เส้นตายสลายโสด
ตอนที่ 12
น้ำฝนกับจอห์นได้ยินเสียงแก้วตกแตกรีบ
วิ่งกลับมาดู เห็นน้ำฟ้ากำลังต่อว่าแม่ที่โกหกเธอว่า ป่วยหนัก
“แม่จะโกหกฟ้าเพื่อแช่งตัวเองทำไมลูก แช่งตัวเองชัดๆ แม่ป่วยจริงๆนะ...โอย...ลมขึ้น น้ำฝนช่วยทีซิ”
น้ำฝนกับจอห์นรีบเข้ามาดูแลสดใส น้ำฟ้ายืนยันว่าได้ยินแม่พูดชัดเจนว่าคิดถูกหรือคิดผิดที่โกหกเธอว่าท่านเป็นมะเร็ง สดใสมองสบตาดินเป็นทำนองขอความช่วยเหลือ
“แต่ผมไม่เห็นจะได้ยินอย่างที่คุณได้ยิน...แม่คุณบอกว่า คิดถูกหรือคิดผิด น่าจะโกหกน้ำฟ้าว่าไม่ได้ป่วยเป็นมะเร็งต่างหาก...คุณหูเฝื่อนไปเอง” ดินโกหกหน้าตาย
“ไม่...ฉันปกติดีทุกอย่าง”
“แต่ช่วงนี้คุณดูเครียดมาก มันอาจทำให้คุณเบลอ ได้ยินได้ฟังอะไรผิดเพี้ยนไปก็ได้”
สดใส น้ำฝน และจอห์นประสานเสียงอย่างพร้อมเพรียงกันว่าใช่ น้ำฟ้าสีหน้าครุ่นคิดคล้อยตาม ทรุดตัวลงนั่ง พึมพำกับตัวเองหรือเธอจะเครียดขึ้นมาจริงๆ ดินมองน้ำฟ้าด้วยความสงสาร...
หลังจากน้ำฟ้ากินยานอนหลับไปเรียบร้อย สดใสขอร้องน้ำฝน จอห์น และดินช่วยกันปกปิดเรื่องนี้ไว้ก่อน ขืนน้ำฟ้ารู้ทุกอย่างจบเห่ กลับไปขึ้นคานเหมือนเดิม ดินทักท้วงในเมื่อน้ำฟ้ารักคุณวี อย่างไรเสียงานแต่งงานก็ต้องเกิดขึ้น สดใสไม่วางใจ นิสัยของน้ำฟ้าคาดเดาได้ยาก รอให้งานแต่งงานผ่านไปก่อนดีที่สุด...
ระหว่างทางกลับบ้าน ดินตัดสินใจเดินแผนใหม่ ในเมื่อใช้ไม้แข็งไม่ได้ผล เขาเปลี่ยนไปใช้ไม้อ่อนแทนเพื่อหลอกล่อให้ฮันนี่ไปจากบ้านของเขา โดยสัญญาว่าจะไปกินข้าวกลางวันกับเธอทุกวันและไปส่งเธอหลังเลิกงานทุกเย็น แถมพรุ่งนี้นัดไปหาฤกษ์แต่งงานกัน ฮันนี่จึงยอมเก็บกระเป๋าเสื้อผ้ากลับบ้าน แต่แทนที่สายหยุดจะดีใจที่กำจัดยัยตัวแสบไปได้ เธอกลับประท้วงดินด้วยการไม่ร่วมวงกินข้าวด้วย
กอหญ้าเองก็คว้าจานข้าวลุกหนี
ดินต้องร้องเรียกไว้ “เดี๋ยว กอหญ้า...แม่โกรธอะไรพี่”
“ก็กินอยู่กับปาก อยากอยู่กับท้อง”
“พี่ก็ทำให้ฮันนี่ยอมกลับไปอยู่บ้านแล้วนะ แม่จะได้สบายใจ”
“สบายใจเพราะยัยนั่นกลับไปอยู่บ้านแล้วก็จริง แล้วเรื่องที่พี่ดินรับปากยัยนั่นจะไปหาฤกษ์แต่งงานล่ะ...เอาไปเลย ตำแหน่งผู้ชายงี่เง่าที่สุดแห่งปี” กอหญ้าแดกดันแล้วเดินหนี ดินหนักใจที่มีแต่คนเข้าใจตนเองผิดๆ
ooooooo
สายของวันใหม่ ขณะน้ำฟ้ากำลังนั่งรอคุณวีอยู่ในห้องทำงานของเขา เคทเปิดประตูห้องเข้ามา น้ำฟ้าเงยหน้าขึ้นมองผู้มาใหม่ ก่อนจะยิ้มให้อย่างเป็นมิตรทั้งที่ไม่เคยเห็นหน้ากันมาก่อน แต่เคทกลับจ้องน้ำฟ้าเขม็ง ไม่ยิ้มตอบ น้ำฟ้ายิ้มค้าง เบือนหน้าหนีเซ็งๆ เคทลงนั่งที่โซฟาใกล้น้ำฟ้ามากจนเธอสะดุ้ง ขยับหนี
“สวัสดีค่ะคุณน้ำฟ้า”
“เราเคยรู้จักกันมั้ยคะ”
“เธอไม่รู้จักฉัน แต่ฉันรู้จักเธอดี...ว่าที่เจ้าสาวของคุณวี”
“อ๋อค่ะ เรื่องงานแต่งงานของเรา ใครๆก็พูดถึงแบบว่าทอล์กออฟเดอะทาวน์น่ะค่ะ”
“อีกไม่นาน...คงได้ทอล์กกันมากกว่านี้” เคทยิ้มให้น้ำฟ้าอย่างเยือกเย็น จนน้ำฟ้ารับความรู้สึกนั้นได้ กลั้นใจถามสาวสวยเบื้องหน้าว่าเป็นเพื่อนของคุณวีหรือ เคทไม่ตอบ มองน้ำฟ้านิ่ง จังหวะนั้น คุณวีเปิดประตูห้องทำงานเข้ามา เห็นเคทนั่งอยู่กับน้ำฟ้าถึงกับหน้าเจื่อนอย่างเห็นได้ชัด
“สวัสดีค่ะวี...แนะนำฉันกับว่าที่เจ้าสาวของคุณหน่อยสิคะ”
“เอ่อ...ฟ้าได้คุยกับเพื่อนของคุณวีแล้วค่ะ แต่ยังไม่ทราบชื่อ”
“คุณฟ้าครับ...นี่คือ...เคท...เอ่อ...”
เคทปรายตามองคุณวี ก่อนจะแนะนำตัวเองให้น้ำฟ้ารู้จักว่าเป็นเพื่อนเก่าของคุณวี เพิ่งมาจากอเมริกา คุณวีมองเคทแปลกใจ น้ำฟ้ายินดีที่ได้รู้จักเคท
“พอดีมีเรื่องด่วนอยากจะคุยด้วย...คุณน้ำฟ้าคงไม่ว่านะคะ ถ้าจะขอยืมตัวว่าที่เจ้าบ่าวของคุณไปสักพัก”
น้ำฟ้ายังไม่ทันจะอนุญาต เคทควงแขนคุณวีเดินลิ่วออกไป น้ำฟ้าหงุดหงิดมาก ตัดสินใจตามทั้งคู่ไป
ooooooo
ที่ร้านอาหารหรูในโรงแรมแห่งหนึ่ง ฮันนี่ควงแขนดินเดินเฉิดฉายเข้าไปนั่งโต๊ะด้านในสุดของร้าน
“พามากินข้าวร้านหรูไฮ และก็สัญญาว่าจะมาเจอฮันนี่บ่อยๆแบบนี้ ค่อยหายงอนหน่อย ไม่งั้นฮันนี่ไม่ยอมกลับไปอยู่บ้านจริงๆด้วย...กินอะไรดีคะดิน”
“อะไรก็ได้...คุณรู้นี่ว่าผมชอบกินอะไร...ตามสบายนะ เดี๋ยวผมขอตัวเข้าห้องน้ำก่อนนะครับ” ดินเดินออกมาเพื่อ
ลดความอัดอั้นตันใจ โดยไม่รู้ว่าที่ล็อบบี้ในโรงแรมแห่งนี้
คุณวีพาเคทมานั่งที่โซฟารับรองแขกไม่ห่างจากห้องอาหารที่เขามา เคทมีท่าทางที่ไม่ค่อยชอบใจนัก ก่อนจะว่าประชดคุณวี
“ลากฉันมาคุยที่นี่...สงสัยจะกลัวนังเมียน้อยได้ยินว่าเราจะคุยอะไรกัน”
คุณวีโต้ทันควัน น้ำฟ้าไม่ใช่เมียน้อยของตน เคทแย้งจะไม่ใช่เมียน้อยได้อย่างไรในเมื่อเธอยังเป็นเมียถูกต้องตามกฎหมายของเขาอยู่ คุณวีเถียงไม่ออก ทำหน้าบอกบุญไม่รับ
“สนุกจังที่ได้เห็นหน้าคุณตอนนี้”
“มีความสุขกับการทรมานคนอื่นมากใช่มั้ย”
“ใช่...และจะยิ่งทรมานมากกว่านี้แน่ ถ้าคุณไม่ยอมรับเงื่อนไขการหย่าของฉัน” เคทเห็นคุณวีทำท่าฮึดฮัดขู่เสียงกร้าว “คุณปกปิดอะไรไว้บ้างทำไมฉันจะไม่รู้...ถ้าอยากให้นังเมียน้อยรู้เรื่องฉันกับคุณก็เอาสิ”
คุณวีโกรธมาก ไม่ทันสังเกตเห็นน้ำฟ้าสะกดรอยตามมาแอบฟังอยู่ข้างเสาอย่างอยากรู้อยากเห็น ดินกำลังจะเดินเข้าห้องน้ำตอนที่เห็นน้ำฟ้ายืนชะเง้อคอยาวอยู่ตรงมุมเสาใกล้ล็อบบี้ เขามองตามสายตาเธอเห็นคุณวีนั่งอยู่กับหญิงสาว เข้ามายืนซ้อนด้านหลังน้ำฟ้า ร้องถามแอบดูคุณวีทำไม
“ก็คุณเคทเพื่อนคุณวีน่ะสิ ปาดหน้าเค้กแย่งตัวคุณวีมาเฉยเลย” น้ำฟ้านึกขึ้นได้ว่าพูดมากไป ตกใจหันหลังมามอง เห็นดินยืนอวดลักยิ้มอยู่ก็ตกใจ “นายอีกแล้วเหรอ...มาทำไม”
“มากินข้าวกับฮันนี่”
“ใช่สินะ รวยนี่ กินข้าวแกงธรรมดาคงไม่สมฐานะแล้ว...ชิ...นายจะไปไหนก็ไป” น้ำฟ้าพูดจบดันหลังดินให้กลับไป แล้วหันไปสนใจคุณวีกับเคทต่อ ดินมองข้ามไหล่ น้ำฟ้าไปทางคุณวีด้วยท่าทีไม่สบายใจ ก่อนตัดสินใจคว้ามือถือขึ้นมาโทร.บอกคุณวีเรื่องน้ำฟ้ามาแอบสะกดรอยตาม คุณวีหันขวับไปมองทันที น้ำฟ้าหลบได้ทันอย่างหวุดหวิด คุณวีไม่เห็นใครจะลุกไปดู เคทคว้ามือไว้
“จะไปไหน ยังคุยกันไม่รู้เรื่องเลย”
“รอมาได้ตั้งนาน รออีกนิดจะเป็นไรไป แล้วผมจะติดต่อมา ตอนนี้ผมมีธุระด่วน”
ระหว่างที่คุณวีกำลังแกะมือเคทออกเพื่อจะเดินไปดูน้ำฟ้า ฮันนี่ผ่านมาเห็นเข้า นึกสงสัยท่าทางของหญิงสาวคว้ามือถือขึ้นมาถ่ายรูปเธอไว้ กะจะให้มิ้นท์ลองไปสืบประวัติเธอดูว่ามีความสัมพันธ์ระดับไหนกับคุณวี...
