สุภาพบุรุษชาวดิน

“ใครอยากจะกินของข้างถนนแบบนั้น ฉันไม่ชอบกินสาคูไส้หมูเน่าๆนั่นหรอก” หนูดีกระแทกเสียงแล้วสะบัดไปเลย วศินมองตามยิ้มๆ แต่พอนึกขึ้นได้ก็ตกใจว่าส่งของลูกค้าไม่ทันแล้ว

ooooooo

อรศรีลูกสาวของสุดาวรรณนัดหนูดีไว้แต่ตัวเองมาช้า รีบเดินขึ้นบันไดตึกอย่างรีบร้อน บ่นเบาๆกับตัวเองว่า “ต้องโดนยัยหนูดีดุแน่ๆ ต้องเตรียมตัวรายงานด้วย”

ความรีบร้อนทำให้อรศรีเหยียบพลาดข้อเท้าพลิกหงายจะตกบันได ทันใดก็มีมือหนึ่งมาฉุดประคองไว้ อรศรีหันมองจึงเห็นว่าคือวศินนั่นเอง อรศรีถึงกับอึ้งตะลึงความหล่อสุภาพของเขา ตกอยู่ในภวังค์ จนเขาถามว่า เป็นอะไรหรือเปล่า ก็ไม่ได้ยิน จนวศินถามซ้ำจึงรู้สึกตัวบอกว่า เปล่า...ไม่เป็นไร และขอบคุณที่ช่วย

วศินยิ้มให้อย่างสุภาพ แต่รอยยิ้มที่ทั้งเท่และอบอุ่นของเขาทำเอาอรศรีหัวใจแทบละลาย เมื่อวศินเดินไป อรศรีมองตามพึมพำอย่างประทับใจ...“รุ่นพี่เหรอ...เท่จัง”

หนูดีเดินเข้าไปในตึก เจออรศรีที่ยังยิ้มค้างกับความหล่อเท่ของวศินอยู่ ตรงเข้าไปต่อว่าว่าทำไมเพิ่งมา อรศรีบอกว่าพอดีเจออุบัติเหตุนิดหน่อย หนูดีบอกว่าเหมือนตนเลย วันนี้ก็เจอรุ่นพี่บ้าๆเหมือนกัน อรศรีอวดว่า

“แต่ที่อ้อเจอเป็นรุ่นพี่นิสัยดีมากเลยนะ แถมยังเท่ด้วย เขาช่วยอ้อไว้”

“สงสัยวันนี้จะเป็นวันซวยของหนูดีคนเดียว” พูดแล้วนึกขึ้นได้เร่งให้รีบไปเถอะเดี๋ยวจะสาย พอเดินไปด้วยกัน หนูดีนึกแค้นในใจ “เพราะนายสาคูนั่นแท้ๆ คอยดูนะ จะเอาคืนเสียให้เข็ด!!”

สองสาววิ่งไปด้วยกันต่างคนต่างคิดถึงรุ่นพี่คนนั้น โดยไม่รู้เลยว่า คิดถึงรุ่นพี่คนเดียวกัน...

ooooooo

พักกลางวันแล้ว วศินไปที่โรงอาหารมหา-วิทยาลัย เข้าไปร้านอาหารตามสั่ง สั่งกะเพราหมูสับไข่ดาวแล้วขอไปซื้อน้ำก่อนเดี๋ยวมาเอา พอวศินเดินออกไป หนูดีที่ยืนฟังอยู่ก็เข้าไปสั่งหน้าตาเฉย

“ป้า เอากะเพราหมูสับไข่ดาวแบบแฟนหนูคนที่มาสั่งเมื่อกี้อีกจานนึง แต่จานนี้เอาแบบเผ็ดๆพริก เยอะๆ 15 เม็ด”

สั่งเสร็จก็ยิ้ม แอบมองวศินที่กำลังไปซื้อน้ำ อึดใจต่อมาวศินมาถามป้าว่าอาหารที่ตนสั่งเสร็จหรือยัง ป้าบอกว่าเสร็จแล้ว ยื่นจานอาหารให้บอกว่า 80 บาท วศินชะงักถามว่าจานเดียวทำไมแพงจัง

“อ้าวอีกจานแฟนเราเอาไปแล้วไง”

“แฟนผม?”

