ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

เรือนกาหลง

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

ช่วงหายเงียบไป ลูกน้องออกตามหาทั้งคืน พบนอนจมกองเลือดอยู่จึงพากลับเรือน แต่ไม่รู้ว่าใครเป็นคนฟัน

“ฉัน ว่าไม่ผิดฝีมือนังกาหลง ก่อนหน้านั้นมันเข้าไปเล่นงานพ่อกับพี่โชติ แล้วที่พวกมันมองไม่เห็นพ่อเพราะผีนังกาหลงมันบังตา” อบเชยเล่าอย่างแค้นใจ แม่น้อยบอกให้หยุดโทษให้ร้ายคนอื่น แล้วหันกลับมามองตัว ดีชั่วอยู่ที่ตัวทำ

“ช่วย ข้าด้วย...ข้าไม่อยากตาย...” ช่วงร้องขอความช่วยเหลือเสียงแผ่วโผย แม่น้อยหันมองบอกช่วงว่าจะช่วยบรรเทาให้หายดี แต่ให้คำมั่นได้ไหมว่าจะหยุดทำชั่ว คิดก่อกรรมดี ช่วงบอกว่ายอมแล้ว จะไม่คิดชั่วทำเลวแล้ว แต่พอแม่น้อยบอกว่า หลังจากหายดีแล้วตนจะส่งตัวให้ทางการ ทำให้ช่วงชะงักตกใจ

“ฉันรักพี่ อยากให้พี่รอด เป็นบัวพ้นน้ำ ได้รู้ในผิดที่ตัวทำ รับกรรมในชาตินี้ เบากว่าไปทนเวรในขุมนรกเมื่อตายไป”

“แม่เป็นเมียประสาอะไรจะจับผัวส่งให้ไปทรมาน” อบเชยไม่พอใจ

ถูกแม่น้อยตบฉาดหนึ่งด่าอบเชยว่าเป็นบัวใต้โคลน ระบายความอัดอั้นว่า

“พอ เสียที ถ้าไม่รู้ตัว เอ็งก็ต้องรับกรรมอย่างพ่อเอ็ง ที่แม่เก็บพ่อเอ็งไว้ หวังใจให้เอ็งดูเป็นเครื่องเตือนใจ อย่าริฝันเฟื่องหลอกตัวเองอยู่ร่ำไป ความจริงความเจ็บปวดมันอยู่ตรงหน้า!!” พูดจบแม่น้อยเดินออกไปเลย อบเชยหันบอกช่วงว่า

“พ่อไม่ต้องกลัวนะ ฉันจะรักษาให้พ่อหาย พ่อจะได้หนีไป”

“อบเชย...” ช่วงพูดอย่างอ่อนแรงแต่แววตาเคียดแค้น “เอ็งไปขุด...ศพมันเผา...เผามัน!”

ooooooo

กาหลงเอาของไปวางแล้วขึ้นเรือน ไม้บอกว่าแม่บ่นอยากเจอให้กาหลงไปนั่งคุยแล้วตัวไม้เองก็ไปขนข้าวเปลือกมาให้แม่กลอยกับน้องๆเก็บไว้กิน

“แม่ จ๋า...กาหลงมาหาแม่แล้วจ้ะ” กาหลงเรียก แต่แม่กลอยมองไม่เห็นกาหลง จนเมื่อกาหลงเข้าไปจับมือ ครู่หนึ่งแม่กลอยจึงเห็นกาหลง ทำให้กาหลงยิ่งใจเสีย บอกแม่ว่า “ฉันบุญลดลงเสียแล้ว แม่ถึงไม่เห็นฉัน แต่ขอให้แม่รู้ไว้ว่าฉันอยู่กับแม่ไม่ทิ้งแม่ไปนะจ๊ะ”

แม่กลอยบอกกาหลงว่าอยากไปวัด อยากทำบุญ กาหลงดีใจมาก บอกแม่ว่า

“ปลื้ม ใจจริงที่ได้ยินคำนี้ ผลบุญช่วยหนุนนำให้แม่พบสิ่งดีงาม ถึงเราไม่เห็นผลเมื่อนี้ แต่เราก็รู้สิ้นว่ามันมีอยู่จริง” แม่กลอยยิ้มดีใจพร้อมที่จะไปทำบุญกับกาหลง กาหลงขอไปเตรียมของให้แม่ถวายพระ แต่พอลุกขึ้น แม่กลอยมองตามปรากฏว่าไม่เห็นร่างกาหลงทำให้แม่กลอยคิดอะไรบางอย่าง

กาหลง มาบอกชบาให้ไปหาชุดงามๆแล้วเช็ดตัวผลัดผ้าให้แม่ ส่วนกาเหว่าให้ไปจุดเตาทำครัว ชบาบอกกาหลงว่าดีใจจริงๆที่แม่อยากไปวัด แม่กลอยได้ยินลูกๆ พูดกันก็น้ำตาไหล ทั้งรักและสงสารลูกอย่างที่สุด...

ooooooo

โชติหลบอยู่ที่ชายป่า สิงมารายงานว่าจ้างคนไปสืบความที่เรือนแล้วผู้ใหญ่ยังไม่ตายรักษาตัวอยู่ที่เรือน

“เอ็งเตรียมเดินทางได้แล้ว!” สิงถามว่าจะไปไหน โชติกระชับดาบแต่ไม่ตอบ

ฝ่าย อบเชยรับคำสั่งของช่วงแล้วก็พาลูกน้องช่วงไปขุดหาศพกาหลงที่ใต้ถุนเรือน เพื่อจะเอาไปเผา แต่ลูกน้องช่วงขุดอย่างไรก็ไม่เจอ ติงว่ากาหลงจะเอาศพมาฝังที่นี่ได้ยังไงเพราะนี่เป็นเรือนนอน

“เพราะมันคง คิดหลอกพวกโง่อย่างเอ็ง คิดว่าใครๆไม่เอะใจสงสัย เรือนนอนนี่แหละต้องเป็นเรือนตายของมัน เร่งขุด!” อบเชยสั่งลูกน้องช่วง ขุดจุดนี้ จุดนั้น จุดโน้น จ้องเขม็งลุ้นให้เจอศพกาหลง

ส่วนแม่น้อยเมื่อ ช่วงรับปากว่าจะเลิกทำชั่วก็ให้เผื่อนต้มยารักษาช่วง แม่น้อยเข้ามาถามช่วงว่าถูกใครทำร้าย ช่วงบอกว่าโชติ แม่น้อยตกใจ ช่วงจึงเล่าว่า

“กาหลงมันลวงตา ให้ลูกคิดว่าข้าเป็นผี มันจึงฟันข้า” แม่น้อยบอกว่านี่แหละกรรม

“ใช่...มันเป็นกรรม” ช่วงนึกถึงตอนที่ถูกโชติฟันยอมรับอย่างสะเทือนใจ

แต่พอแม่น้อยบอกว่า หวังว่าช่วงจะเข้าใจและยอมรับกฎแห่งกรรมได้แล้ว ช่วงกลับนิ่ง และยิ้มเจ้าเล่ห์

เผื่อนกับงามถือถ้วยยาเข้ามา แม่น้อยถามว่าอบเชยไปไหน ทั้งสองอึกอัก ช่วงตอบแทนว่า “ไปเรือนกาหลง” แม่น้อยตกใจถามว่าอบเชยไปเรือนกาหลงทำอะไร ไประรานอะไรอีก บ่นว่าอบเชยไม่เคยเชื่อฟังตนแม้แต่น้อย

“แต่มันฟังข้า...มันเชื่อข้า!”

พอรู้ว่าอบเชยไปเรือนกาหลงตามคำสั่งช่วง แม่น้อยปาถ้วยยาทิ้ง ต่อว่าช่วงอย่างโกรธจัดว่าตัวเองอัปรีย์ยังไม่พอ ยังลากลูกให้ต่ำทรามลงไปอีก!! ถูกช่วงตวาดว่า “เอ็งเป็นเมีย เอ็งชักจะเหิมเกริมมากไปแล้ว!”

