อสูรน้อยในตะเกียงแก้ว

บนท้องฟ้า อิงอรได้เห็นแม่มดขี่ไม้กวาดไล่กวดกัน ต่างมีหน้าตาเป็นตัวเองทั้งคู่ บาบาร่าไล่ล่าจะชิงดวงไฟอสูร ทาฮิร่าขี่ไม้กวาดฉวัดเฉวียน จนบาบาร่าเวียนหัวเสียหลักหัวทิ่ม เครื่องจับสัญญาณหล่นออกมาตกพื้นแตกเป็นเสี่ยง

เย็นวันนั้น ดาริกากลับมาแต่งตัวสวย ยืนมองกระจกด้วยสีหน้าเจ็บแค้น ตนต้องทำตามที่ไชยต้องการไปอีกนานแค่ไหน ไม่ทันไร ไชยโทร.เข้ามาย้ำใกล้จะถึงแล้ว ดารกายิ่งเจ็บใจ...

ในตะเกียงแก้ว แนนนี่สัปหงกไปเรียนไป จนตำราเวทย์ทนไม่ไหว ให้แนนนี่ออกไปพักได้สิบห้านาที แนนนี่ตาโพลงกอดตำราแน่นจนตำราไอแค่กๆแล้วหายตัวแวบออกไป...แนนนี่ตรงมาที่สวน เห็นภวัต เธอรี่เข้ามาหา

“พี่ภวัตรู้ไหมว่าแนนนี่เจอใคร ถ้าพี่ภวัตรู้ พี่ภวัตต้องตื่นเต้นไปกับแนนนี่แน่ๆ นี่แนนนี่มาเล่าให้พี่ภวัตฟังคนแรกเลยนะ”

ภวัตพยักหน้าแต่สายตามองไปในบ้าน แนนนี่เริ่มผิดสังเกตถามว่าไม่สนใจฟังตนพูดเลยหรือ ภวัตขอให้แนนนี่รอ เดี๋ยวจะกลับมาฟัง แนนนี่ไม่พอใจดึงภวัตไว้ ถามว่าในบ้านมีอะไร

“หมอไชยกำลังมารับน้องดาไปทานข้าวเย็น”

“แล้วยังไงล่ะคะ หรือพี่ภวัตหวงพี่ดาที่มีผู้ชายมารับ”

“ถ้ามีใครที่ไม่น่าไว้ใจมารับแนนนี่ออกไป พี่ก็ห่วง คือมันไม่ใช่แบบที่แนนนี่คิด”

สีหน้าแนนนี่โกรธไม่เชื่อ ภวัตร้อนใจจะรีบไปเตือนดารกาไม่ให้ไปกับไชย จึงผละจากแนนนี่ แต่แนนนี่โกรธชี้นิ้วร่ายมนตร์ “พี่ภวัตโกหก พี่ภวัตต้องบอก

ความจริงกับแนนนี่มา”

ภวัตสะดุ้งเฮือกหันกลับมาหาแนนนี่ “ไม่ พี่ไม่ได้โกหกแนนนี่ ความจริงแล้วผู้หญิงที่พี่หวงและรักมีเพียงคนเดียวเท่านั้น คือแนนนี่”

แนนนี่ยืนตะลึง ภวัตทำท่าดึงเธอเข้ามาจะจูบ แนนนี่ได้สติร่ายมนตร์ให้เขากลับคืนปกติ

“โอ๊ะ พี่ภวัต ไม่ใช่แล้ว ไม่ใช่ หยุด พี่ภวัตหยุดเดี๋ยวนี้”

“นี่มันอะไรกันเนี่ย...น้องดา” ภวัตกระตุก รู้สึกตัวงงๆ แล้วนึกได้รีบวิ่งเข้าไปในบ้าน

แนนนี่ยืนนิ่งหน้าแดง มือจับหัวใจตัวเองที่สั่นไม่หาย...ภวัตก้าวพรวดมายืนในห้องโถง ดารกาเดินลงมาเห็นภวัตก็แปลกใจ ภวัตรีบห้ามไม่ให้ออกไปกับไชย

ดารกาถามเหตุผล ภวัตนึกถึงสิ่งที่เขาเคยได้ยินไชย

พูดโทรศัพท์ สั่งจัดหาเด็กสาวอวบๆขาวๆมาให้ เขาพูดไม่ออก

“พี่ภวัตคะ หมอไชย เอ้อพี่ไชยน่าจะถึงแล้ว

น้องดาต้องรีบไป” ดารกาน้ำตาคลอเห็นสีหน้าภวัตนิ่งๆ “น้องดาไม่ได้อยากไป...”

