รักนี้เจ้จัดให้

พอลแยกจากลูกจันไปมุมเสื้อผ้าอย่างหัวเสียเจอเต้ยเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จเดินออกมาพอดีเต้ยเดินมาให้กำลังใจพอลว่า

“ผมรู้นะครับว่าพี่เครียดแต่อาชีพเราบางวันก็เล่นไม่ได้บ้างเป็นเรื่องปกติอย่าคิดมากเลยครับ” พอพอลพยักหน้าเต้ยชวน “ไปหาอะไรดื่มแก้เครียดกันดีไหมครับ”

“ไม่ล่ะวันนี้เซ็งอยากอยู่คนเดียว” แต่พอนึกได้พอลเอ่ย “เออนี่พี่ว่าจะถามเต้ยเรื่องแฟรงกี้”

“เรื่องแฟรงกี้?? อ๋อ...เรื่องฟิตเนสที่แฟรงกี้ไปเล่นน่ะเหรอครับ” เต้ยถามพอลงงเพราะไม่รู้เรื่องนี้แต่แกล้งเออออไปว่าใช่เต้ยมองพอลแววตาระริก “ผมก็ว่าจะโทร.ถามแฟรงกี้เหมือนกันใจเราตรงกันเลยนะครับ”

“งั้นเต้ยโทร.ถามแฟรงกี้ให้พี่หน่อยได้ไหมว่าเล่นที่ไหนแล้วเราไปเล่นที่นั่นด้วยกัน” พอลยิ้มอย่างมีแผน

ฝ่ายลูกจันพอกลับไปถึงเซเลบก็บ่นกับจุ้มจิ้มว่าโชคดีที่ไปกองด้วยไม่อย่างนั้นก็ไม่รู้เลยว่าตอนนี้พีทเป็นปัญหาใหญ่ของกองบอกจุ้มจิ้มว่า “พี่มั่นใจว่าพีทต้องมีปัญหาแต่ไม่ยอมบอกพี่”

คุยเรื่องพอลไม่ทันจบแซนดี้กับต๋อยก็เดินอ้าวมาหาลูกจันอย่างร้อนใจบอกว่า

“เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะคุณเดือนวดีโทร.มายกเลิกคิวขอถอนตัวจากการขึ้นปกให้เซเลบค่ะ”

ลูกจันถามว่าเขาให้เหตุผลว่าไงต๋อยบอกว่า “เขาต้องไปขึ้นปกให้ไลม์ค่ะ” ลูกจันชักสีหน้าไม่พอใจเชื่อว่าเรื่องนี้เกี่ยวกับณัฐอีกแน่ๆ! แต่ไม่พูดอะไรสั่งต๋อยกับแซนดี้ให้โทร.เช็กคิวดารานายแบบนางแบบนางเอกดังๆเลยแซนดี้ถามมึนๆว่าจะใช้เขาพรุ่งนี้หรือต๋อยก็ติงว่าเขาจะมีคิวหรือคนดังๆงานแน่นกันทุกคน

“ลองดูก่อนได้ไม่ได้ค่อยว่ากันอีกที” บอกทั้งสองแล้วลูกจันพึมพำ “ทำไมจู่ๆไลม์เกิดใจตรงกับเรา 

รึว่าเกลือจะเป็นหนอน?”

ooooooo

ด้วยความระแวงว่าประวัติศาสตร์จะซ้ำรอยเมื่อลูกจันเดินมาเจอมินตรากับปีโป้กำลังดื่มกาแฟไปดูแค็ตตาล็อกกระเป๋าจากไอแพดไป

“แสนกว่าเองทู้ก...ถูก...” เสียงมินตราอุทานตื่นเต้นลูกจันผ่านมาพอดีเลยแขวะว่า

“กระเป๋าใบละแสนบอกว่าถูกคงได้ค่าคาบข่าวจากไลม์มาเยอะสิท่า”

“พูดอะไรของเธอ” มินตราชักสีหน้าใส่

“ฮึ...ต้องให้ฉันเอาคลิปมาเปิดให้คนทั้งบริษัทดูแบบคราวที่แล้วใช่ไหมเธอถึงจะยอมรับ”

“มีเรื่องอะไรกัน” วิมาดาถามขึ้น ลูกจันเล่าว่าไลม์มาตัดหน้าเอาคุณเดือนวดีไปขึ้นปกตนสงสัยจะมีหนอนบ่อนไส้อยู่ในบริษัทมินตราชี้แจงว่าตนยังไม่รู้เลยว่าเดือนวดีจะมาขึ้นปกให้เซเลบแล้วจะไปบอกไลม์ได้ยังไง

“คราวที่แล้วเธอยังรู้จากปีโป้เลยว่าเซเลบแอบออกกองเพราะฉะนั้นคราวนี้ฉันจะเอาใครขึ้นปกเธอก็ต้องรู้”

“ฉันยอมรับว่าปีโป้บอกฉันเรื่องคุณเดือนวดีจะขึ้นปกให้เธอแต่ฉันไม่ได้บอกไลม์” มินตราชี้แจงแต่ลูกจันไม่เชื่อเพราะคราวที่แล้วมินตราก็ปากแข็งอย่างนี้เหมือนกันย้อนถามว่าถ้าไม่ใช่เธอแล้วจะเป็นใคร?

“เอาล่ะๆไม่ต้องเถียงกันเดี๋ยวฉันจะหาตัวการให้เอง” วิมาดาตัดบททุกคนเลยเงียบ

ooooooo

วิมาดาโทร.คุยกับเดือนวดีแล้ววางสายสีหน้าหนักใจลูกจันถามว่ารู้แล้วใช่ไหม? วิมาดาพยักหน้า มินตราถามว่าใคร?!