“ฉันยอมอ่อนข้อให้พี่ หวังใจให้พี่รู้ผิด แต่ตอนนี้ฉันแจ้งใจแล้วว่า พี่กับฉัน ศีลไม่เสมอกัน พี่อยู่ของพี่ไปแล้วกัน ฉันจะไปตามทางของฉัน”

“แม่ทิ้งพวกฉันไปไม่ได้!!” โชติโพล่งเข้ามา แม่น้อยเห็นโชติบอกว่ามาก็ดีแล้ว ถามว่าลูกยอมรับผิดแล้วใช่ไหม “ฉันจะกลับมาแก้แค้นให้พ่อ!!” โชติตอบแทบเป็นตะคอก

“แม่ทำได้แค่เบ่งเอ็งออกมา ไม่อาจเอื้อมสอนใจเอ็งได้เลย!” แม่น้อยเสียใจหันจะไปเข้าห้องเก็บของ โชติตะโกนเรียกแม่น้อยแล้วเหลียวหาอบเชยถามว่า อบเชยไปไหน เผื่อนกับงามจำต้องบอกว่าไปเรือนกาหลง...

ooooooo

ชบาเช็ดตัวเปลี่ยนผ้าให้แม่กลอยเสร็จ กาหลงชมว่าวันนี้แม่สวยที่สุด แล้วช่วยประแป้งให้ ชมว่า กายงาม ใจงาม แม่งามที่สุดในสามโลก

แม่กลอยบอกว่าเกิดชาติหน้าฉันใดขอให้เป็นแม่ลูกกันอีก

“ไม่ต้องรอชาติหน้า ชาตินี้แม่เป็นแม่ฉัน และอยู่กับพวกฉันไปอีกนานโข” กาหลงกอดแม่ไว้ด้วยความรัก แม่กลอยกอดกาหลง เอ่ยขอดอกบัวไหว้พระชาติหน้าจะได้งามดั่งดอกไม้ กาหลงบอกว่า “ฉันจะไปเก็บบัวที่บึงหน้าเรือนฉันให้จ้ะ”

แม่กลอยบอกว่าเคยทำไม่ดีกับกาหลง อโหสิให้ด้วย กาหลงไม่มีอโหสิให้เพราะตนไม่เคยเคืองแม่ รู้ว่าสิ่งที่แม่ทำแม่หวังให้ตนดี บอกแม่กลอยรอสักครู่ ตนจะไปเก็บดอกบัวมาให้

แต่พอลงเรือนถูกแดดจ้ากาหลงก็แทบไม่เห็นร่างตัวเอง ทำให้ยิ่งทุกข์ใจ

พุดจีบมาหากาหลงที่เรือน เห็นอบเชยกำลังบัญชาให้ลูกน้องช่วงขุดหาศพกาหลงที่ใต้ถุนเรือนจึงเข้าห้ามว่าอบเชยไม่มีสิทธิ์ทำอะไรในเรือนกาหลง

“ข้ารู้ว่าเรือนใคร แต่นังกาหลงมันเล่นงานพี่ข้า

พ่อข้า ข้าจะฆ่ามัน!”

“ฉันจะไม่ยอมทั้งสิ้น อย่ามาทำร้ายกาหลง” พุดจีบแข็งกร้าว

อบเชยให้พุดจีบเข้ากับพวกกับตนเสีย หลอกล่อว่าถ้ากำจัดกาหลงได้ไม้ไม่มีใครพุดจีบก็จะได้ครองใจไม้ ถูกพุดจีบตบหน้าด่า “ขมองเอ็งมันมีแต่กิเลสตัณหาราคะ อย่าริหมายว่าฉันจะคิดชั่วอย่างเอ็ง!”

“เอ็งอยู่ข้างมันก็เป็นศัตรูข้า” อบเชยพุ่งเข้าตบพุดจีบทันที นวลกระโจนเข้าช่วยพุดจีบ แต่อบเชยก็สู้สุดฤทธิ์

กาหลงกลับเรือนเพื่อเก็บดอกบัวให้แม่ ลูกน้องช่วงเห็นกาหลงก็วิ่งหนีกันกระเจิง กาหลงตวาดให้อบเชยหยุด ไล่ให้ออกไปจากเรือนตนไปเดี๋ยวนี้

อบเชยไม่ถอย คว้าจอบสู้ แต่เพราะกาหลงแทบไม่มีพลังเหลืออยู่จึงทำอะไรอบเชยไม่ได้ พุดจีบกับนวลจึงเข้าไปช่วยแต่ถูกโชติกับสิงเข้ามาดึงตัวออก

โชติเห็นพุดจีบจะเข้าลวนลามถูกกาหลงตะโกนไม่ให้ยุ่งกับพุดจีบ โชติถามอบเชยว่าหาศพกาหลงเจอหรือยัง พอรู้ว่ายังไม่เจอก็หันไปคาดคั้นกับพุดจีบว่าศพกาหลงอยู่ที่ไหน แม้พุดจีบจะรู้เพราะเคยเห็นกาหลงจับมือกับศพตัวเองที่ใต้ถุนเรือนแต่บอกโชติว่าไม่รู้

พุดจีบถูกโชติตบจะให้บอกที่ซ่อนศพกาหลงให้ได้ กาหลงรวบรวมพลังเข้าช่วยพุดจีบก็ถูกโชติเอาเขี้ยวเสือลงอาคมขู่ไม่ให้เข้าใกล้ เมื่อพุดจีบยืนกรานว่าตนไม่รู้ โชติขู่จะฆ่าให้ไปอยู่กับกาหลง ทำให้กาหลงเป็นห่วงพุดจีบตัดสินใจจะบอกที่ซ่อนศพตัวเอง แต่พอดีพวกไม้วิ่งเข้ามา โชติตกใจเมื่อเห็นพวกไม้มากันหลายคน

“ปล่อยตัวพุดจีบ!” ไม้สั่ง โชติอ้างว่าตนจะทำลายศพกาหลงเพื่อความสุขของชาวบ้าน ไม้โต้ว่าโชติคิดฆ่ากาหลงเพื่อเอาตัวรอดต่างหาก ถูกโชติย้อนเย้ยว่าตนจะกลัวทำไมในเมื่อกาหลงกำลังหมดฤทธิ์แทบมองไม่เห็นตัวอยู่แล้ว บอกไม้ว่าอย่าได้ยื้อเวลา เร่งให้พุดจีบบอกมาว่าศพกาหลงอยู่ไหน

กาหลงไม่มีทางเลือก กำลังจะบอก ก็พอดีเพชรปามีดปักแขนโชติจนมันสะดุ้ง พุดจีบฉวยโอกาสสลัดตัวออกมารีบเข้าไปดูแลกาหลง โชติโดนมีดปักแขนบาดเจ็บ จึงพาอบเชยกับสิงหนีไป

ไม้จะตามแต่เป็นห่วงกาหลงจึงกลับมาดูแล มีแต่เพชร โขง จอกกับดำที่วิ่งไล่ตามโชติไป

เหตุที่ไม้ เพชร โขง จอก และดำ ตามมาช่วยกาหลงกับพุดจีบได้ทัน เพราะเพชรได้ข่าวว่าโชติกลับมาแล้วและเวลานี้ก็ไปที่เรือนกาหลงห่วงว่ามันจะไปบุกเผาเรือนกาหลง และจันก็กระหืดกระหอบมาบอกไม้ว่าอบเชยพาพวกไปขุดหาศพกาหลงที่เรือน ทั้งหมดจึงพากันวิ่งไปที่เรือนกาหลง จึงช่วยกาหลง พุดจีบกับนวลไว้ได้ทัน

ooooooo

แม่กลอยและชบารอดอกบัวจากกาหลงแต่นานจนผิดสังเกต แม่กลอยบอกให้ไปรอที่วัดก็แล้วกัน ชบากับกาเหว่าจึงช่วยกันจะพาแม่กลอยไปวัด กาหลงกลับมาก็ให้ตามไปเจอกันที่วัด

แต่เมื่อพาแม่กลอยมาถึงชานเรือน แม่กลอยบอกให้กาเหว่าไปเอาเงินที่จะถวายพระในห้อง บอกให้ชบาไปช่วยน้องหา แล้วแม่กลอยก็กระเถิบไปที่ริมเรือนจะกลิ้งตัวให้ตกเรือน แต่กลิ้งไปไม่ได้เพราะชายผ้าโจงเกี่ยวตะปู แม่กลอยพยายามดึงจนหลุดแล้วกลิ้งลงไป พอดีกาหลงกับพวกไม้กลับมาถึง กาหลงวิ่งมาแต่ห้ามไม่ทันร่างกลอยกลิ้งตกลงมาแน่นิ่ง
กาหลง ชบา และกาเหว่าวิ่งไปกอดศพแม่กลอยร้องไห้แทบขาดใจ...

