ลูกทาส

มาโนชสะใจมากที่พระยาไชยากรตั้งราคาค่าไถ่ตัวแก้วสูงลิบจนพระ นิติธรรมลือชาถอยไม่เป็นท่า พวกบุญมีประจบสอพลอจนมาโนชย่ามใจพาไปเลี้ยงเหล้า โดยทิ้งเข้มให้อยู่โยงเฝ้าแก้วที่เรือนขัง คอกแอบตามดูตลอดและรีบไปรายงานน้ำทิพย์ บ่นเสียดายไม่หยุดเพราะอยากอยู่ช่วยด้วย แต่ต้องไปขับรถม้าให้พระยาไชยากร

“อย่าง นี้แหละดีแล้ว คอกจงแกล้งถ่วงเวลาคุณพ่อให้นานที่สุด ยิ่งนานเท่าไหร่ยิ่งดี ฉันกับบุญเจิมจะได้หาทางเข้าไปเยี่ยม แลเอาหยูกยาเข้าไปให้แก้ว”

บุญเจิมดีใจมากจะได้เยี่ยมแก้ว ส่วนคอกดำเนินการตามแผนด้วยการแกล้งขับรถม้าวกวนจนพระยาไชยา กรหัวเสียหนัก ดีที่นิ่มมารับหน้าทาสหนุ่มเลยรอดตัวไม่ถูกทำโทษ อบเชยนำข้าวปลาอาหารมาให้และถามไถ่ขำๆ ว่าหลงทางได้อย่างไรทั้งที่มาตั้งหลายรอบ คอกหน้าเจื่อนและตัดสินใจเล่าเรื่องแก้วให้ฟัง อบเชยตกใจเป็นห่วงแก้วมาก

“ฉันเคยเจอคุณมาโนชแล้ว สูงด้วยชาติตระกูลแต่กิริยาหยาบช้านัก นายแก้วน่าสงสารจริงๆที่มีนายเช่นนี้”

“ทาสที่ไม่ถูกใจคุณมาโนชก็น่าสงสารทุกคนล่ะขอรับ แล้วนี่พี่แก้วก็กำลังจะถูกขาย ไม่รู้ว่าจะเป็นเช่นไรเลย”

“ฉันจะเล่าเรื่องนี้ให้พี่นิ่มฟัง พี่นิ่มถือว่านายแก้วมีบุญคุณอยู่ หากมีอะไรช่วยได้ พี่นิ่มต้องช่วยเต็มกำลังแน่”

คอกยกมือไหว้ด้วยความซาบซึ้งใจ ดีใจกับแก้วด้วยที่อย่างน้อยก็มีคนเต็มใจจะช่วยเหลือ

ฝ่ายน้ำทิพย์ฉวยโอกาสที่มาโนชกับพระยาไชยา กรไม่อยู่เรือน นำข้าวปลาอาหารและยาทาแผลไปเยี่ยมแก้วที่เรือนขัง เข้มตั้งท่าเอาเรื่องเต็มที่เมื่อเห็นหน้าบุญเจิม แต่ครั้นเผชิญหน้ากับน้ำทิพย์ก็หน้าถอดสี แต่ยังทำใจแข็งขวางไม่ให้เข้าไปข้างใน น้ำทิพย์ยื่นเงินให้หนึ่งบาทเพื่อแลกกับการเปิดทาง เข้มตาโต เปิดทางทันทีเพราะอยากได้เงิน

บุญเจิมตื่นเต้นมาก แต่ต้องผิดหวังเมื่อน้ำทิพย์สั่งให้รอหน้าเรือนขังเพื่อดูต้นทาง กลัวเข้มเปลี่ยนใจแล้วเรื่องจะไปกันใหญ่ ทาสสาวจนด้วยเหตุผลแต่ไม่ยอมแพ้คิดหาทางหลอกล่อเข้มให้เปิดทาง ส่วนน้ำทิพย์เข้าไปข้างในด้วยสีหน้าเป็นกังวล ยิ่งเห็นแผลเหวอะหวะจนหนองไหลที่หลังของเขายิ่งสะเทือนใจมาก และลงมือล้างแผลให้ แก้วค่อยๆพยุงตัวขึ้นนั่งต่อหน้าเจ้านายสาว ข่มความเจ็บและพูดกับเธอเสียงอ่อน

“ทีหน้าทีหลัง คุณน้ำทิพย์อย่าเข้ามาที่นี่อีกนะขอรับ มันไม่เป็นมงคล เสนียดจะติดตัว แลคุณน้ำทิพย์หาควรต้องเสี่ยงภัยเช่นนี้ไม่ อันตรายเกิดแก่ไอ้แก้วเป็นธรรมดาอยู่แล้วด้วยเป็นทาสเขา แต่หากเกิดขึ้นกับคุณน้ำทิพย์แม้เพียงกิ่งก้อย จะเจ็บช้ำทั้งกายใจแลเกียรติยศของคุณยิ่งกว่าไอ้แก้วนัก”

“เจ็บจนจะตาย ซ้ำยังถูกเขาจองจำเช่นนี้ ยังมีหน้าคิดถึงคนอื่นอีกหรือ”

“คนที่ควรค่าแก่การคิดถึงจนน่าจะตายแทน ย่อมได้แก่คนที่เห็นใจทาสเช่นคุณน้ำทิพย์คนเดียวเท่านั้นล่ะขอรับ”

แก้ว รู้ตัวว่าจะถูกขายไปเป็นทาสหัวเมืองปักษ์ใต้ เพราะพลอยกับเข้มหลุดปากบอกก่อนหน้านี้ น้ำทิพย์ยกมือห้ามไม่ให้เขาพูดอะไรอีก ใจคอไม่ดีเพราะยังหาทางช่วยไม่ได้ แก้วสบตาเธอนิ่งแล้วตัดสินใจสารภาพความในใจ ก่อนจะต้องถูกส่งไปตายโดยไม่มีโอกาสอีก น้ำทิพย์พยายามห้ามเพราะคงเป็นไปไม่ได้ แต่เขาก็ไม่ยอม

