ข่าว
  • Thairath Talk
  • 100 year

    นิยายไทยรัฐ

    พริกกับเกลือ

    SHARE
    • หน้าที่ 1
    • 1

    ดิ่งกับจี๊ดพรางตัวเพื่อไปพบโยฮันน์ที่โรงแรมแห่งหนึ่ง โดยทั้งคู่ไม่รู้เลยว่าเทวัญก็มีนัดกับใครคนหนึ่งที่นี่เหมือนกัน...

    เมื่อดิ่งและจี๊ดเจรจากับโยฮันน์ว่าพวกตนต้องการเอกสารที่ใครบางคนในโมเดิร์นคาร์ส่งไปทางเยอรมันเพื่อทำลายความน่าเชื่อถือของบริษัท และใส่ร้ายป้ายสีลักชัวรี่คาร์ โยฮันน์รับปากช่วยเหลือแต่จะได้เรื่องยังไงต้องรอดูต่อไป เพราะตนเป็นวิศวกรไม่ใช่เจ้าหน้าที่ฝ่ายเอกสารโดยตรง

    เสร็จธุระแยกจากโยฮันน์มาแล้ว ดิ่งกับจี๊ดเห็นเทวัญโดยบังเอิญ ดิ่งจำผู้ชายที่เดินคุยกับเทวัญได้ว่าเขาคือคณะกรรมการคัดเลือกผู้ได้รับรางวัลนักธุรกิจคลื่นลูกใหม่ของสมาคมผู้ประกอบการรถยนต์ จี๊ดจึงตั้งข้อสังเกตว่าที่เทวัญได้รางวัลนี้มาต้องมีนอกมีในกันแน่ ถึงนัดมาคุยกันส่วนตัวแบบนี้...แล้วดิ่งกับจี๊ดก็เลี่ยงหลบออกไปโดยคิดว่ารอดพ้นสายตาของเทวัญ แต่หารู้ไม่ว่าเทวัญเห็นพวกเขาแต่ทำเป็นไม่กระโตกกระตากต่างหาก

    ดิ่งกับจี๊ดแวะมาเยี่ยมยุพาที่บ้านสวนของยอดชาย ยุพายังมีอาการหวาดผวาจนกลายเป็นคลุ้มคลั่งหมอจึงให้ยาระงับประสาททำให้เธอนอนหลับทั้งวัน จี๊ดสงสารยอดชายที่ต้องดูแลยุพาจนร่างกายซูบซีดอิดโรย แต่ดิ่งพูดอย่างรู้ทันว่าเหนื่อยกายคงไม่เท่ากับเหนื่อยใจ

    “นี่ยังปรับความเข้าใจกับคุณศุไม่ได้อีกเหรอยอด”

    “ได้แล้วจะมายืนตาลอยอยู่แบบนี้เหรอคุณ...ออกตัวช้าตลอดจะไปสู้คนอื่นเขาได้ยังไง”

    จี๊ดตีแขนดิ่งเพื่อปรามไม่ให้พูดมาก เพราะเธอสงสารเพื่อนรัก อยากให้เขาสมหวังจึงขอให้ดิ่งช่วยซึ่งดิ่งย้ำว่าตนช่วยแล้ว แต่ที่เหลือยอดชายต้องปิดจ๊อบด้วยตัวเอง

    เมื่อกลับไปบ้านเจอน้องสาวนั่งตรวจงานนักศึกษา ดิ่งเลียบเคียงถามเธอว่าทำไมเดี๋ยวนี้กลับดึกนัก ศุวิมลบอกว่าตนต้องช่วยอาจารย์คำนวณทำวิจัย และใกล้สอบแล้วตนกลัวตัดเกรดเด็กไม่ทันก็เลยอยู่ทำที่คณะ

    “ตกลงเรากับนายคำนวณนี่ยังไง”

    “ก็ไม่ยังไงนี่คะ”

    ศุวิมลเหลือบมองข้างหลังพี่ชาย เห็นแม่บ้านหิ้วกระเป๋าเสื้อผ้าใบโตของมารศรีออกไปหน้าบ้าน ส่วนมารศรีเดินมาหยุดตรงหน้าดิ่งด้วยสีหน้าเรียบเฉย

    “ตายแล้ว...รู้สึกอารมณ์ดีขึ้นมากะทันหัน เมื่อเห็นก้อนเนื้อร้ายกำลังจะกระเด็นออกไปจากชีวิต”

    “ศุ...อย่าซ้ำเติมคน” ดิ่งปรามน้อง

    “ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่คนค่ะ แต่เป็นก้อนมะเร็งที่ไม่มีใครต้องการ...พี่ดิ่งคะ หวังว่ามะเร็งก้อนนี้มันจะไม่กลับมาคอยทำลายใครอีกนะคะ เพราะโอกาสจะไม่มีเป็นครั้งที่สองสำหรับคนที่ไม่มีสำนึก”

    มารศรีเก็บอารมณ์และความแค้น กลืนก้อนแข็งๆ ลงคอไม่ตอบโต้ หากแต่มองศุวิมลที่สะบัดหน้าออกไปอย่างเคียดแค้น

    “ผมจัดการเรื่องเงินให้คุณเรียบร้อยแล้ว ขอให้คุณโชคดี”

