ลิลลี่สีกุหลาบ

ปทุมวดีคุยโทรศัพท์วางแผนกับพิพัฒน์ พออาคมเดินมาก็แสร้งว่า ปีเตอร์โทร.มาบอกว่ากำลังเดินทางมาเมืองไทยคืนนี้ ตนจึงอยากให้ไปรับที่สนามบินเพื่อที่จะได้เจรจาธุรกิจ อาคมเห็นดีและชมว่าเป็นนักธุรกิจต้องฉลาดแบบนี้ ปทุมวดีแอบยิ้มเยาะ “เดี๋ยวฉันจะทำให้แกเห็นว่าฉันฉลาดมากกว่านี้อีก...”

ขณะที่สร้อยกำลังเพลิดเพลินกับการกินมะม่วงน้ำปลาหวาน ปทุมวดีเข้ามาเรียกให้ออกมา นวลมองอย่างสงสัย... ปทุมวดีสั่งสร้อยว่าคืนนี้ให้นอนเฝ้าหน้าห้องนวลไว้ เพราะตนสังหรณ์ใจว่านวลเป็นสายโจร และคืนนี้จะลงมือเพราะตนกับอาคมต้องออกไปธุระ สร้อยตกใจรับปากรับคำ แล้วปทุมวดีก็มาเสนออาคมว่าปีเตอร์มาถึงน่าจะชวนไปตะลุยราตรี

“คุณพี่เคยพูดไงคะว่าเจรจาธุรกิจให้ได้ผล ต้องสนามกอล์ฟหรือไม่ก็โต๊ะอาหาร”

อาคมยิ้มปลื้มกับความหลักแหลมของภรรยา จากนั้น ปทุมวดีก็แอบโทร.สั่งกิติกับอำนวย

“แกสองคนเตรียมตัวลงมือนะ อย่าให้ฉันผิดหวังล่ะ” พลัน ปทุมวดีมองไปเห็นพิพัฒน์กับงามตาเดินมาจากอาคารจอดรถ เธอปราดเข้าไปแว้ด “พัฒน์...นี่คุณจะพานังนี่ไปไหนคะ นังกาฝาก เดี๋ยวแม่ตบโชว์เลยนี่...” ปทุมวดีเงื้อมือจะตบเมื่อเห็นงามตาเชิดใส่

พิพัฒน์รีบปรามแล้วส่งสายตาไล่งามตาให้เดินไป ก่อนที่จะอธิบายกับปทุมวดีว่าเขาต้องการให้มีพยานว่าเขาไม่ได้อยู่เมืองไทยตอนเกิดเหตุ ปทุมวดีน้อยใจที่เขาจะพางามตาไปเที่ยวในขณะที่ตนต้องเสี่ยงคุกเสี่ยงตะราง พิพัฒน์ทำเป็นโกรธจะล้มเลิกแผนการทั้งหมด เธอจึงสลด...

อาคมกับปทุมวดีพาปีเตอร์มาที่ผับแห่งหนึ่ง สองหนุ่มคุยกันอย่างออกรส ปทุมวดีทำเป็นง่วงแล้วขอตัวกลับบ้านก่อน “ปล่อยแก่ให้สนุกเลยนะคะ สำหรับค่ำคืนนี้ ปทุมอนุญาตค่ะ”

“ภรรยาคุณนี่น่ารักที่สุดในโลกเลยนะครับ” ปีเตอร์ส่งสายตาเจ้าชู้ให้ปทุมวดี

จากนั้น ปทุมวดีก็โทร.เรียกคนรถที่บ้านขับรถออกมารอรับอาคมและให้ส่งปีเตอร์ด้วย ตนจะขับรถกลับเอง...

ทั้ง เก่ง นัดดา และเพ้งพากันออกจากบ้านสวน เง็กเก็บเศษจานที่ลิลลี่ทำแตกแต่เผลอเหยียบบาดเท้าร้องโอดโอย ณพกุลีกุจอเช็ดเลือดให้แต่เผอิญไม่มียาใส่แผล จึงออกไปซื้อ เง็กเริ่มซึ้งน้ำใจของณพ...

