ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

มุกเหลี่ยมเพชร

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

ค่ำคืนนั้นสองพี่น้องนัดพบกัน...มุกสังเกตสีหน้า

พี่ชายคล้ายเครียดหนัก แต่ไม่เข้าใจว่าเขาเป็นห่วงรุจาในฐานะอะไรกันแน่

“พวกมันจะปิดปากรุจา ไม่ได้ขู่ แต่เอาถึงตาย”

“พี่กฤชห่วงรุจาแบบคนรักหรือเปล่า”

“เปล่า พี่กำลังคิดว่าคดีอะดอเรลลามันลากคนเข้ามาเสี่ยงมากขึ้นเรื่อยๆ แต่ลองกล้ายิงลูกสาวเจ้าของหนังสือพิมพ์ เรื่องไม่เงียบหายแน่ๆ”

ทางด้านแมงมุมที่ถูกคมกฤชซัลโวเข้าที่ไหล่จนกระสุนฝังเนื้อ มันกลับมาให้พวกพ้องช่วยกันเอากระสุนออกและทำแผลในห้องพักของภูผา...บลูแค้นใจมาก เจรจากับภูผาว่า ตอนนี้แค่เงินไม่พอแล้ว เอาพาสปอร์ตมาด้วย เราอยู่ที่นี่ต่อไปไม่ได้

ภูผาสีหน้าครุ่นคิด แล้วออกไปที่ระเบียงต่อสายถึงชายลึกลับผู้ว่าจ้าง

“ผมจะไม่ทำตามแผนอะไรของคุณอีก จนกว่าจะได้เงิน...” ภูผาขึงขังแข็งกร้าว แต่พอฟังทางโน้นว่ามา สีหน้าเขาก็เปลี่ยนไป...

จนเมื่อเขาเดินกลับเข้ามากลางห้อง ไม่ทันจะพูดอะไร ขุนพลก็โวยขึ้นก่อน

“ไม่จ่ายเหมือนเดิมอีกล่ะสิ สงสัยมันจะรอจนพวกเราตายไปทีละคน”

บลูเสริมทันที “ไอ้คนจ้างมันเป็นใคร ฉันจะเอากระสุนไปฝังในกบาลมัน”

“เขาจ่าย...ค่าจ้างงวดแรกคือ ราคาเพชรรอบๆอะดอเรลลา เราแกะไปขายได้เลย”

เพียงชั่วข้ามคืน เพชรเม็ดเล็กรอบๆ อะดอเรลลาก็ถูกแกะไปขายให้เสี่ยติ่ง ได้เงินมาไม่น้อย เป็นที่พอใจของพวกแมงมุม...

ภายในวันเดียวกัน สายของสารวัตรธีรพัฒน์ล่อซื้อเพชรพวกนี้จากเสี่ยติ่ง ได้ทั้งของได้ทั้งคนมาพร้อมกัน คมกฤชรีบมาดูเพชรและรับฟังธีรพัฒน์บอกเล่าว่า

“ไอ้ติ่ง พ่อค้าเพชรเถื่อน มันรับซื้อเพชรรอบๆ อะดอเรลลาจากพวกปล้น แล้วก็เอามาปล่อยขายถูกๆให้ลูกค้าที่เป็นสายของเรา”

“แกบอกเรื่องนี้กับคุณเพชรหรือยัง”

“ยัง...ฉันจะเอาไอ้ติ่งเป็นเหยื่อล่อ จับพวกมันทั้งแก๊ง”

“ฉันไปด้วย”

“ไม่ได้ ไอ้กฤช...แกไม่ใช่ตำรวจ”

“งั้นแค่บอกฉันว่าคืนนี้แกจะไปกินเหล้าที่ไหน แค่นั้น... ตกลงมั้ยเพื่อนรัก”

ธีรพัฒน์ไม่ตอบ แต่สบตาคมกฤชอย่างรู้กัน

ooooooo

หลังจากนั้น คมกฤชส่งข้อความไปหามุกเรื่องที่เขาจะจับโจรปล้นอะดอเรลลา แต่มุกกำลัง ประชุมกับพวกเพชรอยู่ เธอจึงไม่กล้ากดอ่านต่อหน้า ทำทีขอไปชงกาแฟบริการทุกคน สาลินีไม่ไว้ใจแอบตามเธอไปเงียบๆ

มุกอ่านข้อความแล้วรีบโทร.หาพี่ชาย เธออยากไปจับพวกโจรด้วย ตอนแรกคมกฤชจะไม่ให้น้องไป เพราะธีรพัฒน์เอาลูกน้องไปมาก แต่พอมุกบอกว่า พวกมันเก่งทุกคน โอกาสแบบนี้พลาดไม่ได้อีกแล้ว เขาจึงตกลงตามนั้น นัดน้องมาเจอกันคืนนี้

วางสายจากพี่ชาย มุกหันมาเจอสาลินียืนจังก้า ตั้งคำถามว่า มาแอบส่งความลับของบริษัทให้ใคร

“เปล่านี่คะ หนูมุกมาโทร.หาคุณแม่”

“แม่หล่อนเป็นอะไร มีเรื่องสำคัญขนาดไหน ถึงต้องหลบมาคุยลับตาชาวบ้าน”

“คือ...คุณสาลี่อย่าบอกใครนะคะ คือ...กิ๊กน่ะค่ะ หนูมุกมีคนมาจีบ แต่หนูมุกไม่อยากให้พี่เพชรเสียใจ”

สาลินีไม่เชื่อ ผลักมุกชนผนัง ชี้หน้าหาว่ามุกคิดจะตบตา

“คุณสาล่ี ผีเข้าเหรอคะ”

“ใช่...ผีสาวเซ็กซี่ขยี้ใจชาย แต่ตอนนี้ฉันจะขยี้หล่อนให้แหลกก่อน เพราะฉันเกลียดหล่อน หล่อนมันไว้ใจไม่ได้” สาลินีจะบีบคอ มุกรีบก้มหลบเผ่นออกมาอีกทาง ปากร้องเอะอะ

“หนูมุกกลัวแล้วค่ะ อย่าทำอะไรหนูมุกตาดำๆเลย ช่วยไม่ได้นะคะ ที่พี่เพชรจะไม่รักผู้หญิงนมนำหน้า ปัญญาตามหลัง”

“ฉันนำโด่งทั้งสองอย่างย่ะ แกไม่ใช่คู่แข่งฉันเลย นังหนูมุก”

“เหรอคะ หนูมุกคิดว่าคุณสาลี่แอบรักพี่เพชรแล้วไม่สมหวัง...เลยเป็นบ้า”

“ฉันบอกให้หยุด ฉันไม่อยากได้ยิน มานี่ เอามือถือมา ฉันต้องรู้ว่าแกคุยกับใคร” สาลินีจะแย่งโทรศัพท์ มุกแกล้งปัดแล้วตบเข้าหน้าสาลี่อย่างจัง “แกตบฉันเหรอ”

“เปล่าค่ะ มือไปเอง”

“งั้นมือฉันก็ไปเองบ้าง” สาลินีกระโจนตบผัวะเข้าแก้มมุก...มุกไม่ตอบโต้ ท่าทีหวาดกลัวสุดๆ ทำให้สาลินีได้ใจ ประกาศศักดาว่าข้าใหญ่ จะสั่งสอนให้รู้ว่าที่นี่ตนเป็นใคร

“อย่าค่ะ อย่าทำหนูมุก”

สาลินีตบตี มุกแกล้งล้มลงกับพื้น ปัดป้องพัลวัน สาลินีตบตีมุกจนสะใจแล้วยืนขึ้นจับเสื้อผ้าผมเผ้าให้เข้าที่

“จำไว้ ที่นี่ฉันคือเบอร์หนึ่ง” สาลินียิ้มเหยียด หันขวับกลับมาเจอสายตาพนักงานนับสิบที่มองอยู่...

