อสูรน้อยในตะเกียงแก้ว

สะโหลสะเหลกลับมาบ้าน ทาฮิร่าเห็นบ้านมืดมิด ร้องเรียกชิกเก้น พอเปิดไฟก็พบบาบาร่านั่งรออยู่ เพื่อถามว่าไปไหนมาและว่ามีคนเห็นเธออุ้มเด็กขึ้นไม้กวาดไปด้วย ทาฮิร่าสะดุ้งเล็กน้อย แต่กลบเกลื่อนว่าตนดังขนาดมีคนตามดูพฤติกรรมเชียวหรือ แล้วว่าตนอุ้มชิกเก้นมากกว่า ไทเกอร์ลากกรงที่มัดชิกเก้นใส่ไว้ออกมา บาบาร่าถือแมลงสาบมาขู่ให้สารภาพ

ทาฮิร่ารู้ว่าชิกเก้นกลัวแมลงสาบมาก จึงหลอกให้บาบาร่าปล่อยแมลงสาบไปก่อนแล้วจะสารภาพ บาบาร่าหลงเชื่อ ทาฮิร่าคว้าแมลงสาบโยนใส่อกเสื้อบาบาร่า แล้วคว้ากรงชิกเก้นวิ่งหนีไปได้ บาบาร่าตามไม่ทันเพราะมัวแต่ดิ้นร้องให้ไทเกอร์ช่วยเอาแมลงสาบออก...

เช้าวันใหม่ปัทมนอุ้มแนนนี่ลงมาจากห้อง พรทำหน้างงเพราะเห็นป้าผาดอุ้มดารกาอยู่ แล้วเด็กที่ปัทมนอุ้มมาจากไหนอีก ปัทมนให้พรไปเชิญจักรวาลและอิงอรมาที่บ้าน เพื่อประกาศให้ทุกคนรู้ว่า ญาติได้เอาแนนนี่มาฝากตนเลี้ยงเมื่อคืน ธานีดีใจที่มีน้องน่ารักอีกคน ป้าผาดแปลกใจบ่นอุบว่าคิดจะเปิดโรงเลี้ยงเด็กกำพร้าหรืออย่างไร จู่ๆดารกาก็ลืมตาขึ้นมอง

ภวัตยืนมองอยู่ห่างๆ ปัทมนถามว่าไม่อยากดูน้องหรือ ภวัตรีบตอบว่าอยาก รัดเกล้ายืนมองแนนนี่อย่างเอ็นดู พอภวัตเข้ามามอง แนนนี่ก็จ้องภวัตและยิ้มอย่างประหลาด

“ดูท่าแนนนี่จะชอบพี่ภวัตนะเนี่ย อ้าวๆดิ้นทำไมล่ะลูก เพิ่งชมอยู่หยกๆ”

ภวัตขออุ้มน้อง ปัทมนส่งให้ แนนนี่หยุดดิ้นทันทีและยิ้มแต้ ภวัตได้ยินเสียงพูดว่าแนนนี่ชอบพี่ภวัต เขามองทุกคนอย่างสงสัยว่าใครพูด ปัทมนกับจักรวาลชมว่าแนนนี่คงติดภวัตเข้าแล้ว ทันใด...เสียงดารการ้องไห้จ้าขึ้น ปัทมนตกใจทำไมร้องแบบนั้น จักรวาลว่าคงอยากคุยกับแนนนี่บ้าง ปัทมนนึกได้อุ้มดารกามาเอนมองกับแนนนี่ที่ภวัตอุ้มอยู่ แนะนำ

“นี่น้องแนนนี่จ้ะ ยัยดา...” แต่ดารกายังร้องไห้จ้าอยู่อีก

จักรวาลปลอบใจปัทมนว่า พวกเขาทุกคนจะผนึกกำลังกันช่วยเลี้ยงแนนนี่และดารกา ภวัต ธานี และรัดเกล้าเห็นด้วย ทุกคนรวมกันถ่ายรูปหมู่อย่างสนุกสนาน

ooooooo

สิบสองปีผ่านไป...ภวัตในวัย 19 ปี ยืนมองภาพตอนเด็กๆอยู่ในห้องรับแขกบ้านปัทมน ปัทมนเดินมาเจอยิ้มอย่าชื่นใจก่อนจะเปรยว่า เวลาผ่านไปเร็วจริงๆ เผลอเดี๋ยวเดียว ดารกากับแนนนี่ก็อายุ 12 ปีแล้ว ภวัตหันมายิ้มแล้วชมว่า แต่ปัทมนยังดูสวยกว่าในรูปอีก
“หือ...ปากหวานอย่างนี้สิ หนูดากับแนนนี่ถึงได้งอนกันแล้วงอนกันอีกเวลาที่ภวัตสนใจอีกฝ่ายหนึ่ง
มากกว่า” ปัทมนกระเซ้า

