ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

มุกเหลี่ยมเพชร

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

หลังจากตามหารุจาไม่พบ บรรพตกับสมพลจู่โจมไปพบคมกฤชถึงบริษัท เพราะบรรพตมั่นใจว่าคมกฤชพารุจาไป จึงคาดคั้นให้เขาบอกมาว่าเอาลูกสาวของตนไปไว้ที่ไหน

“คุณเป็นผู้ชายที่สนิทกับลูกสาวผมที่สุด เมื่อวานคุณก็ไปหาลูกสาวผม”

“ก็เลยมายัดเยียดความผิดให้ คุณสองคน ผู้ยิ่งใหญ่จากหนังสือพิมพ์นิวส์ไทม์ ตลอดเวลาที่ผ่านมารุจามาป้วนเปี้ยนใกล้ผมเพราะคดีเพชร จนผมพลาดเรื่องสำคัญ ผมไม่โทษก็ได้ครับว่ารุจามีส่วน ผมผิดเองที่ปล่อยให้ผู้หญิงไม่ได้เรื่องอย่างรุจาเข้ามาวุ่นวาย”

“คุณว่าลูกสาวผม...ไม่ได้เรื่อง”

“ก็มีสักเรื่องมั้ยครับที่รุจาทำแล้วดี พอวันนี้ลูกสาวแสนดีคุณหายไปจากบ้าน ผมก็เป็นแพะรับบาป ผมว่าลงประกาศในหนังสือพิมพ์คุณดีกว่ามั้ยครับ พ่อให้อภัยแล้ว กลับบ้านเถอะลูก”

“คมกฤช...นายมันแค่เด็กเมื่อวานซืน”

“ครับ ตอนนี้ผมเป็นเด็กเมื่อวานซืน แต่ผมสัญญาเลยว่าถ้าผมเป็นผู้ใหญ่เท่าคุณ ผมจะเป็นผู้ใหญ่ที่น่าเคารพกว่าคุณ ไม่หาเรื่องเด็ก เชิญครับ...ประตูอยู่ทางนั้น เชิญไปหาลูกสาวคุณที่อื่น”

ทั้งบรรพตและสมพลหน้าชา มองหน้ากันไปมา... ทำนองไอ้นี่มันไม่ธรรมดา

“เรื่องลูกสาวฉันจบ แต่เรื่องนายกับฉัน ไม่จบ!” บรรพตทิ้งท้ายหน้าตาถมึงทึงก่อนผลุนผลันออกไป...แล้วบ่นกับสมพลที่เดินตามหลังต้อยๆว่า “มันเป็นใครมาจากไหน ถึงมาดูถูกลูกสาวฉัน”

“แถมยังเด็ดดมแล้วขยี้ทิ้งแบบนี้” สมพลปากไว... คนเป็นนายเลยตวาดสวน

“ยัง...ยังไม่ได้ดม”

“แน่ใจได้ยังไงครับ ว่ายัง”

“ฉันแน่ใจลูกสาวฉัน”

“ครับ...ถ้าเวลาผู้ชายมีสติ ผมก็แน่ใจว่าไม่อยากแตะต้องหนูรุจา แต่นายก็ได้ยิน มันหาว่าหนูรุจามาเกาะแกะมันตั้งหลายครั้ง แล้วอยู่ๆหนูรุจาก็หนีหน้าไป เรื่องที่จะกระทบกระเทือนจิตใจสาวน้อยอย่างหนูรุจาจนตัดสินใจได้ขนาดนี้ ตามสัญชาตญาณผู้ชายหล่อๆอย่างผม เอ่อ อย่างเรา มันจะมีกี่เรื่องกันล่ะครับ”

“ฉันไม่ปล่อยไอ้ตี๋ปากดีไว้แน่”

บรรพตประกาศกร้าว เดินนำลิ่วไปขึ้นรถ โดยไม่รู้ว่าในร้านกาแฟใกล้ๆนั้น รุจาแอบซุ่มมองอยู่ด้วยความกังวล

“ฉันหาเรื่องเดือดร้อนมาให้นายอีกแล้ว แต่ฉันก็ไม่อยากกลับไปเดินบนทางที่พ่อเลือกให้...ฉันคงไม่ได้ไปลุยกับคุณอีกแล้ว รู้มั้ย ฉันกลัวสุดๆ แต่ก็สนุกสุดๆ เหมือนกัน”

นั่นคือข้อความที่รุจาเขียนใส่กระดาษแล้วเอาไปฝากไว้ที่เลขาฯของคมกฤช ครู่ต่อมาเมื่อคมกฤชได้เห็น ก็รู้สึกใจหายอย่างบอกไม่ถูก

ooooooo

มุกเก็บกระเป๋าเตรียมตัวกลับบ้าน เห็นเพชรชำเลืองมอง เธอเลยประชด...จะตรวจไหมว่าเธอขโมยความลับของบริษัทไปหรือเปล่า

“เธออยากอยู่พิสูจน์ตัวเองมั้ย”

“นี่คือการขอร้องให้หนูมุกทำงานต่อหรือเปล่าล่ะคะ”

“เปล่า”

“งั้นเราก็ไม่มีอะไรต้องพูดกัน ถ้ามีหลักฐานชัดกว่าคลิปนั่นค่อยเอาตำรวจไปจับหนูมุกที่บ้านได้เลย รับรองไม่หนี”

มุกสะพายกระเป๋าออกไป เพชรรีบเดินมาดึงแขน

“ถ้าเธอไม่ได้ทำ แล้วใคร”

“พี่เพชรฉลาด...ก็หาเอาเองสิคะ”

“เธอไม่อยากพ้นผิด แล้วอยู่ทำงานใกล้ๆฉันเหมือนที่เคยพูดเหรอ”

“ไม่ค่ะ”

“ถ้าเธอไม่ผิด ก็อย่าหนี”

“หนูมุกไม่ผิดอยู่แล้ว แต่ที่ไปเพราะอยากให้พี่เพชรสำนึก”

มุกเดินเชิดออกไป เพชรท่าทีเหมือนจะขยับตาม แต่ด้วยทิฐิก็หยุดนิ่ง ร้องไล่ส่งว่า

“ไปเลย...ฉันไม่ง้อ”

มุกเดินหน้าตึงผ่านสาลินีไป สาลินีเตรียมพร้อมอยู่แล้ว ดึงสายรุ้งในมือเฉลิมฉลอง

“เย้...ไปแล้วไปลับ อย่ากลับมา” สาลินีหันไปเทน้ำจากแก้วสาดกระจาย ประหนึ่งเป็นน้ำมนต์ “ไป๊...ปิศาจร้ายออกจากบริษัทเรา”

“ระวัง ปิศาจจะกลับมาหลอนนะคะ” มุกหันมายิ้มยั่ว

“มาอีก ฉันก็จะไล่อีก”

