ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

เรือนกาหลง

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

“หมู่บ้านบัวสี” เป็นหมู่บ้านเก่าแก่ จนป้ายชื่อหมู่บ้านเลือนลาง อ่านแทบไม่ออกที่หมู่บ้านนี้มีบึงบัวกว้างใหญ่ ก้านบัวชูดอกสะพรั่งไปทั้งบึง มีสาวน้อยลอยเรือเก็บบัวไปบูชาพระ เติมสีสันแก่บึงบัวให้สวยงาม...มีชีวิตชีวายิ่งขึ้น...

กาหลง สาวสวยประจำหมู่บ้านวัยยี่สิบเศษ อยู่กับแม่กลอยและน้องสาวคือชบากับกาเหว่าน้องชายวัย 10 ขวบเศษ เพราะพ่อตายตั้งแต่เธอยังเด็ก กาหลงจึงเป็นหัวเรี่ยวหัวแรงช่วยแม่ทำมาหากินเลี้ยงครอบครัวตลอดมา

เช้านี้ แม่กลอยวิ่งหน้าตื่นมาหน้าบ้านตะโกนเรียกสุดเสียง

“กาหลง...กาหลง! นังกาหลง เอ็งอยู่ไหน?” พลางวิ่งขึ้นไปบนบ้าน ถูกกาเหว่าลูกชายจอมทโมน พุ่งมาดักทำปากจุ๊ๆ ไม่ให้แม่เสียงดัง บอกว่ากาหลงนอนหลับเพราะไม่สบาย พลางชี้ไปที่มุมบ้าน มีร่างนอนห่มผ้าขดตัวอยู่ แม่กลอยมองขวับ สวนทันควัน “กูไม่เชื่อ!”

แม่กลอยพรวดไปกระชากผ้าห่ม ร่างใต้ผ้าห่มดีดตัวผึงขึ้นมายกมือไหว้ปะลกๆ

“สวัสดีจ้ะน้ากลอย” จำปาเพื่อนของกาหลงนั่นเอง!

“นังจำปา!! เอ็งสมรู้ตบตาข้า บอกมานังลูกไม่รักดีมันซ่อนอยู่หลืบไหน?”

“ฉันรู้จ้ะแม่” ชบาร้องบอกพลางเดินเข้ามา ทั้งกาเหว่าและจำปาพยายามไม่ให้ชบาบอก แต่ชบาทำหูทวนลม บอกแม่กลอยว่า “พี่กาหลงไปบึงบัว!”

“มันยังกล้าไปที่นั่นอีก!!” แม่กลอยเต้นผาง ทั้งตกใจทั้งโกรธ

ooooooo

ที่บึงบัว...กาหลงพายเรือเก็บดอกบัวอย่างใจเย็น เพลิดเพลินกับความงามของบัวและสายลมอ่อนๆยามเช้า...มือหนึ่งเก็บดอกบัวได้แล้ว แต่ตาเล็งไปยังอีกดอกที่กำลังตูมสวยงามมาก กาหลงพายเรือไปหมายเก็บดอกบัวนั้น...

ที่ใต้น้ำ...สายตาคู่หนึ่งมองตามเรือของกาหลงไปอย่างหมายมาด...เคลื่อนใกล้เรือเข้าไปทุกที...ทุกที...ทันทีที่กาหลงเอื้อมเก็บบัวดอกนั้น มือหนึ่งก็โผล่พรวดจากใต้น้ำคว้ามือกาหลงหมับ!

“ว้าย!!” กาหลงตกใจพยายามดึงมือกลับ แต่ถูกมือนั้นจับขึ้นมาถึงแขนและดึงร่างเธอร่วงลงน้ำตูม!

กาหลงตกใจมาก แต่พอเห็นหน้าเจ้าของมือ ก็ยิ้มดีใจ ที่แท้คือ ไม้ คนรักของเธอนั่นเอง...

ไม้กอดกาหลงไว้อย่างแสนรัก บรรจงจูบอย่างถนอม กาหลงผลักเบาๆ แล้วลอยตัวขึ้นเหนือน้ำ...ไม้ตามขึ้นมา กาหลงผลักออกห่าง ต่อว่างอนๆเขินๆ

“พี่ไม้...เล่นพิเรนทร์ ฉันขวัญหนีดีฝ่อหมด!”

ไม้ปลอบประโลมหยอกล้ออย่างรักใคร่ จะหอมแก้มเรียกขวัญ กาหลงผลักออกแล้วว่ายน้ำหนี

ไม้...พระเอกลิเกที่ทั้งหล่อล่ำ มีวาทศิลป์ที่เฉียบคมน้ำเสียงลีลาร้องลิเกที่เพราะพริ้งจนชาวบ้านพากันหลงใหลจึงร่ายกลอนรักสะกดตรึง...

“บัวกลางบึง ฤๅตรึงใจเท่านวลน้อง...” กาหลงชะงักว่ายไปหลบหลังกอบัวแอบฟัง...

“พี่หมายปองครองรักสมัครสมาน... อยากคู่ชิด สนิทเชื้อ แม่บัวบาน...ขอนงคราญ...รับรัก...พี่สักครา...”

สิ้นเสียงร่ายกลอน ไม้โผล่มาตรงหน้ากาหลงพร้อมบัวตูมจากใต้น้ำมอบให้แทนใจ หอมแก้มอย่างชื่นใจอีกครั้ง...

ooooooo

กลัวแม่กลอยจะจับได้ว่าหนีมาที่บึงบัว กาหลงถือดอกบัววิ่งกลับบ้าน ไม้วิ่งตามอย่างไม่อยากจาก จนถึงใต้ต้นไทรใหญ่ กาหลงชะงักกึกเมื่อเจอ โชติ ออกมายืนขวาง!

