ข่าว
  • Thairath Talk
  • 100 year

    นิยายไทยรัฐ

    สุภาพบุรุษจุฑาเทพ คุณชายปวรรุจ

    SHARE
    • หน้าที่ 1
    • 1

    เมื่อชายรุจไม่อยู่เช่นนี้ ย่าอ่อนจึงจำต้องโทรศัพท์ ไปแจ้งข่าวแก่เทวพันธ์ ถูกโวยวายว่าอย่างนี้กระถินหลานตนเสียหายมาก เมื่อย่าอ่อนบอกว่าชายรุจยังยืนยันว่ากลับมาแล้วยินดีเข้าพิธีแต่งงานกับกระถิน เทวพันธ์จึงสงบลง

    มารตีกับวิไลรัมภามาได้ยิน ยุทันทีว่าทางชายรุจคงรังเกียจกระถิน ให้ส่งกระถินกลับไปและเลิกล้มการจับแต่งงานเสีย ถูกเทวพันธ์ตาขวางเสียงเขียวใส่ว่า

    “เอ๊ะ...แกสองคนนี่คิดเหมือนยายเกษราเข้าไปทุกทีแล้ว นึกซี นึกถึงสมบัติของจุฑาเทพที่เราจะได้มา ทั้งที่ดินทั้งทรัพย์สินเงินทอง”

    “พ่อคะ...คุณชายก้นครัวอย่างคุณชายปวรรุจ จะได้สมบัติมาสักกี่มากน้อยกันเชียว หม่อมช้องนางก็แค่นางคนใช้ไม่มีอะไรติดตัวมาสักอย่าง สมบัติที่ตกกับคุณชายรุจ ก็คงแค่เศษๆเงินเท่านั้นแหละค่ะ” มารตีเหยียดปากเยาะ

    “ถึงจะเศษเงิน แต่มันมีมูลค่าเป็นล้านๆแกจะเอาไหมล่ะ”

    “เอาค่ะพ่อ” สองสาวตอบพร้อมกัน

    มีเสียงร้องกรี๊ดดังมาจากหลังบ้าน เทวพันธ์ถามว่าเสียงอะไร มารตีหางตาไปทางหลังบ้านพูดอย่างชิงชังรังเกียจ

    “จะเสียงใครล่ะคะ ถ้าไม่ใช่นังลิงกังกระถิน!”

    ooooooo

    ทั้งสามเดินไปที่ลานหลังบ้าน เห็นกระถินกำลังถูกกดลงในอ่างใบใหญ่ให้แช่ในน้ำขมิ้นผสมน้ำนม กระถินดิ้นไม่ยอมแช่ในอ่างโวยวายว่าเมื่อวานก็อาบทีแล้ว มันแสบมันคันคะเยอไปทั้งตัว

    “ยายกระถิน แกฟังนะ แม่แกให้ฉันเป็นผู้ปกครองแกแล้ว เพราะฉะนั้น พี่ๆเขาสั่งให้ทำอะไรแกต้องทำ ไม่ใช่มาร้องแหกปากเป็นลิงเป็นค่างอยู่อย่างนี้ แล้วถ้าแกไม่เชื่อฟัง ฉันจะเฆี่ยนด้วยหวายให้หลังลายไปเลย”

    เทวพันธ์ขู่จนกระถินกลัว แล้วหันไปสั่งเกษราว่าวันนี้

    ขายขนมได้เงินเท่าไรเอามาให้หมด

    ระหว่างที่เกษราหันไปบอกป้าแย้มกับแหววเอากุญแจไปเปิดลิ้นชักเอาเงินให้พ่อนั่นเอง กระถินก็ลุกจากอ่างหนีไป เกษราตามไป เจอปีนอยู่บนคาคบไม้ แต่สุดท้ายกระถินก็ต้องลงมาเองเพราะโดนมดแดงแตกรังมารุมกัด เกษราสั่งให้นายหวังช่วยจับตัวเอาไปแช่น้ำอีกรอบ