ไชยเข้ามาร้องชมดารกาแต่งตัวสวยอย่างที่ตนคิดไว้จริงๆ ดารกาปาดน้ำตา ไชยหันไปทักภวัตและว่าตนมารับดารกาไปดินเนอร์ ภวัตเข้ามาขวางนี่มันดึกแล้ว แนนนี่ตามมาเห็นน้อยใจ

“พี่ภวัตโลเลหลายใจที่สุด ไปหวงเขาทำไมกัน จำได้บ้างไหมเนี่ยว่าเมื่อกี้เพิ่งบอกรักแนนนี่ไปหยกๆ หนอย...ดีล่ะ” แนนนี่ร่ายมนตร์จะให้ภวัตพูดความจริงอีกครั้ง

ไชยขยับเข้ามาขวางทางมนตร์พอดี เขากระตุกขึ้นแล้วพูดโพล่งออกไป “แหม ไม่ต้องห่วงหรอกครับหมอภวัต ผมก็ไม่ได้คิดจะพาน้องเขาไปที่ไหน ก็แค่เปิดโรงแรมนอนคุยกับน้องดาเขาก็แค่นั้นเองนะครับ เฮ้ย...” ไชยยกมือปิดปากตัวเองอย่างตกใจ

ภวัตโผนเข้าชกปาก ไชยล้มลงร้องลั่นชี้หน้าต่อว่าภวัต แนนนี่เข้าใจว่าภวัตหึงถึงขั้นชกต่อย แต่พอเห็นไชยลุกขึ้นจะชกภวัต ก็รีบร้อนร่ายคาถาวุ่นไปหมด ชิกเก้นโดดเข้ามาท่องมนตร์ ทำให้ทั้งสามคนตัวแข็งไม่รู้สึกตัว แนนนี่หันมาปรบมือให้ชิกเก้น

“ยังมัวมายืนตบมืออยู่ได้ เป็นเรื่องเป็นราวไปใหญ่แล้วเห็นไหม รีบร่ายมนตร์ย้อนเวลาเดี๋ยวนี้เลย เพิ่งเรียนไปไม่ใช่เหรอ” ชิกเก้นแนะนำ

“มนตร์ย้อนเวลา ใช่เลย แนนนี่ก็แค่ย้อนกลับไปตอนหมอไชยยังไม่มา แค่นั้นทุกอย่างก็จบ ชิกเก้นนี่ยิ่งอยู่กับแนนนี่ยิ่งฉลาดขึ้นทุกวันๆ” แนนนี่ส่งยิ้มหวานให้ ชิกเก้นค้อนขวับ

ทุกอย่างย้อนกลับไป แนนนี่วิ่งมาขวางหาวิธีไม่ให้ไชยเข้าไป ดันเขากลับไปที่รถ...ดารกาน้ำตาไหลบอกภวัตว่าตนรักเขา แต่มีความจำเป็นที่ต้องไปกับไชย ดารกาวิ่งออกมาที่หน้าบ้าน ภวัตตามมา ทั้งสองตะลึงเห็นแนนนี่ยื้อยุดไชยอยู่ ภวัตไม่พอใจสบถออกมา

“แนนนี่...แนนนี่ไม่ควรทำแบบนี้เลย”

“พี่ภวัตอย่าดุแนนนี่เลยนะคะ แนนนี่กับพี่หมอไชย

คงจะ...หรือว่า ที่พี่ภวัตเงียบนี่ เพราะพี่ภวัตรู้นานแล้วว่าแนนนี่กับพี่หมอไชยเขาชอบพอกัน นี่น้องดาตกข่าวอยู่คนเดียวอีกแล้วเหรอ”

ภวัตสีหน้าหงุดหงิด มองแนนนี่ที่ดันไชยกลับไปขึ้นรถขับออกไป แนนนี่ถอนใจหันกลับมาเจอภวัตกับดารกาก็รี่เข้าไป ปัดมือทุกอย่างเรียบร้อย แต่ภวัตหันหลังกลับเดินไป แนนนี่งง ดารกาดึงมือแนนนี่มากุมแสดงความยินดีด้วยที่ชอบพอกับไชย แนนนี่ตกใจดึงมือกลับ

“โฮ้ยจะบ้าไปกันใหญ่แล้ว แนนนี่กับอีตาหื่นน่ะนะ” แนนนี่เจ็บใจที่ช่วยดารกาไว้แท้ๆ “เลิกทำเป็นหวังดีไร้สาระกับคนอื่นซะทีได้มั้ย ห่วงตัวเองซะก่อนเหอะ”

