ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

เรือนกาหลง

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

เวลาเดียวกันนั้น ที่เรือนช่วง อาจารย์สักเร่งบริกรรมคาถาเพื่อจัดการกาหลง

กาหลงรับถุงเงินไปแกะดู มีเหรียญเงินและผงขี้เถ้าอยู่ด้วย กาหลงร้อนมือจนสะบัดเร่าๆ ร้องอย่างเจ็บปวด เถ้าผงกระดูกผีฟุ้งกระจายถูกตัวก็ยิ่งร้อนรุ่มไปทั้งตัว กลางวันก็เปลี่ยนเป็นกลางคืนทันที

มั่นตกใจว่าเกิดอะไรขึ้น ไม้ตกใจเมื่อเห็นกาหลงเจ็บปวดกลายเป็นผีน่ากลัว กาหลงจิกตามองมั่นตวาด

“เอ็งทรยศ เอ็งคิดทำร้ายข้า!!” มั่นตกใจบอกว่าตนไม่รู้เรื่อง “เอ็งคิดจะให้ข้าอภัยเอ็ง เอ็งมันชั่วไม่เลิก เอ็งสมควรตาย!”

ไม้ตกใจร้องเรียกกาหลงเพื่อให้ได้สติ มั่นร้องให้ไม้ช่วยด้วยตนไม่ได้ตั้งใจทำร้ายกาหลง ไม้บอกมั่นให้รีบหนีไป มั่นตาลีตาลานหนี กระชากสร้อยเอาพระออกมาฟาดใส่กาหลง แต่กลับถูกกาหลงกำพระไว้

“พระทำอะไรเอ็งไม่ได้” มั่นตกใจมาก

“พระมีไว้คุ้มครองคนที่คิดดีทำดี พระของคนชั่วมันก็เป็นได้แค่ผงดิน!!” ผีกาหลงจ้องหน้ามั่นดุร้าย

ไม้พยายามร้องเรียกเตือนสติกาหลง ให้นึกถึง สัญญาที่ให้ต่อกันและอย่าได้ทำบาปอีก ผีกาหลงที่วิ่งไล่ตามมั่นไปหยุดนิ่ง ไม้ขอร้องให้กาหลงตั้งสติให้มั่นอย่าหลงใหลไปกับความชั่ว แต่กาหลงถูกอาจารย์สักบริกรรมคาถาแล้วเป่ามนต์ออกไป ปลุกวิญญาณความโกรธของกาหลง ทำให้กาหลงขาดสติผลักไม้ล้มลง แล้ววิ่งไล่ตามมั่นไป

มั่นถูกผีกาหลงเพ่งบังคับให้เดินไปที่ท่าน้ำใช้ผ้าขาวม้ามัดขาตัวเอง แล้วเพ่งให้มั่นกระโดดลงน้ำ พุดจีบกับเพชรวิ่งมาถึง เพชรจะกระโดดลงไปช่วยมั่น ถูกผีกาหลงมาขวาง

พุดจีบเตือนสติกาหลง ไม้ก็มาทวงสัญญาที่กาหลงเคยให้ไว้ว่าจะทำเพื่อตน ไม้เข้าสวมกอดกาหลงด้วยความรักและเป็นห่วง กาหลงร้องไห้เสียใจที่ทำผิดพลาดอีกแล้ว บอกไม้เสียงสะอื้น... “ฉันขอโทษ...ฉันไม่ได้ตั้งใจ”

เพชรกระโดดน้ำลงไปช่วยมั่นไว้ได้ เมื่อไม้รู้ว่ามั่นปลอดภัยแล้ว เขาขอบใจพุดจีบและเพชร บอกทั้งสองว่า

“หลังจากนี้ พี่จะอยู่เรือน ไม่ให้กาหลงต้องเจอใครอีก กาหลงจะได้ไม่ถูกรังควาน”

“ฉันอยากให้กาหลงหมั่นทำบุญให้มากๆ ไม่งั้นสิ่งที่ทำไปจะไม่มีผลเลย” พุดจีบบอกกาหลง และฝากไม้ให้ช่วยดูแลกาหลงด้วย ไม้ฟังแล้วเอะใจว่า พุดจีบกับกาหลงเคยทำอะไรกันไว้?