    มารตีกับวิไลรัมภารังเกียจกระถินถึงขั้นหาทางกำจัด วางแผนให้ย่าเอียดกับย่าอ่อนมาดูของจริงให้เห็นกับตาว่า คนที่หมายตาเอาไปเป็นสะใภ้นั้นที่แท้ก็ลิงกัง ทโมนไพรเราดีๆนี่เอง

    ooooooo

    ก่อนที่ชายรุจจะขึ้นเครื่อง ชายภัทรได้เอารูปถ่ายของกระถินที่เพิ่งอัดเสร็จมาให้ดู ชายรุจเก็บใส่กระเป๋าไว้ดูภายหลัง เมื่อเหตุการณ์บนเครื่องบินสงบลง เห็นรสาหลับไปแล้ว ชายรุจจึงหยิบรูปกระถินขึ้นมาดู โดยหารู้ไม่ว่ารสาปรือตาแอบดูอยู่

    มีกระดาษชิ้นหนึ่งเลื่อนออกมากับรูปด้วย เป็นลายมือของชายภัทรที่เขียนว่า

    “มอบให้พี่ชายรุจเอาไว้ดูเล่นที่สวิตฯ เผื่อว่าดูบ่อยๆแล้วจะได้ลืมแม่วาดดาวเสียที”

    ชายรุจหยิบรูปกระถินออกมาดู เห็นกระถินนัยน์ตาเศร้า ท่าทางแข็งเกร็ง และที่สำคัญเพิ่งอายุ 17 ดูยังเด็กเหลือเกิน ชายรุจถอนใจ สอดรูปใส่ในสมุดบันทึกปกสีน้ำตาล เอนพิงพนักหลับตาลงเหมือนไม่สนใจภาพนั้นอีกเลย

    จนเมื่อเครื่องลง ทั้งชายรุจและเอื้อยปลุกรสา แล้วช่วยกันหยิบสัมภาระเตรียมลง ระหว่างนั้นมีฝรั่งร่างใหญ่เดินมาชนทำให้กระเป๋าร่วง เอกสารของชายรุจกระจายเต็มพื้น กล่องไวโอลินของรสาตกลงมา แต่ดีที่ไม่เสียหาย

    เก็บของเสร็จ ชายรุจเดินไปแล้ว รสาจึงเห็นสมุดเล่มนั้นหล่นอยู่ใต้ที่นั่ง จึงเก็บขึ้นมา อ้ายถามว่าสมุดอะไรหรือ

    “ไม่มีอะไร สมุดของหญิงเอง” รสาเอาสมุดบันทึกใส่กระเป๋าสะพายของตัวเอง แล้วพากันเดินออกจากเครื่อง

    ooooooo

    ออกจากสนามบินแล้ว อ้ายที่อ่านหนังสือมามากและคุยเรื่องสวิตเซอร์แลนด์เป็นคุ้งเป็นแคว แต่พอมาเจอของจริงก็งง เพราะป้ายต่างๆมีแต่ภาษาเยอรมันสวิตไม่มีภาษาอังกฤษเลย พากันงงเป็นไก่ตาแตกไม่รู้จะไปทางไหน

    อ้ายตาไวเหลือบเห็นชายรุจกำลังคุยอยู่กับปกรณ์ที่มารับ รีบเดินไปถามชายรุจว่ากำลังจะไปสถานทูตไทยที่เบิร์นใช่ไหม พวกตนกำลังจะไปพอดี แต่ญาติที่นัดกันไว้มารับไม่ได้ เอ่ยปากรบกวนขอโดยสารรถไปเบิร์นด้วยได้ไหม อ้ายอ้อนจนน่าเห็นใจ

    ปกรณ์มองอ้ายอย่างถูกชะตา ยินดีให้ร่วมทางไปด้วย แต่พออ้ายไปพารสากับเอื้อยมา รสาเห็นเป็นรถของชายรุจกับเพื่อนก็ไม่อยากไป อ้ายอ้างว่าถ้าเราเช่ารถไปเองจะแพงมาก ไปฟรีกับคุณชายนี่แหละคุ้มที่สุดแล้ว

    ระหว่างจอดรถข้างทางเพื่อให้อ้ายเข้าห้องนํ้านั่นเอง ชายรุจรู้ตัวว่าสมุดบันทึกหาย เดินหน้าเครียดมาถามรสาว่าเห็นไหม ทุกคนปฏิเสธว่าไม่เห็น แต่ชายรุจก็ไม่ทุกข์ร้อนอะไร เพราะในนั้นจดตารางนัดหมายและรายละเอียดการประชุมซึ่งก็พอจำได้อยู่แล้ว