เพชร โขง จอกและดำไล่ตามไปไม่เห็นโชติเจอแต่ยายมากับตาสร ถามว่าเห็นโชติไหม สองผัวเมียบอกว่าไม่เห็นใครสักตัว! ทันใดนั้นเองจันวิ่งมาบอกว่า แม่กลอยกลิ้งตกเรือนฆ่าตัวตาย และไม้เอาศพไปวัดแล้ว

พวกเพชรไปถึงวัดไม่เห็นศพแม่กลอย เฟื้องชี้ไปที่มุมหนึ่งจึงเห็นศพแม่กลอยวางอยู่บนเสื่อ

ที่แท้กาหลงต้องการให้แม่ได้ใส่บาตรตามที่ตั้งใจไว้ นิมนต์หลวงพ่อมาแล้วประคองร่างแม่กลอยให้นั่งจับมือใส่บาตร บอกแม่กลอยว่า

“แม่จ๋า...กาหลงพาแม่มาวัดแล้ว หลวงพ่อท่านอยู่หน้าแม่แล้ว แม่เอาดอกไม้ถวายพระนะจ๊ะ เกิดมาชาติหน้า แม่จะได้งามอย่างใจ...แม่พนมมือสิจ๊ะ” ชบาร้องไห้ไปช่วยหยิบดอกไม้ให้้ถวายพระ กาหลงบอกแม่กลอย “แม่ตั้งจิตอธิษฐานขอสิ่งดี จงเกิดกับแม่ ขอให้ผลบุญนี้...ส่งให้แม่ไปสู่สุคติ...แม่พนมมือรับพรนะจ๊ะ”

หลวงพ่อมองกาหลงกับแม่กลอย ตัดสินใจ

สวดบทแผ่เมตตาให้กาหลงเหมือนพรยามที่รับบาตรทุกครั้ง

ไม้ พุดจีบ ชาวบ้าน สะเทือนใจร้องไห้โฮ...

ooooooo

โชติพาอบเชยไปหลบที่ชายป่า อบเชยทนไม่ได้ชวนกลับเรือน สิงถือคบไฟวิ่งมาบอกว่าแม่กลอยฆ่าตัวตายแล้ว

“แม่นังกาหลงตาย สาแก่ใจข้านัก มันเป็นอัมพาตเพราะลูก มันตายก็เพราะลูก สมกับที่ข้าสาปแช่ง ข้าจะเอาศพเอ็งมาเผาให้เอ็งวนเวียนอยู่ในขุมนรก!” โชติอาฆาตแค้นจะเล่นงานกาหลงให้สาแก่ใจ

คืนนี้ กาหลงมายืนที่หน้าเรือนแม่กลอย...คิดจะทำอะไรบางอย่าง...

แล้วคืนนี้เอง จอก จัน และโขงต่างมองหน้ากันอย่างตื่นกลัวเมื่อได้ยินเสียงตำข้าวดังมาอย่างต่อเนื่อง

ไม่เพียงพวกจอกที่อยู่วัดจะได้ยินเสียงตำข้าว บรรดาชาวบ้านก็พากันขนลุกเมื่อได้ยินเสียงร้องโหยหวนของกาหลง

ที่เรือนแม่กลอย...กาหลงมุมานะตำข้าวอย่างไม่กลัวเหนื่อย พุดจีบเดินเข้ามา กาหลงบอกว่าตำข้าวไว้ให้แม่

“กาหลง อย่าทำให้แม่กลอยมีห่วงหนัก แม่กลอยเลือกทำอย่างนี้เพื่อกาหลง แล้วกาหลงยังจะสร้างทุกข์ให้แม่กลอยอีกเหรอ?”

ฟังพุดจีบแล้วกาหลงปล่อยสากหลุดมือ นิ่งคิด...

ooooooo

รุ่งขึ้น โขงมาเสนอไม้ให้หาศพกาหลงไปเผาเสีย ไม้ทำเฉย โขงตามตื๊อว่าจะทำเป็นทองไม่รู้ร้อนไม่ได้ เวลานี้ชาวบ้านทุกข์หนักเพราะกาหลง คนตายต้องเผาผี ไม้เลยบอกว่าโขงไม่เข้าใจรัก

“ฉันเสียจำปาไป ฉันช้ำใจหนักพี่ก็รู้ ไม่วายคิดเก็บศพจำปาแล้วรอวันเผาในคราวที่ฉันจับคนผิดได้ แต่แล้วฉันก็แจ้งว่า มันออกจะโหดร้ายต่อจำปา ฉันดึงให้วิญญาณจำปาไม่ได้ไปผุดไปเกิด”

คำพูดของโขงทำให้ไม้สะเทือนใจว่าสิ่งที่ตัวเองกำลังทำกับกาหลงคือการยื้อกาหลงไว้ โขงยังหว่านล้อมไม้ว่า...

“ถึงฉันหาได้ฆ่าไอ้โชติด้วยมือดังที่ลั่นปากไว้ แต่ฉันก็รู้แซ่แก่ใจว่ามันต้องได้รับกรรม พี่ไม้...คนตายก็ตายไป แต่คนเป็นต้องอยู่และอยู่กับวันนี้ วันข้างหน้า หาใช่ติดอยู่กับอดีต”

ส่วนกาหลง ก็ได้คิดทบทวนคำเตือนสติของพุดจีบที่ว่า...

“แม่กลอยยอมจากไป ไม่อยู่ยื้อเป็นบ่วงให้กาหลงและน้องๆ น้ากลอยไม่คิดอยากให้กาหลงต้องทนฝืนอยู่อย่างนี้ กาหลงยังจะรั้งจะเหนี่ยวน้ากลอยไว้ เท่ากับกาหลง ทำให้น้ากลอยเคราะห์หนักขึ้นไปอีก”

ขณะกาหลงยืนอึ้งในคำเตือนสติของพุดจีบนั้น ชบากับกาเหว่าก็เข้ามาหา ชบาเอ่ยขึ้นก่อนว่า

“แม่เคยเปรยว่าแม่ห่วงพี่ ยิ่งเห็นพี่อยู่ยากลำบากขึ้นทุกวัน แม่ก็ทุกข์ใจ”

“แม่ยอมจากไป...เพื่อให้พี่คลายใจ อย่าทำให้แม่เสียใจเลย” กาเหว่าเอ่ยบ้าง

ฟังแล้วทำให้กาหลงยิ่งเศร้าใจเมื่อรู้ความทุกข์ที่แท้จริงของคนข้างหลัง...ดังนั้น เมื่อเผาศพแม่กลอยแล้ว กาหลงบอกไม้ด้วยใบหน้ายิ้มแย้มอย่างเข้าใจและรับความจริงได้แล้วว่า

