ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

พริกกับเกลือ

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

บ่ายนั้น รัตนารับคำสั่งจากเจตนาให้มาแจ้งเทวัญว่าตอนเย็นเขาต้องไปประชุมโครงการ จัดหารถให้ผู้บริหารของยูเอ็นด้วยกันกับท่าน เทวัญแปลกใจทำไมต้องเป็นตน แล้วจี๊ดไปไหน?

“คุณจี๊ดไปประชุมกับลักชัวรี่คาร์ค่ะ”

คำตอบของรัตนา ทำให้เทวัญหึงหวงขึ้นมา ยิ่งเมื่อตัวเองเสร็จงานในค่ำนั้นแล้วตามไปพบจี๊ดที่บ้านและทราบว่าทางลัก ชัวรี่คาร์ส่งนายดิ่งมาเจรจากับเธอ เขาก็แสดงอาการฮึดฮัดถามเธอว่า ทำไมไม่ให้ตนไปด้วย

“ก็พี่ต้องไปกับคุณพ่อ แยกกันทำงานไม่ดีกว่าเหรอคะ”

“พี่ไม่ไว้ใจมัน”

“จี๊ดก็ไม่ไว้ใจค่ะ เลยต้องขอเป็นคนไปคุยเอง”

“คุยเรื่องอะไร”

“ขอ ให้ลักชัวรี่คาร์ปฏิเสธทางเยอรมัน เพราะเราจะขอเป็นดีลเลอร์ให้กับเยอรมันเหมือนเดิม โดยอธิบายให้ทางคุณศยามฟังว่าเราถูกคนในทรยศหักหลัง โดยแจ้งข้อมูลอันเป็นเท็จให้กับทางเยอรมันถึงความไม่พร้อมของเรา และทางคุณศยามยินดีที่จะพิจารณาข้อเสนอของจี๊ด...จี๊ดรู้ค่ะว่าพี่เทวัญหึง แต่พี่เทวัญต้องแยกเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวนะคะ ว่ามันไม่เกี่ยวกัน”

“งั้นน้องจี๊ดต้องยืนยันกับพี่ว่าจะไม่มีเรื่องฉาวโฉ่เกิดขึ้นเป็นอันขาด”

“รับรองค่ะ สบายใจหรือยังคะ”

“ยัง...”

“แล้ว ต้องให้จี๊ดทำยังไงคะพี่เทวัญถึงจะสบายใจ เฮ้อ ทั้งๆที่จี๊ดทำเพื่ออนาคตของเราแท้ๆเลยนะคะ จี๊ดไม่เก่ง ไม่ได้ทำให้พี่เทวัญภูมิใจเลยใช่ไหม”

“พี่ขอโทษ...จี๊ดของพี่เก่งมาก พี่ภูมิใจในตัวน้องจี๊ดมากนะคะ”

“งั้นเราไปปาร์ตี้กันนะ”

“พี่เหนื่อย อยากพักผ่อน วันนี้ทำงานเยอะเหลือเกิน ขอตัวนะคะ”

จี๊ด ไม่คิดเหนี่ยวรั้งเขาสักนิด แต่รีบหยิบมือถือออกมาโทร.หาใจดีที่กำลังแอบค้นหาข้อมูลในคอมพิวเตอร์ ของเทวัญ โดยมีรัตนาคอยดูต้นทางอย่างกระวนกระวายใจดีหาจดหมายฉบับที่ จี๊ดมั่นใจว่าเทวัญส่งไปทางเยอรมันไม่เจอ แถมสายยังหลุดจากจี๊ดเนื่องจากแบต มือถือหมดกะทันหัน จี๊ดร้อนใจเลยต้องบึ่งรถเข้ามาด้วยตัวเอง แต่ไม่คิดว่าจะเจอเทวัญอย่างจังตรงหน้าออฟฟิศ