    แต่พอชายรุจกับปกรณ์เดินออกไป อ้ายกับเอื้อยถามเบาๆว่าท่านหญิงทำไมพูดปด เสนอให้คืนเขาไปเสีย รสาอ้างว่ามันอยู่ในกระเป๋าใหญ่เดี๋ยวก่อนแยกทางกันค่อยคืนก็แล้วกัน แต่ที่แท้เธออยากดูรูปกระถินที่สอดอยู่ในสมุดนั้น

    รสาไม่อยากให้ชายรุจรู้ว่าตนเป็นใคร จึงเสนอขอลงก่อนถึงสถานทูตเพื่อเลี่ยงการพบกับท่านทูตพร้อมกัน

    ท่านทูตพลเทพกับคุณหญิงอารี ต้อนรับชายรุจซึ่งคุ้นเคยกันแต่เด็ก คุณหญิงจะให้พักที่สถานทูตแต่ชายรุจขอไปนอนกับเพื่อนคืนหนึ่งก่อนพรุ่งนี้ค่อยมาพักที่นี่ คุณหญิงบอกให้คืนนี้มาดินเนอร์ด้วยกันที่นี่เพราะคุณอิ่มหลานสาวอยากเจอคุณชายมาก ปกรณ์พูดกันท่านิ่มๆว่าตนสั่งจัดเลี้ยงต้อนรับเพื่อนไว้แล้ว คุณหญิงจึงเปลี่ยนเป็นตามไปสมทบที่ร้านด้วย

    ooooooo

    รสากับอ้ายและเอื้อยมาถึงสถานทูต เจอวรัทเสมียนของสถานทูตมาต้อนรับถามว่ามีอะไรให้รับใช้หรือ รสาบอกว่าจะมาพบหม่อมเจ้าภาณุทัศนัย

    สามสาวแทบหมดแรงตรงนั้น เมื่อวรัทบอกว่าท่านชายไม่อยู่ลาไปพักผ่อนที่โลซาน จากโลซานก็จะไปเตรียมการประชุมต่อที่เจนีวา กว่าจะกลับก็คงเป็นอาทิตย์หน้า ถามว่าพวกเธอมีธุระด่วนอะไรกับท่านชายหรือ?

    เมื่อเข้าตาจน รสาตัดสินใจเผยตัวว่า “คือฉัน เป็นพระขนิษฐาของท่านชายค่ะ ชื่อวรรณรสา”

    “หม่อมเจ้าหญิงวรรณรสาหรือกระหม่อม! ฝ่าบาทคือท่านหญิงแต้ว งั้นไม่ใช่พระขนิษฐาแล้ว แต่ทรงเป็นพระคู่หมั้นต่างหาก”

    ชายรุจกับปกรณ์ไปดูห้องพักเดินมาได้ยินเสียงวรัทพูดชื่อหญิงแต้ว เดินมาถามว่าแต้วไหน รสากับเอื้อยและอ้ายพากันหลบแทบไม่ทัน วรัทปดชายรุจเอาตัวรอดไปได้ว่า ตนพูดถึงจดหมายที่ท่านชายฝากส่งถึงท่านหญิง ชายรุจไม่ติดใจ เพราะคิดว่าหญิงแต้วเพิ่งกลับเมืองไทยได้สองสามวัน คงไม่เดินทางมาอีก

    รสาจะไปโลซานทันทีเพราะเสียความรู้สึกที่ชายรุจจำตนไม่ได้ คิดน้อยใจว่าเมื่อจำไม่ได้ ก็อย่าจำได้อีกเลย

    วรัทเสนอว่าพรุ่งนี้ตนจะขับรถพาท่านทูตกับชายรุจไปพบท่านชายทัศน์ที่เจนีวาอยู่แล้ว ชวนไปด้วยกันไหม ตนจะแวะส่งท่านหญิงที่โลซานก่อนแล้วค่อยไปเจนีวา อ้ายกับเอื้อยสนใจ แต่รสาเกรงจะเป็นการเผยตัว

    “คงจะไม่ละกระหม่อม ท่านทูตรู้จักท่านหญิงดี

    อยู่แล้ว เพราะท่านชายทรงให้ท่านทูตดูรูปถ่ายท่านหญิงอยู่บ่อยๆ”

    “งั้นเหรอ งั้นก็ดี พรุ่งนี้ฉันได้พบท่านทูต จะได้แสดงตัวให้คุณชายรุจรู้เสียเลยว่าฉันคือใคร คุณชายคงประหลาดใจพิลึก” รสาพูดอย่างถือดี ในขณะที่อ้ายกับเอื้อยนึกสนุก บอกว่าอยากเห็นหน้าคุณชายรุจตอนนั้นจังเลย