“กระผมรู้...ที่ แล้วมาจึงไม่เคยหวังว่าคุณน้ำทิพย์จะลดตัวมาหา แต่กระผมหวังว่าจะตะกายถีบร่างของตนขึ้นไปหาคุณเอง เพื่อมอบชีวิตแลดวงใจไว้แทบเท้าอันการุณย์ของคุณคนเดียว แม้เวลานี้จะเป็นจริงหรือไม่ได้อีกแล้วก็ตาม แต่กระผมก็อยากให้คุณน้ำทิพย์รับรู้ไว้เพียงเท่านั้น”

น้ำทิพย์น้ำตาคลอเบ้า ไม่คิดว่าจะได้สารภาพรักและเปิดเผยความในใจกันในเรือนขังแบบนี้

ooooooo

ใน ขณะที่แก้วกับน้ำทิพย์ถ่ายทอดความในใจ บุญเจิมชะเง้อมองเข้าไปข้างในด้วยความกระวนกระวาย อยากเข้าไปเยี่ยมด้วยใจแทบขาด เข้มอดแขวะไม่ได้ เพราะหมั่นไส้ที่เธอเป็นห่วงแก้วจนออกนอกหน้า บุญเจิมหันมาแหวใส่บอกว่าชีวิตนี้ไม่มีผู้ชายคนไหนดีเท่าแก้วอีกแล้ว โดยเฉพาะเข้มที่เคยหลอกเธอไปปล้ำ

เข้มหน้าเสีย แก้ตัวเสียงอ่อย “ข้าก็ไม่ได้อยากทำดอก แต่เอ็งมันหลงไอ้แก้วจนข้าทำดีเท่าไหร่ก็ไม่ถูกใจเอ็ง ข้าถึงต้องวางแผนหลอกเอ็ง แต่ใจจริงข้าไม่เคยคิดทิ้งขว้างเอ็งเลยนะ กะว่าได้เอ็งเป็นเมียเมื่อใดก็จะไปสู่ขอตามประเพณี ส่วนเรื่องไอ้พลอย ข้าก็หลอกใช้มันเท่านั้นเอง ใครจะโง่ยกเมียตัวเองให้คนอื่น”

บุญเจิม ได้ใจและแกล้งหลอกให้ไปเอาหมากจากในครัว เข้มกุลีกุจอวิ่งไปทันที อยากเอาใจสาวแต่ไม่ทันคิดว่าบุญเจิมจะก่อเรื่องใหญ่ เดินอ้อมไปที่หน้าต่างข้างเรือนขังทาสและแอบดูว่าแก้วเป็นยังไงบ้าง

ฝ่าย แก้วนอนหนุนตักน้ำทิพย์และจับมือมากุมอย่างทะนุถนอม ในขณะที่เธอทายาที่หลังให้เขาด้วยความรักใคร่ แก้วบอกว่าแผลที่หลังไม่หนักหนาเพราะมีแผลที่สาหัสกว่านี้ น้ำทิพย์เป็นห่วงและขอดู

“ดูไม่ได้ขอรับเพราะแผลนี้เกิดขึ้นกลางใจ แลเป็นดวงใจทาส คุณน้ำทิพย์เป็นนายหาควรลดเกียรติมาดูไม่”

“น่าประหลาด ถ้าเกี่ยวกับหัวใจของทาส ผู้เป็นนายกลับไม่มีสิทธิ์จะดู”

“นาย อาจมีสิทธิ์ดูขอรับ แต่สิทธิ์อันนั้นบังเอิญถูกขึงกั้นด้วยเกียรติยศประเพณี ยากที่คุณน้ำทิพย์จะทลายมันได้ ไอ้แก้วจึงขอวอนให้แผลนี้กลัดหนองในหัวใจทาสต่อไปเถิด”

“มีแต่หัวใจทาสเท่านั้นหรือที่รู้จักเป็นแผลกลัดหนอง หัวใจของผู้เป็นนายอาจเกิดกลัดหนองขึ้นบ้างใครจะรู้”

สองหนุ่มสาวต่างฐานันดรโผกอดกันด้วยความรัก แก้วยินดีเหลือเกินที่เธอมีหัวใจรักเช่นเดียวกับเขา

“กระผม มีความสุขเหลือเกินขอรับ แม้ว่าความสุขนี้จะมาในเวลาที่ลมหายใจของกระผมพร้อมจะดับไปทุกเมื่อก็ตาม แลหากภายหน้า กระผมต้องรับเคราะห์กรรมอันเกิดจากการกำเริบเสิบสานของตน กระผมก็ยินดี”

“ถ้าแก้วต้องรับเคราะห์กรรม ฉันก็จะเป็นเพื่อนเคราะห์กับแก้วด้วย แต่นั่นก็จะทำให้รักของเรามีคุณค่าสูงขึ้น เพราะรักของเราอิ่มเอิบอยู่บนปากเหวแห่งความตาย ย่อมมีคุณค่ากว่ารักที่ดำเนินตามสภาพธรรมดา...ไม่ใช่หรือแก้ว”

น้ำทิพย์กอดทาสหนุ่มแน่นขึ้นด้วยความรัก แก้วตัดใจดันตัวเธอออกและขอให้กลับขึ้นเรือน กลัวเธอจะเสื่อมเสียและเดือดร้อน แถมกำชับห้ามไม่ให้กลับมาที่นี่อีก น้ำทิพย์จะไม่ยอมเพราะกลัวไม่ได้เจอหน้าเขาอีก

“เพียงแค่กระผมรู้ว่าหัวใจของคุณน้ำทิพย์กับไอ้แก้วเป็นหัวใจเดียวกัน กระผมก็มีความสุขที่สุดแล้ว คุณอย่าเสี่ยงภัยมายุ่งเกี่ยวกับกระผมอีกเลยนะขอรับ”

“ยิ่งฉันรู้ว่าหัวใจเราตรงกัน ฉันยิ่งไม่มีวันยอมสูญเสียแก้วเป็นอันขาด ไม่ว่าต้องเสี่ยงภัยเท่าใดก็ตาม”

