ลีลาวดีเพลิง
ตอนที่ 8
ค่ำคืนนี้ ลิลินนอนไม่หลับลงมาเดินเล่นที่สวนของโรงพยาบาลแล้วเจอทิวัตถ์ที่กำลังเบื่อๆเซ็งๆ สองคนคุยกัน ไม่ค่อยดีนัก โดยเฉพาะทิวัตถ์ที่พูดจาหึงหวงวิทยาโดยไม่รู้ตัว
แต่การพูดคุยกันครั้งนี้ก็ทำให้ลิลินรู้สึกไม่เสียเวลาเปล่า เธอเก็บข้อมูลจากเขาเรื่องศุภิสราโดนฆ่าตาย และค่อนข้างแน่ใจว่าเขาไม่ได้เกี่ยวข้อง แต่ยังมีศรัณย์หมอประจำตัวของเขาอีกคนที่น่าสงสัย
แยกจากทิวัตถ์มาแล้ว ลิลินโทร.หาปรมัตถ์ให้ช่วยหาข้อมูลของหมอศรัณย์ เธอคิดว่าตัวเองเจอกุญแจอีกดอกที่อาจจะมีส่วนรู้เห็นเหตุการณ์ฆาตกรรมในวันนั้น
คุยกับปรมัตถ์เสร็จ ลิลินรีบเขียนจดหมายถึงแม่ดา... บอกเล่าความเป็นไปของตัวเองที่พลัดหลงในป่ากับทิวัตถ์จนได้รับบาดเจ็บ แต่ตอนนี้ปลอดภัยและก็ได้คุยกับเขาแล้วด้วย ทำให้เธอรู้ว่าเขาไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับการตายและการใส่ร้ายพ่อป้อง แต่ครอบครัวของเขาต่างหากที่เป็นคนทำ
เช้าวันรุ่งขึ้น กานดาเลขาฯของทรงพลหอบจดหมายจำนวนมากใส่กล่องเข้ามาวางที่โต๊ะทำงาน ตั้งใจจะเปิดอ่านแต่ศุภารมย์โผล่มาขัดจังหวะ ก็เลยตัดใจเก็บเอาไว้ก่อนดีกว่า...
ศุภารมย์เข้าไปบอกทรงพลว่าศัลย์ได้ภาพจากกล้องวงจรปิดที่รีสอร์ตมาแล้ว ทรงพลร้อนใจถามว่าคนร้ายเป็นใคร
“ใจเย็นก่อนเถอะค่ะ เรื่องนี้ปล่อยให้เป็นไปตามกระบวนการของกฎหมายดีกว่า” ศุภารมย์กล่าวหน้านิ่ง แต่แววตาดูมีเลศนัยยังไงพิกล
ooooooo
วิทยามารับลิลินออกจากโรงพยาบาลพาไปส่ง โรงแรมของศักดิ์สิทธิ์โดยที่ทิวัตถ์ได้แต่แอบมองหน้าเศร้าราวคนอกหัก แล้วตัดสินใจกลับบ้านทันทีที่อนันยชแวะมาเยี่ยม
วิทยาชอบลิลินและอยากจะสารภาพความรู้สึกแต่ยังไม่สบโอกาสสักที วิชนีมองออกแล้วก็รู้ด้วยว่าทิวัตถ์น่าจะรู้สึกดีๆกับลิลินเหมือนกัน
ถึงห้องพักยังไม่ทันได้พักผ่อน ลิลินก็ได้ข้อมูลเพิ่มเติมจากปรมัตถ์เกี่ยวกับหมอศรัณย์ผู้เชี่ยวชาญด้านจิตใต้สำนึก หมอเขียนบทความที่สามารถสะกดจิตเพื่อเปลี่ยนความทรงจำของคนได้ การรักษาคนไข้ของเขาแต่ละครั้งต้องอัดวีดิโอเอาไว้เพื่อดูพัฒนาการคนไข้
ลิลินรับรู้ข้อมูลเหล่านั้นด้วยความตื่นเต้นเหมือนได้เจอขุมทรัพย์ คาดเดาว่าหมอศรัณย์อาจเปลี่ยนความทรงจำของทิวัตถ์ และหมอต้องอัดวีดิโอรักษาอาการป่วยของเขาอย่างแน่นอน...