ดารกาไม่เข้าใจ แนนนี่ย้ำให้อยู่ห่างไชยไว้ ดารกาโพล่งออกมาว่าอย่าอิจฉาตนเลย อยากคบกับไชยตนไม่ว่าอะไรหรอก เพราะตนไม่ได้คิดอะไรกับไชย คนเดียวที่ตนรักคือภวัต แนนนี่ให้ดารกาหยุดพูดแล้วเดินหนีไป ดารกามองตามหลังอย่างครุ่นคิด ที่ดูแนนนี่จะยุ่งกับตนทุกเรื่อง

มื้อค่ำวันนั้น แนนนี่รบเร้าจะพูดกับปัทมนเรื่องมาลี ดารกาอึดอัดใจรวบช้อนขอตัวไปนอน ปัทมนกับธานีแปลกใจคิดว่าดารกาไม่สบาย แนนนี่ไม่พอใจที่ดารกาเรียกร้องความสนใจอีก ปัทมนหันมาปลอบแนนนี่ว่าทาฮิร่าบอกว่าพ่อแม่ของแนนนี่เสียไปตั้งแต่เกิด แนนนี่ว่าเพราะอย่างนั้นตนถึงอยากให้ปัทมนเจอกับมาลี ปัทมนตกใจเมื่อรู้ว่าหญิงคนนั้นชื่อมาลี

ปัทมนร้อนใจมาปรึกษาจักรวาลที่บ้าน จักรวาลแนะนำว่าไม่ควรให้ดารการู้ว่าแม่ของเขาใจร้ายขนาดทิ้งลูก...ในขณะที่ ดารกากำลังครุ่นคิดเรื่องต่างๆ และเสียงสดับที่ก้องในหัว เธอนึกถึงที่วันนี้ไปปรึกษาภวัตและได้รับคำตอบว่า ตนคิดไปเองทั้งนั้น จึงล้มตัวลงนอน

แต่แล้วเสียงสดับดังขึ้น “ฮ่าๆๆ ลูกรักของพ่อ พลังเจ้า จะใช้ได้ก็ต่อเมื่อเจ้ามีความโกรธและเกลียดประกอบด้วยเท่านั้น ฮ่าๆๆ แล้ววันหนึ่งเจ้าจะคุ้นเคยกับมันเอง”

ooooooo

บาบาร่ากับไทเกอร์นอนวิงเวียนจากที่ขี่ไม้กวาดฉวัดเฉวียน ทาฮิร่าแวะมาเยี่ยม ทำทีมาถามว่าไปเที่ยว กันมาสนุกไหม บาบาร่าเล่าว่ามีแม่มดแก่สกปรกมาแย่งดวงไฟอสูรไปได้ ทาฮิร่าสะอึกแต่พูดกระทบไปว่าต้องมีฝีมือไม่เบาถึงมาลูบคมบาบาร่าได้

ถึงวันงานมหาวิทยาลัยที่แนนนี่จะต้องแสดงมายากล แนนนี่เปลี่ยนชุดไปมาอยู่หน้ากระจก ไม่มีชุดไหนน่าพอใจจนชิกเก้นมาเตือนว่า ไม่ใช่งานวันเกิดที่จะต้องแต่งตัวสวย แนนนี่โกรธเสกขนชิกเก้นกลายเป็นสีแดง ดารกาโผล่เข้ามาในชุดสวยหวาน เร่งว่าภวัตกำลังมารับแนนนี่โกรธหาว่ามาอวดชุดที่ใส่ จึงดันดารกาออกไปจะเปลี่ยนชุดใหม่ แต่เพราะความว้าวุ่นทำให้เวทมนตร์อ่อนแรง ปัทมนเข้ามาตาม แนนนี่จึงเปลี่ยนชุดไม่ทัน ต้องออกไปด้วยชุดที่ไม่ถูกใจ

มาได้ยินจักรวาลพูดกับภวัตว่า ให้ดารกานั่งรถไปกับเขาสองคน รัดเกล้ากับแนนนี่ให้ไปรถธานี แนนนี่ไม่พอใจเข้าไปบอกว่าตนอยากไปกับภวัตด้วย จักรวาลสบตาปัทมน ปัทมนขอให้ทำตามที่จักรวาลบอก จักรวาลรีบดันแต่ละคนขึ้นรถตามที่จัดวางไว้

วันนี้เป็นวันที่แนนนี่มีแต่ความโกรธ จึงทำให้ไม่มีสมาธิ เสกอะไรก็พลาดไปหมด พอถึงเวลาขึ้นแสดงแนนนี่เริ่มแสดงมายากลธรรมดาๆ ทั่วไป แต่พอดารกาเริ่มร้องโอเปร่า เสียงก้องกังวานทำให้ผู้ชมลุกฮือปรบมือกันใหญ่ แนนนี่ไม่พอใจ ร่ายมนตร์จะให้คนมาสนใจมายากลของตน เสกปีเตอร์กลายเป็นแตงโม แต่แล้วเสกกลับคืนไม่ได้ ผู้ชมเริ่มฮือฮาจนการแสดงจบ ไชยกับบุษบาถือช่อดอกไม้มามอบให้ดารกา ไชยฉวยโอกาสจับมือดารกา เธอสะบัดออกอย่างไม่พอใจ แนนนี่รีบอุ้มแตงโมหลบมาหลังเวที พยายามเสกกลับคืนเป็นปีเตอร์ แต่ไม่สำเร็จ