ในเวลาเดียวกัน น้ำฟ้ารีบสาวเท้าเดินหนี แปลกใจคุณวีรู้ได้อย่างไรว่าเธอแอบดูอยู่ นึกขึ้นได้ ต้องเป็นฝีมือดินแน่ๆ ตามไปดักหน้าห้องน้ำชาย พอเห็นหน้าดินเท่านั้น ต่อว่าต่อขานเป็นการใหญ่ที่มาจุ้นจ้านเรื่องของเธอ ดินทำไก๋ไม่รู้ว่าเธอพูดเรื่องอะไร
“ก็เมื่อกี้ไง คุณวีหันมาเหมือนรู้ว่าฉันอยู่ตรงนั้น ถ้าไม่ใช่นายปากโป้งแล้วจะเป็นใคร” น้ำฟ้าสีหน้าเอาเรื่อง ดินยังคงทำไม่รู้ไม่ชี้ ฮันนี่เดินมาตามดิน เห็นอยู่กับน้ำฟ้าทำแอ๊บแบ๊วใส่
“อุ๊ยตายน้ำฟ้ามาอยู่ที่นี่ได้ไง...เอ๊ะ แล้วเมื่อกี้ฉันเห็นแฟนเธอกับผู้หญิงตรงโน้น...เอ๊ะ...แต่เธอมาอยู่กับแฟนฉันตรงนี้...เอ๊ะ...”
“เอ๊ะ...แล้วเธอมาจากไหน เพิ่งออกมาจากห้องน้ำรึก็เปล่าทำไมปากเน่าเหมือนไปกินอะไรมาจากห้องน้ำ”
น้ำฟ้าด่าจบเดินเชิดออกไป ฮันนี่โกรธจะตามไปเอาเรื่องแต่ดินรั้งตัวไว้ ขอร้องอย่ามีเรื่องกันเลย แล้วกึ่งจูงกึ่งลากฮันนี่กลับห้องอาหาร
ooooooo
ในเวลาต่อมา น้ำฟ้ากลับถึงคอนโดฯที่พักอย่างอารมณ์บูด ทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาข้างๆบีบีซึ่งนั่งเหม่อใจลอย น้ำฟ้าสงสัยเพื่อนรักเป็นอะไรไป ไม่พูดไม่จา
“ฟ้า...ฉันเป็นอะไรไม่รู้ ครั่นเนื้อครั่นตัวใจหวิวๆเหมือนจะเป็นลม ขมในปาก อยากอ้วก บวกเลขผิดๆถูกๆ”
“แกป่วย” น้ำฟ้าสรุปดื้อๆบีบีคิดคล้อยตาม ตัวเองคงจะป่วยจริงๆขอตัวเข้านอน น้ำฟ้าไม่ติดใจอะไร เพราะมัวแต่คิดเรื่องของตัวเอง...
ขณะที่บีบีมีอาการแปลกๆจนต้องรีบเข้านอน ธีรเทพก็รู้สึกไม่ต่างจากบีบี เพียงแต่เขามีอาการเหมือนใจจะขาดเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งอย่าง ดินฟันธงทันทีว่าธีรเทพหิวจนหน้ามืดตาลาย ธีรเทพตบเข่าตัวเองฉาดใหญ่
“ฉันก็ว่าอย่างนั้นแหละ ฉันหิวข้าว มิน่า ใจสั่นพอๆกับมือสั่น”
ดินเห็นธีรเทพไม่ได้เป็นอะไรมาก รีบไล่ให้กลับบ้าน ธีรเทพเข้าไปกอดดิน ออดอ้อนขออยู่ต่ออีกหน่อยอย่าเพิ่งไล่ เขาไม่อยากนอนคนเดียวตอนนี้ สายหยุดจะเข้ามาตามดินไปกินข้าวเย็น เห็นภาพนั้นพอดี ตกใจร้องเอะอะ ดินผลักธีรเทพออก
“อย่าถือคนบ้าอย่าว่าคนเมาครับแม่”
สายหยุดยิ้มขำ ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่ายังเคืองลูกชายอยู่ เชิดหน้าใส่กลับออกไป ธีรเทพกระซิบถามดินทะเลาะกับแม่หรือ ดินไม่ใช่แค่ทะเลาะกับแม่คนเดียว ทะเลาะกับน้องด้วย ไม่นานนัก ธีรเทพกับดินเห็นต้นมาส่งกอหญ้าหน้าบ้าน สองหนุ่มสาวหยอกล้อกันจนธีรเทพอดสงสัยไม่ได้ว่าคู่นี้ชักจะมีอะไรไม่ชอบมาพากล
“เพิ่งจะรู้สึกหรือ”
“เฮ้ย...แสดงว่ามันมีอาการมานานแล้วหรือ ทำไมฉันไม่เห็นวะ”
“ก็แกมัวแต่ไปตามติดคุณบีบีอยู่ แกจะมองเห็นอะไรได้”
“แกพูดดีๆนะ ฉันตามยัยนั่นเพราะมันมีเหตุ...ไม่ได้คิดอะไรเลยนะเว้ย...คิดไม่ลง” ธีรเทพร้อนตัวขึ้นมาทันที ดินกระเซ้า ถ้าไม่ได้คิดอะไรกับบีบีก็ไม่เห็นต้องโวยวาย...
กอหญ้าคิดถึงต้นแล้วอดยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ไม่ได้ สายหยุดเห็นลูกนั่งอมยิ้มอยู่คนเดียว เข้ามาทักอย่างรู้ทัน
“ก็โอนะ...คนทำงานทำการ ถึงจะดูต๊องๆ แต่ก็ดูจริงใจดี”
“แม่พูดอะไรก็ไม่รู้ หนูไปกินข้าวดีกว่า” กอหญ้าเขิน เดินหน้าแดงเข้าบ้าน สายหยุดมองตามอย่างเอ็นดู
“เรามีความสุข...ก็เหลือแต่พี่ชายเรานั้นแหละ...เฮ่อ” สายหยุดคิดถึงเรื่องของดินแล้วเศร้าใจ
ooooooo
น้ำฟ้ายังคาใจเหตุการณ์เมื่อตอนกลางวัน ค่ำมืดดึกดื่นยังตามมาถามดินถึงบ้านว่ารู้เรื่องอะไรของคุณวีกับเคทอีกบ้าง ดินปฏิเสธเสียงแข็งว่าไม่รู้ไม่เห็นอะไรทั้งนั้น น้ำฟ้าไม่เชื่อ คาดคั้นให้เขาบอกความจริง
“บางทีความฉลาดมันก็เป็นดาบสองคมนะ มันอาจจะทำให้คุณไม่ถูกหลอกง่ายๆ แต่ในขณะเดียวกัน มันก็ทำให้คุณเป็นโรคหวาดระแวง” ดินเล่นลิ้นไปเรื่อย ทันใดนั้น มีเสียงดังขึ้นด้านหลัง
“คุณอยากรู้อะไร ถามผมดีกว่ามั้ยครับ”
น้ำฟ้าหันมองตามเสียง เห็นคุณวียืนมองอยู่ก็ตกใจ ระคนแปลกใจ “คุณวีมาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ”
“ผมมาได้สักพัก แต่พวกคุณไม่ได้ยินเสียงรถของผมเอง” คุณวีมองดินอย่างหวาดระแวง จากนั้น คุณวีกับน้ำฟ้าแยกตัวไปคุยเพียงลำพังสองต่อสอง คุณวีโกหกน้ำฟ้าว่าเคทเป็นเพื่อนของเขารู้จักกันที่อเมริกา น้ำฟ้าคาใจ ถ้าเป็นแค่เพื่อนกัน ทำไมต้องไปคุยกันส่วนตัวขนาดนั้น
“แสดงว่าเป็นคุณจริงๆที่แอบดูผมอยู่”
“เปล่านะคะ...ฟ้าไม่ได้ไป แต่...แค่แอบถามคุณเลขาฯ”
“เหรอครับ...แต่ผมคุยโทรศัพท์กับคุณ...” คุณวียั้งปากไว้ทัน รีบคว้ามือน้ำฟ้ามากุมไว้ เปลี่ยนเรื่องพูดกลบเกลื่อน “คุณพูดเหมือนไม่ไว้ใจผม...ผมไม่มีอะไรกับเคท...คุณฟ้าเชื่อใจผมนะครับ”
น้ำฟ้าพยักหน้ารับคำ คุณวีดึงเธอมากอดไว้ ในใจกลับนึกเคืองดิน คิดว่าเขามีเบื้องหน้าเบื้องหลัง...
