ข่าว
  • Thairath Talk
  • 100 year

    นิยายไทยรัฐ

    พริกกับเกลือ

    SHARE
    • หน้าที่ 1
    • 1

    ภายในงานมอบรางวัลนักธุรกิจคลื่นลูกใหม่ยอดเยี่ยม เทวัญยืนยิ้มหน้าบานเตรียมตัวขึ้นรับรางวัลอันทรงเกียรติ แต่พอเหลือบเห็นกลุ่มของรัตนาที่มีทั้งลุงแปลง โพ แต้ว เขายิ้มเหยียดก่อนเดินเข้าไปพูดจาดูถูกทั้งกลุ่มจนโพทนไม่ได้แทบจะมีเรื่องชกต่อยถ้ารัตนากับแต้วไม่ห้ามไว้เสียก่อน

    ผ่านเลยกลุ่มรัตนามาแล้ว เทวัญตรงไปหาเจตนากับวันดี ถามถึงจี๊ดที่ยังไม่เห็นมา เจตนาบอกว่าจี๊ดแวะไปรับใจดีมาด้วยเพราะรถเธอเสีย เทวัญกระตุกวาบด้วยความไม่ไว้วางใจ...

    ขณะนั้นจี๊ดกับใจดีอยู่ที่บ้านยอดชาย สองสาวกำลังแสดงเหตุการณ์จำลองเมื่อครั้งที่ยุพาถูกเทวัญไล่ล่าเพื่อฟื้นความจำให้เธอ แต่ทำมาทำไปดันกลายเป็นตลกขบขันเสียจนดิ่งกับยอดชายกลั้นหัวเราะไม่ไหว แถมยุพาก็เอาแต่นั่งมองเฉยไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลย

    เมื่อเห็นว่าวิธีของจี๊ดไม่ได้ผล ดิ่งจึงยุติไว้ก่อนแล้วชวนเธอไปงานมอบรางวัลฯ ใจดีเห็นสองคนควงแขนกันไปก็อดคิดถึงโยฮันน์ไม่ได้ ยอดชายแอบสังเกตและพูดขึ้นอย่างรู้ทัน

    “คิดถึงฝรั่งเหรอใจดี”

    “เขาหายไปหลายวันแล้ว ไม่รู้กลับไปเยอรมันหรือยัง”

    “ของแบบนี้ยิ่งวิ่งตามมันจะวิ่งหนี อย่าตาม อย่าคิด เดี๋ยวมันก็มาเอง”

    “ใช่ แต่ตอนนี้ขอวิ่งตามเพื่อนไปก่อนนะ” ใจดีวิ่งอ้าวตามจี๊ดกับดิ่งออกไป ยอดชายจึงหันกลับมาดูแลยุพาต่อ...

    เมื่อทั้งสามคนมาถึงงานมอบรางวัลฯ ก็แยกกันเข้าไปเพื่อไม่ให้ผิดสังเกต หารู้ไม่ว่ามารศรีแอบมองด้วยความเคียดแค้นดิ่งกับจี๊ดที่หวานกันเหลือเกิน แต่พอเธอจะก้าวตามก็ต้องชะงักเมื่อเห็นทันวิทย์เดินเข้ามา

    ทันวิทย์เข้ามาแสดงความยินดีกับพี่ชายพร้อมย้ำว่าตัวเองได้เผาเสื้อตัวนั้นทิ้งไปแล้ว เทวัญโล่งใจเดินยิ้มมาหาจี๊ดแล้วพาเธอไปเผชิญหน้ากับดิ่งอย่างอวดๆ

    “ยินดีที่ได้พบกันแบบซึ่งๆหน้าสักที หลังจากที่คุณเอาแต่ทำอะไรลับหลังผมอย่างน่าไม่อาย”

    “ยินดีเหมือนกันครับ กับคนที่ชอบทำอะไรลับหลังเหมือนกัน แต่ขอแก้ตัวหน่อยนะ ว่าการกระทำของผมเป็นการกระทำของมนุษย์ที่มีหัวใจ ส่วนคุณมัน...หมาลอบกัด”

    ถูกดิ่งศอกกลับรุนแรง เทวัญถึงกับของขึ้นจะเข้าทำ ร้ายดิ่ง แต่จี๊ดขัดขวางจริงจังจนเขาต้องเปลี่ยนท่าทีและน้ำเสียง

    “ไม่ต้องห่วงค่ะ พี่ไม่ทำอะไรมันหรอก...พี่จะยืนดูความย่อยยับของมันเฉยๆ”

    “พี่เทวัญจะทำอะไร”

    “ไม่ต้องกลัวหรอกว่าพี่จะทำอะไร เพราะกลัวไปก็ไม่ช่วยให้มันรอด”

    เทวัญควงจี๊ดออกไปหาเจตนาและวันดี ดิ่งไม่เข้าใจคำพูดเทวัญแต่เพื่อความปลอดภัยก็ต้องระวังตัว