ชิกเก้นโผล่มาเตือน “รวบรวมสมาธิใหม่สิ หลับตานิ่งๆสักพัก แล้วร่ายมนตร์ดูอีกที”

แนนนี่พยักหน้าแล้วทำตาม ปีเตอร์คืนร่างเดิมอย่างงงๆไม่นานก็กลายเป็นแตงโมอีก แนนนี่ร้อนรนจะเสกใหม่ พอดีเห็นดารกาดึงมือไชยมาหลังเวทีอีกด้าน จึงอุ้มแตงโมมาแอบดู ได้ยินดารกาขอร้องไชยเลิกยุ่งกับตนเสียทีเพราะตนกำลังจะหมั้นกับภวัต ไชยหัวเราะร่า

“ฮ่าๆฝันอยู่เหรอจ๊ะ น้องดาจ๋า หมอภวัตมันต้องแต่งกับยัยบุษต่างหากล่ะ น้องดาอย่าคิดไปเองอย่างนี้สิจ๊ะ” ไชยยื่นหน้ามาใกล้ดารกา

ดารกาโกรธบอกให้ไชยถอนคำพูด ไชยยิ่งหัวเราะเยาะ และว่าดารกาไม่เหมาะกับภวัตเหมาะกับตนมากกว่า ดารกาตาวาวโรจน์ ความโกรธอัดแน่นเกิดพลังผลักไชยลอยขึ้นไปในอากาศ แล้วหล่นตุ้บมาหัวฝาดฟื้นแน่นิ่ง ดารกาเดินหนี แนนนี่ตกใจกับพลังของดารกา ชิกเก้นเตือนให้เข้าไปช่วยไชยก่อน แนนนี่เข้าไปดูใกล้ๆเห็นไชยหัวแตกเลือดไหลเป็นทาง พยายามร่ายมนตร์จะช่วย บุษบาเข้ามาเห็น ร้องโวยวายว่าแนนนี่ทำร้ายไชย

“แกทำอะไรพี่ชายฉัน นังเด็กมารร้าย...ภวัต ฉันจะฟ้องภวัต” บุษบากดมือถือไปเรียกภวัต

ภวัต รัดเกล้า และธานีวิ่งมา ภวัตเข้าดูอาการไชย รัดเกล้าให้เรียกรถพยาบาล แนนนี่บอกว่ามีรถพยาบาลแสตนด์บายอยู่จะไปตามให้ บุษบาดึงมือไว้ไม่ให้ไป

“ไม่ต้องคิดหนีเลยนังเด็กแม่มด เธออยู่ที่นี่ตรงนี้ ฉันจะเรียกตำรวจมาจัดการเธอ”

“ก็บอกแล้วไงว่าฉันไม่ได้ทำ จะเอายังไง เรียกฉันว่าแม่มดงั้นเหรอ ดีละ เดี๋ยวจะเสกให้ลงไปกองกับพี่ชายเลย” แนนนี่โมโหบ้าง

ภวัตให้หยุดโต้เถียงกัน ตำหนิแนนนี่ว่าอย่าไปซ้ำเติมบุษบาที่ขวัญเสียเรื่องพี่ชาย แนนนี่จะเถียง ธานีช่วยปรามและให้ไปตามรถพยาบาล แนนนี่จะเดินไปเจอดารกาเข้าพอดี แนนนี่รีบบอกดารกาให้สารภาพไป แต่ดารกาทำหน้าไม่รู้เรื่องรู้ราว แนนนี่มือตกถอยห่างดารกา

“พี่ดา...ครั้งนี้แนนนี่ไม่ยอมแน่ พี่ดาเป็นคนทำก็ต้องยอมรับ ปีเตอร์เป็นพยานให้แนนนี่ได้” แนนนี่หันไปหาปีเตอร์เห็นยังเป็นแตงโมอยู่แทบจะร้องกรี๊ด

บุษบาตวาดให้เลิกเล่นตลกเสียที พลัน...ไชยรู้สึกตัว แนนนี่ดีใจให้เขาบอกไปว่าใครทำร้าย ไชยยังงงๆ รู้สึกเจ็บหัว แนนนี่เข้าใจว่าไชยร่วมมือกับดารกาจึงผลักไชยแล้ววิ่งหนีไป ดารกาเองก็พยายามนึกว่าตัวเองทำอะไรไชย ทุกคนส่ายหน้ากับความประพฤติของแนนนี่...