จี๊ดกับรัตนาพยายามคุยถ่วง เวลาไม่ให้เทวัญเข้าในห้องทำงาน ส่วนใจดีก็เร่งจัดการถ่ายโอนข้อมูลทั้งหมดในคอมพิวเตอร์ใส่แฟลชไดรฟ์ของตน แต่กว่าจะเสร็จก็เล่นเอาจี๊ดกับรัตนาลุ้นใจหายใจคว่ำ แถมเทวัญยังทำเหมือนไม่ไว้ใจ เข้ามาสำรวจโต๊ะทำงานตัวเอง โดยไม่เห็นใจดียืนแอบตัวลีบอยู่มุมห้อง

เมื่อสำรวจข้าวของไม่มีอะไรผิด สังเกต แต่แปลกใจทำไมคอมพิวเตอร์ยังเปิดอยู่ ทั้งที่ก่อนหน้านี้มั่นใจว่าปิดมันแล้ว...เทวัญได้แต่เก็บความสงสัยนั้นไว้ โดยไม่ปริปากถามอะไรจี๊ด

คืนเดียวกันนี้ ดิ่งกลับเข้าบ้านมาช่วยป๊อดดูแลเศก ขณะเข็นรถพาพ่อเข้านอน ดิ่งเห็นมารศรีนั่งซึมหน้าตาหม่นหมองก็อดสงสารไม่ได้ เศกเองก็เห็น รู้สึกสะเทือนใจไม่น้อยเหมือนกัน

เมื่อเข้ามาในห้องซึ่งป๊อดจัดที่นอนรอ อยู่แล้ว ดิ่งเอ่ยกับพ่อเรื่องมารศรีที่เขาคิดว่าเธอน่าจะกลับตัวกลับใจได้ แต่ป๊อดแทรกขึ้นทันทีว่าไม่มีทาง

“ป๊อด...ยาก่อนนอนเตรียมหรือยัง” ดิ่งทำเสียงดุ

“ยังครับ” ป๊อดตอบเสียงอ่อย ค่อยๆถอยออกไป

“ถ้ามารศรียอมกลับตัวกลับใจ คุณพ่อจะยกโทษให้เธอไหมครับ คุณพ่อจะให้โอกาสมารศรีได้ทำในสิ่งที่ถูกต้องอีกครั้งหรือเปล่าครับ”

เศกเมินหน้าหนี สายตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและไม่พร้อมจะให้อภัย ซึ่งดิ่งก็เข้าใจจึงตัดบทว่า “ไว้ให้เป็นเรื่องของอนาคตเถอะครับ”

เวลา นั้นมารศรียังนั่งเศร้าอยู่ที่เดิม แต่ฉับพลันแววตาของเธอวาวโรจน์ไปด้วยความแค้น พร้อมจะทำลายทุกคนที่เย็นชาและชิงชังตนอย่างสาสม!

ooooooo

เช้าวันนี้ ศุวิมลนัดเพื่อนเกย์ก้ามปูมาควงเย้ยยอดชาย แต่ยอดชายไม่รู้จึงเป็นเหตุให้เขาโมโหหึงยัดกำปั้นใส่หมอนั่นจนปากแตก ก่อนจะผลุนผลันออกไปท่ามกลางเสียงก่นด่าของศุวิมล..

ดิ่งเห็นเหตุการณ์ โดยตลอด รู้สึกเหนื่อยใจกับคู่นี้จริงๆ แต่พอดิ่งทราบความคืบหน้าอาการยุพาจากยอดชาย เขากระตือรือร้นตามไปที่บ้านสวนทันที

ด้านสาวจี๊ด ใจดี และรัตนา ทั้งสามคนกำลังขะมักเขม้นอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ในห้องทำงานจี๊ดเพื่อหาไฟล์ เอกสารแจ้งไปทางเยอรมัน แต่ค้นอย่างละเอียดก็ไม่มีสิ่งที่ต้องการ