มั่นแค้นใจมากเมื่อรู้ว่าถูกโชติหลอก จะไปฆ่าโชติ เพชรเตือนว่า

“หากเอ็งไม่อยากตายเปล่า ก็มาช่วยข้า เอ็งอยู่ ข้างข้า ข้าจะช่วยผ่อนคดีความ” เพชรเสนอ

มั่นถามเพชรอย่างกระตือรือร้นว่าจะให้ตนทำอะไร

เพชรถามว่ามั่นทำเรื่องชั่วอะไรมาบ้างให้เฉลยมาให้หมด มั่นบอกว่าตนเล่าหมดแล้ว และเรื่องที่โชติให้พวกตนฆ่ากาหลง แค่นี้ก็คงพอให้เพชรจับโชติเข้าตรุได้แล้ว แต่พอเพชรบอกให้มั่นไปชี้หน้ายืนยัน มั่นปฏิเสธเพราะกลัวถูกโชติฆ่า

“ข้าจะจับมันใส่ตรุ เอ็งไม่ต้องกลัว”

“ถึงมันโดนจับ แต่พ่อผู้ใหญ่ก็คงไม่ปล่อยข้า ข้าไม่อยากตาย” มั่นกลัว ตัดสินใจวิ่งหนี ถูกโขงกับจอกมาขวางไว้

“เอ็งยังไปไม่ได้ จนกว่าจะบอกข้ามา ใครฆ่าจำปา?” โขงเผชิญหน้าถาม

มั่นตกใจแทบช็อกที่ถูกโขงคาดคั้นเรื่องนี้อีก

ooooooo

ที่เรือนช่วง สิงเข้ามาถามโชติว่าตะวันจะข้ามทุ่ง แล้วมั่นยังไม่กลับมาเลย โชติบอกหน้านิ่งว่าคงโดนผี กาหลงฆ่าไปแล้ว สิงถามอึ้งว่าไม่คิดสงสารมั่นสักนิดหรือ?

“ใครที่มันจองหองเหลือหลาย คิดตีตัวออกห่างข้า มันต้องทนกระด้างกระเดื่องเช่นนี้ พ่อข้าสอนมาเสมอ ใครที่มันไม่เหลียวแลเราเป็นพวก เท่ากับมันเป็นศัตรู!!”

“เอ็งแกร่งขึ้นมาก!” ช่วงเดินเข้ามาชม “แต่ยังไกลมือเกินจะเป็นใหญ่เป็นโตได้ หากเมื่อใดที่เอ็งกำจัดนังกาหลง และเสี้ยนหนามที่ทิ่มตำใจข้าหมดไป เมื่อนั่นเอ็งถึงจะได้ชื่อว่าเก่งกาจ สมเป็นลูกของข้า!!”

“ได้จ้ะพ่อ...ฉันจะลงมือทำทุกสิ่งให้พ่อภูมิใจในตัวฉัน!” โชติพูดอย่างฮึกเหิม

ooooooo

มั่นถูกโขงกับจอกคาดคั้นเรื่องฆ่าจำปา มั่นให้สัญญาก่อนว่าถ้าเล่าไปแล้วจะไม่ฆ่า เมื่อโขงรับปากมั่นจึงเล่าว่า

“คืนกลับจากงานวัด พี่โชติจะขืนใจกาหลงแต่จำปามาขวางพี่โชติก็เลยขืนใจจำปาให้พวกฉันร่วมด้วย จำปามันจะเอาความไปบอกชาวบ้าน พี่โชติก็เลยสั่งให้พวกฉันฆ่าแล้วเอาศพแขวนไว้ที่ต้นไทร!”

