ถ้าฮันนี่ไม่มาก็เดี๋ยวจะหาว่ากลัว”
“แล้วไม่พาแฟนมาด้วยล่ะจ๊ะ อ๋อ...นิสัยแบบนี้คงไม่มีแฟน แม่หมายถึงเลือกได้นะจ๊ะ”
“คุณแม่ไม่ต้องห่วงนะคะ ยังไงฮันนี่ก็คงได้สามีก่อนฟ้าแน่ค่ะ”
“แม่ว่าคงจะแพ้ยัยฟ้าแล้วล่ะ เพราะคืนนี้ยัยฟ้าจะเปิดตัวแฟน”
บอสซ่าส์ก็คิดเช่นนั้น น้ำฟ้าถึงได้เชิญพวกเรามา และแฟนน้ำฟ้าคงไม่พ้นหนึ่งในพวกเรา บอสซ่าส์ ต้นและธีรเทพพากันยิ้มกริ่มอย่างมีความหวัง บีบีเร่งให้ทุกคนรีบไปปาร์ตี้กันได้แล้ว
ooooooo
ขณะเดียวกัน ดินยืนรอน้ำฟ้าอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่นาน เริ่มทนเหนียวตัวไม่ไหวถอดเสื้อออก ปลดเข็มขัดเตรียมจะถอดกางเกง น้ำฟ้าออกจากห้องน้ำมาเห็นเข้า ร้องเอะอะไล่ดินกลับไปอาบน้ำบ้านตัวเอง แล้วลากเขาไปที่ประตูห้องพัก ทั้งๆที่ยังใส่เสื้อผ้าไม่เรียบร้อย ดินไม่ยอมไป งานเลี้ยงยังไม่เริ่มจะให้กลับได้อย่างไร
“ฉันบอกให้ออกไป” น้ำฟ้าออกแรงผลักแต่ดินขืนตัวไว้
ทั้งคู่เลยเสียหลักหกล้มลงกับพื้น ปากกับปากชนกัน เป็นจังหวะเดียวกับประตูห้องพักเปิดผลัวะ สดใส น้ำฝน จอห์นรวมทั้งธีรเทพ และพวกที่ออฟฟิศพากันร้องเอะอะตกใจกับภาพตรงหน้า น้ำฟ้ากับดินรีบลุกขึ้นช่วยกันอธิบายว่าไม่ได้เป็นอย่างที่ทุกคนคิด สดใสแก้ตัวแทนลูกสาว คนรักกันแสดงความรักต่อกันเป็นเรื่องธรรมชาติ ดินแก้ต่างว่าภาพที่ทุกคนเห็นเป็นอุบัติเหตุ แต่ดูเหมือนไม่มีใครเชื่อโดยเฉพาะสดใส
“แม่ดีใจมากนะฟ้า ที่ลูกทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับแม่ แม่ไม่คิดไม่ฝันเลยว่ามันจะเร็วได้ดั่งใจ แม่มีความสุขที่สุดเลย” สดใสว่าพลางยิ้มตาเป็นประกาย
“ทุกคนกำลังเข้าใจผิด...ฟ้ากับนายดินไม่ได้มีอะไรกัน หรือเป็นอะไรกันเลย”
“จริงหรือฟ้า...โธ่ แม่นึกว่าลูกหาแฟนได้แล้ว อย่างนี้ แม่ก็ต้องกลับไปนั่งนับวันรอแล้วก็รอ” สดใสหน้าสลด
บีบีสงสารสดใสมาก ยิ่งได้ฟังฮันนี่พูดเย้ยหยันน้ำฟ้า ยิ่งเจ็บใจแทนเพื่อนรัก ตัดสินใจประกาศให้รู้ทั่วกันว่าดินเป็นแฟนของน้ำฟ้าจริงๆ ทุกคนถึงกับอึ้ง ฮันนี่ไม่เชื่อ หาว่าบีบีกับน้ำฟ้าเล่นตลกกัน
“ขอเวลาห้านาที ให้ทั้งสองได้ใส่เสื้อผ้าก่อน แล้วจะออกมาแถลงข่าวค่ะ” บีบีพูดจบลากน้ำฟ้ากับดินซึ่งยังงงๆเข้าไปในห้องนอน ทันทีที่ประตูห้องนอนปิด น้ำฟ้าโวยวายใส่บีบี ทำบ้าอะไรแบบนี้
“ก็ฉันหมั่นไส้ยัยฮันนี่ มันเย้ยแกอยู่ได้ และที่สำคัญ ฉันทำเพื่อแม่แกนะ แกไม่เห็นสายตาแม่แกตอนเข้าใจผิดว่าแกเป็นแฟนคุณดินหรือ แม่แกมีความสุขมากเลยนะ”