“คุณอิงอรเขาได้ยินลูกจันชวนคุณเดือนวดีขึ้นปกให้เซเลบตั้งแต่คืนงานเปิดตัวครีมกันแดด kookai ก็เลยให้ท่านรัฐมนตรีคุณพ่อคุณอิงอรโทร.มาขอร้องให้คุณเดือนวดีไปขึ้นปกไลม์ของแฟนคุณอิงอรแทนคุณเดือนวดีเกรงใจท่านรัฐมนตรีเพราะมีธุรกิจร่วมกันอยู่หลายอย่างเลยต้องแคนเซิลเซเลบไปขึ้นปกให้ไลม์แทน”

มินตราหันถามลูกจันเย้ยๆว่าได้ยินแล้วใช่ไหมว่ามันไม่เกี่ยวอะไรกับตนเลยเรียกร้องวิมาดาว่าตนต้องการความรับผิดชอบที่ต้องโดนด่าฟรีวิมาดาจึงให้ลูกจันขอโทษมินตราลูกจันแสดงสปิริตเอ่ยขอโทษมินตราแต่มินตราไม่ยอมแค่นั้นจนลูกจันต้องไปตะโกนขอโทษที่หน้าบริษัทลูกจันทำตามความต้องการของมินตราจนอาร์ตชมว่าสุดยอด!

“คนอย่างพี่ผิดก็ยอมรับผิด” จุ้มจิ้มพูดประชดว่าแมนกว่าผู้ชายแถวนี้เยอะอาร์ตฉุนจนเกือบมีเรื่องกันเลยถูกลูกจันตวาด “นี่...ถ้าคุยกันดีๆไม่ได้ก็ไปไกลๆพี่เลยไป๊” ทั้งสองเลยจ๋อยกันไป

แซนดี้ถามลูกจันว่าตกลงรายชื่อดารานายแบบนางแบบที่ว่างพรุ่งนี้มีใครใช้ได้บ้างไหมลูกจันบอกยังไม่ได้เลยต๋อยเสนอพรุ่งนี้ยกกองไปก่อนดีไหม

“ยัง...เราจะแก้ปัญหานี้จนถึงเที่ยงคืนถ้าเที่ยงคืนหนึ่งนาทียังแก้ปัญหาไม่ได้ค่อยยกกอง”

ต๋อยกับแซนดี้จำต้องพยักหน้าส่วนอาร์ตกับจุ้มจิ้มพากันมองลูกจันอย่างชื่นชมความพยายามอย่างถึงที่สุดของเธอ

ค่ำนี้พอลได้รับข่าวดีจากแนนว่าพี่แมนต้องนอนโรงพยาบาลฉะนั้นคิวที่ขอพีทไว้ในอาทิตย์นี้คืนพีทหมดเลยพอลดีใจพอดีเต้ยโทร.มาพอลถามอย่างตื่นเต้นว่า “ได้เรื่องแล้วเหรอเต้ย...งั้นพรุ่งนี้เราไปสมัครเล่นที่นั่นกัน” เต้ยรับปากแต่อ้อนว่าตนคิดถึงมากไม่ออกมาดื่มกับตนจริงๆหรือพอลอ้างว่า “วันนี้พี่เหนื่อยจริงๆเจอกันพรุ่งนี้นะ” พอวางสายจากเต้ยพอลพึมพำ “นายหนีฉันไม่รอดหรอกแฟรงกี้”

ooooooo

ลูกจันอยู่ที่เซเลบจนค่ำก็ยังไม่มีทีท่าจะกลับทุกคนต่างร้อนใจที่ยังไม่มีวี่แววจะหานางแบบได้ต๋อยโพสท่าเสนอตัวก็ถูกปฏิเสธว่าไม่ได้แซนดี้ลองให้ดูบ้างก็ได้รับคำตอบว่าไม่โดน!

ในขณะที่ทุกคนกำลังอึดอัดกับงานที่บีบคั้นหัวใจนี้ลูกจันก็สั่งอุ่นเรือนให้เรียกประชุมด่วน

พอทุกคนมาพร้อมกันในห้องประชุมฟังลูกจันแจ้งงานด่วนแล้วปีโป้ตกใจตาเหลือกถามว่า “เปลี่ยนคอนเซปต์ชุดทั้งหมด!” แซนดี้ก็ถาม “พี่ลูกจันได้แบบแล้วเหรอคะ”

“ได้แล้วอีกสักพักเขาจะเข้ามาวัดตัว” ปีโป้โวยวายว่าวัดตัวคืนนี้ถ่ายมะรืนใครจะไปทำทัน “ฉันคิดคอนเซปต์ไว้แล้วไม่มีอะไรยุ่งยากทันแน่นอน” ลูกจันรับรอง

พอลนั่งรอลูกจันอยู่ที่บ้านตั้งแต่หัวค่ำจนถึง 3 ทุ่มก็ยังไม่มีวี่แววว่าลูกจันจะกลับจนเกือบตี 1 ก็ยังเงียบกริบพอลทนไม่ได้อาบน้ำเสร็จลูกจันก็ยังไม่กลับเลยโทร.ตามแต่ก็ยังหาข้ออ้างให้ตัวเองว่าโทร.เพื่อจะได้รู้พฤติกรรมไม่ใช่เป็นห่วง

ที่แท้เป็นแผนของลูกจันที่ล่อให้พอลไปรับแล้วสั่งลูกน้องให้จับตัวไว้เป็นแบบเลย! พอลโวยวายว่านี่มันอะไรกัน

“นางแบบที่จะไปถ่ายแบบให้ฉันพรุ่งนี้โทร.มายกเลิกแกต้องไปแทน” ลูกจันสั่งพอลบอกว่าพรุ่งนี้ตนมีธุระ “ธุระในชีวิตแกไม่มีอะไรสำคัญเท่าฉันถ้าแกไม่ให้ความร่วมมือเราขาดกัน!”