ด้านศุภารมย์ที่ต้องการจับตัวคนทำร้ายทิวัตถ์ให้ได้ เธอวางแผนโดยไม่บอกทรงพล ให้ศัลย์จัดฉากจับคนร้ายเค้นความจริงแล้วอัดคลิปเสียงที่พูดถึงกฤษดาคือผู้บงการมาให้เสี่ยหาญฟัง พร้อมกันนี้ศัลย์ก็ยืนยันว่าเห็นรถยนต์ของกฤษดาจากกล้องวงจรปิดที่รีสอร์ต เสี่ยหาญหมดทางแก้ตัวจึงเรียกลูกชายมาคาดคั้นหลังจากพวกทรงพลกลับไปแล้ว
กฤษดาโดนเสี่ยหาญตบหน้าแล้วด่าซ้ำก่อนจะพาไปขอโทษทรงพลและทิวัตถ์ถึงบ้าน หากคำขอโทษไม่เพียงพอพวกเขาจะทำอะไรกับกฤษดาก็ได้แต่อย่าให้ถึงตาย ปรากฏว่าทิวัตถ์อยากให้จบเรื่องกันแค่นี้ กฤษดาโล่งใจจะหันหลังกลับ ทันใดเสี่ยหาญยิงเท้าลูกชายจนเลือดสาด สร้างความตกใจให้ทุกคนที่คาดไม่ถึง
“คนบ้านบ่ออิฐ...ในเมื่อทำอะไรเอาไว้ก็ต้องกล้ารับ...
หวังว่าเลือดของลูกชายผมคงจะพอชดใช้ความผิดของมันได้” เสี่ยหาญประกาศแล้วส่งสัญญาณให้ลูกน้องพากฤษดาออกไป
กฤษดาเจ็บปวดหน้าเหยเก ถามพ่อที่เดินตาม ออกมาว่ายิงตนทำไม
“แกเลือกเอาว่าระหว่างกระสุนยิงเข้าเท้า...กับยิงเข้าสมอง แกจะเลือกอะไร” กฤษดานิ่งไม่ตอบ เสี่ยหาญกล่าวหน้าเคร่งอีกว่า “ถ้าฉันไม่ทำอย่างนี้ ไอ้ทรงพลมันไม่เลิกราง่ายๆแน่...เฮ้ย! พามันไปโรงพยาบาล”
ลูกน้องรับคำแล้วช่วยกันพยุงกฤษดาที่หน้าตาเคียดแค้นทิวัตถ์ไปขึ้นรถ
ooooooo
รุ่งขึ้น ทิวัตถ์อยากเจอลิลินแต่บอกคนในบ้านว่าจะไปหาศักดิ์สิทธิ์ ศุภารมย์รู้ทันแต่ไม่พูดอะไร นอกจากฝากเขาเยี่ยมลิลิน และให้บอกเธอด้วยว่าหายป่วยเมื่อไหร่ให้กลับมาสอนแม่เหมือนเดิม
เมื่อได้ดูผลงานการถ่ายชุดแต่งงานเพื่อโปรโมตโรงแรมด้วยกันอีกครั้ง ศักดิ์สิทธิ์สังเกตสีหน้าท่าทีทิวัตถ์จากที่ชอบแขวะหรือไม่ก็จิกกัดลิลิน แต่ตอนนี้เปลี่ยนไปเหมือนดีกันแล้ว ทิวัตถ์ถูกเพื่อนจับได้ก็อึ้ง แล้วยิ่งอึ้งไปกันใหญ่เมื่อศักดิ์สิทธิ์ห้ามเขายุ่งกับเธอ เพราะเธอมีคนที่ชอบจริงๆแล้ว
ขณะเดียวกันนั้น วิชนีกำลังคาดคั้นลิลินอยู่อีกทางว่าระหว่างวิทยากับทิวัตถ์ชอบใครกันแน่ ลิลินเลี่ยงที่จะตอบ ก็พอดีวิชนีเห็นทิวัตถ์เดินมา จึงบอกลาเพื่อนสาวเพื่อเปิดโอกาสให้ทั้งคู่คุยกันตามลำพัง ศักดิ์สิทธิ์เห็นการกระทำของวิชนีก็อดหมั่นไส้ไม่ได้ แต่พอเธอเล่าให้ฟังและชักชวนจับตาดูสองคนนั้น เขาก็อยากรู้อยากเห็นขึ้นมาทันที