“สิ้นแม่แล้ว ฉันก็หมดห่วง ชบากับกาเหว่าก็โตขึ้นมาก ฉันมั่นใจว่าสองคนนั้นจะดูแลช่วยเหลือกันได้ ฉันคงต้องฝากพี่ไม้อีกแรง” น้ำตากาหลงไหลพรากเมื่อบอกไม้ว่า “ฉันฝากพี่ดูแลชบากับกาเหว่าด้วย”  ไม้ตกใจถามว่ากาหลงจะไปไหน “ฉันจะลาพี่...ฉันตาบอดใจบอดมานาน ฉันเคยคิดว่าฉันอยู่เพื่อแม่ แต่แม่กลับทุกข์เพราะฉัน พี่เองก็ทุกข์ใจเพราะฉัน”

“ไม่...พี่ไม่เคยคิดอย่างนั้นแม้แต่น้อย พี่สุขใจที่ได้อยู่กับกาหลง”

“พี่ไม้...ฉันไม่มีใจจะอยู่อีกแล้ว แม่สละชีวิตเพื่อปลดปล่อยฉัน หากฉันดื้อที่จะอยู่ ฉันมันก็ออกจะเห็นแก่ตัวเกินกำลัง ให้ฉันไปเถอะ คนข้างหลังไม่ต้องผวา ขวัญบินหายเมื่อเจอหน้าฉัน พี่เองก็จะได้หวนไปใช้ชีวิตปกติ ฉันไปพี่จะได้หมดห่วง ทุกข์ใจอย่างนี้จะไม่มีอีก”

“ไม่!! พี่ไม่ให้กาหลงไป!!! กาหลงต้องอยู่กับพี่...อยู่กับพี่ตลอดไป!!!” ไม้ร้องไห้กอดกาหลงไว้แน่น

ooooooo

กาหลงพยายามบอกไม้ว่าถ้าฝืนวิ่งรี่ต่อไปข้างหน้าก็เสียเปล่า ปล่อยตนไปเสียเถิด ไม้ถามว่าไม่รักตนแล้วหรือ

“ฉันรักพี่...แต่ฉันเพิ่งแจ้งใจว่าเราอยู่ด้วยกันไม่ได้ พี่ก็รู้ว่าร่างกายฉัน จิตวิญญาณฉันมีแต่เสื่อมถอย”

“กาหลง...ในวันที่เผาศพแม่กลอย กาหลงรู้ไหม ใจพี่แทบขาด จะให้พี่อยู่ทำศพกาหลง เห็นกาหลงมอดไหม้ไปต่อหน้าต่อตา...พี่ทำไม่ได้...”

“แล้วพี่จะเลือกยังไง พี่จะทนแบกทุกข์อยู่เช่นนี้เหรอ?” คำถามของกาหลงทำให้ไม้อึ้ง มองไปที่ใต้ถุนเรือน...

แต่เมื่อลงไปเห็นกอดอกมะลิ เห็นรอยที่ฝังร่างกาหลง คิดถึงความโหดร้ายที่โชติทำร้ายกาหลง ที่ช่วงฆ่าพ่อแม่ตน ไม้ก็แค้นกระพือคว้าดาบเดินอ้าวออกไป กาหลงพยายามจะตามแต่ออกไปถูกแดดไม่ได้เสียแล้ว ได้แต่ร้องเรียกอยู่ที่เรือน...

พอเพชรรู้ว่าไม้บุกเรือนช่วงก็รีบไปบอกโขง จอกและดำ ให้ช่วยกันไปห้ามไม้ ถูกไม้ตวาดอย่ามาขวาง ตนจะสะสางคดีของตัวเอง เพชรเตือนสติว่าอย่าทำนิสัยนักเลง ตนจะจับมันไปลงโทษตามกฎหมายเอง

“คนคะนองใจอย่างพวกมันไม่รู้สำนึก ต้องตายเท่านั้น!!” แต่พอไม้จะบุกขึ้นเรือน ลูกน้องช่วงก็มาขวาง จึงต่อสู้กันอยู่หน้าเรือนนั่นเอง

สิงที่ซุ่มดูอยู่รีบไปบอกโชติที่ชายป่าว่าไม้พาพวกบุกจับช่วงที่เรือนแล้ว พวกลูกน้องผู้ใหญ่ก็ขวางไม่อยู่ อบเชยเร่งโชติให้ไปช่วยพ่อ โชติโยนกลองให้อบเชยไปช่วย อ้างหน้าตาเฉยว่า

“ขืนข้าไปก็เข้าทางมัน เอ็งนั่นแหละที่ต้องไปช่วยพ่อ”

ฝ่ายช่วงอยู่บนเรือน ได้ยินเสียงเอะอะหน้าเรือนถามว่าเกิดความอะไรกัน เผื่อนบอกว่าไม้กับตำรวจจะมาจับผู้ใหญ่

“พาข้าหนีไป” ช่วงตกใจเสียงสั่น งามถามว่าจะหนีไปไหน ก็พอดีไม้ถือดาบพรวดขึ้นมาบนเรือน

“เอ็งหนีตายไม่พ้นเสียแล้ว เอ็งฆ่าพ่อแม่ข้าข้าจะชำระความแค้นให้สาสม!”

ช่วงไม่ยอมรับซ้ำยังลำเลิกว่า วันนั้นตนเป็นคนช่วยไม้ไว้เอง ลืมหมดแล้วหรือ ไม้บอกว่าขุนหวาดบอกความจริงหมดแล้ว ทั้งเพชรก็เป็นพยานให้ว่า วันนั้นตนได้ยินขุนหวาดบอกไม้ด้วย ช่วงก็ยังปากแข็ง เพชรจึงแจ้งข้อหาว่าจะจับช่วงที่พาโชติหนีและฆ่ามั่น ไม้ขัดขึ้นว่าตนต้องการฟังคำสารภาพจากปากช่วงก่อน ช่วงท้าว่าจะกล่าวโทษตนก็ให้หาพยานมา

“น้าจะเป็นพยานให้เอ็ง!!” แม่น้อยเดินเข้ามาบอกด้วยสีหน้าจริงจัง ช่วงถึงกับหน้าเสีย แม่น้อยเล่าเหตุการณ์ที่ช่วงกลับเรือนในคืนที่ฆ่าพ่อแม่ไม้ ตราหน้าช่วงว่า “พ่อพระในสายตาคน แท้ๆ แล้วเป็นผีห่าเห่อเหิมที่ทำร้ายใครต่อใครไม่เว้นหน้า”

ไม้พุ่งเข้าจะฆ่าช่วง เพชรรีบห้ามไว้ พวกโขงก็พากันขอร้องไม้ให้พอเถอะ ไม้บอกทุกคนว่า

“ข้าเคยให้สาบานต่อหน้าศพพ่อแม่ ข้าจะฆ่ามันให้ตายเรียงตัวกัน!” ไม้ยกดาบขึ้นสุดแขน แต่แล้วก็ชะงักทิ้งดาบลง

พวกเพชรพากันแปลกใจแต่ก็โล่งใจที่ไม้ทิ้งดาบ ไม้พูดเสียงอ่อนลงว่า “แต่มันจะมีอะไรย้อนมา หากมันจะต่อกรรมให้ข้า แล้วเอ็งกับข้าคงต้องเกิดมาชดใช้กรรมกันตามประสาไม่จบสิ้น ข้าขอพอการแต่เพียงเท่านี้” ไม้เดินออกไปอย่างเยือกเย็น

ช่วงโล่งใจที่ไม้ไม่ฆ่า แม่น้อยร้องไห้ซึ้งใจในความคิดของไม้

ooooooo

ขาวหายไปนาน วันนี้กลับมาพร้อมหลวงตา

พาเดินลัดทุ่งมาบ้านบัวสีหมายให้หลวงตามาให้สติและปราบกาหลง

พอเข้าเขตหมู่บ้าน จันเห็นขาวก็รี่เข้าหาถามว่าหายไปไหนมา ขาวบอกว่าไปตามหลวงตามา หลวงตาท่านมีวิชาแก่กล้าพอที่จะปราบผีกาหลงได้ จันถามว่าหลวงตาอยู่ไหน พอขาวหันไปนิมนต์ปรากฏว่าหลวงตาหายไปแล้ว!?