    แต่ก่อนอื่นคืนนี้ต้องหาที่พักก่อน วรัทมีแก่ใจหาที่พักให้บอกว่าราคาไม่แพงเจ้าของใจดี เจรจาดีๆอาจได้พักฟรีก็ได้ ทำเอาสามสาวยิ้มดีใจ

    ooooooo

    ได้ห้องพักในราคาย่อมเยาแล้ว เอื้อยชวนออกไปเดินเล่นกันเพราะอากาศกำลังดี เอื้อยเอากล้องคล้องคอ ส่วนอ้ายถือแผนที่กรุงเบิร์นติดมือไป เป้าหมายคือไปดูบ่อหมี มหาวิหารเบิร์น และหอนาฬิกากลางเมือง รวมทั้งหาช็อกโกแลตอร่อยๆทานกันด้วย

    ปกรณ์พาเพื่อนรักไปเข้าห้องพักแล้วชวนไปเที่ยวกัน พอออกจากที่พักก็เดินเลี้ยวไปทางเดียวกับสามสาว

    รสานั่งพักที่น้ำพุกลางถนนเก่า ส่วนอ้ายกับเอื้อยแยกเดินดูร้านค้าไปเรื่อยๆ รสาเห็นรถรางแล่นมาจึงลุกขึ้นถ่ายรูปโดยไม่เห็นว่าชายรุจยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามเลยถ่ายติดไปด้วย ชายรุจเดินมาถามว่าแอบถ่ายรูปตนหรือ รสา

    บอกว่าตนถ่ายรถรางบังเอิญชายรุจเข้ามาอยู่ในเลนส์พอดีเลยติดไปด้วย

    รสาถือโอกาสถามว่า วรัทบอกแล้วหรือยังว่าพรุ่งนี้ตนกับอ้ายและเอื้อยจะไปโลซานเลยขอติดรถสถานทูตไปด้วย

    ชายรุจชักสีหน้าถามว่าเรียนท่านทูตแล้วหรือยัง ตนเชื่อว่าท่านทูตคงไม่เห็นด้วยเพราะพวกเราไปกันอย่างเป็นทางการ ถ้าต้องแวะส่งพวกเธอที่โลซานอาจทำให้กำหนดการคลาดเคลื่อนก็ได้

    การสนทนาตึงเครียดทันที ทั้งสองต่างตั้งแง่ใส่กัน ชายรุจไม่เห็นด้วยที่เธอจะไปรบกวนท่านทูต ส่วนรสาพูดอย่างมั่นใจว่าถ้าท่านทูตเห็นด้วยคุณชายก็ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ ทั้งยังพูดข่มในทีว่า

    “ท่านทูตอาจจะไม่ใจแคบและคิดอะไรตื้นๆ

    อย่างคุณชายก็ได้ อ้อ...แล้วถ้าท่านทูตยอมรับฉันร่วมเดินทางไปด้วยกรุณาอย่าแสดงอาการไม่พอใจนะคะ เพราะฉันอาจเป็นคนสำคัญขึ้นมา” ชายรุจถามหยันๆว่าสำคัญขนาดไหน รสาเชิดหน้าคอแข็งตอบอย่างมีดีว่า “สำคัญขนาดที่ว่าคุณชายเองก็คงไม่กล้าปฏิเสธทุกเรื่องที่ฉันต้องการ”

    พูดแล้วเดินผละไปเลย แต่ปรากฏว่าเดินหลงทาง ชายรุจจึงไปพากลับเธอก็ยังอวดดีว่า “ฉันกลับเองได้” ครั้นชายรุจปล่อยให้เดินไปเองก็เดินหลงทางอีก คราวนี้ชายรุจเดินไปพูดดีๆว่า “ให้ฉันไปส่งเถอะ” เธอปฏิเสธเสียงแข็งอีก เลยถูกดุ “อย่าดื้อ” รสารู้สึกคุ้นหูมากเพราะ
    สมัยเด็กที่เล่นด้วยกัน เมื่อเธอรั้นชายรุจมักดุ “อย่าดื้อ” ด้วยเสียงแบบนี้เสมอ