ภวัตตามมาส่งไชยที่รถ เขายังย้ำให้ไชยรอรถพยาบาล บุษบากระวนกระวายที่เลือดยังออกไม่หยุด แนนนี่รำคาญชี้นิ้วร่ายมนตร์ให้เลือดหยุด ไชยเอามือแตะที่หัวไม่เห็นเลือดติดออกมาชูมือให้บุษบาดูอย่างโอ้อวดว่าระดับตน ไม่มีอะไรน่าห่วง แนนนี่เบ้ปากหมั่นไส้ แต่บุษบายังไม่ยอมจะเอาเรื่องแนนนี่ให้ได้ แนนนี่ขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน สะบัดหน้าอุ้มแตงโมเดินไป

ไม่ทันไร แตงโมคืนร่างเป็นปีเตอร์ จึงดูเหมือนแนนนี่กอดปีเตอร์อยู่ ปีเตอร์ดีใจสวมกอดแนนนี่บ้าง ภวัตหันมาเห็นไม่พอใจ แนนนี่รีบผลักไสปีเตอร์ออก

“เปล่านะคะ มันไม่ใช่อย่างที่ทุกคนเห็นเลยนะ”

ภวัตหึงหันหลังกลับเดินหนีไป บุษบาร้องเรียกวิ่งตาม ธานีตำหนิว่าไม่ควรทำอะไรประเจิดประเจ้อ แนนนี่บ่นว่าวันนี้ทำไมตนพูดอะไรไม่มีใครเชื่อ ดารการีบบอกว่าตนเชื่อ

“กรี๊ด...ไปไกลๆเลย พี่ดานั่นแหละที่ทำเรื่อง” แนนนี่กระทืบเท้าอย่างอึดอัดใจ

รัดเกล้าต่อว่าแนนนี่ทำตัวไม่น่ารัก ดารกาตัดบทชวนรัดเกล้ากับธานีไปซื้อบัตรรำวงการกุศลดีกว่ามาเครียดแบบนี้ ปีเตอร์สะกิดแนนนี่ให้ไปร่วมด้วย...ดารกาดูรื่นเริงขึ้นเมื่อไม่มีไชย จัดแจงซื้อบัตรแจกทุกคนยกเว้นแนนนี่ ให้ธานีออกไปรำกับรัดเกล้า ปีเตอร์ดึงแนนนี่ให้ออกไปรำด้วยกัน แนนนี่ยังอารมณ์ไม่ดี ยิ่งเห็นบุษบากำลังเดินหาภวัต จึงเสกให้เดินเลยมาดึงปีเตอร์ออกไปรำด้วยแทน ทั้งสองทำหน้างงๆแต่ก็ออกไปรำกันป้อ ดารกาเอาบัตรมายื่นให้แนนนี่ออกไปรำกับภวัต แนนนี่มองดารการู้ว่าไม่จริงใจสะบัดหน้าหนี ภวัตจึงโอบไหล่ดารกา

“แนนนี่ไม่อยากก็ไม่เป็นไร เราไปกันเถอะน้องดา”

ธานีกับรัดเกล้ารำวงกันไปทะเลาะกันไป ส่วนบุษบากับปีเตอร์ต่างแปลกใจว่าทำไมต้องออกมารำด้วยกัน ไม่ทันไร ร่างปีเตอร์กลายเป็นสับปะรด บุษบาตกใจร้องกรี๊ดวิ่งหน้าตื่นออกไป

ooooooo

คืนนั้น แนนนี่กระเง้ากระงอดบ่นกับทาฮิร่า เรื่องดารกาทำเรื่องร้ายแต่ตนต้องกลับถูกหาว่าเป็นคนทำ ทาฮิร่าครุ่นคิด แนนนี่นึกได้ว่าปีเตอร์ยังเป็นสับปะรด จึงถามชิกเก้นว่าปีเตอร์อยู่ไหน ชิกเก้นส่ายหน้าไม่รู้ไม่เห็น พลันพรยกจานสับปะรดมาวางให้ แนนนี่ตาเหลือกร้องไห้โฮ พรคิดว่าซ้อมละครจึงกลับออกไป ทาฮิร่าหน่ายใจกับความสติแตกของแนนนี่ จึงร่ายมนตร์ให้เห็นว่าสับปะรดปีเตอร์ยังวางอยู่บนโต๊ะข้างล่าง แนนนี่เช็ดน้ำตาดีใจ ชิกเก้นส่ายหัวเอือมระอา

เรื่องที่เกิดขึ้น ทำให้รัดเกล้าบ่นว่า แนนนี่กับดารกาเลี้ยงดูมาด้วยกันแต่ทำไมแตกต่างกัน