หลวงตาไปที่เรือนกาหลง ขึ้นไปยืนที่ชานเรือนพูดกับกาหลงที่หมอบอยู่ตรงหน้า...

“ความทุกข์ความเศร้าหมองในใจ จะพาลทำให้ทุกอย่างแย่ลง”

“หลวงตาช่วยด้วยเจ้าค่ะ...ช่วยด้วย...” กาหลงวิงวอน หลวงตารับรู้ว่ากาหลงปล่อยวางแล้วแต่ไม้ยังยึดติด

พวกขาวมองหาหลวงตา ปรากฏว่าหลวงตาหายไปแล้ว ตาสรตกใจถามว่าหรือท่านเป็นผี

“หาใช่ ท่านได้อภิญญา มีวิชาไปไหนมาไหนได้ดั่งใจกำหนด” ขาวชี้แจง

พลันทุกคนก็ดีใจเมื่อเห็นหลวงตามาปรากฏตรงหน้า ขาวถามว่าหลวงตาไปไหนมา หลวงตาบอกว่าไปเรือนกาหลงมา นวลถามว่าหลวงตาปราบผีกาหลงได้แล้วหรือ “ผีกาหลงใช่ชั่วร้าย มีสิ่งที่น่ากังวลใจกว่าวิญญาณกาหลงนัก”

เป็นเวลาที่ไม้กลับถึงเรือนบอกกาหลงว่า “พี่ทำตามคำขอของกาหลง พี่ปล่อยชีวิต ทำบุญให้กาหลง กาหลงจะได้อยู่กับพี่นานๆ” ไม้กอดกาหลงไว้แน่น กาหลงดีใจที่ไม้ไม่ฆ่าช่วง แต่กังวลใจที่ไม้ยังไม่ยอมปล่อยวาง...

แม้ว่าไม้จะยกโทษให้ช่วง แต่เพชรแจ้งว่านั่นใช่ว่าความผิดจะคลายทีเดียว ยังไงช่วงก็ต้องรับโทษหนักตามกฎบ้านกฎเมือง โขงก็ไม่ยอมปล่อยคนชั่วให้ลอยนวลจะเอาไปขังให้ตายในตรุ จอกอาสาจับช่วงล่ามโซ่พาไปวิเศษไชยชาญเอง

“หยุดเดี๋ยวนี้นะ!!” อบเชยตวาดโขง จอกและดำที่จะเข้าไปจับช่วง เพชรปรามว่าหากอบเชยมาขวางก็เท่ากับสมคบกันทำผิด อบเชยมารยา อ้อนวอนขอให้เห็นแก่อาการของพ่อที่หนักเอาการ หากพาไปตอนนี้อาจตายเสียกลางทาง รอให้พ่อทุเลาตนจะให้พ่อไปชดใช้ผิดเอง แล้วบีบน้ำตายกมือไหว้อ้อนวอน

“ฉันกราบล่ะ ที่แล้วมาฉันออกจะทำเลวทำทราม ยังมิได้ทดแทนคุณพ่อแม่จนนิด ขอให้ฉันได้ดูแลพ่อเป็นเพลาสุดท้าย หากพวกเอ็งไม่เชื่อใจก็ให้ล่ามฉันไว้ รอให้พ่อหายดีแล้วฉันจะส่งตัวพ่อไป...ฉันกราบล่ะ”

เพชรยอมโอนอ่อนผ่อนตาม โขงบ่นว่าน่าจะจับไปเสียตอนนี้ จอกเห็นด้วยกลัวพวกมันพลิกลิ้นลักพาช่วงหนี

“หากพวกเอ็งกลัวมันหนี ก็ช่วยเป็นหูเป็นตาเฝ้าไว้ แล้วที่ข้าไม่ฝืนเอาตัวไป เพราะอยากคงชีวิตมันไว้เพื่อชดใช้กรรม หากตายไปเสียกลางทางมันออกจะง่ายดายมากไป ไม่สมกับคนที่ทำกรรมเลวไว้”

ฟังเพชรแล้วทุกคนคลายกังวล แต่หารู้ไม่ว่าพอพวกเพชรกลับไป อบเชยก็ยิ้มพูดสะใจทั้งที่น้ำตายังเปียกแก้มว่า

“พวกผู้ชายมันก็มีจุดอ่อนตรงนี้แหละ แพ้ทางน้ำตาหญิง”

แม่น้อยตัดสินใจออกจากเรือนไปอยู่วัด เผื่อนกับงามมองตากันอย่างรู้ตัวว่าเมื่อขาดแม่น้อย งานหนักก็ตกอยู่กับตน

ooooooo

หลวงตาบอกพุดจีบที่เข้าไปนมัสการในโบสถ์ว่ามีเพียงพุดจีบที่เป็นคู่บุญที่พอจะช่วยเรื่องกาหลงได้ พุดจีบถามว่าตนจะช่วยได้อย่างไร

“จิตหนึ่งปล่อยวาง แต่อีกใจเหนี่ยวรั้งไว้ โยมต้องช่วยคลายใจนั้น”

พุดจีบรู้ว่าหลวงตาหมายถึงไม้ พอออกมาจันกับนวลที่รออยู่หน้าโบสถ์ถามว่าหลวงตาให้ผ้ายันต์หรืออาคมอะไรมา

“หาต้องพึ่งเครื่องรางของขลังให้กระดากหรอก พวกเรานั่นแหละที่ต้องช่วยกัน” พุดจีบบอก ขาวถามว่าพุดจีบรู้ที่ซ่อนศพหรือ เธอไม่ตอบแต่ตัดสินใจบางอย่างแล้ว

พุดจีบไปที่เรือนกาหลง จังหวะดีที่ไม้ออกไปเก็บผักเพื่อให้กาหลงทำแกง พุดจีบจึงขึ้นเรือนไปหากาหลงบอกว่าตนจะมาช่วย กาหลงมองงงๆว่าพุดจีบจะช่วยอะไร?

ระหว่างที่ไม้เก็บผักอยู่มุมหนึ่งของหมู่บ้านเห็นเพชรกับโขงถือจอบเดินผ่านไป ไม้แปลกใจว่าทั้งสองจะทำอะไร

แต่พอทั้งสองเดินมาถึงเรือนกาหลง กาหลงขอให้พุดจีบช่วยตนด้วย พุดจีบดีใจที่กาหลงอนุญาตให้ขุดศพ โขงกับเพชรจึงตรงไปที่กอดอกมะลิเร่งขุดเพื่อหาศพกาหลง

สิงที่มาสอดแนม เห็นดังนั้นจึงรีบวิ่งกลับเรือนช่วงทันที

เช้านี้เผื่อนกับงามตื่นตระหนกเมื่อเห็นช่วงกระอักเลือด ร้องกันโวยวายว่าช่วงตายแล้ว ทันใดนั้นโชติปรากฏตัวขึ้น

บอกว่าจะมาช่วยพ่อเอง

อบเชยถามว่าจะทำอย่างไร โชติบอกว่าพาพ่อหนี ส่วนผีกาหลงตนก็จะกำจัดให้สิ้นเช่นกัน ว่าแล้วก็หันไปสั่งอาจารย์สักให้เล่นงานผีกาหลง อาจารย์ถามว่าเจอศพแล้วหรือ พอดีสิงวิ่งเข้ามาบอกว่าศพกาหลงอยู่ใต้ถุนเรือนพวกเพชรกำลังไปขุด

โชติบอกอาจารย์สักให้ไปเล่นงานผีกาหลงแต่ อาจารย์สักยังนั่งเคี้ยวหมากใจเย็นอยู่ โชติโมโหชี้หน้าถามว่า

“ทำไมเอ็งไม่ไปเล่นงานมันสักหนตามข้าสั่ง!”