เต็กเป็นห่วงที่เพ้งหายไปนานจึงโทร.ตาม เพ้งกำลังเดินกลับ แอบกระซิบบอกเต็กว่าเจอลิลลี่แล้วอยู่บ้านสวนกับณพและเง็ก ระหว่างคุยกันอยู่ปีเตอร์โทร.เข้ามาที่สายเต็ก จึงวางสายเพ้ง

“นายได้ข่าวลิลลี่หรือยัง” ปีเตอร์ถามเต็ก

“เพ้งโทร.เข้ามาพอดี กำลังจะบอกผมเรื่องนี้”

ปีเตอร์จึงให้โทร.กลับไปหาเพ้งโดยไม่ต้องวางสาย เขาจะฟังด้วย เต็กหน้าเสียแต่ขัดไม่ได้เพราะปีเตอร์เอาเถ้าแก่จางมาขู่ เต็กจำต้องโทร.กลับไป เพ้งไม่รู้ว่าปีเตอร์อยู่ในสาย จึงบอกว่า

“อยู่ในสวนกล้วย มีต้นไม้หลายอย่างปลูก น่ากลัวมาก มีบ้านคนน้อย ได้ยินคนแถวนี้เรียกว่าบางใหญ่ อ้อ...ใกล้ๆทางเข้ามีโรงงานหล่อพระ”

ปีเตอร์ยิ้มมุมปากวางสายไป...จากนั้นเขาก็โทร.หางามตา สั่งว่าเขาต้องการคนฝีมือดีสองสามคน งามตารับคำแล้วจัดการให้ ก่อนจะขึ้นเครื่องไปมาเก๊ากับพิพัฒน์

ooooooo

กลางดึก นวลตื่นขึ้นมาเพราะหิวน้ำจะออกจากห้อง แต่ติดที่สร้อยนอนกันประตูอยู่ นวลพยายามกระแทกประตูให้เปิด จนสร้อยดันไว้ไม่ไหวต้องรีบวิ่งหนีไปหลบ นวลเข้าใจว่าประตูฝืด...ปทุมวดีพากิติกับอำนวยเข้าบ้านมาเพื่อยกตู้เซฟออกไป ทั้งสองยกไหวแค่ใบเล็ก

ปทุมวดีสั่งให้เอาไปไว้ที่บ้านเช่าทั้งสองคนก่อน กิติแย้งว่าทำไมไม่ไว้ที่บ้านพิพัฒน์ ปทุมวดีย้อนถามว่าอยากให้พิพัฒน์เอาสมบัติในนี้ไปทลายในบ่อนหมดหรือ ทั้งสองเห็นด้วย

ระหว่างที่นวลดื่มน้ำอยู่ในครัว แสงไฟทำให้เธอเห็นเงาสองคนกำลังยกเซฟลงมา จึงร้องลั่นว่า ขโมยๆและเข้ามายื้อแย่ง ปทุมวดีตกใจเห็นแจกันจึงคว้ามาฟาดหัวนวลด้านหลังสลบไป สร้อยเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดยืนตัวสั่นเทา ปทุมวดีกำชับไม่ให้บอกใคร

“ถ้าคุณอาคมถาม ก็บอกว่าไม่รู้ไม่เห็น เดี๋ยวฉันจะออกไปข้างนอก แต่ก่อนไป ฉันจะเรียกตำรวจมา แกดูแลเขาด้วยล่ะ” ...สร้อยรับปากรับคำด้วยความกลัว

ขณะที่อาคมมาส่งปีเตอร์ที่โรงแรม ปทุมวดีโทร.มาบอกเขาว่าโจรเข้าบ้าน ตนแจ้งตำรวจแล้ว อาคมตกใจรีบโทร.ตามเก่งให้มาช่วยดูแล...

ร้านขายยาปิดหมด ณพโทร.บอกลิลลี่ว่าเขาจะไปหาซื้อยาที่ตลาด เง็กซึ้งใจบอกลิลลี่ว่าท่าทางณพจะรักเธอมาก ลิลลี่เฉไฉพูดเรื่องอื่นอย่างอายๆ พอณพกลับมาก็ทำแผล ให้เง็ก ปีเตอร์โทร.เข้ามือถือลิลลี่ เธอหลบมาคุย ปีเตอร์หลอกว่า เถ้าแก่จางป่วยหนัก เป็นตายเท่ากันแล้ววางสายไป ลิลลี่ตกใจมากร้อง “ปีเตอร์...ปีเตอร์...พูดกับฉันให้รู้เรื่องก่อน จะวางสายยังงี้ไม่ได้นะ...”