หลังจากแยกกับนํ้าฟ้า คุณวีย้อนกลับมาต่อว่าดิน ทำไมถึงโทร.มาบอกเขาว่านํ้าฟ้าตามเขามา ดินแค่อยากให้คุณวีรู้ตัวจะได้ไม่เผลอทำอะไรให้นํ้าฟ้าจับพิรุธได้
“แต่คุณฟ้าไม่ได้บอกอย่างนั้น เธอไม่ได้ตามผมไป และผมกำลังคุยกับเคทเพื่อแก้ปัญหาของผม แต่มันก็ยังไม่จบ ผมถึงได้มาถามว่าคุณต้องการอะไร”
“คุณฟ้าบอกกับคุณอย่างนั้นหรือ”
“และผมก็เชื่อเธอมากกว่าเชื่อคุณ ผมไม่เชื่อว่าคุณจะปรารถนาดีกับผมอย่างจริงใจ”
“แต่ผมปรารถนาดีกับคุณและคุณฟ้าจริงๆ”
“เหรอครับ...งั้นคุณบอกผมสิว่าคุณไม่ได้หลงรักคุณฟ้า” คุณวีเห็นดินนิ่งอึ้ง พูดขึ้นอีกว่า “คุณตอบผมไม่ได้ คงไม่มีเหตุผลอะไรที่ทำให้ผมเชื่อคุณว่าคุณไม่ได้คิดจะสร้างสถานการณ์เพื่อทำให้ผมกับคุณฟ้ามีปัญหากัน...สวัสดีครับ” คุณวีพูดจบ หันหลังกลับ ดินมองตาม เครียดที่ถูกเข้าใจผิดตลอด
ooooooo
ที่ร้านรักนิรันดร์สตูดิโอ ธีรเทพ บีบี กอหญ้า ต้น รวมทั้งคุณวีต่างตกใจที่นํ้าฟ้าตัดสินใจเลื่อนงานแต่งงานให้เร็วขึ้น ธีรเทพคัดค้าน งานแต่งงานไม่ควรจัดแบบฉุกละหุกเช่นนี้ นํ้าฟ้ายืนยันให้จัดให้ได้ ไหนธีรเทพคุยนักคุยหนาว่าไม่มีอะไรที่รักนิรันดร์สตูดิโอจะทำไม่ได้ ดินรับปากจะทำให้ได้ สำหรับร้าน ของเขาไม่มีคำว่าทำไม่ได้
“ก็ดีที่รู้ว่าลูกค้าคือพระเจ้า...เห็นมั้ยคะคุณวี ทีนี้ก็ไม่มีอะไรต้องห่วง”
คุณวีอึกอักหนักใจ แต่ต้องเก็บอาการไว้ไม่ให้มีพิรุธ พอเห็นปลอดคนเขาแอบเรียกดินมาต่อว่าที่ไปรับปากกับ
นํ้าฟ้าแบบนั้น เพราะเขายังเคลียร์กับเคทไม่เรียบร้อย ดินไม่สนใจ นั่นเป็นปัญหาของคุณวีไม่ใช่ของเขา เนื่องจากเขามีหน้าที่ต้องบริการลูกค้าร้านของเขาให้ได้รับความพอใจสูงสุด
“ความพอใจสูงสุดของคุณคือเห็นผมพังต่างหาก”
“ผมไม่ได้ต้องการเห็นคุณพัง แต่ผมต้องการเห็นคุณฟ้ามีความสุข คุณฟ้าต้องได้แต่งงานในวันที่เธอต้องการ คุณรับปากกับผมแล้วว่าจะจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อย ทำให้ผมยอมปิดปากเรื่องนี้ คุณรีบไปจัดการเรื่องของคุณดีกว่ามาคอยหาเรื่องผม” ดินพูดจบเดินหนี คุณวีมองตามดินไม่พอใจ
สักพัก ทั้งคู่กลับมาที่ห้องรับรองลูกค้า เห็นธีรเทพ บีบี ต้นกับกอหญ้ากำลังช่วยกันติดต่อประสานงาน เพราะเลื่อนงานแต่งงานให้เร็วขึ้น ทั้งเปลี่ยนวันและเวลาในบัตรเชิญ ติดต่อห้องจัดเลี้ยง รวมทั้งติดต่อคนงานที่จะมาช่วยจัดซุ้มตกแต่งประดับประดาภายในงาน โดยมีนํ้าฟ้ายืนมองทุกคนทำงานอย่างพึงพอใจ ขณะที่ทุกคนกำลังวุ่นวายกับงานตรงหน้า ฮันนี่โผล่เข้ามาในร้าน ตรงมาควงแขนดิน
“คงกำลังยุ่งอยู่ใช่มั้ย...เอ๊ะ จะมีใครพาฉันไปดูชุดแต่งงานได้บ้างนะ”
ธีรเทพขยับจะเข้าไปบริการฮันนี่ แต่ถูกบีบีคว้าตัวเอาไว้ สั่งให้เขาบอกเด็กในร้านคนไหนก็ได้พาแม่นั่นไปแทน ฮันนี่อยากได้แต่ระดับผู้บริหาร พวกไก่กาเธอไม่ต้องการ ดินอาสาจะพาไปเอง อยากได้แบบไหนขอให้บอก ฮันนี่ต้องการแบบหรูเลิศ และที่สำคัญต้องแพงกว่าชุดของยัยนํ้าเน่า นํ้าฟ้ามองฮันนี่ตาวาว แต่เธอไม่สนใจ
“ไม่ต้องลำบากดินหรอกค่ะ...เดี๋ยวฮันนี่จะเข้าไปดูเอง” ฮันนี่ขึ้นไปยังห้องลองชุดเจ้าสาว โดยมีนํ้าฟ้ามองตามไม่ไว้ใจ ครู่ต่อมา ฮันนี่มาถึงห้องลองชุดเจ้าสาว เห็นชุดแต่งงานของนํ้าฟ้าสวมอยู่ในหุ่นตั้งไว้กลางห้อง เอื้อมมือไปจับชุดนั้นขึ้นมามองอย่างริษยา
“ทำไมแกถึงได้แซงหน้าฉันตลอดนังนํ้าเน่า” ฮันนี่จะกระชากชุดนํ้าฟ้าออกจากหุ่น แต่นํ้าฟ้าคว้ามือเธอไว้
“จะทำอะไรชุดของฉัน...จ้องจะทำลายฉันจนวินาทีสุดท้ายให้ได้เลยใช่มั้ย...เธอนี่มันน่าสมเพช ฉันจะบอกอะไรให้นะ ที่ฉันแซงหน้าเธอได้เพราะฉันใช้กึ๋นตัวเองจนทำให้ฉันมีวันนี้ ไม่ใช่ด้วยการคอยทำลายคนอื่นให้ย่อยยับแล้วชูตัวเองขึ้นมาเหมือนที่เธอทำ”
ฮันนี่ไม่สนใจ ขอแค่ทำให้นํ้าฟ้าย่อยยับ ต่อให้ต้องฆ่าแกงกันเธอก็จะทำ นํ้าฟ้าเสียใจกับฮันนี่ด้วย เพราะวันนั้นไม่มีทางมาถึงแน่นอน และคนที่จะกระอักเลือดตายก็คือฮันนี่ ไม่ใช่เธอ นํ้าฟ้าถอดชุดแต่งงานออกจากหุ่นแล้วผละจากไป ทิ้งให้ฮันนี่ยืนเคียดแค้นอยู่ตรงนั้น...
หลังจากปะทะคารมกับฮันนี่พอหอมปากหอมคอ
นํ้าฟ้านำชุดแต่งงานกลับไปอวดแม่ สดใสเป็นปลื้มมาก อยากให้ถึงวันแต่งงานของนํ้าฟ้าเร็วๆ และสนับสนุนลูกเต็มที่ที่เลื่อนวันแต่งงานเร็วขึ้น เพราะเธอเหลือเวลาน้อยเต็มทีแล้ว จังหวะนั้น จอห์นเข้ามาพร้อมกับดอกไม้ช่อโต
“ว้าว จอห์น...ดอกไม้สวยจัง เอามาง้อนํ้าฝนหรือจ๊ะ” สดใสร้องทัก
“เปล่าครับ เอามาให้คุณแม่ต่างหาก เก็ทเวลหายเร็วๆนะครับคุณแม่”
สดใสรับมุกทันที ได้รับดอกไม้จากจอห์นแล้วรู้สึกดีขึ้นมาก นํ้าฝนหน้าบึ้งที่จอห์นไม่สนใจแม้แต่จะปรายตามองตนเอง งอนเดินหนี นํ้าฟ้ารีบตาม สดใสหันมาชมจอห์น
“ร้ายนักนะ ใช้แผนไม่สนใจให้แฟนงอนเนี่ย”
จอห์นยิ้มตอบ นํ้าฟ้าเป็นคนวางแผนนี้ให้เขาเอง จากนั้นว่าที่แม่ยายกับว่าที่ลูกเขยหัวเราะกันคิกคัก...