น้ำทิพย์สะบัดหน้าออกไปแล้ว โดยมีแก้วมองตามด้วยความเป็นห่วง กลัวเธอต้องเสื่อมเสียและถูกทำโทษ ไม่รู้แม้แต่น้อยว่าบุญเจิมได้ยินทุกอย่างและวิ่งพรวดออกจากตรงนั้นด้วยความสะเทือนใจ ไม่อยากเชื่อเลยว่าคนที่ไม่เคยระแวงเลยอย่างน้ำทิพย์จะกลายเป็นหนามแหลมทิ่มแทงใจ

ในขณะที่แก้วกับน้ำทิพย์แยกจากกันด้วยความรู้สึกอ่อนหวานในอก ยินดีเหลือเกินที่ความรักถูกตอบสนองด้วยความรู้สึกลึกซึ้ง บุญเจิมกลับไปนอนร้องไห้คนเดียวที่บ้านจนน้ำตาจะเป็นสายเลือด ความตกใจค่อยๆจางหาย แปรเปลี่ยนเป็นความเจ็บแค้นที่ถูกเจ้านายสาวกระชากกล่องดวงใจ...คนอย่างอีเจิมไม่ยอมแพ้แค่นี้แน่ๆ!

ooooooo

คอกไปหากิ่งแต่เช้าเพื่อถามข่าวเรื่องแก้ว แต่กิ่งไม่รู้เรื่องเพราะบุญเจิมไม่ได้มาหา ทั้งที่รับปากดิบดีว่าจะมารายงานเรื่องอาการของแก้ว คอกสังหรณ์ใจชอบกล กลัวจะเกิดเรื่องไม่ดี

ฝ่ายบุญเจิมร้องไห้จนเช้า บุญมีกลับมาจากกินเหล้า กับมาโนช เห็นน้องสาวตาบวมเป่งเลยซักใหญ่ บุญเจิมเสียใจมากจนไม่อาจปกปิดความแค้นใจ เลยตัดสินใจเล่าให้พี่ชายฟังทุกอย่าง โดยเฉพาะเรื่องของแก้วกับน้ำทิพย์

“เป็นไงล่ะ ฉันเล่าให้พี่ฟังแล้ว พี่ช่วยฉันได้หรือไม่ พวกเรามันแค่ทาส จะไปมีปัญญาทำอะไรคุณน้ำทิพย์”

“ชะช้า...ดูหรือเป็นถึงนางหงส์พงศ์พระยา มาลดตัวให้ไอ้กาดำต่ำศักดิ์เยี่ยงนี้ ถ้าเป็นลูกเต้าข้าจะตัดคอเสียบประจานทีเดียว แต่เอ็งไม่ต้องกลัวนังเจิม ข้าไม่ปล่อยให้เอ็งถูกหญิงร้ายชายชั่วหลอกดอก ข้าจะแก้แค้นให้เอ็งเอง”

บุญเจิมหันขวับ สนใจขึ้นมาว่าพี่ชายจะใช้วิธีอะไร บุญมีแสยะยิ้มร้าย บอกจะรายงานเรื่องทุกอย่างให้พระยา– ไชยากรกับมาโนชรู้เพื่อเอาความดีความชอบ แต่กลัวน้องสาวไม่ร่วมมือเลยต้องหลอกว่าแก้วคงถูกลงโทษไม่ถึงตาย แค่ถูกขายไปเป็นทาสที่ปักษ์ใต้ บุญเจิมลังเลเพราะกลัวไม่ได้เจอแก้วอีก บุญมีต้องยุส่ง

“เอ็งยังจะหวังในตัวมันอีกหรือนังเจิม ไอ้แก้วมันทะเยอทะยานใฝ่สูงถึงเพียงนี้ ยังไงมันก็ไม่แลเอ็ง ในเมื่อเอ็งไม่ได้แล้วจะให้หญิงอื่นได้ไอ้แก้วไปทำไมวะ สู้ไม่ให้ใครได้เลยไม่ดีกว่าหรือ”

“งั้นก็ดี...ฉันเห็นดีกับพี่ด้วย พี่จะให้ฉันทำอะไรบ้างก็บอกมา”

บุญมีเหยียดยิ้ม บอกให้น้องสาวยืนยันความจริงหลังจากที่เขาเล่าให้พระยาไชยากรฟัง บุญเจิมพยักหน้ารับด้วยความเต็มใจ คิดเอาเองว่าแก้วจะได้สำนึกบ้างว่าไม่ควรมักใหญ่ใฝ่สูงและปฏิเสธเธอเยี่ยงนี้

บุญมีหาโอกาสบอกพระยาไชยากรจนได้ แต่ก็เกือบถูกถีบกระเด็นจากรถม้าเพราะดันไปพูดตอนกำลังรีบ พระยาไชยากรถอนหายใจเหนื่อยหน่าย คาดโทษว่าถ้าไม่ใช่เรื่องสำคัญจริงจะเฆี่ยนให้ตายทั้งพี่ทั้งน้อง

“อย่าว่าแต่เฆี่ยนโบยเลยขอรับ ต่อให้ตัดหัวไอ้บุญมีทิ้ง กระผมก็ยอมขอรับ เนื่องด้วยเมื่อคืนนี้นังเจิมน้องสาวของกระผม ได้ไปรู้เห็นเรื่องไม่สู้งดงามถึงขั้นบัดสี อันเกิดที่เรือนขังทาสระหว่างไอ้แก้วกับคุณน้ำทิพย์ขอรับ”

ขาดคำ พระยาไชยากรก็ถีบทาสหนุ่มกระเด็นจากรถม้า แถมกระโดดไปเตรียมซ้ำพร้อมขู่เสียงเครียด

“มึงพูดมาให้หมดไอ้บุญมี เล่ามาโดยละเอียดว่าเท็จจริงเป็นเช่นไร หากกูจับได้ว่ามึงใส่ไคล้ปรักปรำลูกกู กูไม่เลี้ยงมึงกับน้องสาวไว้ในเรือนอีกแน่”

บุญมีโล่งอกและเริ่มตั้งสติเล่าเรื่องที่ได้ยินจากบุญเจิมอย่างละเอียด...คราวนี้ล่ะตายกันหมดแน่!