ลิลลี่ร้องไห้วิ่งออกไปจากบ้าน ณพตกใจวิ่งตามทิ้งเง็กซึ่งเดินกะเผลกตามไม่ไหว ณพร้องถามว่าเธอจะไปไหน ลิลลี่ไม่พร้อมจะคุย พยายามโทร.กลับหาปีเตอร์จึงตวาดออกไป

“มันเรื่องของฉัน นายอย่ามายุ่ง”

“อ้อ พอผู้ชายโทร.มา ไอ้บอดี้การ์ดจนๆอย่างผมก็เลยไม่มีความหมายใช่มั้ย” ณพกระชากลิลลี่มาพูดใส่หน้า

ลิลลี่ดิ้นร้องให้ปล่อย ณพหึงจนลืมตัว ดึงเธอเข้ามาจูบ ลิลลี่ตกใจผลักเขาออกแล้วตบหน้าณพอย่างแรงก่อนวิ่งหนีเตลิดไปหลบร้องไห้ในมุมมืดเสียใจที่ตนทำให้พ่อป่วย เสียงณพร้องเรียก พอดีมีเรือหางยาวแล่นมา ลิลลี่ฉวยโอกาสวิ่งไปที่ท่าน้ำ โบกเรือแล้วโดดลงไป บอกคนขับเรือว่าตนหนีคนจะข่มขืนให้รีบไป คนขับเรือออกเรืออย่างรวดเร็วแต่สายตามองลิลลี่อย่างหื่นกระหาย ณพมองเรือลำนั้นด้วยความแค้นใจ เข้าใจว่าลิลลี่จะรีบไปหาผู้ชายที่โทร.เข้ามา

ลิลลี่เห็นสายตาคนขับเรือก็เริ่มหวาดระแวง พอถึงท่าเรือก็มีชายสองคนมาดึงเธอขึ้นจากเรือแล้วต่อยท้องเธอจนตัวงอแบกขึ้นบ่าพาไป

ooooooo

แผนร้ายของปทุมวดียังต่อเนื่อง ให้กิติกับอำนวยปลอมเป็นตำรวจกลับมาตรวจเหตุในบ้าน สอบปากคำนวลและสร้อย นวลให้การคร่าวๆเพราะไม่ไว้ใจ อาคมหลงเชื่อให้ตำรวจตัวปลอมทั้งสองขึ้นไปพิสูจน์ลายนิ้วมือบนห้องอีก กิติสั่งสร้อยให้ทำความสะอาดห้องให้เรียบร้อย นวลแย้งว่า แบบนี้ไม่เป็นการทำลายหลักฐานหมดหรือ กิติตอบว่าไม่ เขาตรวจสอบหมดแล้ว

เข้ามาในห้อง เห็นหมวกไหมพรมตกอยู่ อำนวยรีบเก็บอ้างว่าเป็นของโจรต้องส่งกองพิสูจน์หลักฐาน กิติทำทีถามว่าตู้เซฟที่หายไปมีอะไรอยู่ในนั้นบ้าง

“ก็พวกนาฬิกาฝังเพชร ทองคำแท่ง โชคดีที่มีแค่ไม่กี่ชิ้น เพราะผมเพิ่งย้ายไปเก็บที่อื่น”

ปทุมวดีหูผึ่ง เจ็บใจ อำนวยกับกิติยิ้มเจื่อนๆขอตัวกลับ มีอะไรคืบหน้าจะแจ้งเข้ามา ปทุมวดีให้อาคมพักผ่อนก่อน ตนจะไปส่งตำรวจทั้งสอง พอถึงหน้าบ้าน กำชับกิติกับอำนวยอย่าลืมทำตามที่สั่ง มองไปเห็นสร้อยลับๆล่อๆอยู่จึงเข้าไปถาม “แกเห็นอะไรบ้าง...”

“ไม่ค่ะ สร้อยไม่รู้ไม่เห็นอะไรทั้งนั้น”

“ถึงจะรู้จะเห็นแกจะทำอะไรได้ เพราะถ้าแกปากโป้งไปบอกใครๆ แกจะถูกจับเข้าคุกด้วย ในฐานะสมรู้ร่วมคิด” ปทุมวดีขู่จนสร้อยกลัวลาน...