โขงขบกรามกำหมัดแน่นแค้นจัด มั่นมองกลัวๆเร่งว่า ตนเล่าหมดแล้วให้ปล่อยตนเสีย แต่พูดไม่ทันจบก็ถูกโขงซัดปากเปรี้ยง  มั่นต่อว่า “ไหนบอกว่าไม่ทำร้ายข้า!”

“คำสัตย์มีไว้ให้กับคนดี ไม่ใช่คนชั่วอย่างเอ็ง!” โขงตะคอกแล้วต่อยซ้ำอีก จอกบอกโขงให้พอได้แล้ว มั่นดีใจบอกจอกให้ช่วยตนด้วย จอกพรวดเข้าไปแต่แทนที่จะช่วยกลับต่อยเปรี้ยงบอกว่า แก้แค้นแทนจำปา

“พอได้แล้ว” เพชรมาร้องห้าม มั่นรีบหลบไปอยู่หลังเพชร โขงบอกให้เพชรส่งมั่นมาตนจะชำระแค้น เพชรเตือนสติว่า “เอ็งฆ่ามันตายก็เท่ากับปล่อยให้ตัวการใหญ่มันลอยนวล เอ็งยอมอย่างนั้นหรือ? เพราะมีเพียงไอ้มั่นคนเดียวที่จะพอเป็นพยานให้ฉันเอาความจับไอ้โชติได้”

โขงยังแค้นบอกว่า คนอย่างมันต้องตายตกตามกัน เพชรหว่านล้อมว่า

“หากเอ็งคิดเยี่ยงนั้น ก็ต่อเวรสร้างบาปไม่สิ้น บ้านเมืองมีขื่อมีแป ให้มันรับโทษตามกฎตามกรรมของมัน” กล่อมโขงกับจอกแล้ว เพชรหันบอกมั่นว่า “เอ็งต้องช่วยพวกข้าจับโชติ”

มั่นตกใจบอกว่า ถ้าช่วยตนก็ตาย โขงสวนไปทันทีว่า ถ้าไม่ช่วยก็ต้องตายด้วยมือตน เพชรหว่านล้อมต่อว่า

“ข้าจะช่วยผ่อนโทษหนักให้เป็นเบา จะเป็นหรือตายขึ้นอยู่กับเอ็ง”

มั่นไม่มีทางเลือก ตัดสินใจยอมทำตามเพชร แต่พริบตานั้นมั่นก็พุ่งเข้าแย่งดาบในมือจอกแล้วจับไว้เป็นตัวประกัน จอกตกใจถามว่า “ไหนเอ็งบอกว่าจะช่วยพวกข้า” มั่นหัวเราะเยาะเอาดาบจ่อคอพูดอย่างสะใจว่า

“มันก็จริงอย่างเอ็งว่า คำสัตย์มีไว้ในหมู่คนดีไม่ใช่คนอย่างข้า! พวกเอ็งทิ้งดาบให้ไกล ไม่งั้นไอ้จอกตาย!!”

พอเพชรกับโขงทิ้งดาบ มั่นก็ลากจอกออกไป แต่พอเพชรกับโขงหยิบดาบไล่ตาม ปรากฏว่า มั่นพาจอกหายไปแล้ว!

ไม่นาน สิงก็วิ่งไปรายงานโชติขณะกำลังขัดดาบอยู่ที่เรือนว่า มั่นยังไม่ตาย และกำลังจะหนีไป เพชรกับโขงกำลังตามล่าอยู่ โชติพูดอย่างเลือดเย็นว่า

“มันไม่ตายก็ส่งให้มันตายไปเสีย ส่วนไอ้เพชรมันคิดจับข้าจับพ่อ ข้าจะฆ่ามัน!”