ทิวัตถ์บอกลิลินว่าคนลอบทำร้ายตนที่รีสอร์ตคือกฤษดา ลิลินคาดไม่ถึงและขอโทษทิวัตถ์ที่เธอเป็นต้นเหตุ ถ้าไม่มีเรื่องชกต่อยกันในผับคืนนั้น เรื่องร้ายๆคงไม่เกิดขึ้นกับเขา
“ไม่ใช่เลยครับ กฤษดาน่ะไม่ค่อยถูกกับครอบครัวผมมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว”
“แต่ฉันก็เป็นส่วนหนึ่ง”
“ผมต่างหากที่สร้างปัญหาให้คุณ ถ้าคุณไม่เข้ามาช่วยผมวันนั้น คุณก็คงไม่ต้องเจอเรื่องยุ่งยากอย่างนี้”
สองคนสบตากันครู่หนึ่งก่อนที่ทิวัตถ์จะข่มความเขินกล่าวขอบคุณลิลินที่ช่วยเหลือตน ลิลินตอบกลับเช่นเดียวกัน แล้วต่างยิ้มให้กันด้วยไมตรี วิชนีกับศักดิ์สิทธิ์แอบมองและสรุปตรงกันว่าสองคนนั้นเปลี่ยนไปในทางที่ดี
วรรณิตขออนุญาตวาสนาไปเยี่ยมแม่ที่นอนป่วยด้วยโรคมะเร็งอยู่โรงพยาบาล อนันยชตั้งใจมาหาเธอเลยคลาดกัน แต่คนที่วรรณิตเจอจังๆคือยงยุทธ เขามาดักรอปรางโดยไม่รู้ว่าเธอมีชื่อใหม่คือวรรณิต แถมยังมีใบหน้าที่เปลี่ยนเป็นคนละคนเพราะความเจ้ากี้เจ้าการของวาสนา
แต่สิ่งที่วรรณิตหลอกตายงยุทธไม่ได้ก็คือท่าทางการเดินและรอยแผลเป็นที่ข้อมือ เขาคาดคั้นและตามเธอมาถึงบ้าน ก่อนจะโดนอนันยชชกหน้าและวาสนาขับไล่ พร้อมข่มขู่จะเรียกตำรวจมาจับเพราะรู้ว่าเขาหนีคดีเก่าอยู่
ยงยุทธกลับไปด้วยความเจ็บใจ อนันยชซักถามว่ายงยุทธเป็นใคร วาสนาโกหกหน้าตายว่าเขามาก้อร่อก้อติกวรรณิตทั้งที่ความจริงเขาคือผัวเก่า วรรณิตละอายใจได้แต่ก้มหน้าเออออไปกับยาย
อนันยชไม่ชอบใจ บอกสองยายหลานว่าตนไม่ยอมให้หมอนั่นมาทำแบบนี้อีกแน่ จากนั้นอนันยชก็นำหนังสือตัวอย่างของชำร่วยมาให้วรรณิตเลือก แต่เธอกังวลเรื่องยงยุทธจนไม่มีกะจิตกะใจทำอะไร ให้เขาจัดการไปเลยทุกอย่าง
ยงยุทธย้อนกลับมาอีกครั้งในวันที่วรรณิตไปข้างนอก กับอนันยช เขาดักคออย่างรู้ทันเล่ห์เหลี่ยมของวาสนา
“ฉลาดนักนะแก แกพานังปรางไปทำศัลยกรรมเพื่อมาหลอกให้แต่งงานกับไอ้หมอนั่น แล้วฉันก็รู้อีกด้วยว่าไอ้หมอนั่นมันเป็นใคร”
“ตอแหล...คนโง่อย่างแกจะไปรู้เรื่องพวกนี้ได้ยังไง”
“ถ้าฉันโง่จริง ฉันคงไม่รู้ทันแล้วมาหาแกที่นี่หรอก”
วาสนาหน้าเสียที่ยงยุทธรู้ลึกรู้จริง ถามเขาว่าต้องการอะไร
“ถ้าแกไม่ให้เงินฉัน ฉันจะบอกความจริงกับไอ้หมอนั่นให้หมดว่านังปรางมันเป็นใครมาจากไหน”
ฟังคำตอบแล้ววาสนาถึงกับอึ้งพูดไม่ออก
ooooooo