สาลินีพลาดท่าเสียทีมุก...ไม่ว่าเธอจะอธิบายกับเพชรยังไงก็ฟังไม่ขึ้น เพราะหลักฐานคือพนักงานกลุ่มนั้นที่เห็นเต็มตาว่ามุกโดนสาลินีตบตีทำร้าย เพชรจึงให้สาลินีไปเขียนใบลาพักร้อน

“แต่สาลินีทำเพราะหวังดีนะคะ...คุณชนินทรคะ” เธอมองไปทางชนินทรเพื่อขอความช่วยเหลือ แต่เขาก็เฉยเพราะเห็นแล้วว่าช่วยลำบาก

“ความหวังดีต้องมีขอบเขต ไปเขียนใบลาพักร้อน” เพชรย้ำ

“สาลี่ถูกใส่ร้าย สาลี่เสียใจ เสียใจที่สุด สาลี่เจ็บ... เจ็บที่สุด” เธอกรีดเสียง...จ้องมุกด้วยสายตาอาฆาต แล้วพรวดพราดออกจากห้องไปยืนฮึ่มฮั่มกับตัวเอง “ฉันมันสันดานไม่ดี เจ็บแล้วจำ จำแล้วต้องล้างแค้น เดี๋ยวก็รู้ แกกับฉันใครจะปั้นหน้าจริตมารยาเยอะกว่ากัน”

ส่วนในห้อง มุกแสร้งร้องไห้ ซับน้ำตาไปมา เพชรเห็นแล้วกุมขมับปวดกบาล ขอร้องมุกอย่ารายงานเรื่องนี้กับแม่ของตน

“มุกไม่รายงานคุณป้าก็ได้ค่ะ ถือว่าช่วยพี่เพชรไม่ให้หูชา แต่คราวหน้าพี่เพชรปล่อยให้คนอื่นมาทำร้ายแฟนแบบนี้ไม่ได้แล้วนะคะ...หนูมุกขอตัวกลับไปหลบเลียแผลใจ” มุกคว้ากระเป๋าจะออกจากห้อง เจนจบนึกได้เตือนเธอว่า วันนี้มีนัดกับเพชร

มุกแอบเซ็งที่ต้องไปเรียนเต้นรำกับเพชร ทั้งๆที่ค่ำนี้เธอมีภารกิจสำคัญกับพี่ชาย ฝ่ายเพชรเองก็เบื่อ...พอไปถึงโรงเรียนสอน สองคนเต้นไม่เข้าขา ครูอ่อนใจบอกให้พักก่อน แต่มุกฉวยโอกาสจะกลับเลย อ้างว่าปวดขามาก

“เห็นรีบ นึกว่านัดใครไว้” เพชรดักคอ

“หึงหนูมุกเหรอคะ”

“ฉันจะทำยังไงให้เธอเลิกหลงตัวเองสักที”

“อิมพอสซิเบิ้ลเลยค่ะ หนูมุกภูมิใจในความสวยของตัวเองมาก หนูมุกถามตรงๆนะคะพี่เพชร มาเรียนเต้นทุกวันเนี่ย กะว่าถ้าเจอสาวในฝันคนนั้นแล้วจะเต้นคู่กับเขาเหรอ”

เพชรอึกอักไม่ตอบ มุกยิ่งตอแย อยากรู้เธอสวยกว่าหรือไง เพชรบอกทั้งสวยทั้งเร้าใจ มุกแกล้งทำงอน บอก โกรธแล้วนะ ทำไมไม่ให้นักสืบตามหาแล้วเอามาแต่งงานด้วยซะเลย

“ถ้าเธอจะคิดโง่ๆ ว่าฉันหลงผู้หญิงที่ไม่รู้จักคนนึงจนมาเสียเวลาเรียนเต้นรำน่ะ ฉันจะบอกว่าเธอคิดผิด ฉันอยากรู้จักผู้หญิงคนนั้นน่ะใช่...แต่เหตุผลคือ ผู้หญิงคนนั้นรู้จักโจรที่ปล้นเพชร”

“พี่เพชรแน่ใจได้ไงคะ ว่าเขารู้จัก”

“ฉันแน่ใจ แล้วถ้าฉันตามผู้หญิงคนนั้นเจอ เราจะตามไปถึงพวกปล้น แล้วฉันก็จะได้เพชรคืน”

“แล้วก็ลงเอยเป็นแฟนกับสาวแทงโก้”

“ก็ไม่แปลกสำหรับผู้ชายหน้าตาดี เพอร์เฟกต์”

“ผู้หญิงไม่ได้หลงที่ความหล่อ รวย ทุกคนหรอกนะคะ”

“อย่างน้อยก็ 99.99 เปอร์เซ็นต์”

“แล้วถ้าสาวในฝันของพี่เพชรคนนั้นเป็น 0.1 เปอร์เซ็นต์ที่เหลือ ที่ชอบผู้ชายมีสมอง ไม่ดูถูกผู้หญิง แล้วเชิดใส่ความหล่อความรวยขึ้นมาล่ะ”

“พูดยังกับเป็นตัวเอง” เพชรพูดประชด ไม่ได้คิดอะไร แต่มุกชะงักไปนิด “ไม่มีผู้หญิงคนไหนปฏิเสธชีวิตเพียบพร้อมความสุข เขาถึงบอกว่าเพชรคือเพื่อนที่ดีที่สุดของผู้หญิง”

“ความรักต่างหากที่เป็นเครื่องประดับที่สวยที่สุดในชีวิต”

“ไปจำหนังสือเล่มไหนมา”

ถูกเขาจิกกัด เธอสะบัดหน้างอนเดินหนี ไม่ยอมให้เขาไปส่งบ้าน ทำให้เขาแปลกใจ เพราะทุกทีแทบจะเกาะ ล้อรถ แต่วันนี้ไม่ยอมให้ไปส่ง หรือจะมีอะไรปิดๆบังๆ แบบที่สาลินีบอก

เขากำลังคิดๆอยู่ เสียงมือถือมุกดังขึ้นมา มุกไม่กล้ารับต่อหน้าเพราะคมกฤชโทร.มา นั่นยิ่งทำให้เพชรคลางแคลงใจ เดินตามเซ้าซี้เธอทำไมไม่รับสาย

“ก็...หนูมุกไม่อยากให้พี่เพชรเสียใจ”

“เรื่องอะไรที่ฉันต้องเสียใจ”

“หนูมุก...หนูมุกมีกิ๊ก”

“ข่าวดีที่สุดของฉันเลยนะนั่น”

“เขาโทร.มาขอเจอหนูมุก”

“ไปสิ...ฉันไปส่ง ฉันอยากเห็นหน้าผู้ชายไม่เพอร์เฟกต์ ไม่รวย ไม่หล่อ ไม่ดูถูกผู้หญิง”

มุกใบ้กิน ไม่รู้จะศอกกลับเขายังไงดี แถมพอจะหนีออกจากโรงเรียนสอนเต้นรำ เขายังตามคว้าแขนยืนยันวันนี้เขาเต็มใจทำตามที่แม่สั่งทุกอย่าง หนูมุกจะไปไหน ต้องส่งให้ถึงที่...