“อย่ามาเหิมเกริมชี้มือชี้ไม้ใส่หน้าข้า ข้าไม่ใช่

ลูกน้องเอ็ง!!” อาจารย์สักแข็งกร้าวจนโชติอึ้ง แต่ก็ยังกร่างก้าวร้าวอาจารย์สักว่า ตนจ้างให้มาปราบผีให้เร่งทำตามคำสั่ง! “ข้าอยากได้เงินสักหีบ ทองสักหอบ!” อาจารย์สักยื่นเงื่อนไข โชติไม่พอใจด่าว่าอาจารย์สักว่าได้คืบจะเอาศอก ไม่มีใครกล้าทำกร่างต่อรองกับตน ชักดาบออกมาจะฟันอาจารย์สัก

ปรากฏว่าถูกอาจารย์สักใช้ผีพรายที่เลี้ยงไว้จับมือโชติไว้ แล้วบริกรรมคาถา เล่นงานโชติจนทำอะไรไม่ได้ อาจารย์สักบอกว่ารู้ไว้ด้วยว่า ตนชี้เป็นชี้ตายได้ โชติหมดท่าพูดเสียงอ่อนอย่างยอมศิโรราบว่า

“เอ็งหมายใจอะไร ยกเอาไป ขอเพียงไปชำระแค้นให้ข้า!”

ooooooo

พุดจีบดูการขุดหาศพที่ใต้เรือนกาหลง ไม้กลับมาสั่งให้หยุดขุด กาหลงถามไม้ว่าเอาศพตนไปซ่อนก่อนจะปลูกกอดอกมะลิใช่ไหม

“กาหลงเป็นเมียพี่ กาหลงต้องอยู่กับพี่” ไม้ประคองกาหลงพาเดินขึ้นเรือน ทุกคนได้แต่งุนงงว่าไม้เอาศพกาหลงไปซ่อนไว้ที่ไหน? เพชรให้คนไปงมหาใต้น้ำก็ไม่พบ ยายมาให้คนไปขุดตามป่าช้าก็ไม่เจอ ชบากับกาเหว่า บอกว่าที่เรือนก็ไม่มี

ขณะพุดจีบกำลังคิดหนักว่าไม้เอาศพกาหลงไปซ่อนที่ไหน ขาวก็วิ่งหน้าตั้งมาบอกทุกคนว่าหมอผีกำลังออกโรงจะเล่นงานกาหลงอีกแล้ว!

คืนนี้ไม้นอนกอดกาหลง แต่พอหันมองอีกทีไม่มีกาหลงแล้ว ไม้ลงเรือนร้องเรียกตามหากาหลงไปถึงชายป่า เจอพุดจีบกับเพชรเข้ามาขวาง พุดจีบอ้อนวอนให้ไม้บอกที่ซ่อนศพเถิด อย่าปล่อยให้ดวงวิญญาณกาหลงถูกพวกมันเล่นงานเลย ขณะไม้กำลังตัดสินใจนั้น ได้ยินเสียงกาหลงที่ต้องมนตร์ดำของอาจารย์สักร้องโหยหวน พุดจีบกับเพชรรีบวิ่งไปตามเสียงทันที

ไม้หยุดคิดตัดสินใจบางอย่าง วิ่งไปที่ใต้ต้นไทรงาม ขุดหลุมที่ฝังศพกาหลง มองศพตรงหน้าร้องไห้อย่างทำใจไม่ได้ พลันก็ชะงักเมื่อได้ยินเสียงกาหลงร้องแว่วมา...

“พี่ไม้...ช่วยเมียด้วย...” ไม้ลุกวิ่งไปช่วยกาหลงทันที

พุดจีบกับเพชรไปช่วยกาหลง บอกอาจารย์สักว่าอย่าทรมานกาหลงอีกเลยพวกตนจะหาศพกาหลงไปเผาเอง แต่อาจารย์สักไม่ต้องการแค่นั้น บอกว่าจะสะกดวิญญาณผีกาหลงมาเป็นผีรับใช้ตนด้วย

“ข้าไม่ยอมให้เอ็งทำอย่างนั้น!!” เพชรประกาศกร้าวพุ่งเข้าใส่อาจารย์สัก ถูกอาจารย์สักใช้ผีพรายบีบคอไว้ อาจารย์สักหัวเราะสะใจที่ไม่มีใครมาขวางตนได้!

ที่ชายป่า ไม้เผชิญหน้ากับโชติ โชติตะคอกถามว่าเอาศพกาหลงไว้ที่ไหน

“ข้าไม่พลั้งให้คนชั่วอย่างเอ็งมาฆ่าเมียข้าซ้ำสอง เอ็งทำชีวิตข้าสะเทือนทรมาน เอ็งต้องรับเคราะห์ให้สมอาฆาต!!”

ไม้พุ่งเข้าเล่นงานโชติ ต่างต่อสู้กันอย่าง ให้ตายกันไปข้าง!

ooooooo

ขาวกับจันพายายมากับตาสร เฟื้องและนวลวิ่งเขาไปในโบสถ์ขอให้หลวงตาช่วย แต่หลวงตาหายไปแล้ว นวลเสนอว่า

“เมื่อหลวงตาไม่อยู่ช่วย เห็นทีพวกเรานี่แหละต้องช่วยกัน” เฟื้องตะโกนขึ้นมาว่า “เลือดบัวสีไม่ทิ้งกัน แยกย้ายกันไปช่วยเท่าที่ทำได้” ขาวนึกได้ บอกจันให้ไปเอาของมาให้ตน!

เลือดบัวสีทุกคนฮึกเหิมเฮโลกันไปช่วยกาหลง

พวกโขงไปตรวจดูที่บ้านช่วง ปรากฏว่าช่วงหายไปแล้ว ลูกน้องประคองช่วงไปถึงชายป่าก็ทิ้งไม่อยากเสี่ยงตายด้วย พอดีนวล ยายมากับตาสรมาเจอ พากันเข้าขวางไว้ นวลถามว่า “พวกเอ็งจะไปไหน!”

ส่วนพุดจีบวิ่งเข้าไปหากาหลงกระชากเชือกมนตร์ดำขาด ร้องบอกกาหลงให้รีบหนีไป พุดจีบถูกผีพรายจับเหวี่ยงกระเด็นไป กาหลงฝืนกายลุกขึ้นไปบีบคอผีพรายจากข้างหลัง มันดิ้นอย่างเจ็บปวดทรมาน กาหลงก็ถูกอาจารย์สักใช้มีดอาคมแทงเข้าด้านหลัง พออาจารย์สักดึงมีดออก กาหลงก็ทรุดลงกับพื้น นอนนิ่ง! อาจารย์สักระเบิดหัวเราะสะใจ

“เอ็งหมดฤทธิ์จะโต้แล้วนังผี!! ข้าจะสะกดวิญญาณเอ็งมาเป็นทาสข้าชั่วกัปชั่วกัลป์!!” แล้วอาจารย์สักก็เอามีดหมอจี้หน้าผากกาหลงจนทรุดลง วิญญาณกาหลงหายเข้าไปในหุ่นที่มืออาจารย์ ไม้วิ่งมาถึงพอดี โชติเย้ยว่าจะเอาเลือดหัวไม้มาล้างตีน อาจารย์สักบอกโชติว่าไม่ต้องเสียเหงื่อลงแรง ตนจะให้วิญญาณเมียผีฆ่าไม้เอง!