น้ำฟ้าถึงกับจิตตก สับสนกับชีวิต ไหนจะคิดเรื่องที่ฮันนี่หาว่าเธอกำลังจะแย่งผัวชาวบ้าน ไหนจะนึกน้อยใจที่ดินพยายามผลักไสให้เธอแต่งงานกับคุณวี และที่สำคัญใกล้เส้นตายที่มะเร็งจะคร่าชีวิตแม่เข้ามาทุกที เธอทนอัดอั้นตันใจไม่ไหว กรีดร้องขึ้นสุดเสียง บีบีตกใจ เปิดประตูห้องนอนน้ำฟ้าเข้ามาถามว่าเกิดอะไรขึ้น น้ำฟ้าโผกอดบีบีร้องไห้โฮ
“ใจเย็นๆเพื่อน อย่านอยด์...เรื่องนี้มันต้องมีทางออก แกทำบุญกรวดน้ำทุกวันเทวดาย่อมคุ้มครอง เชื่อฉัน” บีบีลูบหลังปลอบใจเพื่อนรัก น้ำฟ้าปรับทุกข์ให้บีบีฟัง ไม่รู้จะทำอย่างไรกับเรื่องนี้ดี บีบีแนะให้เดินหน้าต่อ
“แต่คุณวียังมีพันธะ ฉันไม่อยากได้ชื่อว่าแย่งสามีใคร ไม่นึกเลย คิดว่าเลือกคนดีเพอร์เฟกต์แล้วแท้ๆ”
“น่านไง...คนดีเพอร์เฟกต์ร้อยเปอร์เซ็นต์มันไม่มีในโลก”
“งั้นฉันจะยกเลิกงานแต่งงาน ฉันรับไม่ได้ ไม่ได้จริงๆ”
“โนๆๆๆ...ไม่เห็นหรือไงว่าคุณวีเป็นคนดีที่รักแกจริง แล้วแกก็รักเขา เรื่องนี้มันต้องมีตื้นลึกหนาบาง แกควรจะไปคุยกับเขาให้รู้เรื่องก่อนจะตัดสินใจ...บางอย่างยอมได้ก็ยอมเถอะฟ้า โดยเฉพาะอีโก้ของแกเนี่ย ลดๆลงบ้างถ้าไม่อยากขึ้นคานและทำให้แม่แกผิดหวัง”
น้ำฟ้าคิดคล้อยตามบีบี แต่ยังไม่ทันจะพูดอะไร มีเสียงกริ่งประตูห้องพักดังขึ้นเสียก่อน บีบีกับน้ำฟ้ารีบวิ่งไปเปิดประตูห้องพัก เจอดินกับคุณวียืนรออยู่ น้ำฟ้ามองคุณวีด้วยสายตาผิดหวัง ดินรู้งานคว้ามือบีบีเข้าลิฟต์ ลงไปรอฟังข่าวข้างล่าง เพื่อให้น้ำฟ้ากับคุณวีได้ปรับความเข้าใจกัน ทันทีที่ได้อยู่กันตามลำพัง น้ำฟ้าขอฟังเหตุผลจากคุณวีทำไมถึงทำแบบนี้คุณวีขอโทษที่ปิดบังเรื่องแต่งงานแล้ว
“ฟ้าจะไม่ยอมยกโทษให้ เพราะฟ้าไม่ชอบการโกหกหลอกลวงที่สุด ถึงจะมีเหตุผลที่ดีสักแค่ไหน แต่มันก็คือการโกหกอยู่ดี...ฟ้ารับไม่ได้...แต่ครั้งนี้...ฟ้าจะฟังก่อนที่ฟ้าจะตัดสินใจ”
“ผมยอมรับว่าผมเห็นแก่ตัวเพราะผมรักคุณมากไม่อยากเสียคุณไป ถึงได้โกหกคุณ”
“ใช่...เหตุผลของคุณมันเห็นแก่ตัวสิ้นดี ฟ้ารับไม่ได้”
“แต่ผมตั้งใจจะจัดการเรื่องทุกอย่างให้เรียบร้อยก่อนที่เราจะแต่งงานกัน ผมไม่มีวันทำให้คุณฟ้ามัวหมองอย่างที่เคทกล่าวหา ผมรักคุณ ไม่ได้รักเคท เข้าใจผมเถอะ”
“คุณกลับไปก่อนได้มั้ย...ตอนนี้ฟ้ายัง...ตอบอะไรคุณไม่ได้ทั้งนั้น”
“นายดินเป็นคนบอกเรื่องนี้กับคุณใช่มั้ยครับ” คุณวีเสียงกร้าวขึ้นมาทันทีที่เอ่ยถึงดิน
“ใครบอกก็ไม่สำคัญหรอกค่ะ สำคัญที่ฟ้ารู้...จากปากคนอื่น มันน่าผิดหวังมากนะคะ”
คุณวีเดินคอตกกลับไป แต่แทนที่จะโทษตัวเองเขากลับโกรธดิน เพราะคิดว่าดินเป็นคนเอาความลับมาเปิดเผย น้ำฟ้าทรุดตัวลงนั่งอย่างเพลียหัวใจ แล้วฉุกคิดถึงคำถามของคุณวีเมื่อครู่ เป็นห่วงดินขึ้นมาทันที...
ขณะดินกำลังรอลุ้นให้น้ำฟ้าและคุณวีปรับความเข้าใจกันได้อยู่หน้าคอนโดฯกับบีบี คุณวีปราดเข้ามาต่อยดินหน้าคะมำ น้ำฟ้ารีบวิ่งเข้าไปขวาง ต่อว่าคุณวีต่อยดินทำไม คุณวีหาว่าดินเป็นต้นเหตุทำให้น้ำฟ้าโกรธเขา ดินจะเถียงคุณวี แต่เกิดเปลี่ยนใจหันไปตำหนิน้ำฟ้าแทน
“ทำไมคุณมันเข้าใจอะไรยากเย็นแบบนี้...หา”
“ฉันไม่ใช่แม่พระ ไม่ใช่นางฟ้าจะให้เข้าใจเรื่องแบบนี้ได้ง่าย”
ระหว่างนั้น เคทโผล่มาจากไหนไม่รู้ เข้ามาดึงคุณวีไปจากน้ำฟ้า “ฉันมาทวงสามีของฉันคืน...อย่าลืมนะว่าคุณ ยังได้ชื่อว่าเป็นสามีของฉัน ส่วนมันเป็นแค่...พวกชอบแย่งสามีชาวบ้าน”
น้ำฟ้าใบ้กินพูดอะไรไม่ออก บีบีโกรธเถียงแทนว่าน้ำฟ้าไม่รู้ว่าคุณวีแต่งงานแล้ว คนไม่รู้ถือว่าไม่ผิด
“แต่ฉันรู้มาว่าเธอรู้แล้ว...แล้วทำไมยังมัวลอยหน้าลอยตาอยู่กับสามีของฉันอยู่” เคทต่อว่าไม่ลดละ
“คุณวีคะ...ฟ้าขอร้องช่วยคุยกับภรรยาของคุณให้รู้เรื่องว่าอะไรเป็นอะไร” น้ำฟ้าหน้าชาด้วยความอับอาย
“ได้...ผมจะคุยตรงนี้...เคท...คุณจะได้ทรัพย์สินตามที่เรียกร้องทุกอย่างเพื่อแลกกับอิสรภาพ”
“เหรอ...แล้วคุณก็จะเหลือแต่ตัว ไม่ถามเมียน้อยของคุณหน่อยเหรอคะว่าถ้ามันเป็นอย่างนั้น เธอจะยอมแต่งงานกับคุณหรือเปล่า”
“ฉันไม่ใช่เมียน้อย” น้ำฟ้าย้ำชัดถ้อยชัดคำ เคทอยากให้น้ำฟ้าช่วยตอบให้ชัดๆทีว่า ถ้าคุณวีไม่เหลืออะไรแล้ว เธอจะแต่งงานกับเขาอยู่หรือเปล่า ดินเห็นผู้คนแถวนั้นเริ่มเข้ามามุงดู ขอร้องเคทไปคุยเรื่องนี้กันที่อื่น
“คุยที่นี่แหละเหมาะที่สุดแล้ว แม่นี่ไม่ได้หน้าบางอะไรนี่” เคทมองน้ำฟ้าอย่างเหยียดหยาม คุณวีสวนทันที
“ประเด็นไม่ได้อยู่ที่คุณฟ้า อยู่ที่คุณ...ผมตกลงตามเงื่อนไขของคุณแล้ว มันก็ควรจะจบ”
“แต่ฉันไม่จบ...ฉันจะไม่ยอมปล่อยคุณให้ผู้หญิงหน้าด้านไม่มียางอายคนนี้เด็ดขาด”
น้ำฟ้าทนให้เคทดูถูกเหยียดหยามต่อไปไม่ไหว ขอร้องให้หยุดได้แล้ว ถ้าอยากได้คุณวีคืนก็เชิญเอาไปได้เลย และตั้งแต่นี้เป็นต้นไปไม่ต้องมายุ่งกับเธออีก แล้วหันไปบอกดินว่าถึงเธอจะหลังชนฝาแค่ไหน เธอจะไม่มีวันแต่งงานกับสามีคนอื่น
“คุณวีคะ...เราสองคนจบกันแค่นี้...บีบี...ยกเลิกงานกับคุณธีรเทพด้วย” น้ำฟ้าพูดจบวิ่งร้องไห้ออกไป ทุกคนพากันยืนอึ้ง ขณะที่เคทยิ้มเย้ย สาแก่ใจ
ooooooo
ทันทีที่รู้ว่าน้ำฟ้าให้บีบีมายกเลิกงานแต่งงาน ธีรเทพโกรธมาก ด่าใส่หน้าบีบีทำไมถึงใจโลเลเดี๋ยวแต่งเดี๋ยวไม่แต่งแบบนี้ บีบีชักมีอารมณ์ขึ้นมา ด่าเธอทำไม เธอไม่ใช่เจ้าของงาน ธีรเทพพาลโทษว่าเป็นเพราะบีบีไม่เตือนสติน้ำฟ้าให้คิดดีๆ ก่อนตัดสินใจแต่งงาน ทำแบบนี้ร้านของเขาเสียหาย
“สรุปกลัวเจ๊ง...แต่ไม่กลัวว่าฉันจะเสียใจที่นายด่าฉันฉอดๆใช่มั้ย” บีบีงอนเดินหนี
“กลัวแล้วจะด่าเหรอ...จะหนีไปไหน ยังคุยไม่จบ จะเอาไงต่อเนี่ย” ธีรเทพเดินตามบีบีจนทัน คว้ามือไว้ บีบีสั่งให้เขาปล่อยมือเธอเดี๋ยวนี้ ทั้งคู่ต่อปากต่อคำจนสุดท้ายทะเลาะกัน ต่างเมินหน้าหนีไปคนละทาง...
ครู่ต่อมา ธีรเทพยิ่งหงุดหงิดมากขึ้นเมื่อต้นโทร.ไปยกเลิกงานกับเฮียเพ้งซัพพลายเออร์ของร้านไม่สำเร็จเพราะแทนที่จะพูดกับทางเฮียเพ้งดีๆ ต้นกลับโวยวายใส่ เฮียเพ้งไม่พอใจด่าต้นลั่น กอหญ้าเห็นท่าไม่ดีแย่งโทรศัพท์จากต้นมาพูดเอง เกลี้ยกล่อมจนเฮียเพ้งใจอ่อนยอมให้ยกเลิกสัญญาจ้าง
“ขอบคุณนะคะเฮียเพ้งที่เข้าใจ...ก็คิดค่าเสียเวลามาแล้วกันค่ะ แล้วต่อไปนี้งานทุกงานของที่นี่ใช้เฮียเจ้าเดียวไม่ใช้คนอื่น” กอหญ้าวางสาย หันมายักคิ้วให้ต้นเป็นทำนองว่าเห็นฝีมือเธอหรือยัง ธีรเทพชมว่ากอหญ้าเก่งมาก แล้วหันไปด่าต้นที่ไม่ได้เรื่อง สู้เด็กฝึกงานยังไม่ได้ ต้นจ๋อยเสียหน้า
“คราวนี้นายตกงานแหง...ฮ่ะๆๆๆๆ” กอหญ้าแซวเล่นๆ แต่ต้นไม่สนุกด้วย มองกอหญ้าอย่างไม่พอใจ...