พอลพูดไม่ออกทำได้แค่จ้องหน้าลูกจันอย่างหงุดหงิดลูกจันยักคิ้วกวนประสาทให้ในขณะที่จุ้มจิ้มต๋อยแซนดี้อุ่นเรือนพากันมองลูกจันยิ้มขำๆพอลเลยยิ่งหงุดหงิด

จนกลับถึงบ้านลูกจันกอดอ้อนว่าตนไม่มีทางออกอื่นจริงๆอย่าโกรธกันเลยนะพอลผลักเธอออกแล้วจะเดินขึ้นข้างบนลูกจันปะเหลาะว่าเดี๋ยวจัดกระเป๋าให้พอลปฏิเสธเสียงขุ่นว่าไม่ต้องจัดเองได้แล้วเดินหน้าบูดขึ้นข้างบนลูกจันมองตามขำๆ

ooooooo

เช้านี้พีทจะได้ถอดเฝือกกลับบ้านแล้วเขาตื่นเต้นมากหมอนัด 9 โมงเขาแต่งตัวรอตั้งแต่ 6โมงทั้งยังเร่งป้าภาให้ไปอาบน้ำเดี๋ยวได้ออกไปเลย

เช้าวันเดียวกันพอลจัดของเสร็จนั่งดูทีวีอยู่ลูกจันก็ตะโกนจากข้างบนให้ขึ้นไปหาหน่อยพอลส่ายหน้าบ่นเซ็งๆ

“ได้ยินเสียงยัยนี่ตั้งแต่ตื่นยันหลับ” เสียงลูกจันแจ๋ลงมาอีกเร่งให้รีบขึ้นไป “ประสาทจะกิน” พอลบ่นพลางลุกขึ้น

พอขึ้นไปจึงรู้ว่าลูกจันเรียกให้ขึ้นไปยกกระเป๋าเดินทางให้พอลมองกระเป๋าถามว่าใบเท่าบ้านตั้งสองใบจะไปอยู่เป็นเดือนเลยรึไง

“2 คืน 3 วันจัดกระเป๋าเท่านี้ก็ถือว่าปกติเหมือนที่แกกับฉันเคยจัดนั่นแหละอย่าบอกนะว่าของแกน้อยกว่านี้ไม่เชื่อหรอก”

ลูกจันปะเหลาะใช้พอลยกกระเป๋าลงไปแล้วถามว่าของเขาอยู่ไหนพอเห็นมีแค่เป้เก่าๆกับกระเป๋ากล้องก็ถามว่าแล้วกระเป๋าเสื้อผ้าล่ะพอพอลบอกว่าก็ใบนั้นแหละเธอก็ทำหน้าแปลกใจว่าแค่นี้หรือ? พอลถามว่าจะเอาอะไรไปมากมายลูกจันบอกว่าเห็นไปทีไรไม่เคยเอาไปน้อยกว่าตนเลย

“ฉัน...ขี้เกียจจัด” พอลตัดบทกลัวถูกจับพิรุธได้ลูกจันถามอีกว่ากระเป๋ากล้องนี่ของใครพอลตอบตัดรำคาญว่าของตนเองก็ถูกเธอเหน็บว่า

“อื้อหือ...กระเป๋าอย่างกับพวกตากล้องมืออาชีพแน่ะ...เว่อร์ไปไหมคะเจ้”

พอลรำคาญถามว่าตกลงจะคุยกันอยู่ที่บ้านหรือจะไปออกกองลูกจันบอกว่าเดี๋ยวไปคุยต่อบนรถก็ได้แล้วใช้หน้าตาเฉย “แกขึ้นไปเอากระเป๋าอีกใบของฉันลงมาสิจะได้รีบไป” พอลถอนใจเซ็งจนพูดไม่ออก

ooooooo

ระหว่างนั่งรถตู้ไปนั้นจุ้มจิ้มกับอาร์ตก็แย่งกันเอาอกเอาใจลูกจันเขม่นเข่นเขี้ยวกันอยู่นานกว่าจะนั่งกันได้โชคดีที่ระหว่างเดินทางต่างก็หลับคอพับคออ่อนที่โกรธกันก็หลับพิงกันไปตลอดทาง

ลูกจันหันมองแล้วยิ้มพึมพำ “นั่งด้วยกันสักสองสามชั่วโมงเผื่อจะญาติดีกันได้บ้าง” นึกสนุกลุกขึ้นยืนหันไปถ่ายรูปถูกรถเหวี่ยงเซไปนั่งตักพอลพอดีลูกจันร้องว้าย! พอลร้องเฮ้ย!!

“อะไรยะทำหน้าตกใจอย่างกับโดนผู้ชายแต๊ะอั๋ง... อุ๊ย...ดัดจริต” ลูกจันด่าแล้วกลับมานั่งที่เบาะตัวเองแต่การได้สัมผัสและเห็นขาเรียวขาวของลูกจันพอลก็อดหวั่นไหวไม่ได้

เดินทางถึงโรงแรมทุกคนตื่นลุกลงจากรถลูกจันหยิบน้ำหอมออกมาฉีดข้อมือและแตะซอกคอพอลมองอย่างตำหนิเลยถูกลูกจันฉีดใส่เขาร้องลั่นถามว่ามาฉีดใส่ตนทำไม

“อ้าว...ก็เห็นแกมองเลยนึกว่าแกอยากลองใช้น้ำหอมกลิ่นฉันมั่ง”

“ฉันมองเพราะไม่เข้าใจว่าแกจะฉีดน้ำหอมทำไมอุตส่าห์มาถึงทะเลควรดื่มด่ำกับกลิ่นธรรมชาติสิไม่ใช่เอาน้ำหอมมารบกวนธรรมชาติ”

“ก็แกเป็นคนสอนฉันเองว่าเราต้องดูแลตัวเองให้ดูดีตลอดเวลาถ้ารู้สึกว่ากลิ่นน้ำหอมอ่อนลงให้ฉีดใหม่ทันทีแล้ววันนี้เป็นอะไรเนี่ยจู่ๆก็หาว่าน้ำหอมฉันจะไปรบกวนธรรมชาติพูดเหมือนไอ้ตัวเหม็นที่เขาค้อเลย”

“นี่! อย่าเรียกคนอื่นแบบนั้นได้ไหม” พอลชักสีหน้าไม่พอใจลูกจันโวยวายต่อไปตามประสาว่า

“ก็ฉันไม่รู้จักชื่ออีตานั่นนี่รู้แต่ว่าตัวเหม็นมาก... ฉันก็เรียกไอ้ตัวเหม็นแล้วผิดตรงไหนรึว่าแกรู้ล่ะว่าอีตานั่นชื่ออะไร”

พอถูกรุกพอลก็เงียบรู้ตัวว่าเข้าเนื้ออีกแล้วโชคดีที่แซนดี้มาบอกให้ทุกคนมารับกุญแจเข้าห้องพอลเลยตามไปเซ็งๆ