วันนี้เป็นวันเกิดดารกากับแนนนี่ ปัทมนบอกภวัตว่า สองสาวแต่งตัวสวยเป็นพิเศษ ภวัตอยากเห็นรีบออกมาที่สวนเอาของขวัญมาวางบนโต๊ะ รัดเกล้าวิ่งมาปิดตาพี่ชายด้านหลังให้ทายว่าใคร ธานีเดินมาส่ายหน้าขำท่าทีรัดเกล้าที่ดูเหมือนทอมบอย

“ไม่หนูนาก็แนนนี่ ไม่แนนนี่ก็เธอ ยัยเกล้า” ภวัตทาย

“มือสากเป็นผู้ชายแบบนี้ก็มีอยู่คนเดียวนั่นละ ยัยรัดเกล้า” ธานีแขวะ

รัดเกล้าโกรธ ธานีถามภวัตไม่รู้จริงหรือว่าเป็นใคร ภวัตตอบว่ารู้ แต่ต้องเล่นไปกับน้อง รัดเกล้างอนเดินหนีไป

ภวัตส่ายหน้า “นี่ยัยเกล้าลงทุนใส่กระโปรงเพื่องานน้องๆ แกโดยเฉพาะเลยนะธานี หาเรื่องแท้ๆเลยแกนี่”

“ไม่แกล้งยัยเกล้า แล้วจะให้ฉันไปแกล้งใคร ฮ่าๆ”

ดารกาเข้ามากอด “น้องดาจับได้แล้ว ตัวการที่แกล้งพี่เกล้าจนงอนตุ๊บป่อง”

ธานีปฏิเสธ ภวัตชมดารกาว่าแต่งตัวสวย ดารกาถามธานีไม่เห็นชมตนบ้างเลย ธานีรีบชมว่าน้องตนสวยอยู่แล้ว ปัทมนจูงรัดเกล้าเข้ามาสมทบ

“หนาย คนไหนแกล้งรัดเกล้าของอา ชี้บอกสิคะ”

รัดเกล้าชี้ทั้งภวัตและธานี ภวัตรีบบอกว่าธานีคนเดียวตนไม่เกี่ยว อิงอรยกถาดพายเข้ามาบอกทุกคนว่า พายสับปะรดของอร่อยมาแล้ว ทุกคนทำหน้าไม่อยากกิน แล้วนึกได้ถามหาแนนนี่

ขณะนั้น แนนนี่กำลังซ้อมสุนทรพจน์อยู่กับต้นไม้  โป่งถือถังนํ้าแข็งใบใหญ่ผ่านมาได้ยินเข้ามาชะโงกหน้ามอง แนนนี่หันขวับมาทำให้โป่งตกใจล้มนํ้าแข็งหก เธอรีบเสกให้นํ้าแข็งกลับอยู่ในถังตั้งขึ้นเหมือนเดิม โป่งไม่แปลกใจเพราะเข้าใจว่าแนนนี่เล่นกล

“เล่นกลอีกแล้วนะครับหัวหน้า ไหนบอกว่าจะสอนโป่ง ไม่เห็นสอนสักที”

แนนนี่ให้โป่งรีบเอานํ้าแข็งไปเก็บก่อน แล้วเลยถามว่ามีคนมาครบหรือยัง โป่งตอบว่าขาดแนนนี่คนเดียว แนนนี่ ตื่นเต้นรีบซ้อมสุนทรพจน์ต่อ

“และในวันดีๆแบบนี้ แนนนี่ขอแนะนำว่าที่คู่หมั้นของแนนนี่...คุณภวัตค่า” แนนนี่ยิ้มหน้าแดงอย่างมีความสุข

พอมาที่จัดงานทุกคนถ่ายรูปเล่นกันอย่างสนุกสนาน ไม่มีใครรอตนเลย แนนนี่น้อยใจ แต่แล้วรัดเกล้า ธานี ปัทมน และจักรวาลก็ย่องมาด้านหลัง ดึงพลุกระดาษ อวยพรวันเกิดแนนนี่