“ใช่ เขาสั่งเหมือนกันเป๊ะเลยนะ”

วศินถอนใจอย่างเดาออก จำต้องจ่ายตามที่ป้าบอกแต่กวาดตามองหาตัวแสบ เห็นหนูดีนั่งกินข้าวท่าทางกวนประสาทอยู่ก็ตรงรี่จะไปหา แต่พอดีอรศรีตัดหน้าเข้าไปก่อน วศินจึงต้องไปนั่งที่อื่นอย่างเจ็บใจ

อรศรีเข้าไปทักว่าทำไมข้าวได้เร็วจัง หนูดีพูดเสียงดังให้วศินที่นั่งโต๊ะถัดไปได้ยินว่า

“กะเพราหมูสับไข่ดาวเนี่ยเหรอ มีคนเขาซื้อให้น่ะ” อรศรีถามว่าใครหรือ “ก็...คนที่เขาต้องชดใช้ให้หนูดีไง” ว่าแล้วตักข้าวกินอย่างอร่อย พูดเสียงคับปากว่า “ของฟรีมันอร่อยแบบนี้เอง...”

“ยัยเด็กแสบ!!” วศินพึมพำแล้วตักข้าวคำโตกินดับโมโห แต่แล้วก็แสบปากจนสำลักเพราะเผ็ดมาก

หนูดีที่แอบดูอยู่กลั้นหัวเราะไม่อยู่จนอรศรีถามว่าขำอะไร หนูดีกลบเกลื่อนว่าไม่มีอะไรแต่ตายังมองวศินอย่างสะใจ อรศรีมองตามไปจึงเห็นวศิน บอกหนูดีอย่างตื่นเต้นว่า

“รุ่นพี่คนนั้นนี่ หนูดีรู้จักรุ่นพี่คนนั้นด้วยเหรอ”

“ยิ่งกว่ารู้จักอีกอ้อ อีตาบ้านี่แหละที่มีเรื่องกับหนูดีเมื่อเช้า” วศินโดนแกล้งสองเด้ง โมโหเลยเก็บจานออกไป หนูดียิ้มอย่างผู้ชนะงึมงำสะใจ “สมน้ำหน้า!!”

พอวศินเดินออกจากโรงอาหารก็เจอเพื่อน เพื่อนถามว่ากินเสร็จแล้วหรือ เขาบอกว่าพอดีไม่ค่อยหิว เพื่อนเลยถามว่าเคยบอกว่าอยากหางานพิเศษทำยังสนใจอยู่ไหม พอวศินบอกว่าสนใจ เพื่อนบอกว่าเริ่มงานมะรืนนี้ได้ไหม เป็นงานโรงแรม

วศินดีใจมาก พอถึงวันทำงานก็ไปที่โรงแรมศิริเสนีในตำแหน่งพนักงานยกกระเป๋าหรือเบลบอย

แขกคนแรกเป็นฝรั่ง วศินสามารถสื่อสารกับฝรั่งได้อย่างคล่องแคล่ว มารยาทดีจนฝรั่งชมว่าเด็กที่นี่ภาษาอังกฤษดีจริงๆ

วศินกับหนูดีมาจ๊ะกันขณะหนูดีเดินหาห้องน้ำ พอเห็นหน้ากันจะจะต่างก็ชี้หน้ากันอย่างตกใจ หนูดีถามว่านายสาคูไส้หมูมาทำงานที่นี่ด้วยหรือ ส่วนวศินก็ถามกวนๆว่าลงทุนเช่าชุดสวยมา กะมาขโมยของแพงล่ะสิท่า หนูดีสะบัดเสียงใส่ว่า ตนมางานเลี้ยงต่างหาก แล้วจะเดินเลี่ยงไป วศินขวางไว้พูดหน้าขรึม

“ผมเตือนด้วยความหวังดี อย่างน้อยผมก็เป็นรุ่นพี่มหาวิทยาลัยเดียวกัน ผมก็ไม่อยากให้สถาบันเสียชื่อเสียง”

“หลีกไป!!”

“ไม่หลีก!! คุณทำผมเดือดร้อนผมไม่เอาเรื่องคุณ แต่ถ้าคุณถูกคนอื่นจับได้ คุณจะมีปัญหา ผมไม่ยอมปล่อยให้คุณทำความผิดอีกแน่”

ขณะกำลังเถียงกันหน้าดำหน้าแดงนั้น อ้นในชุดสูทหล่อก็เดินเข้ามาเรียก “น้องหนูดีครับ” เขามองวศินอย่างคนไม่รู้จัก ถามหนูดีว่ามีอะไรหรือเปล่า หนูดีไม่ทันตอบอ้นก็ด่าวศิน “แกไม่ควรเสียมารยาทกับน้องหนูดี”

วศินไม่ทันชี้แจง ก็มีเสียงพนักงานร้องขอความช่วยเหลือบอกว่ามีแขกของโรงแรมชักอยู่ทางโน้น ทุกคนตกใจ วศินได้สติก่อนวิ่งไปทางที่พนักงานบอก หนูดีวิ่งตามไปโดยไม่ลังเล อ้นเลยต้องวิ่งตามไปด้วย