“พี่ไม่เชื่อว่าแนนนี่จะเป็นคนทำร้ายหมอไชย” ภวัยโพล่งออกมาอย่างมั่นใจ

“เอาเถอะค่ะ ไม่ว่าพี่ภวัตจะว่ายังไง เกล้าก็ยังยืนยันว่า ผู้หญิงที่เหมาะจะเป็นพี่สะใภ้เกล้า คือน้องดา” รัดเกล้า พูดจบเดินออกจากห้องไป

ภวัตมองตามหลังน้องสาวไปอย่างหนักใจ ตัดสินใจส่งเมสเสจไปถึงแนนนี่ เผอิญแนนนี่วางมือถือไว้ข้างสับปะรดปีเตอร์ ดารกาผ่านมาเห็นชื่อภวัตจึงกดอ่าน ไม่พอใจพิมพ์ข้อความส่งกลับไป และรอข้อความที่จะส่งกลับมาอย่างหงุดหงิด เผอิญแนนนี่เดินมา ดารการีบวางมือถือแล้ววิ่งออกไป แนนนี่มาถึงคว้าสับปะรดมากอดขอโทษ พลันมือถือมีแสงวาบขึ้นอีก แนนนี่หยิบมากดดู เห็นข้อความจากภวัต ให้ออกไปพบเขาที่สวน แนนนี่ดีใจ...

จากความสงสัยที่มีคนมาแสดงตัวเป็นพ่อแม่แนนนี่ ทาฮิร่าจึงอยากพิสูจน์ เธอแปลงร่างเป็นแนนนี่มาที่บ้านมาลีกลางดึก เจอมาลีที่หน้าบ้านเข้าพอดี

“คุณหนู...มาได้ยังไงเนี่ย หายตัวได้รึไง” มาลีทั้งตกใจทั้งดีใจ

ทาฮิร่าแปลกใจถามทำไมเรียกแนนนี่ว่าคุณหนู มาลีอึกอักสีหน้ามีพิรุธตอบว่าเรียกไปอย่างนั้น ทาฮิร่าแกล้งว่าทำตัวห่างเหินเหมือนไม่ใช่แม่จริงๆ มาลีตกใจ

“ไม่จริงนะ ไม่จริงเลย ฉันน่ะ สุดแสนอยากจะเรียกคุณหนูว่าลูก แต่เห็นคุณหนูแนนนี่เธอบอกว่า หนูไม่ชอบ ...จริงมั๊ยจ๊ะ ลูกดารกาไม่ชอบให้แม่เรียกชื่อนี้ใช่มั้ยล่ะจ๊ะ” มาลีลองถาม

ทาฮิร่ายิ่งสงสัย แนนนี่ไหน มาลีบอกว่าคนสวยๆที่อยู่บ้านเดียวกัน เขาบอกว่าหนูคือดารกาลูกสาวตน ทาฮิร่าเริ่มเดาเรื่องออก ถามย้ำ

“สรุปว่า ลูกสาวของแม่ชื่อดารกา”

“ก็ใช่น่ะสิจ๊ะ ก็หนูนั่นแหละ”

ทาฮิร่าอยากเห็นหน้าคนที่เป็นพ่อ จึงขอเข้าไปพบ มาลีห้ามว่าสดับเมาอย่าเข้าไป แล้วรีบไล่ให้กลับไปก่อน ทาฮิร่าหมุนตัวจะกลับ สดับโผล่มาจิกผมดึงเข้าไปในบ้าน บอกว่าเจ้านายต้องการตัว มาลีอ้อนวอนขอร้องให้ปล่อยลูกไป สดับตวาด

“เอ็งหลีกไป รึอยากตายอีกคน นายสั่งยังไง ข้ามีหน้าที่ทำอย่างนั้น”

ทาฮิร่าตกใจ จะเอากันถึงตายเชียว จึงร่ายมนตร์ให้เกิดไฟดับแล้วหนีออกมา...

ภวัตเปลี่ยนเสื้อผ้าเตรียมจะออกไปรอแนนนี่ ต้องสะดุ้งโหยงเมื่อหันมาเห็นแนนนี่นั่งอยู่ปลายเตียง เขาเอ็ด “จะต้องให้พี่พูดอีกกี่ที แนนนี่ถึงจะฟังว่าพี่ไม่ชอบให้โผล่มาให้ห้องพี่แบบนี้”

“ค่ารู้แล้วค่าว่ามันจะดูไม่ดี โดยเฉพาะอย่างยิ่งอยู่กับคนไม่ดีแบบแนนนี่ด้วย” แนนนี่สลด