ด้านคมกฤชที่โทร.หาน้องสาว เขาหน้านิ่วคิ้วขมวดสงสัยทำไมมุกไม่รับสาย พอเขาคว้าปืนเหน็บเอวหยิบสูทมาสวมทับแล้วเดินออกจากห้องก็พบรุจายืนรออยู่ เธอรู้ทันว่าเขากำลังจะไปจับโจรปล้นเพชร เธอขอไปด้วย เว้าวอนด้วยสีหน้าจริงจัง

“พ่อไม่ให้ฉันเป็นนักข่าว ไม่ให้ฉันยุ่งกับเรื่องนี้อีก แต่ฉันไม่ยอม”

“พ่อคุณทำถูกแล้ว คุณควรจะเชื่อพ่อ”

“ฉันรู้ว่าฉันเป็นแก้วตาดวงใจของพ่อ แต่ฉันก็อยากทำให้พ่อภูมิใจในตัวฉัน”

“หาวิธีอื่นสิ มีตั้งหลายวิธีที่จะพิสูจน์ตัวเอง แบบไม่ต้องเสี่ยง”

เขาพยายามตัดบท แต่เธอดึงดันไม่ยอม ยืนยันว่าเธอทำได้ ถึงเธอจะไม่เก่งอะไรเลย แต่เธอทำได้ ขอโอกาสสักครั้ง

“แน่ใจนะ ว่าทำได้ทุกอย่าง”

รุจายิ้มกว้างแทนคำตอบ...นึกไม่ถึงว่าตัวเองต้องไปในคราบของโคโยตี้ ขณะที่คมกฤชอยู่ในชุดเด็กเสิร์ฟ เริ่มแผนล่อโจรปล้นเพชรในผับแห่งหนึ่ง โดยสารวัตรธีรพัฒน์เพื่อนของคมกฤชเอาเสี่ยติ่งที่จับได้ครั้งก่อนมาเป็นเหยื่อล่อ ให้นัดมันมาซื้อขายเพชร แต่ครั้งนี้ภูผารู้แกวส่งคนอื่นมาแทน ตัวเองซุ่มดูในมุมมืด แล้วซัดกระสุนใส่เสี่ยติ่งทันทีที่สัมผัสได้ถึงความผิดปกติ

เท่านั้นเอง ผู้คนในผับแตกฮือ รุจาที่เต้นโชว์โคโยตี้ต้องโดดหาที่กำบัง ส่วนคมกฤชกับตำรวจไล่ล่ามือยิง แต่ไม่กล้าบุ่มบ่ามเพราะเกรงจะโดนผู้บริสุทธิ์ที่กรีดร้องกันระงม

ภูผาหลบออกไปทางประตูหลังผับ โดยมีพวกคมกฤชกวดตาม รุจาสลัดความกลัววิ่งรั้งท้าย และเกือบถูกรถชน ถ้าคมกฤชไม่พุ่งเข้ามาช่วยทัน

ขุนพลขับรถคันนั้น เขามาซุ่มรอรับภูผาในซอยมืด แล้วใช้ความสามารถอันเชี่ยวชาญบังคับรถพ้นห่ากระสุนพาภูผาหนีไปได้อีกตามเคย

ooooooo

เพชรยังเกาะติดมุกไม่คลาดสายตา โดยมีเจนจบติดสอยห้อยตามอย่างไม่เห็นด้วย...เมื่อ สลัดยังไงก็ไม่หลุด มุกเลยแกล้งเล่นงานเพชรซะแทบน่วม ทำมั่วนิ่มไม่รู้ไม่ชี้หาว่าเขาเป็นโจรบ้ากาม

เมื่อเพชรถึงบ้านพร้อมเจนจบ แม่มรกตทราบเรื่องกลับหัวเราะร่าชอบใจ

“นี่ถ้าไม่ใช่ลูก ฉันจะหัวเราะให้ดังกว่านี้...สม น้ำหน้า เจอหนูมุกเอาคืนเข้ามั่ง คิดว่าตาแหลมอย่างฉันจะเลือกสะใภ้เลอะเทอะเละเทะ ความประพฤติแย่มาร่วมวงศ์ตระกูลหรือไง แกดูถูกสายตาฉันมากไปหน่อยแล้ว”

“หรือแม่จะให้ผมเสียการปกครอง ให้ชนินทรกับคุณสาลี่ไปพูดลับหลังว่าผมหลงผู้หญิงสติไม่ดี”

“ก็ช่างเขาสิ ดีกว่าแกไปหลงเลขาฯที่คอยกางเล็บจิกเหยื่ออย่างแม่สาลี่ก็แล้วกัน”

“มุกดาเขาทำตัวมีลับลมคมใน”

“ย่ะ...พอแกไม่ชอบเขา เพราะฉันเลือกให้ แกก็ต่อต้านฉันด้วยการสาดโคลนใส่หนูมุก”

“ผมพูดเรื่องจริง เจนจบก็อยู่ทุกเหตุการณ์”

มรกตหันขวับไปทางเจนจบ สั่งเฉียบทั้งที่เขายังไม่ทันจะอ้าปาก “อย่าแม้กระทั่งเผยอปาก ฉันไม่อยากฟัง แล้วนี่บ้านเธอเหรอจ๊ะ”

เจนจบหน้าแหยๆ รีบลุกขึ้นบอกว่าตนกำลังจะกลับพอดี แต่ก่อนไปตัดสินใจเอ่ยกับมรกตตรงๆว่า

“ผมไม่ได้จะออกความเห็นช่วยเพื่อน แต่ผมอยากเรียนคุณแม่ว่าผมเห็นด้วยกับสิ่งที่เพชรทำ เพชรกำลังลบข้อสงสัยและพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่าคุณมุกเป็นแค่ผู้หญิงธรรมดาๆคนนึง อาจจะแปลกเกินกว่าคน อื่นๆไปหน่อย แต่นั่นก็แค่รูปลักษณ์ท่าทางภายนอกเพราะจริงๆแล้วคุณมุกเป็นคนใจดี อ่อนโยน น่ารักมาก”

“ฉันว่าเธอจะรู้จักหนูมุกของตาเพชรดีเกินไปแล้ว...เจนจบ”

เจนจบเห็นแววตาคมกริบของมรกตแล้วยกมือไหว้ลา เพชรมองเพื่อนเห็นใจ พอเจนจบคล้อยหลังไป มรกตหันมากำชับลูกชายทันที

“อย่าให้ฉันเห็นอีกว่าเจนจบพูดถึงหนูมุกด้วยน้ำเสียงแบบนั้น”