    อีกมุมหนึ่ง รัตนาเพิ่งทราบว่าตัวเองได้รับอีเมล์จดหมายจากเยอรมัน เธอรีบหาที่ปริ้นต์ทันที ในขณะเดียวกันยอดชายที่บ้านสวนก็ตื่นเต้นยินดีที่จู่ๆความทรงจำของยุพากลับคืนมาทั้งหมดหลังจากเธอเดินสะดุดล้มศีรษะกระแทกพื้น

    ขณะดิ่งรับฟังข่าวดีจากยอดชาย เป็นเวลาที่เทวัญกับจี๊ดขึ้นเวทีเพื่อรับมอบรางวัลนักธุรกิจชายหญิงคลื่นลูกใหม่ยอดเยี่ยม เทวัญฉีกยิ้มให้นักข่าวถ่ายรูปคู่กับจี๊ดแล้วเดินมาที่โพเดียม

    “ขอบคุณทุกๆท่านที่มาให้กำลังใจและมาร่วมแสดงความยินดีกับรางวัลอันทรงเกียรตินี้...วันนี้เป็นวันที่ผมภูมิใจมากที่สุดครับ เพราะนอกจากผมแล้ว...คุณจิตรวรรณคู่หมั้นของผมก็ได้รับรางวัลนี้ด้วยเช่นกัน เธอเป็นคนสวยและเก่งมาก รางวัลนี้ทำให้ผมมั่นใจที่จะเป็นคู่ชีวิตของเธอได้อย่างสมศักดิ์ศรี”

    เสียงปรบมือดังกราว...วันดีสบตาเจตนาที่ยืนนิ่งไม่ได้ยินดีไปกับเทวัญ ยิ่งกลุ่มของโพไม่ต้องพูดถึงทุกคนมองเทวัญ อย่างไม่พอใจ ตรงกันข้ามกับทันวิทย์ที่ยิ้มภูมิใจในตัวพี่ชายมาก
    จี๊ดบนเวทีสังเกตเห็นรัตนากับใจดีวิ่งเข้ามาพร้อมโบกจดหมายในมือขึ้นเหนือศีรษะ เทวัญเองก็เห็นแต่ไม่เข้าใจว่าสองคนนั้นพยายามจะทำอะไร

    “เชิญคุณจิตรวรรณกล่าวกับแขกผู้มีเกียรติต่อเลยครับ” เทวัญประกาศผ่านไมโครโฟน

    “ขอบคุณค่ะพี่เทวัญ...ขอบคุณท่านคณะกรรมการที่เล็งเห็นว่าดิฉันเหมาะสมและคู่ควรกับรางวัลนี้...ดิฉันทำงานหนักค่ะ เพื่อพิสูจน์ตัวเองให้ทุกคนเห็นว่าดิฉันทำได้ รางวัลนี้ทำให้ดิฉันมีกำลังใจที่จะทำงานหนักต่อไป เพื่อสร้างความแข็งแกร่งให้กับธุรกิจนำเข้ารถยนต์ของเรา แต่ดิฉันคงทำงานต่อไปไม่ได้ถ้ายังมีพวกเหลือบริ้นคอยบ่อนทำลายชีวิต ทั้งชีวิตการงานและเรื่องส่วนตัว”

    “น้องจี๊ด...พูดอะไร” เทวัญถามเบาๆ แต่จี๊ดกลับ พูดใส่ไมค์ว่า

    “พี่เทวัญถามดิฉันว่าพูดอะไรออกไป...ขออธิบายเพิ่มเติมนะคะ ว่าตัวเหลือบตัวริ้นที่ดิฉันหมายถึงคือพี่เทวัญนั่นแหละค่ะ”

    เสียงฮือฮาดังขึ้นด้วยความสงสัย เทวัญรีบแย่งไมค์จากมือจี๊ด บอกกล่าวทุกคนว่าคู่หมั้นของตนคงเหนื่อยจากการทำงานหนัก...แต่จี๊ดรีบดึงไมค์กลับคืนมา

    “ดิฉันมีสติสัมปชัญญะครบถ้วน และขอประกาศไว้ต่อหน้าท่านแขกผู้มีเกียรติทั้งหลายรวมทั้งสื่อมวลชนในที่นี้ว่าดิฉันขอถอนหมั้นจากผู้ชายที่เป็นตัวบ่อนทำลายบริษัทของดิฉัน...คนนี้”

    แขกทุกคนวิจารณ์กันเซ็งแซ่ วันดีไม่พอใจจะไปห้ามจี๊ดแต่เจตนาจับมือเธอไว้แน่น และบอกว่ามันถึงเวลาแล้ว

    “วันนี้ทุกคนจะได้รู้ความจริงที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากาก เทพบุตรของผู้ชายที่ชื่อเทวัญ...รัตนาเอาจดหมายมาให้ฉัน”

    รัตนาทำตามอย่างเร่งด่วน เมื่อจี๊ดได้จดหมายก็โชว์ให้ทุกคนดู

    “นี่เป็นจดหมายที่คุณเทวัญส่งให้บริษัทผลิตรถยนต์ของเยอรมันเพื่อขอถอนโมเดิร์นคาร์จากการเป็นผู้จัดจำหน่ายในประเทศไทย ลงชื่อและตำแหน่งของตัวเองชัดเจน ทำให้โมเดิร์นคาร์พลาดโอกาสสำคัญ”