เจนจบตามออกมาอีกคน ขอร้องมุกอย่าไป แต่มุกบอกต้องไป พูดพลางชำเลืองเพชรที่เปิดประตูห้องมองมา

“หนูมุกก็มีศักดิ์ศรีของลูกผู้หญิง เราไม่ได้เจอกันที่นี่ เจอกันที่อื่นก็ได้ หนูมุกจะไม่มีวันลืมว่าคุณเจนจบคือเพื่อนที่ดีที่สุด”

มุกเดินเชิดออกไป เพชรปิดประตูด้วยความโมโห แต่สาลินีดีใจดึงสายรุ้งไม่หยุดหย่อน ขณะที่เจนจบยืนถอนใจเฮือกๆ

ภายในห้อง เพชรเดินไปเดินมา มองไปที่โต๊ะทำงานมุก อดนึกถึงเธอตอนทำยียวนกวนประสาทเขาไม่ได้ บางครั้งก็ติงต๊องจนน่าโมโห

เพชรพยายามสลัดความคิดนั้นออกไป ไม่อยากนึกถึงให้เจ็บใจอีก

ooooooo

ส่วนที่เอสเคไดมอนด์ สงครามกำลังอารมณ์ดีเป็นพิเศษ ชื่นชมลูกชายเก่งมาก ที่ทำให้ไอ้เพชรมันแทบกระอัก ตัดหน้ามันเห็นๆ

“ผมบอกแล้วว่าไอ้เพชรมันไม่ได้เก่งไปกว่าผม”

“แกได้แบบจากสตาร์ไดมอนด์มาได้ยังไง”

“ผมมีวิธีก็แล้วกัน” ศักดายิ้มเจ้าเล่ห์...

ขณะเดียวกันนั้นที่สตาร์ไดมอนด์ท่าจะเกิดเรื่องใหญ่ จู่ๆมรกตพรวดพราดเข้ามาหาเพชรถึงห้องทำงาน

“แกจะใช้วิธีไหนก็ได้ แต่ต้องเอาตัวหนูมุกกลับมาเดี๋ยวนี้”

เพชรชะงักเล็กน้อย ก่อนตอบเรียบๆว่า “ผมไม่ว่าง ไม่มีเวลาไปทำเรื่องไร้สาระ ผมต้องออกแบบงานใหม่”

“แกเห็นเรื่องงานสำคัญกว่าเรื่องความรัก”

“ผมไม่ได้รักมุกดา เขาทำให้ผมพลาดงาน”

“แกแน่ใจแล้วเหรอว่าเป็นหนูมุก แกเกลียดหนูมุก แกโทษทุกอย่างว่าเขาผิด ทั้งๆที่แกยังไม่ได้สอบสวนเลย ว่างานมันหลุดออกไปจากใครได้บ้าง”

พูดโดยไม่รอคำตอบ เธอสะบัดพรืดออกไป เพชรนิ่งอึ้ง สุดเบื่อหน่าย

มรกตไม่ได้กลับออกไปเลย แต่เธอพุ่งไปที่ห้องทำงานเจนจบ ซึ่งเขากับลูกน้องกำลังคุยงานกันอยู่ แต่ทันทีที่มรกตเข้ามา เจนจบก็ส่งซิกให้ลูกน้องออกไปก่อน เพราะค่อนข้างมั่นใจว่ามรกตมาด้วยเรื่องอะไร

“ทำยังไงก็ได้ให้หนูมุกกลับมาที่นี่”

เจนจบเดาถูกเผง และเขาก็ไม่อาจปฏิเสธได้ด้วย

“ได้ครับ”

“แต่จำไว้นะเจนจบ เธอเป็นเพื่อนสนิทของเพชร เพราะฉะนั้นอะไรที่เป็นของเพื่อน เธอก็ไม่ควรคิดจะครอบครอง”

สั่งเสร็จ มรกตเดินคอแข็งออกไป เจนจบหน้าเคร่ง กำปากกาในมือแน่น

ooooooo

วันเดียวกันนี้ มุกปลอมตัวเป็นช่างผู้ชาย รวบผมใส่หมวก ใส่แว่น ถือกล่องเครื่องมือเดินเข้ามาในเอสเคไดมอนด์ของนายสงคราม

มุกบอกพนักงานว่าตนจะมาซ่อมเคเบิ้ล แต่พนักงานท้วงว่าไม่ได้นัดไว้ มุกจึงต้องอ้างว่า เมื่อสักครู่มีคนโทร.ไปที่บริษัท บอกว่าห้องผู้บริหาร ภาพดูไม่ได้

“ห้องผู้บริหารเหรอ” พนักงานทวนคำเบาๆ

ที่สุดมุกก็ได้รับอนุญาต และนับว่าโชคดีที่สงครามกับศักดาเพิ่งเดินสวนออกไป มุกเข้ามาในห้องทำงานของสงครามแล้วแอบติดเครื่องดักฟังอันเล็กไว้ใต้โต๊ะทำงาน ก่อนจะกลับออกไปอย่างปลอดภัยโดยไม่มีใครระแคะระคาย

ตกเย็น คมกฤชขับรถมาจอดหน้าบ้าน ต้องตกใจที่จู่ๆรุจาวิ่งพรวดออกมายืนหน้ารถ...เธออ้อนวอนขอความช่วยเหลือจากเขา เธอยังไม่อยากกลับบ้านเพราะเพิ่งหนีมา

คมกฤชเหนื่อยใจ แต่ไม่รู้จะปฏิเสธยังไง จึงพาเธอไปอยู่ที่คอนโดฯของเขาก่อน

“ขอบใจนะ ที่ให้ฉันอาศัยซุกหัวนอน”

“พอเลย หยุดดราม่า ผมให้อยู่คืนเดียว พรุ่งนี้กลับบ้าน”

“อย่าพาฉันกลับไปหาพ่อเลยนะ”

“มีเพื่อนอยู่ที่ไหนบ้าง”

“ไม่มี”

“คนบ้าอะไรไม่มีเพื่อน”

“ไปนอนบ้านเพื่อนไม่ได้หรอก ป่านนี้พ่อฉันไปค้นหมดทุกบ้านแล้ว นะๆ ให้ฉันอยู่ด้วย”

รุจาอ้อนวอนกอดขาเขาไม่ยอมปล่อย พอเขาสะบัดหนี ก็เลยเสียหลักล้มลงไปด้วยกันบนโซฟา

“อย่าไล่ฉันไปเลยนะ” รุจาตัดสินใจซบลงในอกคมกฤช

“เฮ้ย...รุจา” ชายหนุ่มร้องลั่น รุจาหลับตาปี๋ด้วยความเขินอาย แต่ยังไม่วายอ้อนวอน

“ฉันขอร้องนะ ขอร้องเลย เห็นใจฉันเหอะ”

