ข่าว
100 year

นิยายไทยรัฐ

ตะวันฉายในม่านเมฆ

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

ยุทธการ​ถือโอกาส​ขอร้อง​เอ​วา​ให้​ช่วย ทำ​อย่างไร​ก็ได้​ให้​ตะวัน​ฉาย​อยู่​ที่​คอน​โดฯ​คืน​วัน​เกิด เขา​จะ​จัด​งาน​ที่​ริม​สระ​เป็น​เซอร์ไพรส์​และ​ชวน​เอ​วา​กับ​นิค​ด้วย

คืน​นี้ อิง​ฟ้า​เห็น​เมฆ​หยุด​ไม่​ไป​เล่น​ดนตรี จึง​ชวน​ออก​ไป​ดู​หนัง หมอก​ขอ​ไป​ด้วย อิง​ฟ้า​บอก​ไม่ได้ เด็ก​ต้อง​นอน​แต่​หัวค่ำ หมอก​หัน​มา​อ้อน​เมฆ เมฆ​ปลอบลูก

“ไม่​ต้อง​ไป​หรอก​ครับ เพราะ​พ่อ​ก็​จะ​ไม่​ไป”

“ทำไม​ล่ะ​เมฆ ฟ้า​อยาก​ออก​ไป​เปิดหูเปิดตา​บ้าง”

“ผม​ก็​ไม่​เคย​กักขัง​ฟ้า​นี่”

อิง​ฟ้า​ข่ม​อารมณ์ “เมฆ...พรุ่งนี้​พา​ฟ้า​ไป​ช็อปปิ้ง​หน่อย​นะ ฟ้า​อยาก​ซื้อ...”

“พรุ่งนี้​ผม​ไม่​ว่าง” เมฆ​สวน​ทันควัน

อิง​ฟ้า​สุด​ทน​ลุก​พรวด​ขึ้น​บอก​เขา​ว่า​ตน​ไป​คนเดียว​ก็ได้ เมฆ​ไม่​สนใจ​หัน​ไป​บอก​ตะวัน​ฉาย พรุ่งนี้​ให้​แต่งตัว​ดีๆตน​จะ​พา​ไป​บริษัท​ด้วย อิง​ฟ้า​หัน​ขวับ​มา​จ้อง​เมฆ​ด้วย​ความ​โกรธ ตะวัน​ฉาย​ตา​เป็น​ประกาย​ที่​จะ​มี​โอกาส​ไป​บริษัท​ของ​ธีร​ภพ เมฆ​แอบ​เห็น​รู้สึก​สงสัย​บาง​อย่าง

เมฆ​กล่อม​หมอก​เข้า​นอน​ด้วย​การ​เล่น​กีตาร์​ร้องเพลง ตะวัน​ฉาย​ยืน​ฟัง​หน้า​ประตู​ด้วย​ความ​ทึ่ง ที่​เขา​ร้องเพลง​เป็น​ทั้งที่​เคย​บอก​ว่า​เขา​เล่น​ดนตรี​อย่าง​เดียว...

วัน​รุ่ง​ขึ้น ที่​บริษัท เมฆ​แกล้ง​คุย​ถึง​โปรเจกต์งาน​และ​ผล​ประกอบ​การ​ให้​ตะวัน​ฉาย​ได้ยิน แล้ว​แอบ​ดู​ทีท่า​ว่า​มี​ปฏิกิริยา​อะไร​บ้าง แต่​เธอ​ก็​ไม่​สนใจ​แถม​ดู​จะ​เบื่อ​หน่าย​มาก​กว่า วิวัฒน์​แปลก​ใจ​ที่​เมฆ​พา​พี่เลี้ยง​ลูก​มา​ทำไม ท่าทาง​ออก​จะ​ตุ้งติ้ง​ดู​ไม่​เป็น​ชาย เมฆ​ขำๆ

ตะวัน​ฉาย​เซ็ง​ออก​มา​ยืน​มอง​ห้องน้ำ​ว่า​จะ​เข้า​ห้อง​ชาย​หรือ​หญิง​ดี พลัน​ได้ยิน​เสียง​คุ้น​หู​จึง​หัน​ไป​มอง เห็น​เกริก​ไกร​เดิน​มา​กับ​สายรุ้ง​ก็​ตกใจ รีบ​หลบหน้า เกริกไกร​จะ​เข้า​ห้องน้ำ จึง​ขอ​ทาง​ตะวัน​ฉาย​ก้มหน้า​ขอโทษ​แล้ว​หลีก​ทาง​ให้ แต่​ไม่​รู้​จะ​ไป​ทาง​ไหน​ดี​เพราะ​หัน​มา​ก็​เจอ​สายรุ้ง

เมฆ​รู้สึก​ตัว​ว่า​ตะวัน​ฉาย​หาย​ไป​นาน จึง​ออกมา​ตาม​หา​เกรง​จะ​หนี​กลับ​บ้าน​ไป​ก่อน...ตะวัน​ฉาย​ตัดสินใจ​ก้มหน้า​เดิน​ผ่าน​สายรุ้ง เธอ​ทำ​การ์ด​ที่​ติด​กระเช้า​หล่น​พื้น​จึง​ร้อง​บอก​ระวัง​เหยียบ แล้ว​ก้ม​ลง​เก็บ ตะวัน​ฉาย​สะดุ้ง​เดิน​ชน​เครื่อง​ถ่าย​เอกสาร​โครม สายรุ้ง​ตกใจ​ยืน​มอง​งงๆ เกริก​ไกร​ออก​มา​จาก​ห้องน้ำ ถาม​ว่า​มี​อะไร

“ก็​เด็ก​ผู้ชาย​เมื่อกี้​น่ะ​สิ ดู​แปลกๆ”

“ที่​ยืน​หน้า​ห้องน้ำ​ใช่​ไหม พ่อ​ก็​ว่า​แปลก​เหมือนกัน”

ตะวัน​ฉาย​เดิน​หน้าตื่น​มา​เจอ​เมฆ​โผล่​พรวด​ขวาง ถาม​เสียง​เครียด​ไป​ไหน​มา เธอ​โกหก​ว่า​ไป​ห้องน้ำ แต่​หลง​ทาง เมฆ​ยิ้ม​อย่าง​รู้ทัน แล้ว​บอก​ว่า​จะ​พา​กลับ​ห้อง​ทำ​งาน พอดี​มี​พนักงาน​ถือ​แผ่น​โบรชัวร์​ที่​โรง​พิมพ์​ส่ง​มา​ให้​ดู​ว่า​จะ​แก้ไข​อะไร​บ้าง ตะวัน​ฉาย​ฉวย​โอกาส​เดิน​หนี​จาก​เมฆ เธอ​วิ่ง​ออก​มา​หน้า​บริษัท โบก​รถ​มอเตอร์ไซค์​ขึ้น​ซ้อน​ท้าย

“ไป​เลย​พี่”

“ไป​ไหน​น้อง พี่​ไม่​ใช่​มอเตอร์ไซค์​รับจ้าง​นะ”

“อ้าว แล้ว​จอด​ทำไม​อ่ะ”

“จะ​ถาม​ว่า​นี่​ใช่​บริษัท แทร​เวลที​หรือ​เปล่า”

ตะวัน​ฉาย​ชี้ โวย​ป้าย​จะ​ทิ่ม​หน้า​อยู่​แล้ว หัน​มอง​เห็น​เมฆ​ออก​มา​จึง​รีบ​วิ่ง​ไป​เรียก​มอเตอร์ไซค์​รับจ้าง​ซ้อน​ท้าย​เร่งรีบ​ออก​ไป เมฆ​ร้อง​เรียก​เท่า​ไหร่​ก็​ไม่​หยุด