น้ำฟ้าโกรธมากไม่ฟังอะไรทั้งนั้น พาลโทษดินเป็นต้นเหตุที่ทำให้เกิดเรื่องเข้าใจผิด ดินโต้ไม่ยอมแพ้ ทั้งสองเถียงกันไปมา บีบีขอร้องให้หยุดทะเลาะกันได้แล้ว ไม่ว่าจะอย่างไรทั้งคู่ต้องเล่นตามน้ำ สวมบทเป็นแฟนกัน น้ำฟ้ากับดินปฏิเสธขึ้นพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมายว่าไม่
“ฟ้าแกฟังนะ...เวลาของแม่แกเหลือน้อยแล้ว...ผ่านคืนนี้ไป เวลาแกก็เหลือน้อยเต็มทีแล้ว แกไม่เอาคุณดิน แล้วแกจะหาใครทัน...ยังไงแกก็ต้องเล่นละครเป็นแฟนกับคุณดิน” บีบียืนยันความคิดตัวเอง
“ถ้าฉันยอมรับเป็นแฟน ฉันก็ต้องแต่งงานกับนายนี่... ไม่เอา”
ไม่ว่าบีบีจะหว่านล้อมอย่างไรทั้งดินและน้ำฟ้าไม่ยอมเป็นแฟนกันเด็ดขาด บีบีหมดความอดทน
“ไม่ก็ไม่...เอาเลย แกออกไปบอกทุกคนเลยว่าเมื่อกี้ ฉันพูดเล่น ยัยบีบีประสาทพูดไร้สาระ...ฉันอุตส่าห์ช่วยแกหาทางออก ฉันยอมเสียสละคุณดินแฟนฉันเพื่อให้แม่แกมีความสุข...แล้วแกจะเสียสละตัวเองให้แม่แกมีความสุขบ้างไม่ได้หรือไง”
น้ำฟ้าอึ้ง คำพูดของเพื่อนรักกินใจเธอมาก ดินขอโทษบีบีที่ไม่สามารถเล่นละครตบตาใครได้ เขาจะไปบอกทุกคนเองว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นความผิดพลาดของเขา ดินมองหน้าน้ำฟ้าแล้วเดินไปที่ประตูห้อง
“ไม่ต้อง...เรื่องทั้งหมดเกิดขึ้นในห้องฉัน...ฉันเคลียร์เอง” น้ำฟ้าพูดจบ เดินออกจากห้อง บีบีกับดินตามมาติดๆ ทุกคน ต่างเข้ามารุมล้อมรอฟังคำแถลง ทีแรกน้ำฟ้าตั้งใจจะเล่าความจริง เหตุการณ์เมื่อครู่เป็นการเข้าใจผิด แต่พอเห็นหน้าแม่ เธอเปลี่ยนใจกะทันหัน ประกาศช้าๆชัดๆว่า
“ฟ้ากับนายดิน...เราเป็นแฟนกัน”
“เป็นไปไม่ได้ เธอสองคนไม่มีวี่แววจะรักกันเลย” ฮันนี่ไม่เชื่อ
“ฉันเองก็แปลกใจว่ามันเกิดขึ้นได้ยังไง...แต่บางที...รักก็ไม่ต้องการเวลา...มันเกิดขึ้นมาเอง คงเป็นเพราะบุพเพสันนิวาส”
“ฟ้า...ลูกพูดจริงใช่ไหม ลูกไม่ได้ทำให้แม่ดีใจเล่นใช่ไหมลูก”
ฮันนี่หันไปถามดิน ตกลงเป็นอย่างไรกันแน่ บอกความจริงให้ทุกคนรู้ทีว่าน้ำฟ้าโกหก ทุกคนหันมองดินเป็นตาเดียว รอฟังคำตอบใจจดใจจ่อ ดินฉุดคิดถึงคำพูดของน้ำฟ้าที่เปิดเผยความลับให้เขาฟังว่าที่จะต้องแต่งงานแบบเร่งรีบก็เพื่อให้แม่มีความสุขก่อนตาย ดินจึงเล่นตามน้ำยอมรับว่าเป็นแฟนกับน้ำฟ้าจริง น้ำฟ้าทั้งตกใจและแปลกใจปนกันที่ดินยอมเล่นละครด้วย