เวลาเดียวกันที่เรือนขังทาส...มาโนชกำลังดูแผลที่หลังของแก้วด้วยความแปลกใจ เพราะแผลแห้งเร็วกว่าที่คิดไว้มาก แก้วไม่มีท่าทางกลัวเกรง แถมพูดจายอกย้อนกวนประสาทจนมาโนชเกือบพลั้งมือเฆี่ยนอีกรอบ ดีที่พลอยยับยั้งไว้เพราะกลัวเรื่องจะถึงหูพระนิติธรรม-ลือชาแล้วจะเป็นเรื่องใหญ่
แต่ถึงกระนั้น...มาโนชก็ไม่หายแค้นแก้ว อยากให้ตายเร็วๆเลยยื่นห่อยาเล็กๆให้พลอยพร้อมสั่งความ

“เอ็งไม่ต้องถามมาก เอาของในห่อนี้ผสมข้าวให้มันกินทุกวัน วันละหนึ่งปลายก้อยก็พอ กว่าจะถึงเวลาขายมันไปปักษ์ใต้ก็อีกเกือบเดือน หากมันกินทุกวัน พอไปถึงปักษ์ใต้ก็ล้มป่วยพอดี ถึงตอนนั้นเทวดาก็ช่วยมันไม่ได้”

“แลไอ้พระนิติธรรมก็เอาผิดเราไม่ได้ด้วย ใช่หรือไม่ขอรับ”

“ไอ้คุณพระมันอยากช่วยเหลือไอ้แก้วนัก ข้าก็ยิ่ง ต้องกำจัดไอ้แก้วให้ได้  มันจะได้สำนึกว่าไม่ควรเป็นอริกับข้า”

สองนายบ่าวกระหยิ่มยิ้มสมใจ ไม่รู้เลยว่าคอกแอบดูทุกอย่าง ร้อนรนทนไม่ไหวจนต้องไปบอกพระ-นิติธรรมลือชาให้หาทางช่วยแก้ว แดงซึ่งยังมีอาการป่วยออดๆแอดๆตกใจมาก เป็นห่วงแก้วว่าจะเอาชีวิตไปทิ้งในเรือนขัง เลยรบเร้าให้พี่ชายหาทางช่วย ตุลาการหนุ่มเครียดหนักไม่แพ้น้องสาว แต่คิดว่าคำพูดจากการแอบฟังของคอกคงใช้เป็นหลักฐานเอาผิดมาโนชไม่ได้ จึงคิดว่าจะเอาไปปรึกษาข้าราชการชั้นผู้ใหญ่แทน

คอกร้อนใจ อยากให้หาคนบุกไปช่วยแก้วมากกว่า อ้นโวยเพราะเชื่อว่าเจ้านายจะไม่ทำเรื่องผิดกฎหมาย แต่พระนิติธรรมลือชาก็ทำให้ทุกคนทึ่ง เมื่อเขาประกาศกร้าวจะหาคนบุกไปช่วยแก้วเองถ้าถึงเวลาคับขัน

“กฎหมาย...แม้จะสำคัญ แต่ก็ไม่สำคัญไปกว่าชีวิตคนดอก บ้านเมืองมีกฎบัตรกฎหมายก็เพื่อให้คนอยู่เย็นเป็นสุข แลถ้าการละเมิดกฎหมายของพี่จะช่วยชีวิตคนดีๆอย่างไอ้แก้วได้ พี่ก็ยอมทำผิดเสียเอง”

คุณแดงยิ้มด้วยตื้นตันใจ ส่วนพระนิติธรรมลือชาหนักใจมาก ไม่อยากทำผิดกฎหมายแต่ก็ไม่อยากให้แก้วตาย

ooooooo

กิ่งตามหาบุญเจิมไปทั่วเรือนเพื่อถามเรื่องแก้ว แต่ทาสสาวไม่อยากพูดถึงเพราะเจ็บใจน้ำทิพย์ไม่หาย เลยโบ้ยให้ไปถามจากเจ้านายสาวเอง กิ่งตั้งท่าจะถามต่อ แต่บุญเจิมเห็นรถม้าของพระยาไชยากรกลับเข้ามาเสียก่อนเลยไล่กิ่งกลับเรือนพัก ไม่อยากให้มายุ่มย่ามเพราะกลัวเสียแผน

พระยาไชยากรได้ยินคำยืนยันของบุญเจิมก็เดือดจัด แต่พยายามเก็บอาการและบอกให้ไปตามน้ำทิพย์มาพบที่ห้องทำงาน น้ำทิพย์รีบไปตามคำสั่ง แต่เมื่อเจอหน้าก็ไม่ยอมคุกเข่าและพูดจาแดกดันเรื่องน้ำทิพย์กับแก้ว นมอ้อนไม่รู้เรื่องเอ็ดทาสสาวเสียงเข้มว่าไม่รู้จักนายรู้จักบ่าว บุญเจิมไม่กลัวโต้กลับ

“ที่ต่ำที่สูงหรือ แล้วถ้าที่สูงลงมาหาที่ต่ำเล่า ควรจะต้องเคารพอีกหรือไม่ นับแต่นี้...อีเจิมจะเลิกเคารพนายที่มิควรเคารพ ฉกชิงหัวใจทาส อีเจิมจะเคารพเฉพาะผู้เป็นนายที่ดีเท่านั้น”

น้ำทิพย์หน้าถอดสี เดาว่าบุญเจิมคงทราบเรื่องเธอกับแก้วและไปฟ้องพ่อกับมาโนชแล้ว แต่เพราะเป็นคนยอมรับความจริงเลยไม่มีท่าทางตื่นกลัว สวนกลับเสียงเย็นจนบุญเจิมต้องเป็นฝ่ายอึ้ง

“ถึงฉันจะโดนคุณพ่อลงโทษ แต่อย่างไรฉันก็เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของท่าน ท่านฆ่าแกงฉันไม่ลงแน่ แต่แก้วสิ...แก้วที่บุญเจิมรักนักหนา คงถูกอาญาถึงตายแน่”

“อย่ามาแกล้งขู่หน่อยเลย อย่างมากพี่แก้วก็โดนขายไปเท่านั้นดอก”

“ถ้าไม่เชื่อก็ลองตามดูเอาเองเถอะ บุญเจิมอยู่เรือนนี้มาตั้งแต่เกิด คิดหรือว่าเกิดเรื่องเช่นนี้ คุณพ่อท่านจะยอมให้แก้วรอดไปได้ แก้วต้องตายเพราะน้ำมือบุญเจิมแท้ๆ”