    มารศรีไม่พูดอะไรสักคำ แต่ตอบแทนความ ปรารถนาดีของดิ่งด้วยการตบหน้าเขาฉาดใหญ่ แล้วตบซ้ำอีกทีเมื่อเขายังคงนิ่งสงบ ก่อนระเบิดอารมณ์ออกมาอย่างเจ็บปวด คับแค้น

    “ทำไม? จะมีความรู้สึกอะไรกันบ้างไม่ได้เลยใช่มั้ย ถึงจะไม่มีความรักให้ ก็บอกฉันสิว่าคุณเจ็บ หรือไม่ก็เกลียด หรืออะไรก็ได้ ไม่ใช่เย็นชาแบบนี้”

    “คุณแคร์ความรู้สึกคนอื่นด้วยเหรอ...มารศรี”

    “คนที่ฉันแคร์ในโลกนี้มีคนเดียวคือคุณ ถึงคุณจะไม่แคร์ฉันเลยก็ตาม”

    “ใช่ เพราะผมไม่แคร์คุณ ผมจึงไม่มีความรู้สึกอะไรเลย”

    ยิ่งฟัง มารศรียิ่งเจ็บแค้น ฟูมฟายน้ำตาเข้าไปทุบตีเขาพัลวัน ขณะที่ปากก็พล่ามพูดคำว่า “ทำไม?” ไม่หยุดหย่อน

    “คุณรู้ดีว่าทำไม ถ้าคุณไม่เริ่มต้นในวันนั้น มันก็จะไม่จบลงอย่างในวันนี้ โชคดีนะ ผมช่วยคุณได้เท่านี้”

    ดิ่งผละออกไปแล้ว ทิ้งให้มารศรียืนร่ำไห้อย่างเดียวดายด้วยความเจ็บแค้นใจอย่างที่สุด

    ooooooo

    เทวัญนัดพบจี๊ดนอกออฟฟิศเพื่อคาดคั้นเอาความจริงที่เขาเห็นเธอกับดิ่งที่โรงแรม จี๊ดโดนจู่โจมถึงกับปฏิเสธไม่ออก นั่นยิ่งทำให้เขาโมโหกระชากแขนเธอพร้อมกับตะคอกถามว่า นัดเจอกับมันกี่ครั้งแล้ว

    “พี่เทวัญ...จี๊ดเจ็บ ปล่อยนะ”

    “เจ็บแค่นี้มันไม่เท่ากับที่พี่เจ็บเพราะถูกน้องจี๊ดหลอกมาตลอดว่าไม่มีอะไรกับมันลับหลังพี่ ยังจะกล้าปฏิเสธไหมว่าไม่มีอะไร”

    “แล้วพี่เทวัญจะทำไมจี๊ด”

    “แพศยา!!” เทวัญลืมตัวเงื้อมือจะตบ...แต่ต้องชะงักเมื่อจี๊ดเชิดหน้าใส่อย่างไม่เกรงกลัว

    “เอาเลย...อยากจะทำร้ายจี๊ดก็เอาเลย จี๊ดมันแพศยา ตบเลย แล้วก็เลิกๆกับจี๊ดไปซะ” เธอท้าทายเสียจนเขาอึ้งไปอย่างนึกไม่ถึง “ว่ายังไงล่ะคะ ถ้าพี่เทวัญไม่ไป จี๊ดจะไปเอง”

    เทวัญไตร่ตรองครู่หนึ่งก่อนเปลี่ยนท่าที โอบไหล่เธออย่างอ่อนโยนและเอ่ยอย่างนุ่มนวล

    “อย่ากลัวพี่เลยจ้ะ พี่ไม่มีทางทำร้ายจี๊ดแม้แต่ปลายเล็บ ถึงแม้ว่าน้องจี๊ดจะรักมัน และกำลังร่วมมือกับมันทำร้ายพี่ พี่เสียใจมากเลยนะคะ แต่พี่จะไม่มีวันเลิกกับน้องจี๊ดหรอกค่ะ ยังไงพี่ก็จะแต่งงานกับน้องจี๊ดให้ได้”

    “แต่จี๊ดไม่ได้รักพี่เทวัญ ได้ยินมั้ย จี๊ดไม่ได้รัก” เธอผลักเขาออกห่าง

    “ไม่เป็นไร...ตอนนี้ไม่ได้รัก แต่ก็เคยรัก พอแต่งงานกัน พี่จะทำให้น้องจี๊ดกลับมารักพี่เหมือนเดิม”

    “จี๊ดไม่แต่ง!!” เธอประกาศแล้วเดินหนี เทวัญมีหรือจะปล่อยไปง่ายๆ คว้าตัวเธอมากอดแน่น ไม่สนว่าเธอจะดิ้นรนเพียงใด

    “ขยะแขยงพี่มากใช่ไหม แล้วไอ้ดิ่งมันทำยังไงบ้างล่ะที่จี๊ดชอบ บอกซิพี่จะทำ...แบบนี้ใช่ไหม” เทวัญจะรุกรานล่วงเกินแต่จี๊ดหลบทันและตบหน้าเขาอย่างแรงก่อนวิ่งหนีไป โดยมีเสียงตะโกนตอกย้ำของเขาไล่หลัง

    “ยังไงพี่ก็ไม่เลิก ได้ยินมั้ยน้องจี๊ด พี่จะไม่ไปไหน”

    จี๊ดตื่นตระหนกตกใจกลับมานั่งเครียดในบ้าน แล้วเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้พ่อฟังเพื่อขอความช่วยเหลือ