“โธ่เอ๊ย...อุตส่าห์เสี่ยงตายเข้าไปขโมยมาจนเกือบถูกจับได้ ไม่มีซะงั้น” ใจดีบ่น

“เขาคงลบมันออกไปแล้ว” รัตนาเปรยเบาๆ

“แต่ ถ้าลบลงถังขยะ ข้อมูลมันก็จะยังคงอยู่ ต่อให้ลบข้อมูลในถังขยะไปด้วยแล้วก็เถอะ มันจะยังคงอยู่ในเครื่อง แสดงว่า...กู้ได้” จี๊ดพูดโพล่งขึ้นมา รัตนาถึงกับยิ้มออก เสริมขึ้นว่า

“ถ้ายังไม่มีการฟอร์แมต หรือว่าล้างเครื่อง”

“งั้น ก็ต้องยกฮาร์ดดิสก์ในห้องพี่เทวัญไปให้ฝ่ายไอทีจัดการ สงสัยต้องทุบหัวพี่เทวัญให้สลบไปวันสองวันมั้งแก เราถึงจะทำอย่างนี้ได้” ใจดีหนักใจล่วงหน้า

จี๊ดครุ่นคิดหาทาง ระหว่างนี้เองมือถือเธอดังขึ้น... พอกดรับครู่หนึ่งก็แหกปากอย่างแตกตื่น “อะไรนะ เจ๊ยุพาฟื้นแล้ว!!”

จากนั้นไม่นาน จี๊ดไปโผล่ที่บ้านสวนของยอดชายด้วยความตื่นเต้นดีใจ แต่พอได้ฟังดิ่งอธิบายอาการยุพา เธอก็เงียบงันไปทันที

“กระสุนได้ทำลายเส้นประสาทที่เชื่อมต่อกับสมอง...ทำให้ความทรงจำระยะสั้นของเจ๊ยุพาหายไป”

“แล้วมันจะทำให้เกิดอะไรขึ้น”

“เหมือนสวรรค์แกล้งนะ เจ๊ยุพาจำทุกคนและเหตุการณ์ทุกอย่างได้ แต่จำได้แค่ก่อนหน้าที่คุณจะเข้าไปทำงานที่โมเดิร์นคาร์”

“แปลว่า...จะไม่มีหลักฐานอะไรเอาผิดพี่เทวัญได้อีกครั้งอย่างนั้นเหรอ”

“ใช่!!” ดิ่งกับยอดชายประสานเสียง

จี๊ดเจ็บใจเข้าไปเขย่าตัวยุพาอย่างกราดเกรี้ยว “นึกสินึก ว่าพี่เทวัญใช้ให้เธอทำอะไรบ้าง เขาเป็นคนยิงเธอใช่ไหม นึกสิ”

“โอ๊ย...คุณ จี๊ด อย่าค่ะ” ยุพาร้องลั่น แต่จี๊ดไม่ฟัง ยังเขย่าร่างเธอต่อไป ดิ่งกับยอดชายต้องเข้ามาดึงจี๊ดออกห่าง แล้วช่วยกันกล่อมให้เธอใจเย็น

“หมอบอกว่าไม่ใช่จะไม่มีทางรักษา แต่ต้องใช้เวลาสักพักให้สมองได้รับการฟื้นฟูและคืนความทรงจำ”

“สัก พัก แล้วเมื่อไหร่ล่ะ เวลาของฉันเหลืออีกไม่มาก อีกไม่นานก็ถึงวันแต่งงานของฉันกับพี่เทวัญ...รู้ไหมว่ามันทรมานฉันมากเลยนะ ที่ต้องอดทนทำเป็นยิ้ม ทำเป็นรักคนที่ฉันไม่ได้รัก” จี๊ดปล่อยโฮ ร่างสั่นสะท้านด้วยความคับแค้นใจ