โชติ ลูกชายผู้ใหญ่ช่วงผู้มีอิทธิพลและบารมี โชติหลงรักกาหลงและมุ่งมั่นที่จะชิงกาหลงจากไม้ให้ได้ พา ลูกน้องคือ สิง มั่น และขาบ ดาหน้าออกมาขวาง

“วิ่งหนีใครมา ไม่ต้องกลัว พี่จะปกป้องน้องกาหลงเอง” โชติคว้ากาหลงเข้าไปกอดจะหอมแก้ม

“อย่ามายุ่งกับคนรักของข้า” ไม้ประกาศกร้าว ถูกโชติสวนเย้ยว่า

“กาหลงเป็นคนรักของเอ็งแต่กำลังจะเป็นเมียข้า!” โชติเห็นดอกบัวในมือกาหลงก็คว้าไปเหยียบขยี้ พูดอย่างสะใจ “นี่คงเป็นของรักแทนใจ...ใจเอ็งต้องแตกสลายใต้ตีนข้า!”

เมื่อถูกหยามกันถึงเพียงนี้ ไม้พุ่งเข้าชกโชติหมัดเดียวเลือดกบปาก ตวาด “อย่ามาหยามความรักของข้า!”

สิง มั่น  และขาบ ลูกกะโล่ของโชติรุมกันเข้าไปช่วยลูกพี่ทันที

จำปากับกาเหว่าวิ่งหน้าตั้งมาวัดที่ไม้เป็นลูกศิษย์อยู่ กระหืดกระหอบมาบอกโขงกับจอกเพื่อนรักของไม้ว่าไม้ถูกพวกโชติรุมเล่นงาน โขงกับจอกที่กำลังเช็ดบาตรพระวางมือ วิ่งอ้าวไปที่ต้นไทรใหญ่ทันที ตะโกนบอกแต่ไกลว่า

“พี่ไม้ไม่ต้องกลัว...ไอ้จอกมาช่วยแล้ว” แต่เพราะมัวแต่ตะโกนบอกไม้ เลยสะดุดตกปลักควาย โขงกับกาเหว่าที่วิ่งตามเสียหลักถลาลงไปด้วย เมื่อช่วยกันดึงก็ยิ่งลื่นจมลงในปลัก ทั้งสามถูกโคลนเคลือบไปทั้งตัว!

จำปามองทั้งสามทั้งส่ายหน้าอย่างระอา แล้วรีบวิ่งไปที่ต้นไทรใหญ่คนเดียว

ooooooo

แม่กลอยไปถึงก่อนแล้ว ตะโกนให้หยุดเดี๋ยวนี้ ไม้ได้ยินเสียงแม่กลอยเงื้อหมัดค้าง เลยถูกโชติเล่นที

เผลอต่อยล้มไป กาหลงถลาเข้าประคอง ถูกแม่กลอยพุ่งไปดึงตัวออกมา เอ็ดตะโร

“ข้าสั่งนักหนา ห้ามคบกับไอ้อันธพาล!” ไม้บอกว่าตนไม่ได้ก่อเรื่อง ถูกแม่กลอยตวาดแว้ด “ข้ารู้สันดานเอ็งดี เอ็งเรียนมวยหวังจะวางตัวเป็นนักเลงคอยข่มเหงคนอื่น”

ไม้ชี้แจงว่าตนเรียนมวยเพื่อป้องกันตัวเองและปกป้องกาหลง แม่กลอยตวาดว่าอย่าเอาลูกสาวตนมาอ้าง

“พี่ไม้พูดจริงจ๊ะแม่...พี่โชติ...ถ้าพี่เป็นนักเลงพอ พูดความสัตย์กับแม่ว่าพี่ข่มเหงน้ำใจฉันซิ!” โชติอึกอัก “ไม่เช่นนั้น พี่ก็สาบานต่อหน้าศาลเจ้าแม่ไทรงาม ว่าพี่บริสุทธิ์ใจ หากพี่พูดปด ขอให้ฉิบหายตายในสามวันเจ็ดวัน!”

โชติไม่กล้าสาบาน แม่กลอยให้ท้ายว่าไม่ต้องสาบาน รับสมอ้างว่าตนนี่แหละเป็นคนให้โชติมารับกาหลงกลับเรือนเพราะไม่ไว้ใจไม้ ไม้ถามว่าตนทำผิดอะไรนักหนาหรือ น้าถึงได้...แม่กลอยสวนทันควันว่า

“ไม่ต้องทำเสียงออดอ้อนออเซาะ ข้าไม่ใช่แม่ยกยี่เก จำใส่กะโหลกเอ็งไว้ อย่ามายุ่งกับลูกสาวข้าอีก! นังกาหลงกลับบ้าน!”

กาหลงจำต้องเดินตามแม่กลอยกลับไป โชติยังหันเย้ยไม้ก่อนเดินตามกาหลงไปว่า

“เสียดายไม่ทันรู้ดำรู้แดง แม่กลอยมาห้ามเสียก่อน ปะกันคราวหน้า ข้าจะเอาเลือดหัวเอ็งออก!”

มั่นกับขาบเดินไปก่อนแล้ว เจอโขง จอก และกาเหว่าตัวเคลือบด้วยโคลนเดินสวนมาพวกมันตกใจนึกว่าผีหลอกซ้ำถูกโขงกับจอกปาดโคลนที่หน้าป้ายใส่ด้วย มันเลยใส่ตีนหมาโกยแนบพอโขง จอก และกาเหว่ามาเห็นสภาพของไม้ ต่างสงสารจนพูดไม่ออก

ครู่หนึ่ง โขงเข้าไปปลอบใจไม้ว่าให้ถอดใจเสียเถิดชาติที่แล้วคงไม่ได้ทำบุญร่วมกันมา จอกก็บอกให้ตัดใจจากกาหลงเสียแล้วหาหญิงงามมาดามใจ จำปาเสนอตัวว่าจะเลิกกับโขงมาเป็นเมียไม้ พอโขงโวยวาย จำปาก็รีบมายืนข้างโขงแทน

จอกเห็นกาเหว่ายืนมองไม้อยู่ บอกว่าอีกไม่นานกาเหว่าก็จะมีศักดิ์เป็นน้องเมียไม้แล้วให้ไปปลอบใจว่าที่พี่เขยหน่อย กาเหว่าเดินไปหาไม้ปลอบอย่างฉะฉาน...