    “คุณพ่อช่วยพูดกับคุณแม่ให้จี๊ดทีได้ไหมคะ ถ้าคุณแม่เข้าใจ จี๊ดจะไม่ลังเลเลยที่จะกำจัดพี่เทวัญออกไปจากชีวิตจี๊ดในตอนนี้ จี๊ดแคร์แต่คุณแม่คนเดียว...จี๊ดรู้ว่ามันยาก แต่อย่างน้อยถ้าเราสองคนช่วยกัน คุณแม่ก็น่าจะฟังบ้าง”

    “รู้ใช่ไหมว่าเราอาจจะเจอกับอะไรบ้าง”

    “รู้ค่ะ แต่ก็ยังดีกว่าไม่คิดทำอะไรเลยไม่ใช่เหรอคะคุณพ่อ”

    เจตนาไม่ตอบ แต่สีหน้าบ่งบอกว่าหนักใจมากหากต้องเจรจากับวันดี

    ooooooo

    ยอดชายกับศุวิมลยังเล่นแง่ไม่ยอมพูดคุยอย่างตรงไปตรงมาทั้งที่ต่างก็มีใจให้กันและกัน แม้ดิ่งพยายามช่วยเหลือก็ยังไม่บังเกิดผลเสียที

    เช้าวันนี้ ขณะยอดชายเดินซึมคิดถึงศุวิมลออกมาหน้าบ้าน จู่ๆเงาะโผล่มาเงียบเชียบจนยอดชายผงะตกใจเหมือนเห็นผี เพราะร้อยวันพันปีเงาะไม่เคยจะมาที่นี่

    “เงาะ...มาได้ยังไง วันนี้ไม่ทำงานเหรอ”

    “วันนี้หยุด คิดถึงเธอเลยมา แล้วก็คิดถึงที่นี่ด้วย คิดถึงตอนสมัยเรียนที่เรามานั่งติวหนังสือด้วยกันที่นี่ สนุกมากเลย”

    “ยังจำมันได้ด้วยเหรอ”

    “จำได้สิ ฉันไม่เคยลืม เมื่อยแล้ว ร้อนด้วย เข้าไปคุยในบ้านได้ไหม”

    ยอดชายรีบขวาง พยายามหลอกล่อเพราะถ้าเงาะเข้าไปต้องเจอเจ๊ยุพาอย่างแน่นอน

    “อย่าดีกว่านะเงาะ พอดีเราเพิ่งให้คนมาฉีดปลวกน่ะ เหม็นเป็นบ้าเลย เราถึงต้องออกมาอยู่ข้างนอกนี่ไง”

    “ไม่เป็นไร พอดีนึกขึ้นได้ว่าจริงๆแล้วเรามีธุระต้องรีบไปทำต่อ เธอสบายดีนะ”

    “สบายดี”

    “แต่เหมือนคนอดนอนเนอะ นอนดึกเหรอ ทำอะไรอยู่ล่ะ”

    “ก็...อ่านหนังสือทำอะไรไปเรื่อยเปื่อย มันนอนไม่หลับน่ะ ตกงานก็งี้แหละ”

    “งั้นไม่กวนแล้ว เธอควรจะนอนพักบ้างนะ ฉันเป็นห่วง”

    “จ้ะ ขอบใจนะ” ยอดชายยิ้มรับอย่างไม่มีพิรุธ พอเงาะคล้อยหลังก็รีบกลับเข้าบ้าน โดยไม่เห็นว่าเงาะย้อนกลับมาแอบดูด้วยความสงสัย

    หลังจากเงาะกลับไปแล้ว ยอดชายรีบโทร.รายงานดิ่ง และว่าตนติดต่อจี๊ดไม่ได้ ดิ่งรับปากจะบอกจี๊ดเอง แต่เขาต้องอยู่ในบ้านห้ามออกไปไหน

    เวลานั้น จี๊ดอยู่กับเจตนาที่บ้านและกำลังนั่งเผชิญหน้ากับวันดีเพื่อเจรจาเรื่องเทวัญ สองพ่อลูกต้องการให้วันดีรับรู้ถึงตัวตนของเทวัญที่ไม่ได้แสนดีอย่างที่เขาแสดงออกให้เราเห็น แต่วันดีกลับแย้งขึ้นมาอย่างมั่นใจในความรู้สึกนึกคิดของตัวเอง

    “เทวัญเป็นเด็กกำพร้า ช่วยตัวเองส่งเสียน้องมาตั้งแต่ยังเรียนไม่จบ เขามีความรับผิดชอบและขยันทำงาน แม่นับถือผู้ชายคนนี้ นี่คือความจริง”

    “ข้อนั้นผมไม่เถียง แต่ก็ยังมีความจริงที่เป็นด้านมืดของนายเทวัญที่คุณยังไม่รู้”

    “ด้านมืดอะไร”

    “ความทะเยอทะยานที่จะบินสูง”

    “ก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอคะ”

    “แต่ไม่ใช่ด้วยวิธีทำร้ายคนอื่น”

    “ฉันไม่เข้าใจ”

    “พี่เทวัญนอกใจจี๊ด มีอะไรกับเงาะ จ้างนายด้วงให้ไปทำร้ายนายดิ่งแล้วฆ่าปิดปาก รวมถึงเจ๊ยุพาด้วยอีกคน และอาจจะเป็นคนที่จ้างวานให้คนมาลอบยิงพ่อ และทำให้ทางเยอรมันยกเลิกการเป็นตัวแทนจำหน่ายของเรา”