เมฆ​กลับ​เข้า​มา​นั่ง​ซับ​เหงื่อ​พร้อม​กับ​ต้อนรับ​เกริกไกร​และ​สายรุ้ง ทั้ง​สอง​ทัก​รู้สึก​เหมือน​วัน​นี้​เขา​จะ​อารมณ์​ไม่ค่อย​ดี เมฆ​ตอบ​ว่า​ใช่

“ถ้า​คุณ​นภ​ที​ป์​ยัง​โกรธ​เรื่อง​เก่าๆอยู่ ทาง​เรา​ก็​อยาก​จะ​ขอโทษ​อีก​ครั้ง​นะ​คะ และ​วัน​นี้​เรา​ถึง​ได้​เดินทาง​มา​เพื่อ​ดูแลแทร​เวล​ที​เป็น​พิเศษ​เลย​ค่ะ”

“เรื่อง​เก่า​น่ะ ผม​ไม่​สน​ใจหรอก​ครับ ไม่​อย่าง​นั้น​ผม​ยกเลิก​สัญญา​ไป​แล้ว”

“แสดง​ว่า​มี​เรื่อง​ใหม่​เหรอ​ครับ”

“คุณ​สอง​คน​ไม่​ทราบ​เรื่อง​จริงๆเหรอ​ครับ”

“ผม​เรียน​ตรงๆว่า​ไม่​ทราบ​ครับ อาจจะ​เป็น​ความ​ผิด​ของ​ทาง​ลูกน้อง​ผม​ที่​ไม่ได้​รายงาน ยัง​ไง​รบกวน​ช่วย​เล่า​ให้​ฟัง​ได้​ไหม​ครับ​ว่า​มี​ปัญหา​อะไร”

เมฆ​มอง​อย่าง​พิจารณา​ก่อน​จะ​เอ่ย​ถาม ว่า​ส่ง​ใคร​มาส​อด​แนม​บริษัท​ตน​หรือ​เปล่า ทั้ง​สอง​แปลก​ใจ​และ​เริ่ม​ไม่​พอใจ

“คุณ​นภ​ที​ป์​ครับ ถึง​เรา​จะ​เพิ่ง​ทำ​ธุรกิจ​กัน​เพียง 3-4 ปี แต่​จาก​ชื่อเสียง​ของ​รีสอร์ต​ทั้ง​ใน​และ​ต่าง​ประเทศ ทาง​เรา​ไม่​ทำ​อะไร​ที่​จะ​ทำลาย​ตัว​เอง​แน่ๆ”

“ใช่​ค่ะ เรา​เป็น​คู่​ค้า​ธุรกิจ พึ่ง​พา​อาศัย​กัน เราไม่ใช่​คู่แข่ง​ของ​คุณ เรา​จะ​ทำ​อย่าง​นั้น​ไป​เพื่อ​อะไร​คะ”

เมฆ​เห็น​สีหน้า​จริงจัง​ของ​สอง​สามี​ภรรยา​ก็​เริ่ม​เชื่อใจ...เมฆ​พา​ทั้ง​สอง​มา​ทาน​อาหาร​แล้ว​ออกตัว​ว่า ระยะนี้​มี​คน​แปลกๆเข้า​มา​สืบ​ข้อมูล​เชิง​ลึก​ของ​บริษัท​อยู่​บ่อยๆ ตน​จึง​ต้อง​ระวังตัว สายรุ้ง​ว่า ทาง​ตน​คง​ไม่​เอา​ข้อมูล​บริษัท​เขา​ไป​ให้​บริษัท​อื่น​เพื่อ​เสีย​ลูกค้า​ราย​ใหญ่​ไป​แน่ เมฆ​ขอโทษ​อีก​ครั้ง เกริก​ไกร​จึง​บอก​ว่า คราว​หลัง​ถ้า​อยาก​ทราบ​อะไร​ให้​ถาม​ตน​โดย​ตรง ไม่​ต้อง​เกรงใจ

“งั้น​ผม​ขอ​ถาม​ว่า คุณ​ตะวัน​ฉาย​ผู้จัดการ​แผนก​ต้อนรับ​เป็น​ลูก​สาว​คุณ​ทั้ง​สอง​หรือ​ครับ”

“ใช่​ค่ะ มี​อะไร​เหรอ​คะ”

เมฆ​อ้าง​ว่า​กรุ๊ป​ทัวร์​อยาก​มอบ​ของขวัญ​ที่​บริการ​ประทับใจ เกริก​ไกร​ยิ้มๆบอก​ว่า​ลูก​สาว​ตน​ขอ​ลา​ไป​ทำ​สิ่ง​ที่​ตัว​เอง​รัก คือ​การ​เป็น​นัก​เขียน​เป็น​เวลา​หนึ่ง​ปี

“งั้น​ช่วง​นี้​คุณ​สอง​คน​ก็​คง​ไม่ค่อย​ได้​พบ​ลูก​สาว​สิครับ”

“ค่ะ เห็น​ว่า​ยุ่งๆหา​ข้อมูล​อะไร​นี่แหละ​ค่ะ ก็เลย​ตาม​ตัว​เขา​ยาก​หน่อย ถ้า​คุณ​นภ​ที​ป์​มี​อะไร​ให้​เรา​รับใช้​ก็​บอก​ได้​นะ​คะ เรา​จะ​ดูแล​แทน​ลูก​สาว​เอง”

เมฆ​รับคำ เขา​สังเกต​ดู​ว่า​สอง​สามี​ภรรยา​จะ​ไม่​รู้ เห็นเป็นใจ​กับ​ลูก​สาว​จริงๆ

ooooooo

เมื่อ​ตะวัน​ฉาย​หลบ​มา​ได้​ก็​รีบ​โทร.​ปลุก​เอ​วา​ให้​รับ​นิค​ไป​เจอ​กัน​ที่​คอน​โดฯของ​ตน​ด่วน พอ​เพื่อน​ทั้ง​สอง​รู้​ว่า​พ่อ​แม่​ตะวัน​ฉาย​มา​ก็​ตกใจ นิค​เผลอ​ถาม​เอ​วา​ว่านี่​อยู่​ใน​แผน​ของ​ยุทธการ​ด้วย​หรือ​เปล่า ตะวัน​ฉาย​งง เอ​วา​หน้า​เจื่อน

“คือวันนี้พี่ยุทธขอให้ฉันบอกแกให้อยู่คอนโดฯอ่ะ เขาจะมีเซอร์ไพรส์วันเกิดแก ฉันก็กะจะโทร.บอกแกอยู่เหมือนกัน แต่เรื่องพ่อแม่แก ฉันไม่รู้ว่าอยู่ในโปรแกรมหรือเปล่านะ”

ตะวันฉายเพิ่งนึกได้ว่าวันนี้วันเกิดตัวเอง จึงมั่นใจว่าพ่อกับแม่จัดการเรื่องนี้แน่ นิคถามว่าจะทำอย่างไรต่อไป เธอตอบว่าอย่างไรเสียวันนี้ต้องเอาตัวรอดให้ได้

ในขณะที่อิงฟ้าหงุดหงิดงุ่นง่านอยู่กับบ้าน ถามเก่งว่าปกติเมฆจะกลับเมื่อไหร่ เก่งตอบว่าถ้าบ่ายมากก็เวลารับหมอก ไม่ทันไร เห็นตะวันฉายเดินเข้าบ้านมา อิงฟ้า รีบถามหาเมฆ เธอตอบว่าตนกลับมาก่อนเพราะเบื่อไม่มีอะไรทำ อิงฟ้าข้องใจ เมฆจะพาตะวันฉายไปทำไม