    เทวัญคิดอ่านแก้เกมด้วยการเข้าไปแย่งจดหมายจากจี๊ดและแย่งไมค์มาพูดเอง “ใช่! ผมไม่ปฏิเสธ แต่ผมทำเพราะคำสั่งของคุณจิตรวรรณ”

    “อะไรนะ!” จี๊ดตะลึงคาดไม่ถึง

    “พี่จำเป็นต้องปกป้องศักดิ์ศรีของพี่บ้าง พี่ทนมานานแล้ว...ทุกท่านครับ คุณจิตรวรรณต้องการให้ลักชัวรี่คาร์บริษัทของคุณศยามชู้รักของเธอได้ผลประโยชน์โดยไม่ฟังเสียงคัดค้านของผม ไม่สนใจว่าจะเกิดความเสียหายแก่บริษัทของพ่อแม่บังเกิดเกล้ายังไง นายศยามเป็นผู้อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้”

    ทุกคนหันไปจับจ้องดิ่งซึ่งยืนอึ้งไม่เชื่อหูกับเกมของเทวัญ รวมทั้งวันดีที่กำลังสับสนเหลือเกิน

    “ผมต้องทนเห็นพฤติกรรมอันน่ารังเกียจของคุณจิตรวรรณมานาน วันนี้จะเป็นวันที่ทุกคนจะได้รู้ความจริงภายใต้หน้ากากของผู้หญิงคนนี้เหมือนกัน” เทวัญตอกย้ำและมองจี๊ดอย่างท้าทาย

    จี๊ดเจ็บแค้นมาก รู้สึกเสียหน้าเมื่อเห็นสายตาทุกคนมองมาอย่างเหยียดหยาม วันดีทนไม่ไหวสะบัดมือหลุดจากเจตนาพุ่งไปที่ข้างเวที สั่งจี๊ดให้ลงมาจะทนยืนอับอายอยู่ทำไม และเมื่อเธอเห็นดิ่งเข้ามาเรียกจี๊ดก็ยิ่งโมโห ตวาดไล่ดิ่งไปให้พ้น

    “ให้จี๊ดยืนอยู่บนนั้นต่อไปเถอะค่ะ” เงาะส่งเสียงเข้ามาพร้อมก้าวขึ้นเวทียืนคั่นกลางระหว่างจี๊ดกับเทวัญ

    เทวัญร้อนใจ จ้องเงาะเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อ แต่เงาะไม่สนใจ เปิดฉากผ่านไมค์อย่างจริงจัง

    “ดิฉันชื่อเงาะ เป็นเพื่อนสนิทที่คบกับคุณจี๊ดมานานและยังทำงานที่โมเดิร์นคาร์ ทำให้รู้จักนิสัยใจคอของผู้หญิงคนนี้ดีว่าเป็นคนยังไง จี๊ดหมั้นกับพี่เทวัญ แต่หัวใจของตัวเองกลับไปอยู่ที่คุณศยาม ดิฉันขอยืนยัน ซึ่งดิฉันไม่แปลกใจเลยที่จี๊ดเป็นอย่างนั้น เพราะพี่เทวัญเป็นคนเลวชาติ ส่วนคุณศยามคือคนที่ช่วยเหลือจี๊ดและคนรอบตัวจี๊ดให้รอดพ้นจากแผนชั่วร้ายทั้งหมดที่ผู้ชายเลวๆคนนี้ทำกับทุกคน”

    “ผู้หญิงคนนี้โกหก! เพราะผมไม่คิดจะจริงจังกับผู้หญิงคนนี้ เขาเลยมาทำลายผม” เทวัญตอบโต้

    “เหรอ...แต่แกเคยหลอกฉันว่าแกจริงจังกับฉัน...เขาโอนเงินให้ฉันเป็นค่าเลี้ยงดูเพื่อสร้างความเชื่อมั่นให้กับฉัน และปิดปากไม่ให้ฉันเอาเรื่องที่ฉันเห็นเขาแอบคบกับผู้หญิงคนหนึ่งลับๆไปบอกจี๊ด ฉันก็หลงเชื่อ...จนกระทั่งได้เห็นธาตุแท้ ของเขาว่าชอบทำร้ายผู้หญิง จิตใจโหดเหี้ยม แต่ฉันก็ยังจะทนอยู่ใต้อุ้งเท้าของเขา ทำงานให้เขาตามแต่จะสั่ง เพราะฉันกลัว...กลัวว่าเขาจะฆ่าฉัน เหมือนกับที่เขาพยายามฆ่าเจ๊ยุพา”

    เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังต่อเนื่อง เทวัญหน้าซีดเริ่มเลิ่กลั่ก