“พี่ไม้ไม่ต้องทุกข์ใจดอก แม้นพี่จะเป็นเด็กวัด จ๊น... จน แต่ใจพี่ใหญ่” โขง จอกและจำปามองหน้ากันอย่างทึ่งที่กาเหว่าพูดได้ดี กาเหว่าพูดต่อฉอดๆว่า “ส่วนไอ้พี่โชติ  มันมีอะไรรึ? บ้านหลังใหญ่ เงินทองสิบกองฟาง สู้ยังไงพี่ก็แพ้!”

“เฮ้ย!!” โขง จอกและไม้ร้องเป็นเสียงเดียวกันมองกาเหว่าเคืองๆ แต่ไม้ไม่พูดอะไร ลุกเดินหนีไปเงียบๆกาเหว่าหันถามพวกพี่ๆว่า ตนพูดอะไรผิดหรือ จอกกับโขงตบหัวกาเหว่าผัวะเอ็ดใส่...

“ยังมีหน้ามาถามอีก!!” แล้วทุกคนก็หันมองไม้ที่เดินลิ่วไปด้วยความเป็นห่วง...

ooooooo

กลับถึงบ้าน กาหลงพยายามบอกแม่กลอยว่าแม่เข้าใจผิด แม่กลอยสวนขึ้นทันทีว่าไม่ต้องพูด ตนรู้ดีว่าไม้ไม่ได้ก่อเรื่อง กาหลงพูดอย่างแปลกใจว่าทำไมแม่เข้าข้างโชติ?!

“เอ็งก็รู้ว่าโชติเป็นถึงลูกผู้ใหญ่บ้าน ครั้งพ่อเอ็งตายไปก็ได้พ่อผู้ใหญ่คอยช่วยเหลือ ข้าไม่อยากหักหน้ามัน ต้องติติงไอ้ไม้แทน”

กาหลงบอกว่าดีใจที่แม่เข้าใจไม้ ถามว่าแล้วแม่ จะยอมรับไม้มาเป็น...แม่กลอยตัดบทว่ากาหลงตกน้ำเปียกไปหมดให้ไปอาบน้ำผลัดผ้าเสีย กาหลงรับคำแม่ อย่างว่าง่าย แม่กลอยมองตามกาหลง คิดอะไรบางอย่าง...

แม่กลอยขังกาหลงไว้ในห้อง กาหลงตัดพ้อว่าไหนแม่บอกว่าเข้าใจพี่ไม้? แม่กลอยเล่นลิ้นว่า

“ข้าไม่ได้บอกว่าจะรับมันเป็นเขยนี่หว่า ลูกเขยข้าต้องเป็นลูกมหาเศรษฐีอย่างพ่อโชติ ไม่ใช่เด็กกำพร้ากินข้าวก้นบาตรอย่างมัน!!”

แม่กลอยเดินผละไปจากหน้าห้องอย่างกระหยิ่มในวิธีของตนว่าจะกันกาหลงไม่ให้คบกับไม้ได้ แต่กาหลงบอกกับตัวเองอย่างเด็ดเดี่ยวว่า จะไม่ยอมให้แม่ข่มเหงน้ำใจต่อไป!

ไม้มาแอบได้ยินอยู่ใต้ถุนเรือนเสียใจที่ถูกแม่กลอยกีดกันปิดกั้นความรักของตนอย่างปิดประตูลั่นดาล!

เมื่อสิ้นหวัง ไม้เข้าไปในโบสถ์ กราบพระทั้งน้ำตา พนมมือภาวนา

“ข้าแต่หลวงพ่อ ข้ารักกาหลงจับจิตจับใจ ข้าไม่ขออื่นไกล หากข้ากับกาหลงมีวาสนาต่อกัน ขอให้หลวงพ่อดลใจให้แม่กลอยยกยอเห็นงาม รับข้าเป็นเขยด้วยเถิด” ภาวนาแล้วพนมมือท่วมหัวก้มกราบ

“เปรี้ยง!” เสียงดังลั่นจากหลังองค์พระ

ไม้สะดุ้งแต่ดีใจสุดๆคิดว่าหลวงพ่อรับคำขอตนแล้ว แต่อึดใจเดียว พุดจีบ ลูกสาวคนเดียวของมหาเศรษฐีในหมู่บ้านเพื่อนของกาหลง ก็ถือพานเดินหน้าเจื่อนๆออกมาเอ่ยขอโทษ ที่ตนทำพานตกเสียงดังขัดคำอธิบายของไม้

ไม้ถามว่าพุดจีบไปที่หลังองค์พระทำไม พุดจีบบอกว่าไปปิดทองหลังพระ เพราะคิดว่าทำความดีทำไมต้องให้คนอื่นเห็น แค่เราได้ทำเราก็มีความสุขใจแล้ว

ไม้ชมว่าพุดจีบคิดอย่างนี้มาแต่ไหนแต่ไร แต่ระวังแอบๆซ่อนๆหลงรักใครไม่แสดงตัวพาลจะเสียของ ถามตรงๆว่าพุดจีบหลงรักใคร? บอกมาตนจะได้ช่วยเป็นพ่อสื่อพ่อชักให้

ที่แท้พุดจีบแอบชอบไม้อยู่ แต่บอกไม้ว่าตนยังไม่มีความรักแล้วขอตัวกลับพอพุดจีบไป ไม้ก็หวนคิดถึงกาหลงขึ้นมา เป็นห่วงว่าไม่รู้ป่านนี้จะเป็นอย่างไรแล้ว?

ooooooo

ที่หน้าห้องกาหลง ชบากำลังปลดโซ่คล้องประตู กาเหว่าถือถาดอาหารเร่งยิกๆกลัวพี่สาวจะหิว แม่กลอยตามมาดูแต่พอเปิดประตู ปรากฏว่าไม่มีกาหลงอยู่ในห้องแล้ว เหลือรอยพื้นไม้กระดานถูกงัดเป็นรูไว้ให้ดูต่างหน้า!