“ความรู้สึกของผมก็ไม่ต่างจากคุณฟ้า รักไม่ต้องการเวลา...ทุกคนอาจเห็นว่าเราไม่สนิทกัน แต่ไม่มีใครรู้หรอกว่า...หัวใจของเราวิ่งเข้าหากันตั้งแต่วันแรกที่ได้พบกัน” ดินว่าแล้วเดินเข้าไปโอบเอวน้ำฟ้าราวกับเป็นคู่รัก
“แน่ใจเหรอว่าพูดความจริง” ฮันนี่ป่วนไม่เลิก บีบีเข้ามาช่วยแก้สถานการณ์
“ทำไมถามอย่างนั้นล่ะฮันนี่...หรือว่าจะให้น้ำฟ้ากับคุณดินจูบแสดงความรักต่อกันอีกครั้ง” บีบีหันไปพยักพเยิดให้ ดินกับน้ำฟ้ารู้งานมองสบตากันก่อนทำท่าจะจูบ บอสซ่าส์ ทนดูไม่ไหวขอร้องให้พอได้แล้ว เชื่อแล้วทั้งคู่เป็นแฟนกัน ต้นอกหักดังเป๊าะ ธีรเทพไม่เชื่อ เขารู้นิสัยเพื่อนดี ดินไม่ใช่เป็นคนรักใครง่ายอย่างนี้
“ไม่ได้ยินหรือไง เขาบอกว่ารักไม่ต้องการเวลา คนจะรักมันเห็นหน้าก็รัก แต่คนจะเกลียดมันก็เกลียด” บีบีเถียงแทนดิน สดใสมีความสุขมาก ชวนทุกคนร่วมฉลองให้กับการประกาศเป็นแฟนกันของน้ำฟ้ากับดิน น้ำฟ้าไม่มีอารมณ์จะฉลอง อ้างพรุ่งนี้มีงานแต่เช้า ทุกคนเลยจำต้องสลายตัว...
ระหว่างที่น้ำฟ้าออกมาส่งทุกคนหน้าลิฟต์ นึกอยากแก้เผ็ดฮันนี่ขึ้นมา หันไปขอบใจฮันนี่ที่อุตส่าห์มางานเปิดตัวแฟนของเธอ แล้วเย้ยว่าถ้าฮันนี่ยังหาใครมาเป็นแฟนไม่ได้ขอให้บอก เธอจะช่วยหาให้
“ไม่จำเป็น เพราะฉันไม่ชอบกินน้ำพริกถ้วยเก่า...วันนี้ปาร์ตี้สนุกมาก มีเรื่องตื่นเต้นตลอดเวลา แต่รับรองว่าพรุ่งนี้ เธอจะตื่นเต้นไม่แพ้ฉันเหมือนในคืนนี้” ฮันนี่พูดเป็นนัย ก่อนจะกลับไปพร้อมมิ้นท์ น้ำฟ้านิ่วหน้า อดแปลกใจกับคำพูดของฮันนี่ไม่ได้ บีบีไม่อยากให้น้ำฟ้าเก็บคำพูดของคนขี้ริษยาพรรค์นั้นมาใส่ใจ
“ใช่ครับ...คุณฟ้าอย่ากังวลใจไปเลย” ดินว่าแล้วขยับจะเข้าไปโอบน้ำฟ้า หญิงสาวเห็นทุกคนกลับไปหมดแล้ว เบี่ยงตัวหลบ สั่งให้เขาอยู่ห่างๆไม่ทันเห็นว่าธีรเทพยังอยู่ ดินเสียหน้า รีบกลบเกลื่อน
“คิดว่าผมอยากกอดนักรึไง ที่ทำไปฝืนใจจะแย่” ดินว่าแล้วเดินหน้าหงิกกลับไป ธีรเทพรีบตามมาถามดินฝืนใจเรื่องอะไร ดินไม่อยากปิดบังเพื่อนรัก จึงเล่าเรื่องเป็นแฟนหลอกๆกับน้ำฟ้าให้ฟัง ธีรเทพปลื้มน้ำฟ้ามากที่ยอมเสียสละมาเป็นแฟนผู้ชายเหย่ๆอย่างดินเพื่อแม่ แล้วอาสาจะเสียสละเล่นบทเป็นแฟนน้ำฟ้าแทนดิน
“ไม่ได้ คุณฟ้าประกาศให้แม่เธอรู้ไปแล้วจะกลับลำได้ไง ไม่งั้นคนป่วยอาจช็อกตายได้”
“ฉันยอมให้แกเป็นแฟนกับคุณฟ้า แต่ห้ามเล่นนอกบท”
“เออน่า...แกก็รู้ว่าฉันเกลียดคุณฟ้ายังกะอะไรดี ไม่มีวันรักเธอได้หรอก” ดินปากกับใจไม่ตรงกัน...