นอกจากโดนเสี่ยหาญยิงเท้าบาดเจ็บแล้วกฤษดายังโดนกักบริเวณให้อยู่แต่ในบ้าน อยากไปลากคอไอ้เพื่อนทรยศอย่างวีระมาจัดการก็ทำไม่ได้ สั่งลูกน้องไปแล้วก็ยังไม่ได้เรื่อง
ด้านสิตาน้องสาวคนสวยของกฤษดาที่ยังเพียรพยายามจะคืนดีกับทิวัตถ์ก็มีเรื่องให้ร้อนใจจนอยู่เฉยไม่ได้ เธอบุกไปอาละวาดศักดิ์สิทธิ์ไม่ยอมให้เขาติดรูปทิวัตถ์กับลิลินถ่ายชุดแต่งงานเพื่อโปรโมตโรงแรม เพราะกลัวผู้คนจะเข้าใจว่าทั้งคู่เป็นแฟนกันจริงๆ
สิตาเอามีดกรีดรูปขาดแทบหมด และเกือบทำร้ายลิลินถ้าวิทยาไม่ปรากฏตัวออกมาสมอ้างว่าตนเป็นแฟนกับเธอ...แม้ไม่ค่อยเชื่อแต่สิตาก็นำข่าวนี้ไปขยายต่อให้ทิวัตถ์ฟัง ถ้าเขามีใจให้ลิลินก็จะได้เลิกคิดเลิกหวังเสียที
ทิวัตถ์รับรู้ด้วยความเศร้าลึกๆ ฝ่ายวิทยาที่พูดออกไปอย่างนั้นเพราะชอบลิลินจริงๆ แต่เชื่อว่าคำพูดของเขาจะทำให้สิตาไม่มาตอแยเธออีก
บ่ายนั้น ยงยุทธนัดรับเงินจากวาสนานอกบ้าน คนฉลาดแกมโกงอย่างวาสนามีหรือจะยอมเสียเงินจำนวนมาก หล่อนส่งนพกรมาสังหารยงยุทธแต่มันดันทำงานพลาดเพราะฝีมือด้อยกว่าไอ้ขี้คุกอย่างยงยุทธ
นพกรถูกซ้อมสะบักสะบอมก่อนที่ยงยุทธจะนำร่างเขามาที่บ้านวาสนาแล้วจะฆ่าทิ้ง แต่กลายเป็นว่ายงยุทธต่างหากที่ประมาทเกินไป เอาชีวิตมาทิ้งด้วยน้ำมือนพกรที่ใช้ขวดปากฉลามแทงเข้าท้องเลือดสาดสิ้นใจไปด้วยความสาแก่ใจของวาสนา
ทิวัตถ์หมกมุ่นครุ่นคิดแต่เรื่องลิลินกับวิทยาเป็นแฟนกัน ตกกลางคืนเขาทำทีจะไปฟังเธอร้องเพลงที่ผับของศักดิ์สิทธิ์ ปรากฏว่าลิลินเพิ่งหายป่วยยังไม่พร้อมทำงาน แต่เขาเห็นเธอนั่งรถโรงแรมออกไปข้างนอก จึงขับรถตัวเองตามไปด้วยความสงสัย
ลิลินไปพบวิทยาตามที่นัดกันไว้ที่บ้านหลังหนึ่ง หญิงสาวรู้สึกคุ้นตาและจำได้ว่าเคยอาศัยอยู่ในวัยเด็ก มีวิทยาเป็นเพื่อนเล่น ซึ่งเธอจำเขาได้ตั้งแต่แรกเจอ แต่เขาเพิ่งจะจำเธอได้เมื่อไม่นานมานี้ วิทยารื้อฟื้นความหลังกับลิลินหรือหนูลีอย่างมีความสุข โดยทั้งคู่ไม่รู้ว่าทิวัตถ์แอบมองและเงี่ยหูฟังเรื่องราวนั้นอย่างข้องใจ ทำไมลิลินถึงบอกว่าเธอมาทวงความยุติธรรมให้พ่อป้อง
วิทยาให้กุญแจบ้านไว้กับลิลิน เขาอยากให้เธอกลับมาอยู่บ้านด้วยกันเหมือนเมื่อก่อน แต่เธอด่วนปฏิเสธ เขาเลยชิงบอกว่าให้เวลาเธอตัดสินใจแล้วค่อยตอบหลังจากเขาไปจัดสวนรีสอร์ตที่ชุมพรกลับมา...