ระหว่างที่ตะวันฉายกำลังลังเลว่าจะหนีออกไปคืนนี้ดีหรือไม่ เกรงว่าไปแล้วจะกลับมาอีกลำบาก หรือจะอยู่รับหน้าเมฆ...ยุทธการมาหาเอวาที่โรงเรียนเพื่อถามให้แน่ใจว่าตะวันฉายจะอยู่ที่คอนโดฯคืนนี้ เพื่อจะได้เตรียมการเซอร์ไพรส์ทุกอย่างให้พร้อม ยุทธการย้ำว่าทั้งเอวาและนิคต้องไปงานนี้ด้วย เอวาจึงโทร.เรียกเพื่อนมาเล่นดนตรีแทน นิคสังเกตเห็นเอวาเศร้าๆ พอยุทธการกลับไป เขาเปรยๆว่า เหมือนงานเย็นนี้ทำเพื่อยุทธการมากกว่า เอวาเอ็ดว่าเพ้อเจ้อ นิคพึมพำ...ทำไมจะไม่รู้ว่าเอวาทำเพื่อใคร เพราะตนก็ทำเพื่อเธอ...จากนั้นนิคโทร.แจ้งเมฆขอลาหยุดและได้ติดต่อเพื่อนไปเล่นแทนแล้ว เมฆกำลังคุยอยู่กับจอมสยามเรื่องตะวันฉาย เขาแปลกใจสองคนนี้ไม่เคยลางานกะทันหัน

ตกเย็น เมฆรับหมอกก็กลับมาบ้าน อิงฟ้าเข้ามารับที่รถ เธออยากจะซักถามเมฆว่าพาตะวันฉายไปบริษัททำไม หมอกรบเร้าจะคุยกับแม่ท่าเดียว เมฆไม่ได้ให้ความสนใจอิงฟ้า กลับถามหาตะวันฉายกับเก่ง พอรู้ว่าอยู่ในห้องก็เดินไปเลย อิงฟ้าไม่พอใจจะตาม แต่หมอกดึงแขนไว้

ตะวันฉายยังลังเล สะพายเป้ยืนหน้าประตู จะไปหรือไม่ไปดี ตัดสินใจเปิดประตู จังหวะนั้น เมฆมาเคาะ จึงเขกลงบนหัวเธอพอดี เธอโวยวายมาเขกหัวทำไม

“ก็เปิดมาก่อนฉันเคาะทำไมล่ะ”

“มีงี้ด้วย...คุณเมฆมีธุระอะไรครับ”

เมฆเห็นเธอสะพายเป้จึงดันตัวกลับเข้าไปในห้องแล้วปิดประตู ตะวันฉายหวาดกลัวถอยกรูดมาสะดุดล้มนั่งบนเตียง เมฆจ้องหน้าถามว่าหนีกลับมาทำไม เธอตีหน้าซื่อว่าไม่ได้หนี

“ฮึ ฉันเห็นนายวิ่งหน้าตั้งอกแอ่นขนาดนั้น ถ้าไม่หนีแล้ววิ่งรับลมหรือไง”

“พอดีพ่อกับแม่ผมมาจากต่างจังหวัด เขาโทร.มาตามบอกหลงอยู่ที่สถานีขนส่ง ผมเลยรีบไปรับครับ”

เมฆยิ้มกวนๆลงนั่งประกบข้างๆ ถามแล้วตอนนี้พ่อกับแม่อยู่ที่ไหน เธออึกอักกว่าจะตอบว่าอยู่บ้านเอวา ไม่เชื่อให้โทร.ไปถาม

“โทร.ทำไม นายเป็นคนดีฉันเชื่อใจ แล้วนี่นายจะไปหาพ่อกับแม่ละสิ”

ตะวันฉายรีบตอบว่าใช่ จะขออนุญาตไปค้างคืนเดียว เขาแกล้งย้ำสัญญาว่าคืนเดียวไม่เถลไถล เธอรับคำจะลุกขึ้น แต่เมฆโอบไหล่ไว้ อิงฟ้าตามมาแอบมองเจ็บใจทำไมเมฆต้องให้ความใกล้ชิดขนาดนี้ จึงพรวดเข้ามาถามว่าคุยอะไรกัน พอรู้ว่าเธอขอลาไปหาพ่อแม่ก็รีบยุส่ง

“เหรอ...ไปนานไหม ไม่ต้องห่วงทางนี้นะ ฉันดูแลได้ ไปเถอะนะ”

ตะวันฉายสลัดตัวออกจากเมฆลุกขึ้น ไหว้ขอบคุณอิงฟ้าและเมฆ แล้วรีบจ้ำออกไป อิงฟ้าเดินตามเมฆมาที่ห้องรับแขก เอาอกเอาใจเขาบอกจะทำอาหารเย็นให้ทาน เมฆตัดบทฝากเธอดูแลหมอกด้วย ตนต้องไปธุระ แล้วผลุนผลันขึ้นรถขับออกไป อิงฟ้ายืนเหวอ

ooooooo

เมฆขับรถสะกดรอยตามแท็กซี่ที่ตะวันฉายนั่ง จนถึงคอนโดฯที่พัก เขาจะตามเธอเข้าไป แต่ระบบป้องกัน ความปลอดภัยของที่นี่แน่นหนามาก ทำให้เขาไม่อาจเข้าไปได้ พนักงานจะโทร.ตามตะวันฉายลงมาให้ เมฆรีบปฏิเสธอ้างว่าจะเดินเล่นรอในสวน เดี๋ยวเธอก็ต้องลงมาอยู่แล้ว

ตัดสินใจอย่างนั้นแล้วเมฆก็โทร.บอกเอวาว่าตนไม่ไปเล่นดนตรีคืนนี้ ให้เพื่อนเธอเล่นกันเอง เอวาแปลกใจแต่ไม่ติดใจสงสัย จากนั้นเมฆโทร.ตามจอมสยามมา

ช่วยกันกระชากหน้ากากตะวันฉาย...สองหนุ่มยืนคุยกันแถวลานจอดรถ นานจนจอมสยามสงสัยว่า ทุกคนอาจจะอยู่บนห้องตะวันฉายแล้ว หรือไม่ก็ไปจัดงานกันที่อื่น เมฆเดินวนไปวนมาสักพัก เมื่อเห็นว่าไม่มีใครมาเสียทีก็ยอมกลับ ไม่ทันขึ้นรถ มีรถตู้มาจอด เมฆเห็นยุทธการลงจากรถมาพร้อมเกริกไกรและสายรุ้ง และคนอื่นๆ

“นั่นมันเพื่อนนิคกับเอวา ทำไมมากับพ่อแม่ยัยตะวันเฉาล่ะ”

“พี่ว่าเราต้องติดตามตอนต่อไปซะแล้ว”

กลุ่มเกริกไกรเดินเข้าไปในคอนโดฯ พนักงานยกมือไหว้ทุกคน ยุทธการโทร.ขึ้นไปหาตะวันฉาย บอกว่าตนมารับไปทานข้าว จะรอที่สระน้ำ พอวางสาย พนักงานคนหนึ่งเอาช่อดอกไม้มาส่งให้ มยุรีกับพงษ์พัฒน์ทึ่ง

ไม่คิดว่าลูกชายจะโรแมนติกไม่เบา

จอมสยามเห็นแล้วเปรยกับเมฆ “พี่ว่าไอ้รูปหล่อนั่นคงไม่ใช่แค่เพื่อนเอวากับนิคแล้วว่ะ สงสัยจะเป็นแฟน”

เมฆเบ้ปากแล้วตามไปที่สระน้ำ พอเห็นการจัดสถานที่ “นั่นไง งานวันเกิดยัยนี่จริงๆด้วย”

“ยิ่งเห็นคอนโดฯ เห็นครอบครัวแฟนเขาแล้ว พี่ก็ยังงงว่าเขาจะอยากได้อะไรจากนายวะ”