    วันดีตกใจกับข้อมูลที่พรั่งพรูจากปากลูกสาว ถึงกระนั้นก็ยังไม่เชื่อหากไม่มีหลักฐานมายืนยัน แถมยังหาว่าจี๊ดเบื่อเทวัญเลยหาทางจะเลิกกับเขา ซึ่งต้นเหตุต้องมาจากนายดิ่ง

    “คุณวันดีอย่าหลงประเด็น ไม่เกี่ยวกับนายดิ่ง”

    “ผู้ชายคนนั้นไม่ใช่คนดี คนดีที่ไหนกันมายุ่งกับผู้หญิงที่มีคู่หมั้นแล้ว อยากจะยกเลิกงานแต่งงานก็ตามใจ แต่ฉันก็จะยกเลิกความเป็นแม่ลูกกับเธอด้วยเหมือนกัน เพราะฉันอายที่มีลูกอย่างเธอ”

    วันดีลุกพรวดออกไป จี๊ดบ่นด้วยความเสียใจว่าแม่ไม่เคยเชื่อตนเลย เจตนาสงสารกอดปลอบลูกสาวให้เข้มแข็งไว้ แม่เป็นคนมั่นใจในความคิดของตัวเอง ถ้าเรามีหลักฐานเอาผิดเทวัญได้เมื่อไหร่แม่ก็จะเปลี่ยนความคิดเอง...แต่เวลานี้วันดีกำลังหัวเสีย ตั้งใจจะไปสงบสติอารมณ์ข้างนอก แต่พอจะขึ้นรถกลับเจอนายดิ่งยืนหัวโด่ เธอเลยฟาดหน้าเขาไปหนึ่งฉาด

    เจตนากับจี๊ดตามออกมาเห็น เจตนาตำหนิวันดีทำอะไรไม่มีเหตุผล วันดียอกย้อนทันทีว่า ตนทำให้ผู้ชายคนนี้รู้ตัวว่าการกระทำของเขาในตอนนี้เป็นสิ่งที่น่ารังเกียจที่สุด

    “นายดิ่งไม่ได้ทำอะไรที่น่ารังเกียจนะคะคุณแม่ เขาทำทุกอย่างเพื่อช่วยจี๊ด”

    “ช่วยให้เราเหม็นกลิ่นคาวและฉาวโฉ่น่ะสิ ออกไปเลยนะ ไม่ต้องมาเหยียบที่นี่อีก ใครต้อนรับเธอ ฉันไม่สน แต่ฉันไม่ต้อนรับ”

    ดิ่งไม่ตอบโต้ใดๆ ได้แต่ยกมือไหว้ผู้ใหญ่ทั้งสองและส่งยิ้มให้จี๊ดก่อนเดินจากไป จี๊ดสงสารเขาจับใจ ตรงข้ามกับวันดีที่มองตามเขาอย่างเหยียดหยามแล้วปึงปังเข้าบ้าน เจตนาเห็นลูกน้ำตาจะไหลต้องเข้ามาปลอบใจ

    “ไม่ต้องกลัวหรอกลูก แค่นี้ทำอะไรนายดิ่งไม่ได้หรอก ลูกต้องเอาอย่างความอดทนของเขานะ อดทนไว้”

    จี๊ดพยายามเข้มแข็ง หลังจากนั้นเธอโทร.ไปพูดคุยให้กำลังใจดิ่ง ก่อนจะถามเขาว่ามาหาตนถึงบ้านมีธุระอะไรหรือเปล่า พอเขาบอกเล่าเรื่องเงาะไปหายอดชายที่บ้าน เธอตกใจและเป็นกังวล แต่ดิ่งเตรียมการไว้แล้วว่าจะย้ายเจ๊ยุพาไปที่อื่น และเมื่อเขามาเอ่ยปาก ยอดชายกลับไม่เห็นด้วย ยืนยันว่าตนเอาอยู่ ดูแลได้

    ด้านเงาะที่ยังค้างคาใจ วันรุ่งขึ้นมาทำงานเธอจึงพยายามซักถามเทวัญที่เป็นคนส่งเธอไปสอดแนมในบ้านยอดชาย อยากรู้ว่าเขากำลังตามหาใครอยู่ เทวัญไม่ตอบแถมยังตวาดใส่ว่าไม่ใช่เรื่องของเธอ ทำให้เงาะฮึดฮัดขู่ว่าจะไปคุยกับจี๊ด

    แค่นั้นเอง เทวัญโกรธมากลากเงาะไปที่กระติกน้ำร้อนสำหรับชงกาแฟแล้วกดน้ำลวกมือเธอจนร้องลั่น แต่พอใจดีโผล่เข้ามาถาม เงาะกลับไม่พูดความจริง บอกว่าตนทำน้ำร้อนหกใส่มือ ทว่าคำตอบนั้นก็ไม่ได้ทำให้ใจดีปล่อยผ่าน เธอเฝ้ามองกิริยาอาการของทั้งคู่ด้วยความสงสัย แล้วพอจี๊ดเข้ามา ใจดีกับรัตนาก็ไปสุมหัวซุบซิบพลางจับตาดูเทวัญจนกระทั่งเขากลับออกไป