“หายไปไหนมาจ๊ะ เจ้าหญิงของแม่” ปัทมนกอดแนนนี่

“แนนนี่คิดว่าจะไม่มีใครสนใจแนนนี่แล้ว ขอบคุณนะคะทุกคน”

“ต้องขอบคุณคนโน้นเลยจ๊ะ เจ้าของไอเดียบรรเจิด” ธานีผายมือไปทางดารกา

แนนนี่หน้าบึ้งทันที ดารกาเข้ามาถาม “หายไปไหนมาจ๊ะแนนนี่ ทุกคนรอเป่าเค้กวันเกิดเราสองคนอยู่นะจ๊ะ”

ปัทมนร้องบอกให้คนยกเค้กออกมา แนนนี่กระซิบกับดารกา “คิดจะใช้แนนนี่เป็นเครื่องมือโชว์ความดีของ

ตัวเองงั้นสิ...เฟก”

ดารกาหน้าเจื่อนบอกว่าตนไม่เคยคิดอย่างนั้นเลย ภวัตเดินเข้ามาพอดีถามดารกาเป็นอะไร ดารการีบกลบเกลื่อนบอกให้เขาไปช่วยแนนนี่ปักเทียนบนเค้ก แนนนี่หันมามองดารกาเชิงคิดว่าตนจะขอบใจหรือ ดารกายิ้มให้อย่างพี่สาวดีใจ

หลังงานเลี้ยงจบลง แนนนี่ตื่นเต้นกับของขวัญที่มากมาย ดารกาถามขึ้นว่าปีนี้ภวัตให้อะไร แนนนี่แทรกขึ้นว่า เหมือนกันอีกหรือเปล่า ตนจะได้ไม่ต้องเสียเวลาแกะ ภวัตตอบว่าปีนี้ไม่เหมือนกัน ธานีถามไม่อยากรู้ของตนบ้างหรือ แนนนี่เข้ามาคล้องแขนธานีอย่างเอาใจ

“อยากรู้สิคะ...พี่ธานีซื้ออะไรให้แนนนี่คะพี่รัดเกล้า”

“ฮื้อ มาถามพี่ได้ยังไง พี่จะไปรู้ใจพี่ชายเราได้ยังไง”

“ไม่รู้เหรอ เห็นชอบถามเรื่องของพี่จากยัยแนนนี่อยู่เรื่อย” ธานีกระเซ้า

รัดเกล้ารีบปฏิเสธว่าไม่จริง ภวัตเข้ามาปรามอย่าทะเลาะกัน รัดเกล้าค้อนธานี ดารกาบรรจงแกะของขวัญ ภวัตบอกให้ฉีกเลย ดารกากลับบอกว่า “ทำอย่างนั้นได้ยังไงล่ะคะ”

แนนนี่ซึ่งกำลังฉีกกระดาษห่อของขวัญอยู่ชะงัก ถามว่าตนทำผิดหรือ ภวัตตอบว่าไม่ผิดหรอก แล้วถามว่าชอบของที่ตนให้ไหม เป็นผ้าพันคอเหมือนกันแต่คนละสี ของดารกาสีชมพูหวาน แต่ของแนนนี่สีแดง เธอทำหน้าเซ็ง บ่นว่าทำไมไม่เหมือนกัน

“อ้าวก็แนนนี่เพิ่งพูดเองนี่ ว่าไม่อยากได้ของที่เหมือนๆกัน”

“แต่ของพี่ดาสวยกว่าของแนนนี่”

ดารกาส่งของตัวเองให้แลกกัน แนนนี่ไม่พอใจหาว่าดารกาทำเป็นคนดี แล้วงอนเดินหนีไป รัดเกล้าตำหนิแนนนี่และต่อว่าดารกาไม่น่าตามใจ ดารกากลับบอกว่าตนมีน้องคนเดียว แนนนี่ได้ยินยิ่งไม่พอใจ เปิดประตูพรวดพราดเข้ามาในห้องนอน ปิดประตูโครมบ่นว่าเซ็งที่สุด...

ทาฮิร่านั่งกอดอกมองถามว่ามีปีไหนบ้างที่แนนนี่จะพอใจกับวันเกิดตัวเอง แนนนี่ว่าตนไม่ชอบคนเสแสร้ง ทาฮิร่าลูบหัวแนนนี่แล้วสอน

“ใครเขาจะเป็นยังไงก็ช่างเขาเถอะ ยายสอนหนูเสมอไม่ใช่เหรอว่า...”