ขณะที่คู่ของบีบีกับธีรเทพ และคู่ของกอหญ้ากับต้นเริ่มมีเรื่องบาดหมางใจกัน ดินยังคงมุ่งมั่นจะช่วยกอบกู้ความสัมพันธ์ของน้ำฟ้ากับคุณวีให้กลับคืนมาเหมือนเก่า แต่ดูเหมือนน้ำฟ้าจะไม่ให้ความร่วมมือ แถมไล่เขากลับถ้าคิดจะมาเทศน์ให้เธอฟัง
“ผมมาเพื่อให้สติคุณ รักแท้มันต้องมีอุปสรรคกันทั้งนั้น คุณต้องอดทนและฝ่าฟันมันไป แล้วมันก็จะสำเร็จแต่ถ้าคนหนึ่งสู้แต่คนหนึ่งถอยแบบนี้ มันจะไม่มีทางไปถึงวันที่คุณรอคอย”
“คำก็รักแท้ สองคำก็รักแท้ ฉันเบื่อ...พอเถอะ ฉันไม่ไหวแล้ว”
“คุณพูดเหมือนคุณไม่ได้รักคุณวี”
“ฉันรักคุณวี แต่ฉันเบื่อปัญหาที่มันเกิดขึ้น ถ้าฉันจะยอมแพ้ฉันก็ไม่ผิด” น้ำฟ้าว่าพลางเดินหนี ดินตามติด
“รู้มั้ยทำไมคู่รักเดี๋ยวนี้ถึงกลายเป็นคู่ร้างกันง่ายๆก็เพราะคำว่าเบื่อ ไม่อดทนและไม่คิดว่าตัวเองผิดถ้าจะยุติความสัมพันธ์ เพราะอย่างนี้แหละที่ทำให้คนบางคนเสียโอกาสที่จะได้เจอกับคู่แท้...คำว่ารักแท้คู่แท้ไม่ได้เกิดขึ้นมาภายในเวลาแค่วันสองวัน แต่มันเกิดขึ้นเพราะได้ผ่านการร่วมทุกข์ร่วมสุขและแก้ปัญหาด้วยกันต่างหาก”
น้ำฟ้าขอคำแนะนำจากดินจะให้เธอทำอย่างไรดินอยากให้เธอลองสู้เพื่อความรักของตัวเองดูสักตั้ง น้ำฟ้าตัดพ้อทำไมเพิ่งมาบอกให้สู้ตอนนี้ น่าจะบอกความจริงกับเธอตั้งแต่แรกเพื่อเธอจะได้มีเวลาเตรียมแผนสู้ มาบอกตอนนี้ไม่มีประโยชน์อะไรแล้ว ดินต้องกลับไปอย่างผิดหวังที่ไม่สามารถเปลี่ยนใจน้ำฟ้าได้...
ในเวลาต่อมา ดินกลับถึงบ้านตัวเองพบว่าฮันนี่รออยู่ก่อนแล้ว เธอต่อว่าต่อขานดินว่าหายไปไหนมา ทำไมไม่อยู่ช่วยตอนที่เธอถูกบีบีรังแก แถมโทร.หาก็ไม่ยอมรับสายดินไปคุยกับน้ำฟ้ามา ฮันนี่ปรี๊ดแตก ทำไมต้องไปคุยกับนังนั่นด้วย ดินไม่พอใจ น้ำฟ้าเป็นเพื่อนของเขาทำไมจะไปคุยไม่ได้ฮันนี่แดกดันว่าแค่เพื่อนแน่หรือ
“ใช่...และผมก็ทนไม่ได้ที่เห็นคุณคอยไล่ตามทำลายเพื่อนผม”
“ก็ฮันนี่เกลียดมันและฮันนี่ก็อยากให้ดินเกลียดมันด้วย”
ดินไม่ทำและไม่เคยคิดจะทำ ฮันนี่ขู่ถ้าเขาไม่ทำตามใจเธอและยังไม่เลิกยุ่งเกี่ยวกับน้ำฟ้า เธอจะตามราวีนังนั่นไม่เลิก และถ้าต้องฆ่าน้ำฟ้าทิ้ง เธอก็จะทำ ดินไม่เข้าใจทำไมฮันนี่ถึงจงเกลียดจงชังน้ำฟ้าขนาดนี้
“ดินไม่มีวันเข้าใจ...เลือกมา จะเลิกยุ่งกับมันหรือจะให้มันพัง”
“ต่อให้ผมเลือกทางใดทางหนึ่งคุณก็ยังไม่ยอมปล่อยคุณฟ้าอยู่ดี...ผมขอเลือกอีกทาง ระหว่างคุณกับผมเราจบกัน” ดินตัดสินใจเด็ดขาด
“ดิน...ดินหลอกฮันนี่มาตลอดใช่มั้ย...ดินหลอกว่ารักฮันนี่เพราะอยากให้ฮันนี่หยุดยุ่งกับยัยนั่น...ได้...เล่นกันอย่างนี้ ฮันนี่จะเอาคืนเป็นสิบเท่า จะไม่มีใครมีความสุข แล้วอย่ามาโทษฮันนี่ แต่มันเป็นเพราะดิน” ฮันนี่เดินกลับไปอย่างเจ็บแค้นใจสุดๆ ดินทรุดตัวลงนั่ง สีหน้าเคร่งเครียด หวั่นใจอย่างบอกไม่ถูก
ooooooo
จอห์นยังคงเอาช่อดอกไม้มาง้อน้ำฝนเช่นเคย แต่น้ำฝนใจแข็งไม่ยอมคืนดีด้วย ซ้ำยังไล่ตะเพิดเขาไม่ไว้หน้า สดใสสงสารจอห์น ขอร้องน้ำฝนอย่าใจร้ายนักเลย จอห์นพยายามอ้อนวอนขอร้องให้น้ำฝนให้โอกาสเขาอีกสักครั้ง นักโทษประหารที่มีความประพฤติดียังมีโอกาสได้รับอภัยโทษ เขาทำผิดเพียงแค่นี้ทำไมไม่ให้อภัย
“ความผิดของคุณมันเลวร้ายยิ่งกว่านักโทษพวกนั้น...ได้ยินมั้ย...ออกไป”
น้ำฟ้าได้ยินเสียงเอะอะเข้ามาถามน้ำฝนเสียงดังอะไรแต่เช้า น้ำฝนไม่ตอบเดินหนี จอห์นพยายามคว้าตัวเธอไว้แต่ไม่ทัน น้ำฟ้าปลอบจอห์นไม่ต้องเป็นห่วง จอห์นตัดพ้อ น้ำฟ้าพูดแบบนี้มากี่ครั้งแล้ว ไม่เห็นน้ำฝนจะหายโกรธเขาสักที ยิ่งนานวันยิ่งโกรธมากกว่าเดิมด้วยซ้ำ แล้วเดินคอตกออกไปนั่งซึมอยู่หน้าบ้านสดใส มองช่อดอกไม้ในมือนึกโกรธตัวเองไม่น่าทำอะไรโง่ๆแบบนั้น จอห์นเอาช่อดอกไม้ฟาดหัวตัวเอง น้ำฝนเข้ามาห้ามไว้
“อย่าทำร้ายตัวเองเลยค่ะ จอห์น”
“ไอเลิฟยูนะน้ำฝน รักมาก...มากที่สุด ยกโทษให้ไอนะ ...นะ” จอห์นกอดน้ำฝนไว้แน่น น้ำฝนกอดเขาตอบ จอห์นหลงดีใจคิดว่าน้ำฝนยกโทษให้แล้ว แต่ที่ไหนได้
“จอห์น...ยังไงเราสองคนก็ไม่ควรแต่งงานกันตอนนี้... คุณไปถามตัวเองให้ได้ก่อนว่ารักฝนจริงหรือแค่รักตัวเอง...
ไม่อยากให้ตัวเองเสียใจ” น้ำฝนว่าแล้วผละจากไป ทิ้งจอห์นให้ยืนอึ้งอยู่คนเดียว...
ระหว่างที่จอห์นง้อน้ำฝนไม่สำเร็จ กอหญ้ากับต้นเริ่มหมางใจกันมากขึ้น เพราะงานที่กอหญ้าร่างขึ้นเล่นๆในคอมพิวเตอร์เกิดถูกใจบีบีมากกว่าชิ้นงานที่ต้นออกแบบ แถมสั่งให้กอหญ้าทำงานชิ้นนี้ให้เสร็จ เดี๋ยวเธอจะกลับมาดู พอบีบีไปพ้นสายตา ต้นตบโต๊ะปังอย่างขัดเคืองใจ กอหญ้าถึงกับหน้าเสีย
“...หนูขอโทษ หนูแค่ทำเล่นๆ แต่เจ๊บีบีดันชอบเองนะ หนูไม่ได้ตั้งใจ”
“จะบอกฉันว่าแค่เธอเขี่ยๆมันก็ออกมาดีเองงั้นใช่มั้ย...ส่วนฉันตั้งใจทำแทบตายแต่มันห่วยเองใช่มั้ย”
กอหญ้าปฏิเสธลั่นว่าเปล่า ต้นไม่ฟัง ซ้ำยังพาลหาเรื่อง ถ้ากอหญ้าเก่งนักก็ไม่ต้องมาเป็นเด็กฝึกงานแล้วมาทำแทนเขาเลยแล้วกัน กอหญ้าชักของขึ้น อุตส่าห์อธิบายอยู่นานสองนานว่าไม่ได้ตั้งใจทำไมไม่ฟังกันบ้าง
“เธอมันก็ดีแต่ข่มคนอื่น...ไม่เคยให้เกียรติ”
“ตอนแรกว่าจะไม่...แต่ตอนนี้ไม่ไหวแล้ว...นายมันใจแคบ ขี้อิจฉา เห็นใครเก่งกว่าดีกว่าไม่ได้ คนแบบนี้ฉันไม่น่าให้ความเคารพเลย...ไอ้หื่น” กอหญ้าเดินหนีออกไปด้วยความผิดหวังในตัวต้น...