อีกมุมหนึ่งใกล้คอนโดฯที่พักของน้ำฟ้า ฮันนี่ไม่พอใจมากที่น้ำฟ้าประกาศเป็นแฟนกับดิน เธอต้องหาทางแย่งดินคืนมาให้ได้ มิ้นท์สงสัยฮันนี่พูดแบบนี้เหมือนยังรักดินอยู่ ลืมแล้วหรือที่เคยบอกไว้ว่ารังเกียจคนจน
“ฉันไม่มีวันรักคนจน แต่ฉันแย่งดินมาเพื่อทำลายความรักของยัยฟ้าต่างหาก” ฮันนี่ยิ้มร้าย
ooooooo
ฮันนี่ตัวแสบไม่ยอมเสียเวลา รีบไปสร้างความปั่นป่วนให้ดินถึงบ้านแต่เช้า หลงผิดคิดเข้าข้างตัวเอง เพ้อเจ้อว่าดินไปคบกับน้ำฟ้าเพื่อประชดเธอ อยากให้เธอรู้สึกเสียดาย จะได้แย่งเขากลับคืนมา
จังหวะนั้น น้ำฟ้าเข้ามาเจอพอดี “เธอมาทำอะไรที่นี่ เธอสองคนสนิทกันถึงกับรู้จักบ้านกันเหรอ”
“ดินบอกฟ้าสิว่าเราสนิทกันแค่ไหน” ฮันนี่ลอยหน้าลอยตาน่าตบ
“นายดิน...นายรู้จักฮันนี่มาก่อนใช่ไหม” น้ำฟ้าถามคาดคั้น
ดินไม่รู้จะตอบอย่างไรได้แต่อ้ำอึ้ง โชคดีที่ธีรเทพเข้ามาช่วยพูดแก้ตัวแทนเพื่อนว่าดินรู้จักกับฮันนี่จริง ฮันนี่เป็นเพื่อนของเขาก็เลยแนะนำให้ดินรู้จัก ฮันนี่อ้าปากจะบอกเรื่องตัวเองกับดิน แต่บีบีเข้ามาขัดจังหวะเสียก่อน ฮันนี่เลยหันไปแขวะบีบี สองสาวปะทะคารมกันเหมือนเคย ดินอาศัยจังหวะนั้น พาน้ำฟ้าหลบออกไปทางหน้าบ้าน น้ำฟ้าฮึดฮัดไม่พอใจ เพราะยังพูดกับฮันนี่ไม่รู้เรื่อง
“คุณไปสนใจอะไรไร้สาระ...ว่าแต่คุณมาหาผมแต่เช้ามีเรื่องอะไร หรือพิศวาสผม”
“ฝันไปเถอะ...แม่ฉันต้องการพบนาย นายต้องไปกับฉัน”
เข้าทางดินพอดี เขาต้องการหลบหน้าฮันนี่ เร่งให้น้ำฟ้ารีบไป ยังไม่ทันเดินถึงประตูรั้ว ฮันนี่ปรี่เข้ามาขวางพยายามจะบอกความจริงให้น้ำฟ้ารู้ถึงความสัมพันธ์ของเธอกับดิน แต่พอจะอ้าปากพูด ดินคอยพูดแทรกตลอดแล้วคว้ามือน้ำฟ้าลากออกไป ฮันนี่จะตามไปแฉ แต่ถูกบีบีขัดขวางเปิดสปริงเกอร์สำหรับรดน้ำสนามหญ้าฉีดใส่ตัวเปียกปอนเป็นลูกหมาตกน้ำ บีบีกับธีรเทพพากันหัวเราะสะใจ
ooooooo
ดินแปลกใจมากที่น้ำฟ้าพามาที่ศูนย์การค้า แทนที่จะไปพบแม่ของเธอ น้ำฟ้าต้องการปรับลุคให้ดินใหม่ตั้งแต่หัวจดเท้าเพื่อให้แม่ของเธอประทับใจ ดินไม่ค่อยคุ้นกับลุคใหม่ ทั้งเสื้อผ้าหน้าผมที่ดูเนี๊ยบเกินไปเหมือนไม่ใช่ตัวเอง ไม่คุ้นไม่อยากใส่ขอกลับไปใส่ชุดเดิม
“ไม่ได้...ชุดนี้ดีที่สุดแล้ว เวลาเดินก็เดินให้สง่าสมกับราคาชุดหน่อย...อ้อ...นายค้างค่าชุดฉันสองหมื่นห้า”