คมกฤชประคองหน้ารุจาขึ้น รุจาส่งสายตาขอร้องสุดชีวิต

“ฉันไม่รู้จะไปพึ่งใครแล้ว ฉันไม่อยากทำตามเส้นชีวิตที่พ่อขีดให้ ฉันอยากเป็นตัวของฉันเอง เกิดมาฉันยังไม่ได้ทำอะไรอีกตั้งหลายอย่าง แต่พอมาเจอคุณ ชีวิตฉันสนุก แต่ละวันไม่ซ้ำกันเลย ช่วยฉันหน่อยนะ ช่วยฉันด้วย คุณจะให้ฉันทำอะไร...เพื่อแลกเปลี่ยน ฉันก็ยอม”

“คุณคิดว่าผมจะทำอะไร ผมไม่ใช่พวกหื่นกาม” คมกฤชผลักรุจาออกห่างแล้วลุกขึ้นไปหยิบกุญแจกับ

คีย์การ์ดวางไว้ให้ “ล็อกให้ดี พรุ่งนี้ออกไปจากห้อง แล้วเอาไปคืนไว้ที่คุณเอื้อมเดือน เลขาฯผม”

พูดจบ เขารีบออกจากห้องไปเลย ทิ้งรุจายืนหน้าจ๋อย พูดพึมพำกับตัวเอง

“ฉันแค่หมายความว่าจะปัดกวาดเช็ดถูห้องให้ ไม่ได้ยอมเป็นเมียสักหน่อย”

ooooooo
คมกฤชนัดมุกออกมาพบ แล้วเล่าเรื่องรุจาให้ฟังอย่างเซ็งๆ มุกกลับหาว่าพี่ชายใจร้ายไปหรือเปล่า รุจาก็ดูซื่อๆไม่มีพิษไม่มีภัย

“ซื่อบื้อน่ะสิ กี่ครั้งแล้วทำฉันเดือดร้อน แล้วทางแก ติดเครื่องดักฟังแล้วได้อะไรหรือยัง”

“ยัง”
“แล้วที่เคยคุยกับศักดา มันหลุดพิรุธอะไรมาบ้าง”

“มันยังไม่ไว้ใจหนูมุกขนาดพูดอะไรเยอะ คงอ่อยไว้ล้วงความลับ”

“ระวังจะอยากล้วงไปถึงในร่มผ้า”

“ทำอย่างงั้นมันก็คงปางตาย ศักดาน่ะ ใช้หนูมุกเป็นตัวหลอกเพื่อปิดบังว่าติดต่อกับคนในสตาร์ไดมอนด์อยู่”

“สงสารคุณเพชรเหมือนกัน คนใกล้ตัวเป็นพิษ แกจะไม่ช่วยอะไรเขาหน่อยเหรอ”

“ช่วยสมน้ำหน้าไปแล้ว”

“ออกมาจากบริษัทอย่างนี้ แล้วจะจับหนอนบ่อนไส้ได้ยังไง”

“ใครว่ามุกออกแล้วออกเลยล่ะ” มุกยิ้มเจ้าเล่ห์...

หลังจากนั้น คมกฤชย้อนกลับไปที่คอนโดฯ ปรากฏว่าไม่เจอรุจาแล้ว มีแต่กระดาษแผ่นใหญ่ที่เธอเขียนข้อความลาก่อนติดไว้บนผนัง...

ooooooo

รุ่งขึ้น เพชรไม่พอใจงานออกแบบที่พวกเจน- จบเอามาเสนอ เพราะมีแต่ไอเดียเก่าๆแบบนี้จะเอาไปแข่งกับศักดาได้ยังไง เขาต้องการไอเดียใหม่ๆ เจนจบเลยลองโทร.หามุก แต่เธอไม่ยอมรับสาย

“โดนไล่ออก แล้วจะโทร.หาทำไม” ชนินทรถามเสียงแข็ง

“เพชรยังไม่ได้ไล่คุณมุก”

คำตอบของเจนจบทำให้ชนินทรไม่พอใจ หันไปสบตากับสาลินีที่นั่งอยู่ข้างกัน

“เซ็นคำสั่งไล่ออกตอนนี้เลยมั้ยคะ เดี๋ยวสาลี่

พริ้นต์ให้”

“ไม่ต้อง” เพชรเสียงดัง แต่พอเห็นสายตาชนินทรจ้องมาก็เกรงใจ เบาเสียงลง “เรื่องหนูมุกไว้ทีหลัง เอาเรื่องงานลูกค้าก่อน”

“เดี๋ยวฉันจะเรียกดีไซเนอร์ทั้งหมดมาประชุม”

“เรียกด่วน” พูดแล้วเพชรชะงักกึก เมื่อแม่มรกตของเขาเปิดประตูโผล่หน้าเข้ามา

“ไงจ๊ะ ขาดหนูมุกไปสักคน ท่าทางจะทำงานสนุก เข้าขากันเลยทีเดียว” มรกตยิ้มเยาะแล้วหันกลับออกไปอย่างไม่แยแส

“ไม่มีหนูมุก ชีวิตพวกเราไหลลื่นเข้าขากันยิ่งกว่าเดิมอีกนะคะ” สาลินีมองไปที่ผู้ชายทีละคนด้วยสายตาระริก แต่ทุกคนรีบก้มหน้าไม่เออออด้วย

ooooooo

เวลานั้น มุกจอดรถอยู่ริมถนน เธอสวมหูฟังที่ต่อกับคอมพิวเตอร์ ตามองไปยังตึกเอสเคไดมอนด์ตรงหน้า ตั้งใจฟังเสียงสนทนาของสองพ่อลูกผ่านเครื่องดักฟังที่ตัวเองแอบเข้าไปติดไว้เมื่อวันก่อน

“ไอ้เพชรมันยังไม่ยอมแพ้ มันพยายามนัดลูกค้าเอางานไปเสนอแข่งกับเรา”

“อย่าให้ลูกค้ารายนี้หลุดมือ ฉันต้องได้ทั้งชื่อทั้งเงิน”

“ครับพ่อ”

“คนของแกในสตาร์ไดมอนด์จะช่วยขวางได้แค่ไหน คนของแกมันชื่ออะไร”

มุกลุ้นระทึก หวังจะได้ยินชื่อหนอนบ่อนไส้คนนั้น แต่ก็ต้องผิดหวังเมื่อศักดาตอบสงครามว่า

“ถึงเวลานั้นพ่อก็รู้เอง มะรืนผมจะเอาเพชรไปให้ลูกค้าเลือก พ่อเตรียมของให้ด้วยแล้วกัน”

การสนทนายุติลงเท่านั้น แต่มุกยังคาใจ นิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนบึ่งรถไปพบสารวัตรธีรพัฒน์ซึ่งเป็นเพื่อนสนิทของพี่ชาย