เมฆยักไหล่ นั่นแหล่ะสิ่งที่ตนอยากรู้ ไม่นาน ตะวันฉายในชุดสวยหวานผมยาวสยายเดินมา ทั้งเมฆและจอมสยามตะลึง...ส่วนตะวันฉาย แกล้งทำเป็นตกใจที่เห็นพ่อแม่ตัวเองและพ่อแม่ยุทธการมาด้วย เธอโผเข้ากอดพ่อกับแม่ เมฆเห็นแล้วสงสัย

“พี่จอม ผมว่าพ่อแม่เขาคงไม่โกหกผมแล้วล่ะ เพราะวันนี้ยัยนี่วิ่งหนีพ่อกับแม่ แล้วตอนนี้ก็ทำเป็นไม่รู้ว่าพ่อแม่มา”

“งั้นคนที่สมรู้ร่วมคิดก็จะเหลือแค่นิคกับเอวา”

“แล้วก็อาจจะมีแฟนยัยนั่นด้วย” เมฆสันนิษฐาน

งานเลี้ยงดำเนินไป ตะวันฉายกับยุทธการถูกคะยั้นคะยอให้ร้องเพลงด้วยกันเหมือนสมัยเป็นนักศึกษา เธออิดออดเพราะไม่ได้ซ้อมกันมาก่อน แต่พวกผู้ใหญ่ขอร้อง เมฆกับจอมสยามเห็นตะวันฉายเล่นเปียโนร้องเพลงคู่กับยุทธการที่เล่นกีตาร์ถึงกับทึ่ง

เฮ้ย...ร้องเพลงใช้ได้ทั้งคู่เลยนะ เข้าใจแล้วที่นายบอกว่ายัยนี่ช่วยแต่งเพลงได้ หรือจะต้อนเข้าสังกัดดีวะ”

“ได้ไงพี่ นี่อาจจะเป็นศัตรูผมก็ได้นะ”

หลังจากจบเพลง จอมสยามชวนเมฆกลับ เป็นจังหวะที่ยุทธการมอบของขวัญให้ตะวันฉาย เป็นช่อดอกไม้และกำไลเพชร พงษ์พัฒน์โพล่งขึ้น

“ทนไม่ไหวแล้ว ไอ้เกริก คุณรุ้ง ผมขออนุญาต สู่ขอหนูซันให้ลูกชายผมเลยแล้วกัน”

เมฆซึ่งกำลังหันหลังจะเดินไป ชะงักหันกลับมามอง มือถือดังขึ้น เมฆหยิบขึ้นมากดสายทิ้งยืนอึ้ง จอมสยามแปลกใจ ในขณะที่คนโทร.มาคืออิงฟ้า เธอรบรากับหมอกจนแทบหมดแรง ข้องใจทำไมเมฆต้องตัดสายทิ้ง จึงพาลหงุดหงิดอารมณ์เสียใส่ลูก หมอกยืนทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ พอเธอเห็นสีหน้าลูกก็สงสาร กอดและขอโทษลูก พาลูกเข้านอนกล่อมจนหลับ...

เมฆกับจอมสยามเดินมาที่ลานจอดรถ จอมสยามเห็นเมฆนิ่งขรึมจึงถามว่าเป็นอะไรหรือเปล่า เมฆหา เหตุผลอ้าง คิดอยู่ว่าจะทำอย่างไรกับตะวันฉายต่อดี สองคนแยกย้ายกันกลับบ้าน

คืนนั้น เกริกไกรกับสายรุ้งนอนที่คอนโดฯ ตะวันฉายเข้ามาอ้อน พูดคุยหยอกล้อกับพ่อแม่ แล้วตัดสินใจหยั่งเชิงถาม

“ถ้าวันหนึ่งซันมีคนรักที่ไม่ใช่พี่ยุทธ พ่อกับแม่จะว่ายังไงคะ”

“ตกลงมันยังไงกันแน่ ลูกมีคนรักแล้วเหรอ” สายรุ้งมองสามีกับลูกสาวไปมา

“ยังหรอกค่ะ แค่ลองถามดู เพราะว่า ซัน... ซันไม่ได้รักพี่ยุทธแบบนั้น”

“ไม่ว่าคนนั้นจะเป็นใคร ใช่ยุทธการหรือไม่ถ้าเป็น คนที่ลูกรักและเขาดีกับลูก พ่อกับแม่ก็ไม่ขัดใจลูกหรอก”

“ซันดีใจที่พ่อกับแม่จะรักคนที่ซันรัก”

“แต่พ่อว่าพี่ยุทธของซันน่ะดีแล้ว เพราะคนที่ดีกว่ายุทธการก็คงมี แต่พ่อว่าเขาไม่น่าจะมองลูกสาวพ่อนะ” เกริกไกรอดแหย่ลูกไม่ได้

ตะวันฉายร้องกรี๊ด...แล้ววิ่งไล่จี๋เอวพ่อรอบห้อง สายรุ้งส่ายหน้าขำสองคนพ่อลูก...แล้วในคืนนั้นตะวันฉายก็ฝันเป็นตุเป็นตะว่าธีรภพมาให้ของขวัญวันเกิดและสารภาพรัก เธอตื่นเต้นดีใจพร่ำพูดไม่หยุด แต่แล้วใบหน้าธีรภพกลายเป็นหน้าเมฆ เธอร้องกรี๊ดถีบเขาโครมก่อนตกใจตื่น ขณะเดียวกัน เมฆก็สะดุ้งตื่นเพราะฝันไม่ต่างจากตะวันฉายเท่าไหร่ ต่างคนต่างเหงื่อแตกกราน

ooooooo

เสียง​นาฬิกา​ปลุก​ดัง เมฆ​รีบ​ตื่น​ขึ้น​มา​เพราะ​นึก​ได้​ว่า​ตะวัน​ฉาย​ไม่​อยู่ รีบ​ออก​ไป​จะ​ปลุกหมอก​ได้ยิน​เสียง​หัวเราะ​ร่า​ของ​ลูก​กับ​อิง​ฟ้า พอ​หมอก​เห็น​เขา​ก็​ร้อง​เรียก​ให้​มา​เล่น​ด้วย​กัน และ​อ้อน​ให้​แต่งตัวให้ หมอก​กอด​คอ​เมฆ​กับ​อิง​ฟ้า​ทำให้​ทั้ง​สองหน้า​แทบ​ชิดกัน เมฆ​ใจ​เต้น​รัว

พอ​มี​โอกาส อิง​ฟ้า​กระซิบ “ขอบคุณ​ที่​ให้โอกาส​ฟ้า​ได้​อยู่​กับ​ลูก ฟ้า​รู้​แล้ว​ว่า​คง​จะ​ไม่​มี​วัน​เอาชนะ​ใจ​เมฆได้ แต่​ฟ้า​ไม่​เสียใจ​นะ เพราะ​ตอน​นี้​ฟ้า​รู้​แล้ว​ว่า ความ​สุขของฟ้า ​มัน​ไม่ได้​อยู่​ที่​เมฆ​รัก​ฟ้า​หรือ​เปล่า แต่​มัน​อยู่​ที่​ฟ้าต้องการ​จะ​รัก​เมฆ​ตลอด​ไป...หมอก​เขา​สอน​ให้​ฟ้า​คิด​แบบ​นี้”

