ก๊วนคานทองกับแก๊งพ่อปลาไหล
ตอนที่ 11
คืนนี้ ขณะวายุทำงานอยู่ในผับของตัวเองนั้น เขาได้รับโทรศัพท์จากป้อมว่าสิริมาขอกุญแจรถเขาไป
วายุรีบไปที่รถ เจอสิริมาเอาปืนมาเก็บไว้ที่เดิมเสร็จพอดีปิดประตูจะออกไปแต่เจอวายุเสียก่อน เขาถามว่าอาปืนตนไปทำอะไร สิริมาตกใจพูดไม่ออกเขาปราม
“อย่าโกหกแม้แต่คำเดียว เพราะคุณรู้ดีว่า ถ้าผมรู้ว่าใครโกหก มันจะเป็นยังไง โดยเฉพาะถ้าคนคนนั้นเป็นคนที่ผมไว้ใจมาก ถึงจะเป็นคุณก็ตาม”
วายุพูดนิ่งๆ แต่เฉียบขาดจนสิริมาหน้าซีดเผือด ในที่สุดเธอยอมรับว่า เอาปืนไปขู่พิภพไม่ให้มันทำอะไรเขาอีกตนจึงจำเป็นต้องเอาไปป้องกันตัว
วายุพูดอย่างรู้นิสัยพิภพดีว่าคนอย่างเขาจะกลัวแค่ปืนกระบอกเดียวหรือ สิริมาจึงยอมรับว่าตนไม่มีอะไรแลกเปลี่ยนนอกจากตัวเองเพราะเขาก็รู้ว่าพิภพชอบตน พูดอย่างหัวใจที่เสียสละว่า
“ฉันยอมแลกได้ทั้งนั้นเพื่อให้คุณปลอดภัย”
“แต่คุณกำลังทำให้มันหัวเราะเยาะผม ที่ใช้คุณแลกกับความปลอดภัยของตัวเอง เหมือนผมไม่มีศักดิ์ศรี คอยหลบอยู่ใต้กระโปรงผู้หญิง!”
สิริมาถามอย่างเสียใจมากว่าสิ่งที่ตนทำนั้น ทำให้เขารู้สึกแย่ขนาดนั้นเลยหรือ ตัดพ้อว่าตนทำอะไรก็ผิดไปหมดในสายตาเขา ต่างตัดพ้อต่อว่ากันจนในที่สุดสิริมาตัดสินใจว่าในเมื่อเขารำคาญ ตนก็ขอลา เราสองคนขาดกันนับแต่วันนี้ ตนจะไปจากเขาทั้งที่ยังรักและเจ็บปวดที่สุด
สิริมาหันหลังให้หวังจะได้ยินเสียงทักท้วงจากเขา แต่กลับได้ยินเขาเอ่ยว่า “ขอบคุณสำหรับทุกอย่างโชคดีนะสิริมา” เธอเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส ตัดสินใจเดินจากไป...
เมื่อจากวายุมาแล้ว สิริมาโทรศัพท์ถามพิภพว่า “อยากรู้ไหมว่าใครคือหนอนบ่อนไส้อยู่ใกล้ตัวคุณ”
เป็นคืนที่ลินีทำทีดื่มจนเมาเดินเข้าไปในผับของพิภพ ถูกเจตดึงเข้าหลืบหมายลวนลาม พอดีช้างกับมาร์กกระชากลากถูลูกน้องของพิภพคนหนึ่งผ่านมา ทั้งสองจึงหลบดู ลินีสลัดหลุดจากเจต แล้วย่องตามช้างกับมาร์กไป เห็นมันซ้อมและระเบิดหัวฆ่าลูกน้องคนนั้นอย่างทารุณแล้วลากศพไปทำลาย
มาร์กรู้สึกผิดสังเกตบางอย่างเดินตรงมายังจุดที่ลินียืนอยู่ มันเดินมาจนใกล้จะถึง ก็ถูกเจตเข้ามาทัก เลยถูกมาร์กหาว่ามาแอบดูตนและลากคอไปมอบให้พิภพ
เจตอ้างว่าตนตามหาเสี่ยเพื่อของานทำเพราะถูกไล่ออกจากวงและตนกำลังร้อนเงิน พิภพถามว่าจะเอาเงินไปทำอะไร มาร์กบอกว่าเจตติดยา พิภพถามว่ารู้จักคนที่เพิ่งถูกยิงไปหรือเปล่า บอกว่ามันเป็นสายลับที่วายุ–บุตรส่งตัวมา เจตตกใจบอกว่าตนไม่รู้จัก มาร์กถามพิภพว่าจะจัดการกับเจตอย่างไรดี เจตตกใจลนลานอ้อนวอน...