เก่งขี่มอเตอร์ไซค์เข้ามา ปทุมวดีตกใจว่ามาทำไม เก่งตอบว่าอาคมเรียกให้มา ปทุมวดีหน้าเสียบอกไปว่าตำรวจเพิ่งกลับไป เก่งขอพบอาคม เธอไม่อนุญาตอ้างว่าอาคมเข้านอนแล้ว

“ผมทำตามหน้าที่ คุณอาคมท่านให้ผมมา ถ้าคุณบริสุทธิ์ใจก็ไม่น่าห้ามผม...” พอดีมือถือเก่งดังขึ้น เขากดรับสาย ณพโทร.มาบอกว่าลิลลี่หายไป เก่งตกใจรีบขี่รถกลับออกไป

ปทุมวดีได้ยิน แปลกใจว่าใครเอาตัวลิลลี่ไป ในเมื่อกิติกับอำนวยทำงานอยู่ที่นี่...ระหว่างนั้น กิติกับอำนวยช่วยกันแบกตู้เซฟเข้ามาในบ้านเช่าของพวกตน ทั้งหนักทั้งเหนื่อยจนไม่อยากเชื่อว่าในเซฟจะมีของไม่กี่ชิ้นอย่างที่อาคมบอก ทั้งสองเกิดความโลภอยากได้ของพวกนี้ไว้เอง

ปทุมวดีหงุดหงิดนอนไม่หลับ พออาคมถามว่าเป็นอะไร เธอทำเป็นบ่นโทษนวลเป็นสายโจรแต่อาคมไม่เชื่อ จึงงอนออกมาจากห้องนอน และแล้วเธอก็แอบโทร.ถามกิติกับอำนวยว่าใครจับลิลลี่ไป เป็นไปได้ไหมว่ามีใครรู้เรื่องกุญแจเซฟอีก...อาคมตามออกมา ปทุมวดีรีบตัดสาย พอเขาถามก็อ้างว่าโทร.กำชับตำรวจให้ตามคดีไม่อย่างนั้นตำรวจจะไม่เห็นเป็นคดีสำคัญ

“ช่างเถอะ...ไปนอนดีกว่า ยังไงมันก็เปิดเซฟไม่ได้ง่ายๆหรอก กุญแจอยู่ที่ผม”

ปทุมวดีกำหมัดแน่นกัดฟันรำพึงว่าอาคมเขี้ยวทุกเม็ด...

ooooooo

ลิลลี่ถูกขังไว้ในบ้านร้างกลางสวน คนของงามตากลับไปแต่ก็เสียดายความขาวสวยของลิลลี่ จึงตกลงกันว่าพรุ่งนี้เช้าจะกลับมาจัดการก่อนที่งามตาจะมาเอาตัวไป...แต่แล้ว ลิลลี่ฟื้นขึ้นมาในตอนเช้ามืด ทุบประตูร้องให้คนช่วย เผอิญลุงจั่นกับป้าผิวสองผัวเมียเดินผ่านจะไปทำสวนได้ยินเสียงจึงเข้ามาช่วยงัดประตูพาเธอออกไปได้

งุ่นง่านเดินไปเดินมา ณพยังอยู่ในชุดเมื่อวาน โมโหตัวเองที่บุ่มบ่ามทำให้ลิลลี่เตลิดไป

“ลิลลี่...โธ่เอ๊ย ไม่น่าเลย ไอ้ณพนะไอ้ณพ ไม่น่าจูบ เขาเลย...คอยดูนะลิลลี่ ถ้าผมเจอคุณล่ะก็จะจูบให้มากกว่านี้อีก”

เง็กเห็นลิลลี่ยังไม่กลับมา ถามณพ เขาทำเป็นหงุดหงิดว่าลิลลี่เอาแต่ใจ สมน้ำหน้าที่หายไป เง็กร้องไห้โฮ จะฟ้องเถ้าแก่จางให้มาจัดการณพ...แต่พอเก่งกลับมาเห็นณพกลุ้มใจ