“เฮ้ย...ผมช่วยเล่นละครให้ คุณก็ต้องจ่ายเอง”
“แต่นายได้ประโยชน์ได้มาเป็นแฟนกับคนเก่งอย่างฉัน...เคลียร์มั้ย”
ทันใดนั้น ฮันนี่ตามมาป่วนอีก น้ำฟ้าชักรำคาญที่ถูกยัยตัวแสบตามมาหลอกหลอนตลอด อยากจะบอกอะไรกับเธอก็ว่ามา บีบีกับธีรเทพตามมาสมทบ บีบีขอร้องน้ำฟ้าอย่าไปฟังเรื่องไร้สาระของผู้หญิงคนนี้ ดินเห็นด้วย คว้ามือน้ำฟ้าจะพาหนี ฮันนี่ไม่ปล่อยโอกาสให้หลุดลอยอีก ตะโกนไล่หลัง
“ดินเคยเป็นแฟนฉัน”
น้ำฟ้าหยุดกึก ถามดินเสียงเขียวว่าจริงหรือเปล่า ดินหนีไม่ออก จำต้องสารภาพที่ฮันนี่พูดเป็นเรื่องจริง บีบีถึงกับอึ้ง ไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง น้ำฟ้าตกใจมาก ก่อนจะปรับสีหน้าเป็นปกติ
“ฮันนี่...เธอมีเรื่องแค่นี้ใช่ไหมที่จะบอกฉัน”
“ฉันต้องการทวงแฟนของฉันคืน”
“เชิญ...ตามสบาย เพราะฉันไม่ต้องการกินของเหลือจากใคร” น้ำฟ้ามองหน้าดินก่อนจะผละจากไป บีบีขอร้องน้ำฟ้าใจเย็นก่อน แต่เธอไม่ฟัง เดินลิ่ว ดินรีบวิ่งตามจนทัน ขอร้องน้ำฟ้าฟังเขาอธิบายก่อน น้ำฟ้าทั้งโกรธทั้งเสียหน้า ตบดินอย่างแรงจนหน้าหัน ต่อว่าเขาทำไมไม่บอกเธอก่อนว่าเคยเป็นแฟนกับฮันนี่
“ก็ผมเห็นว่ามันไม่สำคัญ”
“แต่มันสำคัญกับฉันมาก มันทำให้ฉันดูแย่โดนยัยฮันนี่ดูถูก ฉันรับไม่ได้”
“คุณ...มันก็เป็นแค่เรื่องอดีต อย่าไปสนใจมันเลย คนเราก็ต้องมีอดีตด้วยกันทั้งนั้น”
“ไม่...แต่คนที่จะมาเป็นแฟนฉันต้องมีประวัติดีเท่านั้นและต้องไม่เกี่ยวข้องกับยัยตัวร้ายนั่นเด็ดขาด”
ฮันนี่ยังตามมาระรานไม่เลิก ชี้หน้าด่ากลับว่าน้ำฟ้าต่างหากที่เป็นยัยตัวร้ายมาแย่งแฟนของเธอ น้ำฟ้าฉุนขาดผลักดินคืนให้ฮันนี่แล้วเดินหนี ดินจะตาม แต่ฮันนี่ดึงมือไว้ เราสองคนมีเรื่องต้องคุยกัน
“คุณทำอย่างนี้ทำไมฮันนี่”
ฮันนี่โกหกหน้าตายว่าทำเพราะต้องการทวงหัวใจตัวเองคืน ดินงง จะเป็นไปได้อย่างไรในเมื่อเธอเป็นฝ่ายบอกเลิกเขา และยังห้ามไม่ให้เขาบอกใครๆว่าเราสองคนเป็นแฟนกัน
“ที่ผ่านมา...ฮันนี่กำลังสับสนและต่อสู้กับหัวใจตัวเอง ฮันนี่ยอมรับว่าฮันนี่คงไม่สามารถคบหากับดินได้เพราะดินจน แต่เมื่อเราห่างกัน ฮันนี่รู้ว่าฮันนี่ขาดดินไม่ได้”
ดินจ้องจับผิดฮันนี่เขม็ง ที่พูดมาทั้งหมดเธอต้องการเขาจริงๆ หรือแค่อยากเอาชนะน้ำฟ้า...