“เสี่ยอย่าทำอะไรผมเลยนะ ผมรับรอง ผมจะไม่ปากโป้ง เสี่ยคือผู้มีพระคุณของผม ผมไม่เนรคุณ เสี่ยจะให้ผมทำอะไร ผมยอมทั้งนั้น”
พิภพจ้องหน้าเจตอย่างประเมินก่อนตัดสินใจ
ooooooo
ลินีนั่งรอพิภพอยู่นานจนกระวนกระวายใจ พนักงานจึงมาบอกว่าเสี่ยยังติดประชุมอยู่ถามว่าจะรอไหม เธอฝากให้บอกเสี่ยว่าตนมาก็พอ แล้วลุกไปใจคอไม่ดีนัก
พิภพกับมาร์กแอบดูอยู่ มาร์กรายงานว่าก่อนหน้านี้ตนเห็นลินีหายไปทางหลังร้านอยู่พักหนึ่ง
“อืม...ฉันเคยบอกแล้วใช่ไหมว่าสิ่งที่อันตรายที่สุดของผู้หญิงคนนั้นคือ...ความมั่นใจ มั่นใจว่าฉันจะโง่กว่ามัน” มาร์กถามว่าจะทำอย่างไรต่อดี “ไม่ต้องทำอะไร ฉันจะปล่อยให้มันเข้ามาติดกับเองแล้วจะส่งมันไปให้ไกลหูไกลตา ให้มันไปกับพวกผู้หญิงที่มันพยายามจะปกป้อง มันจะได้สำนึกว่าโลกนี้ผู้ชายเป็นใหญ่ และผู้หญิงอย่างพวกมันคือเหยื่อ...ไม่มีสายไอ้วายุบุตรทำให้เราไม่ต้องกังวล รีบติดต่อเอเย่นต์ นัดหมายวันส่งสินค้าลอตต่อไปให้เร็วที่สุด”
มาร์กรับคำ หลังจากนั้น ช้างก็บอกเจตให้เตรียมตัวไว้เสี่ยจะให้ไปขับรถ “ได้เงินแล้วก็รีบๆไปจัดการซะ อย่ามาลงแดงตอนทำงานนะมึง กูเอาตาย!”
“ครับเฮีย!” เจตรับคำ
ooooooo
น้ำฟ้าทำคะแนนกับกฤษฎาโดยมีโสนช่วยเต็มที่ เมื่อน้ำฟ้าไปบอกกฤษว่าคุณป้าโอเคเรื่องกองถ่ายปกของเมเปิ้ลแล้วกฤษดีใจมากถามว่าฟ้าทำได้ไง?
“ก็แค่อธิบายให้คุณป้าเข้าใจ อะไรก็ไม่สำคัญเท่าคำพูดของกฤษที่ได้ตกปากรับคำไว้ว่า ไม่ว่ากับใครก็เสียคำพูดไม่ได้ เพราะนั่นหมายถึง...ความน่าเชื่อถือในฐานผู้บริหารรุ่นต่อไปของเกาะตะวัน”
“แค่นี้จริงๆเหรอ?”
“จริงสิ คุณป้ารักกฤษมาก ท่านจะไม่มีทางทำในสิ่งที่ทำให้กฤษต้องเสียหาย”
กฤษรู้สึกดีขึ้นมาก น้ำฟ้านึกถึงคำพูดของโสนที่ว่า “หนูไปบอกกฤษตามที่ป้าบอก แล้วหนูก็จะกลายเป็นนางฟ้าในสายตาของกฤษ นางฟ้าที่มาช่วยแก้สถานการณ์ ช่วยส่งเสริมกัน ไม่ใช่นางร้ายที่มีแต่เรื่องเดือดร้อนรำคาญใจอย่างยัยเมเปิ้ล”
น้ำฟ้ายิ้มอย่างมีความหวัง...