กาหลงงัดพื้นกระดาน โรยตัวลงใต้ถุนเรือนหนีไปหาไม้ที่นั่งเศร้าอยู่เถียงนา บอกไม้ว่าตนจะไม่ยอมให้แม่บังคับแต่งงานกับคนที่ตนไม่ได้รัก พูดอย่างขมขื่นใจว่า

“พี่ไม้...ใจฉันมันขุ่นเหมือนกวนตม...ฉันไม่อยากถูกขังถูกบังคับอีกแล้ว”

ไม้บอกว่าจะไปสู่ขอกาหลงกับแม่กลอย กาหลงบอกว่าแม่ไม่มีวันยอม ไม้ถามว่าแล้วจะทำอย่างไรแม่กลอยถึงยอม กาหลงพูดอย่างสิ้นหวังว่า

“คงมีเพียงความตายเท่านั้น เป็นกำแพงขวางกั้น...มิมีใครมาพรากเราจากกันได้”

ไม้นิ่งนึกตรึกตรองถามกาหลงว่าแน่ใจแล้วใช่ไหม กาหลงบอกว่ามันคือหนทางเดียวที่เราจะอยู่ด้วยกันตลอดไป ไม้จึงเอาผ้าขาวม้ามัดเอวไว้ด้วยกัน ลงเรือล่องไปกลางบึง ภาวนาพร้อมกันก่อนกระโดดจากเรือ...

“หากชาติหน้ามีจริง ขอให้เราได้สมหวังในรักและอยู่ด้วยกันทุกชาติไป”

แต่พอร่างจมดิ่งลงน้ำ ไม้เห็นกาหลงกำลังจะหมดลม คิดถึงวันเวลาที่เคยมีความสุขยามพบกันที่กลางทุ่งนา...ยามได้หนุนตักฟังกาหลงเป่าขลุ่ยใต้กอไผ่...ไม้ตัดสินใจไม่ยอมให้กาหลงตาย พาร่างที่ใกล้หมดลมพุ่งขึ้นสู่ผิวน้ำ ผายปอดจนกาหลงรู้สึกตัวถามไม้ว่า

“เหตุใดพี่ถึงเปลี่ยนใจ...พี่ไม่รักฉันแล้วหรือ?”

“เพราะรัก พี่จักไม่ยอมให้กาหลงตาย...การฆ่าตัวตายเป็นการแก้ปัญหาของคนโง่...บาปกรรมจากการฆ่าตัวตาย ย่อมทำให้พี่กับกาหลงทนทุกข์ทรมานไปชั่วกัปชั่วกัลป์...”

“ตราบใดที่แม่ยังบังคับให้ฉันแต่งงานกับพี่โชติ... ชีวิตของฉันก็ไม่ต่างจากการตกนรกทั้งเป็น...” กาหลงร้องไห้หนัก

แม่กลอยตามมาแอบฟังอยู่ น้ำตาซึมที่ตนเป็นเหตุให้กาหลงตัดสินใจฆ่าตัวตาย เดินเข้าหากาหลงพูดเสียงเครือ

“ข้าเสียใจ...ข้ามันชั่วที่ข่มเหงน้ำใจ บีบคั้นหัวใจให้เอ็งคิดสั้น...แต่เอ็งก็ช่างเหลือเกิน รักชายจนไม่นึกถึงหัวอกแม่...เอ็งเป็นอะไรไป แล้วข้ากับน้องจะอยู่ยังไง?” แม่กลอยร้องไห้ พูดอย่างตัดใจว่า “ในเมื่อเอ็งไม่รักข้า... เอ็งจะทำอะไรอยู่กับใครก็แล้วแต่เอ็ง...ไม่ต้องมาสนใจข้า” แม่กลองร้องไห้เดินกลับไป

“แม่...” กาหลงรู้สึกผิด ไม้ปลอบใจให้กลับไปหาแม่เสีย ตนจะหาทางให้จงได้ นัดคืนนี้จะรอกาหลงที่วัด...กาหลงรับปาก แล้วเดินตามแม่กลอยกลับไป

ooooooo

กาหลงกลับไปขอโทษแม่กลอยที่นั่งร้องไห้อยู่ สาบานต่อหน้าพระและกระดูกพ่อว่าจะไม่มีวันทิ้งแม่กับน้อง จะดูแลแม่กับน้องตลอดไป หากผิดคำสาบานขอให้ตกนรกหมกไหม้ เป็นผีไม่ได้ผุดได้เกิดทุกชาติไป

“พอเถอะ...ข้าเชื่อใจเอ็งแล้ว...” แม่กลอยกอดและเช็ดน้ำตาให้กาหลง เห็นแม่ยกโทษให้ กาหลงขออนุญาตไปเล่นลิเกที่วัดคืนนี้ แม่กลอยมองหน้ากาหลงนิ่ง...

คำตอบของแม่กลอยคือไม่อนุญาต กาหลงจึงวานพุดจีบเพื่อนรักให้เล่นยี่เกแทนตนคืนนี้ พุดจีบรับคำด้วยความเห็นใจเพื่อน กาหลงฝากความพุดจีบไปบอกไม้ว่า

“แม้ตัวไกลใจใกล้...แผ่นดินสลายก็มิคลายรักมั่นดอกพ่อยอดดวงใจ...

แต่พุดจีบเกรงว่า หากตนไปเล่นลิเกแทนกาหลงจะไม่งาม จึงฝากนวลสาวใช้ประจำตัวให้ไปบอกไม้ว่ากาหลงไม่อาจไปเล่นลิเกได้เพื่อไม้จะได้คิดหาหนทางแก้ปัญหา

นวลรู้ว่าพุดจีบแอบชอบไม้อยู่ ยุให้พุดจีบรับเล่นยี่เกแทนกาหลง เป็นโอกาสดีที่จะได้ใกล้ชิดไม้ด้วย

“พี่นวลอย่าพูดฤาแม้แต่จะคิดอย่างนั้นอีก ฉันไม่มีวันแปรพักตร์หักหาญน้ำใจเพื่อน...พี่นวลรีบไปเถิด ฉันจะขึ้นเรือนก่อนแม่คลางแคลงใจที่ฉันหายไป” พอนวลรับคำผละไป พุดจีบก็นึกถึงคำพูดของกาหลงเมื่อครู่ พูดแทนใจตัวเอง... “แม้นตัวไกลใจใกล้...แผ่นดินสลายก็มิคลายรักมั่นดอก...พ่อยอดดวงใจ”
รับข่าวจากนวลแล้ว ไม้คิดหนักว่า จะเอาใครมาเล่นแทนกาหลงคืนนี้?