“คนจะรักกัน ห้ามหัวใจได้เหรอครับ”

“ฉันนี่แหละจะห้าม ถ้าแกไม่อยากให้นายเจนนั่นจบชีวิตการทำงานกับแก และให้ฉันเร่งวันหมั้นวันแต่ง แกก็ปรับปรุงตัวซะเดี๋ยวนี้ ถ้าพวกแกรู้เห็นเป็นใจกันให้เจนจบรักกับหนูมุก ฉันไม่ปรานีแกแน่ ตาเพชร”

ฟังบัญชาของแม่แล้ว เพชรอึ้งไปอย่างกลัดกลุ้ม

ooooooo

รุจายังอยู่กับคมกฤชที่ผับ โดยตำรวจหลายนายกำลังวิ่งเข้าวิ่งออกตรวจที่เกิดเหตุ พอเห็นศพเสี่ยติ่งถูกคลุมผ้าขาวออกมา รุจาถึงกับเบือนหน้าหนี คมกฤชมองๆ แล้วเอ่ยว่า

“วันนี้คุณกล้ามาก แต่เป็นความกล้าที่ไร้ประโยชน์ ช่วยอะไรใครไม่ได้”

“อย่างน้อยถาดฉันก็ปัดกระสุนที่ยิงนายได้นัดนึง”

“เดี๋ยวผมทำเรื่องไปกรมตำรวจขอเหรียญกล้าหาญ ให้” เขาประชด

“ฉันตกใจ ฉันกลัว ฉันเพิ่งเฉียดตาย นายจะพูดดีๆกับฉัน ปลอบฉันบ้างได้มั้ย”

“ผมเตือนคุณแล้วว่าเรื่องนี้มันเสี่ยง คุณก็ดื้อจะตามมา เมื่อกี้ถ้ารถชนคุณจะเกิดอะไรขึ้น”

“เจ็บ”

“ตาย!!”

“เออ...ก็ไม่ตายไง มายืนให้ถูกด่าอยู่เนี่ย” เธอโต้หน้างอ เขาขี้เกียจต่อปาก ถามว่ากลับเองได้ไหม หรือต้องให้ไปส่ง เธอตวัดเสียงใส่ทันที “กลับได้”

“ถอดชุดนั้นซะก่อน หรือติดใจจะเข้าไปส่ายล่อเงินจากไอ้พวกบ้ากามข้างในอีกซักรอบสองรอบ ฉันรอได้นะ”

รุจาโกรธกระฟัดกระเฟียด และครู่เดียวเธอก็เปลี่ยนชุดโคโยตี้เป็นเสื้อผ้าทะมัดทะแมงก่อนนั่งแท็กซี่กลับบ้าน แต่หารู้ไม่ว่าคมกฤชแอบขับรถตามมาตลอด เห็นเธอถึงบ้านปลอดภัยเขาก็เบาใจ

เธอย่องเข้ามาในบ้าน นึกว่าจะรอดพ้นสายตาของพ่อ กลับเจอพ่อยืนเท้าเอวรออยู่กลางบ้าน เปิดฉากซักลูกว่า ไปไหนมา?

“ก็เที่ยวเรื่อยเปื่อย คนว่างงานนี่คะ”

บรรพตเดินมาใกล้ลูกสาว มองหน้าตาที่แต่งจัดจ้าน ก่อนฟันธงว่าลูกโกหกไม่เนียนเลย

“พ่อ...”

“ไม่ต้องตะเบ็ง แก้วหูพ่อร้าวรานมาก ที่ถามเพราะเมื่อกี้มีข่าวด่วนยิงกันในผับ ไม่รู้ลูกใครมันเหยียบเท้ากัน เบ่งบารมีพ่อ”

“เหรอคะ”
“ตำรวจบอกว่าเป็นเรื่องทะเลาะวิวาท แต่นักข่าวกำลังโยงว่าน่าจะเกี่ยวกับคดีอะดอเรลลา”

“เหรอคะ น่าเบื่อ เพชรเม็ดเดียววุ่นวายไม่เลิก รุจาไปนอนก่อนนะคะ วันนี้ไปติ๊ดชิ่งมา ยังไม่หายมันส์” ว่าแล้วแกล้งเต้นพลิ้วขึ้นบันไดหลบพ่อไป

พอเข้าถึงห้องนอน อดนึกถึงตอนคมกฤชโอบกอดปกป้องเธอไม่ได้ คิดไปคิดมาเขินอายหน้าแดง ยอมรับว่าเขาปากร้ายแต่ก็เท่ไม่หยอก...ชมเขาไปแล้วนึกได้ บอกตัวเองว่า อย่าไปหลงความเท่ของนายคมกฤช ผู้หญิงอย่างเราต้องไม่แพ้ใจให้ตี๋หล่ออย่างเด็ดขาด

ด้านคมกฤชกลับถึงคอนโดฯ เจอมุกมารออยู่ มุกช่วยนวดยาบริเวณไหล่และแขนให้พี่ชาย พลางบ่นเสียดาย ถ้าวันนี้ไอ้พี่เพชรไม่คอยจับผิด มุกได้ลุยกับพวกมันแน่

“มันรู้ว่าถูกตาม เลยไม่ยอมพลาดให้เราเห็นหน้าอีก”

“แต่เรายังเหลือศักดา คนที่อยากได้อะดอเรลลา”
“แล้วก็ใครสักคนในสตาร์ไดมอนด์ที่ร่วมมือกับศักดา”

“ชนินทร” มุกฟันธง...แต่พี่ชายท้วงว่า ตอนนี้ คนในสตาร์ไดมอนด์ก็จับตามุกอยู่ไม่ใช่เหรอ โดยเฉพาะไอ้พี่เพชรของเธอ

“เฮ้อ...ได้ยินชื่อนี้แล้วมันแค้น...แค้นๆๆ” มุกไม่พูดเปล่า รัวหมัดลงไปบนหมอนไม่นับ...
ooooooo

เช้าขึ้น มุกถูกมรกตเรียกตัวมาที่บ้าน เพชรตื่นนอนลงมาเห็น อยากจะหันหลังกลับขึ้นห้องนอนเสียให้ได้ มุกเห็นสีหน้าท่าทีเขาอย่างนั้นก็ยิ่งอยากแกล้ง เธอเดินตามเขาทุกฝีก้าว ไม่สนว่าเขาจะเหม็นเบื่อรำคาญสักเพียงใด

“ไม่ว่าเธอจะเอาแม่มาบังคับฉันแค่ไหน ฉันก็ไม่มีวันลงเอยกับเธอ”

“พี่เพชรจะแต่งงานกับสาวแทงโก้ลึกลับคนนั้นเหรอคะ”

“ฉันยอมแต่งกับผู้หญิงคนไหนก็ได้ ยกเว้นเธอ ยายหนูมุก”

“เร้าใจดีจังค่ะ ยิ่งท้าทายให้หนูมุกอยากชนะใจพี่เพชร”

“เธออยากได้แค่ชื่อในวงสังคมว่า ได้เป็นเมียฉันหรือไง”