ทิวัตถ์แอบอยู่ในมุมมืด สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยคำถามที่ว่าสิ่งที่เขาได้ฟังทั้งหมดมันเรื่องอะไรกัน ความสัมพันธ์ของลิลินกับวิทยา และสิ่งที่ลิลินบอกว่าจะทวงความยุติธรรมมันคืออะไรกันแน่!
ooooooo
หลังจากกำจัดยงยุทธพ้นทางไปแล้ว รุ่งขึ้นวาสนารีบมาทวงถามเรื่องงานแต่งของอนันยชกับวรรณิต โดยเฉพาะเรื่องสินสอดทองหมั้น เธอย้ำว่าอย่าให้น่าเกลียด เดี๋ยวทรงพลจะเสียชื่อเสียงเอาได้
ศุภารมย์ถามวาสนาว่ามีตัวเลขในใจไว้เท่าไหร่ วาสนาเล่นลิ้นว่ายังไงขนหน้าแข้งทรงพลกับเธอคงไม่ร่วงหรอก และคงไม่กระทบกับความมั่งคั่งของเธอทั้งสองคน ทรงพลตัดรำคาญว่าเท่าไหร่เท่ากัน
วาสนายิ้มย่องพอใจก่อนจะกล่าวต่อไปเรื่องหมายกำหนดการ ศุภารมย์เริ่มรำคาญบอกว่ากำหนดการยังคงไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง
“ไม่ได้นะ เมื่อวานฉันไปหาพระครูให้ท่านดูฤกษ์ให้แน่นอน ท่านบอกดวงของพ่อวันกับแม่ณิตเนี่ยต้องแต่งภายในอาทิตย์หน้าเท่านั้น”
“จริงเหรอครับ” อนันยชท่าทีดีใจ วาสนาฉีกยิ้มแล้วจีบปากต่อไปว่า
“ก็ใช่น่ะสิ ท่านพระครูว่าถ้าเลยอาทิตย์หน้าไป... กว่าฤกษ์จะมาบรรจบอีกทีก็ปีหน้า”
“มันไม่เร็วไปเหรอคะ แค่อาทิตย์เดียวคงจะเตรียมทุกอย่างไม่ทัน”
“ทันครับแม่ งานนี้เป็นงานแรกที่เจ้าสิทธิ์ทำพรีเวดดิ้งให้...มันก็เลยกระตือรือร้นจนทำทุกอย่างไปได้แปดสิบเปอร์เซ็นต์แล้ว”
“ต๊าย...ท่านพระครูนี่แม่นจริงๆ ดูซิแม่ต่าย แค่ได้ฤกษ์มาแค่นี้ทำอะไรก็ไม่มีติดขัด ป้าว่าแต่งตามฤกษ์ที่ท่านพระครูบอกเถอะ”
วาสนาดี๊ด๊าร่าเริง แต่ศุภารมย์กับทรงพลแอบสบตากันอย่างหนักใจ
ooooooo
ปรมัตถ์เคยมาพบหมอศรัณย์แล้วครั้งหนึ่งเมื่อหลายวันก่อน วันนี้เขามาในฐานะคนไข้ที่ต้องการรักษาโรคเครียดด้วยวิธีกำหนดจิตใต้สำนึก
หมอรักษาพร้อมกับอัดวีดิโอคนไข้ทุกครั้ง ไม่นานก็ได้คำตอบให้คนไข้รายนี้ว่าอาการเครียดเกิดจากความคาดหวังกับผู้หญิงคนหนึ่ง ครั้งแรกหมอรักษาไม่นานแล้วให้ยาไปกิน ปรมัตถ์ไม่ได้ใส่ใจนัก ครุ่นคิดและจับจ้องว่าจะเอาเทปวีดิโอการรักษาของทิวัตถ์ออกจากตู้ไปให้ลิลินได้ยังไง