มุกมาขอความช่วยเหลือบางอย่างจากธีรพัฒน์ อ้างว่ามันสำคัญจริงๆ และก็รู้ด้วยว่าเขาช่วยเธอได้

“มันก็พอช่วยได้นะน้องมุก แต่มันจะเหมาะหรือเปล่า มันเป็นความลับ”

“นั่นไงคะ เพราะเป็นความลับสุดยอด มุกถึงต้องมาอ้อนวอนพี่ธี ตำรวจดีๆ อย่างพี่ธีคงไม่อยากเห็นมุกหมดอนาคตใช่ไหมคะ” มุกยิ้มหวานจนธีรพัฒน์เผลอยิ้มตอบใจอ่อนยวบ

ทันทีที่แยกจากธีรพัฒน์มา มุกโทร.เข้ามือถือเพชรที่ยังอยู่ในออฟฟิศ เพชรมองซ้ายมองขวากลัวใครมาเห็น ก่อนกดรับสายจากมุก

“แหม...ปล่อยให้หนูมุกรอนานเป็นชาติเลยนะคะพี่เพชร กำลังคิดอยู่ว่าจะรับหรือไม่รับดีใช่ไหมล่ะ”

เพชรสีหน้าเจ็บใจ ถามกลับเย้ยๆ “มีอะไร จะโทร.มาขอโทษ สำนึกผิดใช่มั้ย”

“หนูมุกไม่ผิดและไม่ขอโทษ แต่ที่โทร.มาเพราะอยากทำให้พี่เพชรตาสว่าง”

“ฉันก็ไม่ได้หลับหูหลับตาอย่างที่เธอพูด มีอะไรรีบพูด ฉันไม่ใช่คนว่างงาน”

“เหรอคะ นึกว่ากำลังระดมสมองช่วยกันออกแบบงานใหม่ไปเสนอลูกค้า”

“หนูมุก ถึงทุกคนที่บ้านฉันเป็นพวกเธอ แต่อย่านึกว่าจะทำอะไรก็ได้”

“ไม่ได้แค่นึก แต่หนูมุกทำแน่ ฟังให้ดีนะคะ”

“ก็พูดมาสิ”

“ถ้าอยากได้งาน ก็ออกมาเจอตามที่หนูมุกนัด ไม่ต้องบอกใครว่าจะไปไหน”

“จะหลอกฉันไปฆ่าหมกป่ารึไง”

“อย่างพี่เพชรน่ะฆ่าหมกบ่อส้วมดีกว่าค่ะ กลิ่นเหม็นเน่าสูสีกัน...จำไว้นะคะ มาเจอหนูมุกตามนัด ไม่ต้องบอกใครทั้งนั้นว่ากำลังไปไหน”

เพชรนิ่งคิดก่อนตกปากรับคำ...แล้วเช้าวันต่อมา มุกก็ได้ไปที่เหมืองบุษราคัมพร้อมนายเพชร ภายในเหมืองกว้างใหญ่ไพศาล มีคนงานนับร้อย

“นี่เหรอคะ เหมืองของสตาร์ไดมอนด์”

“หนึ่งในเหมืองที่เรามี...เธอนัดฉันมาไกลถึงนี่ทำไม”

“หนูมุกก็คงอยากมาเช็กความร่ำรวยของพี่เพชร”

“เห็นแล้วก็กลับไปได้”

“ไม่สนใจธุระของหนูมุกเหรอคะ หนูมุกอยากมาสวีตกับพี่เพชรสองต่อสอง” มุกปั้นยิ้มหวานเยิ้ม เพชรจ้องมอง ครู่หนึ่ง ก่อนประชดขึ้นว่า

“ที่จริงอยู่กับเธอก็ดีนะ เหมือนดูตลกก่อนบ่ายคลายเครียด”

มุกไม่โกรธ กลับยิ้มระรื่น เพชรเมินหน้าหนีเบื่อๆ แล้วอีกพักทั้งคู่ก็ไปโผล่ที่รีสอร์ตสวย เพชรแปลกใจเมื่อเจอแพรวา ลูกสาวนายกฯกับแฟนหนุ่มลูกชายนักธุรกิจใหญ่ ซึ่งทั้งคู่กำลังจะแต่งงานกัน

“นั่นค่ะ ธุระของหนูมุก” มุกกระซิบบอกเพชร

“เธอรู้ว่าลูกสาวท่านนายกฯ อยู่ที่นี่”

“ลูกค้าอยู่ตรงหน้า มัวอ้าปากค้างอยู่ได้”

เมื่อเพชรเข้าไปทักทายแพรวา เธอเองก็แปลกใจ แต่ไม่ได้ซักอะไรเขา รีบแนะนำแฟนหนุ่มให้รู้จักคุณเพชรแห่งสตาร์ไดมอนด์ที่จะทำชุดหมั้นให้เรา...เมษาจับมือทักทาย เพชรด้วยดี แถมยังนึกว่าเพชรกับมุกเป็นแฟนกัน จึงยินดีต้อนรับให้เข้าพักที่รีสอร์ตของเขา โดยจะสั่งลูกน้องดูแลห้องให้เป็นพิเศษ

“เรากำลังทำสวีตรูม อยากให้คุณเพชรกับแฟนช่วยพักแล้วคอมเมนต์ให้หน่อย”

มุกกับเพชรชะงัก ยิ้มแหยๆ ก่อนตอบรับด้วยไมตรี

“ครับ ยินดีเลยครับ จริงมั้ยจ๊ะหนูมุก”

“จริงค่ะ พี่เพชร”

แต่พอลับหลังแพรวากับเมษา เพชรก็แยกเขี้ยวใส่มุกทันที บอกว่าตนจะย้ายไปอยู่ห้องอื่น

“เอาเลยค่ะ หนูมุกก็อยากนอนห้องสุดโรแมนติกนี่คนเดียว”

“ยังไงก็ขอบใจ ที่ให้ฉันมาเจอคุณแพรวาลูกสาว ท่านนายกฯ”

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ หนูมุกชอบทำบุญ ช่วยเหลือสัตว์โลกตกยากอับจนหนทาง”

เพชรเก็บกลั้นความโมโห ถามว่า “เธอรู้ได้ไงว่าสองคนนั่นอยู่ที่นี่”

“หนูมุกก็รู้จักคนที่พึ่งพาได้ ช่วยบอกว่าใครอยู่ตรงไหน”

“อ๋อ...อยากทำดีลบล้างความผิดตัวเอง”

“ไม่เลยค่ะ หนูมุกไม่ผิด บอกแล้วที่ทำเพราะเวทนา... ว่าที่สามี” มุกลงไปนั่งโพสท่าสบายใจแบบครองเตียง เพชรมองทั้งหมั่นไส้ทั้งอยากดีดสักป้าบ