น้ำทิพย์สะบัดหน้าออกไปแล้ว ทิ้งบุญเจิมให้มองตามด้วยความเครียด กลัวแก้วต้องตายเพราะเธอจริงๆ

พระยาไชยากรมองหน้าลูกสาวอย่างชั่งใจ ข่มอารมณ์เต็มกำลังไม่อยากแสดงความเกรี้ยวกราดทั้งที่ยังไม่ได้คำยืนยันจากลูกสาว น้ำทิพย์มีท่าทางสงบนิ่งจนทุกคนเริ่มหวั่น ยิ่งเมื่อได้ฟังคำพูดยอมรับจากปากเธอยิ่งอึ้งกว่าเดิม พระยาไชยากรโกรธมาก ไม่เข้าใจว่าทำไมลูกสาวต้องสงสารและเห็นอกเห็นใจแก้วขนาดนั้น

“ลูกคิดว่าความเมตตาปรานีไม่ควรมีขอบเขตชั้นวรรณะ หมาแมวซึ่งเป็นสัตว์แท้ๆ เรายังให้ความเมตตาอุ้มชูมันได้ สาอะไรกับมนุษย์ด้วยกัน มนุษย์ที่เหมือนเราแลสูงกว่าสัตว์ จะแสดงความเมตตาปรานีต่อกันไม่ได้”

“มากไปแล้วน้ำทิพย์ แต่ไหนแต่ไร ลูกไม่เคยยอกย้อน แต่นี่ไอ้ทาสชั้นต่ำ...ไอ้แก้วมันให้ลูกให้ทำเช่นนี้หรือ”

“ไม่ใช่ค่ะ ลูกเสียอีกเป็นฝ่ายสอนแก้วให้รู้จักความรัก เมื่อรู้จักความรัก ก็จะสอนให้แก้วทะเยอทะยานพอจะแสดงความรักนั้นต่อลูกบ้าง แลลูกก็ได้แสดงต่อเขาเช่นกัน เราทั้งสองจะไม่ยอมปิดบังกันต่อไปอีกแล้วว่าเรารักกัน”

คำพูดเหมือนอวดดีของลูกสาวทำให้พระยาไช–ยากรหมดความอดทน สะบัดมือตบหน้าลูกอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน น้ำทิพย์น้ำตาร่วงพรู ทั้งเสียใจที่ถูกตบและทำให้พ่อต้องเจ็บปวดอับอาย ส่วนพระยาจอมงกได้แต่มองหน้าลูกด้วยความรู้สึกผิด ไม่เคยคิดทำร้ายลูกเลย แต่เพราะอารมณ์เดือดพล่านทำให้พลั้งมือ

ฝ่ายมาโนชทราบเรื่องจากบุญมีก็เครียดจัด อาละวาดทำลายข้าวของจนบ่าวไพร่แตกกระเจิง บุญมีหวังประจบสอพลอนายเอาความดีความชอบ เลยประณามหยามเหยียดน้ำทิพย์ที่ลดตัวมาหาแก้ว ไม่รู้เลยว่าเป็นการตอกย้ำความพ่ายแพ้ของเจ้านายหนุ่ม มาโนชทนไม่ไหวแหวลั่นด้วยความหัวเสีย

“มึงจะกรีดย้ำหัวใจกูไปถึงไหนไอ้บุญมี แค่กูรู้ว่ากูแพ้ทาสอย่างไอ้แก้ว กูก็แทบจะกระอักเลือดตายอยู่แล้ว”

“ขอประทานโทษขอรับ กระผมไม่ได้จงใจย้ำเลย เพียงแต่กระผมคิดแค้นแทนคุณมาโนช คุณเป็นถึงลูกพระยาหลานพระยา ต่อให้คุณน้ำทิพย์ไม่มีใจให้ ก็ควรหันไปหาคนอย่างไอ้แก้วไม่ ยิ่งคิดก็ยิ่งแค้นแทนคุณเหลือเกินขอรับ”

มาโนชโมโหสุดขีด ไล่ให้ทาสหนุ่มไปฆ่าแก้วเพื่อดับความแค้น แต่บุญมียับยั้งให้รอคำสั่งพระยาไชยากรก่อน จะได้ไม่มีใครครหา มาโนชชอบใจในความรอบคอบของทาสหนุ่ม กำชับให้เตรียมดูความหายนะของแก้วได้เลย บุญเจิมซึ่งแอบตามพี่ชายมาถึงกับสะดุ้งเฮือก ไม่คิดเลยว่าจะถูกหลอกใช้จนกลายเป็นเครื่องมือทำให้แก้วถูกฆ่า!

ooooooo

ในขณะที่มาโนชวางแผนฆ่าแก้ว บุญเจิมแตกตื่น คิดหัวแทบแตกจะหาทางช่วยแก้วยังไง น้ำทิพย์ก้มลงกราบแทบเท้าพ่อด้วยความรู้สึกผิด เสียใจที่ทำให้พ่อต้องอับอายเพราะความรักของตน พระยาไชยากรเบือนหน้าหนีทั้งน้ำตา ทั้งรู้สึกผิดเพราะพลั้งมือตบและยังโกรธที่ลูกสาวกล้าประกาศตัวรักกับแก้ว น้ำทิพย์ร้องไห้แต่ไม่วายขอร้องเสียงเคร่ง

“คุณพ่อฆ่าลูกเสียเถิดค่ะ ลูกชั่วช้าผิดความตั้งใจของคุณพ่อ ละเอาไว้ก็รังแต่คุณพ่อจะอับอายขายหน้าเขา เพราะเกียรติยศของตระกูลที่คุณพ่อสร้างสมมาช้านานหลายชั่วคน กำลังพังพินาศเพราะลูก”

“นับแต่เล็กคุ้มใหญ่ คำน้อยพ่อก็ไม่เคยว่าลูกให้ช้ำใจ แต่คราวนี้ พ่อปล่อยให้โทสะบันดาลใจจนเผลอตัวตบหน้าลูก แต่ลูกรู้หรือไม่ ว่าพ่อยังเจ็บกว่าลูกเสียอีก ออกไปเถอะน้ำทิพย์ ไปให้พ้นหน้าพ่อโดยเร็ว”