    “เขาสารภาพกับฉันว่าเจ๊ยุพาจะทำให้เขาและฉันต้องลำบาก เมื่อเจ๊ยุพาไม่ตายเขาจึงสั่งให้ฉันสะกดรอยตามจี๊ดและเพื่อนๆ จนเมื่อฉันรู้ว่าเจ๊ยุพาอยู่ที่บ้านของยอดชาย เขายืมมือฉันให้เป็นคนปลิดชีวิตเจ๊ยุพาเพื่อปิดปากไม่ให้มีใครมีชีวิตรอดมาเป็นพยานเอาผิดเขาได้ ซึ่งฉันเกือบจะทำสำเร็จ แต่เพื่อนทุกคนที่รักฉันและให้โอกาสฉันเสมอเข้ามาขวางฉันไม่ให้ฉันต้องกลายเป็นฆาตกรเหมือนแก”

    “ใครก็ได้ช่วยแจ้งตำรวจมาจับผู้หญิงคนนี้ด้วย ผู้หญิงคนนี้ถูกใครก็ตามที่เป็นศัตรูกับผมจ้างวานมาให้ใส่ร้ายผม” เทวัญประกาศก้อง

    “ไม่มีใครจ้างฉันทั้งนั้น เรียกตำรวจมาจับเลย ฉันไม่กลัว  ฉันจะได้เอาหลักฐานทั้งหมดให้ตำรวจเอาผิดแก...ไอ้คนชั่ว!!”

    เงาะไม่พูดเปล่าแต่ตบหน้าเทวัญโดยที่เขาไม่ทันตั้งตัว เทวัญแสร้งอึ้งไม่ตอบโต้ มารศรียืนมองจากมุมหนึ่งยิ้มอย่างมีความสุข พึมพำกับตัวเองว่าละครเรื่องนี้สนุกจริงๆ

    “เงาะ...แค่พี่ไม่รักเงาะก็ทำกับพี่ได้ถึงขนาดนี้ เหรอ เนี่ยเหรอที่เงาะบอกว่ารักพี่จนยอมทรยศเพื่อนรัก เงาะไม่ได้รักพี่จริง ทำร้ายพี่ทำไม” เทวัญตัดพ้อ

    “จนถึงตอนนี้คุณก็ยังพลิกลิ้นปลิ้นปล้อนเอาตัวรอดอย่างไม่ละอายแก่ใจ ไม่เกรงกลัวต่อบาปที่ตัวเองทำเลยสักนิด” จี๊ดระเบิดเสียงอย่างสุดทน

    “เพราะพี่ไม่ได้ทำอะไรผิด อย่ามากล่าวหากันลอยๆ”

    สิ้นเสียงของเทวัญ...ทันวิทย์เดินขึ้นมาพร้อมเสื้อเปื้อนเลือด เทวัญถึงกับหน้าถอดสี ด่าทอน้องชายทำไมถึงไม่ทำลายมันทิ้ง ทันวิทย์บอกเหตุผลว่าตนทนไม่ไหวพี่ไม่เคยรักษาสัญญา ดิ่งเห็นได้จังหวะตามมาประจานความผิดใหญ่หลวงของเทวัญที่ฆ่าด้วงตายอย่างโหดเหี้ยม

    “ไม่จริง...ทุกคนโกหก อย่าไปเชื่อ ผมบริสุทธิ์ ผมไม่ได้ทำอะไรผิด”

    “ถ้าอย่างนั้นคุณก็ต้องไปพิสูจน์ตัวเองในศาล” ยอดชายพายุพาและตำรวจเข้ามาพร้อมหมายจับ

    เทวัญหาทางรอดให้ตัวเองด้วยการจับจี๊ดเป็นตัวประกัน ล็อกคอเอาปืนจี้แล้วลากเธอออกไปท่ามกลางเสียงวี้ดว้าย แตกตื่นของผู้คน โพเห็นดังนั้นพุ่งเข้าไปจะล็อกเทวัญ แต่กลับโดนเขายิงสวนจนโพทรุดฮวบ แต้วกับพวกลุงแปลงรีบวิ่งเข้ามาดู ส่วนวันดีตกใจเป็นลมในอ้อมแขนเจตนา

    จี๊ดถูกเทวัญลากขึ้นไปบนดาดฟ้า ดิ่งนำทีมตามมาเพื่อช่วยเหลือ จี๊ดเองก็พยายามเกลี้ยกล่อมเทวัญให้มอบตัวแต่เขาดึงดันไม่ยอมท่าเดียว

    “เงียบสักที! พี่จะไม่ยอมติดคุกแม้สักวินาทีเดียว รู้ไว้ซะ”

    “พี่เทวัญ...พี่อยากได้อยากมีอยากเป็นจนทำได้ ทุกอย่างแม้แต่เรื่องเลวร้ายที่สุดเลยเหรอ อะไรทำให้พี่มองข้ามความรู้สึกผิดชอบชั่วดี”

    “ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีไม่เคยทำให้ใครประสบความสำเร็จถึงจุดสูงสุดและกลายเป็นตำนานให้คนพูดถึง”

    “แต่สิ่งที่คนพูดถึงคุณคือการประณามและหยามเหยียด ไม่ใช่คำสรรเสริญชื่นชม...เป็นตำนานแห่งความอัปยศที่น้องชายคุณจะต้องแบกรับไปจนตลอดชีวิต หรืออาจจะยาวนานกว่านั้น” ดิ่งสวนทันควัน ทันวิทย์ยืนอยู่ข้างกัน กล่าวกับพี่ชายทั้งน้ำตาเอ่อคลอ