ขณะนั้นที่สตาร์ไดมอนด์ เจนจบกำลังตามหาเพชรให้พล่าน โทร.หาก็ไม่ติด ติดต่อมุกก็ไม่ได้ ที่สุดจึงลองโทร.ไปถามคมกฤชรู้บ้างไหมว่ามุกไปไหน แต่คมกฤชปฏิเสธท่าเดียว ธีรพัฒน์นั่งอยู่ตรงหน้า มองคมกฤชอย่างไม่เข้าใจ

พอคมกฤชวางสายจากเจนจบ ธีรพัฒน์จึงย้ำกับเพื่อนรักอีกครั้งว่า

“ก็น้องมุกไปหาลูกสาวท่านนายกฯ ไง ฉันอุตส่าห์เช็กเพื่อนที่เป็นการ์ดเขาให้”

“เออน่า ไอ้มุกมันสั่งว่าอย่าบอกใคร”

“ครับ...คุณพี่เขย” ธีรพัฒน์ยิ้มล้อๆ

“เฮ้ย พี่บอกอีกที ย้ำชัดๆ พี่ยังไม่อยากมีน้องเขย เอาล่ะ วันนี้ฉันจะตามไอ้นักแข่งรถ ฉันมั่นใจ มันพาเราไปเจอแก๊งปล้นแน่ๆ”

“ฉันช่วยมั้ย สองหัวดีกว่าหัวเดียว”

“อย่าเพิ่ง ฉันไม่อยากให้มันไหวตัวว่าตำรวจกำลังตามล่า แกทำเป็นหาไม่เจอน่ะดีแล้ว ปล่อยข่าวหลอกไปเรื่อยๆให้พวกมันตายใจ”

ธีรพัฒน์พยักหน้าน้อยๆอย่างเห็นด้วย...ทางด้านหนูมุก ยามนี้เธอกำลังนั่งกินลมชมวิวสบายใจเฉิบอยู่ที่รีสอร์ตของเมษา แต่จู่ๆเพชรก็เดินหน้าบูดมาหา ทำเอาเธอหมดมู้ดไปเลย

“นี่...เราไม่ได้มาพักผ่อน”

“อะไรอีกล่ะคะพี่เพชร หนูมุกกำลังดื่มด่ำซึมซับความงามของธรรมชาติ”

“คุณแพรวาเขาเชิญเราไปงานเลี้ยงวันเกิดไพรเวทปาร์ตี้คืนนี้”

“ก็ไปสิ ต้องให้หนูมุกบอกเหรอคะ ว่าพี่เพชรต้องสนิทสนมเอาอกเอาใจเขาไว้จะได้ขายของได้”

“เขาเชิญเราสองคน”

“หนูมุกไม่ไป หนูมุกติดละครหลังข่าว” มุกเดินหนีหน้าตาเฉย เพชรเดินตาม บอกว่าคุณแพรวาเขาเข้าใจว่าเรามาด้วยกันแบบ...มุกต่อให้ทันทีว่า “สามีภรรยา”

“แค่คู่รัก ไม่ใช่สามีภรรยา”

“อีกหน่อยก็ใช่ค่ะ”

“เราต้องไปด้วยกัน เขามีธีมงานด้วย...คู่รักเต้นรำ”

“ดีสิคะ หนูมุกจะได้เต้นอย่างที่อุตส่าห์เรียนมากับพี่เพชร อวดชาวโลกให้อึ้ง ทึ่ง เสียว พี่เพชรไม่ต้องกลัวนะคะ หนูมุกไม่เหยียบเท้าพี่เพชรให้อายขายขี้หน้าชาวบ้านหรอกค่า” มุกยิ้มทะเล้น จนเพชรรู้สึกเสียวสันหลัง ไม่รู้หล่อนจะสร้างวีรกรรมอะไรอีกหรือเปล่า?

ooooooo

ที่สตาร์ไดมอนด์ เจนจบ ชนินทร สาลินี ทุกคนกำลังงุนงงสงสัยว่าเพชรหายไปไหน ติดต่อไม่ได้เลยทั้งวัน เจนจบถามไปที่บ้านก็รู้แค่ว่าเขาออกไปตั้งแต่เช้ามืด...กระทั่งใกล้ค่ำ เจนจบถึงได้รับข้อความสั้นๆจากเพชรว่า “มีธุระด่วน ไม่ต้องห่วง”

ด้านคมกฤช เขาพรางตัวตามขุนพลไปที่อู่รถแต่ง แล้วยังแอบตามไปถึงคอนโดฯที่พักโดยที่ขุนพลไม่รู้ตัว ซึ่งที่นี่ก็คือรังโจรของภูผา แต่คมกฤชยังไม่บุ่มบ่ามทำอะไรเสี่ยงอันตราย เขาแค่สงสัยว่าหมอนี่อาจจะเป็นหนึ่งในโจรปล้นอะดอเรลลา

เมื่อคมกฤชกลับมาที่คอนโดฯของตน เขารู้สึกเหมือนมีคนตาม จึงโทร.ไปบอกมุก มุกรู้สึกเป็นห่วงพี่ชาย อยากจะกลับไปหา แต่ก็ติดตรงที่เธอต้องอยู่ร่วมงานปาร์ตี้ของลูกสาวท่านนายกฯในคืนนี้

ที่แท้ คนที่แอบตามคมกฤชก็คือรุจา เธอเกือบจะถูกเขายิงไส้แตก ถ้าไม่ร้องเอะอะขึ้นมาในความมืด

การกระทำของรุจาทำให้คมกฤชโกรธมาก จ้องหน้าเธอราวจะกินเลือดกินเนื้อ

“ที่จริงฉันก็ไปแล้ว แต่ไม่รู้จะไปไหน ฉันเลยกลับมา แต่กลัวนายเห็นแล้วจะโกรธ”

“กลัวโกรธ...ถ้าผมยิงคุณขึ้นมา จะเป็นยังไง”
“ก็...ตาย”
“นี่ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ ไม่ใช่เรื่องตลก ผมยิง...คุณตาย ตายเพราะความคิดมักง่ายของตัวเอง ส่วนผมติดคุก แล้วคนที่เสียใจที่สุดใคร...พ่อคุณ”

“ฉัน...”

“อย่าพูดพล่อยๆว่าเสียใจ ถ้าจะเสียใจ วันหลังต้องคิดก่อนทำ”

รุจาน้ำตาหยดแหมะ เอ่ยคำขอโทษ แต่เขาไม่รับฟัง ตวาดสวนไล่เธอออกไป รุจายิ่งเสียใจ วางคีย์การ์ดและกุญแจไว้บนโต๊ะแล้วเดินผ่านเขาออกไปทั้งน้ำตา...