“ลูกจะไม่ไปไหน จนกว่าคุณพ่อจะลงโทษให้สาแก่ใจ เมื่อคุณพ่อฆ่าลูกไม่ลง ก็ทุบตีจนกว่าจะหายแค้นเถิดค่ะ ลูกไม่ได้ท้าแต่ปรารถนาให้คุณพ่อคลายความเจ็บช้ำขุ่นเคือง ขออย่างเดียว หายแค้นแล้วก็ขอให้ไว้ชีวิตแก้วด้วยเถิดค่ะ”

“ถ้าอยากให้พ่อหายแค้น ก็อย่าเอ่ยชื่อไอ้แก้วให้พ่อได้ยินอีก แลลูกจงอย่าลงจากเรือนไปข้างไหนหากพ่อไม่อนุญาต ไปได้แล้ว...หาไม่ก็ไม่ต้องเรียกพ่อว่าพ่ออีก”

น้ำทิพย์เจอไม้นี้เลยต้องออกไปแต่โดยดี พระยาไชยากรมองตามเคืองๆ ทั้งรักทั้งแค้นที่ลูกสาวทำงามหน้า

ฝ่ายนมอ้อนทราบเรื่องก็ตกใจมาก ไม่อยากจะเชื่อว่ากุลสตรีที่เพียบพร้อมและงามหาตัวจับได้ยากอย่างน้ำทิพย์จะไปรักกับแก้วทาสในเรือนเบี้ย น้ำทิพย์ร้องไห้สะอึกสะอื้นแต่ยังพยายามอธิบาย

“อย่าประหลาดใจไปเลยจ้ะนม ความรักมันเกิดขึ้นได้กับทุกคน ไม่เลือกชั้นวรรณะ ฉันกับแก้วเองก็พยายามหักห้ามใจแล้ว แต่เราก็ยังรักกันจนได้”

นมอ้อนถอนใจยาว กลุ้มใจและเห็นใจในความรักของเจ้านายสาวแต่ไม่รู้จะช่วยยังไง น้ำทิพย์ระบายความอึดอัดใจ ทั้งเรื่องที่ทำให้พ่ออับอายและความรักที่มีต่อแก้วจนล้นอก นมอ้อนปลอบให้ทำใจเพราะหลังจากนี้เรื่องคงยากกว่าเดิม น้ำทิพย์เข้าใจดี แต่ไม่วายขอร้องให้นมอ้อนไปหาพระนิติธรรมลือชาเพื่อหาทางช่วยแก้ว หญิงชราจะรีบไปแต่ติดที่พระยาไชยากรส่งทาสสองคนมาเฝ้าหน้าประตูไม่ให้ไปไหน น้ำทิพย์หน้าเครียดไม่คิดเลยว่าพ่อจะรู้ทัน

ฟากบุญเจิมร้อนใจเรื่องแก้วจึงตามไปหาถึงเรือนขัง แต่พลอยซึ่งรับหน้าที่เฝ้าขวางไม่ให้เข้าไป แถมพูดเหน็บอีกต่างหากว่าตัวเองไม่ใช่เข้มที่จะแพ้มารยาร้อยเล่มเกวียนของเธอ บุญเจิมไม่ละความพยายาม ลงทุนคุกเข่าอ้อนวอนขอความเมตตาแต่พลอยก็ไม่ยี่หระ

บุญเจิมเลยตัดสินใจตะโกนโหวกเหวกหวังให้แก้วได้ยินและระวังตัว

แก้วตาโตเมื่อได้ยินเสียงบุญเจิม แต่ไม่ทันจับใจความเสียงก็หายไปเสียก่อน ไม่รู้เลยว่าบุญมีตามมาตะครุบปากน้องสาวได้ทันเวลาและลากไปตบสั่งสอนที่เรือนพัก บุญเจิมไม่กลัว จ้องหน้าพี่ชายเขม็ง

“พี่หลอกฉัน พี่บอกว่าพี่แก้วจะโดนขายไปหัวเมืองเท่านั้น ฉันถึงยอมเป็นพยานให้ แต่นี่พี่กลับคิดฆ่าพี่แก้ว”

“นี่เอ็งรู้ถึงเพียงนี้เชียวหรือ คงแอบฟังข้ากับคุณมาโนชคุยกันล่ะสิ ถ้าอย่างนั้นเอ็งก็ควรรู้ไว้เสียด้วยว่าข้าไม่ยอมให้ใครมาทำแผนข้าเสียเป็นอันขาด”

บุญมีผลักหัวบุญเจิมแรงๆ แล้วหยิบถุงอัฐหนักอึ้งให้ดูตรงหน้า อวดว่าเป็นค่าจ้างที่เปิดเผยความลับของแก้วกับน้ำทิพย์ แถมขู่น้องสาวว่าอย่าหวังจะขวางทางรวย “หากฆ่าไอ้แก้วได้ คงได้มากกว่านี้อีกหลายเท่า แลยังเป็นการล้างแค้นไอ้แก้วอีกด้วย แล้วข้าจะยอมให้น้องโง่ๆอย่างเอ็งมาขัดขวางได้ยังไง”

“แต่ฉันจะทำ แล้วก็จะเอาเรื่องนี้ไปบอกพี่แก้ว พี่อย่าหวังว่าจะวางยาพิษฆ่าพี่แก้วได้เลย”

“อีโง่...เอ็งคิดว่าวิธีฆ่าไอ้แก้วมันมีแต่วางยาหรือไง ขามันโดนล่าม ข้าจะทำยังไงกับมันก็ได้ แล้วค่อยทำลายศพมันทีหลัง เร็วทันใจกว่ารอให้มันตายเพราะพิษยานัก คนเดียวที่จะช่วยมันได้ก็มีแต่คุณน้ำทิพย์ แต่เอ็งก็เป็นพยานเอาผิดคุณน้ำทิพย์ไปแล้ว ท่านเจ้าคุณเลยสั่งให้คุณน้ำทิพย์อยู่แต่บนเรือน เอ็งอย่าหวังเลยว่าไอ้แก้วจะรอดพ้นคืนนี้ไปได้!”