อาจารย์สักสั่งวิญญาณกาหลงให้บีบคอไม้ สั่งให้ “ฆ่ามัน!” วิญญาณกาหลงบีบคอไม้แน่น แม้ไม้จะพยายามบอกว่าตนเป็นใครแต่วิญญาณกาหลงไม่รับรู้อะไรแล้ว

“กาหลง...พี่รักเอ็ง...หากเอ็งหวังใจให้พี่ตาย...ตายไปตามเอ็ง ก็ฆ่าให้ตายเสีย...” กาหลงมองหน้าไม้ ความรู้สึก ในจิตก็บังเกิด กาหลงปล่อยมือถอยห่างออก มองไม้น้ำตานอง ไม้ดีใจวิ่งเข้าไปหา อาจารย์สักบริกรรมคาถาใส่หุ่นกาหลงเป่ามนตร์ วิญญาณกาหลงตาขวางขึ้นมาอีก พุ่งเข้าบีบคอไม้จนทรุด

พุดจีบบอกว่าเราต้องทำลายหุ่นในมืออาจารย์สักแล้วพุ่งเข้าไปแต่ถูกผีพรายบีบคอ ทั้งไม้และพุดจีบ

กำลังจะแย่ ส่วนเพชรก็ถูกโชติเล่นงานล้มลง โชติจะฟัน ชบาคว้าไม้ฟาดโชติ ก็ถูกผลักออก สิงจะเล่นงานชบาถูกกาเหว่าเข้าไปผลักออก

พอดีขาว เฟื้องและจันวิ่งมาถึง ขาวสั่งจัน “เอาผ้าโจงเอ็งมา!”

ขาวกับเฟื้องเอาผ้าโจงของจันเข้าไปครอบหัวอาจารย์สัก อาจารย์สักหันมองแล้วบริกรรมคาถา ผีพรายที่บีบคอพุดจีบหายตัวไป พุดจีบร่วงลงไปกองกับพื้น ส่วนขาวกับเฟื้องถูกผีพรายบีบคอผ้าโจงร่วง พุดจีบเห็นไม้ถูกบีบคอกำลังแย่จึงวิ่งไปคว้าผ้าโจงวิ่งไปโยนครอบหัวอาจารย์สัก

อาจารย์สักพยายามดึงพาโจงออก ทำให้หุ่นผีกาหลงร่วงไฟลุกพรึ่บ กาหลงทรุดลงไม้รีบไปดู จอกตะโกนให้รีบไปช่วยขาวกับเฟื้อง จันตะโกนบอกว่า

“ไม่ต้องหรอก...มันโดนโจงข้าครอบหัว ของก็จะเข้าตัวมันเอง”

จริงอย่างที่จันพูด ผีพรายบีบคออาจารย์สักดิ้นลิ้นจุกปาก อาจารย์สักหันมองมาที่ทุกคน ขาวรีบวิ่งไปที่ย่ามอาจารย์สัก หยิบหุ่นผีพรายขึ้นมาหักทิ้งทำลาย ผีพรายร้องเสียงหลงแล้วหายไป

เพชรจับดาบจะเข้าเล่นงานโชติ โชติท้าอยากจับก็เข้ามา! สติหลอนทำให้โชติเห็นกาหลงโผล่ที่นั่นที่โน่นมันไล่ฟันไปทั่วทิศ จนสิงบอกว่าผีกาหลงไม่ได้หลอกแต่โชติหลอนไปเอง โชติสติหลอนจนเห็นสิงเป็นกาหลง ฟันสิงตายแล้วตะโกนไล่ผีกาหลงออกไป...กลัวผีกาหลงจนวิ่งเตลิดไป ทุกคนได้แต่มองโชติที่เสียสติไปแล้วอย่างสมเพช

ooooooo

พวกนวลขวางอบเชยไว้ งามกับเผื่อนปล่อยร่างช่วง บอกว่าตนไม่อยากทำสันดานทราม แล้วพากันวิ่งหนีไป

อบเชยชักมีดออกมาขู่พวกนวล ถูกตาสรอ้อมไปข้างหลังดึงมีดไปจากมือ อบเชยไม่ยอมแพ้ท้าตบกัน แต่ตบสู้นวลที่มีพวกมากกว่าไม่ได้จึงวิ่งหนีไป ทิ้งช่วงที่ช่วยตัวเองไม่ได้ไว้ตรงนั้น นวลบอกพรรคพวกให้รีบตามอบเชยไป

ช่วงถูกทิ้งอยู่ตรงนั้นจึงกระเสือกกระสนจะหนีด้วยความกลัวตาย

ไม้ดีใจที่กาหลงปลอดภัยแล้ว พุดจีบเดินเข้าไปบอกไม้ว่า

“พี่เห็นแล้วว่ารั้งกาหลงไว้ พลอยทำให้กาหลงเจ็บปวด ปล่อยกาหลงไปเถอะ”

หลวงตาเดินเข้ามา ไม้ยกมือไหว้

“โยมจงปล่อยให้มันเป็นไปตามธรรมชาติ หากยังคิดฝืนอีกหลายหนผลคือสูญเสียสาหัส โยมก็รู้ชัดแล้วว่า วิญญาณที่โยมรักต้องทนทุกข์ ถูกหมอผีรังควานอยู่ร่ำไป ความรักที่แท้จริงไม่ใช่การครอบครอง แต่เป็นการปล่อยวางความรัก...”

“พี่เอาศพกาหลงไว้ที่ไหน” พุดจีบถามเมื่อเห็น ไม้ฟังหลวงตาอย่างตั้งใจ

ooooooo

โชติในสภาพเห็นภาพหลอนว่าถูกผีกาหลงหลอกจนเสียสติ เดินไปที่ใต้ต้นไทรสะดุดรากไทรล้มลงเห็นซากศพกาหลงในหลุมพอดี!

“นังผี...ข้าเจอศพเอ็งแล้ว ข้าจะเผาเอ็งให้วอด!!” โชติหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง

งามกับเผื่อนไปหาแม่น้อยที่นุ่งขาวห่มขาวอยู่ที่วัดบอกว่าผู้ใหญ่ท่าจะไม่รอด ขอให้แม่น้อยไปดูใจด้วยเถิด แม่น้อยนิ่งคิดตรึกตรอง...

ส่วนไม้พาพุดจีบ เพชร ไปที่ต้นไทรงาม บอกว่าฝังศพกาหลงไว้ที่นี่ แต่ไปถึงไม่มีศพกาหลงแล้ว! พุดจีบคิดว่าไม้เล่นแง่ แต่อึดใจเดียวตาสรกับยายมาก็กระหืด

กระหอบมาบอกว่าโชติเอาศพกาหลงไปที่เรือนกาหลงแล้ว!

“มันจะเอาศพกาหลงไปเผาให้สิ้นพร้อมเรือน!!” นวลบอกทุกคนแล้วพากันวิ่งกลับไปที่เรือนกาหลง

เป็นเวลาที่อบเชยส่งคบไฟให้โชติเผาเรือนและศพกาหลงที่วางอยู่บนเรือนพอดี พุดจีบตกใจร้องบอกทุกคนให้รีบไปช่วยกันดับไฟ เอาศพกาหลงออกมา ไม้พูดอย่างใจเย็นว่า

“ไม่ต้องพล่านไป พวกมันทำร้ายกาหลงไม่ได้” ไม้หันไปประคองกาหลงไว้ในวงแขน พลันก็มีเสียงร้องขอความช่วยเหลือจากบนเรือน ทุกคนจำได้ว่าเป็นเสียงของช่วง มองไปเห็นช่วงนอนอยู่ตรงที่วางศพกาหลงเมื่อครู่นี้

โชติกับอบเชยตกใจ โชติด่ากาหลงว่าลวงตาเล่นงานตน

“ข้าหาได้เล่นเล่ห์ลวงมนตร์กับเอ็งแม้นิดเดียว แต่จิตใจใฝ่ต่ำของพวกเอ็งเสียมากกว่าอื่นที่ย้อนมาทำร้ายตัวเอง!!”

“ไอ้ลูกทรพี...เอ็งฆ่าข้า!!” ช่วงด่าโชติที่มองตะลึงอยู่

ที่แท้เพราะช่วงกระเสือกกระสนหนีตายคลานไปตกหลุมฝังร่างกาหลงที่ใต้ต้นไทรแล้วขึ้นจากหลุมไม่ได้ เลยถูกโชติที่เกิดภาพหลอนอุ้มมาเผาที่เรือนกาหลง!

ooooooo

ในที่สุด ไม้ปล่อยวางได้ พาทุกคนไปที่ใต้ต้นไทรงามในอีกมุมหนึ่ง เปิดใบตองคลุมออกเผยให้เห็นศพกาหลงวางอยู่ไม้ เล่าว่ามาขุดศพกาหลงเพื่อจะเอาไปทำพิธี

“พี่แจ้งแล้วว่ากาหลงทรมานสาหัสเท่าใดที่ต้องอยู่กับพี่” บอกทั้งน้ำตาว่าพร้อมจะปล่อยวิญญาณกาหลงแล้ว...