แซนดี้จัดห้องให้ลูกจันนอนกับจุ้มจิ้มแซนดี้กับต๋อยและอุ่นเรือนพีทนอนคนเดียวอาร์ตก๊องกับลุงเติมนอนด้วยกันพอลเสนอว่าให้อาร์ตมานอนกับตนก็ได้จะได้ไม่ต้องเบียดกันสามคนอาร์ตมองขวับอย่างไม่ไว้ใจแต่พอลหวังดีพูดจนอาร์ตต้องรับคำกลัวๆกล้าๆ

แยกย้ายกันเข้าห้องพักแล้วลูกจันจุ้มจิ้มและอาร์ตลงมาที่ชายหาดมีแจกันสูงใส่ร่มกันแดดพอจะออกไปลูกจันร้องเสียงสยองว่าแดดแรงไปไหมจุ้มจิ้มเสนอให้แดดร่มแล้วค่อยไปดูดีไหม?

“ไม่มีอะไรจะเป็นอุปสรรคขวางการทำงานของพี่ได้ไปดูกันเลยเผื่อสถานที่มีปัญหาจะได้หามุมใหม่ทัน”

“พี่ลูกจันรอบคอบจริงๆ” อาร์ตชมเปาะ

“ไม่รอบคอบไม่เก่งไม่เจ๋งพาเซเลบขึ้นอันดับหนึ่งทุกเล่มไม่ได้หรอก...ร่ม!!”

จุ้มจิ้มกับอาร์ตพุ่งไปที่แจกันใส่ร่มทันทียื่นมือไปแย่งกันวุ่นวายโต้เถียงแย่งกันจะกางร่มให้ลูกจันสุดท้ายจุ้มจิ้มให้ลูกจันเลือกเอง

“เลือกอาร์ต” ลูกจันตัดสินเพราะอาร์ตคว้าร่มได้คันใหญ่กว่าจุ้มจิ้มหน้าเจื่อนกว่าจะรู้ว่าลูกจันเลือกอาร์ตเพราะร่มคันใหญ่กว่าก็หน้าเจื่อนที่ถูกอาร์ตเย้ยเสียรังวัดไปแล้ว

ที่ชายหาดอีกมุมหนึ่งพอลใส่แว่นกันแดดมีกล้องคล้องคอเดินมาที่ชายหาดเขาดื่มด่ำกับสายลมแสงแดดและเสียงคลื่นมากยกกล้องถ่ายรูปอย่างหลงใหล

ooooooo

ที่กรุงเทพฯบุรุษพยาบาลเข็นพีทที่ใส่แว่นดำใส่หมวกมีผ้าคลุมหัวออกมาตามทางพีทมองบรรยากาศข้างนอกอย่างตื่นเต้นจนป้าภาพูดอย่างหมั่นไส้ว่า

“ได้ออกจากบ้านล่ะหน้าระรื่นเชียวนะ” แล้วป้าภาก็เอาบัตรของพีทไปยื่นที่เวชระเบียนพีทมองป้าภาพึมพำเจ้าเล่ห์

“ได้ออกจากบ้านแล้วมีเหรอพีทจะยอมกลับง่ายๆ”

จัดการทุกอย่างที่โรงพยาบาลเรียบร้อยแล้วป้าภาขับรถพาพีทกลับพีทพูดอย่างมีความสุขมากว่า

“มือพีทเป็นอิสระแล้วสงสัยต้องหากระเป๋าใหม่มาหิ้วแก้เคล็ดสักใบ” ถูกป้าภาดักคออย่างรู้ทันว่าจะให้พาไปช็อปปิ้งก็เลิกคิดได้เลย “พีทไม่รบกวนป้าก็ได้เดี๋ยวขาหายดีค่อยไปเอง” พีททำเสียงงอนๆแต่พอเหลือบเห็นห้างสรรพสินค้าข้างหน้าก็เจ้าเล่ห์ทำเป็นปวดท้องกะทันหันป้าภาตกใจจะพากลับไปหาหมอ

“ปวดท้องเข้าห้องน้ำเฉยๆน่ะครับป้าอูยยยย...ไม่ไหวแล้ว” พีทหนีบขาบิดตัวไปมาแล้วทำเสียงตื่นเต้น “อ้าว...ข้างหน้ามีห้างพอดีเลยป้าช่วยแวะให้พีทเข้าห้องน้ำแป๊บนึงนะครับ...อูยยยยย...” ป้าภาถามอย่างระแวงว่าไม่ได้หลอกป้านะ “ก็พีทบอกแล้วไงว่าเดี๋ยวขาหายพีทไปช็อปเองได้เร็วๆเลยครับป้าเดี๋ยวไม่ทันครับ...โอยยยย...”

ป้าภาพาซื่อรีบเลี้ยวรถเข้าห้างทันที

พีทแสดงมากจนลืมเอาผ้าคลุมหน้าป้าภาเตือนพีทจึงหยิบผ้าบนตักคลุมแต่ถูกมินตราที่เดินมาจาก

อีกทางเห็นเข้าจะจะมินตราแปลกใจว่า

“ไหนปีโป้บอกว่าพีทไปกับลูกจันตั้งแต่เช้าไง?” มินตราตามไปอย่างสงสัย

ooooooo

ลูกจันเดินหามุมสวยจนพอใจบอกจุ้มจิ้มกับอาร์ตว่าเอาตรงนี้แหละจุ้มจิ้มจะไปบอกแซนดี้ให้

“สวยสงบพี่ลูกจันเลือกมุมเก่งมากเลยอ่ะ” อาร์ตหาทางชมจนได้

“พี่รู้จ้ะว่าอาร์ตหลงรักพี่แต่ไม่ต้องชมพี่ทุกเรื่องก็ได้เพราะพี่รู้ตัวอยู่แล้วว่าพี่เก่ง” ลูกจันเบรกล้อๆทั้งอาร์ตและจุ้มจิ้มหัวเราะขำลูกจันไปด้วยกัน