คืนนี้ลิลินในชุดนักร้องสุดสวยพร้อมแล้วสำหรับการเริ่มงานหลังจากป่วยอยู่หลายวัน วิชนีบังเอิญเห็นสร้อยลีลาวดีของเธอก็เลยให้เอามาใส่เข้ากับเสื้อผ้าชุดนี้ เพิ่มความมั่นใจให้ลิลินอย่างบอกไม่ถูก
อนันยชตั้งใจมาเที่ยวทิ้งทวนก่อนแต่งงาน ทิวัตถ์เองก็อยากมาสืบสิ่งที่ค้างคาใจ ในขณะที่ศักดิ์สิทธิ์แน่ใจว่าทิวัตถ์ชอบลิลิน จึงเปิดโอกาสให้ทั้งคู่คุยกันตามลำพัง แต่กลายเป็นว่าสองคนมีปากเสียงกันเล็กๆ เพราะทิวัตถ์แอบหึงวิทยา ก็เลยพูดจาไม่ค่อยดีกับเธอ
เสร็จสิ้นการร้องเพลง ลิลินจะกลับห้องพักแต่ทิวัตถ์เดินตามมาส่งเสียงถามจนเธอชะงักและชักสีหน้าไม่พอใจ
“วันนี้ไม่ต้องไปหาแฟนเหรอ”
“คุณเป็นอะไรของคุณ”
“คำถามนี้ฉันต้องเป็นคนถามเธอมากกว่า...บอกมา...ว่าเธอต้องการอะไรกันแน่”
“หมายความว่าอะไร ฉันไม่เข้าใจ คุณเป็นอะไรของคุณ เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย”
“เธอต่างหากที่เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย ที่เธอบอกว่าเธอต้องการแก้แค้น...แก้แค้นอะไร”
ลิลินตกใจที่ทิวัตถ์รู้เรื่องเป้าหมายของเธอ แต่ก็พยายามทำไก๋ “คุณได้ยินใครพูดอะไรมาผิดหรือเปล่า...ฉันเนี่ยนะแก้แค้น”
“แอ็กติ้งอย่างคุณไม่น่ามาเป็นนักร้องตามผับเลยนะ น่าจะไปเป็นนักแสดงคอยเล่นละครตบตาคนอื่นมากกว่า”
“คุณ!! ฉันว่าคุณจะพูดไม่รู้เรื่องแล้วนะ”
“ผมจะบอกให้ก็ได้ว่าทำไมผมถึงรู้เรื่องนี้ เพราะวันก่อนผมได้ยินคุณคุยเรื่องนี้กับคุณวิทยามากับหูของผม คุณจะบอกว่าคนอื่นมาเป่าหูผมคงเป็นไปไม่ได้ หรือคุณอยากฟังเรื่องที่ให้กุญแจบ้านกัน เพราะบ้านนั่นมันเป็นบ้านของคุณ”
ลิลินตกใจอีกครา แต่พยายามข่มความรู้สึกไม่ให้แสดงออกมาต่อหน้าเขา
“คุณยังมีอะไรจะแก้ตัวอีกมั้ย”
เธอนิ่งไม่ตอบ เขากระชากแขนเธอดึงมา...สองคนยื้อยุดกันครู่หนึ่งก่อนทิวัตถ์จะเห็นสร้อยลีลาวดีที่ข้อมือลิลิน แล้วนึกถึงความหลังเมื่อสิบกว่าปีที่แล้วที่เขาเคยช่วยชีวิตเด็กหญิงคนหนึ่งขึ้นจากสระบัว เขาได้ยินเธอเรียกสร้อยลีลาวดีว่าแม่ ซักถามจนรู้ว่าแม่ของเธอชอบดอกลีลาวดีมาก...