ฝ่ายเมเปิ้ลแต่งตัวสวยเป็นพิเศษเตรียมไปสนามบิน ท่าทางกระวนกระวายขณะรอรถ เลยถูกคุณย่าถามประชดว่าใจไปถึงเกาะตะวันแล้วหรือไง? เมเปิ้ลบอกว่าขากลับจะกลับมาพร้อมพ่อแม่สามีในอนาคต ขณะกำลังคุยกันดีๆนี่เอง จิลลาก็มาทำเสียเรื่อง เข้ามาถามเมเปิ้ลว่าเมื่อไหร่ดรณ์จะโทร.มาหาตนสักที คุณย่าถามว่ามีอะไรหรือ
จิลลาตีโพยตีพายว่าดรณ์ขอเลิกกับตน และเมเปิ้ลสัญญาว่าจะรีบเคลียร์ใจให้ แต่ตั้งนานแล้วไม่เห็นดรณ์โทร.มาหา
คุณย่าหันขวับไปทางเมเปิ้ลทันที ทวงสัญญาที่เคยให้ไว้ เมเปิ้ลรีบบอกว่าสองคนนั้นยังไม่ได้เลิกกันเพียงแต่ดรณ์ขอเวลาสักพักทนคิดถึงไม่ไหวเดี๋ยวก็มาหากันเองแหละ จิลลายังคร่ำครวญหาว่าเมเปิ้ลไม่ช่วยจริง
แต่ที่เป็นประเด็นร้อนขึ้นมาก็คือ คุณย่าอ้างว่าเรื่องจิลลากับดรณ์พิสูจน์แล้วว่าสาวแก่กับเด็กหนุ่มไปกันไม่รอด ฉะนั้น เมเปิ้ลจะต้องแต่งงานกับตรัยคุณที่ตนหาให้ จิลลาจึงรู้สึกตัวรีบแก้กับคุณย่าว่า ที่จริงดรณ์แค่บอกว่าเราควรห่างกันสักพักเท่านั้น ทำให้คุณย่าแอบโล่งใจที่ดูจิลลาเริ่มมีสติขึ้นมาบ้างแล้ว
ooooooo
กว่าที่พีศทรรตจะพานางแบบออกจากออฟฟิศได้ก็ต้องปวดหัวกับความเจ้าอารมณ์เอาแต่ใจของน้ำผึ้ง เพราะพอเธอเห็นตมิสาอยู่ในรถเท่านั้นก็ไม่ยอมขึ้นรถซะงั้น
พีศทรรตแก้เผ็ด สั่งให้ออกรถเลย ทิ้งให้น้ำผึ้งยืนเหวออยู่ตรงนั้น เธอจึงรู้สึกว่าไม่น่าเลย ตะโกนขอโทษแต่ไม่มีใครได้ยินแล้ว ขณะน้ำผึ้งรู้สึกตัวเองผิด ตัวเองยังทำไม่ได้อย่างที่ตั้งใจ ยืนคว้างเหวออยู่อึดใจใหญ่ รถก็วกกลับมา
“คุณป้าคะ โอกาสที่สองหรือที่สามที่ห้า สำหรับคุณป้า มีไม่มากนะคะ” โตโต้เปิดประตูรถมาเรียก
“ขอบคุณสวรรค์ที่สุด โต้ ฉันรักแก” น้ำผึ้งดีใจเหมือน มีคนมาช่วยชีวิตไว้ โตโต้ติงว่าบอกผิดคนแล้ว น้ำผึ้งหันมองพีศทรรต เขาพูดด้วยสีหน้าเอือมระอาเบื่อหน่ายว่า
“ผมต้องการให้คุณกับตมิสาทำข้อตกลงเป็นพันธมิตรต่อกันทั้งต่อหน้าและลับหลัง อะไรที่เคยขุ่นข้องหมองใจกันขอให้ลืมมันไปเสีย มิฉะนั้น...”
พีศทรรตพูดไม่ทันจบ น้ำผึ้งก็สตรอเบอร์รี่ยกใหญ่ ยิ้มหวาน เสียงหวาน คำไพเราะ พรั่งพรูออกมากับตมิสาทั้งยังยอมขอโทษด้วย จนตมิสางงว่าทำไมป้าถึงยอมขอโทษตนง่ายๆแบบนี้
“เธอกับฉัน...เราสองคนต่างต้องการโอกาสอีกครั้งเพื่อแก้ตัว ถ้าไม่อยากอดตายไม่ใช่เหรอ” น้ำผึ้งถาม เป็นคำถามที่ทำให้ตมิสายอมรับและยอมขอโทษน้ำผึ้งด้วย
ooooooo