“ก็ต้องการอะไรมากกว่านั้นล่ะคะ พี่เพชรบอกเองว่าผู้หญิงทุกคนย่อมไม่ปฏิเสธความสุขสบายเพียบพร้อม”

“แต่เธอบอกฉันว่า ความรักสำคัญกว่า”

“เปลี่ยนใจแล้วค่ะ เปลี่ยนใจตั้งแต่พี่เพชรทำท่าจะชักแหง็กๆ ถ้าต้องแต่งกับหนูมุก...ตบจูบๆ กัดกันเช้าสายบ่ายเย็นนี่แหละค่ะ แซบกว่ากันเยอะ”

เพชรกำหมัดแน่น ท่าทางอยากจะต่อยปาก แต่มุกยิ้มไม่กลัว...หลังจากประคารมกันไปหนึ่งยก ทั้งคู่ถูกแม่มรกตเรียกมานั่งเผชิญหน้า อีกทั้งเผ่าพงศ์พ่อของเพชร แม่บ้านปัก และสาวใช้มะดัน ก็มารับรู้รับฟังเรื่องที่มรกตจัดแจง

มรกตนำแหวนวงหนึ่งมาสวมนิ้วให้หนูมุก ย้ำว่าใส่นิ้วนางข้างขวา ถือว่าป้าจองหนูมุกให้ตาเพชร

ปักกับมะดันเนื้อเต้น จับมือกันกรี๊ดเบาๆ จนเผ่าพงศ์อดแขวะไม่ได้ว่า สองคนนี้ทำเหมือนเป็นเจ้าสาวเสียเอง

“ปลื้มค่ะ คุณปักปลื้มเหมือนได้คุณหนูมุกมาเป็นสะใภ้” ปักพูดไปยิ้มไป

“เหรอยะ คุณปัก” มรกตค้อนเล็กๆ ปักรู้ว่าผิดไปแล้ว คลานหลบไปหลังมะดัน...มุกมองหน้าเพชรยิ้มๆ แล้วถอดแหวนออกจากนิ้ว

“หนูมุกถอดก่อนดีกว่าค่ะ”

“อ้าว ทำไมล่ะ วงมันเล็กไปใช่มั้ย งั้นเอาวงบึ้มๆ น้ำงามที่สุด...คุณปัก” มรกตบัญชา...ปักรีบหยิบแหวนเพชรวงใหญ่ในกล่องส่งให้

“ไม่ใช่ค่ะคุณป้า หนูมุกซาบซึ้งความเมตตาของคุณป้าเหลือเกิน ที่หนูมุกยังไม่กล้ารับจากคุณป้า เพราะว่าหนูมุก...อยากให้พี่เพชรเป็นคนสวมแหวนวงนี้ให้หนูมุก”

“จริงด้วย แบบนั้นมันถึงจะถูกธรรมเนียม ป้านี่แย่จริง ตาเพชรมานี่”
เพชรหน้าตาเหมือนจะถูกฆ่า รีบหาข้อแก้ตัว “ไม่นะครับแม่ เราต้องให้เกียรติฝ่ายหญิง ต้องมีพิธีรีตอง”

“ค่ะ หนูมุกรอวันนั้นได้”

“โถ...แม่คุณ อ่อนหวาน น่ารัก น่าทะนุถนอมแบบนี้ ถ้าใครมันคิดจะยกหนูมุกให้เพื่อน...กระบือเรียกพี่”

เพชรสะดุ้ง มองหน้าพ่ออย่างสุดเซ็ง

“เอาอย่างงี้นะจ๊ะ ที่จริงที่ป้าชวนหนูมุกมาวันนี้ ก็อยากจะให้หนูมุกช่วยตาเพชรเขาหน่อย คือป้าน่ะเป็นเพื่อนสนิทกับเมียท่านนายกฯ ทีนี้ลูกสาวท่านจะแต่งงาน ป้าก็เลยอาสาทำชุดเครื่องประดับวันแต่งงานให้ ทั้งแหวนเพชร สร้อย ต่างหู กำไล เข็มกลัด ทุกอย่างที่จะประดับลงบนตัวเจ้าสาว”

“ว้าว...โรแมนติกที่สุด บิกินี่ประดับเพชรเลยมั้ยคะคุณป้า”

“ไอเดียเจิดมากค่ะ เห็นมั้ยตาเพชร สมกับที่น้องเรียนแฟชั่นดีไซน์มา นี่ล่ะจ้ะ ป้าก็อยากให้หนูมุกช่วยตาเพชรออกแบบ เอาให้เหมือนว่าเป็นงานแต่งของหนูมุกกับตาเพชรเลยนะจ๊ะ ซ้อมไว้”

มุกทำซึ้งในความเมตตาของมรกต เอ่ยปากว่า ไม่มีผู้หญิงคนไหนเกิดมาโชคดีเท่าหนูมุกอีกแล้ว...แต่เพชรนี่สิทั้งเซ็งทั้งหมั่นไส้ อดทนอดกลั้นนับหนึ่งถึงร้อย... แล้วไปบ่นกับเจนจบว่าตนโชคร้าย เคราะห์ซ้ำกรรมซัด ชีวิตวิบัติของตนคนเดียว เมื่อไหร่จะหลุดไปจากหนูมุกสักที

“นายยังมีเรียนเต้นรำกับคุณมุก” เจนจบย้ำ

“ไม่ปงไม่ไปมันแล้ว ตอนนี้สิ่งที่ฉันไม่อยากเห็นที่สุดคือยายหนูมุก”

ฝ่ายหนูมุก พอได้รับหน้าที่พิเศษจากคุณมรกต เธอถือโอกาสเยี่ยมหน้าไปยังเอสเคไดมอนด์ของศักดา ทำทีหาซื้อแหวนเพชรสักวง ศักดาเห็นสาวสวยเซ็กซี่ก็ตาลุก ใจกระตุกจนห้ามไม่อยู่ แม้จะมีสาวอัญญาอยู่ข้างกาย ศักดาก็ไม่วายมาเจ๊าะแจ๊ะ จะประเคนแหวนเพชรให้ฟรีๆ แลกกับพินบีบีของเธอ

พอมุกปฏิเสธไม่มี เขาส่งนามบัตรตั้งสิบใบให้เธอ บอกว่าเบอร์ส่วนตัว โทร.ตอนไหน เวลาไหน เบอร์ไหนก็ได้หมด มุกทำท่าจะไม่รับ แต่พอเหลือบเห็นอัญญามองมา จึงรับไว้ด้วยรอยยิ้ม

“ขอบคุณนะคะ”

“ศักดาครับ...แล้วคุณชื่ออะไร”

“ไว้คราวหน้า...ค่อยรู้นะคะ”

มุกยิ้มหวานสะท้านใจ เดินออกไปทางลานจอดรถ ศักดาจะตาม แต่อัญญาพุ่งมากระชากแขน

“ให้อะไรมัน” น้ำเสียงคาดคั้นไม่พอใจของเธอ ทำให้ศักดาโกรธจัดแทบจะสำแดงฝ่ามือ ถ้าไม่ติดว่าเป็นที่สาธารณะ