    รสาอึ้งไป จนชายรุจถามว่าเป็นอะไร บอกให้กลับไปพักผ่อนดีกว่า เธออาจอดนอนหรือเพลียจากการเดินทางมากเกินไป แล้วพาเดินไป รสาเดินตามไปแต่โดยดี...เขาพามาส่งถึงมืออ้ายกับเอื้อยที่เจอปกรณ์โดยบังเอิญและปกรณ์ชวนไปดินเนอร์กันคืนนี้ พอรสารู้ก็อ้างว่าเรามีนัดกับเพื่อนที่เป็นเจ้าของห้องพักอยู่แล้ว เห็นอ้ายกับเอื้อยเสียดาย รสาจึงให้สองสาวไปกันตนอยู่คนเดียวได้

    “ได้ยังไงท่านหญิง เราไม่ปล่อยท่านหญิงอยู่ลำพังหรอก ไปไหนก็ต้องไปด้วยกันซีคะ ว่าแต่ เรามาวางแผนเที่ยวตอนค่ำกันเถอะ หาร้านอร่อยๆทานกันเองนะ” อ้ายเสนอ สามสาวยิ้มให้กันแล้วพากันเข้าห้องพัก

    ครู่หนึ่ง ปกรณ์กับชายรุจเดินออกจากห้องติดกับห้องสามสาว ปกรณ์บอกว่าวรัทแจ้งว่ามีคนไทยมาพักห้องข้างๆเป็นสาวสวยเสียด้วย ชวนไปดูแลกันหน่อยดีไหม

    “อย่าชีกอให้มากนัก” ชายรุจดักคออย่างรู้ทัน

    ปกรณ์บอกว่าคนมันเหงาน่ะ แล้วถามชายรุจว่าทำไมไม่เอารูปคู่หมั้นมาให้ดูกันบ้าง เขาบอกว่าติดรูปมาแต่ทำหายไปพร้อมสมุดบันทึกเล่มนั้นแล้ว ปกรณ์ถามว่าจะยอมให้คลุมถุงชนจับแต่งหรือ น่าจะหมดยุคไปนานแล้ว

    “ฉันถึงได้รีบหนีมานี่ไง”

    ปกรณ์บอกว่าเป็นตนก็ไม่ยอม นี่มันยุคใหม่สมัยใหม่แล้ว ยังจะยอมทำตามธรรมเนียมเก่าคร่ำครึอยู่ทำไม

    คุณชายปวรรุจฟังแล้วก็ได้แต่ถอนใจ....

    ooooooo

    เอื้อยกับอ้ายแต่งตัวกันสุดฤทธิ์เพื่อจะไปเที่ยวและดินเนอร์กัน ระหว่างรอสองสาว รสาเอารูปกระถินออกมาดูแต่ภายในห้องแสงสว่างไม่พอจึงบอกสองสาวว่าจะไปรอข้างนอก แล้วเอารูปออกไปนั่งดูนอกห้อง

    ชายรุจในชุดหรูเดินออกจากห้องมาเจอรสาพอดี เขางงว่าเธอมาอยู่ข้างห้องตนได้อย่างไร พอเดินไปทักต่างจึงรู้ว่าพักอยู่ห้องติดกันนี่เอง!

    ครู่เดียวเอื้อยกับอ้ายก็ออกมา สองสาวดีใจมากที่ได้เจอคุณชายปวรรุจที่แอบพอใจอยู่ ไม่ถึงอึดใจปกรณ์ก็เดินออกมาสมทบ ถามอย่างแปลกใจว่าสามสาวมาทำอะไรที่นี่ ชายรุจชิงตอบว่า

    “ฉันตอบแทนให้ ทั้งสามพักที่นี่ ในห้องเช่าของนาย”

    พอรู้ว่าวรัทเป็นคนพาสามสาวมาพักที่นี่ ปกรณ์เรียกวรัทมาถามว่ารู้จักสามสาวได้อย่างไร วรัทอึกอัก รสาปดว่าเราเคยรู้จักกันมาก่อนที่กรุงเทพฯ ไม่ว่าสองหนุ่มจะซักฟอกอย่างไรก็จับเท็จไม่ได้ เลยถามสามสาวว่าจะไปไหนกัน พอรู้ว่าจะไปดินเนอร์ ชายรุจจึงชวนไปด้วยกันเพราะที่ร้านปกรณ์ก็จะมีดินเนอร์เหมือนกัน