ลูกจันเหลือบเห็นพอลเดินถ่ายรูปอยู่เธอกรี๊ดแล้วรีบเดินไปหาจุ้มจิ้มกับอาร์ตรีบตามพอพอลเห็นลูกจันก็ทำหน้าเซ็ง

“พีท! เข้ามาอยู่ในร่มเดี๋ยวนี้” ลูกจันพยายามดึงพอลเข้าในร่มเขาขืนตัวบอกว่าจะถ่ายรูป “ไม่ด๊ายยยย...ยืนตากแดดตากลมเดี๋ยวพรุ่งนี้แขนดำตัวขาวถ่ายปกออกมากระดำกระด่างตาย” พอจับหน้าพอลก็ยิ่งกรี๊ด “อ๊ายยยย...หน้าก็ไม่ทากันแดดเดี๋ยวก็เป็นฝ้าหรอกกลับเข้าโรงแรมกันเดี๋ยวนี้เลย”

“ขอถ่ายรูปอีกแป๊บ...เดี๋ยวตามไป”

“ต้องไปเดี๋ยวนี้...เพราะฉันไม่อยากให้แบบปกของฉันหน้าดำเหมือนโดนราหูอม” ลูกจันลากพอลเต็มแรงแต่เขาขืนตัวไว้ทำให้ลูกจันเสียหลักล้มลงมือเท้าไปบนพื้นทรายถูกหอยเม่นตำอย่างจังเธอแผดเสียงร้องอย่างเจ็บปวดสาหัสจุ้มจิ้มกับอาร์ตวิ่งมาดูพอเห็นหอยเม่นตำมืออาร์ตร้องตกใจลูกจันยิ่งร้องเหมือนจะตายให้ได้...

เมื่อพากลับเข้าโรงแรมพอลใส่เสื้อกาวน์ใช้ที่หนีบก้ามปูทุบบริเวณที่ถูกหอยเม่นตำพลางอธิบาย...

“ต้องใช้ของแข็งที่สะอาดทุบบริเวณที่ถูกตำเพื่อให้หนามหักละเอียดจากนั้นใช้น้ำส้มสายชูผสมน้ำในอัตราส่วน 1 ต่อ 1 หรือจะใช้มะนาวผ่าซีกก็ได้เอามาถูบริเวณที่โดนตำประมาณ 30 นาที” พอลทำพลางอธิบายด้วยมาดหมอ “น้ำส้มสายชูกับมะนาวมีฤทธิ์เป็นกรดจะช่วยทำให้หนามสลายตัวเร็วขึ้น”

ลูกจันเซ็งมากถามเสียงเขียวว่า “นี่มันรายการพบแพทย์ศิริราชเหรอยะ? จะอัดแน่นด้วยสาระไปไหนยะ? เสร็จรึยังเจ็บจะตายอยู่แล้ว!”

พอลส่ายหน้าระอาความเอาแต่ใจของลูกจันแต่ยังคงรักษามาดหมอสั่งจุ้มจิ้ม...

“เดี๋ยวจุ้มเอาผ้าชุบน้ำอุ่นมาพันมือลูกจันไว้สักพักนะแล้วถ้ายังปวดก็ให้กินยาแก้ปวดสักเม็ดเดี๋ยวก็หาย”

อาร์ตอาสาไปหายาแก้ปวดมาให้พออาร์ตเดินไปหายาลูกจันถามอย่างสงสัยว่า

“ว่าแต่แกมารู้ลึกรู้จริงเรื่องการรักษาพยาบาลผู้โดนหอยเม่นตำได้ยังไงน่ะ” พอลชะงักแต่ก็แก้ตัวได้ว่าดูจากรายการสารคดีถูกดักคออีกว่า “แกเนี่ยนะดูสารคดี???... หรือว่าแกต้องไปเล่นเกมโชว์เลยต้องหาความรู้รอบตัว?”

“อื้ม...ใช่ๆๆ” พอลผสมโรง

“งั้นฉันจะกลับไปพักที่ห้องก่อนแกห้ามออกไปตากแดดอีกนะ”

“อื้ม...” พอลรับคำยิ้มเจ้าเล่ห์

ooooooo

พีทเข้าห้องน้ำครู่เดียวก็ใส่แว่นดำมีผ้าคลุมหัวยิ้มเจ้าเล่ห์เข็นรถออกจากห้องน้ำชายแต่เข็นรถออกมาไม่ทันไรก็ถูกมือหนึ่งมาจับรถไว้พีทตกใจหันมองเจอป้าภาถามอย่างรู้ทันว่า

“จะไปไหนจ๊ะ” พีทหัวเราะแหะๆยอมรับว่าจะไปร้านกระเป๋า “ไหนบอกว่าไม่ได้หลอกให้ป้าพามาช็อปปิ้งไง”

“ก็...ก็...ไม่ได้หลอกแต่ไหนๆมาแล้วก็แวะไปซื้อเสียหน่อยจะได้ไม่เสียเที่ยว”

“ไม่อยากเสี่ยงเดี๋ยวนักข่าวมาเห็นพีทในสภาพนี้แล้วจะวุ่นวาย” ป้าภาเข็นรถพีทไปที่ลานจอดรถเลยพีทอ้อนให้ป้าภาไปร้านกระเป๋าอ้างว่าคนเดินผ่านไปมาไม่เห็นใครจำตนได้เลยป้าภาไม่ตามใจพีทเลยดึงผ้าคลุมหัวกับแว่นกันแดดออกป้าภาตกใจถามว่า “เอาออกทำไม!”