ภวัตเริ่มสงสารรีบปลอบว่าไม่ใช่อย่างนั้น แนนนี่ย้อนถามว่าถ้ามีคนมาพบคุยกันสองคนก็ไม่ดีอยู่ดี ภวัตคิดตาม จู่ๆแนนนี่ก็ลิงโลดขึ้น ร้องว่าไม่เป็นไรแค่ภวัต อยากเจอ ตนก็พอใจแล้ว

“โตเสียทีเถอะแนนนี่ พี่อยากจะพูดกับแนนนี่เรื่องน้องดา” เห็นแนนนี่หน้างอ ภวัตรีบปลอบ “มันไม่ใช่ อย่างที่แนนนี่คิด พี่แค่อยากจะบอกว่า ยังไงซะน้องดาก็เป็นพี่สาว อยากให้รักกันมากๆ เลิกคิดที่จะแกล้งอะไรน้องดาอีก”

“เอาอะไรมาพูด คิดจะแกล้งพี่ดาอะไรที่ไหนกัน เอะอะก็ว่าแนนนี่ทำร้ายพี่ดา”

ภวัตเอาข้อความในมือถือมาเปิดให้ดู ข้อความว่า “แนนนี่เกลียดพี่ภวัตและต่อไปนี้ แนนนี่จะแกล้งพี่ดาทุกครั้งที่มีโอกาส”

แนนนี่อ่านแล้วโกรธมือไม้สั่น โยนมือถือทิ้งโวย “มันมาจากไหน แนนนี่ไม่เคยคิดจะทำอะไรบ้าๆแบบนั้น แนนนี่ไม่ได้เป็นคนส่งมา”  แนนนี่ลุกขึ้นชี้หน้า  “พี่ภวัต งี่เง่า ถ้าพี่ภวัตอยากจะรักกับพี่ดาก็แค่บอกแนนนี่มาก็เท่านั้น ไม่เห็นต้องมาหาเรื่องกล่าวหาอะไรกันแบบนี้เลย”

ภวัตเห็นแนนนี่จะเดินไปจึงดึงแขนไว้ให้ฟังเขาก่อน แนนนี่โกรธร่ายมนตร์ให้ภวัตพูดความจริงออกมาให้หมด ภวัตโพล่งออกมา “แนนนี่พี่ขอโทษ พี่รักแนนนี่นะ”

แนนนี่อึ้งน้ำตาไหล “พี่ภวัตพูดเพราะเวทมนตร์ของแนนนี่ จริงๆพี่ภวัตไม่เคยรักแนนนี่ พี่ภวัตรักพี่ดา” แนนนี่สะอื้นฮักแล้วหายตัวแวบไปต่อหน้าภวัต

ภวัตสะดุ้งหลุดจากมนตร์ เห็นร่างแนนนี่เลือนหาย เขาตะโกนตามไปว่าเขารักเธอจริงๆ...แนนนี่กลับมานอนร้องไห้จนหลับ ชิกเก้นปลงนี่แหละนะที่เขาว่า ที่ไหนมีรัก ที่นั่นมีทุกข์ ทาฮิร่ามาถึง ปลุกแนนนี่ขึ้นมาสั่งห้ามไปที่บ้านมาลีอีก แนนนี่เซ็งเพราะทาฮิร่าไม่บอกเหตุผล

ooooooo

หลังจากวันนั้น แนนนี่เอาแต่ซึม ชิกเก้นปลอบว่า ถึงอย่างไรภวัตก็รักแนนนี่ เพราะเวทมนตร์พูดความจริงเชื่อถือได้ แนนนี่ยิ้มออก แต่แล้วก็ต้องซึมอีกเพราะผลสอบออกมาตนได้ที่โหล่ ในขณะที่ดารกาได้ที่หนึ่งของคณะ รัดเกล้าอาสาจัดงานฉลองการสอบเสร็จของน้องๆ

ปัทมนกับดารกาจะไปช่วยงานบ้านภวัตจึงชวนแนนนี่ แต่แนนนี่หน้าเศร้าเพราะอยากให้ทาฮิร่ามา

ร่วมงานด้วยแต่ติดต่อไม่ได้ ดารกาปลอบว่าแนนนี่ยังดีที่มียาย ตนเสียอีกไม่มีใครเลย ปัทมนฉุกคิดถึงมาลี

จึงคิดจะไปหา เธอชวนจักรวาลไปบ้านมาลี และได้เห็นสดับตบตีด่าว่ามาลี

ปัทมนหน้าเสียถามจักรวาล “ปัทคงไม่บอกลูกดาเรื่องพ่อแม่ที่แท้จริงของเขา คุณจักรคงไม่คิดรังเกียจชาติกำเนิดของลูกดานะคะ”