สิริมารู้จากพิภพว่าคืนนี้ลินีไม่มาหาเขาเพราะเธอไปที่เกาะตะวัน พิภพพลาดชิ้นปลามัน ก็บอกสิริมาว่าตนต้องตอบแทนเธอที่บอกเรื่องสายของวายุ แต่อย่างไรเสียลินีก็ไม่มีทางรอดเงื้อมมือตน
คืนนี้เองสิริมาก็ยอมเอาตัวเข้าแลกเพื่อให้เขาทำลายลินีประชดวายุ แต่หลังจากนั้นเธอก็โทร.หาธัญรดา บอกให้รู้ว่าพีศทรรตพาทีมงานไปที่เกาะตะวันเพื่อถ่ายแบบปกนิตยสารของเมเปิ้ล
เมื่อทีมงานของเมเปิ้ลไปถึงเกาะตะวัน วลัยมีอาการคลื่นไส้ เจ้าตัวคิดว่าคงเมาเรือแต่ก็อยากไปหาซื้อมือถือใหม่กับลินี รีบตามไปแม้จะรู้สึกพะอืดพะอม
น้ำฟ้าเดินมาต้อนรับคณะของเมเปิ้ลกับกฤษ เธอจับมือกฤษพูดให้กำลังใจในการจัดการต้อนรับครั้งนี้ เข้าไปกล่าวต้อนรับ เห็นทุกคนอึ้งที่เธอสนิทกับกฤษเกินพอดี เธอทำหน้าใสซื่อถามว่า
“ทำไมดูอึ้งๆกันคะ เพื่อนกันจับมือกันไม่
เห็นจะแปลกตรงไหน อีกอย่างกฤษกับคุณเมเปิ้ลก็ไม่ได้เป็นอะไรกัน อย่าโกรธกฤษเลยค่ะ กฤษไม่ได้ทำผิดอะไรต่อคุณเมเปิ้ล” พูดแล้วเห็นเพื่อนๆเมเปิ้ล
มองอย่างไม่พอใจ ก็ทำหน้าใสซื่อถามว่า “ฉันพูดอะไรผิดเหรอคะ ไม่เชื่อเหรอคะ งั้นคงต้องให้คุณเมเปิ้ลยืนยันกับทุกคนแล้วล่ะค่ะ ว่าความจริงเป็นยังไง”
ถูกน้ำฟ้าตีกันและฉีกหน้าถึงขนาดนี้ เมเปิ้ลบอกว่าตนกับกฤษไม่ได้เป็นแฟนกัน ทุกอย่างตนโกหกทั้งนั้น ไทเกอร์ปากเปราะถามกันเองว่า “นี่พี่เมเปิ้ลจนตรอกถึงขนาดนี้เลยเหรอครับ”
“คุณไทเกอร์คะ คนล้มอย่าข้ามค่ะ บก.กำลังจะทำให้เรื่องโกหกเป็นเรื่องจริง” หยาดทิพย์เบรก
“โอ๊ย...ชาติหน้าเหอะ ใครจะอยากมารักคนแก่ รักกันได้ไม่เท่าไหร่เดี๋ยวพี่เมเปิ้ลก็ตายแล้ว” ไทเกอร์ยังปากเสีย
เมเปิ้ลฉุนขาดปาของใส่ไทเกอร์ไล่ตีไล่ด่า “ไอ้ไทเกอร์ มานี่เลยฉันจะฆ่าแก!!” ร้อนถึงเพื่อนๆต้องช่วยกันห้าม
ทั้งสองถูกเพื่อนๆและทีมงานจับล็อกให้แยกจากกัน แต่ไทเกอร์ก็ยังพูดปาวๆว่าตนพูดความจริงและเมเปิ้ลก็ควรยอมรับความจริงว่า อายุห่างกันเยอะขนาดนี้ไม่มีทางเป็นไปได้ ดรณ์ยืนยันว่าเป็นไปได้ ให้ดูตนกับจิลลาเป็นตัวอย่าง
“ฟังฉันนะไอ้ไทเกอร์ ฉันยอมรับความจริง แต่ฉันไม่ยอมแพ้ เพราะฉะนั้นอย่ามาพูดบั่นทอนกำลังใจฉัน และทุกคนฟัง เมื่อออกจากห้องนี้ไป ห้ามใครพูดเรื่องนี้อีกแม้แต่คำเดียว และอย่าให้รู้ว่าใครเอาไปนินทา ไม่อย่างนั้นฉันไล่ออก เพราะถือว่าพูดเรื่องส่วนตัวในเวลางานเข้าใจไหม!”
เมื่อทุกคนรับทราบก็แยกย้ายกันไปทำงาน เมเปิ้ลก้าวเข้าหาไทเกอร์พูดใส่หน้า
“ดูฉันไว้ให้ดี ฉันนี่แหละจะสร้างประวัติศาสตร์ให้โลกนี้จดจำไว้อีกคนว่าฉันจะมีแฟนเด็ก! ใครก็ทำให้ฉันยอมแพ้ไม่ได้ โดยเฉพาะนังชะนีมารคอหอย!”