“จะได้มีคนเข้ามาทักพีทแล้วพีทก็จะบอกให้เขาพาไปร้านกระเป๋าจะได้ไม่ต้องง้อป้า” ป้าภาสั่งให้ใส่แว่นเดี๋ยวนี้

“ไม่ใส่ไม่คลุมแล้วก็จะตะโกนเรียกให้คนหันมามองด้วย” พีทพยศอ้าปากจะตะโกนป้าภาตกใจรีบบอก

“ไม่ต้องร้องเดี๋ยวพาไป” ป้าภาเข็นรถพาพีทไปอีกทางอย่างหงุดหงิด

ooooooo

ลูกจันเพิ่งแกะผ้าพันมือวางไว้บนโต๊ะเอะใจหยิบมือถือขึ้นโทร. ...ฟัง...กดตัดแล้วโทร.ใหม่บ่นหงุดหงิดขึ้นทุกที

“โทร.เข้าห้องก็ไม่มีคนรับโทร.เข้ามือถือก็ไม่รับสาย...หรือจะออกไปถ่ายรูปอีก” ฉุกคิดแล้วลุกเดินออกไปอย่างหงุดหงิดไปถึงชายหาดเห็นแซนดี้ต๋อยอุ่นเรือนและจุ้มจิ้มนั่งจับกลุ่มเหมือนลุ้นอะไรอยู่ลูกจันตรงรี่เข้าไปถามว่าเห็นพีทไหมแซนดี้ตอบอย่างร่าเริงมากว่าเห็นลูกจันชักฉุนถามว่าอยู่ไหน!

“กลางทะเลโน่นนนน...ค่ะ...” อุ่นเรือนชี้ไปที่กลางทะเลท่าทางยังสนุกติดพันอยู่

ลูกจันมองไปในทะเลเป็นพอลกับอาร์ตกำลังขับเจ็ตสกีแข่งกันอยู่กลางทะเลก็ยิ่งโกรธ

แต่พอลกับอาร์ตกำลังขับเคี่ยวกันอย่างเมามันร้องท้ากันวู้...วู้...พอลเร่งเครื่องหนีอาร์ตไล่ตามกันน้ำทะเลกระจาย

ทีแรกพวกแซนดี้ก็เชียร์กันสนั่นแต่ครู่หนึ่งเห็นลูกจันยืนหน้าบอกบุญไม่รับอยู่ก็กระซิบบอกกันว่าท่าทางพี่ลูกจันจะรมณ์เสียสะกิดกันสลายตัวก่อนจะเจอหางเลขดีกว่า

“ห้ามใครไปไหนทั้งนั้น” ลูกจันสั่งเฉียบขาดถามจุ้มจิ้มว่า “ขับเจ็ตสกีเป็นไหม” พอจุ้มจิ้มบอกว่าเป็นเธอตะโกนเหมือนจะให้เสียงดังไปถึงกลางทะเล “พาพี่ออกไปตามพีทกลับมาเดี๋ยวนี้!”

 จุ้มจิ้มออกไปขึ้นเจ็ตสกีลูกจันนั่งซ้อนท้ายพวกแซนดี้ยืนมองใจคอไม่ดีต๋อยบอกจุ้มจิ้มว่าค่อยๆขับนะลูกจันสวนทันควันว่า

“ไม่ต้องค่อยขับแรงๆเร็วๆให้ไปถึงพีทให้เร็วที่สุด”

พอจุ้มจิ้มบิดคันเร่งปื๊ดดด...อย่างแรงลูกจันก็หน้าหงายร้องลั่นรีบกอดเอวจุ้มจิ้มไว้พวกแซนดี้ทำหน้าหวาดเสียวแล้วก็มองอย่างเป็นห่วงเมื่อจุ้มจิ้มขับเจ็ตสกีพุ่งไปอย่างเร็ว

ooooooo

พอลกับอาร์ตไล่กันไปถึงเส้นชัยอาร์ตพูดอย่างชื่นชมว่าตนว่าตัวเองขับเก่งแล้วแต่เจอพีทเข้าเหมือนมือใหม่หัดขับเลย

“ของงี้มันอยู่ที่ชั่วโมงบินไอ้น้อง” พอลโอ่ถามกันจึงรู้ว่าต่างก็ขับกันมาตั้งแต่ม.ต้นเหมือนกันพลันทั้งสองก็ชะงักกับเสียงเจ็ตสกีที่พุ่งเข้ามาพอเห็นจุ้มจิ้มพาลูกจันมาเท่านั้นทั้งสองก็หน้าเสียไม่ทันตั้งตัวลูกจันก็มาถึงแว้ดพอลทันที

“ฉันสั่งไม่ให้แกตากแดดนะพีท” พอลอึกอักแล้วก็แปลกใจเมื่อลูกจันปีนไปนั่งที่เจ็ตสกีของเขาสั่ง “เข้าฝั่งเดี๋ยวนี้ไม่งั้นเราขาดกัน”

พอลรับคำทันทีแล้วบิดเจ็ตสกีพุ่งออกไปอย่างเร็วลูกจันหงายเงิบกรี๊ดลั่นกรี๊ดแล้วกรี๊ดอีกพอลก็ยังขับพุ่งไปอย่างเมามันส่วนจุ้มจิ้มได้ทีตำหนิอาร์ตทั้งเคืองทั้งสะใจก่อนขับเจ็ตสกีกลับไปว่า

“ปล่อยให้พี่พีทออกแดดยังไม่พอยังจะมาขับเจ็ตสกีแข่งกับเขาอีกแกโดนพี่ลูกจันไล่กลับแน่”

อาร์ตมองจุ้มจิ้มอย่างหมั่นไส้แล้วขับตามไปแกล้งขับสาดน้ำใส่จุ้มจิ้มแล้วหัวเราะร่าสะใจจุ้มจิ้มจะเอาคืนบ้างแต่ทำไม่เป็นเลยยิ่งถูกอาร์ตหัวเราะเยาะ

พอลได้ทีไม่สนใจเสียงร้องกรี๊ดๆของลูกจันทำท่าจะขับเข้าฝั่งแต่แล้วก็เบนออกไปอีกยิ่งได้ยินเสียงกรี๊ดของลูกจันก็ยิ่งแกล้งจนลูกจันตะโกน

“นังพีทททท!! เข้าฝั่งได้แล้วฉันกลัว”

“รับปากก่อนว่าเข้าฝั่งแล้วจะไม่ด่าเรื่องฉันตากแดด” พอลต่อรอง

“หน็อย...รู้ตัวว่าจะต้องโดนฉันด่าแต่ก็ยังทำ แกนะแกทำไม...” ลูกจันบ่นยังไม่ทันจบก็ถูกพอลกระชากเจ็ตสกีออกไปอย่างเร็วจนลูกจันร้องกรี๊ด... “พอแล้วววว...ไม่ด่าแล้วววว” ลูกจันต้องยอมพอลอย่างหมดรูป

พอขึ้นฝั่งลูกจันก็อ้วกเอาเป็นเอาตายจุ้มจิ้มถามว่าเป็นอะไรลูกจันตอบหน้าซีดเซียวเสียงแหบแห้งว่า...