“นี่มันเกิดอะไรขึ้น คืนเดียวกันคุณลิลลี่หายไป บ้านพ่อนายก็ถูกโจรขึ้นบ้าน แล้วที่ตลกไปกว่านั้น แม่เลี้ยงนายบอกว่าตำรวจท้องที่ไปตรวจที่เกิดเหตุแล้ว แต่ข้าเช็กไปที่ สน.ปรากฏว่าไม่มีตำรวจนายไหนรู้เรื่องสักคน”

“ไม่แปลกหรอก ตราบใดที่พ่อข้าหลงเมียใหม่มาก ก็คงหมดตัวเข้าสักวัน”

“เอ็งพูดยังกะว่าคุณปทุมเมียใหม่พ่อเอ็งรู้เห็นกับเรื่องนี้ด้วย”

“เป็นใครก็อดคิดไม่ได้หรอก ตั้งแต่ข้าเกิดมาซอยนั้นไม่เคยมีขโมย ถึงจะมีนักเลงหัวไม้บ้าง แต่พวกมันก็เกรงใจพ่อข้า”

เก่งจึงถามถึงเรื่องลิลลี่ ณพไม่อาจเล่า อ้างลิลลี่หนีไปไม่มีเหตุผล เก่งย้อนถามว่า ผู้หญิงตัวคนเดียวศัตรูรอบด้าน เป็นใครจะกล้าหนี ณพอึ้งจะไปตามหาลิลลี่ เก่งงงบทจะไปก็ไปดื้อๆ จึงแนะนำว่าลิลลี่ไม่มีญาติในเมืองไทยถ้าจะหนีต้องไปหาคนรู้จัก ณพนึกถึงนภากับนัดดาทันที

“เมื่อคืนนัดดามาที่นี่ นัดดาคงไม่อยากให้ลิลลี่หนีไปเจออันตรายหรอก” เก่งวิเคราะห์

“งั้นก็นภา แต่เมื่อคืนนภาบอกว่าลิลลี่ไม่ได้ไปหานี่นา หรือนภาจะโกหก...ข้าไปก่อนนะ”

เก่งให้ณพเอามอเตอร์ไซค์เขาไป และให้พาเง็กไปอยู่บ้านนภา เผื่อว่าลิลลี่ติดต่อกลับมาเง็กจะได้เกลี้ยกล่อม เง็กดีใจโดดซ้อนท้ายรถและกอดณพแน่น จนเขาต้องเอ็ดว่ามากไป ส่วนเก่งออกสำรวจละแวกบ้าน ถือโอกาสทักทายญาติมิตร...แต่พอณพมาถึงบ้านนภา เธอบอกว่าลิลลี่ไม่ได้ติดต่อมาเลย เง็กร้องไห้โฮ ณพชักไม่สบายใจให้เง็กโทร.หาเพ้งด่วน

เพ้งตกใจ ณพสั่งให้เพ้งเก็บของลิลลี่ออกจากโรงแรมให้หมด ทางตำรวจกำลังช่วยตามหาลิลลี่อยู่ ปีเตอร์มาได้ยินที่เพ้งพูดหน้าซีด “เรื่องลิลลี่ถูกจับไปถึงตำรวจเลยเหรอเนี่ย ทำไงดีล่ะวะ”

เขารีบโทร.ถามงามตา เธอต้องแอบพิพัฒน์คุย ยืนยันว่าคนของตนทำงานไม่พลาดแน่...

ลิลลี่ได้รับการดูแลจากลุงจั่นและป้าผิวเหมือนลูกสาวคนหนึ่ง เธอขอยืมโทรศัพท์โทร.กลับไปฮ่องกงถามข่าวเถ้าแก่จาง เน้ยบอกว่าร้องเพลงมีความสุขกับเฮเลน ลิลลี่แปลกใจว่าใคร เน้ยรีบแก้ตัวว่าเพื่อนใหม่ ลิลลี่สั่งไม่ให้บอกว่าตนโทร.มา แล้วมาแค้นใจที่โดนปีเตอร์หลอก

ooooooo

คนของงามตากลับมาที่บ้านร้างพบว่าลิลลี่หนีไปแล้วก็ตกใจ ประจวบกับเก่งสะกดรอยตามมาจับไว้ได้คนหนึ่ง เก่งโทร.เรียกณพให้มาหา ณพจึงให้เพ้งกับเต็กเอาข้าวของลิลลี่ไปไว้ที่บ้านนภาแล้วรอฟังข่าวอยู่ที่นั่น เต็กไม่ค่อยพอใจที่เพ้งดูจะไว้ใจณพมากเกินไป