    “พี่มีความรู้สึกรักตัวกลัวตาย คนอื่นเขาก็รู้สึกเหมือนกัน ชีวิตพี่หรือชีวิตใครต่างก็มีค่าด้วยกันทั้งนั้น เพราะฉะนั้นได้โปรดอย่าปลิดชีวิตใครอีกเลย”

    “เพ้อเจ้อ...ไร้สาระ!!” เทวัญตวาดพลางลากจี๊ดมาประชิดขอบดาดฟ้าเหมือนจะพากระโดดลงไปด้วยกัน

    ดิ่งและทุกคนตกใจพากันร้องห้าม พร้อมกันนั้นดิ่งก็พุ่งเข้าใส่เทวัญ แต่ไม่ทันถึงตัว ปืนในมือเทวัญลั่นเปรี้ยง! คาดไม่ถึงว่าจี๊ดจะวิ่งมารับกระสุนแทนดิ่ง ร่างเธอสะดุ้งเฮือกแล้วค่อยๆทรุดลง

    ตำรวจตัดสินใจยิงสวน แต่เทวัญกระโดดลงไปข้างล่างซึ่งเป็นระเบียงห้อง กลุ่มตำรวจหาทางจับ ในขณะที่ดิ่งกับพวกยอดชายรีบพาจี๊ดส่งโรงพยาบาล

    เทวัญลัดเลาะเร้นกายเข้าไปในห้องหนึ่งของโรงแรมแล้วฉวยชุดแขกอาหรับสวมใส่หนีตำรวจไปได้ แต่มิได้รอดพ้นสายตาของมารศรี

    ooooooo

    หลายวันผ่านไป จี๊ดอาการดีขึ้นมากแต่เดินเอง ไม่ค่อยถนัดนักเพราะโดนยิงบริเวณสะโพก แต่ถึงแม้เธอ จะยังไม่หายดี ก็ยังอุตส่าห์ให้รัตนาหอบงานมาให้ทำถึงบ้าน

    วันนี้ดิ่งมาเจอจี๊ดกำลังรั้นกับรัตนาเรื่องทำงาน เขาไม่พอใจทั้งดุและกำหราบจนเธอเถียงไม่ออก วันดีกับเจตนาแอบมองมายิ้มๆ พอใจที่ดิ่งสยบจี๊ดได้

    “ฉันดีใจที่เห็นลูกปลอดภัยและมีความสุขกับคนที่เขารัก” วันดีเอ่ยกับสามี

    “ทีนี้เชื่อแล้วใช่ไหมว่านายดิ่งเป็นคนดี และไม่มีข้อโต้แย้งใดๆได้เลยถ้ายัยจี๊ดจะรักผู้ชายแบบนายดิ่ง”

    “ค่ะ เขาเอายัยจี๊ดอยู่จริงๆ ขอโทษนะคะที่เคยดื้อดึง เชื่อมั่นในความคิดของตัวเองมากเกินไป”

    “ไม่สายเกินไปที่จะตัดคำว่ามากเกินไปออกไปซะ แล้วเพิ่มการฟังคนอื่นให้มากขึ้น ทีนี้มันก็จะพอดีและลงตัว”

    “ฉันรู้สึกว่าฉันโชคดีเหลือเกินที่คุณยังรักฉัน  และจะไม่ให้อภัยตัวเองเลยถ้าต้องเสียคุณไปจริงๆในวันนั้น”

    “ผมก็เป็นคนโชคดีที่มีภรรยาที่รักผมมาก ผมก็จะไม่ให้อภัยตัวเองเหมือนกัน ถ้ายอมปล่อยคุณไป”

    วันดีและเจตนากอดกันอย่างเข้าใจและมีความสุข รัตนากำลังจะกลับเดินผ่านมาเห็น เธอยิ้มสบายใจก่อนออกเดินต่อไปสู่เส้นทางชีวิตของตัวเองที่หมายมั่นเอาไว้

    ฟากฝั่งนายยอดชายกับศุวิมล กว่าจะลงเอยกันได้ศุวิมลก็ต้องเสียเวลาอธิบายจนน้ำลายแห้งคอว่าที่แท้คำนวณคือเพื่อนสาวและมีแฟนเป็นตัวเป็นตนแล้ว ส่วนเธอรักเขาคนเดียว และไม่เคยง้อใครขนาดนี้มาก่อน

    “ผมขอโทษที่คิดเองเออเองจนเข้าใจผิด...แต่ผมก็รักคุณนะ” ยอดชายเอ่ยเสียงหวาน

    “ทำไมถึงรัก”

    “เพราะคุณแปลกไง”

    “คุณยอด!” ศุวิมลเสียงเขียว ยอดชายรีบกลับคำว่าล้อเล่น พร้อมกุมมือเธอ “ดีกันนะ...ผมสัญญา ต่อไปนี้ผมจะไม่คิดเองเออเอง และถ้าเกิดอะไรขึ้นผมจะไม่กลัว ผมจะเดินหน้าลุยสู้เพื่อพิชิตอุปสรรค ผมจะทำให้คุณเดินไป กับผมอย่างมั่นใจและมั่นคง”