ขณะที่ฮันนี่กำลังหาทางคืนดีกับดินเพื่อแผนชั่วของตัวเอง บีบีพยายามพูดจาหว่านล้อมให้น้ำฟ้าเดินหน้าเป็นแฟนกับดินต่อ เพื่อเห็นแก่ความสุขของแม่ของน้ำฟ้า ถ้าน้ำฟ้าเลิกกับดินเท่ากับทำให้แม่เสียใจ
“แต่ฉันทำใจไม่ได้ที่ต้องตกเป็นเบี้ยล่างยัยฮันนี่”
“ใครบอกว่าแกเป็นเบี้ยล่าง แกกำลังถือไพ่เหนือกว่ายัยฮันนี่ด้วยซ้ำ ตอนนี้ยัยนั่นคิดว่าแกรักคุณดิน เข้ามาแย่งชิงคุณดิน เท่ากับยัยนั่นหลงกลแก”
“แกว่าไงนะ”
“แกก็เห็นว่ายัยฮันนี่ประกาศทวงคุณดินคืน ถ้าแกเดินหน้าเป็นแฟนกับคุณดินต่อ ก็เท่ากับแกขัดขวางความรักยัยฮันนี่...แกกำลังชนะยัยฮันนี่” บีบีอธิบายยืดยาว น้ำฟ้าเริ่มคิดคล้อยตามคำพูดของเพื่อน...
ที่อีกมุมหนึ่งของศูนย์การค้า ฮันนี่ยังคงพยายามอย่างยิ่งยวดที่จะคืนดีกับดิน ถึงขนาดคว้ามือเขามากุมไว้ ขอให้เขาลืมเรื่องในอดีตแล้วมาเริ่มต้นกันใหม่ ดินลังเลไม่มั่นใจที่
ฮันนี่พูดมาจะเป็นความจริง
“ฮันนี่รู้ด้วยซ้ำว่าหัวใจของดินก็ยังมีฮันนี่...ฮันนี่รักคุณมากนะคะดิน” ฮันนี่โผกอดดินแน่น ทันใดนั้นน้ำฟ้าปราดเข้ามากระชากยัยตัวแสบออก สั่งห้ามมายุ่งกับแฟนของเธออีก
“ฉันรู้นะว่าเธอทำใจไม่ได้ที่ต้องมากินน้ำใต้ศอกฉัน เลิกเถอะฟ้า...เพราะสุดท้ายคนที่เสียใจก็คือเธอ”
“ฉันจะเสียใจทำไม ในเมื่อฉันรักคุณดินหมดใจ” น้ำฟ้า โกหกหน้าตาเฉย
“แต่ผมเคยเป็นแฟนคุณฮันนี่นะ...คุณฟ้า”
“นายเป็นคนให้สติฉันเองไม่ใช่หรือว่า คนเราต่างมีอดีตด้วยกันทั้งนั้น เราแก้อดีตไม่ได้ แต่กำหนดอนาคตได้นี่คะ ที่รักคะ เราไปหาคุณแม่กันเถอะค่ะ ท่านรอคุยเรื่องงานแต่งของเรา” น้ำฟ้าว่าแล้วควงแขนดินเดินเย้ยออกไป ฮันนี่มองตามเจ็บแค้นใจมาก
ooooooo
ในเวลาต่อมา น้ำฟ้ากับดินมาถึงบ้านสดใส ดินอดถามไม่ได้ น้ำฟ้าเกิดพิศวาสอะไรเขาขึ้นมาถึงได้กลับมาแย่งเขาคืน น้ำฟ้าไม่มีวันมีจิตพิศวาสคนมีตำหนิอย่างดินแน่ๆ ถ้าไม่ใช่เพราะแม่ และเธอหวังว่าเขาคงไม่คิดว่าที่เธอกลับมาคบกับเขาเพราะความรัก ดินรู้แต่แรกแล้วว่าเธอทำทุกอย่างเพื่อแม่ และที่สำคัญ คนอย่างเธอไม่มีทางมองข้ามข้อเสียของใคร เพราะเธอไม่เคยรักใครจริง
“นี่นายหลอกด่าฉัน” น้ำฟ้าโวยลั่น
“อย่าโหวกเหวกสิ...เดี๋ยวแม่คุณได้ยินนะว่าเราไม่รักกัน”
“จำไว้...ทำตัวดีๆแล้วก็พูดตามบทที่ฉันบอก คิดอะไรไม่ออกก็นั่งเฉยๆ ที่เหลือฉันจัดการเอง...”