ณพมาถึงโรงพัก เก่งบอกว่ามันไม่ยอมบอกว่าทำงานให้ใคร แต่พอจะรู้ว่าเอเย่นต์ที่หางานให้ชื่องามตา ตำรวจกำลังค้นหาภาพจากข้อมูลในคอมพิวเตอร์ ณพให้เก่งขังคนร้ายไว้ก่อนแล้วไปตามหาลิลลี่ด้วยกัน เก่งจึงขอไปเยี่ยมลุงกับป้าก่อน

พองามตารู้ว่าคนของตนถูกจับ ก็รีบโทร.ส่งข่าวปีเตอร์ “คุณหาทางหลบไปไหนก่อนก็ได้ ฉันแนะนำว่าอย่าอยู่เป็นที่นะ ทะเลหรือจังหวัดไหนก็ได้ที่ไม่ใช่กรุงเทพฯ หรือฮ่องกง”

จังหวะเดียวกับ พิพัฒน์เสียการพนันจนหมดตัว งามตาจึงยุให้กลับกรุงเทพฯ อ้างว่าป่านนี้ ปทุมวดีเชิดเงินไปหาผัวใหม่แล้ว พิพัฒน์เอ็ดไม่ให้พูดถึงปทุมวดีแบบนี้ งามตายิ่งเคือง...

วันนั้น ทวีมาคุยกับอาคมเรื่องที่ดินที่จะสร้างห้างสรรพสินค้าด้านกีฬา อาคมให้สร้อยไปตามปทุมวดีมาฟังด้วย สร้อยอึกอักจะทำอย่างไรดีเพราะปทุมวดีไม่อยู่บ้าน พลันเห็นนวลกำลังจะออกไปข้างนอกจึงเข้าไปถาม นวลตอบว่าเก่งเรียกไปโรงพัก ให้ชี้หน้าคนร้าย สร้อยตกใจรีบโทร.รายงานปทุมวดีซึ่งกำลังรอกิติกับอำนวยไปจับตัวนัดดามา...เมื่อได้ตัว ปทุมวดีก็เค้นถามว่าลิลลี่อยู่ไหน โดยเอาอุทัยเป็นเครื่องต่อรองอีก

เก่งพาณพไปเยี่ยมลุงกับป้าและถือโอกาสสืบเรื่องราวลิลลี่ให้เผอิญลุงกับป้าของเก่งคือลุงจั่นกับป้าผิว ณพจึงได้เจอกับลิลลี่ซึ่งพอกหน้าขาวด้วยดินสอพองเหมือนลุงกับป้า ต่างคนต่างตกใจ พอตั้งสติได้ก็โผกอดกัน ลุงจั่นกับป้าผิวตกตะลึง เก่งรีบบอกว่านี่แหละคือคนที่เขากำลังตามหาตัวอยู่ ณพนึกได้ยังไม่ได้ลงโทษลิลลี่ จึงลากตัวเธอไปในสวน ลุงจั่นจะตามไปเอาเรื่อง

“เขารักกันครับลุง ช่างมันเถอะ” เก่งรีบห้าม ป้าผิวจึงถามว่าแล้วเก่งล่ะยังไม่มีแฟนอีกหรือ เก่งยิ้มกรุ้มกริ่ม

คิดถึง นภา “ใจเย็นสิครับป้า อีกไม่นานผมจะพามาให้ป้าดูตัว”...

ณพดึงลิลลี่มาจับตัวพลิกดูรอบๆว่าเธอมีบาดแผลบ้างหรือเปล่า “มันน่าจะพิการนัก...”

“จะบ้าเหรอ มาแช่งฉันทำไม”

“เกิดบ้าอะไรวิ่งหนีมาทำให้คนเขาเดือดร้อนกันไปหมด แล้วเป็นไง เกือบเอาชีวิตไม่รอด” ณพโวยด้วยความเป็นห่วง

“ก็ปีเตอร์สิหลอกฉัน บอกว่าป๊าป๋าไม่สบาย ฉันก็เลยเป็นห่วง...”