“ก่อนที่จะวิจารณ์คนอื่น ให้ย้อนมองดูตัวเองซะก่อน...ก็เพราะแนนนี่ดูตัวเองแล้วไงคะว่าแนนนี่ไม่ได้แอ๊บดีเหมือนพี่ดา”

ทาฮิร่าทำหน้างง แนนนี่แบมือขอของขวัญ ทาฮิร่าบอกว่าตนไม่เคยให้ของขวัญ แนนนี่จึงบอกว่านั่นแหละ ตนจึงขอปีนี้ ไม่อย่างนั้นตนจะเป็นอสูรที่ร้ายกาจให้ดู ทาฮิร่าตกใจที่แนนนี่รู้

“ทำไมยายต้องทำท่าตกใจขนาดนั้นล่ะคะ หรือแนนนี่มีเขางอก ว้าย...มีจริงๆด้วย”

ทาฮิร่ารีบดึงแนนนี่มาดูบนหัว แนนนี่หัวเราะ ทาฮิร่ามองอย่างตำหนิ แล้วว่าอย่าล้อเล่นแบบนี้อีกและห้ามพูดคำนั้น แนนนี่ย้อนถามว่า “คำว่าอสูรน่ะเหรอคะ”

“ใช่ เย้ย...พูดทำไมอีก” ทาฮิร่าดุแนนนี่และกำชับห้ามพูดอีก ทาฮิร่าทำท่าจะเป็นลม แบมือขอยาดมจากชิกเก้น ชิกเก้นส่งมือให้เธอเอาไปดมแล้วทำจมูกเหม็นๆ “จะบ้าเหรอเจ้าชิกเก้นเอามือมาให้ข้าดมทำไม ยาดม...ข้าจะเป็นลม เอายาดมมา”

แนนนี่รู้ว่ายายแก่ลงไปมาก และกังวลว่าตนจะกลายเป็นอสูร ทาฮิร่าย้ำว่าไม่มีวันที่แนนนี่จะเป็นอสูร เพราะตนเลี้ยงดูและสั่งสอนมาอย่างดี แนนนี่จะต้องเป็นแม่มดที่ดีเท่านั้น แนนนี่อ้าปากจะเถียง ทาฮิร่าเอานิ้วแตะปากไม่ให้พูด แล้วถามว่าอยากได้ของขวัญอะไร

แนนนี่ขอตะเกียงแก้วที่ตนเคยอยู่ ทาฮิร่าสบตาชิกเก้นให้บอกแทนว่า ตะเกียงแก้วแตกไปแล้ว เพราะความที่ตนตาฝ้าฟาง เอาตะเกียงมาตั้งเตาต้มน้ำเพราะมองเป็น

กาต้มน้ำชา

“ยายพยายามจะต่อตะเกียงแก้วให้กลับมาดังเดิม ร่องรอยการแตกหายไปก็จริง”

“แต่ตะเกียงแก้วเปลี่ยนไป” ชิกเก้นเสริม

“กลายเป็นตะเกียงขี้โมโห หงุดหงิดง่าย พูดมากอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน”

“งั้นยิ่งต้องส่งมาให้แนนนี่เลยค่ะ แนนนี่จะดูแล

ตะเกียงแก้วเอง รับรองว่าตะเกียงแก้วต้องกลับไปเป็นตะเกียงแก้วที่แสนดีพูดน้อย เรียบร้อยน่ารักเหมือนเดิม” แนนนี่อ้อนทำตาปริบๆ

ทาฮิร่าใจอ่อนตามเคย รับปากจะเอามาให้ และเตือนให้แนนนี่ลงไปร่วมงานวันเกิด แล้วนึกได้ บอกอีกเรื่องว่าต่อไปนี้ ชิกเก้นจะต้องอยู่ดูแลแนนนี่เป็นหูเป็นตาแทนตนที่นี่

“ถ้าเป็นแมวเปอร์เซีย ดูคุณหนูๆเข้ากับแนนนี่ก็โอเคอ่ะนะ แต่นี่...” แนนนี่เหล่มองชิกเก้น

“หืม...พูดงี้ไม่อยู่ด้วยแล้ว คิดว่าง้อเหรอ ชิ” ชิกเก้นงอน

“ล้อเล่น ดีใจจัง ต่อไปนี้แนนนี่ไม่เหงาแล้ว แนนนี่รักชิกเก้น มาจุ๊บที...” แนนนี่ดึงชิกเก้นมาจูบกอดเสียแน่นจนชิกเก้นร้องว่าหายใจไม่ออก ทาฮิร่าหัวเราะอย่างเอ็นดู

ooooooo

แนนนี่อุ้มชิกเก้นมาประกาศกับทุกคนว่า นี่เป็นของขวัญวันเกิดที่ตนให้ตัวเอง แนนนี่เห็นดารกาปาดน้ำตาก็เข้าใจว่าไม่พอใจ ปัทมนให้แนนนี่มานั่งฟังเรื่องบางอย่าง