อิง​ฟ้า​เห็น​เมฆ​อึ้งๆจึง​รวบรัด​ว่า จะ​ออก​ไป​ส่งลูก ​ที่​โรงเรียน​ด้วย​กัน แล้ว​แวะ​ซื้อ​ของ​มา​ทำ​ทาน​กลางวัน ถ้า​เขา​ไม่​ไป​ไหน​ก็​อยู่​ทาน​ฝีมือ​ตน เมฆ​ยิ้ม​ฝืนๆ...ระหว่าง​เดิน​เลือก​ของ​ใน​ซุปเปอร์ อิง​ฟ้า​พยายาม​ใกล้​ชิด​เมฆ​

มาก​ขึ้น จูงมือ​เขา​เลือก​ของ​ต่างๆ จน​บาง​ครั้ง​เมฆ​เผลอ​ยิ้ม​ไป​ด้วย

กลับ​มา เมฆ​นั่ง​ทำ​งาน คิด​เนื้อเพลง​ไม่​ออก ครุ่นคิด​ถึง​อดีต...ทุก​ครั้ง​ที่​แต่ง​เพลง​ไม่​ออก ถ้า​อิง​ฟ้า​มา​หา เขา​จะ​คิด​ออก​ทุก​ครั้ง จน​เพื่อนๆแซว​ว่า อิง​ฟ้า​เป็น​แรงบันดาลใจ​ให้​เขา

ใน​ขณะ​ที่ตะวัน​ฉาย​ยัง​หา​ทาง​กลับไป​บ้าน​เมฆ​ไม่ได้ เพราะ​พ่อ​กับ​แม่​ไม่​ยอม​กลับ อยู่​เที่ยว​กรุงเทพฯ โดย​มี​ยุทธการ​เป็น​ไกด์​พา​เที่ยว จน​เธอ​ต้อง​โทร.​ไป​ขอร้อง​เอวา​หา​ทาง​ช่วย​ที เอ​วา​ตัดสินใจ​โทร​.ไป​ที่​ซัน​ไรส์​บี​ช​รีสอร์ท ด้วย​น้ำเสียง​หวาน ไม่ทัน​ไร​ก็​โวยวาย​ต่อว่าการบริการ​ยกใหญ่ จน​คน​ที่​รับ​สาย​พูด​ไม่​ออก...

ระหว่าง​นั้น ยุทธการ​พา​เกริก​ไกร สายรุ้ง ​และ​ตะวัน​ฉาย​ชม​วัด​ที่​สวย​งาม ตะวัน​ฉาย​ทำ​ฟอร์ม​ถ่ายรูป​ด้วย​มือ​ถือ ยุทธการ​จะ​ช่วย​ถ่าย​ให้ เธอ​ปฏิเสธ​ว่า​ถ่าย​หมด​แล้ว

“ว้า...​พระเอก​คน​นี้​ไม่ค่อย​ได้​ช่วย​นางเอก​เลย”

“ก็​ช่วย​ดูแล​พ่อ​แม่​นางเอก​ไง”

“พี่​ช่วย​ดูแล​ตลอด​ชีวิต​เลย​นะ” ยุทธการ​ได้ที​ปล่อย​มุก​จีบ

“เอ่อ...พี่​ยุทธ ใน​วัด​นะ​พี่​ใน​วัด” ตะวัน​ฉาย​ขัด สอง​คน​หัวเราะ​เขินๆ

เกริก​ไกร​กับ​สายรุ้ง​เห็น บ่น​เสียดาย​ที่​ดู​สอง​คน​นี้​เหมาะสม​กัน แต่​ทำไม​ลูก​สาว​ถึง​บอก​ว่า​ไม่ได้​ชอบ​ยุทธการ แต่​ก็​ยัง​มี​ความ​หวัง​ว่า​สัก​วัน​หนึ่ง​ลูก​จะ​เห็น​ความ​ดี​ของ​หนุ่ม​คน​นี้ สอง​คน​ยัง​เข้าใจ​ว่า​ตลอด​เวลา​ที่​ตะวัน​ฉาย​อยู่​กรุงเทพฯ ค้น​หา​ข้อมูล​มา​เขียน​เรื่อง มี​ยุทธการ​เป็น​คน​คอย​พา​ไป​ไหน​ต่อ​ไหน ยุทธการ​เอง​เออออ​ไป​ด้วย ไม่ทัน​ไร...อ้อ​โทร.​เข้า​มา​แจ้ง​กับ​เกริก​ไกร​ว่า

“เกิด​เรื่อง​ใหญ่​แล้ว​ค่ะ เมื่อกี้​มี​แขก​โทร.​มา​วี​น เธอ​ด่า​กระหน่ำ​ไม่​มี​ชิ้น​ดี​เลย​ค่ะ ติ​ทุก​อย่าง​ตั้งแต่​บันได​ขั้น​แรก ล็อบบี้ สระ​น้ำ ห้อง​พัก ห้องน้ำ อาหาร​ยันน้ำทะเล เธอ​ยัง​บอก​เลย​ค่ะ​ว่า​ทำไม​น้ำ​ทะเล​หน้า​รีสอร์ท​เรา​เค้มเค็ม”

เกริก​ไกร​ถาม​ว่า​แขก​ที่​กำลัง​พัก​อยู่​หรือ อ้อตอบว่า โทร.​เข้า​มา​บอก​ว่า​พรุ่งนี้​จะ​กลับ​มา​พัก​อีก ต้องการ​ให้​เกริก​ไกร​กับ​สายรุ้ง​คอย​ต้อนรับ แต่​ตน​เช็ก​ลูกค้า​วี​ไอ​พี​แทบ​ทุก​คน​แล้ว อยู่​ครบ​ทุก​ห้อง ไม่​ทราบ​ว่า​จะ​เป็น​ลูกค้า​จาก​ที่ไหน เกริก​ไกร​จึง​รับปาก​ว่า​จะ​รีบ​กลับ ตะวัน​ฉาย​แอบ​ถอน​ใจ

ooooooo

เห็น​เก่ง​เข้า​มา​ทำ​ความ​สะอาด​ใน​ห้อง​ทำ​งาน เมฆ​จึง​เลี่ยง​ออก​มา ผ่าน​ห้อง​ตะวัน​ฉาย​คิด​อยาก​เข้าไป​สำรวจ เขา​เริ่ม​มอง​ไป​รอบ​ห้อง เห็น​การ​จัด​วาง​ทุกอย่าง​เรียบร้อย​ดี ดึง​ลิ้นชัก​ออก​มา​เจอ​โน้ตบุ๊ก มี​กระดาษ​เล็กๆแปะ​อยู่ เขียน​ข้อความ​ว่า...ไม่​สำคัญ​ว่า​จะ​ทำได้ แต่​สบายใจ​ที่​ได้​ทำ

เมฆ​อมยิ้ม นึกถึง​คำ​บอก​เล่า​ของ​เกริก​ไกร​ที่​ว่า ลูก​สาว​อยาก​เป็น​นัก​เขียน ขอ​ลา​ไป​ทำ​ตาม​ความ​ฝัน ช่วงนี้​ออก​หา​ข้อมูล​จึง​ไม่ค่อย​ได้​เจอ​หน้า​ลูก​สาว​เท่า​ไหร่...เมฆ​เปิด​เครื่อง​คอ​มพ์ เห็น​ชื่อ​นิยาย​ว่า แองเจิล​การ์เด้น ก็​ยิ้มขำ​ความ​หมาย​ที่​ว่า สวน​นางฟ้า เขา​ตั้ง​หน้า​อ่าน​เนื้อเรื่อง

“มี​ตัว​ร้าย​ชื่อ​เมฆ​ด้วย​เหรอ​เนี่ย ชัก​จะ​ไป​กัน​ใหญ่ เธอ​นั่นแหละ​ร้าย ไม่​ใช่​ฉัน”