หลังจากติวเข้มให้ดินเรียบร้อย น้ำฟ้าพาเขาเข้าพบสดใส ยื่นแฟ้มประวัติของดินให้แม่พิจารณา เธอปั้นแต่งประวัติ ของดินจนเว่อร์ว่าเขามาจากครอบครัวมหาเศรษฐี พ่อของเขาทิ้งมรดกไว้ให้เขามหาศาล และยังมีภาพถ่ายของดินท่องเที่ยวไปตามสถานที่สำคัญๆทั่วโลกมาประกอบ สดใสอด สงสัยไม่ได้ ไปเที่ยวแบบนี้จะเอาเวลาที่ไหนไปทำมาหากิน น้ำฟ้าย้ำกับแม่อีกครั้ง ดินไม่ต้องทำงานก็มีกินเพราะรวยมาก
ดินนั่งฟังเงียบๆอยู่นาน ขอพูดบ้าง “ไม่ใช่ครับ...คือผม...ได้เดินทางไปทั่วโลกเพราะผมเป็นช่างภาพ ผมเรียนถ่ายภาพมาจากอังกฤษครับ ถ่ายภาพสารคดี ส่งนิตยสารชั้นนำของโลกครับ”
“บอกตามตรงนะนายดิน เห็นหน้าครั้งแรกแม่คิดว่าเป็นคนจน แต่พอฟังประวัติแล้วแม่โล่งใจ ที่นายดินดูแลฟ้าได้ แม่ไม่อยากได้ลูกเขยจน” สดใสตรงไปตรงมาไม่มีอ้อมค้อม น้ำฟ้ารีบตัดบทชวนทุกคนกินมื้อเที่ยงเพราะไม่อยากให้ดินโม้เรื่องถ่ายภาพ เกรงแม่จะไม่ปลื้ม...
ขณะสดใสกำลังจะลงมือกินอาหาร น้ำฟ้าร้องทักทำไมแม่ไม่กินยาแก้อาเจียนก่อน สดใสลืมตัวย้อมถามว่ากินทำไม น้ำฟ้าท้วงแม่จำไม่ได้หรือคนป่วยเป็นมะเร็งเม็ดเลือดขาวจะมีอาการเบื่ออาหาร และอาเจียนบ่อยต้องกินยาแก้อาเจียนก่อนกินข้าว สดใสรู้ตัว รีบหัวเราะกลบเกลื่อน
“แม่เล่นมุก...เป็นไงขำมั้ยลูก”
น้ำฟ้าไม่ขำด้วยหันไปถามหายาของแม่จากน้ำฝน สดใสรีบบอกให้จอห์นไปหยิบยาจากชั้นวางของในครัว น้ำฟ้า ดูเมื่อครู่แล้วไม่เห็นมีซองยาแถวนั้น สดใสแกล้งตบอกผาง
“ตายจริงยาหมด...ไม่เป็นไรจ้ะ เดี๋ยวพรุ่งนี้แม่ค่อยไปเบิกยา”
น้ำฟ้าไม่ยอม จะพาแม่ไป รพ.ตอนนี้เลย เธออยาก เจอหมอด้วยตัวเองจะได้สอบถามอาการของแม่ สดใสหน้าเสีย กลัวความลับแตก แต่เหมือนฟ้าเป็นใจ เสียงมือถือของน้ำฟ้ากับของดินดังขึ้นพร้อมกัน บอสซ่าส์โทร.ตามน้ำฟ้าให้รีบกลับบริษัทมีงานด่วน ขณะที่บีบีโทร.มาแจ้งดินว่า เขาโดนไล่ออก สดใสฉวยโอกาสทันที
“แม่ว่าลูกมีงานด่วน...รีบกลับออฟฟิศเถอะ”
“เดี๋ยวฝนกับจอห์นจะพาแม่ไปหาหมอเองค่ะ พี่ฟ้าไม่ต้องเป็นห่วง”
พอน้ำฟ้ากับดินลับสายตา สดใสถอนใจ โล่งใจ กำชับน้ำฝนกับจอห์นว่าทีหน้าทีหลังต้องซื้อวิตามินมาใส่ซองเตรียมไว้อย่าให้ขาด...