ooooooo

เพราะเมื่อคืนไม้ฝันร้ายว่า ได้ยินเสียงกาหลงร้องไห้อยู่ใต้ถุนเรือน มองลงไปเห็นกาหลงเอามือปาดดิน กระดูกผีโผล่ขึ้นมา ในฝันเห็นกาหลงเงยมองขึ้นมาไม้ตกใจสะดุ้งตื่น โล่งใจเมื่อรู้ว่าเป็นแค่ความฝัน

รุ่งขึ้น กาหลงตื่นขึ้นมาก็ไม่เห็นไม้แล้ว กาหลงจึงลงไปยังใต้ถุนเรือนที่ตรงกับที่นอนบนเรือน ค่อยๆปาดดินออกมือผีกาหลงโผล่ขึ้นมา กาหลงกุมมือนั้นไว้อย่างหวงแหน เหมือนจะปกป้องศพนั้นไว้ให้ใครเอาไปไม่ได้

“กาหลง...กาหลงจ๊ะ” เสียงพุดจีบร้องเรียก กาหลงตกใจชะงัก แต่เมื่อหันมองเห็นพุดจีบเหมือนมองไม่เห็นตนก็เบาใจ พุดจีบเดินขึ้นเรือนพลางเรียกหากาหลง จู่ๆกาหลงก็โผล่มาบอกว่า ตนอยู่ใต้ถุนเรือน พุดจีบถามให้กาหลงสบายใจว่า “ฉันเดินมาหน้าเรือน ก็ไม่เห็นใคร”

“บุญฉันคงถอยลงตามคำหลวงตาเตือนไว้ เมื่อใดที่ฉันก่อเวร อาฆาตแค้น บุญก็จะถอยน้อยลง พี่ไม้กับพุดจีบ ถึงเห็นฉันในบางครา” กาหลงเล่าเศร้าๆ
“ฉันหนักใจในเรื่องนี้ถึงได้มาหา อยากให้กาหลงได้ร่วมทำบุญกับฉัน ฉันจะอนุโมทนาบุญให้กาหลง กาหลงจะได้อยู่อย่างสุขใจ”

คำปลอบใจของพุดจีบ ทำให้กาหลงยิ้มดีใจที่พุดจีบยังพร้อมที่จะช่วยเหลือตนอยู่เสมอ...

แม้กาหลงจะต้องเผชิญกับปัญหาของตัวเองมากมาย แต่ก็ไม่ลืมที่จะไปดูแลแม่กลอย ป้อนน้ำป้อนยาให้แม่ถามชบาอย่างห่วงใยว่าเป็นอย่างไรบ้าง คงเหนื่อยเอาการแล้วกาหลงก็ชื่นใจเมื่อได้ฟังชบาบอกว่า

“พี่ไม่ต้องหนักใจหรอก เหนื่อยหนักกว่าเดิม แต่ฉันก็สุขใจที่ได้ดูแลแม่ดูแลน้อง ฉันเข้าใจนะพี่ เวลาเราได้อยู่ดูแลคนที่เรารักมันสุขใจไปหมดเพียงใด...แล้วพี่ล่ะ เป็นยังไง พี่ไม้ดูแลพี่ดีไหมจ๊ะ” ถามแล้วบ่นตัวเองว่า“ไม่น่าถามเลย คงไม่มีผู้ชายคนใดในบ้านบัวสี ที่จะรักเมียได้เท่าพี่ไม้อีกแล้ว”

กาหลงดีใจ ชื่นใจที่ชบาเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมาก บอกว่า “เอ็งก็โชคดี ที่ยังมีคนที่รักเอ็ง” ชบาถามว่าหมายถึงใคร พอกาหลงบอกว่าเพชร ชบาก็เขินเดินเลี่ยงไป

ooooooo

มั่นลากจอกหนีมาไม่นานก็ปล่อย บอกว่าเพื่อให้จอกทัดทานเพชรกับโขงไม่ให้ตามตน เมื่อเจอกันจอกบอกว่ามั่นหนีไปแล้ว โขงจะตามแต่ถูกเพชรรั้งไว้