เมฆ​ปิด​คอ​มพ์​เก็บ​เข้าที่​ด้วย​ความ​แปลก​ใจ​ว่า ตะวันฉาย​มา​อยู่​บ้าน​ตน​เพื่อ​จะ​เขียน​นิยาย​เท่านั้น​หรือ...เห็น​เมฆ​หาย​ไป อิง​ฟ้า​เดิน​หา​ทั่ว​บ้าน ถาม​เก่ง​ก็​บอก​ว่า​เห็น​อยู่​ห้อง​ทำ​งาน​ตั้งแต่​เช้า เธอ​เดิน​กลับ​ไป​ดู​ใหม่​ไม่​มี จึง​ขึ้น​ไป​ข้าง​บน​แล้ว​ต้อง​ชะงัก เมื่อ​เห็น​เมฆ​ออก​มา​จาก​ห้อง​ตะวัน​ฉาย

ด้าน​ตะวัน​ฉาย กอด​ล่ำลา​พ่อ​กับ​แม่​หน้า​คอน​โดฯ ส่ง​ขึ้น​รถ​ลีมู​ซี​นอ​อก​ไป ยุทธการ​กระเซ้า​ว่า​น่า​จะ​ให้​คุณอา​ทั้ง​สอง​มา​กรุงเทพฯ​บ่อยๆ ตน​จะ​ได้​เจอ​เธอ​บ่อย​ขึ้น ตะวันฉาย​ค้อน​ขวับ

“ถ้า​ไม่​อยาก​ให้​แซว คืน​นี้​ก็​ต้อง​ไป​ดิน​เนอร์​กับ​พี่​สิ ไหนๆก็​ลา​งาน​แล้ว ไป​กัน​นะ​แล้วไป​ฟัง​เพลง​ต่อ” เห็น​สีหน้า​หญิง​สาว​แล้ว​สงสัย “มี​อะไร​เหรอ​ซัน”

“คือ...ซั​นอ​ยาก​ทำ​งาน​น่ะ”

“งาน​เขียน​น่ะ​เหรอ ก็​ทำ​พรุ่งนี้​สิ”

“พี่​ยุทธ ไว้​คราว​หน้า​ได้​ไหม” ตะวัน​ฉาย​เสียงอ่อน

ยุทธการ​รู้ทัน​ที​ว่า​ผิดหวัง จึง​ยอม​ล่า​ถอย​กลับ​ออก​มา...ตะวัน​ฉาย​รีบ​ขึ้น​ห้อง แปลง​ร่าง​เป็น​ซัน เก็บ​ข้าวของ​จำเป็น​ใส่​เป้ เผอิญทำ​แว่น​ตก​แล้ว​พลาด​เหยียบ​หัก เธอ​ตกใจ​จะ​ทำ​อย่างไร​ดี

ooooooo

ที่​สำนักงาน​ที่ดิน จ่า​สม​มา​ค้น​หา​ว่า​หญิงสาว​ที่​ออก​หน้า​ซื้อ​บ้าน​ให้​เฮ​ล​มุ​ท​เป็น​ใคร แล้ว​ก็ได้​พบ​รูป​อิง​ฟ้า​ก็​ตกใจ จึง​รีบ​โทร.​ไป​สอบ​ถาม​ที่​ ป.ป.ส. ซักถาม​คดี​ยาเสพติด​คดี​หนึ่ง...จ่า​สม​นำ​แฟ้ม​นั้น​กลับ​มา เขา​ดึง​สำเนา​บัตร​ประชาชน​ของ​อิง​ฟ้า​มา​ฉีก​ทิ้ง​ด้วย​สีหน้า​เครียด...

เมื่อ​ผิดหวัง​จาก​ตะวัน​ฉาย ยุทธการ​ไม่​รู้​จะ​ไป​ไหน​เลย​มา​สำนักงาน เจอ​จ่า​สม​จึง​ถาม​เรื่อง​ที่​ให้​ไป​สืบ​จาก​เพื่อน​ที่​ทำ​งาน​กรม​ที่ดิน จ่า​สม​ตอบ​อึกอัก​ยัง​ไม่ได้​หลักฐาน ยุทธการ​แปลก​ใจ​มัน​ไม่​น่า​จะ​ยาก พลัน สายรุ้ง​โทร.​เข้า​มา​ถาม​ว่า​ยัง​อยู่​กับ​ตะวัน​ฉาย​หรือ​เปล่า เขา​ตอบ​ว่า​แยก​กัน​แล้ว

“พอดี​อา​หา​กระเป๋า​เงิน​ไม่​เจอ ไม่​รู้​ตก​อยู่​ใน​รถ​ยุทธ​บ้าง​รึเปล่า อา​โทร.​หา​ซัน​ก็​ไม่​ติด”

“งั้น​เดี๋ยว​ผม​ดู​ให้​นะ​ครับ แล้ว​ยัง​ไง​ผม​จะ​เอาไป​ฝาก​ไว้​ที่​ซัน​นะ​ครับ”

ใน​ขณะ​นั้น เอ​วา​กับ​นิค​ยืน​รอ​อยู่​หน้า​คอน​โดฯ​กระวนกระวาย​ทำไม​ตะวัน​ฉาย​ยัง​ไม่​ลง​มา​อีก เดี๋ยว​พวก​ตน​ไป​เล่น​ดนตรี​ไม่ทัน โทร​.ขึ้น​ไป​หา​ก็​ไม่​เปิด​เครื่อง...ยุทธการ​ถือ​กระเป๋า​สตางค์​ของ​สายรุ้ง​มา เห็น​นิค​กับ​เอวา​ก็​จะ​เข้าไป​หา ตะวัน​ฉาย​เดิน​เข้า​มา​ใน​สภาพ​ของ​ซัน ร้องทัก​นิค​กับ​เอ​วา ยุทธการ​ตะลึง​ตัดสินใจ​เดิน​ไป​ใกล้ ทั้ง​สามคน​แทบ​ช็อก เขา​เอ่ย​ถาม...ซัน​ใช่​ไหม

ทุก​คน​ขึ้น​มา​บน​ห้อง เอ​วา​กับ​นิค​มอง​ตะวันฉาย​กับ​ยุทธการ​ที่​ออก​ไป​คุย​กัน​ตรง​ระเบียง

“ฉัน​ว่า​คราว​นี้​พวก​เรา​ตาย​ยก​รัง​แน่​เลย​ว่ะ”

“ถ้า​แก​เป็น​พี่​ยุทธ แก​จะ​ทำ​ยัง​ไง​กับ​เรื่อง​นี้”

นิค​ตอบ​ไม่ได้​เพราะ​ไม่​ใช่​ยุทธการ​และ​ที่​สำคัญ​ไม่ได้​รัก​ตะวัน​ฉาย เอ​วา​มอง​นิค​งงๆ...ด้าน​ยุทธการ​พอ​รู้​ว่า​ตะวัน​ฉาย​ไป​เป็น​พี่เลี้ยง​เด็ก​เพราะ​หา​ข้อมูล​มา​เขียน​นิยาย ก็​ไม่​อยาก​เชื่อ มัน​น่า​จะ​แค่​สัมภาษณ์​คน​ที่​ทำ​อาชีพนี้​ก็​พอ เธอ​โต้​ว่า​ทำ​ด้วย​ตัว​เอง​ดี​ที่สุด

“ซัน​ก็​เลย​ต้อง​ปิด​ทุก​คน แม้แต่​อา​เกริก​กับ​อา​รุ้ง”

“ก็​ถ้า​ซั​นบ​อก​ว่า​จะ​ไป​ทำ​อะไร พี่​ยุทธ​คิด​ว่า​พ่อ​กับ​แม่​จะ​ยอม​เหรอ”

“ก็​จริง​นะ ขนาด​พี่​ยัง​ไม่ค่อย​อยาก​จะ​เห็น​ด้วยเลย แล้ว​นี่​ซัน​ต้อง​ปลอม​ถึง​เมื่อ​ไหร่”