ในวันนี้ที่ได้เห็นสร้อยเส้นเดิม ทิวัตถ์แปลกใจมากถามลิลินว่าได้สร้อยเส้นนี้มาได้ยังไง หญิงสาวอึ้งไปอย่างไม่ทันตั้งตัว พยายามหาทางบ่ายเบี่ยง
“ทำไม...สร้อยแบบนี้มีขายออกถมเถไป หาซื้อที่ไหนก็ได้ คุณมีธุระแค่นี้ใช่ไหม ปล่อยมือฉันเดี๋ยวนี้”
“ไม่!!” ทิวัตถ์เสียงแข็ง
ลิลินโมโหตบหน้าเขาดังฉาดแล้ววิ่งหนีไป ทิวัตถ์จะตามแต่มีอาการปวดหัวรุนแรงแทบทรงตัวไม่อยู่ ชายหนุ่มแข็งใจเดินไปถึงรถหยิบยาระงับอาการปวดหัวมากิน จากนั้นขับรถกลับบ้านทั้งที่ยังไม่หาย ภาพในอดีตที่ศุภิสราตกระเบียงตายผุดขึ้นมาเป็นระยะ กระทั่งเขาจอดรถเดินถึงประตูบ้าน พลันสติขาดผึงล้มลงแน่นิ่งอยู่ตรงนั้น
ในคืนเดียวกัน กฤษดากับลูกน้องพากันบุกไปถึงห้องพักของวีระ เป็นเวลาที่วีระกำลังเก็บสัมภาระเตรียมหนีหลังจากรู้ตัวว่าตกอยู่ในอันตราย เพราะไปช่วยศัลย์จัดฉากเอาผิดกฤษดาที่ลอบทำร้ายทิวัตถ์
วีระหนีไม่พ้นเงื้อมมือกฤษดา...เขาถูกจัดการอย่างเลือดเย็นด้วยการใช้ผ้ารัดคอจนดิ้นขลุกขลักอยู่พักหนึ่งก่อนนิ่งเงียบไป
ooooooo
รุ่งเช้า ทรงพลกับศุภารมย์ตกใจเมื่อรู้จากป้าจวนว่าทิวัตถ์หมดสติอยู่หน้าประตูบ้าน ศุภารมย์อยากรู้ว่าเกิด อะไรขึ้นจึงโทร.ไปถามศักดิ์สิทธิ์แต่ไม่ได้คำตอบ รอถามเจ้าตัวก็ได้คำตอบไม่น่าเชื่อถือ เพราะทุกคนทราบดีว่าทิวัตถ์ไม่ดื่มเหล้า
ทิวัตถ์ไม่รู้จะเล่ายังไงเลยบอกพ่อกับแม่ว่าตนปวดหัวเพราะดื่มเหล้า อนันยชหายไปทั้งคืนเพิ่งกลับมาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้นแต่ยืนยันได้ว่าทิวัตถ์ไม่ได้ดื่ม เห็นเขานั่งฟังเพลงในผับแล้วขอตัวไปโทรศัพท์ก่อนจะหายเงียบไปเลย
ศุภารมย์เป็นห่วงทิวัตถ์มาก โทร.ตามหมอศรัณย์มาดูอาการโดยเร็ว เวลานั้นหมอกำลังสนทนากับปรมัตถ์เรื่องอาการเครียดของเขาที่ครั้งก่อนให้ยาไปกิน พอรับสายจากศุภารมย์ หมอรีบขอตัวและให้พยาบาลในคลินิกของตนนัดมาอีกทีอาทิตย์หน้า ทำให้ปรมัตถ์หมดโอกาสแอบฉกกุญแจของหมอมาเปิดตู้เก็บวีดิโอรักษาคนไข้
แม้เลิกรากันมาพักใหญ่และดูเหมือนจะไม่มีอะไรผูกพันกันสักเท่าไหร่ แต่พอเห็นศพยงยุทธถูกโยนทิ้งน้ำเป็นข่าวในหน้าหนังสือพิมพ์ วรรณิตก็อดใจหายไม่ได้ ร่ำไห้เสียจนโดนวาสนาดุด่าอย่างไม่สบอารมณ์
“แกจะเสียใจให้คนอย่างมันทำไม จำไม่ได้หรือไงว่ามันทำกับแกไว้แค่ไหน ให้มันตายๆไปน่ะดีแล้ว”
“ถึงขนาดต้องฆ่าต้องแกงกันเลยเหรอยาย ชีวิตคนทั้งคนนะ ถึงเขาจะเลวยังไง...”