“อย่ามาหวงเป็นหมาแม่ลูกอ่อน...กูรำคาญ” เขาสบถใส่เธอ...แล้วมองตามสาวสวยนางนั้นไปอย่างแสนเสียดาย

ooooooo

เพชรอะดอเรลลายังอยู่กับภูผา เขากำลังรอให้ศักดาติดต่อขอซื้อ แต่เมื่อยังเงียบ เขาจึงต่อสายไปยังชายลึกลับผู้บงการ ถามว่าจะเอายังไง?
ขณะเดียวกันนั้น สารวัตรธีรพัฒน์ยังมุ่งมั่นจะจับโจรปล้นอะดอเรลลาให้ได้ แต่จนป่านนี้มันยังเป็นมนุษย์ล่องหน ไม่เหลืออะไรให้ตาม คมกฤชพยายามช่วยเพื่อนคิดหาหนทาง คิดไปคิดมานึกได้ว่าคืนนั้นที่ผับ ไอ้คนขับรถมารับมือยิงเสี่ยติ่งมันเชี่ยวชาญราวนักแข่ง

จากนั้นไม่นาน คมกฤชไปโผล่ที่สนามแข่งรถ เพ่งเล็งบรรดานักแข่งทั้งหลาย ซึ่งมีคนหนึ่งสะดุดตาน่าสนใจมาก มันฝีมือดี มีสาวแห่กรี๊ด แต่ไม่รู้ชื่อแซ่ของมัน จึงแอบถ่ายรูปทุกคนแล้วส่งไปให้ธีรพัฒน์วานตรวจสอบข้อมูลให้ที ธีรพัฒน์รับปากจะเช็กชื่อและประวัติให้ละเอียด โดยเฉพาะคนสุดท้ายที่คมกฤชกำชับมา

ผ่านไปพักใหญ่ คมกฤชกลับมาหาธีรพัฒน์ที่กองปราบ

“ถ้าฉันได้ข้อมูลไอ้นักแข่งรถพวกนั้นละเอียดแล้ว จะรีบส่งให้แก ขอบใจมากเพื่อน”

“เฮ้ย ฉันทำเพราะไม่อยากจ่ายพันล้านว่ะ...ไปละ มีอะไรโทร. หากัน”

คมกฤชโบกมือลาเพื่อน แล้วหันมาเจอรุจายืนยิ้มแป้น ชายหนุ่มทำหน้าเหนื่อยหน่าย บ่นอุบ

“อะไรอีก อะไรของเธอ จะตอมจะตามฉันไปถึงไหน”

“ฉันอยาก...”

“เป็นแฟนผม”

“ใช่...เอ๊ย ไม่ใช่”

“ไม่ตลกนะรุจา”

“ใช่ ฉันปลื้มนาย ฉันปลื้มที่วันนั้นนายเก่งมาก นายสู้กับโจร นายช่วยฉัน นายไม่ใช่แค่คมกฤช ตี๋หล่อ หน้าขาว ปากร้าย ฉันขอบคุณที่นายช่วยฉัน ถ้าวันนั้นฉันทำตัวให้เกะกะ ฉันก็ขอโทษ แต่อย่าไล่ฉันเลยนะ ฉันจะพยายาม...ฉันต้องเป็นนักข่าวที่ดีให้ได้”

“คิดดีนี่ ให้คะแนนความเห็นใจ งั้นผมจะสอนให้ว่าอย่างแรกคุณจะทำตัวไม่เป็นภาระคนอื่นได้ยังไง”

อย่างแรกที่คมกฤชพารุจาไปสอนก็คือการยิงปืน ตามด้วยการต่อสู้อาคิโด แต่ทั้งสองอย่างรุจาไม่ถนัดเอาเสียเลย เธอเงอะงะขลาดกลัวจนน่าขัน

ooooooo

เช้าวันใหม่ มุกแวะไปเอสเคไดมอนด์อีกครั้ง กำลังจะก้าวเข้าในร้าน ปรากฏว่ามรกตโทร.หา ขอร้องให้หนูมุกมาพบพี่เพชรที่บ้านด่วน

มุกทวนคำพี่เพชรหลายครั้ง โดยไม่รู้ว่าศักดายืนฟังอยู่ด้านหลัง พอเธอวางสายแล้วหันมาเห็น เลยวางหน้าไม่ค่อยถูก ครั้นเขาถามเธอว่ารู้จักเพชรด้วยเหรอ เธออึ้งคาดไม่ถึง ย้อนถามเขาว่าเป็นอะไรกับพี่เพชร

“เพื่อนครับ เพื่อนเพชร”

“ไม่รู้เลยว่าเพชรรู้จักสาวๆสวยๆอย่างคุณ แต่ถ้าเป็นผม ผมก็จะไม่ยอมให้ใครรู้จักคุณเหมือนกัน ผมจะขังคุณไว้ในหัวใจของผมคนเดียว”

“ขังไว้ทำไมคะ”

“ขังไว้เป็นเจ้าของหัวใจผมครับ”

มุกแอบเลี่ยนกับคำพูดลิเกๆของเขา แต่ก็ยิ้มบางๆ ไม่อยากขัด

“ให้โอกาสผมสิครับ ให้โอกาสให้หัวใจเราใกล้ชิดแนบสนิท เป็นของกันและกัน”

“มีแน่ค่ะ โอกาสนั้น แต่ยังไม่ใช่วันนี้ แล้วจะ โทร. หาที่เบอร์ส่วนตัวนะคะ” เธอทิ้งท้ายนัยน์ตาหวานฉ่ำ ทำเอาศักดาแทบละลาย พูดกับตัวเองขณะมองตามเธอไป

“คราวหน้าไม่หลุดมือฉันแน่!”

ooooooo

สาเหตุที่ต้องเรียกมุกมาที่บ้านเพราะมรกตต้องการให้มาใกล้ชิดนายเพชรที่กำลังขลุกอยู่กับเจนจบช่วยจัดการเรื่องออกแบบเครื่องประดับให้ลูกสาวท่านนายกฯ โดยมรกตแกล้งป่วยและวานเจนจบพาเธอไปหาหมอ แล้วส่งมุกเข้ามาแทนเจนจบ ให้ช่วยพี่เพชรเขาทำงาน

ขณะอยู่โรงพยาบาล มรกตมีสายลับประจำตัวคอยรายงานผล นั่นก็คือคุณปักแม่บ้านสาวใหญ่ คุณปักเห็นเพชรกับมุกพูดคุยกันไปมา ก็ทึกทักเอาว่าพวกเขาหนุงหนิง...หารู้ไม่ว่า เขาแทบจะกัดกันอยู่แล้ว

เพชรแขวะมุกทุกจังหวะที่มีโอกาส แถมยังพยายามผลักดันเธอให้เจนจบอีกต่างหาก ทั้งที่มุกอยากรู้ข้อมูลของชนินทร

“คุณชนินทรเก่งจังเลยนะคะ เขาช่วยพี่เพชรมากี่ปีแล้ว”

“เป็นฝ่ายบุคคลตั้งแต่เมื่อไหร่”

“หนูมุกก็อยากรู้เรื่องเพื่อนๆของพี่เพชรไงคะ เลิฟยูเลิฟยัวร์เฟรนด์”

“ทำไมไม่ถามเรื่องเจนจบ เจนจบเขาหล่อ นิสัยดี ไม่ดูถูกผู้หญิงด้วย”