ตะวัน​ฉาย​ตอบ​ว่า​คง​ไม่​นาน​และ​ขอร้อง​อย่า​บอก​พ่อ​กับ​แม่​ตน ยุทธการ​รับปาก​แต่​มี​ข้อแม้​ต้อง​ให้​ตน​รู้​ว่า​เธอ​อยู่​ที่ไหน​กับ​ใคร...พอ​เอ​วา​รู้​ว่า​ยุทธการ​จะ​เป็น​คน​ส่ง​ตะวัน​ฉาย​กลับ​บ้าน​เมฆ ก็​สะเทือนใจนิดๆ แต่​กลบเกลื่อน​ว่า​ดีแล้ว เพราะ​ตน​จะ​ได้​ไม่​ต้อง​ตื่น​เช้า นิค​รู้​ว่า​เอ​วา​เสียใจ แถม​หลังจาก​เล่น​ดนตรี ยัง​ถูก​เมฆ​เหน็บ เมื่อ​เธอ​บอก​เขา​ว่า​ซัน​จะ​ถึง​บ้าน​เช้าตรู่

“เอ​วา​นี่​สนิท​กับ​ซัน​ดี​เนอะ อยาก​รู้​อะไร​เรื่องซัน​ถาม​เอ​วา​ได้​หมด นี่​ถ้า​ไม่​บอก​ว่า​เป็น​นายจ้าง พี่​คงนึก​ว่า​เป็น​เพื่อน​สนิท​กัน​นะ​เนี่ย” ...ทำเอา​เอ​วา​จ๋อย​เข้าไปอีก

ooooooo

วัน​รุ่ง​ขึ้น ยุทธการ​มา​ส่ง​ตะวัน​ฉาย​ใน​สภาพ​ชาย​หนุ่ม​ที่​บ้าน​เมฆ เขา​เดิน​ตาม​ส่ง​ถึงที่​โดย​จอด​รถ​ไว้​ห่าง​บ้าน ย้ำ​กับ​เธอ​ห้าม​ปิด​มือ​ถือ​อีก ตะวันฉาย​กลัว​คนใน​บ้าน​เห็น ไม่ทันไร เมฆ​ขับ​รถกลับ​มา​บีบ​แตร​ถาม “คุย​กับ​ใคร​น่ะ​ซั​น...อ้าว...นี่คุณ...”

ตะวัน​ฉาย​หน้าซีด จำ​ต้อง​แนะนำ​ให้​เมฆ​รู้จักว่า ยุทธการ​เป็น​ญาติ​ผู้​พี่ เมฆ​รู้แกว​แกล้ง​ถาม

“ขอโทษ​นะ​ครับ แล้ว​อย่าง​นี้​เป็น​ชาว​นา​เหมือน​ครอบครัว​ซัน​หรือ​เปล่า”

ยุทธการทำหน้างง ตะวันฉายรีบตอบแทนว่าใช่ เมฆแซว...ช่างเป็นชาวนาที่ตัวขาวทั้งคู่ แล้วถามทำไมไม่พาพ่อกับแม่มาให้รู้จักกันบ้าง พามาแต่พี่ชาย เธอรีบบอกว่าทั้งสองท่านกลับไปแล้ว เมฆย้อนถามแล้วทำไมไม่กลับมาเลย ยุทธการเห็นตะวันฉายจนมุมจึงตอบแทน

“คืองี้ครับ เมื่อวานซันอยู่กับผมเอง เราคุยกันตามประสาพี่น้องไม่ได้เจอกันนาน”

“อ๋อ...เมื่อคืนอยู่ด้วยกันนี่เอง”

อิงฟ้าเดินมาดู เมฆแกล้งแนะนำให้รู้จักพี่ชายของซัน ยุทธการถือโอกาสลากลับ อิงฟ้าไม่ค่อยพอใจที่เมฆให้ความสำคัญกับครอบครัวพี่เลี้ยงลูกเกินไป ถึงขนาดเดินออกไปส่ง

เมฆถามยุทธการว่าพักที่ไหน เขาตอบว่าจะกลับบ้านต่างจังหวัดเลย เมฆแกล้งอาสาไปส่งที่ท่ารถ ตะวันฉายแย้งว่าพี่เขามากรุงเทพฯบ่อย รู้จักทางดี

“ไม่ได้สิ เขาเป็นพี่นาย ฉันก็ต้องดูแลอย่างดี ไปครับไม่ต้องเกรงใจ...อ้าวนี่มาตัวเปล่าหรือเนี่ย ไม่เห็นกระเป๋าเสื้อผ้าเลย”

ตะวันฉายอ้างว่ามาไม่กี่วัน ชุดเดียวก็พอ เมฆยิ้มๆ...พอมาถึงสถานีขนส่ง เมฆจะพาเข้าไปซื้อตั๋ว ยุทธการบอกวาส่งตนแค่นี้ก็พอ แต่เมฆแย้งไม่เป็นไร ตนไม่รีบ จะรอส่งจนรถออก ยุทธการกับตะวันฉายสบตากันอึ้งๆ ตะวันฉายชวนเมฆกลับจะต้องทำงานบ้านอีก

“อ้าว...รถจะออกพอดี รีบขึ้นรถสิครับ เดี๋ยวก็ตกรถหรอก” เมฆคะยั้นคะยอยุทธการให้ขึ้นรถแล้วจับมือตะวันฉายโบกไปมา “ไม่โบกมือให้พี่ชายหน่อยเหรอ”

ยุทธการเกาะกระจกมองตะวันฉายขณะรถเคลื่อนออกจากขนส่ง เมฆหัวเราะหึๆ ตะวันฉายสะบัดมือออกอย่างโกรธๆ เดินกลับไปที่รถ...รถทัวร์แล่นออกไปสักพัก ยุทธการก็ลุกมาขอร้องคนขับช่วยจอดให้ลง แต่คนขับโยกโย้ จนเขาต้องเอาบัตรตำรวจออกมาขู่ ลงจากรถมาได้ ยุทธการยืนข้องใจว่าเมฆใจดีจริงๆหรือว่าแกล้งกันแน่...

ถึงบ้าน ตะวันฉายเดินหน้าบูดบึ้งจะขึ้นห้อง เมฆแกล้งจับมือเธอไว้ ถามคิดถึงพี่ชายหรือ ตะวันฉายพยายามจะดึงมือออก อิงฟ้าเดินมาเห็นตกใจ ตะวันฉายสะบัดมือหลุดแล้วจะเดินหนี

“ฟ้าไม่ได้ตาฝาดไปใช่ไหม”

“ตาฝาดอะไร” เมฆทำไม่รู้เรื่อง

“ก็เมฆกับซันเล่นอย่างกับเป็นแฟนกัน”

“ไม่ใช่นะครับ ผมเป็นผู้ชาย ไม่มีทางเป็นอย่างที่คุณอิงฟ้าพูดแน่ๆ” ตะวันฉายหันมาค้าน

“แล้วเมฆล่ะคิดอะไรกับซันหรือเปล่า”

เมฆถามกวนๆว่าหึงแม้กระทั่งเด็กผู้ชายหรือ ตะวันฉายรีบรับรองว่าตนไม่มีทางเป็นแบบนั้น แม้ว่าเมฆจะมีพฤติกรรมเบี่ยงเบนก็ตาม เมฆฉุนจะยีหัว ตะวัน–ฉายหลบทันรีบวิ่งหนีไป เมฆวิ่งตาม อิงฟ้ายิ่งโกรธที่เมฆไม่สนใจตนบ้างเลย