    จี๊ดลงความเห็นว่าเทวัญต้องขัดแย้งอะไรกับเงาะอยู่แน่ๆ จังหวะนี้เองพนักงานคนหนึ่งเข้ามาบอกใจดีว่าคุณโยฮันน์มาพบ จี๊ดกับรัตนาแปลกใจพากันมองหน้าใจดีอย่างมีเลศนัย

    “อย่ามาตั้งคำถามฉันด้วยสายตาแบบนั้น ฉันเองก็งงว่าเขาจะมาหาฉันทำไม”

    “ไม่รู้จริงๆเหรอคะว่าเขามาหาคุณใจดีทำไม”

    “แหม...พี่รัตนาล่ะก็...หนูรู้ว่าหนูสวยแบบตะวันออก ทำให้เตะตาคนต่างชาติ แต่แหม...เจอกันแค่ครั้งสองครั้งเอง”

    “งั้นให้ฉันไปเป็นเพื่อนมั้ย” จี๊ดเสนอตัว...ใจดีปฏิเสธทันควัน แต่เธอหายไปครู่เดียวก็กลับมาพร้อมโยฮันน์ เพราะเขาต้องการพบจี๊ด แต่ที่อ้างชื่อใจดีเพราะไม่อยากให้ใครสงสัย

    โยฮันน์มาส่งข่าวเรื่องเอกสารที่จี๊ดต้องการ ซึ่งทางเยอรมันรับปากจะส่งอีเมล์จดหมายฉบับนั้นมาให้ แต่ต้องใช้เวลาอีกหน่อยเพราะตนต้องทำเรื่องแจ้งให้ผู้บริหารรับทราบก่อน...เมื่อจี๊ดส่งข่าวต่อไปที่ดิ่งด้วยความดีใจ ดิ่งกลับเสนอแผนสองที่ไม่ต้องรอจดหมายฉบับนั้นเพื่อเอาผิดเทวัญได้ก่อนที่ยุพาจะหายดี ซึ่งตนหมายตาพยานคนนั้นเอาไว้แล้ว

    ในขณะเดียวกัน เทวัญร้อนใจเรียกเงาะมาพบเป็นการส่วนตัวแล้วตัดสินใจพูดความจริงว่าตนต้องการกำจัดเจ๊ยุพา แต่มันดวงแข็งรอดไปได้ และมันอาจจะทำให้ชีวิตของเราสองคนต้องพัง ตนถึงได้พยายามหาตัวมันอยู่...เงาะตกใจมากกับคำสารภาพนั้น เทวัญจับมือเธอมาจูบพลางเว้าวอนให้ช่วยเหลือ เขาอยากรู้ว่าเจ๊ยุพาอยู่ในบ้านยอดชายหรือเปล่า

    เข้าทางพวกจี๊ดอย่างจัง!! เพราะพยานบุคคลที่ดิ่งหมายตาไว้ก็คือเงาะนั่นเอง ดิ่งวางแผนให้พวกจี๊ดทำทีไปเยี่ยมยุพา และทำเป็นไม่รู้เห็นว่าเงาะแอบสะกดรอยตามเพื่อจงใจให้เธอเห็นว่ายุพาอยู่ที่นี่จริง

    หลังจากเงาะได้ข้อมูลด้วยตาตัวเองก็รีบกลับไปรายงานเทวัญ และย้อนมาที่บ้านยอดชายอีกครั้งในตอนค่ำหลังถูกเทวัญวิงวอนขอความช่วยเหลือ โดยที่เธอไม่รู้ว่าดิ่งและพวกจี๊ดแอบสังเกตการณ์อยู่ แต่แล้วเสียงโทรศัพท์มือถือของจี๊ดที่วันดีโทร.เข้ามาก็เกือบทำให้เงาะไหวตัว โชคดีที่ยอดชายหัวไวจึงตบตาเงาะอย่างเนียนๆ

    ยอดชายเปิดบ้านต้อนรับเงาะและยอมรับว่าวันก่อนตนโกหกเรื่องฉีดปลวก แต่ความจริงตนต้องการปิดบังเรื่องเจ๊ยุพาเพราะไม่อยากให้แกตกอยู่ในอันตราย

    “อันตรายจากใครเหรอยอด”

    “นายเทวัญ...เขาพยายามฆ่าเจ๊ยุพาปิดปาก”

    เงาะตกใจแต่ซ่อนสีหน้าท่าทีไว้ ถามยอดชายว่ามีหลักฐานหรือเปล่า

    “เพราะไม่มีไง มันถึงยังได้ลอยนวลอยู่แบบนี้”

    “เธอไว้ใจฉัน ถึงได้ยอมให้ฉันมาเจอเจ๊ยุพาที่นี่เหรอ”

    “เพราะเราเป็นเพื่อนกัน เราไว้ใจเธอ และเราก็เชื่อ ว่าเธอจะไม่ทำให้เราผิดหวัง”

    “เธอไว้ใจฉันได้เลยยอด ฉันไม่มีทางทำให้เพื่อนผิดหวังอีกแล้ว”

    “ดีใจที่ได้ยินแบบนี้”

    ต่างคนต่างเล่นละครตบตากันไปมา ยอดชายหมายโน้มน้าวให้เงาะยืนอยู่ข้างความดี แต่หารู้ไม่ว่าเงาะรักและเชื่อเทวัญมากกว่า เธอเตรียมยามาฉีดยุพาเพื่อปลิดชีพตามคำสั่งของเทวัญ และแล้วเงาะก็สบโอกาสเมื่อยอดชายลุกออกไป แต่ขณะที่เธอกำลังจดเข็มลงที่สายน้ำเกลือ จี๊ดปรากฏตัวออกมาขัดขวางเสียก่อน