“ถ้าเป็นคุณเจนจบ หนูมุกถามเองก็ได้ ไม่เห็นต้องผ่านพี่เพชร”

“เธอไม่ลองจีบเจนจบดูล่ะ”

“พี่เพชรพูดน่าเกลียด หนูมุกมีพี่เพชรเป็นตัวเป็นตน จะให้ไปกิ๊กเพื่อนสนิทแฟน หนูมุกทำไม่ลงหรอกค่ะ ใจร้ายกับพี่เพชรเกินไป”

“ทำเถอะ ไม่มีอะไรที่เธอทำแล้วไม่น่าเกลียด” เขาพูดหน้าตาเฉยแล้วลุกหนีเข้าบ้าน มุกหมั่นไส้แอบบ่นตามหลัง

“นายก็น่าเกลียดจนฉันแทบอ้วกแล้ว ไอ้พี่เพชร”

ข้างฝ่ายมรกต หลังได้รับการยืนยันจากคุณปักว่าสองคนนั้นเข้าได้กันดี เธอยิ้มน้อยยิ้มใหญ่พอใจ

และยังไม่อยากรีบกลับไปขัดจังหวะ จึงแกล้งถ่วงเวลาโดยบอกเจนจบว่า แม่จะเช็กร่างกายประจำปีซะเลย...เจนจบมองนาฬิกา รู้ว่าต้องนานแน่

“แม่เข้าใจ ปรนนิบัติคนแก่มันก็น่าเบื่อแบบนี้”

“ไม่หรอกครับ พ่อแม่ผมท่านก็เสียไปหมดแล้ว ไม่ได้อยู่ให้ผมได้ดูแล”

“โถ...ตัวคนเดียวเหรอเนี่ย มิน่าถึงอยากมีแฟน”

“คือ...ผมไม่ได้คิดจะแย่งคุณมุกนะครับ”

“จ้ะ แม่รู้ เจนจบเป็นคนดี จะกล้าหักหลังเพื่อนรักอย่างตาเพชรได้ยังไง ว่าแต่จะอยู่เป็นเพื่อนแม่ตรวจร่างกายต่อใช่มั้ยจ๊ะ”

“ครับ ได้ครับ”

มรกตเบิกบานกับแผนของตัวเอง เดินนวยนาดนำไป เจนจบก้าวตามต้อยๆ

ooooooo

ย้ายจากสนามเข้ามาในบ้าน เพชรเจ้าเล่ห์จะแกล้งมุก โดยขอให้เธอเป็นคู่ซ้อมชกมวย เข้าไปซ้อมกันในห้องยิม เตะต่อยชกกันไปมา มุกไม่ยอมเสียท่าเขาสักยก ส่วนคุณปักที่สังเกตการณ์ด้านนอก แอบฟังเสียงสนทนา บวกกับเห็นสภาพของทั้งคู่ตอนออกมาเหงื่อโทรม ดันคิดเตลิดเปิดเปิงไปคนละเรื่อง

มรกตได้รับรายงานจากคุณปัก ถึงกับตาโตสมใจ บอกเจนจบให้กลับบ้านได้ ไม่ต้องรอแล้ววิตามินที่เหลือ

เมื่อพาแม่มรกตของเพชรกลับมาส่งถึงบ้าน เจนจบก็เตรียมเก็บแฟ้มงานต่างๆที่หอบมา ระหว่างนี้เพชรเดินมากระซิบบอกเจนจบว่า

“แม่ฉันทำแสบ หลอกแกออกไป แล้วเอาหนูมุกมาแทน”

“ก็ดีไม่ใช่เหรอ ได้อยู่กันสองต่อสอง”

“ไม่ต้องหึง ฉันไม่ได้รู้สึกอะไรกับหนูมุก สาบาน...ไม่แตะไม่ต้อง แกสบายใจได้”

“ฉันกลับนะ”

“วันนี้ฉันถามหนูมุกให้แล้วนะ ท่าทางเขาก็ชอบๆแก”

“อืม...พรุ่งนี้เจอกันที่ออฟฟิศ”

เจนจบผละไปแล้ว มรกตเดินหัวเราะหึๆออกมายืนข้างลูกชาย ท่าทางเธอสบายใจไร้กังวลเสียจนลูกชายต้องเหลียวมอง

“เจนจบมันพาแม่ไปกินยาผิดมาหรือเปล่า”

“ไม่หรอก คราวหน้าให้เจนจบพาแม่ไปโรงพยาบาลอีกนะ”

แม่หันกลับเข้าบ้านพร้อมรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ เพชรทำหน้างงๆ แต่ก็ยิ้มเบาใจที่แม่พูดถึงเจนจบในแง่ดีบ้าง

ฟากคุณแม่ประไพของหนูมุก หลังได้รับรายงานความคืบหน้าสัมพันธภาพระหว่างมุกกับเพชรจากมรกต ประไพถึงยิ้มแป้น ทั้งกอดทั้งชมลูกสาวไม่ขาดปาก ทำให้คมกฤชอดแปลกใจไม่ได้ ว่ามุกทำอะไรถูกใจแม่

“กฤช...ลูกไม่รู้เหรอจ๊ะ ผู้หญิงน่ะ จะสวยที่สุดเวลามีความรัก”

มุกหน้าตาเหยเก แต่ประไพกอดแล้วกอดอีก “ขอบใจนะมุก มุกทำให้แม่สบายใจที่สุด ลูกมีคนดูแล แค่นี้แม่ก็ตายตาหลับ พรุ่งนี้แม่จะไปวัด”

“ไปทำไมคะแม่”

“นัดคุณป้ามรกตไว้ จะไปหาท่านเจ้าอาวาส ขอฤกษ์”

“ฤกษ์หมั้นเหรอแม่”

“ฤกษ์แต่งเลยจ้ะ เดี๋ยวจะไม่ทัน” ว่าแล้วประไพเดินยิ้มจากไป

มุกอยากจะบ้าตาย หันขวับมาทางพี่ชายเพื่อขอความช่วยเหลือ แต่ต้องผิดหวังเมื่อพี่ชายบอกว่า พี่ช่วยได้ทุกเรื่อง ยกเว้นเรื่องมีสามี!

ooooooo

เพียงเช้าวันถัดมา มุกกับเพชรเผชิญหน้ากันที่ออฟฟิศ เพชรยืนยันขันแข็งว่า

“เราจะไม่มีวันแต่งงานกัน”


“ไม่ทันแล้วค่ะ คุณป้ากับคุณแม่หนูมุกคงกำลังให้พระผูกดวงเราอยู่ เอาแบบรักกันถือไม้เท้ายอดทองกระบองฝังเพชร”

“กระบองนั่นแหละ ฉันจะเอาไว้ตีหัวเธอ”

“ชอบค่ะ หนูมุกชอบความเร้าใจ” มุกทำเป็นท้าทายกวนประสาทเขา

เสียงเคาะประตูดังขึ้น ทำให้ทั้งคู่ขยับออกห่างจากกัน

“ขอรบกวนเวลาคู่รักสักครู่ ฉันเอางานออกแบบมาให้ดู” เจนจบเข้ามาพร้อมแผ่นดีวีดี เอาไปใส่เครื่องคอมพิวเตอร์บนโต๊ะทำงานเพชร มุกสนใจมากตามมาจ้องตาแป๋ว แต่เพชรกลับหันจอหนีหน้าตาเฉย