ดิ่งเข้าใจดึงเธอมากอดปลอบ “ผมรู้ว่าคุณฝืนใจมากแค่ไหน....ผมรู้...เงียบก่อนนะ ใจเย็นๆก่อน เราจะช่วยกันหาทางแก้ไข”

“แก้ไขยังไง ในเมื่อเราทำทุกอย่างแล้ว แต่ฟ้าก็ไม่เป็นใจเลย”

“มันต้องมีทางสิ แต่เราต้องใจเย็นๆ เชื่อผมนะ”

“ฉันขอไม่เชื่อนายได้มั้ย”

“คุณจะทำอะไร”

“ฉันจะจบเรื่องนี้ด้วยตัวของฉันเอง” จี๊ดหุนหันพลันแล่นออกไป ยอดชายเร่งดิ่งให้รีบตาม เพราะจี๊ดจอมเหวี่ยงคนเดิมกลับมาแล้ว...

จี๊ดตั้งใจกลับไปบอกเลิกเทวัญ แต่เจอวันดีอยู่กับเขา เธอเลยไม่กล้าพูดต่อหน้าแม่ แถมยังต้องรับปากจะไปกินข้าวกับท่านพร้อมเทวัญ

ดิ่งตามมาแอบมอง พอมีจังหวะตอนเทวัญพาวันดีไปขึ้นรถ ดิ่งรีบลากจี๊ดออกมา โดยไม่รู้ว่าเงาะเห็นเข้าโดยบังเอิญ...เงาะโทร.บอกเทวัญทันที

“เงาะเห็นจี๊ดกับนายดิ่งออกไปด้วยกันค่ะ”

“ไอ้ ดิ่ง!!...ตามไปดูพวกมันว่าไปไหน ทำอะไร นอกจากนั้นคอยตามดูพวกนังใจดีและนังรัตนาด้วย พวกมันกำลังรวมหัวกันทำอะไรสักอย่างแน่ๆเพื่อทำร้ายฉัน”

เทวัญกดวางสายแล้วไปฟ้องวันดีว่าจี๊ดกับดิ่งแอบพบกัน...วันดีโกรธลูกสาวมาก ยกเลิกเรื่องกินข้าวเพื่อรอลากจี๊ดกลับไปเคลียร์กันที่บ้าน

ดิ่งกับจี๊ดหลบไปคุยกันมุมหนึ่ง จี๊ดยอมรับว่าตนคิดจะบอกเลิกเทวัญ แต่ไม่ทันได้บอกเพราะเห็นแก่แม่

“พอเห็นหน้าคุณแม่ ฉันก็พูดไม่ออก และคิดว่าคงไม่กล้าพูดอีก เพราะอาจจะทำให้คุณแม่ไม่สบาย”

“แม่คุณ ปักใจเชื่อว่านายเทวัญคือคนที่ดีที่สุดสำหรับคุณ ต่อให้ใครพูดอะไรท่านก็จะไม่มีวันเชื่อเด็ดขาด และท่านอาจจะไปบอกนายเทวัญ ทำให้มันไหวตัวก็ได้”

“เพราะฉะนั้น ฉันต้องรอจนกว่าจะมีหลักฐานที่มัดพี่เทวัญจนดิ้นไม่หลุดใช่ไหม”

“นี่คือเหตุผลที่ผมต้องให้คุณใจเย็น แต่คุณก็ไม่เชื่อผม...ผมน้อยใจมากเลยรู้มั้ย”

“ฉันขอโทษ”

“แค่คำพูดไม่พอ” ดิ่งขยับเข้ากอด เธอรีบปรามว่าอย่าเยอะ “แต่คุณทำให้ผมเสียใจนะ”

“ฉันก็กำลังเสียใจอยู่เหมือนกันนะ อย่ามาเรียกร้องโอเว่อร์และถอยไป ฉันอึดอัด”

ดิ่งคิดจะแกล้ง แต่ทันใดมองไปเห็นเงาะเดินตรงมา เขารวบตัวจี๊ดหาที่ซ่อนและรอจนเงาะเดินผ่านไปถึงยอมแยกย้ายต่างคนต่างไป