น้ำฟ้าเดินตามกฤษแจ ถามว่าเขาโกรธตนหรือ ตนพูดหรือทำอะไรผิดใช่ไหม กฤษบอกว่าเธอไม่ควรพูดเรื่องเมเปิ้ลกับตนต่อหน้าคนอื่นแบบนั้น
น้ำฟ้าบอกว่าทนไม่ได้ ยอมไม่ได้ที่จะให้คนอื่นเข้าใจว่าเขากับเมเปิ้ลยังเป็นแฟนกัน กฤษขอบใจที่เธอช่วยเหลือดูแลตนมาตลอดแต่บางครั้งมันมากเกินไป ทำให้น้ำฟ้าเสียใจน้ำตาซึม กฤษรีบขอโทษบอกว่าตนไม่ได้ตั้งใจ
แต่น้ำฟ้าก็ทำให้เป็นเรื่องขึ้นมาจนได้ หาว่ากฤษแคร์แต่ความรู้สึกของเมเปิ้ลแต่ไม่แคร์ความรู้สึกของตนเลย ถามว่าเขายังรักเธออยู่ใช่ไหม เขาอยากให้เธอมาที่นี่เพื่อจะได้ใกล้ชิดกันใช่ไหม เขาไม่ได้อยากลืมเธอใช่ไหม โกหกตนใช่ไหม
น้ำฟ้าร้องไห้วิ่งออกไป กฤษไม่สบายใจรีบวิ่งตาม น้ำฟ้าวิ่งไปทางที่ทีมงานเตรียมงานอยู่ กฤษวิ่งตามร้องเรียกและขอโทษ เมเปิ้ลยืนมองนึกในใจว่ามารยาอะไรอีก
แล้ววิ่งตามไปอีกคน
ooooooo
ที่เกาะตะวันในวันนี้ เหมือนเป็นวันโลกาวินาศ นอกจากเรื่องกฤษกับเมเปิ้ลและน้ำฟ้าแล้ว ยังมีเรื่องของพีศทรรตที่ถูกธัญรดาพาญาดามาก่อกวนด้วย
ธัญรดาอ้างว่าตนมาคุยกับเจ้าหน้าที่รีสอร์ตที่นี่เลยพาญาดามาพักผ่อนด้วย พีศทรรตไม่พอใจกลัวลูกเรียนไม่ทันเพื่อน ทั้งคู่โต้เถียงกันตามเคย ธัญรดาโมโหถามว่าเขาอารมณ์เสียเรื่องอะไรถึงพาลมาลงกับตนและลูก หรือไม่พอใจที่ตนพาลูกมาขวางเวลาจู๋จี๋ของเขา
เมอร์ดี้ตัวแสบ เห็นธัญรดาก็รู้ว่าเป็นเมียเก่าของพีศทรรต เลยแกล้งยั่วอ้อนพีศทรรตให้ไปช่วยดูการแต่งหน้าของตนด้วย พีศทรรตบอกธัญรดาว่า บอกแต้วด้วยว่าให้พาญาดามาหาตน เธอจะได้ไปคุยงานสะดวกถ้ามาคุยงานจริงๆ แล้วเขาก็ถูกเมอร์ดี้ควงแขนไป
“สันดานเจ้าชู้มันเปลี่ยนไม่ได้จริงๆ ดี! จะเล่นให้กระเจิงทั้งนังน้ำผึ้ง ทั้งนังเมอร์ดี้เลย!” ธัญรดาจิกตาคำราม
ไม่เพียงเท่านั้น ตรัยคุณที่มีอะไรกับไทเกอร์ ก็ตามมาถึงเกาะตะวัน ทำทีคุยงานกันแล้วชวนไป “กินข้าว” กัน
ยิ่งกว่านั้นคือ วายุทำทีเป็นนักท่องเที่ยวไปเกาะแกะอยู่แถวกองถ่าย ถูกลินีประชดว่าทำไมไม่พาสิริมามาด้วยล่ะ วายุบอกว่าสิริมาออกไปจากชีวิตตนแล้ว
ที่แท้วายุต้องการมาเตือนลินีไม่ให้ไปยุ่งกับพิภพเพราะเขาไม่ได้โง่อย่างที่เธอคิด อย่าคิดว่ามันไม่รู้ว่าเธอทำอะไร ย้ำว่า
“คุณกำลังทำอะไรโง่ๆ เอาตัวเองไปเสี่ยงอันตรายแบบนี้ไม่ใช่เรื่องฉลาด คุณควรจะปล่อยให้เป็นหน้าที่ของตำรวจ ไปบอกเพื่อนที่มูลนิธิของคุณด้วยอย่าเข้าไปยุ่ง”
แต่ไม่ได้ผล ลินีบอกว่ามีทางเดียวที่เขาจะห้ามตนได้คือจับไปมัดมือมัดเท้าขังไว้เท่านั้น วายุมองอย่างเหนื่อยใจกับความดื้อรั้นของเธอ
แต่คนที่โชคดีมีความสุขที่สุดคือวลัย ที่เป้ตามมาง้อถึงเกาะตะวันในเวลาที่เธอกำลังคลื่นไส้อาเจียนทั้งวันพอดี!
ooooooo
น้ำฟ้าวิ่งหนีไปทางท่าเรือ กฤษร้องเตือนว่าอย่าเพิ่งไปอย่าเพิ่งขับเรือตอนนี้ เธอย้อนถามว่าแล้วจะให้ไปตอนไหนไม่ว่าช้าหรือเร็วตนก็ต้องไปจากชีวิตเขาเหมือนกัน เพราะเขาเลือกผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่ตน
เมื่อห้ามไม่ฟังกฤษจึงพุ่งเข้าไปจับมือ น้ำฟ้าทำเป็นสะบัดแล้วเหยียบพลาดตกน้ำหายไป กฤษตกใจกระโดดลงไปช่วย
“ไม่มีทาง...น้ำฟ้าไม่มีทางจะว่ายน้ำไม่เป็น ลูกทะเลต้องว่ายน้ำเป็นสิ ใช่...มารยา มันคือมารยา!!”