ที่งานปาร์ตี้ในรีสอร์ตเมษา มุกแต่งตัวสวยออกมาร่วมงาน เพชรเห็นถึงตะลึงไปครู่หนึ่ง แต่ยังปากดีแกล้งพูดเหน็บแนมเธออีกตามเคย มุกเองยิ่งถูกกัด เธอก็ยิ่งแกล้งยั่วแกล้งทำติงต๊องใส่

ถึงเวลาเต้นรำ แขกชายหญิงจับคู่กันออกไป รวมทั้งคู่เพชรกับมุก แต่เพชรทำตัวแข็งเหมือนไม่อยากใกล้ชิดมุก มุกเลยแกล้งซบเขาซะเลย แถมยังยั่วยวนกวนประสาทว่าเธอได้ยินเสียงหัวใจเขาเต้นจังหวะเลิฟๆ เพชรหาว่าเธอเข้าข้างตัวเอง มุกจึงท้าทายว่า วันนี้ไม่รัก แต่อีกหน่อยก็ต้องรัก เพชรยอกย้อนไม่มีวันนั้น วันไหนก็ไม่รัก แต่มุกยิ้มมั่นใจ ย้ำหนักแน่นว่าเธอจะคอยดู

ฝ่ายคมกฤช หลังทำให้รุจาบ่อน้ำตาแตกออกไปจาก คอนโดฯของตนแล้ว เขาตัดสินใจขับรถย้อนไปที่คอนโดฯที่เห็นขุนพลหายเข้าไปเมื่อกลางวัน แต่ระหว่างทางดันเจอรุจาเดินสะอึกสะอื้นร้องไห้ เขาใจอ่อนยอมรับเธอขึ้นรถไปด้วย เสร็จธุระแล้วจะพาไปส่งบ้าน

ขุนพลพาสาวบลูออกไปเริงรักที่ข้างนอกเพราะเกรงใจแมงมุมที่ชอบบลูอยู่ พอทั้งคู่กลับเข้ามาก็ไม่รู้ว่าถูกคมกฤชซุ่มจับตาอยู่ จนกระทั่งขึ้นไปพักผ่อนบนห้องภูผาที่แมงมุมเฝ้าโยงอยู่ ไม่นานยามข้างล่างก็โทร.ขึ้นไปบอกว่ารถขุนพลโดนงัด

ฝีมือคมกฤชนั่นเอง เขาแกล้งขโยกรถแรงๆจนสัญญาณกันขโมยร้องลั่น ขุนพลเดือดมากรีบร้อนลงมาตามหาไอ้หัวขโมย แต่คมกฤชซ่อนตัวมิดชิด ขณะที่รุจาที่เขาให้นั่งรอในรถเกิดอยากรู้อยากเห็นแอบตามเข้ามาถ่ายคลิปไว้ แล้วเธอเกือบจะถูกขุนพลจับตัวได้ ถ้าคมกฤชไม่มากระชากหลบไปเสียก่อน

เมื่อจับขโมยไม่ได้ ขุนพลด่ายามไม่ไว้หน้า ก่อนจะกลับขึ้นไปบนห้องอย่างหัวเสีย แมงมุมซึ่งหึงหวงไม่พอใจที่ขุนพลกับบลูหายออกไปด้วยกัน เลยปึงปังออกจากห้องไป แล้วเกือบจะประจันหน้ากับคมกฤชและรุจาที่กำลังหลบหนีออกจากคอนโดฯ

ในที่สุด สองคนพากันหนีออกมาได้อย่างปลอดภัย แต่ก็ทุลักทุเลเหนื่อยแทบหมดแรงด้วยกันทั้งคู่

ooooooo

หลังงานปาร์ตี้ผู้คนโหรงเหรง มีเพียงพนักงานเก็บข้าวของไม่กี่คน กับเพชรและมุกที่นั่งคุยกันอยู่มุมหนึ่ง

“ความสุขมันหายไปเร็วจริงๆ”

“พูดยังกับว่าตัวเองทุกข์ที่เกิดมาหล่อ รวยล้น เหลือเฟือ”

“คนรวยไม่ได้มีความสุขเสมอไปนะ”

“หนูมุกลืมไปว่ายังหาเพชรไม่เจอ...พี่กฤชของหนูมุกต้องจ่ายค่าประกันจนหมดตัวแน่ๆ เพราะป่านนี้ยังไม่รู้เลยว่าใครขโมยอะดอเรลลา” มุกลองหยั่งเชิง

“ฉันมีข้อเสนอ คมกฤชไม่ต้องจ่ายเงินประกัน แต่เธอต้องไปบอกแม่ว่าจะไม่แต่งงานกับฉันอย่างเด็ดขาด”

“แสดงว่าหนูมุกมีค่าตัวพันล้าน ว้าว...พี่เพชรยอมทุ่มเงินซื้อความสุขให้ตัวเองอย่างนี้ทุกเรื่องเลยเหรอคะ”

“ฉันหาได้มากกว่าพันล้าน ถ้าไม่ต้องมานั่งเครียด”

“เครียดที่ต้องแต่งงานกับหนูมุก มันทำให้ชีวิตพี่เพชรลำบากกว่าการตามหาคนที่ทำให้เพชรหาย...มากกว่าเรื่องที่มีคนเอาความลับบริษัทไปขายคู่แข่ง พี่เพชรยอมไม่ได้ที่ต้องแต่งงานกับผู้หญิงบ้าๆบอๆอย่างหนูมุก ถึงขนาดยอมใช้เงินพันล้านกำจัดออกไป หนูมุกควรจะปลื้มใจใช่ไหมคะ ที่พี่เพชรให้เกียรติผู้หญิงด้วยวิธีนี้”

มุกไล่เรียงซะเพชรนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนเดินหน้าตึงตามเธอไปถึงห้องพัก แล้วถูกมุกผลักประตูปิดหนีบมือจนร้องลั่น

“โอ๊ยยยย...นี่ฉันยื่นข้อเสนอเพราะเห็นใจครอบครัวเธอนะ”

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ให้หนูมุกไปเป็นสะใภ้ขัดดอกดีกว่า หนูมุกเต็มใจ”

“แสดงว่ายังไงเธอก็จะแต่งงานกับฉัน”

“ก็...หนูมุกอยากได้แหวนเพชรเม็ดบึ้มๆที่แม่พี่เพชรเตรียมไว้ให้นี่คะ แต่งๆไปก่อน อยู่ได้ไม่ได้ค่อยว่ากันทีหลัง”

“ฉันเพิ่งรู้ว่าเธอเป็นผู้หญิงงก”

“เพชรตั้งแพง ไม่งกก็บ้าแล้วค่ะ หนูมุกไม่ใช่เศรษฐีใจบุญแบบพี่เพชรนี่คะ บริจาคเพชร 500 ล้าน ให้โจรเป็นการกุศล”

เพชรโกรธจี๊ดกระชากมุกมาจ้องหน้า “ถ้าเธอดูถูกฉันอีกคำ” แต่สาวเจ้ากลัวซะที่ไหน กลับลอยหน้ายั่วเขาว่า

“ทำไมคะ จะจับหรือจะจูบก่อนดี”