เมื่อจี๊ดกลับมาที่ออฟฟิศก็โดนแม่วันดีลากตัวไปชำระความที่บ้าน จี๊ดตกใจมากถามแม่รู้ได้ยังไงว่าตนกับนายดิ่งพบกัน

“แม่รู้ได้ยังไงไม่สำคัญ ตกลงมันเป็นความจริงใช่มั้ย”

เจตนากลับมาพอดี ถามว่าแม่ลูกมีอะไรกัน ทำไมเสียงดังลั่นบ้าน

“คุณมาก็ดีแล้ว จะได้อยู่ช่วยกันคุยกับลูกให้รู้เรื่อง ว่าสิ่งที่ลูกกำลังทำ ฉันรับไม่ได้”

“จี๊ดทำอะไร” เจตนาแปลกใจ...จี๊ดอึกอักปฏิเสธว่าไม่ได้ทำอะไร วันดีโกรธจัดตวาดแว้ด

“ยังจะโกหกอีกเหรอ มีคนเห็นว่าเรากับนายดิ่งไปพบกัน”

“จี๊ดไม่ได้โกหก จี๊ดพบกับนายดิ่ง แต่จี๊ดไม่ได้ทำอะไร”

“พบกันทำไม” วันดีคาดคั้น

“จี๊ดมีเรื่องงานที่กำลังเจรจากับเขาอยู่ พี่เทวัญก็รู้เรื่องนี้”

วันดีอึ้งไปนิด...ก่อนพูดโพล่งเมื่อเจตนาอยากรู้ว่าเทวัญพูดอะไรกับวันดี “เทวัญกลัวว่าจี๊ดกับนายดิ่งแอบคบกันลับหลังเขา”

“บ้าที่สุด!” เจตนาสบถอย่างไม่พอใจ จี๊ดก็ว่าเทวัญไม่ให้เกียรติตน แต่วันดียังออกรับแทนว่าเทวัญรักลูกมาก เขาย่อมต้องหึงเป็นธรรมดา

“ธรรมดาเหรอคะ นี่มันไม่ธรรมดาแล้วนะคะ ไม่ให้เกียรติจี๊ด เป่าหูคุณแม่ จี๊ดไม่ชอบ” จี๊ดหาทางเลี่ยงออกไปจากสถานการณ์ทันที

“ยัยจี๊ด...แม่ยังคุยไม่จบ กลับมาเดี๋ยวนี้นะ”

จี๊ดเดินดุ่มไม่เหลียวหลัง วันดีฮึดฮัดไม่พอใจ เจตนารีบแก้เกมโอบกอดเธออย่างนุ่มนวล

“ใจเย็นๆ นั่งลงก่อน เราสัญญากันแล้วนะว่าจะใจเย็น”

วันดีรับฟังแต่โดยดี สีหน้าท่าทีอ่อนลง...แต่อีกฟากจี๊ดกำลังร้อนรุ่มด้วยความเจ็บใจเงาะ ซึ่งเธอมั่นใจว่าเงาะต้องเป็นคนรายงานเทวัญว่าเห็นเธอกับดิ่ง พอจี๊ดโทร.ไปเล่าให้ใจดีฟัง ปรากฏว่าใจดีกำลังกินข้าวอยู่กับเงาะและรัตนา เธอจึงคุยอย่างน้อยคำแล้วโกหกเงาะว่าแฟนโทร.มา

กินเสร็จ เงาะแยกตัวไปทันที ส่วนใจดีอาสาไปส่งรัตนาที่บ้านพร้อมเล่าเรื่องจี๊ดโทร.มาบอกว่าเงาะเป็นสายให้เทวัญ ก่อนด่าด้วยความโมโหว่า