ooooooo

บรรยากาศงานวัดเริ่มคึกคัก ชาวบ้านนุ่งห่มผ้าสีสดใสมาร่วมงานบุญสมโภชลูกนิมิต

มัคนายกเฟื้อง ที่เลี่ยงดูไม้มาตั้งแต่เด็กและสอนแม่ไม้มวยไทยให้ไม้จนเก่งกาจเป็นพ่อบุญธรรมไม้ และสัปเหร่อขาวพระเอกลิเกเก่าเป็นคนสอนไม้เล่นลิเกที่ไม้นับถือเป็นพ่อบุญธรรมอีกคนหนึ่ง

ค่ำนี้ ทั้งมัคนายกเฟื้องและสัปเหร่อขาว ขัดแย้งกัน เพราะมัคนายกเชิญชวนชาวบ้านร่วมทำบุญฉลองลูกนิมิตร ส่วนสัปเหร่อขาว ป่าวร้องให้ชาวบ้านมาชมลิเก ด่ามัคนายกเฟื้องว่า

“เอ็งดักคนมาทำบุญ แล้วใครจะเหลือเงินตบรางวัลยี่เก!”

ทั้งสองถกเถียงกันทำท่าจะวางมวย ไม้เข้ามาขอร้องอย่างทะเลาะกัน เพราะพ่อทั้งสองคนต่างก็หาเงินถวายวัดเหมือนกัน แต่ไม่มีใครยอมใคร ไม้ขอร้องว่า “พ่อ...อย่าให้ฉันต้องเลือกเลย” เมื่อยังไม่ยอมกัน ไม่ตัดบท “งั้น ไม่เอาสักคน” ทั้งมัคนายกและสัปเหร่อ “อ้าว!!” ไม้พยายามหว่านล้อมอย่างสำนึกบุญคุณทั้งคู่ว่า

“พ่อเฟื้อง คอยเลี้ยงดูฉัน สอนมวยให้ฉัน พ่อขาวก็เป็นครูยี่เก พ่อทั้งสองรักฉันเหมือนลูก หากฉันเลือกคนใดก็เท่ากับฉันเนรคุณกับอีกคน...ฉันขอล่ะ ฉันรักพ่อ พ่อรักฉัน เราต่างเป็นเชือกเส้นเดียวกัน รักกันนะพ่อ” ไม้เอามือพ่อบุญธรรมทั้งสองจับกัน พ่อบุญธรรมต่างยิ้มให้กัน แต่พอไม้ขอไปแต่งตัว ทั้งเฟื้องและขาวก็ชักสีหน้าคำรามใส่กันเหมือนเดิม

ooooooo

แผนของแม่กลอยคือให้กาหลงไปเที่ยวงานวัดกับโชติ กาหลงไม่พอใจเดินหนีไป แม่กลอยบอกโชติที่จ้องจิกอย่างไม่พอใจว่า ให้รอตรงนี้ แล้วตัวเองก็ตามไปเรียกกาหลงกลับมา

“ฉันยอมมาวัดกับแม่หวังมาทำบุญ มิได้มาควงคู่เสน่หาพี่โชติ ฉันจะกลับเรือน”

“ถ้าเอ็งกลับ ไม่ต้องมาเรียกข้าว่าแม่!” แม่กลอยทิ้งไพ่ตาย กาหลงหยุดเดินหันมองแม่ด้วยแววตาตัดพ้อ...

คืนเดียวกันนี้ อบเชยลูกสาวผู้ใหญ่ช่วงน้องสาวโชติ เธอหลงรักไม้มาแต่เริ่มแตกเนื้อสาวที่ไม้ช่วยชีวิตเธอจากตกน้ำเกือบตาย อบเชยมีเผื่อนกับงามเป็นคนใช้ประจำตัว คืนนี้อบเชยมาเที่ยวงานวัดหมายได้เจอไม้ชายหนุ่มในดวงใจ

พอเห็นไม้ยืนชะเง้อคอยกาหลงอยู่ก็เร่เข้าไป เอาพวงมาลัยมะลิสดให้ชวนไปถวายพระด้วยกัน บรรยายหยดย้อยว่า

“อบเชยต้องเลือกมะลิดอกตูมที่ตูมพอเต่งตึง นำมาร้อยด้วยหัวใจ ปักทิ่มแทงด้วยความรัก กว่าจะได้สักพวงอบเชยโดนจิ้มโดนทิ่มแทงเจ็บปวดไปหมด” พรรณนาแล้วหันมองไม้ ปรากฏว่าหายไปแล้ว “ว้าย...พี่ไม้หายไปแต่เมื่อไร!”

“หนีไปตั้งแต่จิ้มแรกแล้วเจ้าค่ะ” เผื่อนกับงามตอบพร้อมกัน ถูกอบเชยตวาดว่า ทำไมไม่บอก จับหัวสองคนชนกันปึง! แล้วเดินสะบัดไป สาวใช้ทั้งสองวิ่งตามแทบไม่ทัน กาหลงอ้อนวอนแม่กลอยว่า อย่าบังคับขืนใจตนให้คบหากับโชติเลย แม่กลอยหาว่าไม้ทำคุณไสยใส่กาหลงถึงได้เพี้ยนหลงรักขนาดนี้ หว่านล้อมกล่อมกาหลงว่า

“พ่อโชติเป็นถึงลูกเศรษฐีมีไร่นามากมายก่ายกอง เอ็งจะสบายไปทั้งชาติ” กาหลงบอกว่าตนไม่เคยรักโชติ แม่กลอยจึงเสียงอ่อนลงว่า “กาหลงให้โอกาสพ่อโชติเพียงค่ำคืนเดียว หากเอ็งไม่รักไม่พิสมัย เอ็งจะรักใครแม่ไม่ขัด”

พอดีไม้ตามมาเห็นกาหลง ไม้ดีใจรีบไปหา แต่กาหลงไม่เห็นยอมตามคำขอของแม่กลอย หันไปเห็นโชติจึงเดินไปหาบอกโชติว่า “พี่โชติ ฉันอยากดูยี่เกกับพี่”

“ไปสิจ๊ะ พี่เตรียมเสื่อปูไว้คอยท่ากาหลงแล้ว” โชติดีใจรีบเดินนำกาหลงไป

ไม้ชะงักกึก มองกาหลงที่เดินไปกับโชติหน้าเศร้า แม่พลอยเดินมาเย้ยไม้ว่า

“ยี่เกที่เอ็งเล่น...คงต้องเปลี่ยนจากบทรักเป็นบทโศก...”