เพชรทำท่าจะจูบ แต่ทันใดไฟดับพึ่บมืดตื๋อ มุกระแวงด้วยสัญชาตญาณ รีบกดเพชรลงแนบกับพื้น มองไปรอบทิศ

“เป็นบ้าอะไรหนูมุก อยากนอนพื้นหรือไง”

“เงียบก่อน”

“ก็แค่ไฟดับ”

มุกรำคาญ เอามือปิดปากเขา ขณะที่ดวงตายังกราดไป ส่วนหูก็คอยเงี่ยฟังสิ่งผิดปกติ

“ทำอย่างกับผู้ก่อการร้ายจะบุก”

“ถ้ามีจริง พวกพูดมากปากเสียอย่างพี่เพชรน่ะตายก่อน” ว่าแล้วมุกเดินออกไปนอกห้องอย่างระแวดระวัง เพชรลุกขึ้นเดินตาม จึงเห็นพนักงานกำลังเดินแจกโคมไฟสีสวยไปตามห้องพัก

“ท่าทางเธออย่างกับพวก...รปภ.”

มุกโล่งอกที่เพชรไม่สงสัยอะไรในตัวเธอ แกล้งหยอกเขาว่า “หนูมุกก็เป็นยามเฝ้าหัวใจพี่เพชรไงคะ”

เพชรเบ้หน้า แล้วเดินตามมุกออกไปชื่นชมบรรยากาศท่ามกลางแสงโคมวิบวับสวยงาม มุกลงนอนหงายกับพื้น กางแขนสองข้างออกหายใจเต็มปอด ชมดวงดาวบนฟ้าสวยจัง

“นี่...ไม่กลัวนอนทับขี้หมาเหรอ”

“กลัวทุกอย่างแบบพี่เพชร ชีวิตถึงมีแต่ความเศร้า...กะเซ็ง”

เพชรมองๆ แล้วตัดสินใจลงนอนข้างเธอ...มุกเพลิดเพลินกับดวงดาวบนท้องฟ้า ชี้ชวนเขาดูความสวยงามพลางถามเขาว่า ชอบดาวอะไร?

“มีดาวอะไรมั่งล่ะ”

“ชีวิตต้องมีช้อยส์ให้เลือกทุกอย่างเลยเหรอ”

“ไม่รู้สิ เกิดมาก็มีแต่ของมาให้เลือก ว่าจะเอาดี ดีกว่า หรือดีที่สุด”

“แล้วถ้าวันนึง ต้องเป็นคนที่ถูกเลือก”

“ถามอย่างนี้แสดงว่าเธอแอบรักคนอื่น มีคนอื่นอยู่แล้ว”

“ผู้หญิงสวยแบบหนูมุก หมาไม่เมินนะคะ ก็เหมือนดอกไม้ ต้องมีแมลงมาตอมบ้าง”

“ฉันชอบเธอ หนูมุก...”

“พี่เพชรชอบหนูมุก?”

“ใช่...ชอบความบ้าบอคอแตกของเธอ ชอบความหลงตัวเองของเธอ ถึงบางครั้งจะจี๊ดสมอง แต่มันก็ทำให้ฉันขำๆดี”

“โธ่ นึกว่าชอบความสวย เซ็กซี่ ไม่มีลิมิต”

มุกบ่นแล้วหันไปสนใจดวงดาวต่อ เพชรเหลือบมองมุกยิ้มๆ ความรู้สึกเกลียดเริ่มเปลี่ยนเป็นสนใจ

ooooooo

เช้าวันรุ่งขึ้น นึกไม่ถึงว่าเพชรจะได้รับความไว้วางใจจากแพรวาเรื่องเครื่องประดับที่เคยจะยกเลิกเขาไปแล้ว นั่นก็เพราะความช่วยเหลือของมุกครั้งนี้นั่นเอง ที่เธอพาเพชรมาพบแพรวาและแฟนหนุ่ม จนได้พูดคุยทำความรู้จักกันมากขึ้น

เพชรดีใจมาก เขารีบโทร.ไปบอกชนินทรทันที “คุณแพรวาเขาชอบไอเดียที่เราเสนอไป เขาอยากดูแบบ แล้วก็เลือกเพชรเลย แกรีบเอาของที่เราเลือกไว้มาหาฉัน”

“นายจะให้ฉันเอาไปให้ที่ไหนล่ะ”

ขณะที่เพชรให้ข้อมูลแก่ชนินทร เป็นเวลาเดียวกับสงครามรับทราบข่าวร้ายจากศักดาว่างานที่เราหวังไว้ถูกเพชรตัดหน้าไปแล้ว

“ฉันไม่ยอม แกจะทำยังไงก็ได้ แต่เราต้องได้งานนี้” สงครามสั่งเฉียบจนศักดาไม่กล้าหืออือ ได้แต่กลับออกไป ยืนหันรีหันขวางหน้าห้อง ครุ่นคิดหน้าเครียดว่าจะทำยังไงดี

แล้วศักดาก็นึกถึงเหตุการณ์ในงานเลี้ยงของบริษัทที่เห็นภูผายิงปืนสู้กับตำรวจ...เรื่องนี้เขาน่าจะใช้งานภูผาได้ จึงต่อสายไปถึงหมอนั่นโดยเร็ว

“ว่าไง มีเงินซื้ออะดอเรลลาแล้วเหรอ”

“ไม่ใช่เรื่องอะดอเรลลา ยังไงฉันก็ซื้อ...ภูผา แกรับงานทุกอย่างใช่มั้ย”

“หมายถึงอะไร”

“ฉันเห็นฝีมือแกคืนงานเลี้ยง ฉันจะจ้างแกทำงานอย่างนึง ไม่เกี่ยงราคา แต่ว่าต้องปิดจ๊อบให้ได้วันนี้ จัดหนักไปเลย”

“ใคร...ที่ไหน” ภูผายิ้มโหด รอฟังคำตอบเต็มที่...

ooooooo

ที่สตาร์ไดมอนด์ ชนินทรกำลังรีบร้อน เพื่อจะนำของที่เพชรต้องการไปให้ แต่จู่ๆเจนจบเข้ามาสอบถามและเสนอตัวขอไปเอง...ฟากคมกฤชกับธีรพัฒน์ สองหนุ่มวางแผนพาหน่วยคอมมานโดบุกคอนโดฯที่แก๊งภูผาอาศัยอยู่ โดยรุจาขอตามไปช่วยคมกฤชด้วย

ไม่ทันที่เพชรจะได้พบกับเพื่อนที่จะเอาของมาให้ก็เกิดเหตุร้ายขึ้นกับเขาและมุกที่กำลังเดินเล่นกันอยู่ที่เหมืองบุษราคัม เพชรเพิ่งจะบอกมุกว่าเพื่อนของเขาทั้งสามคน เจนจบ ชนินทร และพาทีไม่มีวันหักหลังเขาเอาความลับของบริษัทไปบอกคู่แข่งอย่างสองพ่อลูกสงครามกับศักดาแน่ เพราะพวกเรารักกันมาก ช่วยเหลือกันมาตลอดนานหลายปีแล้ว