“ก็เลยวิ่งหนี มีปีกหรือไงแม่คุณ คิดว่าตัวเองเหาะได้หรือไง ทำอะไรน่ะรู้จักคิดบ้างสิ”

“นี่คุณดุฉันเหรอ...”

“หรือจะให้ลงโทษอย่างอื่นล่ะ”

“ฉันเป็นนายจ้าง นายไม่มีสิทธิ์ลงโทษฉัน ไม่ว่าฉันจะทำผิดยังไงก็ตาม”

ณพหมั่นไส้ที่ลิลลี่ลอยหน้าลอยตาเถียง จึงรวบตัวเธอเข้ามาจูบ ลิลลี่ตกใจดิ้นขลุกขลักสักพักก็เคลิ้ม พอได้สติก็กระทืบไปบนเท้าณพแล้วผลักเขาออกตบหน้าไปฉาด ณพโวยว่ารังเกียจเขามากหรือ จะดึงเธอเข้ามาจูบอีก เสียงปืนดังเปรี้ยงขึ้นด้านหลัง ณพหันมาเห็นลุงจั่นถือปืนลูกซองเล็งมาที่เขา ลุงจั่นโวยว่าอย่ามาทำแบบนี้กับลูกสาวตน ลิลลี่สะบัดตัวออกวิ่งหนีไปด้วยความอาย เก่งหัวเราะก๊าก...ลิลลี่หลบเข้าห้อง ณพตามมาเคาะประตูขอโทษ ถ้าไม่ออกมาเขาจะลาออก ลิลลี่โกรธเปิดประตูออกมาชกหน้าณพเปรี้ยงลงไปกอง เก่ง ลุงกับป้าวิ่งตามมาเห็น ลิลลี่โวยณพ

“นายยังจะต้องเห็นหน้าฉัน เพราะนายจะต้องเป็นบอดี้การ์ดของฉันต่อไป เป็นอันว่าเราหายกัน” พูดจบลิลลี่ก็ปิดประตูใส่หน้าณพ

ทุกคนหัวเราะ เก่งว่าณพเจอดีเข้าแล้ว ณพยังทำฟอร์มเก่งเยาะ“โธ่เอ๊ยทำเก่ง ไอ้ณพอย่ามาใจแข็งเลยวะ ต่อให้ลิลลี่เขายิงเอ็ง เอ็งยังยอมเล้ย”

“เรื่องอะไรข้าจะยอม นี่เล่นทีเผลอหรอกโว้ย”

เก่งว่าณพทำปากแข็ง ทั้งที่รักลิลลี่ออกขนาดนั้น...ตกเย็นป้าผิวนั่งเฝ้าลิลลี่เล่นน้ำในคลองหลังบ้าน“เออ รีบเล่นเข้า เดี๋ยวไอ้พวกผู้ชายมาแอบดู ลุงล่ะด่าป้าเปิดเปิงเลย...”

ลิลลี่รู้สึกสะเทือนใจถามป้าผิวว่าถ้าลุงกับป้ามีลูกจะรักไหม ป้าผิวตอบว่าพ่อแม่ที่ไหนไม่รักลูกบ้าง ลิลลี่ว่ามีพ่อตน บังคับให้แต่งงาน ลิลลี่วักน้ำล้างหน้าไม่ให้เห็นน้ำตา แล้วขอป้าผิวเล่นน้ำต่ออีกสักพัก ป้าผิวจึงเข้าบ้านไปก่อน ไม่ทันไร ณพโดดลงมาในคลองแล้วมาโผล่ตรงหน้าลิลลี่ ทำเอาเธอตกใจ ทั้งสองหยอกล้อกันอย่างสนุกสนาน ณพสบตาลิลลี่หวานซึ่งและก้มจะจูบเธอ พลันเสียงลุงจั่นตะโกนเรียกลิลลี่ให้ขึ้นได้แล้ว ทั้งสองผละออกจากกัน ลุงจั่นแอบยิ้มขำๆ

ooooooo

ทนไม่ไหว เต็กชวนเพ้งไปตามหาลิลลี่ เพ้งต้องให้นัดดาพาไป จึงมาที่บ้านพบว่าอุทัยถูกจับมัดอยู่ที่เสากลางบ้าน อุทัยไม่กล้าพูดอะไรกลัวกิติกับอำนวยทำร้ายนัดดา แม้เพ้งจะแสดงตัวเป็นเพื่อนนัดดาอย่างไรก็ตาม เต็กเห็นท่าทางเพ้งจะรักนัดดาเข้าเสียแล้ว