มั่นหนีไปขอความช่วยเหลือจากโชติที่เรือนบอกว่ากาหลงปล่อยตนเพื่อให้มาบอกโชติว่าให้เลิกแล้วต่อกัน และที่สำคัญตำรวจคนนั้นก็รู้แล้วด้วยว่าโชติทำอะไรไว้บ้าง

“ถึงมันรู้ความว่าข้าฆ่านังจำปา ฆ่าผีกาหลง แล้วยังไง มันจะทำอะไรข้าได้ เอ็งไปร้องบอกพวกมันเอาเถอะ ข้าเคยเตือนแล้ว...คนตายพูดไม่ได้!” พูดจบก็เงื้อดาบจะฟันมั่น มั่นถอยกรูดแล้วเป่าปากเปี๊ยว...

ทันใดนั้น เพชร โขง จอกและชาวบ้านที่ซุ่มฟังอยู่ก็เฮโลกันออกจากที่ซ่อน เพชรตะโกนบอกชาวบ้านว่าได้ยินชัดกันแล้วใช่ไหมว่าโชติทำอะไรไว้และยังคิดจะฆ่ามั่นอีก

โชติจึงรู้ว่าถูกมั่นหักหลัง และโขงกับจอกก็เพิ่งรู้ว่า ที่แท้เพชรใช้จอกเป็นนกต่อลูกน้องช่วงมารู้เห็นเหตุการณ์วิ่งไปบอกช่วงว่าโชติโดนเล่นงาน ช่วงคว้าดาบลงเรือนไปทันที

เพชร โขง จอกและชาวบ้านต่อสู้กับพวกโชติที่มีกำลังเหนือกว่า เพชรพลาดท่าล้มลง โชติเงื้อดาบจะฟัน

“เอ็งหยุด!!” กาหลงตะโกนก้อง พอชาวบ้านเห็นผีกาหลงก็หนีกันกระเจิง กาหลงบอกโชติว่าไม่อยากฆ่าเขาให้เสียมือ สั่งให้โชติวางดาบเสีย

ช่วงมาถึงพอดีตะโกนบอกโชติไม่ต้องกลัวมัน โชติดีใจที่พ่อมาช่วยวิ่งหลบไปอยู่หลังพ่อ

เพชรสั่งผู้ใหญ่ช่วงให้ส่งโชติมา ตนจะพาไปรับโทษ แต่ช่วงกลับสั่งโชติให้รีบหนีไป

“พ่อผู้ใหญ่รักษากฎหมาย แต่ทำผิดเสียเอง!” เพชรเตือนสติ ชาวบ้านก็ตะโกนว่า

“ข้าทนไม่ไหวแล้ว ที่พ่อผู้ใหญ่ทำผิดเสียเอง พวกข้าจะไม่ยอมอยู่ใต้อำนาจของคนที่ไร้ศีลธรรม ส่งเสริมให้คนผิดเอาตัวรอดเห็นแก่พวกพ้อง!”

“คนผิดต้องรับโทษ!!” ชาวบ้านตะโกนพร้อมกัน แล้วพากันล้อมโชติกับสิงไว้

“พ่อผู้ใหญ่เองก็ทำผิด ฉันในฐานะตำรวจผู้รักษากฎหมาย ฉันก็ขอจับผู้ใหญ่ไปสืบคดีความ!”

เมื่อเข้าตาจนช่วงชักปืนออกมาขู่ว่าใครเข้ามาก็ตายเป็นผี แต่ผีกาหลงไม่กลัวโผล่ไปตรงหน้าช่วง ถูกช่วงเอาสร้อยเขี้ยวเสือฟาดจนทรุดร้องอย่างเจ็บปวด ช่วงฮึกเหิมจะฆ่าทุกคนที่คิดฆ่าตน มั่นตกใจกลัวตายวิ่งหนีเลยถูกช่วงยิงตายต่อหน้าทุกคน ชบาอาศัยจังหวะนั้นพุ่งเข้าไปจะกระชากสร้อยเขี้ยวเสือ ถูกช่วงผลักกระเด็นแล้วจะยิง เพชรพุ่งเข้าปกป้องชบา และผีกาหลงก็จับปืนไว้ ช่วงจึงเอาสร้อยเขี้ยวเสือคล้องคอกาหลงทันที