ด้วยความอึดอัดใจ อิงฟ้านั่งแท็กซี่ออกมาจากบ้าน ไม่รู้จะไปไหน มาที่แฟลตตำรวจแต่ไม่ยอมลงจากรถ เงยหน้ามองไปข้างบน พอดีจ่าสมเดินมาที่มอเตอร์ไซค์ มองไปที่รถแท็กซี่ว่าใคร ทั้งสองสบตากัน อิงฟ้าตกใจรีบบอกโชเฟอร์ออกรถ ในขณะที่จ่าสมร้องเรียก

“ฟ้า...นั่นฟ้าหรือเปล่าลูก ฟ้า...ฟ้า...” จ่าสมรีบสตาร์ตรถจะตามแต่รถสตาร์ตไม่ติด...

ooooooo

ทำงานบ้านเสร็จ ตะวันฉายหลบมานั่งที่สนาม โทร.ไปถามยุทธการด้วยความเป็นห่วง เขาตอบว่าเขาเป็นห่วงเธอมากกว่า ดูท่าเจ้านายเธอจะแปลกๆ

“จะมีอะไร นอกจากกวนโมโห ไม่ได้บอกให้ไปส่งซะหน่อยก็ไปเฉยเลย คิดจะทำอะไรก็ทำ คอยดูนะถ้าเผลอขึ้นมาเมื่อไหร่ ซันจะวางยานอนหลับแล้วแวกซ์หนวดมันออกให้หมดเลย” พลัน ตะวันฉายหันมาเจอเมฆรีบเปลี่ยนเรื่องทำทีด่า “กลัวขึ้นมามั่งหรือยัง ถ้ากลัวก็เลิกเป็นโจรปล้นคนชาติเดียวกันได้แล้ว กลับตัวกลับใจซะ”

ยุทธการฟังแล้วงง “มาแนวนี้ สงสัยซันงานเข้าอีกแล้ว หวังว่าคงจะรอดไปได้นะ”

ตะวันฉายวางสายทำทีหงุดหงิดว่าเป็นพวกแก๊งคอลเซ็นเตอร์โทร.มาให้จ่ายค่าบัตรเครดิต ตนมีที่ไหนเลยด่าซะ เมฆยิ้มเย้าว่าเหมือนนิยาย ตะวันฉายฉุนย้อนถามจะหาเรื่องอะไรอีก

“แค่อยากบอกนายว่า...ไม่สำคัญว่าจะทำได้ แต่สบายใจที่จะทำ” เมฆเดินหัวเราะกลับไป

“นั่น...นั่นมัน...” ตะวันฉายตาเหลือกรีบวิ่งกลับไปที่ห้อง เห็นกระดาษโพสต์อิทของตนตกอยู่ที่พื้น หยิบคอมออกมาเปิดเช็กว่ามีการเปิดอ่านหรือไม่ ก็เห็นวันเวลาที่ถูกเปิด

ตะวันฉายกลับมาโวยใส่เมฆ “คุณมาแอบดูคอมผมเหรอ มิน่ามาทำเป็นว่า ว่าผมชอบแต่งบท คุณมาเปิดดูคอมผมแล้วใช่ไหม”

เมฆทำเป็นไม่รู้เรื่อง เธอจึงชูโพสต์อิทว่ามันหล่นอยู่ที่พื้นห้องทั้งที่ตนติดไว้บนคอม เมฆจึงย้อนถามว่าเอาคอมพิวเตอร์มาจากไหน มันมีราคาแพงมาก เธอไม่น่าซื้อเองได้ หรือเอวาให้มาอีก ตะวันฉายเกือบจนมุม อ้างว่าซื้อผ่อนต่อจากเอวาแล้วโวยไม่ต้องเปลี่ยนเรื่อง

“ทำไม  ในโน้ตบุ๊กมันมีความลับอะไรนักหนา

นอกจาก นิยายห่วยๆเรื่องนึง” เมฆทำเสียงล้อตัวละครในเรื่อง ตะวันฉายแทบร้องกรี๊ดแต่ต้องแอ๊บแมนโต้

“ห่วยที่ไหน ซาบซึ้งกินใจจะตาย พวกที่ชีวิตขาดความหวานจะไปเข้าใจอะไร”

“อย่าบอกนะว่านายเป็นคนแต่ง นี่นอกจากจะเป็นคนเลี้ยงเด็กแล้ว ยังเป็นนักเขียนนิยายด้วยเหรอ แหมเก่งหลายอย่างจังนะ”

“ทำไมล่ะครับ คนเรามีสิทธิ์ฝันทั้งนั้น วันนึงผมอาจเป็นนักเขียนนิยายชื่อดังขึ้นมาก็ได้”

“ถ้างั้นความฝันของนายก็คงอีกไกล ฉันอ่านแล้วภาษาก็ดีหรอกนะ แต่ฉันไม่รู้สึกถึงอารมณ์รักซาบซึ้งอะไรของนายเลย มันดูเลื่อนลอยจับต้องไม่ได้”

ตะวันฉายอ้าปากค้างเถียงไม่ออก กลับมานั่งครุ่นคิด ทำไมเมฆพูดเหมือน บก....

เย็นนั้น ตะวันฉายไปรับหมอกที่โรงเรียนกับเมฆ เธอยังงอนไม่พูดไม่จาด้วย ทำอะไรปึงปังใส่ หมอกวิ่งมาหาและชูซองเมล็ดผัก บอกว่าครูให้ปลูกเป็นการบ้าน...พอถึงบ้าน ตะวันฉาย  เมฆ และหมอกช่วยกันพรวนดินในกระบะ เมฆเห็นตะวันฉายยังปั้นปึ่งพูดคุยแต่กับหมอก จึงแกล้งป้ายดินใส่หน้า เธอโกรธป้ายกลับ เกิดการวิ่งไล่กันสนุกสนาน มีหมอกร่วมด้วย อิงฟ้ามองมาไม่พอใจ เข้ามาขวางพูดเสียงเรียบๆแต่เชือดเฉือน

“สนุกกันจังเลยนะ...ซัน ทำไมปล่อยให้หมอก

เลอะเทอะอย่างนี้ ขอดุหน่อยเถอะ หมู่นี้นายนี่ชักจะบกพร่องต่อหน้าที่ใหญ่แล้วนะ”

ตะวันฉายอ้าปากจะเถียง เมฆขัดขึ้นก่อน “เรากำลังปลูกผักกันอยู่ ครูเขาให้หมอกทำเป็นการบ้าน เป็นการเชื่อมสัมพันธ์ในครอบครัว”

“อ้าวเหรอ ถ้าอย่างนั้นที่ถูกต้องก็ควรจะเป็นฟ้าทำสิ ซันทำไมไม่บอกฉันล่ะ”

“ผม เอ่อ...ต้องบอกด้วยเหรอครับ”

“อ้าว ต้องบอกสิ ใช่มั้ยคะเมฆ ก็นี่เป็นเรื่องเชื่อม สัมพันธ์ในครอบครัว เฮ้อ...ซันนี่สงสัยจะทำงานเยอะไป ถึงได้ลืมบอกฉัน เอาเถอะไม่เป็นไรหรอกจ้ะ ซันอยากพักก็ได้นะ ต่อไปเราอาจจะไม่ต้องให้พี่เลี้ยงมาช่วยแล้วนะเมฆ”

ตะวันฉายถึงกับอึ้ง หมายความว่าอย่างไร...

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

"ช่องวัน31" เปิดละครช่วงเวลาใหม่ ประเดิมละครอบอุ่นหัวใจ "เหมือนเราเคยรักกัน"

"ช่องวัน31" เปิดละครช่วงเวลาใหม่ ประเดิมละครอบอุ่นหัวใจ "เหมือนเราเคยรักกัน"
17 ก.พ. 2563
11:45 น.