    “ก็ได้” เธอตอบด้วยท่าทีเขินอาย

    “แล้วคุณรับได้เหรอที่ผมมีแต่ตัวกับเงินเก็บไม่เท่าไหร่ แถมยังตกงานอีก”

    “ฉันรักคุณที่ตัวคุณ ไม่ใช่ที่ตัวเลขในบัญชีธนาคาร อีกอย่างเงินเดือนฉันก็ไม่ได้ขี้เหร่ ไม่อดตายหรอก”

    ยอดชายซาบซึ้งสุดใจ พอเธอกำชับให้เขารีบหางานทำ เขารับปากแข็งขันทันที

    “ไม่ต้องห่วง เงินเดือนทุกบาททุกสตางค์ของผม ผมจะให้คุณหมดเลย”

    “ให้มันจริงเหอะ” ศุวิมลแกล้งทำตาเขียวใส่ ยอดชายยิ้มรับ ยอมให้หมดทุกอย่างโดยเฉพาะตัวและหัวใจ

    ooooooo

    ขณะที่คนอื่นกำลังมีความสุขสมหวัง โดยเฉพาะดิ่งกับจี๊ดและยอดชายกับศุวิมล แต่เทวัญกลับมีชีวิตความเป็นอยู่ตกต่ำอย่างที่สุด ต้องอดมื้อกินมื้อ หลบซ่อนตัวในบ้านเช่าซอมซ่อต่างจังหวัด ที่สำคัญเขายังจมอยู่กับความเคียดแค้น รอวันชำระมันทุกคนให้สาสม!

    หลังจากดิ่งส่งพ่อไปพักฟื้นร่างกายที่บ้านพักตากอากาศระยะหนึ่ง โดยมีป๊อดคอยดูแลอย่างใกล้ชิด...ถึงวันนี้เหมือนมีปาฏิหาริย์ เศกอาการดีขึ้นมาก เดินเองได้แม้จะยังไม่เต็มร้อย แต่นั่นก็ทำให้ดิ่งกับศุวิมลดีใจเป็นที่สุด ถึงกับตอบแทนป๊อดด้วยการส่งไปเรียนต่อช่างยนต์ที่เยอรมัน

    ป๊อดตื่นเต้นที่จะได้ไปเรียนเมืองนอก เขาขอบคุณทุกคนแล้วขอตัวไปโทร.บอกแม่อย่างด่วนจี๋ สวนกับแม่บ้านที่เดินนำเจตนาเข้ามาพอดี สามคนพ่อลูกมองเจตนาอย่างคาดไม่ถึง โดยเฉพาะเศกที่ไม่คิดว่าศัตรูทางธุรกิจของตนจะกล้ามาเยือนถึงถิ่น

    แต่การมาครั้งนี้ของเจตนาไม่ได้มีจุดประสงค์อื่นใดเลย นอกจากมาแสดงความยินดีที่เศกอาการดีขึ้นมากจนเกือบเป็นปกติ และมาขอโทษที่เคยเข้าใจเขาผิด ว่าเขาอาจจะมีส่วนรู้เห็นเรื่องที่ตนถูกลอบยิง

    “ไม่เป็นไร” เศกยิ้มให้เจตนาอย่างเป็นมิตร

    “ลูกชายคุณเป็นคนดีมาก เขาไม่เคยทำให้ผมผิดหวัง ไม่ว่าเขาจะตกอยู่ในสถานการณ์ที่เลวร้ายมากแค่ไหน เขาก็ยังคงยึดมั่นในหนทางแห่งความดีเอาไว้ได้อย่างน่าชื่นชม”

    “อืม...ผมภูมิใจในตัวเขา”

    “ได้ข่าวว่าคุณวางมือหมดแล้ว...แล้วให้นายดิ่งดูแลทุกอย่างทั้งหมดอย่างสมบูรณ์” เศกพยักหน้ารับ เจตนาจึงกล่าวต่อด้วยความมั่นใจ “ลักชัวรี่คาร์ภายใต้การนำของดิ่งจะต้องเจริญรุดหน้าและเติบโตอย่างมั่นคงแน่นอน”

    “ขอบคุณ”

    “ผมมาก็มีเรื่องจะพูดกับคุณแค่นี้ เราคงได้พบกันอีก” เจตนาลุกขึ้นจะกลับ แต่ต้องชะงักเมื่อเศกเอ่ยปากขอหนูจี๊ดมาเป็นลูกสาวของตนอีกคน...