กาหลงร้องอย่างเจ็บปวด ชาวบ้านทนไม่ได้พุ่งเข้าไปกระชากสร้อยเขี้ยวเสือจากกาหลง โชติฉวยโอกาสนั้นพาช่วงกับสิงหนีไป ชบาถลาจะไปกอดกาหลง แต่กาหลงหายไปแล้ว ชบาตกใจคิดว่ากาหลงหมดบุญแล้ว

ooooooo

ช่วง โชติและสิงวิ่งหนีมาถึงชายป่า ช่วงด่าโชติว่ากลับมาทำให้ตนเดือดร้อน เป็นตัวซวย เป็นเสนียดให้ตนไม่รู้จักจบสิ้น ประกาศตัดพ่อลูกและไม่ต้องย้อนกลับมาให้เห็นหน้าอีก ส่งดาบแล้วไล่ให้รีบไปให้ไกลถึงจะรอด

แต่พอช่วงหันกลับมาก็เจอผีกาหลงผงาดอยู่ตรง หน้าแล้ว พริบตานั้นผีกาหลงพุ่งเข้าสิงช่วง โชติเห็นผีกาหลง จึงหันมาฟาดฟันเชื่อว่าดาบที่พ่อให้นี้จะฆ่ากาหลงได้มันฟันกาหลงไปหนึ่งแผลทำให้กาหลงถึงกลับทรุดนอนจมกองเลือด แต่พริบตาเดียวผีกาหลงก็ไปหัวเราะลั่นอยู่ข้างหลังมัน ร่างที่นอนจมกองเลือดกลายเป็นช่วงที่ร้องอย่างเจ็บปวด “เอ็งฆ่าพ่อ!!”

โชติตกใจที่ฟันช่วงจมกองเลือด ช่วงร้องขอให้ช่วยแต่โชติกลัวตายวิ่งหนีไป ผีกาหลงเดินเข้าหาช่วง แต่จิตรับรู้ว่าไม้เจอศพตนที่เรือนแล้ว กาหลงตกใจเข่าอ่อนทรุดร้องไห้กลัวไม้จะเอาศพไปทำลาย

ไม้เจอศพกาหลงฝังอยู่ใต้เรือนตรงที่นอนบนเรือนพอดี ไม้รู้ว่ากาหลงรักตนมากจนไม่ยอมไปไหน ซบหน้ากับศพร้องไห้อย่างสะเทือนใจ จนครู่หนึ่งจึงอุ้มศพกาหลงออกจากเรือนไปซ่อนไว้ที่อื่น แล้วเอาขอนไม้มาวางล้อมเป็นคอกสี่เหลี่ยมผืนผ้า เอาดินถมและปลูกกอมะลิไว้ตรงที่ฝังศพกาหลง...

กาหลงกลับมาเห็นไม้นั่งมองต้นมะลิที่ปลูกไว้แทนที่ฝังศพตน ก็ร้องไห้ซึ้งใจที่ไม้ไม่เพียงไม่ทำลายศพตนแต่ยังปลูกต้นมะลิไว้ปกปิดร่องรอยด้วย...