“เราทำงานนี้ด้วยกันนะคะพี่เพชร” มุกโวย

เจนจบจึงหันจอกลับมาให้มุกเห็นด้วย “เราจะใช้คอนเซปต์คู่รัก”

“ใหม่ไปมั้ยคะ” มุกประชด “ใช้กันมาพันกว่าปี ถ้าหนูมุกเป็นถึงลูกสาวนายกฯ หนูมุกคงอยากได้อะไรที่เด่นกว่า เหนือกว่าทุกคน”

“แค่ได้อยู่กับคนรักยังไม่พอเหรอครับ”

“ไม่ค่ะ เพราะงานแต่งงานคือการประกาศว่าฉันคือเจ้าของผู้ชายคนนี้ ฉันคือที่หนึ่ง...หนึ่งเดียวที่ทุกคนต้องรับรู้”

“ไอเดียคุณมุกน่าสนใจนะ” เจนจบสนับสนุน

“ก็พอใช้ได้...เจนจบ ฉันว่านายลองพาหนูมุกไปเทรนเรื่องเพชรหน่อยสิ เผื่อจะพอช่วยเราได้”
“ไปกันสามคนสิคะ”

“ไม่ได้หรอก วันนี้ฉันมีนัดกับรัฐมนตรีคุยเรื่องส่งออกปีหน้า หรือว่าเธอไม่อยากจะช่วยงานนี้ก็ได้นะหนูมุก”

เจอไอ้พี่เพชรท้าทายแบบนี้ มีหรือหนูมุกจะกล้าปฏิเสธ

ooooooo

วันเดียวกันนี้ คมกฤชแวะมาหาธีรพัฒน์ที่กองปราบ ตามเรื่องข้อมูลนักแข่งรถ ซึ่งธีรพัฒน์บอกว่ากำลังให้ลูกน้องของตนตามอยู่

“ดี คราวนี้พวกมันจะไม่ใช่โจรล่องหนอีกต่อไป”

“ฉันไปก่อนนะ วันนี้มีสอบสวนนักค้ายาบ้าตัวใหญ่”

ธีรพัฒน์เดินนำออกจากห้องทำงาน คมกฤชตามหลัง ทั้งคู่เห็นแล้วว่านักค้ายาบ้าถูกตำรวจคุมตัวไปทางห้องสอบสวน แต่ไม่นึกว่าจะเห็นรุจาเดินสวนทางมา

เมื่อคนร้ายเห็นผู้หญิง มันตัดสินใจฉับไวแย่งปืนจากเอวตำรวจแล้วจับรุจาเป็นตัวประกัน
“ถอย...ถอยไปให้หมด”

ตำรวจถอยกรูด ธีรพัฒน์กับคมกฤชตะลึง มองมันลากรุจาไปทางประตู

“ใจเย็นน้า...ใจเย็น จะเอาอะไรก็บอกตำรวจเขาดีๆ”

“หุบปาก!”

รุจาถูกตวาด แต่กระนั้นก็ไม่ยอมให้มันลากไปง่ายๆ เธอขืนตัวและจะแย่งปืนจากมือมัน แต่มันไม่ยอม เธอเลยทั้งกัดแขนทั้งยื้อแย่งจนปืนแกว่งไปมา ทุกคนพากันหลบวิถีกระสุนที่จะเปรี้ยงปร้างได้ทุกนาที

“รุจา...อย่า!” คมกฤชร้องห้าม พร้อมๆกับรุจาถูกคนร้ายจิกหัวจนหน้าหงาย แต่เธออึดมาก กระแทกตัวมันเต็มแรงทำให้ปืนหล่นจากมือ

สารวัตรธีรพัฒน์รีบเข้าชาร์จ กดคนร้ายติดพื้นแล้วล็อกกุญแจมือก่อนส่งต่อให้ลูกน้องนำตัวไป...รุจาหันมายิ้มให้คมกฤชอย่างภาคภูมิใจ

“ฝีมือล้วนๆ เห็นมั้ยที่คุณสอน ฉันทำตัวมีค่า ไม่เป็นภาระใคร”

“คุณมันบ้าหรือโง่ ทำตัวมีค่า ไม่ใช่ทำตัวบ้าบิ่น”

“นี่ฉันทำอะไรไม่เคยถูกเลยใช่มั้ย”

“ใช่...เพราะคุณทำไม่คิด ตำรวจมีเป็นสิบ แต่คุณดันจะแย่งปืนผู้ร้าย”

“แต่ฉันก็ทำได้”

“ไม่ใช่แค่ทำได้ ถ้าจะทำต้องทำให้ดีที่สุด คุณต้องมีสติกว่านี้ เพราะแค่เสี้ยวนาทีคุณอาจจะทำให้ตำรวจบางคนที่ยืนอยู่ตายเพราะปืนลั่น ชีวิตคนนะรุจา ชีวิตคนที่คุณไม่มีทางรับผิดชอบไหว”

คมกฤชเดินออกไปด้วยความโมโห ธีรพัฒน์ได้แต่มองรุจาอย่างเห็นใจ...ครั้นเธอกลับไปถึงบ้าน ก็ยังโดนพ่อบรรพตเล่นงานเข้าให้อีก

“ต่อไปนี้...ห้ามออกไปไหน พ่อปล่อยลูกเล่นสนุกมามากแล้ว”

“รุจาไม่ได้เล่นนะพ่อ รุจาทำงาน”

“นายครับ ผมว่ารุจาอาจจะตัดสินใจผิดไปหน่อย แต่...” สมพลชะงัก เพราะบรรพตไม่เปิดโอกาสให้ออกความเห็นเหมือนทุกครั้ง

“แต่จะไม่มีครั้งต่อไป พ่อขอย้ำ พ่อมีลูกสาวคนเดียว” บรรพตเด็ดขาดมาก เรียก รปภ.สองคนมาสั่งการ “เฝ้าไว้ ห้ามออกไปไหน”

“พ่อทำอย่างนี้กับรุจาไม่ได้...พ่อใจร้าย” รุจาน้อยใจวิ่งพรวดขึ้นบ้านไป สมพลจะทักท้วงบรรพตเพื่อช่วยรุจา แต่เจอบรรพตย้อนประโยคนี้เข้าก็อึ้งไป
“แกก็มีลูกไม่ใช่เหรอสมพล แกคงเข้าใจฉัน”

สมพลพูดไม่ออก จนปัญญาช่วยรุจาจริงๆ

oooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

อุบัติร้ายอุบัติรัก EP.15 ธเรศ เข้าบริหารงานแทน ทิศผาติ ไม่ยอมเปิดศึกวางมวย

อุบัติร้ายอุบัติรัก EP.15 ธเรศ เข้าบริหารงานแทน ทิศผาติ ไม่ยอมเปิดศึกวางมวย
7 พ.ค. 2564

14:30 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันศุกร์ที่ 7 พฤษภาคม 2564 เวลา 22:31 น.