    เงาะผงะตกใจสุดขีด จี๊ดโกรธจัด ด้านหลังมีทั้งดิ่ง ใจดี และยอดชาย...ทุกคนมองเงาะอย่างผิดหวัง

    “เพื่อผู้ชายเลวๆคนนั้นที่ไม่เคยทำอะไรดีๆให้เธอ เธอถึงกับยอมฆ่าคนตายเลยเหรอเงาะ...มานี่” จี๊ดกระชากเงาะจะเอาไปส่งตำรวจ แต่หล่อนดิ้นรนและโวยวายไม่ยอมไป ทำให้จี๊ดยิ่งฉุนเฉียว “เธอไม่มีสิทธิ์ไม่ไป คนที่ชอบทำร้ายคนอื่นซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างเธอจะมีสิทธิ์เพียงอย่างเดียวเท่านั้นคือติดคุก”

    “จี๊ด...ฉันเสียใจนะ ฉันขอโทษ”

    “ยังจะมีหน้าพูดคำคำนี้อีกเหรอ พูดกี่ครั้งแล้ว” ใจดีกระหน่ำ

    “เสียใจครั้งเดียวเรียกว่าพลาด แต่ถ้าเสียใจทั้งชาติแบบเธอเรียกว่าสันดานเลว”

    เงาะสะบัดมือหลุดจากจี๊ดแล้วระเบิดอารมณ์ที่เก็บกดออกมาด้วยความน้อยใจและเสียใจ

    “ใช่สิ ฉันทำอะไรมันก็เลว อยู่เฉยๆก็เลว ในขณะ

    ที่เธอเอาแต่ใจ เหวี่ยงวีน ทำตัวน่าเกลียดที่สุด กลับกลาย

    เป็นน่ารักน่าเอ็นดู มีแต่คนให้โอกาสให้อภัย...ทำไม? เธอกับฉันมันก็คน แล้วทำไมถึงได้รับการปฏิบัติที่ไม่เหมือนกันแบบนี้”

    “เพราะจิตสำนึกไงเงาะ ทำให้จี๊ดและเธอได้รับการปฏิบัติไม่เหมือนกัน จี๊ดคิดได้ แต่เธอไม่คิด”

    เหตุผลของยอดชายทำให้เงาะชะงัก แล้วกรีดร้องอย่างอัดอั้นตันใจ จนทุกคนอึ้งไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย ดิ่งกับยอดชายรู้สึกสงสารและเวทนา ในขณะที่ใจดีมอง เงาะอย่างเหยียดหยัน ส่วนจี๊ดสับสนระหว่างความสงสาร กับความโกรธ...

    ในที่สุด จี๊ดซึ่งยังรักและสงสารเพื่อนก็ใจอ่อนหลังถูกดิ่งกล่อมอยู่พักหนึ่ง ดิ่งขอโอกาสให้เงาะอีกครั้ง เพราะความจริงเธอคือเหยื่อและเครื่องมือของเทวัญ จี๊ดจึงปล่อยเงาะไปโดยไม่แจ้งตำรวจ ใจดีไม่ค่อยเห็นด้วยนักแต่ก็ขัดความประสงค์ของจี๊ดไม่ได้

    เงาะกลับไปแล้วทั้งน้ำตาและความซาบซึ้งน้ำใจของจี๊ด แต่ในขณะเดียวกัน เทวัญกำลังสู้รบปรบมือกับทันวิทย์ที่มาสารภาพว่าตัวเองเก็บเสื้อที่เปื้อนเลือดของพี่ชายไว้ และจะแจ้งตำรวจถ้าเขายังไม่หยุดกระทำสิ่งเลวร้าย เทวัญโกรธมากแต่จำต้องรับปากน้องชายเพื่อแลกกับการทำลายเสื้อตัวนั้นทิ้ง ซึ่งทันวิทย์ตกลงมั่นเหมาะ แต่เอาเข้าจริงเขาก็ยังเก็บมันไว้เพราะไม่ไว้ใจพี่ชาย

    ooooooo

    เพื่อให้เทวัญตายใจ รุ่งขึ้นใจดีจึงต้องแสดงละครฉากใหญ่ทำเป็นร่ำไห้เสียใจมาบอกข่าวเจ๊ยุพาตายแล้ว เทวัญแอบยิ้มสมใจ จากนั้นเขาพยายามโทร.หาเงาะแต่ติดต่อไม่ได้ จึงเข้าใจไปว่าเงาะทำงานให้ตนสำเร็จและคงอยากหลบหน้าผู้คน

    ส่วนที่บ้านจี๊ด วันดีกำลังสอบสวนลูกสาวที่เมื่อคืนกลับดึกดื่นแถมเธอโทร.หาก็ยังกดสายทิ้ง จี๊ดนึกว่างานนี้ตนต้องถูกแม่เล่นงานหนักแน่ แต่กลายเป็นว่าสิ่งที่ได้ยินทำให้ประหลาดใจแทบไม่เชื่อหูตัวเอง