กาหลงยังห่วงชบากับกาเหว่า จึงไปที่เรือนแม่กลอย เห็นชบายืนชะเง้อก็รู้ว่าคอยเพชรอยู่ ติงน้องสาวว่าอย่าพร่ำคิดน้อยใจให้เจ็บเอง ชบาบอกว่าตนไม่ได้เง้างอนเรื่องเพชรไม่บอกว่าเป็นตำรวจ แต่ใจสั่นเพราะถูกดูถูกคิดว่าตนเป็นหญิงวิ่งหาชายเพราะฐานะ

“เอ็งคิดทางนั้นก็ไม่ผิด ส่วนเขาทำอย่างนั้นก็ไม่ผิด คือเอ็งกับเขาไม่มีใครดีใครชั่ว แต่ข้าขอถามเอ็งคำเดียว ในอกแท้ของเอ็ง  เอ็งรักเขาไหม?” ชบายอมรับว่ารักหมดหัวใจแต่เขากลับทำให้ตนเสียใจ “คนเรากว่าจะรักกันใช่เรื่องง่าย อย่าเอาทิฐิมาตั้งแง่ ยามมีชีวิตก็จงรักและดูแลกัน ไม่งั้นเมื่อยามพราก เอ็งจะเสียใจเหมือนอย่างพี่”

ชบาวิ่งออกไปยังท่าน้ำที่เพชรจอดเรือ หวังปรับความเข้าใจกัน เจอแต่กาเหว่าเดินหน้าเศร้าเข้ามาบอกว่า

“พี่เพชรเขาออกเรือไปแล้ว พี่เพชรบอกว่าจะไม่กลับมาที่นี่อีกแล้ว”

กาเหว่าร้องไห้เสียใจ ชบากอดปลอบใจน้องทั้งที่หัวใจตัวเองทั้งเจ็บทั้งปวดยิ่งกว่า...

ooooooo

ไม้เอาดอกบัวใส่มือศพกาหลงที่ห่อด้วยผ้าขาวมัดตราสัง ไม้ยืนมองศพกาหลงน้ำตาไหลพราก...

ทุกคนเอากลีบบัวไปโรยบนร่างกาหลงด้วยความอาลัยรัก....

ขณะหลวงตาและพระสวดศพอยู่นั้น กาหลงออกมาหาชบากับกาเหว่าที่ยืนอยู่ บอกน้องทั้งสองให้รักและดูแลกันแล้วเดินไปหาพุดจีบบอกว่า ไม่ว่าตนจะเกิดในภพภูมิใดก็จะระลึกเสมอว่าชาตินี้มีเพื่อนที่รักตน ฝากพุดจีบดูแลชบา กาเหว่าและไม้ด้วย

“ฉันจะดูแลชบากับกาเหว่าไม่ผิดน้องของฉัน และดูแลพี่ไม้อย่างพี่ชายฉัน” พูดแล้วสวมกอดกันด้วยความรักสุดซึ้ง

จากนั้น กาหลงถือคบไฟเดินไปหาไม้ ยื่นคบไฟให้ บอกว่าถึงกาลจากกันแล้ว ขอให้ไม้เป็นคนจุดไฟเผาร่างตน ไม้ร้องไห้อย่างสุดที่จะทนได้

“ฉันขอให้คนที่รักฉันมากที่สุด และฉันรักสุดหัวใจเป็นคนปลดปล่อยวิญญาณฉัน” แล้วกาหลงก็ค่อยๆถอยไปยังเชิงตะกอนก่อนหายไป ไม้ถือคบไฟไปจุดเผากาหลง ยืนมองไฟที่ท่วมร่างกาหลงหลังม่านน้ำตาที่ไหลไม่หยุดด้วยความอาลัยรักอย่างที่สุด...ทุกคนมองเปลวไฟที่ให้ร่างกาหลงจนเหลือแต่เถ้าอังคาร...

รุ่งขึ้น ไม้กับพุดจีบเอาห่ออังคารของกาหลงไปลอยในบึงบัวด้วยกัน...

หลังจากนั้นไม่นาน เพชรขี่ม้ากลับมาที่บ้านบัวสี บอกชบาว่าตนได้รับยศศักดิ์เป็นขุนเพชรอินทรา ได้รับม้าเป็นรางวัลจึงลาออกจากราชการจะมาเป็นผู้ใหญ่บ้านคนใหม่ประจำที่บ้านบัวสีดูแลทุกข์สุขของชาวบ้านและชบา

กาเหว่าเจ้ากี้เจ้าการยุให้สู่ขอและแต่งงานกันเสีย พอเพชรสู่ขอชบากับ “คุณท่านกาเหว่า” กาเหว่าดีใจมากป่าวร้องเป็นฆ้องปากแตกว่า “พี่สาวฉันจะออกเรือนแล้วจ้า!!”

ส่วนแม่น้อยกลับมาที่เรือน เห็นสภาพอบเชยที่ร้องรำอย่างเสียสติก็สมเพช บอกเผื่อนกับงามว่าตนยกทรัพย์สินให้ดูแล ทั้งสองถามว่าเงินทองตั้งโขไม่เสียดายหรือ

“เงินทองมันของนอกกาย ตายไปยังจะพลอยเอาติดตัวไม่ได้...อำนาจมันผ่านมาแล้วผ่านไปเสียเฉยๆ

ไม่จีรังเหมือนชีวิต ยิ่งลุแก่อำนาจ ท้ายสุดก็ไม่เหลืออะไรให้รับ...”

ส่วนไม้ตัดสินใจบวชพระ เมื่อบรรดาญาติโยมมานมัสการ พระไม้เดินไปที่พระพุทธรูปปางนิพพาน เทศนาแก่ญาติโยมว่า

“ความที่เกิดกับอาตมาหนหลัง คงจะสอนใจให้ข้อคิดกับทุกคนได้ อย่ามัวกลัวตาย แต่จงพร้อมตาย

ทุกครั้งที่นอนลงฟูกแลหลับตา ให้เสมือนเราได้ตายไป แต่เมื่อเราลืมตาตื่น เราก็ได้เกิดใหม่ เห็นแล้วใช่ไหม มีเกิดมีดับอยู่ทุกขณะจิต แท้จริงเราทุกผู้ทุกนามต่างเวียนว่ายตายเกิดในวังวนของความดี ด้วยเหตุนี้ ขอให้ทุกคน ใช้ชีวิตที่เหลือจากนี้ ยึดมั่นในการทำความดี ความดีและบุญที่เกิดไม่เคยสูญหายไปกับกาลเวลา แต่จะดำรงสะสมอยู่ และให้คุณกับเราชั่วนิรันดร์...”

“สาธุ”

ทุกคนก้มกราบพระไม้พร้อมเพรียงกัน...

ในมิติที่มองไม่เห็น...กาหลงในชุดสวยงาม ก้มกราบหลังฟังคำเทศน์พระไม้เช่นกัน

พระไม้เอาดอกบัววางไว้บูชาพระพุทธรูปปางนิพพาน ก้มกราบ...ทุกคนก้มกราบพร้อมกัน

ooooooo

–อวสาน–

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

เสน่ห์เหลือล้น “บัว นลินทิพย์” มีผลงานออนแอร์ 5 วันรวด! แฟนๆ ถูกใจ

เสน่ห์เหลือล้น “บัว นลินทิพย์” มีผลงานออนแอร์ 5 วันรวด! แฟนๆ ถูกใจ
21 มิ.ย 2564

02:50 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันจันทร์ที่ 21 มิถุนายน 2564 เวลา 06:24 น.