แนนนี่คิดว่าดารกามาฟ้องอะไรอีก แต่แล้ว ภวัตก็พูดขึ้นว่า อาทิตย์หน้าตนจะไปเรียนต่ออเมริกา แนนนี่ตกใจแต่คิดว่าคงไปซัมเมอร์เหมือนก่อน รัดเกล้าตอบว่า ภวัตไปคราวนี้ 7 ปีถึงจะกลับ แนนนี่ลุกพรวด ชิกเก้นไหลหล่นจากตัก

“นี่ถ้าแนนนี่ไม่ลงมาก็คงไม่มีใครบอกแนนนี่เรื่องนี้ใช่มั้ยคะ พี่ภวัตใจร้าย ไม่เห็นแนนนี่สำคัญ แนนนี่รู้้คนสุดท้ายเลย ใจร้ายที่สุด” แนนนี่ร้องไห้วิ่งออกไป

ภวัตจะตามไปอธิบาย จักรวาลห้ามไว้ ดารกาฝืนยิ้มและบอกว่าตนจะค่อยๆพูดกับน้องเอง รัดเกล้าหันมาเจอธานีจึงเชิดหน้าใส่...

และแล้ววันเดินทางของภวัตมาถึง ทุกคนมารวมกันที่บ้านจักรวาล ยกเว้นแนนนี่ ปัทมนกับดารกามีของขวัญมามอบให้ ปัทมนให้ปากกา ดารกาถักตุ๊กตาหมีเป็นพวงกุญแจให้ ภวัตถามหาแนนนี่ ปัทมนตอบว่ายังคงงอนอยู่ ดารกาว่าอย่าถือโทษเป็นเพราะแนนนี่รักภวัตมาก

แนนนี่นั่งอยู่บนต้นไม้ ชิกเก้นพยายามพูดให้รู้สึกว่าอย่าทำเป็นงอนมาก เพราะไม่มีใครเขาสนใจ แนนนี่โกรธที่ชิกเก้นไม่ปลอบยังมาตอกย้ำอีก ชิกเก้นเบื่อจึงว่าจะแอบขึ้นรถไปส่งภวัตดีกว่า แนนนี่ได้ยินเสียงติดเครื่องรถ ก็รีบโดดลงจากต้นไม้ พลาดล้มก้นกระแทกร้องโอดโอย

“เดี๋ยวสิ ชิกเก้น ฉันไปด้วย ชิกเก้น”

“ให้มันได้อย่างนี้สิแม่คุณเอ๊ย ขี้โมโห ขี้งอน แถมยังซุ่มซ่ามโก๊ะกังได้อีก”

แนนนี่บ่นอุบให้มาช่วยพาตนไปส่งภวัตด้วย แนนนี่เดินกุมสะโพกมาไม่ทัน รถแล่นออกไปแล้ว เธอโบกมือให้โป่งหยุดรถ แต่โป่งเข้าใจว่าโบกมือบ๊ายบาย จึงโบกตอบแล้วขับต่อไป...แนนนี่กลับมานั่งร้องไห้โฮ ชิกเก้นสงสาร

“พอจะมีวิธี ฉันจะทำให้เธอได้เจอภวัตอีกครั้ง สนใจมั้ย”

แนนนี่หยุดร้องไห้หันมาสนใจ ชิกเก้นบอกว่าจะให้ทาฮิร่ารู้ไม่ได้เด็ดขาด ชิกเก้นเอาไม้กวาดมาให้เธอหัดขี่ แนนนี่ขี่หัวทิ่มหัวตำอยู่หลายรอบจนแทบจะอ่อนใจ...