“เวียนหัวจะเป็นลม”

อาร์ตเรียกหายาดมพอได้จากอุ่นเรือนก็รีบไปรอที่จมูกลูกจันที่นั่งหมดสภาพหมดแรงพอลเดินมามองแซวขำๆ

“อ้วกแตกเลยเหรอคุณบก.คนเก่ง”

“แค้นนี้ต้องชำระ” ลูกจันชี้หน้าพอลทั้งที่ยกมือเกือบไม่ขึ้นถูกพอลทำท่ากลัวเว่อร์เดินหัวเราะไป

ooooooo

มินตราเดินตามพีทอย่างสงสัยแต่พริบตาเดียวพีทก็หายไปจากสายตามินตรางงตัวเองว่าพีทหายไปไหนหรือว่าตัวเองตาฝาดเลยเดินไปอีกทางหนึ่ง

พีทไปฉุยฉายอยู่ที่ร้านขายกระเป๋าชี้เอาใบโน้นใบนี้จนป้าภาติงว่าอยู่ในร้านนี้ชั่วโมงกว่าซื้อกระเป๋าไป 3 ใบแล้วชวนกลับกันเถอะพีทอ้อนว่าตั้งใจจะซื้อ 5 ใบขอเลือกให้ครบก่อนป้าภาอึดอัดแต่ก็แพ้ลูกอ้อนของพีทจนได้

มินตราเดินมาที่ร้านเจอพีทเข้าอย่างจังพีทตกใจถามตะกุกตะกักว่าคุณมินมาซื้อของหรือเธอมองสำรวจแล้วถามว่าขาเป็นอะไรพีทตอบอย่างไร้พิรุธว่าเข้าฉากละครเป็นฉากขาหักมินตราเชื่อสนิทพูดอย่างเข้าใจว่าติดถ่ายละครนี่เองถึงยังไม่เดินทาง

“เดินทาง??” พีททวนคำงงๆ

“เดินทางไปโลไงคะก็พีทขึ้นปกนี้ให้เซเลบไม่ใช่เหรอคะหรือลูกจันเปลี่ยนใจแล้ว”

“เปล่าครับไม่ได้เปลี่ยนคือเดี๋ยวผมถ่ายละครเสร็จแล้วก็จะเดินทางตามไปน่ะเอ่อ...ต้องรีบไปเข้าฉากแล้วไปก่อนนะครับ” พีทรีบหาทางชิ่งก่อนจะถูกซักจนเอาตัวไม่รอดพีทรีบเสียจนลืมกระเป๋าที่เลือกไว้พนักงานร้องเรียกพีทบอกว่าต้องรีบไปไว้จะมาซื้อใหม่แล้วทั้งป้าทั้งหลานก็รีบผละไปจนมินตราพึมพำงงๆ “อะไรจะรีบขนาดนั้น...”

พอหนีมินตรามาพ้นแล้วพีทโทร.ไปต่อว่าพอลทันทีว่าทำไมไม่บอกกันเลยว่าไปถ่ายแบบต่างจังหวัดพอลฟ้องว่าถูกลูกจันบังคับและมาถึงก็มีเรื่องยุ่งๆเลยไม่มีเวลาโทร.บอกพีทถามว่าจะกลับเมื่อไรพอลบอกว่ามะรืนนี้

“เวลาโพสท่าทำเนียนๆล่ะลูกจันจะได้ไม่สงสัย” พีทวางสายจากพอลแล้วบอกป้าภาว่า “พอลกับลูกจันไปทำงานต่างจังหวัด 2 คืนคืนนี้เรากลับไปนอนบ้านกันนะครับ” ป้าภาทำท่าจะท้วงติงพีทอ้อนทันที “พีทคิดถึงบ้านอยากกลับไปเอาของใช้บางอย่างที่บ้านด้วยพาพีทไปนะครับ...นะครับ...ป้า...”

ป้าภาทำหน้าหนักใจแต่สุดท้ายก็ตามใจพีทตามเคย...

ooooooo

มินตรากลับถึงออฟฟิศเซเลบเจอปีโป้เดินออกมาเธอถามว่าเซ็ตของเสร็จแล้วหรือ

“เสร็จแล้วบก.ฉันนับวันยิ่งบ้าสั่งเมื่อคืนเอาวันนี้ถ่ายพรุ่งนี้” ปีโป้บ่นหน้าบูดหน้าบึ้ง

“แต่เธอก็เก่งนะยะที่ทำตามความต้องการของลูกจันได้”

 “เฮอะ...กว่าจะได้ก็ปางตาย” ปีโป้สะบัดหน้าพรืดมินตราบอกว่าเมื่อกี๊ไปเจอพีทที่ร้านกระเป๋าปีโป้ทำหน้าเหวอร้อง “อ้าว...พีทไม่ได้ไปพร้อมลูกจันแต่เช้าเหรอ” เลยถูกมินตราเยาะว่าก็ตนเพิ่งเจอพีทมาหยกๆบ่นว่าข้อมูลปีโป้มั่วจริงๆ

เพราะประกาศไว้แล้วว่า “แค้นนี้ต้องชำระ”ลูกจันจำได้แม่นว่าพีทเป็นคนกลัวกระดาษกาวมากเลยคิดจะแก้เผ็ดเสียให้สะใจคืนนี้จึงเอากระดาษกาวไปขึงดักเป็นใยแมงมุมในห้องที่พีทอยู่คนเดียวแล้วแอบดู

ปรากฏว่าพอพอลเข้าห้องเปิดไฟเห็นกระดาษกาวขึงเป็นใยแมงมุมอยู่ก็แปลกใจว่าใครทำพอลดึงกระดาษกาวออกทั้งหมดแล้วเอาไปทิ้งถังขยะลูกจันที่แอบดูอยู่มองเหวองงว่าเกิดอะไรขึ้นกับพีท??