ที่อีกมุมหนึ่งของออฟฟิศเพอร์เฟคดรีม น้ำฟ้ากับบีบีกำลังนั่งเหม่อใจลอยอยู่ที่โต๊ะทำงานตัวเอง ฮันนี่เดินสีหน้าเคียดแค้นเข้ามายืนกลางออฟฟิศ โดยมีมิ้นท์ตามมาตบมือเรียกพนักงานทุกคนให้สนใจฟังทางนี้หน่อย น้ำฟ้ากับบีบีมองฮันนี่อย่างไม่ไว้ใจไม่รู้จะมาไม้ไหนอีก
“ฟ้าจ๊ะ...ทุกๆคนที่นี่รู้หรือยังว่าเธอไปแย่งสามีเขามา จนเมียเขาต้องตามไปฉีกอกเธอถึงคอนโดฯ” ฮันนี่ยิ้มสะใจที่เห็นพนักงานทุกคนอ้าปากค้างด้วยความตกใจ น้ำฟ้าจะอ้าปากอธิบาย ฮันนี่ชิงพูดขึ้นอีกว่า
“อะไร...จะเถียงอะไรข้างๆคูๆในเมื่อที่ฉันพูดเป็นความจริง...กล้าปฏิเสธมั้ยล่ะว่าคุณวีเขาแต่งงานซุกเมียเอาไว้ ส่วนเธอมันมาทีหลัง...พอรู้ความจริงแทนที่จะรักศักดิ์ศรี...เปล่า...ยังมานั่งเป็นทองไม่รู้ร้อน หน้าด้านหน้าทน หน้าไม่อาย”
น้ำฟ้าเห็นพวกพนักงานพากันซุบซิบนินทา อับอายมากจะเดินหนี แต่ฮันนี่คว้าแขนไว้ไม่ให้ไป แล้วหยิบกระจกเงาที่วางอยู่ใกล้ๆขึ้นมาจ่อหน้าให้น้ำฟ้าส่องดูตัวเอง
“เห็นอะไรมั้ย...หน้าตาของผู้หญิงร่านที่อยากมีผัวซะจนไม่สนว่าผัวใครเมียใคร”
น้ำฟ้าสะบัดมือฮันนี่จนหลุด ก่อนจะวิ่งหนีออกไปอย่างเจ็บแค้นใจ บีบีรีบวิ่งตาม กอหญ้าโกรธแทนน้ำฟ้าต่อว่าฮันนี่ว่าเห็นตัวเองในกระจกตอนนี้ไหม เหมือนนางยักษ์ใจร้ายใจดำไม่ใช่คน ฮันนี่ไม่พอใจผลักกอหญ้ากระเด็น ดีที่ต้นปราดไปรับไว้ได้ทัน กอหญ้ายังเคืองต้นไม่หายผลักเขาออกห่าง ฮันนี่ชี้หน้ากอหญ้า
“นังเด็กเมื่อวานซืน อย่าสะเออะมาเทียบชั้นกับฉัน”
“เกินไปแล้วคุณฮันนี่...นี่น้องพี่ดินแท้ๆนะ” ต้นออกหน้าปกป้องกอหญ้า ฮันนี่เลยหันมาเล่นงานต้นแทน เขารีบเดินหนีแทบไม่ทัน...
ทางด้านน้ำฟ้าหนีมานั่งหลบมุมอยู่คนเดียวทั้งอายทั้งโกรธ สักพัก บีบีตามมาสมทบ ถามอย่างร้อนใจว่าจะเอา อย่างไรดี ฮันนี่ตามราวีไม่เลิกแบบนี้ น้ำฟ้าคิดอะไรไม่ออก ตอนนี้ตื้อไปหมด
“แกจะเอายังไง จะเดินหน้าแต่งงานกับคุณวีต่อมั้ยหรือจะเลิก เลิกแล้วจะหาแฟนใหม่ทันมั้ย...จะเอาใคร”
“ฉันทุเรศตัวเองจังเลยบีบี ฉันดูสิ้นไร้ไม้ตอก กระเหี้ยนกระหิือรืออยากได้ผู้ชายมาแต่งงานด้วย แต่ไม่ดูตาม้าตาเรือ น่าสมเพช” น้ำฟ้าว่าแล้วร้องไห้ออกมาอย่างน่าสงสาร บีบีได้แต่ปลอบเพื่อนรักอยู่เงียบๆ
ooooooo
ค่ำวันเดียวกัน ณ บ้านของสดใส น้ำฝนนั่งฉีกรูปถ่ายตัวเองกับจอห์นทิ้งไปพลางร้องไห้ไปพลาง เธอไม่ต้องการให้เหลืออะไรไว้ตอกย้ำความเจ็บช้ำใจ โดยไม่ฟังเสียงห้ามปรามของสดใสที่พยายามปลอบให้ลูกใจเย็นๆอย่าเพิ่งวู่วาม คิดเร็วทำเร็วจะเสียใจภายหลัง น้ำฝนไม่อยากคิดนานเพราะยิ่งนานก็ยิ่งเจ็บนาน
“มันคงเป็นเวรกรรมของแม่จริงๆ...เพราะแม่โกหกเพื่อให้น้ำฟ้ามีแฟนเพื่อแม่ แต่แม่ก็ต้องชดใช้ด้วยการเห็นความรักของลูกอีกคนหนึ่งต้องพังทลายลง...ไม่น่าเลย”
“คิดได้ตอนนี้ มันก็ไม่ทันแล้วค่ะแม่” น้ำฝนหันไปทำลายข้าวของต่อ สดใสได้แต่มองอย่างปลงๆ น้ำฟ้าเพิ่งกลับจากทำงานเดินเข้ามาด้วยสีหน้าซึมเศร้า สดใสถามอะไรก็ไม่ตอบ เดินเลยขึ้นห้องตัวเอง เธอรู้สึกแปลกๆกับท่าทีของลูกสาวคนโต...
ในเวลาเดียวกัน ดินสืบรู้มาว่าเคทนั่งดื่มอยู่ในผับภายในโรงแรมที่เธอพัก รีบเข้าไปขอคุยด้วย เคทจำได้ว่าเคยเห็นดินหน้าคอนโดฯที่พักของน้ำฟ้า คิดว่าน้ำฟ้าใช้ให้ดินมา จึงเดินหนีไม่อยากเสวนาด้วย ดินเดินตามไม่ลดละ ขอร้องให้เธอฟังเขาพูดก่อน เคทไม่มีความจำเป็นอะไรต้องฟัง ขยับจะเดินหนีอีกครั้ง
“ผมไม่สงสัยเลยว่าทำไมคุณวีถึงได้ไม่ยอมรักษาชีวิตสมรสกับคุณเอาไว้”
เคทหยุดกึก หันขวับมองดินไม่พอใจ กล้าดีอย่างไรถึงบังอาจมาวิจารณ์ชีวิตส่วนตัวของเธอ ดินแค่ต้องการให้เคทเลิกขัดขวางคนดีๆสองคนไม่ให้รักกัน เคทหัวเราะฮึๆ ดินไม่เห็นจะขำตรงไหน
“ฉันสมเพชต่างหาก นี่คุณ...นังนั่นมันให้ค่าจ้างเท่าไหร่หรือให้เป็นอะไร ถึงได้ลงทุนมาอ้อนวอนขอให้ฉันเห็นอกเห็นใจ”
“คุณไม่น่าดูถูกคนอื่นแบบนี้ คุณฟ้าไม่ได้เป็นแบบที่คุณคิด ลบอคติออกไปก่อนแล้วฟังเหตุผลได้มั้ย”
“คุณเป็นใครที่ฉันต้องฟัง” เคทพูดจบเดินหนี ดินอ่อนใจกับความดื้อรั้นไม่ฟังใครของเคท...
ระหว่างที่ดินกำลังพยายามช่วยน้ำฟ้า แต่คว้าน้ำเหลวเช่นเคย น้ำฟ้ากลับตัดสินใจจะบอกความจริงกับแม่เรื่องคุณวีแต่งงานแล้ว และยังไม่ได้หย่าขาดจากภรรยา แต่พอเห็นสีหน้ายิ้มแย้มของแม่เวลาพูดถึงคุณวี น้ำฟ้าไม่กล้าบอกอะไร ไม่อยากทำให้แม่ต้องผิดหวังเสียใจ...
ในเวลาต่อมา ภายในห้องพักของเคท คุณวีมาขอพบเคทเพื่อพูดคุยเรื่องการหย่า แต่เคทกลับพยายามยั่วยวนชวนให้เขาขึ้นเตียงด้วยเพื่อรื้อฟื้นความหลัง คุณวีไม่สนใจจะขอคุยเรื่องหย่าเท่านั้น ส่วนเรื่องของเราสองคนจบไปนานแล้ว เขาเคยบอกเธอหลายครั้งแล้วว่าไม่มีประโยชน์
“งั้นก็ไม่มีประโยชน์ที่ฉันจะคุยเรื่องหย่ากับคุณอีกเหมือนกัน” เคทเข้ามานัวเนียคุณวี พร้อมกับส่งสายตายั่วยวนเต็มที่ “คุยเรื่องอื่นกันดีกว่านะ อุตส่าห์มาหาทั้งๆที่มันเป็นเวลาพักผ่อน รู้ทั้งรู้ว่าตอนนี้ฉันต้องอยู่ในชุดนี้...ชุดที่คุณเคยบอกว่าชอบและหลงไหล...จริงๆแล้วคุณยังคิดถึงฉันอยู่ใช่มั้ย วีคะ...ฉันคิดถึงคุณจัง” เคทว่าพลางลูบไล้คุณวีไปทั่วตัว คุณวีหมดความอดทน ผลักเคทออก
“รู้มั้ยตอนนี้ผมเกลียดและขยะแขยงคุณมากขึ้นทุกที”
“ดี...เกลียดฉันเยอะๆ ขยะแขยงฉันให้มากกว่านี้ คุณจะได้ยิ่งทรมาน” เคทหน้าเหี้ยมขึ้นมาทันที
“ทำไมเคท...จนตอนนี้ผมก็ยังไม่เข้าใจคุณ”
“คุณเข้าใจทุกอย่าง แต่คุณไม่ยอมรับรู้ว่าฉันคิดยังไง รู้สึกยังไง...ฉันรักคุณ แต่ถ้าคุณไม่รัก คุณก็ไปไหนไม่ได้เพราะคุณเป็นของฉันได้ยินมั้ย...ว่าคุณเป็นของของฉัน”
“เข้าใจแล้ว...ถ้าอย่างนั้นผมจะไม่แคร์อะไรอีกแล้ว คุณไม่หย่าไม่เป็นไรก็นอนกอดทะเบียนสมรสไว้ ส่วนผมกับคุณฟ้า เราจะผูกมัดกันด้วยหัวใจ ไม่ใช่กระดาษ” คุณวีมองเคทด้วยสายตาเย็นชา ก่อนเดินออกจากห้อง เคทกรีดร้องลั่น ขว้างปาข้าวของอย่างบ้าคลั่งเพื่อระบายแค้น จังหวะนั้น มีเสียงมือถือของเคทดังขึ้น เธอหยุดเกรี้ยวกราด สูดลมหายใจรวบรวมสติ เดินไปรับสายแต่ยังไม่ทันพูดอะไร ฮันนี่ชิงพูดขึ้นก่อน
“คุณเคท...ฉันมีแผนเด็ดให้คุณ...อยากจะให้นังเมียน้อยกับสามีคุณมันย่อยยับจนไม่มีแผ่นดินจะอยู่หรือเปล่า” ฮันนี่ยิ้มเหี้ยมเมื่อเคทรับคำ แผนร้ายแผนนี้ไม่ใช่มีเฉพาะน้ำฟ้ากับคุณวี แต่ฮันนี่เผื่อแผ่ให้ดินด้วย
ooooooo
สายหยุดชวนกอหญ้ากับดินลุกขึ้นตักบาตรแต่เช้า เตือนลูกรักทั้งสองคน ตักบาตรเสร็จแล้ว อย่าลืมกรวดน้ำให้เจ้ากรรมนายเวรด้วย อานิสงส์จากผลบุญจะช่วยทำให้พวกนั้นปล่อยวางจากเราเร็วขึ้น
“ของหนูก็นายต้น ของพี่ดินก็ยัยฮันนี่ เจ้ากรรมนายเวรที่ไม่รู้จักไปผุดไปเกิด”
“งั้นก็ต้องใส่ทุกวัน กรวดน้ำทุกวันให้บ่อยกว่าเดิม” สายหยุดน้ำเสียงหนักแน่นจริงจัง ดินอดขำน้องกับแม่ไม่ได้ บอกแม่ไม่ต้องห่วงเขาแล้ว ฮันนี่ไปแล้ว เขากับฮันนี่จบกันแล้ว สายหยุดดีใจมาก นี่ต้องเป็นเพราะผลบุญแน่ๆที่ทำให้ดินตาสว่าง ต่อไปนี้บ้านของพวกเราจะกลับมาสงบสุขเหมือนเดิม
“หนูว่ามันจะร้อนมากกว่าเดิมน่ะสิ รู้มั้ยพี่ดิน เมื่อวานยัยฮันนี่ไปอาละวาดพี่ฟ้า ใส่ไฟจนคนทั้งออฟฟิศมองพี่ฟ้าติดลบกันไปหมดแล้ว ท่าทางจะไม่หยุดแค่นี้ด้วยนะพี่ น่ากลัวที่สุด” กอหญ้าพูดถึงฮันนี่แล้วอดสยองไม่ได้ ดินนึกเป็นห่วงน้ำฟ้า หวั่นใจว่าฮันนี่จะทำอะไรร้ายๆขึ้นมาอีก...