“ไม่เลยครับไม่มีทางที่ผมจะคิดแบบนั้น ผมว่าเรื่องชาติกำเนิดของคนเราแม้ว่าเลือกไม่ได้ แต่เราก็เลือกที่จะเป็นคนดี อย่างที่หนูดาเป็นได้” ธานียิ้มให้ปัทมนอย่างจริงใจ

จากที่เจอเรื่องประหลาดๆ อิงอรจึงแอบถ่ายคลิปแนนนี่ทำให้ชิกเก้นลอยได้ ตั้งใจจะเอามาแฉในงานให้คนรู้ว่าแนนนี่เป็นผี เพื่อจักรวาลจะได้เลิกสนใจปัทมน

ในที่สุด...ทุกคนมาพร้อมหน้า ขาดก็แต่แนนนี่ พรรายงานว่าเห็นไปคุยอยู่กับโป่ง ภวัตเป็นห่วงแอบหลบออกมา

เมื่อติดต่อทาฮิร่าไม่ได้ แนนนี่คิดไปชวนมาลีมาร่วมงานแทน เธอตัดสินใจขัดคำสั่งทาฮิร่าชวนโป่งไปเป็นเพื่อน พอมาถึง เจอสดับถือมีดสายตาแข็งกร้าวเข้ามาคว้าคอแนนนี่

“กำจัดเด็กนี่” เสียงสดับดูเหี้ยมเกรียม

โป่งตกใจปัดมีดในมือและต่อยสดับหน้าหัน สดับหันกลับมาต่อยโป่งและตามจะซ้ำแนนนี่รีบร่ายมนตร์ ทำให้สดับหันไปต่อยถังขยะ แล้วคว้ามือโป่งวิ่งหนีออกมา สดับถือมีดตามมา ภวัตโผล่มาช่วย สดับแค้นใจจะทำร้ายภวัต แนนนี่รวบรวมสติร่ายมนตร์ทำให้สดับลอยขึ้นกลางอากาศ แล้วเหวี่ยงกระเด็นไป ภวัตตาค้าง แนนนี่รีบดึงมือ ภวัตวิ่งหนีไปพร้อมโป่ง

กลับมานั่งหอบที่บ้าน ภวัตยังสงสัยสิ่งที่แนนนี่ทำ โป่งรีบบอกว่าเป็นมายากลที่แนนนี่ทำบ่อยๆ ภวัตไม่อยากเชื่อแต่ก็ไม่อยากจะคิดว่าแนนนี่เป็นแม่มดจริงๆ...เขาพาเธอเข้ามาในงาน ป้าผาดรีบตักอาหารมาเอาใจ ธานีแซวว่ามีแต่คนเอาใจแนนนี่ แนนนี่โต้ว่ามีแต่ป้าผาดกับพรเท่านั้นที่ห่วงตน ไม่ทันไร เสียงบุษบาเจื้อยแจ้วเข้ามา

“สวัสดีค่ะ แหมภวัตเนี่ย ถ้าวันนี้บุษไม่ได้บังเอิญคิดถึงภวัตขึ้นมา ก็คงไม่รู้ว่ามีปาร์ตี้กัน ฉลองเนื่องในโอกาสอะไรเหรอคะ”

ภวัตตอบว่า ฉลองที่น้องๆสอบเสร็จ บุษบาหันมาแสดงความยินดีกับแนนนี่กับดารกาและบ่นว่าเสียดายไม่มีญาติๆมาร่วมยินดี รัดเกล้าโต้ทันทีว่าพวกตนทุกคนเป็นญาติ แนนนี่โกรธถอยห่างออกมา ภวัตจับตามองเห็นแนนนี่ร่ายมนตร์ พลันอาหารที่บุษบากินเข้าไป

กลายเป็นหนอนตัวโต เธอร้องกรี๊ดๆทุกคนแตกตื่น อิงอรได้โอกาสเปิดคลิปให้ทุกคนดูว่าแนนนี่เป็นผี ทุกคนเห็นแล้วไม่รู้สึกอะไรเข้าใจว่าเป็นมายากลที่แนนนี่ชอบเล่นบ่อยๆ บุษบาคล้องแขนภวัตแนนนี่หมั่นไส้แกล้งร่ายมนตร์พูดความจริงใส่บุษบา ทำให้เธอพูดสิ่งที่คิดออกมาว่า จักรวาลยิ่งแก่ยิ่งเจ้ากี้เจ้าการเรื่องภวัต แถมหัวล้านอีกต่างหาก ภวัตจะเป็นเหมือนพ่อไหม ทุกคนมองหน้าบุษบาอย่างตำหนิ รัดเกล้าดึงบุษบาออกไปอ้างว่าคงเมาแล้ว แนนนี่แอบหัวเราะ ภวัตจับตามอง

ooooooo