ไม้เสียใจหันหลังเดินกลับไป พุดจีบที่ตามไม้มาเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด ได้แต่มองตามไม้ไปด้วยความสงสาร...

ooooooo

พุดจีบสงสารไม้จะเข้าไปปลอบ ถูกอิ่มผู้เป็นแม่เข้ามาถามเสียก่อนว่าจะไปไหน นวลรู้ว่าพุดจีบจะไปไหนแต่ปดแทนว่าพุดจีบกำลังจะไปไหว้พระ

“ใช่จ้ะแม่” พุดจีบผสมโรง

“ดีแล้ว...ไหว้พระทำบุญได้กุศลกว่าการไปนั่งชมยี่เก มีแต่เล่นบทชิงรักหักสวาท สองหญิงแย่งชิงชายดูไปพลอยทำให้ใจมัวหมองในกิเลส เข้าโบสถ์ไปไหว้พระกับแม่”

“จ้ะ” พุดจีบรับคำ แอบมองไปทางไม้แล้วเดินตามแม่นวลไป นวลมองพุดจีบอย่างอดสงสารไม่ได้

ooooooo

ที่ลานหน้าโรงลิเก...ยายมากับตาสรสองผัวเมียที่มีอาชีพหาปลาและปลูกผักขาย สองคนนิสัยเข้ากันกึ๊บ ตาสรเป็นคนชอบเอาเรื่องคนอื่นไปนินทา ส่วนยายมาสาระแนแส่รู้ไปทุกเรื่องแล้วเอาไปนินทาประสาปากตลาด

ยายมาจัดแจงปูเสื่อหน้าโรงลิเก ตาสรบอกให้นั่งดูตรงโน้นดีกว่าเห็นมวยชัดกว่า

“ข้ามาดูยี่เก ไม่มีมวย” ยายมาไม่ยอมลุก

“เดี๋ยวก็มี!” ตาสรมองไปที่มุมหนึ่ง เห็นโชติกำลังพากาหลงตรงมาที่โรงลิเก ยายมาเข้าใจทันทีเตือนว่ามาอยู่ใกล้ๆเดี๋ยวเจอลูกหลง พูดพร้อมกันว่า “มันจะดีรึ” แต่ยายมาก็ลากตาสรไปใกล้ที่โชติพากาหลงมานั่ง หมายดูมวยคู่เอกได้เต็มตา ระหว่างนั้น ไม้กำลังแต่งหน้าแต่ใจพะวักพะวนคอยชะเง้อมองไปที่โชติกับกาหลง จันเมียสัปเหร่อขาวที่มาเล่นแทนกาหลงเตือนว่า

“ข่มสติไว้อย่าให้ฟุ้งซ่าน...เอาวิญญาณครูมาอยู่กับตัว” ไม้พยักหน้ายกมือไหว้พยายามตัดใจไม่ให้ขุ่นมัว

ลิเกคืนนี้ จับเรื่องขุนช้างขุนแผนตอนขุนช้างไม่ยอมให้ใครมาแย่งนางพิมไป จันเล่นเป็นนางพิมพิลาไล ไม้เล่นเป็นขุนแผนส่วนตาสรถูกจับมาเล่นเป็นขุนช้าง

เมื่อลิเกเล่นมาถึงตอนขุนแผนแย่งชิงพิมกับขุนช้าง นางพิมถูกขุนช้างเข้ากระชากตัวไป โชติที่นั่งดูอยู่ตะโกน เยาะเย้ยขึ้นว่า

“ช้ำใจจริงเว้ย...ชีวิตจริงของเอ็งมันยิ่งกว่ายี่เก...ชาตินี้ยันชาติหน้าเอ็งก็ไม่มีวันสมใจ!!” พลางจับมือกาหลงขึ้นมาหอมเย้ยไม้ กาหลงไม่พอใจดึงมือกลับ

ไม้ถูกเย้ยถูกหยามทนไม่ได้จะลงไปลุยโชติ ตาสรรีบรั้งไว้เตือนสติ “ไม่ไถล...เล่นตามท้องเรื่องไป” แล้วตัวเองก็ร้องลิเกต่อ “เอ็งยอมแพ้ข้าซะ...ข้ามีเงินทองมากมายเอ็งสู้ข้าไม่ได้ดอก”

“ถึงแม้นฉันจะจนต่ำต้อยด้อยค่า แต่ฉันก็มีชีวิตจิตใจ” ไม้เล่นบทพูดอย่างเข้าถึงอารมณ์ จันเอะใจว่าไม่ใช่บทในเรื่อง ตาสรบอกว่าไม้ด้นสด แต่ไม้ไม่สนใจยังคงพูดต่อ “ฉันพร้อมจะฝ่าฟันอุปสรรค เพื่อร่วมเรียงเคียงรักกับยอดขวัญ” แล้วมองไปทางแม่กลอยยกมือไหว้ “วานแม่จงเห็นใจ เปิดเส้นทางรักให้ฉันเถิด”

แม่กลอยไม่พอใจจับมือชบาพาลุกเดินออกไปไม้ได้ทีเดินลงมาที่ลานคนดูตรงไปที่กาหลงนั่งร้องลิเกจีบ...

“ด้วยรัก จะทุ่มเทพลีใจให้แม่บัวบาน...ขอทุกคนเป็นพยาน” แล้วจับมือกาหลงให้ลุกขึ้น “ฉันกับกาหลงจะแต่งงาน...”

ผลคือ โชติแค้นที่ถูกหยามซัดหมัดใส่หน้าไม้จนล้มลง ตาสรรีบวิ่งไปช่วยไม้ ถูกสิง มั่น และขาบรุมกันเข้าเล่นงาน ยายมาลุกขึ้นเต้นเหยงๆเชียร์สุดใจขาดดิ้น “ผัวข้า เล่นงานมันให้หนัก อย่าให้เสียชื่อเมีย!!”