    เวลาเดียวกันนั้นเอง หนูจี๊ดกำลังนอนยิ้มสบายใจอยู่ที่บ้าน พอเธอเห็นรัตนาเดินเข้ามาก็รีบหลับตาลงเหมือนว่าหลับ รัตนายิ้มเอ็นดู จัดผ้าห่มคลุมให้อย่างเบามือแล้วทำท่าจะกลับออกไป เผอิญวันดีที่กำลังจะไปงานการกุศลเดินเข้ามาเห็น เธอเรียกรัตนาให้มาช่วยเลือกเข็มกลัดติดเสื้อ จี๊ดแอบมองทั้งคู่ด้วยความปลาบปลื้ม

    ตอนแรกรัตนาเกร็งพอสมควรเมื่อต้องอยู่ใกล้วันดี แต่พอวันดีกระเซ้าเธอด้วยรอยยิ้ม อาการเกร็งนั้นค่อยหายไป

    “เธอคงกลัวฉันมากเลยสินะ แต่ก็นั่นแหละนะ ฉันร้ายกับเธอไว้เยอะ”

    “ค่ะ”

    “เธอเป็นคนจริงใจดีนะ...นี่จ้ะ เข็มกลัดสองอันนี้ เธอช่วยฉันเลือกหน่อย ฉันควรจะติดเข็มกลัดอันไหนถึงจะเข้ากับชุดนี้”

    รัตนายังไม่เลือกหากแต่ถามวันดีว่าชอบอันไหน พอได้คำตอบ เธอบอกว่าสวยดี แต่ไม่เข้ากับชุด มันดูเยอะไป อีกอันน่าจะดีกว่า เรียบแต่หรู อยู่บนตัวเสื้อได้อย่างสง่างามกลมกลืน แต่ก็มีความโดดเด่นในตัวเอง

    วันดีมองเข็มกลัดที่รัตนาเลือกอย่างพึงพอใจ “รู้ไหมว่าเธอมีคุณสมบัติเหมือนกับเข็มกลัดอันนี้...เรียบง่ายแต่ก็งามสง่า อยู่อย่างกลมกลืน แต่ไม่ถูกกลบ เธอโดดเด่นด้วยสิ่งที่เธอเป็น ไม่ใช่สิ่งที่เธอสร้าง...ขอบใจนะ ฉันจะติดเข็มกลัดอันที่เธอเลือก เพราะฉันเชื่อในความจริงใจของเธอ”

    วันดีเดินยิ้มออกไป รัตนาดีใจอย่างที่สุดที่วันดีเอ่ยปากชม พลันเสียงแซวของจี๊ดก็ลอยลมมา

    “ได้ยินหมดแล้วนะ แหม...ยิ้มไม่หุบเลยน้า...”

    รัตนาหันกลับมาด้วยรอยยิ้ม แล้วถือโอกาสจี๊ดอารมณ์ดียื่นซองขาวในมือให้เธอ จี๊ดนึกว่าซองผ้าป่า แต่พอได้ยินรัตนาบอกว่าจดหมายขอลาออกไปศึกษาต่อ เธอถึงกับลุกพรวดด้วยความตกใจ

    “ฉันไม่อนุมัติ” จี๊ดเสียงดังฟังชัด

    “คุณจี๊ดคะ ฟังดิฉันก่อนนะคะ”

    “เธอไป...แล้วใครจะช่วยฉัน ตอนนี้เธอมีความสำคัญกับชีวิตฉัน แล้วจะทิ้งกันไปแบบนี้ได้ยังไง”

    “คุณจี๊ดเคยมีความฝันแล้วยังทำไม่สำเร็จหรือเปล่าคะ” จี๊ดเมินหนี แต่รัตนายังพยายามให้เหตุผลต่อไปว่า “ในชีวิตของดิฉันมีความฝันอยู่สองอย่าง...หนึ่งคือทำทุกอย่างเพื่อตอบแทนบุญคุณของท่านประธาน โดยเฉพาะการได้ช่วยงานท่าน และตอนนี้คุณจี๊ดก็เก่งแล้ว จนสามารถช่วยงานท่านได้ทุกอย่าง คุณจี๊ดทำให้ความฝันของดิฉันเป็นความจริง ตอนนี้คุณจี๊ดช่วยทำให้ความฝันอีกข้อหนึ่งของดิฉันเป็นความจริงด้วยได้ไหมคะ”

    “ให้เธอไปเรียนต่อน่ะเหรอ”

    “ค่ะ ดิฉันเป็นผู้หญิงตัวคนเดียว ความรู้และประสบการณ์ในโลกกว้างจะช่วยให้ดิฉันมีชีวิตอยู่ได้อย่างมีความสุขและมีค่า มีเป้าหมาย”

    จี๊ดทำใจไม่ค่อยได้แต่ก็ยอมรับ ถามเธอว่าคุณพ่อรู้เรื่องนี้หรือยัง?