“ว่าแล้วต้องเลี้ยงไม่เชื่อง สันดานงู...คราวหลังต้องตีให้หลังหักจะได้ไม่ต้องแว้งมากัดเราอีก”

“เราคงต้องระวังตัว...พรุ่งนี้พี่ให้ฝ่ายไอทีมาตรวจเช็กคอมพิวเตอร์ของทุกคนในออฟฟิศนะคะ”

“เพิ่งจะตรวจเช็กไปไม่ใช่เหรอคะ”

รัตนาไม่ตอบแต่ยิ้มมีเลศนัย ใจดีสังเกตและถึงบางอ้อได้ไม่ยาก

“อ๋อรู้แล้ว จะได้ไม่ต้องยกเครื่องพี่เทวัญไปเครื่องเดียวให้เป็นที่น่าสงสัย ทำเป็นมาตรวจเช็กแล้วกู้ข้อมูล ฉลาดจริงๆเลยอ่ะ พี่รัตนา”

“ไม่หรอกค่ะ”

“ไม่ต้องถ่อมตัวค่ะ เราฉลาดก็ต้องยอมรับว่าฉลาด เฮ้อ มิน่าล่ะเลยไม่มีแฟนกันสักที เรามาโง่กันสักวันสองวันไหมคะพี่รัตนา”

“คุณใจดีล่ะก็...” รัตนาพูดยิ้มๆ แล้วก็หัวเราะขำขันไปกับใจดี

ooooooo

เพราะดิ่งมัวแต่วุ่นวายอยู่ที่บ้านยอดชาย ทั้งเรื่องจัดหาพยาบาลพิเศษมาดูแลยุพาและเรื่องส่วนตัวของยอดชายกับศุวิมลที่ยังทิฐิต่อกัน มารศรีจึงฉวยโอกาสในค่ำนั้นหมายเอาชีวิตเศกให้ได้ แต่ปรากฏว่าเศกมีแรงขัดขืนทำให้เกิดการต่อสู้กัน

ระหว่างนี้เอง ดิ่งกลับมาพอดี มารศรีจึงเปลี่ยนท่าทีเป็นปลอบเศก โดยบอกว่าพ่อของเขาฝันร้าย ดิ่งไม่เชื่อแต่ไม่ซักฟอกอะไรเธอ จนกระทั่งเช้าขึ้นเขาสั่งป๊อดและแม่บ้านจัดเตรียมสัมภาระเพื่อย้ายเศกไปพักฟื้นที่บ้านพักตากอากาศแล้วมารศรีแสดงความไม่พอใจ เขาจึงขอคุยกับเธอเป็นการส่วนตัว

ดิ่งยื่นข้อเสนอให้เงินก้อนหนึ่งแก่มารศรีแลกกับการออกไปจากบ้านหลังนี้และต้องหย่าขาดจากพ่อของตน แต่มารศรีฟังแล้วกลับหัวเราะเย้ยหยันที่เขาคิดจะเขี่ยตนออกไปตอนนี้ ซึ่งมันไม่ทันแล้ว

“แปลว่าคุณจะอยู่ที่นี่ต่อไป”

“ฉันจะไม่ยอมหย่า ถ้าจะให้หย่า ไม่ใช่แค่เงินที่ฉันอยากได้ แต่ฉันอยากได้บ้านหลังนี้ เงินทุกบาททุกสตางค์และบริษัทของคุณด้วย”

“มากเกินไปหรือเปล่า”

“ไม่หรอก ฉันลงทุนไปมาก คุณก็รู้”

“ถ้างั้นผมมีทางเลือกอีกทางให้คุณ”

“ทางเลือกอะไร”

“ผมจะแจ้งความว่าคุณพยายามฆ่าพ่อผม”