เมเปิ้ลคิดและยืนลุ้นอยู่บนสะพานด้วยความหมั่นไส้และโกรธสุดๆ
ทั้งกฤษและน้ำฟ้าจมน้ำหายไปนาน พอกฤษโผล่ขึ้นมาเมเปิ้ลตะโกนถามว่าลงไปทำไม ตกลงไปได้เดี๋ยวก็โผล่ขึ้นมาได้ กฤษตะโกนบอกว่า “ฟ้าว่ายน้ำไม่เป็น!”
“เวร! ช่วยด้วย...ช่วยด้วย มีคนตกน้ำ ช่วยด้วย!!” เมเปิ้ลตะโกนขอความช่วยเหลือ ก็พอดีกฤษพาร่างน้ำฟ้าโผล่พ้นน้ำพาว่ายกลับมาที่ฝั่ง “ขึ้นมาแล้ว ขึ้นมาแล้ว!!” เมเปิ้ลตะโกนอย่างตื่นเต้นแล้ววิ่งอ้าวไปดูกฤษกับน้ำฟ้าที่ชายหาด
กฤษอุ้มน้ำฟ้าขึ้นมาผายปอดและกอดไว้อย่างห่วงใย พร่ำบอกว่าอย่าเป็นอะไรนะ...อย่าเป็นอะไร...
เมเปิ้ลกับลินียืนดูอยู่ ต่างรู้สึกเหมือนกันถึงความผูกพันของทั้งสอง เมเปิ้ลถามลินีว่า
“ฉันเป็นอีแก่ที่มาทีหลัง คงต้องพิจารณาตัวเองหรือเปล่า” ลินีฟังแล้วมองเมเปิ้ลอย่างสงสารเพื่อนที่สุด
แล้วทั้งวลัยและน้ำฟ้าก็ถูกนำตัวลงเรือสปีดโบ๊ต
ไปส่งโรงพยาบาล โดยมีกฤษกับเป้ประคองคนของตัวเองไม่ห่าง
ooooooo
การถ่ายปกของนางแบบต่างวัยเริ่มขึ้นแล้ว ชาโนเตรียมถ่าย บอกนางแบบทั้งสองว่า
“เอามือโอบกันไว้นะครับ ท่าทางดีต่อกัน แต่ในใจไม่ใช่ แสดงออกทางแววตาเยอะๆครับ”
เจ๊ฟูกำกับอารมณ์ของทั้งสองที่คิดแย่งผู้ชายคนเดียวกัน พอถ่ายชุดแรกเสร็จ เปลี่ยนชุดไปถ่ายใหม่เสร็จแล้ว ขณะน้ำผึ้งลงจากโขดหิน ถูกเมอร์ดี้แกล้งขัดขา
จนตกลงในหลืบ ทุกคนตกใจ โดยเฉพาะพีศทรรตตกใจกว่าเพื่อนรีบลงไปดู ร้องเรียกจนเจอแล้วพาน้ำผึ้งขึ้นมา เมอร์ดี้แกล้งทำเป็นห่วงใยถามว่าเป็นอย่างไรบ้าง เจ็บตรงไหนหรือเปล่าและขอโทษ
ทั้งที่น้ำผึ้งเจ็บระบมไปทั้งตัวแต่ก็ทำเข้มแข็งบอกว่าไม่เป็นอะไร เมื่อพาไปนั่งที่มุมแต่งตัว เมเปิ้ลถามน้ำผึ้งว่าโอเคไหม เมเปิ้ลเห็นน้ำผึ้งมองเมอร์ดี้ที่นั่ง
ให้ช่างเซ็ทผมทำไม่รู้ไม่ชี้ ก็รีบลากเพื่อนออกไป
พอเมเปิ้ลพาน้ำผึ้งเข้าห้องพักพ้นจากสายตาคนอื่นเท่านั้น น้ำผึ้งก็ครวญครางอย่างเจ็บปวด
“พอตอนนี้ล่ะมาทำเป็นร่างจะแหลก ทีเมื่อกี๊ล่ะปากแข็ง” เมเปิ้ลหมั่นไส้
“ก็ฉันไม่อยากให้เด็กนั่นตีปีกดีใจที่มันแกล้งฉันสำเร็จนี่!”