    “ท่านทราบแล้วค่ะ แต่ท่านไม่ตัดสินใจ ให้ดิฉันมาคุยกับคุณจี๊ด”

    “จะไปนานแค่ไหน”

    “แค่สองปีเท่านั้นค่ะ”

    “ฉันไม่ให้เธอไป...ถ้าเธอไม่สัญญาว่าจะกลับมาทำงานกับฉันเหมือนเดิม สัญญาได้ไหมว่าจะกลับมาอยู่กับฉันเหมือนเดิม”

    “สัญญาค่ะ ขอบคุณนะคะคุณจี๊ด”

    จี๊ดสวมกอดรัตนาด้วยความรักและเคารพ รัตนารู้สึกอบอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก...วันดีแอบมองเงียบเชียบ สีหน้าเต็มไปด้วยความซาบซึ้งใจ

    ooooooo

    วันหนึ่ง ทันวิทย์นัดพบจี๊ดที่ร้านอาหาร จี๊ดมากับดิ่งและพูดคุยกับเขาอย่างเป็นกันเอง เมื่อทันวิทย์บอกว่าตนเรียนจบแล้ว และกำลังจะรับปริญญา จี๊ดดีใจด้วยและรับปากจะไปแสดงความยินดีกับเขาในวันนั้น

    “ผมรู้ว่าพี่งานยุ่ง ผมคงไม่รบกวน”

    “ไม่ได้รบกวนเลย ยังไงพี่ก็รักเธอและคิดว่าเธอเป็นน้องชายของพี่เสมอ” จี๊ดเอ่ยอย่างจริงใจ ส่วนดิ่งแสดงความยินดีและให้กำลังใจสำหรับอนาคตอันสดใสของเขา

    ทันวิทย์ได้ฟังถึงกับน้ำตาซึม สะท้อนใจนึกไปถึงพี่ชายที่ตนมีส่วนทำให้เขาต้องพบกับความลำบาก

    “ทันวิทย์ อย่าร้องไห้เลย...พี่เทวัญเลือกที่จะเดินทางนั้น เขาก็ต้องรับผิดชอบในสิ่งที่เขาเลือก”

    “เราทำดีแล้ว ที่ไม่สนับสนุนให้พี่ชายถลำลึกไปมากกว่านี้”

    สองคนช่วยกันปลอบทำให้ทันวิทย์คลายความเศร้าลงได้บ้าง และส่ายหน้าเมื่อจี๊ดถามว่าพี่เทวัญติดต่อเราบ้างหรือเปล่า

    สมควรแก่เวลา สองฝ่ายเตรียมแยกกันตรง

    หน้าร้าน จี๊ดอวยพรทันวิทย์ให้โชคดี หากขาดเหลืออะไรบอกได้เลยไม่ต้องเกรงใจ ทันวิทย์ยกมือไหว้จี๊ดและดิ่งก่อนเดินออกไป...พอทั้งคู่จะขึ้นรถ จี๊ดนึกได้ว่าลืมบอกทันวิทย์ให้ไปสมัครงานที่บริษัทของตน จึงเดิน

    ย้อนกลับมามองหาแต่ก็ไม่เห็นเขาเสียแล้ว

    “ไปไหนของเขานะ เร็วจัง”

    “ค่อยโทร.หาเขาก็ได้”

    จี๊ดเชื่อดิ่ง เดินกลับไปที่รถด้วยกัน โดยไม่เห็นว่าตรงมุมกำแพงใกล้ๆนั้นทันวิทย์ถูกเทวัญล็อกตัว

    มือหนึ่งปิดปาก และอีกมือถือปืนจ่อไว้

    จากนั้นเทวัญลากทันวิทย์ไปยังมุมลับตา เขาแย่งเป้ของน้องมาค้นหาเงินและของมีค่าโดยไม่สนว่าน้องจะสอบถามด้วยความเป็นห่วงสักเพียงใด

    “กระเป๋าเงินอยู่ไหน เอามาให้ฉันเดี๋ยวนี้”

    “พี่ไม่มีทางหนีรอดหรอก สักวันตำรวจก็ต้องตามหาพี่จนเจอ”

    เทวัญโกรธตบหน้าน้องชายเต็มแรง “ไหนแกบอกว่าแกรักฉัน แต่แกก็ไปเข้าข้างพวกมัน ไอ้น้องเลว”

    “ผมรักพี่ แต่ผมก็จะไม่เข้าข้างคนทำผิด มอบตัวเถอะครับ”

    “ฉันไม่ผิด แล้วฉันก็จะรอวันชำระแค้นพวกมัน...และแกด้วย”

    เทวัญเล็งปืนใส่ แต่ทันวิทย์ไม่กลัวตายเลยสักนิด แถมมองอย่างท้าทาย ที่สุดพี่ชายก็ทำไม่ลง รีบค้นหาตามตัวน้องจนเจอกระเป๋าเงิน แล้วสำทับกึ่งขู่อีกครั้งก่อนวิ่งหนีหายไปทันที

    “อย่าตามมานะ นี่เป็นการเตือนครั้งสุดท้าย หากฉันเห็นหน้าแกอีกครั้ง นั่นหมายถึงฉันจะไม่เหลือความปรานีให้แกอีกแล้ว”

    ooooooo

    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    "เบน" บุกเดี่ยว บู๊สุดพลังปกป้องผืนป่า เปิดตัวละคร "สมบัติมหาเฮง"

    "เบน" บุกเดี่ยว บู๊สุดพลังปกป้องผืนป่า เปิดตัวละคร "สมบัติมหาเฮง"
    19 ก.ย. 2563

    14:05 น.

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    วันเสาร์ที่ 19 กันยายน 2563 เวลา 19:30 น.