    “ทีหลังก็โทร.บอกแม่สักนิดว่าเราจะกลับดึก แม่จะได้ไม่เป็นห่วง จี๊ดโตแล้ว และคงจะคิดได้แล้วว่าอะไรดีอะไรชั่ว แม่ไม่อยากเซ้าซี้ให้รู้สึกรำคาญ”

    “แม่คะ...จี๊ดไม่เคยรู้สึกรำคาญแม่”

    “แม่รำคาญตัวเองต่างหาก...ไปทำงานเถอะไป กลับมาทานข้าวเย็นกับแม่นะ”

    “ค่ะแม่” จี๊ดกอดแม่อย่างมีความสุข เจตนายืนมองจากมุมหนึ่งด้วยความอิ่มเอมใจ

    พอจี๊ดเดินยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ออกมาหน้าบ้านเลยโดนพ่อแซว “ไงเรา ยิ้มแก้มปริเลยนะ”

    “จี๊ดมีความสุขจังเลยค่ะคุณพ่อ วันนี้คุณแม่น่ารักที่สุดเลย”

    “แม่เราน่ารักเสมอ เวลาอารมณ์ดีๆนะ แต่อย่าพูดถึงตอนอารมณ์เสีย”

    “คุณพ่อเคยมีความรู้สึกว่าทนคุณแม่ไม่ไหวหรือเปล่าคะ”

    “เคย...อย่างที่เราก็เห็น...แต่มาคิดอีกที เพราะแม่รักพ่อ แม่เลยเป็นแบบนี้ ตอนนี้เลยไม่รู้สึกว่าต้องทน เพราะพ่อเข้าใจ”

    “วันนี้คุณพ่อก็น่ารัก ขอกอดทีนะคะ”

    สองพ่อลูกสวมกอดกันแน่น แต่จู่ๆจี๊ดหน้าหมองลงเหมือนพะวงอะไรสักอย่าง

    “วินาทีนี้จี๊ดมีความสุข แต่เชื่อไหมคะว่าอีกไม่กี่นาทีข้างหน้าจี๊ดอาจจะเจอเรื่องที่ทำให้มีความทุกข์”

    “จะสุขหรือทุกข์มันก็อยู่กับเราไม่นานหรอกลูก แต่ถ้าลูกมีสติ ไม่ว่าจะรับมือกับอะไร ลูกก็จะมีแต่คำว่า...ไหว”

    ฟังพ่อแล้วจี๊ดค่อยยิ้มได้ และย้ำกับพ่อด้วยว่า ตอนนี้ทุกอย่างยังไหวอยู่

    ooooooo

    ดิ่งยังแวะเวียนมาดูอาการยุพาที่บ้านยอดชาย และวันนี้เขาตั้งใจอยู่ดูแลแทนยอดชายเพื่อให้เขามีเวลาส่วนตัวบ้าง โดยเฉพาะเวลาที่จะได้พูดคุยปรับความเข้าใจกับศุวิมล แต่ขนาดว่าดิ่งเปิดโอกาสให้แล้ว ทั้งคู่ก็ยังจูนกันไม่ได้อยู่ดี นั่นก็เพราะนายคำนวณที่ยอดชายเข้าใจว่าเขาคือมือที่สามเข้ามาแทรก

    เมื่อยอดชายเดินหน้าตูมกลับเข้ามาในบ้าน ดิ่งรู้ทันทีว่าไม่สำเร็จ และแค่เขาอ้าปากจะถาม ก็ถูกยอดชายเม้งใส่อย่างหงุดหงิด

    “คุณดิ่ง...ผมบอกแล้วใช่มั้ยว่าขอให้จบเรื่องผมกับคุณศุ ผมไม่อยากคิดถึงเธอ เห็นหน้าเธอ หรืออะไรๆเกี่ยวกับเธออีกแล้ว”

    “ใช่ คุณบอกผม...แล้วไง”

    “แล้วไง? ทำไมคุณศุยังมาหาผมที่นี่อีก”

    “ผมไม่รู้ ผมไม่เกี่ยว ผมไม่มีอำนาจเหนือน้องสาวผมได้หรอกนะ ทุกอย่างที่ยัยศุทำ เขาตัดสินใจของเขาเอง”

    “ผมขอโทษ ผมหงุดหงิดมากไปหน่อย ไม่น่ามาลงที่คุณเลย”

    “เอาน่า....ทำใจให้สบาย อย่าเครียด อย่าเร่ง  เวลาจะช่วยรักษาทุกอย่างเอง”

    เสียงมือถือของดิ่งดังขึ้น ยุพาที่นอนบนเตียงสะดุ้งหันขวับไปมองเขม็ง...จี๊ดโทร.มาหาดิ่ง แต่ยังไม่ทันได้คุยอะไรกันดิ่งก็ต้องรีบวางสาย เพราะยุพาร้องลั่นขึ้นมาเหมือนจำเหตุการณ์ตอนถูกเทวัญทำร้ายได้

    ดิ่งกับยอดชายลุ้นสุดๆให้ยุพาจำทุกอย่างในวันนั้นได้ แต่แล้วยุพากลับมีอาการปวดหัวรุนแรงจนพยาบาลต้องขอยุติการทบทวนเพื่อให้คนป่วยได้พักผ่อน...