“โอ๊ย...นังณิต...หรือจะรอให้มันแฉเรื่องของแกก่อน พูดอะไรตอนนี้ก็ไม่มีประโยชน์อะไรแล้ว แกก็คิดซะว่ามันช่วยทำให้แกสบาย ส่วนแกก็แค่ตอบแทนด้วยการเอาเงินไปทำบุญให้มันก็พอแล้ว” วาสนารวบรัดตัดความอย่าง หงุดหงิดเต็มที วรรณิตเลยไม่กล้าตอแยแกอีก
ด้านว่าที่เจ้าบ่าวของวรรณิต เวลานี้เขาพยายามหาโอกาสคุยกับศุภารมย์เรื่องงานแต่งงาน เขานัดช่างตัดเสื้อจากกรุงเทพฯมาวัดตัวแม่และคนในบ้านเพื่อตัดชุดใหม่ใส่วันงาน แล้วนอกเหนือจากเรื่องนี้และเรื่องสินสอด เขาอยากจะขอสร้อยของศุภิสราหรือน้าต้อยให้ว่าที่เจ้าสาว ศุภารมย์กับทิวัตถ์ได้ฟังถึงกับอึ้งไปด้วยกันครู่หนึ่งอย่างไม่คาดคิด
“เรื่องนี้แม่ตอบไม่ได้หรอก...เพราะสร้อยไม่ใช่ของแม่”
“แต่แม่เป็นคนดูแลข้าวของในบ้านนี่ครับ...นะครับแม่”
“พอได้แล้ววัน....สร้อยเส้นนั้นมันเป็นของวิน แค่หนูณิตหน้าเหมือนยังไม่พออีกเหรอ” ศุภารมย์เสียงแข็งอย่างเก็บอารมณ์ไม่อยู่ ทิวัตถ์ไม่อยากมีเรื่องบาดหมางในครอบครัวจึงเอ่ยขึ้นว่า
“ถ้าวันอยากได้...ผมไม่มีปัญหาครับ ผมว่าเราเก็บไว้ก็ไม่ได้ใช้อะไร ถ้าแม่ยังอยู่แม่คงอยากให้เป็นของขวัญงานแต่งงานหลานนะครับ”
“มันต้องอย่างนี้สิ...ใช่เลยวิน...ขอบใจมากนะ ขอบใจจริงๆ” อนันยชเข้าไปกอดคอทิวัตถ์ด้วยความดีใจ แต่ศุภารมย์หน้าตึงไม่ค่อยพอใจสักเท่าไหร่ “นายคิดดูสิ... ถ้าคุณณิตได้ใส่สร้อยน้าต้อย รับรองว่าเธอจะต้องเป็นผู้หญิงที่สวยที่สุดแน่ๆ”
“แล้วนายก็จะเป็นคนที่มีความสุขที่สุดด้วย”
“ขอบใจมากไอ้น้องชาย งั้นฉันรีบไปหาคุณณิตก่อนนะ”
อนันยชเดินยิ้มหน้าบานออกไป ศุภารมย์ตั้งท่าจะทักท้วงทิวัตถ์แต่เขาขัดขึ้นเสียก่อนว่า
“ไม่เป็นไรจริงๆครับแม่ต่าย...ผมคิดดูแล้วว่าอะไรที่ทำให้ผมมีความสุขระหว่างสร้อยเส้นนั้นกับความรู้สึกของวัน...ผมขอตัวนะครับ”
ทิวัตถ์ส่งยิ้มเพื่อให้ศุภารมย์หมดห่วง ทั้งที่ตัวเองยังไม่คลายความหนักใจเรื่องลิลิน กลับเข้าห้องแล้วทิ้งตัวลงบนเตียงนึกถึงเธอด้วยความเจ็บใจ...ต้องรู้ให้ได้ว่าเธอเป็นใครกันแน่!
ooooooo