ผ่านไปไม่นานนัก น้ำฟ้ากับดินมาถึงออฟฟิศ บอสซ่าส์ เอาซองขาวมายื่นให้ดินด้วยตัวเอง อ้างดินไม่ผ่านโปรฯ น้ำฟ้าลืมตัวยิ้มสะใจ บีบีโวยวายลั่น ถ้าบอสไล่ดินออกก็เท่ากับไล่น้ำฟ้าออกด้วย แล้วหันไปพยักพเยิดกับน้ำฟ้า เป็นทำนองให้ปกป้องแฟนตัวเอง น้ำฟ้าเพิ่งนึกได้ รีบเออออทันที
“ใช่ค่ะ...ถ้าบอสไล่นายดินออก ฟ้าก็ขอลาออกด้วย...นายดินเป็นลูกน้องฟ้า ถ้าบอสไม่ให้ผ่านก็เท่ากับฟ้าดูแลลูกน้องไม่ดี...ฟ้าขอลาออกค่ะ” น้ำฟ้าท่าทางเอาจริง บอสซ่าส์รีบดึงซองคืนจากดิน แล้วทำเป็นหัวเราะ
“บอสแค่ล้อเล่นขำๆ...ฟ้า...ไปรับงานจากลูกค้า ข้อมูลอยู่ในแฟ้มนี้แล้ว” บอสซ่าส์ส่งแฟ้มให้น้ำฟ้า แล้วเดินหน้างอกลับห้องทำงานตัวเอง น้ำฟ้าเปิดแฟ้มดู พบแต่แผนที่
ไม่มีชื่อบริษัทที่จะให้ไปติดต่อ และไม่บอกชื่อลูกค้า บีบีบ่นอุบ ท่าทางลูกค้ารายนี้จะประสาท ไม่รู้บอสซ่าส์ไปรับงานได้อย่างไร...
ทั้งดิน น้ำฟ้า และบีบีต้องแปลกใจมากเมื่อมาถึงจุดหมายตามแผนที่ในแฟ้มพบว่า ลูกค้ารายนี้คือร้านรักนิรันดร์สตูดิโอ ธีรเทพต้องการได้อยู่ใกล้ชิดน้ำฟ้า ถึงขนาดลงทุนจ้างบริษัทเพอร์เฟคดรีมมาจัดงานให้ บีบีรู้เท่าทันความต้องการของธีรเทพ ทำท่าจะเอาเรื่อง
“อย่าบีบี...บอสกำชับว่างานนี้พลาดไม่ได้ เพราะเขาจ่ายหนัก” น้ำฟ้ารีบเข้าไปนั่งกั้นกลางระหว่างบีบีกับธีรเทพ บีบีจำใจนั่งฟังธีรเทพพูดอย่างสงบเสงี่ยม
“ในโอกาสครบรอบห้าปีรักนิรันดร์สตูดิโอ ผมต้องการจัดงานแกรนด์โอเพนนิ่งให้ยิ่งใหญ่ พร้อมกับเปิดตัวบริการจัดหาคู่เพื่อทำให้เวดดิงของผม เป็นสตูดิโอเวดดิงที่ครบวงจร” ธีรเทพวางมาด
“ได้ค่ะ...ทางเราสามารถทำได้และดีอย่างแน่นอน งานนี้บีบีจะเป็นคนรับผิดชอบนะคะ” น้ำฟ้าโบ้ยให้บีบี
“ไม่ได้ครับ งานนี้ต้องอยู่ในการดูแลของคุณฟ้าเท่านั้น” ธีรเทพเสียงหนักแน่นจริงจัง
ooooooo