หลังจากช่วยทายาหม่องที่เอาของคุณย่ามาให้น้ำผึ้งเกือบทั้งตัวแล้ว เมเปิ้ลถามว่าจะให้ตนช่วยจัดการเด็กนั่นยังไงไหม
“อย่าเลย ปล่อยมันเถอะ ฉันไม่อยากผิดสัญญา
ที่ให้ไว้กับคุณพีศ ทั้งต่อหน้าและลับหลัง ฉันต้องปรองดองกับคนที่เคยเป็นศัตรูให้ได้ ต่อให้มันจะร้ายใส่ฉันยังไงก็ตาม”
“สวยอ่ะ!!” เมเปิ้ลอุทานทึ่ง น้ำผึ้งพูดต่อให้อย่างภูมิใจว่า “ที่สุดอ่ะ” แล้วก็ช่วยกันทายาหม่องช่วยกันนวดต่อ
เมเปิ้ลถามน้ำผึ้งว่าความรักของเธอกับคุณพีศยังมีความหวังไหม น้ำผึ้งตอบอย่างมั่นใจว่า
“ร้อยเปอร์เซ็นต์ ไอ้คุณพีศน่ะ เป็นพวกปากแข็งแต่ใจอ่อน ฉันรู้ว่าจริงๆแล้ว เขาไม่ได้อยากเลิกกับฉันหรอก แต่คงต้องการดัดนิสัยเสียๆ ของฉันเลยทำแบบนี้ แล้วก็ได้ผล ฉันอยากเปลี่ยนแปลงตัวเอง ไม่ใช่เพื่อเขาเสียทั้งหมดหรอก เพื่อชีวิตที่ดีกว่าของฉันด้วย แล้วของแกล่ะ เออ...หายกันไปไหนไม่เห็นทั้งเด็กแกกับชะนีเด็กนั่น”
“น้ำฟ้าตกน้ำ กฤษฎากระโดดลงไปช่วยขึ้นมาได้ก็ผายปอด ปฐมพยาบาลแล้วรีบพาไปโรงพยาบาลพร้อมกับนังวลัยแล้วก็พี่เป้” แล้วก็ปรารภอย่างท้อใจว่า ตนคงต้องยอมแพ้ เพราะคงเอาชนะใจกฤษไม่ได้ พูดอย่างทำใจแล้วว่า “น้ำฟ้าต่างหากที่คู่ควรกับกฤษ ไม่ใช่ผู้หญิงบนคานทองอย่างฉัน”
น้ำผึ้งร้องลั่นว่าไม่ได้ แล้วยกตัวอย่างพวกดาราหญิงดังๆ ที่มีสามีเด็กบางคนอายุห่างกันถึง 30 กว่าปี แม้แต่จิลลาก็ใช่ ฉะนั้นอย่าคิดว่าเป็นไปไม่ได้
“ที่เป็นไปได้เพราะสองคนใจตรงกัน แต่ของฉันไม่ใช่...ฉันเหนื่อย...” เมเปิ้ลน้ำตาซึมจนน้ำผึ้งกอดปลอบ
ooooooo
เมอร์ดี้แต่งตัวเสร็จก็ทำเป็นนางแบบมืออาชีพโวยวายว่าถึงเวลาแล้วน้ำผึ้งหายไปไหนเดี๋ยวแดดไม่สวยก็จะถ่ายไม่ได้ แต่ที่แท้พีศทรรตไปตามแล้ว
พีศทรรต ตามน้ำผึ้งจากห้องเมเปิ้ลมาได้ก็พากันเดินมาตามทางเดินในรีสอร์ต แต่น้ำผึ้งเจ็บระบมไปทั้งตัวจนเดินไม่ถนัด เขาจึงให้เกาะแขนเดินไป ระหว่างนั้น พีศทรรตขอบคุณเธอที่รักษาสัญญาเพราะตนเห็นว่าเธอตกลงไปเพราะถูกเมอร์ดี้ขัดขาแต่เธอก็ไม่โวยวายเอาเรื่อง พูดขำๆว่า ถ้าเป็นเมื่อก่อนมีหวังระเบิดลงแน่
“คุณพ่อขา...” เสียงใสๆ ของญาดาร้องเรียกแล้ววิ่งมาหา ข้างหลังญาดามีธัญรดาตามมาด้วย เธอบอกพีศทรรตหน้าตึงว่า ฝากลูกก่อนตนจะไปคุยงาน นัด
ดินเนอร์ด้วยกันหนึ่งทุ่มเพราะ “ลูกอยากทานข้าวพร้อมหน้า พร้อมตากันพ่อแม่ลูก”
“โอเค” พีศทรรตรับคำแล้วจะพากันไปที่กองถ่าย แต้วขอไปดูด้วย พีศทรรตบอกให้น้ำผึ้งเกาะแขนตนไป ญาดาถามว่าทำไมต้องจับแขนคุณพ่อด้วย พีศทรรตบอกว่า พี่เขาเจ็บขาเดินไม่ค่อยได้ต้องช่วยพยุง แต้วจึงจูงญาดาไป