และแล้วแนนนี่ก็ขี่ได้ ชิกเก้นโดดขึ้นเกาะท้ายไม้กวาด เหินไป...บนเครื่องบิน ภวัตนั่งถัดจากที่นั่งริมหน้าต่าง ซึ่งมีชายหนุ่มคนหนึ่งนั่งอ่านหนังสืออยู่ พนักงานต้อนรับเดินดูความเรียบร้อย มีเสียงประกาศให้ผู้โดยสารปฏิบัติระหว่างอยู่บนเครื่อง ภวัตหยิบมือถือมาจะกดปิด เขาเห็นรูปแนนนี่หน้าจอ ทำให้คิดถึงความน่ารักต่างๆของเธอ เขาถอนใจมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นแนนนี่ขี่ไม้กวาดมา พยายามโบกไม้โบกมือให้ เขาอ้าปากค้างไม่อยากเชื่อ

“พี่ภวัต แนนนี่เองค่ะ แนนนี่เอง แนนนี่มาส่งพี่ภวัตค่ะ” แนนนี่น้ำตาไหลเกาะหน้าต่าง

ภวัตขยับเข้าไปเกาะหน้าต่าง ชายคนที่นั่งอ่านหนังสือ มองหน้าภวัตอย่างพอใจ ภวัตถามเขาว่าเห็นไหม ชายคนนั้นคิดว่าชวนคุย จึงกล่าวสวัสดี ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ภวัตถามแนนนี่ว่ามาได้ยังไง ชายคนนั้นตอบว่า คุณแม่มาส่ง ภวัตบอกแนนนี่อีกว่าอย่าร้องไห้

“หงะ...ว่าไงนะครับ” ชายคนนั้นงง

“พี่จะคิดถึงแนนนี่นะ”

“ว้าย...พูดอย่างนี้เขินนะครับ”

เครื่องบินแล่นห่างออกไป แนนนี่ร้องบอกภวัตว่า จะคิดถึงเขาให้เขารีบกลับมา ชิกเก้นเตือนให้แนนนี่พอได้แล้ว ต้องกลับ แนนนี่ร้องไห้โฮอย่างน่าสงสาร...ภวัตชะเง้อจนแทบจะนั่งทับชายคนนั้น ภวัตถามว่าไม่เห็นอะไรแปลกประหลาดบ้างหรือ ชายคนนั้นตอบอ้อมแอ้มเขินๆว่าเห็น แต่กลายเป็นเห็นคนหล่ออย่างภวัต ภวัตทำหน้างงกับสิ่งที่เขาเห็น

ooooooo

แนนนี่กับชิกเก้นกลับมาถึงห้อง เจอทาฮิร่านั่งรออยู่ ชิกเก้นรีบแก้ตัวพัลวัน ว่าผิดไปแล้วที่ทำไปจำใจเพราะสงสารแนนนี่ จะลงโทษก็ลงโทษตนแนนนี่ไม่เกี่ยว แนนนี่รีบออกรับว่าตนบังคับชิกเก้นเอง ทาฮิร่าถามพูดจบกันหรือยัง ดีแล้วที่รู้ว่าผิด แนนนี่ปลอดภัยกลับมาก็ดีแล้ว

“แนนนี่ขอโทษนะจ๊ะยาย” แนนนี่อ้อน

“ยายเตือนเจ้าแล้วนะ ว่าถ้าขืนเจ้ายังใช้พลังมากเกินตัว เจ้าจะเกิดอันตรายถึงชีวิตได้ เรื่องแบบนี้เราเป็นแม่มดรู้กันดีอยู่ รึว่าไม่ใช่ เจ้าชิกเก้น”

ชิกเก้นสะดุ้ง ยิ้มรับแห้งๆว่าจริง ทาฮิร่าเข้าใจดีว่า แนนนี่รักภวัตมากจนต้องไปส่งเป็นธรรมดาของพี่น้อง ชิกเก้น แย้งว่าไม่ธรรมดา ทาฮิร่าเอ็ดชิกเก้นอย่าพูดอะไรเหลวไหล แนนนี่ร้องไห้ไม่อยากอยู่เมืองมนุษย์อีกแล้ว เพราะมีภวัต

คนเดียวที่สื่อสารกับตนรู้เรื่อง ทาฮิร่าถอนใจเปลี่ยนเรื่องว่ามีของมาฝาก ให้แบมือ เธอร่ายคาถาอยู่นาน เท่าไหร่ก็ไม่มีอะไร ปรากฏ ชิกเก้นบ่นว่า นานแค่ไหนก็ยังขี้ลืมเหมือนเดิม ทาฮิร่า โทษตะเกียงแก้วที่เพี้ยนไปแล้ว ไม่ยอมมา แนนนี่ดีใจเมื่อรู้ว่ายายจะให้ตะเกียงแก้วแก่ตน จึงขอลองเรียกเอง แนนนี่ร่ายมนตร์แล้วเป่าลงบนมือ เกิดควันหลากสี แล้วจางลง ปรากฏตะเกียงแก้วบนมือ ชิกเก้นหัวเราะคิก ทาฮิร่าถลึงตาใส่