“อะไรนะ!!” มารศรีผงะ

“คุณจะอยู่ต่อไปก็ได้ แต่ตำรวจจะต้องเข้ามาสอบสวนเรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้น ไม่ว่าจะเป็นยาที่คุณใส่ลงในเครื่องดื่มให้พ่อผมกิน หรือแม้แต่เรื่องเมื่อคืน” ดิ่งจู่โจมคว้าแขนมารศรีที่มีรอยเขียวเป็นจ้ำ “คุณพยายามทำร้ายพ่อผม...และนี่คือหลักฐาน”

มารศรีจนมุมถึงกับอึกอักพูดไม่ออก

“เลือกเอา...จะออกไปโดยที่มีเงินเพียงพอสำหรับเลี้ยงตัวคุณและหย่ากับพ่อผม หรือจะถูกตำรวจสอบสวน แล้วเตรียมตัวเข้าคุกข้อหาพยายามฆ่า” น้ำเสียงดิ่งเด็ดขาดมากจนมารศรีตกใจหน้าซีดเผือด

ooooooo

จี๊ดยังคงมุ่งมั่นตามเรื่องจดหมายที่ส่งไปทางเยอรมัน โดยวันนี้เธอให้ใจดีกับรัตนาพาเจ้าหน้าที่แผนกไอทีมาตรวจสอบคอมพิวเตอร์ของเทวัญและพนักงานอื่นๆเพื่อไม่ให้เป็นที่สงสัย แต่สุดท้ายก็ไม่พบสิ่งที่ต้องการ จี๊ดจึงจะไปปรึกษาดิ่งอีกครั้ง โดยหลอกใครๆว่าตนออกไปทำฟัน

สองคนนัดพบกันที่ร้านอาหาร จี๊ดพรางตัวมาในมาดทอมบอยเพราะกลัวเทวัญจะให้คนสะกดรอยตาม ดิ่งเห็นเข้าก็ตกใจ แซวเธอไปหลายคำก่อนวกมาเรื่องจดหมายฉบับนั้นที่จะใช้มัดตัวเทวัญ ซึ่งดิ่งคิดว่าคนทำผิดคงไม่เก็บมันไว้กับตัวแน่

ขณะเดียวกันนั้นที่หน้าออฟฟิศโมเดิร์นคาร์ นึกไม่ถึงว่าพวกใจดีจะได้พบกับโยฮันน์ วิศวกรหนุ่มชาวเยอรมัน โยฮันน์เข้ามาทักสามสาวด้วยภาษาอังกฤษ เงาะพูดและฟังไม่ออกรีบชิ่งไปก่อนใคร ใจดีกับรัตนาเลยต้องต้อนรับเขาอย่างเลี่ยงไม่ได้

ขณะที่ใจดีพยายามส่งภาษาอังกฤษแบบงูๆปลาๆ โยฮันน์กลับพูดภาษาไทยออกมาหน้าตาเฉย พลางส่งยิ้มให้ใจดีอย่างปิ๊งๆ

“นี่คุณ พูดไทยได้แล้วทำไมไม่บอก ปล่อยให้นั่งเอ้ออ้าอยู่ได้ตั้งนาน”

“พูดได้นิดหน่อย...ผมเรียนมา”

“งั้นก็คุยกันได้แล้วสิคะ ตกลงมาหาใครคะ”

“มิสเตอร์ดิ่ง”

คำตอบของโยฮันน์ทำให้ใจดีกับรัตนามองหน้ากันแปลกใจ แล้วใจดีก็บอกความจริงกับเขาไปว่า มิสเตอร์ดิ่งไม่ได้ทำงานที่นี่ แต่ไปอยู่ที่ลักชัวรี่คาร์

ooooooo

เวลานั้นเอง มิสเตอร์ดิ่งยังอยู่กับคุณหนูจี๊ดด้วยความหวานชื่น แต่พอเขาเล่าเรื่องมารศรีให้ฟัง เธอกลับทำหน้าตูม ถามเขาว่าทำไมต้องให้โอกาสมารศรี ถ้าเป็นตนจะให้ตำรวจมาจัดการเสียเลย