    จี๊ดอยู่ออฟฟิศและกำลังเผชิญหน้ากับเทวัญตามลำพังในห้องทำงาน เขามาถามเธอว่าพร้อมหรือยัง ตอนแรกเธอทำไขสือว่าพร้อมอะไร แต่อึดใจเดียวก็ร้องอ๋อ

    “งานศพเจ๊ยุพาน่ะเหรอ จี๊ดคงไม่ไปค่ะ จะส่งรัตนาไปเป็นตัวแทน พี่เทวัญน่าจะไปเป็นเจ้าภาพสักคืนนะคะ ฐานทำให้เจ๊ยุพาตาย”

    “ฮ่ะๆๆ ให้เกียรติพี่เป็นฆาตกรอีกแล้วน้องจี๊ด”

    “ไม่มีใครให้เกียรติฆาตกรหรอกค่ะ อย่าเข้าใจผิด”

    “เปลี่ยนเรื่องคุยดีกว่า ท่าทางน้องจี๊ดจะอารมณ์เสีย...น้องจี๊ดพร้อมสำหรับงานแจกรางวัลของสมาคมผู้ประกอบการรถยนต์หรือยัง”

    “ดูพี่เทวัญใจจดใจจ่อกับงานนี้มากนะคะ”

    “แน่นอนสิคะ มันจะเป็นวันที่พี่ภาคภูมิใจที่สุดอีกวัน นอกเหนือจากวันแต่งงานของเรา”

    “ค่ะ จี๊ดก็ภูมิใจแทนพี่เทวัญ ที่ได้ทุกอย่างมาอย่างบริสุทธิ์ขาวสะอาด”

    “พี่ไม่แคร์หรอกค่ะ ว่าจะได้ทุกอย่างมายังไง พี่เล็งที่ผลอันเป็นเลิศมากกว่า”

    “ไม่เผื่อใจให้กับความผิดพลาดบ้างเลยสักนิดเหรอคะ”

    “ไม่มีคำว่าผิดพลาดค่ะ ไม่เชื่อคอยดูสิ”

    “ค่ะ จี๊ดจะคอยดู”

    เทวัญยิ้มให้อย่างท้าทาย จี๊ดแอบหวั่นไหวรีบเดินออกจากห้องไปหารัตนากับใจดีพูดคุยกันถึงเงาะที่ยังติดต่อไม่ได้ ทุกคนอยากกล่อมเงาะให้มาเป็นพยานเอาผิดเทวัญ แต่คงยากเพราะเธออาจจะกลัวเทวัญคิดบัญชี

    จี๊ดทั้งกลุ้มทั้งเครียดเพราะใกล้วันแต่งงานเข้ามาทุกทีแล้ว และพรุ่งนี้เธอต้องไปรับรางวัลอันทรงเกียรติจากสมาคมผู้ประกอบการรถยนต์พร้อมกับเทวัญด้วย วันดีแอบเห็นลูกอมทุกข์ก็ไม่สบายใจ และเมื่อทราบจากเจตนาว่าเทวัญคือต้นเหตุ เธอกลับไม่ออกฤทธิ์เดชอะไรเหมือนทุกที

    “นึกไม่ถึงจริงๆ ว่าลูกจะเครียดมากขนาดนี้”

    “ความสุขของลูกคือความสุขของเรานะคุณวันดี”

    “ฉันไม่อยากให้ลูกทุกข์ใจเลย”

    “ผมรู้...ไปพักเถอะ พรุ่งนี้เราต้องไปแสดงความยินดีกับลูกนะ”

    วันดีหันมองลูกสาวอีกครั้งก่อนจะตามเจตนาไป ในใจคิดทบทวนเรื่องราวเกี่ยวกับจี๊ดและเทวัญ...ส่วนสาวจี๊ดยังปักหลักอยู่ที่สนาม นั่งคิดถึงดิ่ง อยากให้เขามาหาในเวลานี้

    คิดปุ๊บ ดิ่งก็มาปั๊บ...ทำเอาเธอสะดุ้งตกใจ สองคนหยอกเย้ากันไปมาครู่หนึ่ง ก่อนที่จี๊ดจะถามถึงยุพาว่าจำอะไรได้แค่ไหน

    “ตอนที่ผมรับโทรศัพท์คุณ แกมองมาที่มือถือ แล้วก็ตะโกนว่าช่วยด้วยๆ แต่ก็แค่นั้น”

    “ใช่...ตอนที่พวกฉันพยายามโทร.ติดต่อแก แกรับสายแล้วก็ร้องแบบนี้แหละ...ฉันนึกออกแล้ว”

    “นึกอะไรออก”

    “ก็นึกว่าจะกระตุ้นให้ความจำของเจ๊ยุพากลับมาได้ยังไงน่ะสิ”

    “ยังไง?”

    “นายต้องช่วยฉัน” จี๊ดยิ้มกริ่มแววตาเป็นประกาย ทำให้ดิ่งจดจ่ออยากให้เฉลยมาเร็วๆ

    ooooooo

    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    “ต่อ-แอฟ” เสิร์ฟความหวานทะลุจอเปิดฉากปาฏิหาริย์รักแท้ ใน “ขอเกิดใหม่ใกล้ๆ เธอ”

    “ต่อ-แอฟ” เสิร์ฟความหวานทะลุจอเปิดฉากปาฏิหาริย์รักแท้ ใน “ขอเกิดใหม่ใกล้ๆ เธอ”
    28 ก.ย. 2563

    09:01 น.

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    วันจันทร์ที่ 28 กันยายน 2563 เวลา 12:07 น.