เป็นจริงอย่างดินคาด ฮันนี่รวมหัวกับเคทเปิดแถลงข่าวที่โรงแรมที่พักของเคท แล้วโทร.หลอกล่อให้ดินตามไปที่นั่น บีบีรู้เรื่องนี้จากเพื่อนในวงการสื่อ รีบวิ่งแจ้นไปที่ห้องแถลงข่าว ก่อนจะโทร.ตามน้ำฟ้าให้รีบมาที่นี่
ไม่นานนักน้ำฟ้า กอหญ้ากับต้นมาถึงล็อบบี้โรงแรมดังกล่าว บีบีวิ่งหน้าตื่นเข้ามาบอกน้ำฟ้าว่าฮันนี่จะเริ่มงานแถลงข่าวในอีก 10 นาทีนี้ กอหญ้าเห็นไม่เข้าที ชวนน้ำฟ้ากลับ เพราะเชื่อว่านี่เป็นแผนของฮันนี่ตั้งใจล่อน้ำฟ้าให้มาติดกับ ต้นเห็นด้วยกับกอหญ้า น้ำฟ้าไม่สนใจ ขอเดินหน้าชน ต้องหยุดยัยตัวแสบให้ได้ จังหวะนั้นดินกับธีรเทพมาถึงพอดี มิ้นท์ซึ่งซุ่มรออยู่แถวนั้นปรี่เข้ามาหาดินตามแผนที่ฮันนี่วางไว้
“ไปเร็วค่ะ...คุณฮันนี่รออยู่ จองตำแหน่งหน้าสุดให้คุณดินถ่ายรูปได้จะๆเลยนะคะ...อุ๊ยๆไม่ทันแล้วค่ะ มิ้นท์ไปก่อนนะ แล้วตามไปนะคะ” มิ้นท์ว่าแล้วเดินไปยังห้องแถลงข่าว
น้ำฟ้ามองดินอย่างเอาเรื่องคิดว่าเขารู้เห็นด้วย ดินยังไม่ทันจะอธิบายอะไร น้ำฟ้าเดินเชิดไปเสียก่อน บีบีก็พลอยหลงเชื่อตามแผนร้ายของฮันนี่ด่ากราดทั้งดินและธีรเทพว่าเลว แล้วจ้ำพรวดๆตามน้ำฟ้า ทั้งต้น กอหญ้า และธีรเทพงง นี่มันเรื่องอะไรกัน ดินเร่งทุกคนรีบไปช่วยน้ำฟ้าก่อน ตอนนี้ไม่ใช่เวลาจะมาอธิบาย...
ครู่ต่อมา น้ำฟ้าเดินนำบีบีเข้าไปในห้องแถลงข่าว ธีรเทพ ดิน กอหญ้ากับต้นตามมาติดๆเห็นกองทัพนักข่าวรุมอยู่หน้าโต๊ะแถลงข่าวที่มีเคทนั่งเด่นเป็นสง่า โดยมีฮันนี่กับมิ้นท์ยืนอยู่ข้างๆ
“บีบี...ไหนบอกว่าอีก 10 นาทีไง” น้ำฟ้าต่อว่า
“ก็เพื่อนฉันบอกมา...หรือว่า...” บีบีถึงบางอ้อ นี่คงเป็นแผนร้ายของฮันนี่แน่ๆ เคทปรายตามองน้ำฟ้าแวบหนึ่ง แล้วหันไปแถลงข่าวกับเหล่านักข่าวต่อ
“ค่ะ...อย่างที่เกริ่นไปแล้วว่าตัวฉันเองก็นับได้ว่าเป็นนักธุรกิจหญิงที่ประสบความสำเร็จ มีหน้ามีตาในวงสังคมชั้นสูง ฉันจำเป็นที่จะต้องลุกขึ้นมาปกป้องศักดิ์ศรีของตัวเอง...
ถึงฉันจะพยายามพูดคุยกับมือที่สามคนนั้นอย่างอดทนแค่ไหน แต่ก็ไม่เป็นผล ทั้งๆที่เธอก็มีการศึกษา มีฐานะมีชาติตระกูล มีอาชีพที่ดี...”
“พอจะเปิดเผยชื่อได้มั้ยคะว่าใคร” นักข่าวยิงคำถามตรงประเด็น
“มองไปข้างหลังสิคะ วันนี้เธอก็มาร่วมงานด้วย” เคทยิ้มหยัน พวกนักข่าวและตากล้องหันไปมองน้ำฟ้าเป็นตาเดียวกัน จากนั้น เสียงชัตเตอร์และแสงแฟลชจากกล้องถ่ายรูปกระหน่ำไม่ยั้งจนน้ำฟ้าแสบตาขอร้องให้หยุดถ่ายรูปได้แล้ว บีบี กอหญ้า ต้น และธีรเทพเข้ามาห้ามพวกนักข่าว ขณะที่ดินเข้ามาบังน้ำฟ้าไว้ เธอกลับผลักเขาออกห่าง แล้วไล่เขาไปไกลๆ
“คุณน้ำฟ้า...ลูกสาวของคุณสดใส เศรษฐีนีอันดับต้นๆของเมืองไทย ซึ่งก็อยู่ในงานด้วยเช่นกันค่ะ” เคทว่าแล้วผายมือไปที่มุมหนึ่งของห้องแถลงข่าว เห็นสดใสนั่งกุมมือหน้าเครียดอยู่กับน้ำฝน น้ำฟ้าตะลึง คาดไม่ถึงแม่มาที่นี่ได้อย่างไร ขยับจะเข้าไปหา แต่สดใสลุกขึ้นจูงมือน้ำฝนเดินหนี ไม่สนใจเสียงเรียกของน้ำฟ้า นักข่าวถ่ายรูปกันพรึ่บ และจ่อไมค์ถามคำถามน้ำฟ้ากันเซ็งแซ่จนฟังไม่ได้ศัพท์
“หยุดถ่ายครับ...หยุด...คุณฟ้าจะไม่ตอบคำถามใครทั้งสิ้น” ดินพยายามกันน้ำฟ้าออกจากฝูงนักข่าว เคท ฮันนี่กับมิ้นท์มองสบตากัน ยิ้มให้กันอย่างสะใจ...