หน้าโรงลิเกเลยกลายเป็นลานมวยวัดไป คนดูลิเกหันมาเชียร์มวยกันเฮ...เฮ...

พุดจีบที่เข้าไปไหว้พระในโบสถ์กับแม่อิ่ม นวลคลานเข้ามาสะกิดกระซิบบอกพุดจีบให้ออกไปข้างนอก พุดจีบเห็นแม่อิ่มกำลังหลับตาทำสมาธิก็ค่อยๆคลานออกไปกับนวล แต่หารู้ไม่ พอพุดจีบหันคลานตามนวลไป แม่อิ่มก็ลืมตามองตามอย่างสงสัย

พอออกมาถึงหน้าโบสถ์ นวลบอกพุดจีบว่าวิกยี่เกกลายเป็นเวทีมวยไปแล้ว พุดจีบตกใจวิ่งไปทันที นวลเหลือบเห็นแม่อิ่มเดินมา ถึงกับเข่าอ่อน ทรุดนั่งยกมือไหว้ปลกๆ

อบเชยเห็นไม้โดนพวกโชติรุมเล่นงาน ก็พาลไปตบกาหลงหาว่าตัวการให้ไม้ถูกรุม กาหลงตบคืนถามว่าตนไม่เคยทำอะไรอบเชยแล้วมาตบตนทำไม อบเชยถูกตบก็ตะโกนให้เผื่อนกับงามเอาเลือดหัวกาหลงมาล้างตีนให้ได้ จำปาตีฉิ่งอยู่บนเวทีเห็นดังนั้นส่งฉิ่งให้จันตีให้จังหวะวงมวยอย่างเร้าใจ ตัวเองโดดลงมาช่วยกาหลง

ลานหน้าโรงลิเกเวลานี้ กลายเป็นเวทีมวยวงหนึ่งและวงตบตีจิกทึ้งของพวกผู้หญิงอีกวงหนึ่ง คนดูพากันเชียร์อึกทึก ที่ได้ดูของแถม

อบเชยได้เผื่อนกับงามช่วยรุมกาหลง พุดจีบวิ่งมาดึงกาหลงออกมา แล้วหันไปขออบเชยว่าอย่าทะเลาะตบตีกัน เลยถูกอบด่าว่าทำเป็นพูดดีแต่ที่แท้ตัวเองก็คือตัวอิจฉาดีๆนี่เอง กาหลงปรามให้หยุดว่าพุดจีบเดี๋ยวนี้ เลยโดนยุแหย่ว่า

“เอ็งมันโง่เสียกระไรไม่ทันเล่ห์กลเพื่อน พุดจีบมาช่วยเอ็งหวังกำจัดข้าให้พ้นทางพี่ไม้ หลังจากนั้นมันก็หักหลังแย่งชิงพี่ไม้จากเอ็ง เพราะมันแอบรักพี่ไม้!!”

กาหลงฉุนขาด ย่างสามขุมเข้าไปตบอบเชยอย่างรู้ทันเล่ห์เหลี่ยม สั่งอบเชยหุบปากไม่อย่างนั้นจะตบให้ฟันร่วงหมดปาก อบเชยถอยกรูด เผื่อนกับงามช่วยกันพาไปยังมุมที่โชติกับพวกต่อยกับไม้ พอดีแม่อิ่มเดินมาถึง บอกพุดจีบให้กลับเรือนพุดจีบตามแม่อิ่มกลับไปอย่างว่าง่าย

กาหลงหันมองไปทางไม้กับโชติที่กำลังชกต่อยกันอย่างเป็นห่วงจังหวะหนึ่งโชติต่อยไม้ล้มลงและชักมีดออกมาจะแทง ช่วงมาถึงพอดีจับมือที่ถือมีดไว้ ทำท่าจะปาดคอโชติแทน

“กล้าขัดคำสั่งข้า” ช่วงตวาด โชติโทษว่าไม้หาเรื่องตนก่อน ถูกช่วงตบหน้าซ้ำ ตวาด “ไม่ต้องพูด!” แล้วบอกแม่น้อยให้พาโชติกลับบ้าน พอดีกาหลงมาถึงเข้าไปยืนข้างแม่กลอยที่พูดแก้ต่างให้โชติว่า

“พ่อโชติไม่ได้ก่อเรื่อง ไอ้ไม้ต่างหากที่มาเกี้ยวกาหลง ไอ้ไม้มัน...”

“แม่กลอยไม่ต้องแก้ตัวแทนไอ้อันธพาล เป็นถึงลูกผู้ใหญ่บ้านทำตัวเหลือจะคบ แล้วใครจะเชื่อจะศรัทธาในตัวพ่อมัน ไป...กลับไป!” ช่วงสั่ง แม่น้อยจึงประคองโชติกลับไปสิงมั่นและขาบรีบตามไป แต่อบเชยจะไปออดอ้อนไม้ ฟ้องว่าตนถูกพวกกาหลงรุมตี ถูกแม่น้อยเดินมาขวางสั่งให้กลับบ้าน!

“เอาล่ะๆพูดพาลผิดใจกันเล็กน้อย ต่างคนต่างเบาความคิด เลิกแล้วต่อกันเถอะนะ เอ้า...ดูยี่เกต่อ...”ผู้ใหญ่ช่วงกลบเกลื่อนเปลี่ยนบรรยากาศ

แต่พอไปเจอกันที่มุมหนึ่งในวัด โชติถามพ่อว่าทำไมต้องหักหน้าตนที่เป็นลูก ช่วงตอบด้วยน้ำเสียงปกติว่า

“ข้าถึงต้องลงโทษเอ็งแทนมัน ปกครองคนไม่ใช่แค่ใช้พระเดชแต่ต้องใช้พระคุณ! จำใส่หัวใจไว้ คนฉลาดต้องรู้จักแกล้งโง่ หลอกให้มันตายใจ ทีนี้ล่ะ ปะเหมาะค่อยตลบหลังมัน!”