เมื่อไม้ปลูกมะลิเสร็จจะขึ้นเรือน กาหลงถามว่าไปไหนมาหรือ ไม้บอกว่าปลูกมะลิไว้ใต้ถุนกลิ่นจะได้ฟุ้งกระจายหอมทั่วเรือน ย้อนถามว่าแล้วกาหลงไปไหนมา กาหลงบอกว่าไปเยี่ยมแม่มา

“พี่ไม่ชอบใจให้กาหลงออกไปไหนมาไหนคนเดียว ประเดี๋ยวจะโดนพวกมันรังแก มื้อหน้ากาหลงจะไปไหนบอกนะจ๊ะ พี่ไม้จะพากาหลงไปเอง”

“จ้ะพี่...” กาหลงรับคำ ต่างโผเข้ากอดกันด้วยความรัก

ฝ่ายชบา เมื่อรู้ว่าเพชรเป็นตำรวจก็โกรธหาว่าเพชรเป็นคนหลอกลวง แม้เพชรจะชี้แจงว่าตนบอกไม่ได้เพราะเป็นหน้าที่ รอโอกาสเหมาะจึงจะบอก ที่สำคัญตนไม่หวังจะเอาตำแหน่งและฐานะมาต่อรองขอความรักจากชบา

“เอ็งดูถูกข้า เอ็งคิดว่าข้ารักคนเพราะเงิน นี่แหละคำเขาว่ารู้หน้าไม่รู้ใจ เอ็งเพียรคบหาข้า แต่ไม่รู้ใจข้าเสียเลย”

“ข้าจะรอให้เอ็งใจเย็นแล้วค่อยคุยกัน”

“ข้าไม่มีอะไรจะคุย แล้วก็อย่ามาเหยียบเรือนข้าอีก!”

พอเพชรเดินออกไปแล้ว ชบาก็เดินไปร้องไห้อยู่มุมเรือน

ที่หน้าเรือนแม่กลอย...ไม้แบกกระบุงใส่ข้าวเปลือกมา กาหลงถือกล้วยและของอื่นจะมาฝากแม่ กาเหว่าเห็นเข้าวิ่งไปหา ดีใจว่าดูท่าไอ้กาเหว่าจะอ้วนเสียคราวนี้แล้ว ถูกไม้ขัดคอว่า “ข้าเอามาฝากแม่ ไม่ได้ฝากเอ็ง” กาเหว่าก็หน้าเป็นบอกว่าแม่อิ่มลูกอิ่ม ตนลูกแม่ ลูกอยากกินอะไรแม่ก็ยอมเสียแต้มให้ได้เสมอ

ไม้ชวนกาหลงขึ้นเรือนไปหาแม่กัน กาหลงให้ไม้ขึ้นไปก่อน  ตนจะเอาของไปจัดวางไว้ ไม้จึงขึ้นเรือนไปหาแม่กลอยเอาข้าวมาฝากเอาเงินส่วนหนึ่งมาให้แม่กลอยตามสัญญาที่จะดูแลแม่ให้รับสบาย พูดออกตัวว่าแม้เงินนี้จะเพียงกระผีกริ้น แต่มาจากน้ำพักน้ำแรงของตนกับกาหลงแลกมาด้วยหยาดเหงื่อและความรักที่เรามีให้แม่

“เอ็ง-เก็บ-ไว้...” แม่กลอยพูดอย่างลำบากน้ำเสียงสะเทือนใจ

“แม่รับไว้เถอะจ้ะ มันคือคำสัญญาที่ฉันมีให้แม่” ไม้คะยั้นคะยอ แม่กลอยรับถุงเงินไว้น้ำตาไหลพราก

ไม้ก้มกราบที่ข้างเตียง แม่กลอยขยับมือลูบหัวไม้ด้วยความรัก ไม้เงยมองแม่กลอยอย่างซาบซึ้งที่ยอมรับตนแล้ว ต่างยิ้มให้กันอย่างปลื้มปีติ...

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

เสน่ห์เหลือล้น “บัว นลินทิพย์” มีผลงานออนแอร์ 5 วันรวด! แฟนๆ ถูกใจ

เสน่ห์เหลือล้น “บัว นลินทิพย์” มีผลงานออนแอร์ 5 วันรวด! แฟนๆ ถูกใจ
21 มิ.ย 2564

02:50 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันจันทร์ที่ 21 มิถุนายน 2564 เวลา 06:31 น.