ตกค่ำได้เวลาอาหารทุกคนมานั่งกินกันอย่างเอร็ดอร่อยลูกจันจงใจนั่งตรงข้ามกับพอลจับตาดูเขาอย่างระแวงยิ่งดูก็ยิ่งเจอพิรุธทีละอย่าง...ทีละอย่างนับในใจไปเรื่อย

นั่งขากางเชียว...แขนก็กาง...กินคำใหญ่เกิน...

ต๊าย...กินเยอะด้วยเห็นพอลหัวเราะร่าก็ทำหน้าสยองว่า “อะไรจะหัวเราะแมนขนาดน้านนนน...”

ลูกจันจับสังเกตพอลจนลืมกินพอลมองหน้าถามว่า “จะคิดอีกนานไหม” ลูกจันสะดุ้งถามว่ารู้หรือว่าตนคิดอะไรอยู่ “ก็แกไม่ยอมกินข้าวปลาเอาแต่นั่งจ้องฉันอยู่ได้เป็นอะไรน่ะ”

พอถูกพอลจับได้ไล่ทันลูกจันก็ตกใจรีบตักอาหารกินลุกลี้ลุกลนทำให้พอลยิ่งรู้สึกแปลกส่ายหัวเอือมๆกับอาการลนๆของลูกจัน

แต่พอกินข้าวเสร็จพอลจะเดินไปก็ถูกลูกจันเรียกเสียงเข้มพอพอลหยุดหันมาลูกจันถามราวกับจับจำเลยได้

“แกเป็นใคร??” พอพอลทำหน้างงลูกจันก็สาธยายความผิดปกติของเขาออกมายาวเหยียดแต่พอลวันนี้เขี้ยวพอที่จะรับมือกับเธอได้แล้วเขาทำหน้าตายชี้แจงว่าเพราะตนต้องเล่นเป็นซุปเปอร์ฮีโร่กิมจอเจ็งจึงต้องสร้างความเชื่อในความเป็นแมนให้ตัวเองอ้างอย่างน่าเชื่อว่า

“แต่ละท่าฉันซ้อมมาแล้วดูแมนมากๆถึงต้องฝึกใช้ในชีวิตประจำวันด้วยเวลาเล่นละครจะได้อิน”

ลูกจันยังไม่เชื่อสนิทใจถามว่า “แล้วกระดาษกาวล่ะปกติแกกลัวสุดๆป้าภากับฉันรู้ดีทำไมวันนี้แกกล้าจับมันล่ะ”

พอลเบือนหน้าหนีนึกในใจว่าคนบ้าอะไรกลัวกระดาษกาวแก้ตัวไปน้ำขุ่นๆว่าตนช็อกเลยลืมกลัวคราวนี้ลูกจันเชื่อสนิทขอโทษที่ตนแกล้งเขาแรงไป

หน่อยเพราะอยากแก้แค้นที่เขาแกล้งตนตอนกลางวันปะเหลาะว่าอย่าโกรธกันนะ

“อือๆๆไม่โกรธหรอกงั้นฉันไปนอนก่อนนะ” พอลรีบตอบลูกจันยิ้มหวานเอ่ยกู๊ดไนต์แล้วแยกไปพอพ้นสายตาลูกจันพอลก็พ่นลมหายใจออกมาเหมือนรอดตายหวุดหวิด...

ooooooo

เช้าวันรุ่งขึ้นลูกจันเลือดขึ้นหน้าเมื่อทีมงานของไลม์มาตั้งเซ็ตในที่ของตนลูกจันลุยไปต่อว่าไม่พอยังรื้อทำลายข้าวของขว้างปาของประกอบฉากทิ้งระเนระนาด

อุ่นเรือนรีบวิ่งไปบอกทีมงานพอลเดินอ้าวไปสั่งลูกจันให้หยุดเดี๋ยวนี้! ลูกจันไม่หยุดจนณัฐเดินมาถามลูกจันว่าเกิดอะไรขึ้น

“ไม่ต้องมาทำหน้าซื่อเลยฉันรู้นะว่าทั้งหมดเป็นแผนของคุณ” ลูกจันแว้ดใส่ณัฐทำหน้างงถาม...

“แผน...” แล้วหันมาถามคนอื่นๆ “ใครก็ได้ช่วยอธิบายให้ผมฟังหน่อยได้ไหมว่ามันเกิดอะไรขึ้น”

เมื่อฟังคำอธิบายแล้วณัฐทำทีพูดเอาใจลูกจันว่าเรื่องแค่นี้เองคงเป็นเรื่องเข้าใจผิดกันมากกว่าถ้าลูกจันยืนยันอยากตั้งเซ็ตที่นี่ตนก็จะย้ายไปที่อื่นเราคนวงการเดียวกันมีอะไรช่วยเหลือกันได้ก็ช่วยเหลือกันแล้วสั่งทีมงานให้เก็บของออกไปจากตรงนี้ให้หมดเซเลบจะได้ทำงานของเขาแต่พอพวกณัฐขนของไปลูกจันก็บอกทีมงานว่าไม่เอาตรงนี้แล้วไปหาโลเกชั่นใหม่

อิงอรชมณัฐว่ารอบคอบมากที่ให้ตนถ่ายคลิปเก็บไว้ณัฐทำหน้าไม่สบายใจว่าไม่คิดเลยว่าคนที่มาสร้างปัญหาจะเป็นลูกจันถ้าคลิปหลุดไปถึงนักข่าวลูกจันคงแย่แน่ขอร้องให้อิงอรลบภาพนั้นทิ้งเสียอิงอรรับคำทันทีแต่พอพ้นหน้ากันต่างก็แสยะยิ้มอิงอรคิดกระหยิ่มในใจ...

“หึๆพี่ณัฐนี่หลอกง่ายจริงๆ...เรื่องอะไรเราจะลบคลิปให้โง่” ส่วนณัฐก็กระหยิ่มว่า

“หล่อนนั่นแหละโดนหลอก!! ไม่ลบน่ะดีแล้วจ้ะอรผู้หญิงโง่ๆแบบอรเนี่ย...พี่ชอบจริงๆ!”

ooooooo