แนนนี่ลงไปในตะเกียงแก้ว เห็นความเก่าทรุดโทรม ฝุ่นเต็มไปหมด ก็รู้สึกสงสาร

“ฉันจำได้ว่า แต่ก่อนเธอมีสีสันสดใส” แนนนี่เอื้อมมือจะหยิบหมอน ก็เหมือนถูกตีมือ

ตะเกียงไม่ให้แนนนี่สัมผัสของ แนนนี่สะดุ้ง แหงนหน้ามองหาที่มาของเสียง บนเพดาน มีตา หู จมูก ปาก ขยับได้ ตะเกียงพูดว่าอย่าคิดว่าเข้ามาในนี้แล้วจะมาครอบครองตนได้ ตะเกียงไล่แนนนี่ให้ออกไป แต่แนนนี่กลับเสกโซฟาสีสันจัดจ้านมาวาง เดินผ่านทางไหนก็เกิดดอกไม้และข้าวของสวยๆขึ้นแทนของเก่า จนภายในตะเกียงกลับมาสวยงามเหมือนก่อน แนนนี่ยิ้มแล้วบอกว่าตนจะออกไปแล้วนะ ตะเกียงเสียงอ่อนลง

“อันที่จริง ก็ไม่มีใครสนใจฉันมานานแล้วนะ เพราะฉันเองแหละที่น้อยใจทาฮิร่า”

“เรื่องที่ยายเอาเธอไปต้มนํ้าชาเหรอ”

“มันน่าโกรธมั้ยล่ะ”

แนนนี่ปลอบว่ายายไม่ได้ตั้งใจ ยายเสียใจมาตลอดอยากจะเข้ามาดูแล แต่ตะเกียงขับไล่ แนนนี่ว่าแม่สอนเสมออย่าทำอะไรด้วยอารมณ์โกรธ ตะเกียงสลดลงที่ทำให้ทาฮิร่าเสียใจ ตะเกียงชวนให้แนนนี่นั่งเล่นในนี้ก่อน แนนนี่จึงขอนอนพัก แล้วเธอก็หลับไป

ooooooo

เวลาผ่านไป เสียงตะเกียงปลุกแนนนี่ให้ตื่น เธอบิดขี้เกียจหันมา แนนนี่โตเป็นสาวสวย ตกใจลุกขึ้นมองเวลา แล้วร้องว่าวันนี้มีสอบต้องรีบไป ตะเกียงเตือนว่าจะออกไปแบบนั้นหรือ แนนนี่อยู่ในชุดสาวอาหรับรวบผมตึง แนนนี่ว่าไม่ทันแล้วจะออกไปเปลี่ยนข้างนอก

แต่พอออกมา เห็นดารกาเปิดประตูห้องเข้ามาเรียก ว่าแม่ให้มาปลุก ดารกาเดินไปดูในห้องนํ้า แนนนี่หลบไปซ่อนข้างโต๊ะ ดารกาเห็นเดินมาชะโงกมอง แนนนี่เงยหน้ามาเจอต่างตกใจร้องว้าย...แนนนี่แก้ตัวว่ากำลังหาของ ดารกามองชุดที่แนนนี่ใส่แล้วถามว่ามีแสดงละครหรือ แนนนี่ดันดารกาให้ออกไปก่อนแล้วปิดประตูใส่ เพราะไม่รู้จะแก้ตัวอย่างไร

ธานีแต่งตัวหล่อเข้ามาหอมแก้มปัทมน เธอร้อง “ตกใจหมด คิดว่าหนุ่มที่ไหน”

“ทั้งบ้านก็มีหนุ่มคนนี้คนเดียวแหละ เอ...หรือว่าคุณแม่นึกถึงหนุ่มที่ไหนอีกน้า...”