ปทุมวดีเค้นถามนัดดาให้บอกว่า ลิลลี่อยู่ที่ไหน นัดดาเป็นห่วงพ่อจำต้องพาพวกปทุมวดีไปที่บ้านสวนของเก่ง ปทุมวดีแปลกใจว่าใครพาลิลลี่มาซ่อนที่นี่ นัดดาอ้อมแอ้มตอบว่า...ณพ

“แกว่าไงนะ...แล้วนี่เป็นบ้านใคร หรือว่าไอ้อาคม พ่อไอ้ณพมีที่ดินละแวกนี้อีก ทำไมฉันไม่รู้เรื่องเลย...”ปทุมสงสัย แต่พอเข้ามาดูในบ้าน ไม่มีใครอยู่แล้ว จึงโวยวายนัดดาอีก“เจ้าณพพานังหมวยมาที่นี่ได้ยังไง หา...”

นัดดาส่ายหน้าไม่รู้จริงๆ ปทุมวดีโกรธสั่งกิติกับเพ้งค้นบ้านหากุญแจ ทั้งสามรื้อจนข้าวของกระจายไม่พบกลับมาขึ้นรถ ปทุมวดีสั่งให้เอาตัวนัดดาไปขังที่บ้านพิพัฒน์และให้ไปลากตัวอุทัยมาขังรวมด้วย...พอเพ้งกับเต็กมาถึง เห็นข้าวของในบ้านกระจัดกระจายก็ยืนตะลึง เก่งกลับเข้ามาพอดีบอกสองคนไม่ต้องเป็นห่วงลิลลี่ เพราะตอนนี้อยู่ในที่ปลอดภัยแล้ว

“ถ้านายสองคนเป็นห่วงคุณหนูของนายจริงๆก็อย่าวุ่นวายกับงานนี้ คุณหนูของนายกำลังตกอยู่ในอันตราย”

เพ้งกับเต็กถามว่าใคร เก่งยังบอกไม่ได้ บอกได้แค่ว่ามีณพดูแลอยู่ เต็กไม่พอใจ...ในเวลานั้น ณพแอบพาลิลลี่หนีออกจากบ้านลุงจั่น...ลิลลี่ตื่นมาพบว่าตัวเองอยู่ในรถณพ เขาบอกว่าเธอกำลังถูกปองราย ต้องหลบไปที่ไหนสักพักลิลลี่ขัดขืนจะโดดลงจากรถ ณพโวยอย่าวุ่นวาย

ขาดคำรถก็เสียหลักพุ่งลงข้างทาง ณพเอ็ด “ไอ้นิสัยแบบนี้ไง เกือบเอาชีวิตไม่รอด เอาสิ มองออกไปข้างนอกสิ ถ้าไม่กลัวถูกข่มขืนแล้วฆ่าหมกป่าแถวนี้ก็อย่าอวดเก่ง”

ลิลลี่นิ่งเงียบ ณพพาเธอกลับมาที่บ้านพักระยองของเขา ระเบียบดีใจที่ณพกลับมารีบไปจัดแจงห้องหับ ณพย้ำกับลิลลี่ อย่าออกไปไหนเด็ดขาด ลิลลี่เถียงว่าตนไม่ใช่นักโทษ ณพย้อนว่าตอนนี้ไม่ใช่ ต่อไปไม่แน่ เผลอๆอาจถูกพวกมันฆ่าตาย ลิลลี่โกรธหาว่ามาแช่ง

“ไม่ได้แช่ง เคยคิดบ้างไหม ทำไมพวกโจรมันถึงทำร้ายคุณซ้ำแล้วซ้ำอีก พวกมันต้องการอะไรจากคุณ ตกลงมันเป็นคนของป๋าคุณรึเปล่าคุณเองก็ยังไม่รู้เลย เห็นมั้ยว่ามันอันตรายอยู่รอบตัว คุณยังมาทำเก่งอยู่อีก”