แผนเหยียบน้ำฟ้าจมดินของฮันนี่ได้ผลดีเกินคาด ระหว่างน้ำฟ้าเดินออกจากโรงแรม ผู้คนแถวนั้นต่างชี้ชวนให้กันดูน้ำฟ้าแล้วพากันซุบซิบนินทา ดินวิ่งตามน้ำฟ้าจนทัน น้ำฟ้าเจ็บแค้นใจมากหันไปตบหน้าดินฉาดใหญ่จนหน้าหัน ธีรเทพตกใจต่อว่าน้ำฟ้า
“คุณฟ้าไปตบไอ้ดินมันทำไม...มันมา...” ธีรเทพพูดยังไม่ทันจบประโยค น้ำฟ้ารีบพูดแทรกขึ้นก่อน
“มาช่วยให้แฟนนายขยี้ฉันให้จมดิน...สะใจหรือยัง...พอใจหรือยัง” น้ำฟ้ามองดินอย่างผิดหวัง เดินผละจากไป บีบีต่อว่าดินเช่นกัน แล้ววิ่งตามน้ำฟ้า ทิ้งให้ดิน ธีรเทพ กอหญ้ากับต้นยืนอึ้งอยู่ตรงนั้น
“นี่มันวันเข้าใจผิดแห่งชาติหรือยังไง” ต้นประชดประชัน
“เป็นวันที่ต้องใช้สติมากๆต่างหาก ไอ้ดินเอาไง ให้ฉันไปเคลียร์ให้เอามั้ยว่าแกไม่ได้รู้เรื่องอะไรด้วยเลย”
กอหญ้าเสนอตัวจะไปเคลียร์กับน้ำฟ้าให้แทน ขืนให้ธีรเทพไปยิ่งจะแย่ลงไปอีก ดินส่ายหน้า น้ำฟ้าโดนเล่นงาน หนักขนาดนี้ คงไม่พร้อมฟังคำอธิบายใดๆ
ooooooo
น้ำฟ้าตามแม่กลับบ้าน เห็นท่านนั่งนิ่งไม่พูดไม่จาก็ใจเสีย หันไปถามน้ำฝนว่าแม่ไปที่นั่นได้อย่างไร
“มีคนโทร.มาที่บ้านบอกว่าเป็นเลขาฯของคุณวี จะจัดงานแถลงข่าวงานแต่งงานของพี่ฟ้าที่เลื่อนขึ้นมาเร็วกว่ากำหนด อยากให้แม่มาเป็นแขกร่วมรับรู้...แม่ก็เลยไป”
“แล้วไม่รู้สึกผิดปกติอะไรเลยหรือ ไม่เห็นฮันนี่ ยัยมิ้นท์อยู่เลยหรือไง” บีบีซัก น้ำฝนไม่เห็นพวกนั้นจนกระทั่งผู้หญิงคนนั้นมานั่งที่โต๊ะและประกาศว่าเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของคุณวีและโชว์ทะเบียนสมรสด้วย แล้วพี่ฟ้าก็เข้ามา บีบีหนักใจกับความร้ายกาจที่เพิ่มมากขึ้นของฮันนี่ น้ำฟ้าเข้าไปขอโทษแม่ที่ปิดเรื่องนี้ไว้ สดใสต่อว่าน้ำฟ้าทั้งน้ำตา ทำไมไม่บอกเธอก่อน ทำไมต้องให้เธอรู้จากปากคนอื่น น้ำฟ้าเสียใจ ร้องไห้โฮ
“ฟ้าอยากจะบอกแม่ แต่ฟ้าไม่กล้า ฟ้ากลัวแม่เสียใจกลัวแม่ผิดหวังกับคนดีที่ฟ้าเลือก สุดท้ายแล้วก็ไม่ได้ดีจริง แต่ฟ้าก็กลัวจะไม่ได้แต่งงานทันตามกำหนดที่รับปากกับแม่ไว้...แต่มันยิ่งทำให้ฟ้า ให้แม่ และครอบครัวของเราต้องอับอาย ฟ้าขอโทษ ฟ้าไม่ได้ตั้งใจให้มันเกิดเรื่องแบบนี้”
สดใสสงสารลูกจับใจดึงมากอดไว้แนบอก จังหวะนั้น คุณวีเพิ่งรู้ข่าวเลยรีบตามมา น้ำฟ้าอาละวาดใส่ทันที
มาทำไมอีก เป็นเพราะคุณวีแท้ๆ ทำให้ครอบครัวของเธอโดนพวกนั้นดูถูก คุณวีรู้ดีว่าต้นเหตุมาจากตัวเขาเอง เดินมากราบแทบเท้าสดใส ขอโทษที่ทำให้ต้องเสื่อมเสียเกียรติเพราะความกลัวของเขา เขาเสียใจจริงๆ น้ำฟ้าขยับออกมานั่งห่างๆ ไม่คิดจะฟังคำแก้ตัวใดๆของคุณวี ผิดกับสดใสที่นั่งฟังอย่างตั้งใจ
“แต่ผมรักคุณฟ้าด้วยหัวใจที่บริสุทธิ์ ไม่คิดจะเรียกร้องอะไรนอกจาก...ความรู้สึกดีๆให้กับผมบ้าง เมื่อคุณฟ้าตกลงแต่งงานกับผมนั่นยิ่งกว่าความฝัน แต่เมื่อความผิดพลาดของผมทำให้ผมฝันได้แค่นี้ ผมก็พร้อมยอมรับ” คุณวีก้มกราบสดใสอีกครั้งหนึ่ง แล้วเดินไปหาน้ำฟ้า
“ตอนนี้ผมก็มีแค่ตัวกับพันธนาการทางกฎหมายที่มันไม่มีความหมายอะไรเลย เป็นเพียงแค่กระดาษแผ่นเดียว...และหัวใจที่จะเป็นของคุณฟ้าและรอคอยคุณเสมอ” คุณวีมองสบตาน้ำฟ้า แต่เธอกลับเบือนหน้าหนี...
ในเวลาเดียวกัน ที่บ้านของดิน สายหยุดต้องสั่งให้ลูกชายหยุดเดินไปเดินมาได้แล้ว เธอเวียนหัวจะเป็นลม แนะให้ดินไปคุยกับน้ำฟ้าให้รู้เรื่องอย่าปล่อยให้ความเข้าใจผิด กัดกินหัวใจอยู่แบบนี้ ดินถอนใจเฮือก
“ไปตอนนี้คงไม่เหมาะครับ ผมเห็นรถของคุณวีจอดอยู่ คงกำลังคุยกัน”
กอหญ้ายกมือพนมท่วมหัว ภาวนาขอให้คุณวีกับ
น้ำฟ้าเคลียร์กันไม่ลงตัวและเลิกกันให้เด็ดขาดไปเลย สายหยุดติง ไปแช่งคนอื่นแบบนั้นมันบาป กอหญ้าไม่สน ขอแค่ให้พี่ชายของเธอสมหวังเป็นพอ
“ไร้สาระน่ะกอหญ้า คุณฟ้าไม่รักพี่ เธอรักคุณวี เราต้องภาวนาให้เขาสองคนคืนดีกัน แต่เรื่องสำคัญ...คือคุณแม่ของคุณฟ้าต่างหาก” ดินชะเง้อคอยาวไปทางบ้านสดใสตลอดเวลา ุสดท้ายทนไม่ไหวรีบวิ่งไปหาน้ำฟ้า...
เหตุการณ์ไม่เป็นอย่างที่กอหญ้าภาวนา สดใสเรียกน้ำฟ้ากับคุณวีมานั่งใกล้ๆถามน้ำฟ้าว่ารักคุณวีไหม
น้ำฟ้าอ้ำๆอึ้งๆว่ารัก ส่วนคุณวีเมื่อถูกสดใสถามคำถามเดียวกันไม่มีการลังเล ตอบชัดถ้อยชัดคำว่ารักน้ำฟ้ามาก
“ในฐานะที่คุณเองก็แสดงให้ฉันเห็นมาโดยตลอดและฉันก็ดูคนไม่พลาด อาจจะพลาดนิดหน่อย...คุณเป็นคนดีโดยเนื้อแท้...ฉันจะทำเป็นตาบอดหูหนวกไม่รับรู้ความเป็นคนดีของคุณเลยคงไม่ได้ เพราะฉะนั้น ฉันจะให้โอกาสคุณ...แต่งงานกับลูกสาวฉันได้”
สิ้นเสียงสดใส บีบีกับน้ำฝนส่งเสียงไชโยลั่นด้วยความดีใจ สดใสมีข้อแม้หนึ่งข้อ คือคุณวีต้องไปจัดการพันธะของตัวเองให้เรียบร้อยเสียก่อน และเขาต้องกู้ศักดิ์ศรีของน้ำฟ้า คืนมา บีบีเกรงจะไม่ทันฤกษ์แต่งงานที่เตรียมไว้ สดใสไม่กังวลอะไร ถ้าไม่ทันก็เลื่อนได้
“แต่เวลาของแม่...” น้ำฟ้ารู้สึกเหมือนมีอะไรมาจุกที่คอหอยพูดต่อไม่ได้
“แม่จะพยายามแข็งแรงเพื่อวันสำคัญของลูกจ้ะ” สดใสแสดงได้สมบทบาทเช่นเคย คุณวีขอบพระคุณสดใสมากที่ให้โอกาส หันไปจับมือน้ำฟ้าไว้ หญิงสาวจำยอมให้เขาจับมือแต่โดยดี ทั้งที่ในใจยังเจ็บแปล๊บ สดใสยิ้มให้กำลังใจลูกสาว ก่อนจะเบือนหน้าไปทางอื่น แอบยิ้มกับแผนเจ้าเล่ห์ที่เพิ่งผุดขึ้นในสมองตัวเอง...
ทางด้านดินวิ่งมาถึงหน้าบ้านของสดใส ขณะกำลังจะกดกริ่ง ฮันนี่ขับรถมาจอด เดินมาหาดินพร้อมกับพวงหรีดผูกโบว์สีดำกะจะเอามาวางหน้าบ้านสดใส แต่เห็นคุณวี น้ำฟ้า กับบีบีออกมาเสียก่อน ฮันนี่เลยเหวี่ยงพวงหรีดใส่น้ำฟ้าแทน
“เอามาวางหน้าศพแม่แกล่วงหน้า”
“ศพแกต่างหาก...นังงูพิษ” น้ำฟ้าเหวี่ยงพวงหรีดคืนฮันนี่ แล้วพุ่งเข้าตบไม่ยั้ง ฮันนี่ไม่ยอมโดนตบฝ่ายเดียว สู้สุดฤทธิ์ ดินวิ่งเข้าไปแยกฮันนี่ ขณะที่คุณวีแยกตัวน้ำฟ้าออกมา
“ขอไว้อาลัยให้กับแผนทำลายล้างมนุษยชาติที่ไม่ได้ผลของแกนะ...ฮันนี่” บีบีหยิบพวงหรีดไปวางหน้ารถฮันนี่แทน ฮันนี่นิ่วหน้าสงสัย บีบีพูดอะไร
“เสียใจนะ แม่ฉันไม่ได้หัวใจวายตายและฉันกับคุณวี ก็จะเดินหน้าแต่งงานกัน” น้ำฟ้ายิ้มเย้ย
“คุณกับเคท ไม่มีทางแยกเราสองคนออกจากกันได้หรอกครับ” คุณวีเสริม น้ำฟ้าขับไล่ไสส่งฮันนี่กลับไปได้แล้ว วันนี้เธออาจจะพลาดโดนฮันนี่เล่นงาน แต่พรุ่งนี้ต้องเป็นคราวที่เธอจะเป็นฝ่ายกระทำบ้าง ฮันนี่กลับขึ้นรถขับออกไปอย่างโกรธแค้น ดินแสดงความยินดีกับคุณวีและน้ำฟ้าที่เคลียร์กันได้ทั้งๆที่ในใจของดินแสนจะปวดร้าว น้ำฟ้ายังโกรธดินไม่หาย ไล่ตะเพิดเขาเช่นกัน แล้วเดินหนีไปอีกทางหนึ่งกับบีบี คุณวีเดินเข้ามาหาดิน
“จะเอาชนะใจคุณฟ้าควรสู้ด้วยหัวใจไม่ใช่แผนการร้ายๆอย่างที่คุณทำอยู่ มันไม่มีทางสำเร็จหรอกคุณดิน” คุณวีพูดแล้วเดินตามน้ำฟ้า ดินได้แต่พึมพำกับตัวเอง เขาจะเอาอะไรไปสู้ ในเมื่อน้ำฟ้าไม่ได้รักเขา
ooooooo