ooooooo

บุญเจิมร้อนรนมาก คิดไม่ตกว่าจะหาทางช่วยแก้วอย่างไรดี สุดท้ายเลยต้องบากหน้าไปขอร้องน้ำทิพย์ เพราะน่าจะเป็นคนเดียวที่ช่วยได้ นมอ้อนไม่ให้พบและด่าด้วยความโมโหสุดขีด

“อีคนอกตัญญู อีงูเห่าเลี้ยงไม่เชื่อง หากคุณน้ำทิพย์ไม่ช่วยเหลือเอ็งไว้ ป่านนี้เอ็งตกเป็นเมียบำเรอคุณมาโนชไปนานแล้ว นอกจากจะไม่สำนึก เอ็งยังแว้งกัด แล้วยังหน้าด้านมาขอพบคุณน้ำทิพย์อีกหรือ”

“คุณนมจะด่าฉันก็ได้ แต่ขอฉันพบคุณน้ำทิพย์เถอะ ถ้าคุณน้ำทิพย์ไม่ช่วย พี่แก้วไม่รอดแน่”

“ตอนนี้คุณน้ำทิพย์ยังเอาตัวเองไม่รอด แล้วจะไปมีปัญญาอะไรไปช่วยคนอื่น แม้แต่ข้ายังต้องกลายเป็นนักโทษไปด้วยเลย เพราะเอ็งคนเดียว ข้านึกแล้ว...สักวันเรื่องหึงหวงงี่เง่าของเอ็งจะต้องทำร้ายทั้งเอ็งทั้งไอ้แก้ว!”

บุญเจิมหน้าเสีย กระวนกระวายใจกลัวแก้วจะถูกฆ่าจริงๆ นมอ้อนส่ายหน้าอ่อนใจแล้วกระซิบกระซาบกับทาสสาว โดยระวังไม่ให้ทาสคนอื่นที่เฝ้าหน้าประตูได้ยิน

“นังเจิม...คุณน้ำทิพย์เองก็ร้องไห้จนน้ำตาจะเป็นสายเลือดอยู่แล้ว แต่คราวนี้จนปัญญาช่วยเหลือไอ้แก้วจริงๆ เอ็งก็อย่าเที่ยวพูดไป เพราะเรื่องนี้มันกระเทือนเกียรติยศของท่านเจ้าคุณ หากเอ็งพูดมาก เอ็งนั่นแหละจะตายก่อน”

นมอ้อนเดินเลี่ยงไปแล้ว บุญเจิมได้แต่มองตามเซ็งๆ คิดหาทางหัวแทบหลุดจะช่วยแก้วยังไง คอกผ่านมาเห็นและได้ยินทุกอย่างจากปากทาสสาวก็กลุ้มไปด้วย ไม่อยากจะเชื่อว่ามาโนชกับพระยาไชยากรจะโหดเหี้ยมขนาดนี้ ทั้งที่แก้วก็แค่แอบข้ามฟากไปเรียนหนังสือเท่านั้น บุญเจิมสะดุ้งเฮือก ไม่กล้าบอกความจริงกับคอกว่าเป็นเพราะเรื่องแก้วกับน้ำทิพย์ต่างหาก โดยมีตัวเองเป็นสาเหตุหลักที่ปากพล่อยรายงานทุกอย่าง

คอกถึงกับกุมขมับ จะหวังพึ่งพระนิติธรรมลือชาก็ไม่ได้เพราะครั้งสุดท้ายที่ไป ตุลาการหนุ่มก็ได้แต่ฝากฝังให้เขาเฝ้าดูกับข้าวของแก้วดีๆ อย่าให้ใครใส่ยาพิษได้ บุญเจิมไม่พอใจแค่นั้น ประกาศกร้าวจะหาทางช่วยแก้วด้วยตัวเอง คอกมองมาด้วยแววตาตระหนกกลัวทาสสาวจะหาเรื่องใส่ตัวจนเกิดเรื่องวุ่นวายกว่าที่เป็นอยู่

ด้านพระยาไชยากรแค้นแก้วมาก ตัดสินใจให้เงินบุญมีไปจัดการฆ่าแก้วภายในคืนนี้ โดยให้สร้างเรื่องว่าแก้วแหกคุกจนถูกฆ่าตาย หลังจากนั้นให้นำร่างไปฝังบนที่ดินนอกเมือง เพื่อป้องกันไม่ให้พระนิติธรรมลือชาหรือตำรวจนครบาลมาสอบสวน บุญมีรับเงินตาวาว ดีใจจะได้ฆ่าคู่ปรับและได้ค่าจ้างมากมาย

บุญมีไม่รอช้า วางแผนฆ่าแก้วอย่างรอบคอบ โดยเลือกพลอยเป็นผู้ช่วย และสั่งให้ปิดเป็นความลับจากเข้ม เพราะไม่อยากมีตัวหารเงินมากกว่านี้ พลอยรับปากดิบดีเพราะความโลภ แถมเสนอตัวแกล้งไล่ล่าแก้วรอบเรือนอีกต่างหาก เพื่อให้สมจริงและทำให้ทุกคนเชื่อว่าแก้วใจกล้าแหกคุกจนถูกฆ่าจริงๆ

ส่วนบุญเจิมวางแผนช่วยแก้วด้วยการมอมเหล้าเข้มเหมือนเคย คอกกลัวไม่ได้ผลเพราะทาสสาวเคยใช้วิธีนี้มาแล้ว บุญเจิมส่งสายตาดุไปให้แล้วบอกว่ามีวิธี

เฉพาะของตัวเอง พร้อมกำชับให้คอกเตรียมวางเพลิงสวนท้ายเรือนให้ดี คอกรู้ว่าบุญเจิมต้องเปลืองเนื้อเปลืองตัวกับเข้มแน่ อดเป็นห่วงไม่ได้แต่คิดว่าคงไม่มีทางเลือกดีกว่านี้

ooooooo

บุญเจิมหาทางมอมเหล้าเข้มกลางดึกคืนนั้น มารยาร้อยเล่มเกวียนถูกขนมาใช้จนเข้มเกือบเมาพับ แต่ดันรู้ตัวเสียก่อนว่าถูกบุญเจิมลักกุญแจห้องขัง ทาสหนุ่มโกรธมาก วิ่งไล่ตามปลุกปล้ำทาสสาวเพราะความเมาและขาดสติ บุญเจิมสู้แรงไม่ไหวและคิดว่าหากพลาดจากนี้คงหมดโอกาส เลยยอมเสียความบริสุทธิ์เพื่อแลกกับการได้ช่วยแก้ว