ฝ่ายวายุมาทั้งทีก็ไม่ให้เสียเที่ยว แอบเข้าไปในห้องนอนของลินี แกล้งพูดยั่วหยอกล้อเธอ โดนทุบโดนถองก็วิ่งไล่กันรอบห้อง
วิ่งไล่กันจนเหนื่อยก็หย่าศึกนั่งหอบ ลินีขู่ว่าจะแจ้งความ กฤษท้าว่าเอาเลยตำรวจจะได้สอบปากคำคนทั้งรีสอร์ตให้วุ่นวายกันหมด เล่นกันจนเหนื่อยแล้ววายุจึงบอกเธอกับเมเปิ้ลที่อยู่ห้องติดกันได้ยินเสียงโครมครามจึงมาดู วายุบอกว่า
“ผมตั้งใจจะมาอยู่กับคุณลินีเพื่อเฝ้าดูเธอไม่ให้ไปไหน เพราะผมต้องการกันเธอออกจากเรื่องอันตราย”
“เรื่องอันตราย!!” เมเปิ้ลทวนคำงงๆ
“คุณลินีเธอกำลังจะไปพบนายพิภพเพื่อให้แน่ใจว่าเข้าถึงตัว ในขณะที่มีการส่งสินค้าของแก๊งค้าผู้หญิงข้ามชาติ นายพิภพจะได้ดิ้นไม่หลุด” เมเปิ้ลหันด่าลินีว่าจะบ้าหรือ ลินีโต้ว่าไม่ใช่เรื่องของใครทั้งนั้น
“แต่แกเป็นเพื่อนฉัน ตำรวจจะมีไว้ทำไม แกไม่ต้องไปไหนเลยนะ อยู่ที่นี่” ลินีโวยวายว่าเธอไม่เข้าใจ “ไม่ เข้าใจและไม่สนใจด้วย คุณวายุ จัดการ!” เมเปิ้ลสั่ง แล้วทั้งสองก็ช่วยกันจับลินีมัดขังไว้ในห้องน้ำ
ooooooo
หลังจากการถ่ายทำเสร็จ ทุกคนต่างเก็บของ หยาดทิพย์ประกาศเชิญทุกคนไปรับประทานอาหารที่ห้องอาหาร แต่ตมิสาหายไป โตโต้บอกว่าไปเข้าห้องน้ำ
แต่ที่แท้ตมิสากับโตโต้แอบเอามือถือของเมอร์ดี้ในกระเป๋าถือที่ฝากโตโต้ไว้ไปเปิดดูหาคลิปที่เมอร์ดี้ถ่ายรูปน้ำผึ้งอยู่
น้ำผึ้งเร่งพีศทรรตให้ไปทานข้าวพร้อมหน้าพร้อมตา กับครอบครัวบอกว่าป่านนี้รอกันแย่แล้ว พีศทรรตเรียกเมอร์ดี้บอกว่ามีเรื่องจะคุยระหว่างเธอกับน้ำผึ้งตามทางไปห้องอาหาร แต่เดินไปยังไม่ทันไรทั้งสองก็มีปากเสียงกัน พีศทรรตตัดบทว่างั้นไม่ต้องไปโรงอาหารแล้ว คุยกันตรงนี้เลย
กฤษฎาพาน้ำฟ้ากลับมาพักที่บ้านมีโสนคอยดูแลอยู่ด้วย เขาบอกแม่ว่าจะพาไปส่งที่บ้านก็ไม่ยอมไป เดโชถามว่าแล้วพ่อกับแม่รู้เรื่องหรือยัง น้ำฟ้าทำเสียงอ่อยว่าเป็นความผิดของตนที่เดินลื่นตกไปเอง แต่พออยู่ลำพังกับโสน น้ำฟ้าก็เล่าอย่างเจ้าเล่ห์ว่า
“หนูเห็นยัยเมเปิ้ลเดินมา หนูเลยตั้งใจทำเป็นลื่นตกไปเองค่ะคุณป้า” โสนตกใจอุทานว่าแต่หนูว่ายน้ำไม่เป็นนะ “หนูรู้ดีค่ะว่ากฤษจะต้องลงไปช่วยหนู กฤษไม่มีทางปล่อยให้หนูเป็นอันตรายแน่นอน หนูยอมแลกค่ะคุณป้า เพราะหนูรักกฤษมาก และหนูจะไม่ยอมเสียกฤษให้กับผู้หญิงคนนั้น!!”
กฤษเดินมาได้ยินทั้งหมด เขาอึ้ง คิดไม่ถึงว่า ทั้งหมดนั้นเป็นแผนของน้ำฟ้าโดยมีโสนรู้เห็นเป็นใจด้วย!
ooooooo