“ฉันกลัวจะพลั้งท่าไอ้ไม้ มันจะชิงแต่งกับกาหลง...”

“คนอย่างนังกาหลงไม่ต้องไปสู่ขอให้เสียเงิน...อยากได้เอ็งก็ฉุดสิวะ” แม่น้อยตกใจขอให้เลิกใช้กำลังข่มเหงให้เลิกสอนลูกทำในสิ่งที่ผิดเสียที กลับถูกโชติตวาดและไล่ให้กลับเรือน แต่แอบส่งสัญญาณให้โชติจัดการกาหลงตามแผน

ooooooo

ที่มุมหนึ่งในวัด แม่กลอยบอกกาหลงให้กลับบ้านไปก่อน กาหลงถามว่าแม่จะไปไหนชบาปากเปาะบอกว่าไปบ่อน เลยถูกแม่กลอยเขกหัวเอ็ดเบาๆ

“รู้ดีนะเอ็ง ข้าเลิกเล่นไฮโลแล้ว ข้าจะไปเก็บไซที่นา ได้ปลาดุกสองสามตัวจะย่างน้ำพริกสะเดาให้กิน” กาหลงจะไปช่วย แม่กลอยไล่ให้กลับไปสุมไฟให้ควายอยู่เฝ้าเรือนให้ดี สั่งชบากับกาเหว่าให้ไปกับตน แต่พอ หันเดินแยกจากกาหลง แม่กลอยก็แอบส่งสัญญาณให้โชติ แล้วพาชบากับกาเหว่าเดินไปที่ทุ่งนา

ไม้เป็นห่วงกาหลง วิ่งมาเจอจำปา พอจำปารู้ก็ห้ามไว้เกรงแม่กลอยรู้จะเป็นเรื่องอีก ไม้พยักหน้าถามว่าแล้วจำปาจะไปไหน จำปาบอกว่าโขงเจ็บปากกินอะไรไม่ได้ จะไปต้มน้ำข้าวให้กินสักหม้อ แล้วเดินแยกไป ไม้ยังยืนคิดอะไรอยู่ตรงนั้น

กาหลงเดินกลับบ้านตามท้องนา ร้องลิเกระบายความในใจมาตามทาง...

“โอ้ชีวิตอนิจจา...จำต้องเจอขวากหนามแห่งรัก...กำแพงกั้นสูงใหญ่ไพศาล...เกินใครจะทนได้ แต่ฉันขอสู้...ให้รู้ว่าแรงใจพี่ไม้...ทำให้รักนี้ไม่มีวันตาย ...”

กาหลงหยุดกึกเมื่อโชติโผล่พรวดมาดึงมือฉุดไป กาหลงขอให้ปล่อย ถูกโชติขู่ว่ายิ่งดิ้นก็ยิ่งช้ำ หนีไปไหนไม่รอดหรอก แล้วโถมเข้าปล้ำผลักกาหลงล้มลงที่พื้นนา

“ยอมเป็นเมียข้า...เอ็งจะมีความสุขไปทั้งชาติ” โชติปล้ำจะข่มขืน พลันก็สะดุ้งผงะหลังแอ่นเมื่อถูกไม้ฟาดเข้ากลางหลัง กาหลงเห็นเป็นจำปา ก็สะบัดลุกขึ้นไปยืนข้างหลัง โชติกำลังหน้ามืดจะตาม

“ไอ้โชติ เอ็งเข้ามาอีกก้าวเดียว...ข้าจะแหกปากให้คนรู้ทั้งบางว่า เอ็งขืนใจกาหลง เอ็งต้องโทษถูกโบยจนตาย”

โชติใจฝ่อชะงัก กาหลงชวนจำปารีบไปกัน โชติมองตามอย่างเจ็บใจ คิดจะทำอะไรบางอย่าง

เมื่อจำปาพากาหลงไปส่งถึงบ้านแล้ว กาหลงเป็นห่วงจำปาที่ต้องเดินกลับคนเดียวชวนค้างเสียด้วยกัน แต่จำปาจะต้องไปต้มน้ำข้าวให้โขงจึงขอกลับ

ไม้ไปดักพบกาหลงที่เรือน พอรู้ว่ากาหลงถูกโชติดักฉุดและจำปาช่วยไว้ ไม้เจ็บใจบอกกาหลงว่า

“พี่ต้องรีบทำอะไรสักอย่าง ก่อนที่มันจะหักหาญน้ำใจกาหลง”

ระหว่างจำปาเดินกลับนั้น จำปาถูกโชติดักฉุดไปรุมข่มขืนแล้วฆ่า เอาศพแขวนคอกับกิ่งไทรอำพรางคดี

โขงรอกินน้ำข้าวจากจำปาจนเช้า ไม้กับกาหลงมาเยี่ยมโขงจึงรู้ว่าจำปายังไม่กลับ ทั้งสามตกใจพากันออกตามหา กาหลงตะโกนเรียกจำปาไปตลอดทางจนมาถึงต้นไทร ก็แทบช็อกเมื่อเห็นร่างจำปาห้อยอยู่บนกิ่งไม้

ไม้กลัวโขงจะรับไม่ได้ทำหน้านิ่งชวนกลับ โขงจึงคุกเข่าพนมมือต่อหน้าศาลเจ้าแม่...

“เจ้าแม่...ช่วยลูกช้างตามหาคนรักของลูกด้วยเถิด” ทันใดนั้นมีน้ำอะไรหยดลงมาที่โขง พอเงยขึ้นไปเห็นร่างจำปาถูกแขวนคออยู่บนกิ่งไทร โขงแผดร้อง “จำปา!!!” ปลดร่างจำปาลงมาแล้ว โขงกอดจำปาร้องไห้แทบขาดใจ...

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

"อ๊อฟ" ปั้น "บีบี" เป็นผู้จัด จับคู่ "ณเดชน์-โบว์" “มนต์รักหนองผักกะแยง”

"อ๊อฟ" ปั้น "บีบี" เป็นผู้จัด จับคู่ "ณเดชน์-โบว์" “มนต์รักหนองผักกะแยง”
10 พ.ค. 2564

00:15 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันจันทร์ที่ 10 พฤษภาคม 2564 เวลา 07:56 น.