“ผมสงสารเขา...โอกาสสำคัญมากนะคุณจี๊ด ผมรู้ซึ้งกับคำคำนี้ดีเพราะพ่อคุณให้โอกาสผมโดยที่ไม่รู้จักหัวนอนปลายเท้าผมเลย”

“แต่กับมารศรีไม่ใช่นายจะไม่เคยรู้จัก ผู้หญิงคนนี้ทำได้ทุกอย่างเพื่อให้ได้สิ่งที่ตัวเองต้องการ เห็นแก่ตัว”

“ก็ใช่ว่าผมจะให้โอกาสมารศรีโดยไม่จำกัด แค่ครั้งนี้ครั้งเดียวเท่านั้น ถ้าเขาไม่คว้าเอาไว้ เขาก็ต้องรับผิดชอบการกระทำของตัวเอง”

“จ้า...พ่อคนดีมีคุณธรรม”

“หรือชอบคนเลว”

“ฉันไม่ได้ชอบคนเลว แต่ฉันชอบแบดบอยแบบนาย”

ดิ่งอมยิ้ม หาว่าเธอโรคจิต จี๊ดสวนว่าพอกันนั่นแหละ พลันทั้งคู่ต้องยุติเพราะเสียงมือถือของแต่ละคนดังขึ้นพร้อมกัน...ใจดีโทร.บอกจี๊ดเรื่องโยฮันน์มาตามหาดิ่ง ขณะที่ดิ่งรับสายจากยอดชายแจ้งข่าวว่าเจ๊ยุพามีอาการคลุ้มคลั่ง

จี๊ดตัดสินใจไปกับดิ่งก่อน พอไปถึงบ้านสวนของยอดชายก็พบว่ายุพายังอาละวาดไม่หยุด พอจี๊ดเอ่ยชื่อเทวัญ ยุพามีท่าทีหวาดกลัวร้องกรี๊ดจนหมดสติ
จากอาการของยุพา ดิ่งคาดว่าความทรงจำของเธอกำลังกลับมา แต่ต้องรอให้เธอมีสติมากกว่านี้ถึงจะคุยกันรู้เรื่อง ตอนนี้เธอคงกำลังตื่นตกใจกลัว

“เจ้าประคุ้ณ ช่วยด้วยเถอะ ช่วยด้วย ขอให้เจ๊ยุพาหายดีเร็วๆ แล้วลูกช้างจะรำถวายสามวันสามคืน” จี๊ดพนมมือภาวนา

“รำที่ไหน” ยอดชายถามทันที

“ที่ไหนก็ได้ที่มีสิ่งศักดิ์สิทธิ์”

“โอย...ยิ่งแล้วใหญ่ เจ๊ยุพาคงไม่หายแล้วล่ะ”

“ยอด...อย่าแซวนะ ฉันอุตส่าห์ตั้งใจ”

“บนอะไรที่มันเป็นไปได้เถอะจี๊ด อย่าบนแบบนี้เลย สงสารสิ่งศักดิ์สิทธิ์”

“บ้า!!” จี๊ดค้อนขวับ...ผละจากยอดชายไปทางนายดิ่ง เห็นเขานิ่งเงียบก็แปลกใจ ถามว่าคิดอะไรอยู่ ปรากฏว่าดิ่งกำลังคิดถึงโยฮันน์

“มิสเตอร์โยฮันน์นี่แหละจะช่วยเราได้” ดิ่งพูดโพล่งขึ้นมาอย่างมั่นใจ

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

“โอม” บุกรังเสือ “เคลลี่” บู๊ ระห่ำ เปิดฉากต้นตอความแค้น ใน “เวราอาฆาต”

“โอม” บุกรังเสือ “เคลลี่” บู๊ ระห่ำ เปิดฉากต้นตอความแค้น ใน “เวราอาฆาต”
16 มิ.ย 2564

05:01 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันพุธที่ 16 มิถุนายน 2564 เวลา 11:55 น.