จนเมื่อเหตุการณ์ร้ายเกิดขึ้นกับตัวเองในวันนี้ เขาและมุกถูกไล่ล่าหมายฆ่าให้ตายด้วยฝีมือใครก็ไม่รู้ แต่เท่าที่รู้ก็คือเพชรเพิ่งบอกแหล่งที่อยู่แก่ชนินทรไป

เพชรรู้สึกเสียใจอย่างบอกไม่ถูก เข้าใจว่าชนินทรคือผู้อยู่เบื้องหลัง...เพชรและมุกต้องหนีตายกันอย่างสุดชีวิต ทั้งคู่ถูกพวกภูผาที่รับงานมาจากศักดารุกไล่เพื่อเอาชีวิต แต่ด้วยความเก่งกาจสามารถของมุกที่เพชรไม่รู้ว่าเธอคือตำรวจสากลก็ทำให้เขาและเธอรอดชีวิต แต่กระนั้นเหตุการณ์ครั้งนี้ก็ทำให้เพชรถูกยิงได้รับบาดเจ็บต้องรีบนำส่งโรงพยาบาลรักษาตัว

ด้านคณะของสารวัตรธีรพัฒน์ที่จู่โจมเข้าค้นในห้องภูผา ปรากฏว่ามีบลูอยู่คนเดียว แต่บลูก็หนีรอดไปได้ ซ้ำเธอยังฆ่าหน่วยคอนมานโดตายไปหนึ่งคน นี่เองทำให้ธีรพัฒน์กับคมกฤชเจ็บใจมาก สาบานจะลากพวกมันมาชดใช้ให้ได้ ส่วนบลูที่หนีรอดไปได้ เธอรีบติดต่อภูผาแล้วนัดไปเจอกันที่เซฟเฮ้าส์

เจนจบมาถึงเหมืองฯ พอรู้ข่าวร้ายเขารีบตามไปดูอาการเพชรที่โรงพยาบาล เพชรถูกยิงที่ท้องตอนนี้อาการปลอดภัยแล้ว แต่ยังต้องนอนรักษาตัว โดยมีมุกเฝ้าดูแลอยู่ไม่ห่าง

เจนจบนั่งคิดวิเคราะห์ว่าเพชรไม่เคยมีเรื่องกับใคร ไม่เคยมีศัตรู นอกจาก...

“คุณศักดา” มุกเสริม

“มันไม่มีเรื่องอื่น คุณมุกจำหน้าพวกนั้นได้ไหมครับ”

“แค่เอาตัวให้รอดก็แทบตายแล้วค่ะ หนูมุกให้การกับตำรวจไปแล้วว่าพวกมันอาจจะเป็นโจรที่คอยปล้นนักท่องเที่ยว”

“แต่เพชรกับคุณมุกก็ไม่มีทรัพย์สินอะไรล่อตา”

“เฮ้อ พี่เพชรน่าสงสารเหลือเกิน แล้วนี่ทำไมคุณเจนจบมาคนเดียว คุณชนินทรไม่มาด้วยล่ะค่ะ”

เวลานั้นชนินทรอยู่ที่บ้านเพชร อยู่ต่อหน้าคุณมรกตและคุณเผ่าพงศ์ พ่อแม่ของเพชร ทั้งสองคนตกอกตกใจกันใหญ่หลังทราบเรื่องที่เกิดขึ้นกับลูกชาย

“เพชรพ้นขีดอันตายแล้วครับ” ชนินทรรายงาน แต่มรกตต้องการให้ย้ายเพชรเข้ากรุงเทพฯคืนนี้เลย “ครับ ผมจะสั่งให้เจนจบรีบจัดการ”

ooooooo

เพชรนอนไม่ได้สติมาทั้งวัน พอตกกลางคืนเขารู้สึกตัวเห็นมุกนั่งเฝ้าข้างเตียง แวบแรกที่เห็นเธอ เขาถามด้วยความเป็นห่วงว่า พวกมันทำอะไรเธอหรือเปล่า?

“หนูมุกไม่เป็นไร หนูมุกวิ่งหนีไปซ่อนจนมืด พวกมันหาไม่เจอ หนูมุกก็เลยรอด”

“เธอบอกให้ฉันเตรียมใจ ถ้าถูกคนที่รักหักหลัง” เพชรแววตาปวดร้าวเมื่อนึกถึงเรื่องที่มีคนรู้ว่าตนอยู่ที่ไหน

จังหวะนี้ประตูห้องเปิดออก เจนจบเดินเข้ามา เพชรจึงดึงมือตัวเองออกจากมือมุก

“ชนินทรล่ะ” เพชรเอ่ยถาม

“ชนินทรไม่ได้มา เพชร...หมอบอกว่าถ้านายฟื้นแล้วไหว ก็จะย้ายนายเข้ากรุงเทพฯคืนนี้เลย”

“ฉันไหว”

เจนจบฟังแล้วค่อยเบาใจที่เพื่อนรักยังโอเค...

ในขณะเดียวกันนั้น ศักดากำลังต่อสายเฉ่งภูผาด้วยความโมโหสุดๆ

“แกทำอะไรลงไปวะ ฉิบหายวายวอดกันเป็นแถว”

“คุณสั่งจัดหนัก ผมก็ทำ ที่เหลือเรื่องตำรวจ คุณจัดการเอง” พูดจบภูผาตัดสายทันที

ศักดาหงุดหงิดวางโทรศัพท์มือถือลงบนโต๊ะอย่างแรง “หรือว่าต้องส่งภูผาไปฆ่าปิดปาก มันจะได้ไม่มาสงสัยเรา โธ่เว้ย เอาไงต่อดีวะ”

ด้วยความหงุดหงิดโมโห ศักดาถีบโต๊ะแรงจนเครื่องดักฟังสะเทือนหลุดลงบนพื้น เขามองมันอย่างฉงนสนใจ หยิบมันขึ้นมาดูพร้อมเปล่งเสียงคำราม “เครื่องดักฟัง...ไอ้เพชร มึงไม่แน่ไปกว่ากูหรอก”

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

“เคน ธีรเดช” คืนจอหล่อเป๊ะ พิสูจน์ความรักเหนือกาลเวลา ใน “รัก นิรันดร์ จันทรา”

“เคน ธีรเดช” คืนจอหล่อเป๊ะ พิสูจน์ความรักเหนือกาลเวลา ใน “รัก นิรันดร์ จันทรา”
17 มิ.ย 2564

07:20 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันพฤหัสที่ 17 มิถุนายน 2564 เวลา 09:34 น.