พรยกถาดอาหารเข้ามาหัวเราะคิก “คุณธานีหมายถึงคุณด็อกเตอร์ไงคะ”

ปัทมนเอ็ดธานีอย่าทำให้คนในบ้านเข้าใจผิด ดารกาเดินเข้ามาชมว่า วันนี้ธานีหล่อมาก ธานีกระเซ้ากลับ “เราก็สวยเหมือนกัน คุณนักศึกษาแพทย์”

ปัทมนมองลูกๆอย่างสุขใจ “จะว่าไปแม่ก็เสียดายไม่หายนะ ที่ลูกดาไม่ได้เรียนต่อบริหารจะได้มาช่วยงานครอบครัวเราเหมือนอย่างพี่ธานี”

ธานีว่าเขาคนเดียวก็ดูแลบริษัทได้ เขาอยากมีน้องเป็นหมอมากกว่า ดารกาแซวว่าเห็นธานีชอบมาป้วนเปี้ยนที่คณะตน ปัทมนถามว่าจะหาลูกสะใภ้เป็นหมอให้แม่หรือ ธานีแก้ตัวว่าตนไปรับน้องต่างหาก ทั้งสามหัวเราะกันมีความสุข แนนนี่เดินหน้าบึ้งเข้ามานั่งข้างปัทมน

“มีความสุขกันจังเลยนะคะ”

“แต่จะมีความสุขเต็มร้อยถ้ามีคนนี้นะจ๊ะ” ปัทมนโยกหัวแนนนี่มาจูบอย่างแสนรัก

ดารกาหน้าเจื่อนลงเล็กน้อย วันนี้แนนนี่มีสอบ ปัท-มนดักคอว่าให้เอาเอมาฝากด้วย แนนนี่ดีใจที่แม่จําได้ ปัทมนว่าทุกเรื่องเกี่ยวกับลูกๆตนจําได้หมด ดารการวบช้อนอิ่ม ปัทมนหันมาถามอย่างห่วงใยทําไมอิ่มเร็ว ดารกาตอบว่าตนปวดท้อง ปัทมนรีบให้ป้าผาดเอายาแก้ท้องอืดมาให้ทาน แนนนี่สบตาดารกาอย่างไม่พอใจ...พอออกมาหน้าบ้าน แนนนี่มีเพื่อนชื่อปีเตอร์มารอรับ

“ยัยแนนนี่เคยตัวขึ้นทุกวัน นึกอยากจะลุกจากโต๊ะอาหารก็ลุกไปดื้อๆ แถมมีใครไม่รู้มารับทุกเช้า” ธานีตําหนิขณะเดินมาที่รถกับดารกา

ดารกาแก้ตัวแทนตามเคยว่าน้องยังเด็ก ธานีแปลกใจเห็นดารกามองไปทางบ้านจักรวาลจึงถามว่ามองหาใคร ดารกาบอกว่า จักรวาลฝากรัดเกล้าให้ติดรถไปด้วย ธานีหัวเราะเยาะเพราะรถกระป๋องคงเสียอีก รัดเกล้าในมาดสถาปนิกสาวหอบงานและกระเป๋าใส่แบบเข้ามายืนหน้าตึงอยู่ข้างๆ ธานีหันมาเจอจ๋อยลง รัดเกล้าโกรธบอกดารกาว่าตนจะไปแท็กซี่เอง ดารกามองธานีอย่างตําหนิ เขาจึงดึงงานของเธอมาใส่รถหน้าตาเฉย ทําให้รัดเกล้าต้องขึ้นรถไปด้วย ก่อนที่ดารกาจะลงที่มหาวิทยาลัย รัดเกล้าบอกให้รีบกลับบ้านเพราะวันนี้ภวัตจะกลับมา ดารกาดีใจยกเลิกนัดเพื่อนทันที...ธานีให้รัดเกล้ามานั่งหน้า แต่เธอกลับบอกว่า จะนั่งหลังถ้าไม่พอใจก็จอดให้ตนลง ธานีหมั่นไส้แกล้งแขวะ ขอบใจที่ปกป้องตนไม่ให้ใครเข้าใจผิด คิดว่าตนหันไปชอบทอม

แนนนี่มักจะเอาชิกเก้นใส่กระเป๋าไปมหาวิทยาลัยด้วย จนคนเริ่มสงสัย แนนนี่กับปีเตอร์เป็นคู่ที่เพื่อนๆในคลาสไม่อยากร่วมงานด้วย มีงานแสดงประจําปีที่ต้องประกวดกันแต่ละคณะไม่มีใครให้ทั้งสองเข้ากลุ่ม แนนนี่โกรธจึงประกาศว่าจะแสดงกันสองคน โดยจะแสดงเวทมนตร์ แนนนี่ร่ายมนตร์ล้วงกระต่ายในกระเป๋าปีเตอร์ออกมา รุ่นพี่ชอบใจยอมให้ทั้งสองเป็นอีกกลุ่มได้