ฝ่ายพระยาไชยากรได้ยินว่าลูกสาวตรอมใจไม่ยอมทานข้าวก็อดเป็นห่วงไม่ได้ แต่ไม่ยอมไปดูใจเพราะกลัวจะใจอ่อน นมอ้อนเฝ้าดูท่าทางสองพ่อลูกด้วยความเป็นกังวล ไม่อยากให้หมางเมินและเย็นชาต่อกันเช่นนี้ น้ำทิพย์ร้องไห้สะอึกสะอื้น เสียใจที่ทำตัวอกตัญญูทำตัวให้พ่ออับอายขายขี้หน้า นมอ้อนต้องปลอบ

“คุณน้ำทิพย์คิดได้อย่างนี้ก็ดีแล้วล่ะค่ะ ถ้าไม่อยากให้ท่านเจ้าคุณทุกข์ใจ ก็ตัดใจเรื่องเจ้าแก้วเถิดเจ้าค่ะ อย่างไรเสียก็สายเกินไปเสียแล้ว แลถึงยังไม่สาย รักของทาสกับนายก็ไม่มีวันเป็นจริงดอกค่ะ”

“หากแก้วไม่ได้มีหัวใจตรงกับฉัน ฉันก็ยังพอตัดใจได้ แต่เมื่อรู้แล้วก็ไม่มีวันดอกจ้ะนม ที่ฉันยอมอยู่แต่ในห้องเช่นนี้ ก็เพราะคุณพ่อขู่จะตัดพ่อตัดลูก แต่หากว่าแก้วตายลงแล้ว ฉันก็จะขอตายตาม”

“ไม่ได้นะเจ้าคะคุณน้ำทิพย์ คิดอะไรอย่างนั้นล่ะเจ้าคะ”

“แล้วนมจะให้ฉันอยู่ ทั้งที่คนที่ฉันรักตายเพราะฉันเป็นต้นเหตุอย่างนั้นหรือ แลคุณพ่ออาจจะให้ฉันแต่งงานกับพี่มาโนชเพื่อกลบความผิดของฉันก็เป็นได้ หากเป็นเช่นนั้น ไม่ยิ่งกว่าตายทั้งเป็นอีกหรือจ๊ะนม”

นมอ้อนถึงกับอึ้งไป เพราะน้ำทิพย์พูดถูกทุกอย่างได้แต่โอบกอดเจ้านายสาวด้วยความสงสาร...โถ...คุณของนม

เวลาเดียวกันที่สวนหลังบ้าน...คอกลงมือวางเพลิงตามที่วางแผนไว้ โดยมีกิ่งวิ่งไล่ไม่หยุดเพราะอยากรู้ ว่าเขาจะช่วยเหลือแก้วยังไง คอกละล้าละลังแต่สุดท้าย ก็ตัดสินใจเล่าเรื่องทั้งหมดให้กิ่งฟัง จังหวะเดียวกับที่

บุญเจิมข่มความเสียใจและวิ่งฝ่าผู้คนในเรือนที่วิ่งวุ่นเพราะเหตุไฟไหม้เข้ามาหาพร้อมกับกุญแจที่ขโมยมาจากคอก

บุญเจิมบุกเข้าไปไขกุญแจให้แก้วอย่างไม่กลัวตาย ทาสหนุ่มมองมาด้วยความแปลกใจ ซักไซ้ไม่หยุดเพราะสงสัยท่าทีแข็งๆและคำพูดเย็นชาเหมือนโกรธเขา บุญเจิมก้มหน้าก้มตาไขกุญแจพลางตอบเสียงเรียบ

“พี่ไม่ต้องมาคิดเข้าใจฉันดอก หัวใจทะเยอทะยานของพี่แก้ว มีไว้ให้คุณน้ำทิพย์เพียงคนเดียว พี่จะหนีไปตามที่ฉันบอกหรือไม่ก็ตามใจ แต่อีเจิมได้ทำหน้าที่คนที่รักพี่ยิ่งกว่าหมารักเจ้าของแล้ว เป็นอันสิ้นสุดกัน”

ในขณะที่แก้วหนีไปกับบุญเจิม พระยาไชยากรกับมาโนชเอะใจว่าคงมีคนวางเพลิง หวังสร้างความวุ่นวายให้แก้วหนี เลยส่งพวกบุญมีไปยับยั้ง ส่วนกิ่งกับคอกตามไปสมทบแก้วและบุญเจิมที่ริมคลอง แต่ดันเจอกับบุญมีและเข้มที่เพิ่งสร่างเมาเข้ามาขัดขวาง กิ่งร้องบอกให้ลูกชายกระโดดน้ำหนี ส่วนบุญเจิมเข้าขวางพี่ชายจนพลั้งมือแทงเขาเสียชีวิต คอกจึงต้องพาหนีเพราะกลัวบุญเจิมจะถูกลงโทษถึงตาย โดยทิ้งกิ่งไว้เพื่อเป็นพยานเรื่องทั้งหมด

ฝ่ายมาโนชบุกไปตามหาแก้วถึงเรือนพระนิติธรรมลือชา กร่างใหญ่ว่าเป็นนายทาสและมีสิทธิ์ลงโทษลูกทาสที่ขัดคำสั่งแหกคุก ตุลาการหนุ่มโกรธมาก พยายามข่มอารมณ์เต็มกำลังเพราะมั่นใจว่าแก้วน่าจะหนีมาที่นี่ หากถูกตามพบจริงก็จะอาจต้องโทษหนักกว่าเดิม แต่มาโนชก็ต้องผิดหวังเพราะไม่พบอะไรน่าสงสัย พระนิติธรรมลือชาจึงออกปากไล่อย่างไม่เกรงใจ รอจนอีกฝ่ายพ้นจากบริเวณเรือนแพจึงตะโกนเรียกแก้วให้ขึ้นมาบนเรือน

ooooooo