    “เชิญทั้งสามท่านให้เกียรติร้านผมนะครับ” ปกรณ์เอ่ยชวนอีกคน

    “ยินดีให้เกียรติเป็นอย่างยิ่งค่ะ” อ้ายรีบตอบรับด้วยสายตาหยาดเยิ้ม

    เมื่อไปถึงร้าน เอื้อยกับอ้ายขอเข้าห้องน้ำ ระหว่างนั้น รสารู้จากชายรุจว่ายังมีแขกจากสถานทูตมาร่วมดินเนอร์ด้วย พูดไม่ทันขาดคำ ท่านทูตกับคุณหญิงก็เข้ามาพอดี ชายรุจลุกไปต้อนรับแล้วหันมาแนะนำรสา ปรากฏว่าเธอหายไปแล้ว ชายรุจมองหางงๆ

    ooooooo

    ที่แท้รสาหลบออกไปบอกอ้ายกับเอื้อยที่ห้องน้ำว่ามีแขกมาร่วมดินเนอร์กับเราด้วยคือท่านทูตกับคุณหญิง อ้ายเสนอให้รสาแสดงตัวเลย เธอส่ายหน้าดิก ปฏิเสธอย่างวิตกว่า

    “ถ้าท่านทูตรู้ว่าหญิงมาหาพี่ชายทัศน์ โดยไม่ได้นัดหมายกันมาก่อน ท่านต้องรายงานเด็จพ่อทันที แล้วคราวนี้ละ หญิงโดนเฆี่ยนก้นลายโทษฐานที่ทำตัวเป็นผู้หญิงก๋ากั่น”

    ความวิตกของรสาทำให้สองสาวกังวลไปด้วย รสาบอกให้สองสาวไปรับหน้า ส่วนตนขอไปเดินเล่นข้างนอกแล้วค่อยไปเจอกันที่ห้องพัก พูดแล้วหลบออกไปทางหลังร้าน ชายรุจเดินตามมาเห็นพอดีรีบเรียกไว้เผื่อมีอะไรจะได้ขอความช่วยเหลือจากท่านทูตได้ ว่าแล้วรีบเดินตามไป เอื้อยกับอ้ายจะท้วงติงก็พอดีปกรณ์มาเชิญไปรู้จักกับท่านทูตไทยประจำกรุงเบิร์น สองสาวไม่มีทางเลี่ยง

    ชาย​รุจ​ไป​ตาม​ร​สา​ให้​กลับ​ไป​ดิน​เนอร์ เตือน​ว่าการ​มา​ต่าง​ประเทศ​กัน​ลำพัง​แต่​ผู้หญิง​ไม่​ปลอดภัย ร​สา​หมด​ความ​อดทน​บอก​เขา​ให้​เลิก​ยุ่ง​กับ​ตน​เสียที และ​ตอน​นี้​ตน​ก็​หมด​ความ​อยาก​ที่​จะ​รับประทาน​อาหาร​แล้ว​โดยเฉพาะ​ต้อง​ร่วม​โต๊ะ​กับ​เขา ​พูด​แล้ว​เดิน​ลิ่ว​ไป​เลย ชาย​รุจได้แต่​มอง​ตาม​แล้ว​ส่าย​หน้า...

    ส่วน​เอื้อย​กับ​อ้าย เมื่อ​กลับ​ไป​นั่ง​ที่​โต๊ะ ก็​ถูก​คุณหญิง​ซักไซ้​ละเอียด​ยิบ ถาม​เรื่องราว​ทาง​บ้าน​กระทั่ง​ถาม​นามสกุล อ้าย​ตอบ​ประชด​ไป​ว่า​เพื่อน​ตน​แซ่​ฮ้อ ส่วน​พวก​ตน​แซ่​ฉั่ว แล้ว​พา​กัน​ขอตัว​ไป​เข้า​ห้องน้ำ​ด้วย​ความ​อึดอัด​ใจ

    พอ​เอื้อย​กับ​อ้าย​ลุก​ไป คุณ​อิ่ม​กับ​คุณ​อั๋น​หลาน​สาว​กับ​หลาน​ชาย​ของ​คุณหญิง​ก็​มา​ถึง คุณ​อิ่ม​แต่งตัว​เว่อร์​หมาย​อวด​ชาย​รุจ​แต่​แต่ง​ไม่​ถูก​กาลเทศะ เลย​ดู​พิลึก นั่ง​ครู่​เดียว​ชาย​รุจ​ก็​เดิน​กลับ​เข้า​มา อิ่ม​ดี๊ด๊า​ทักทายด้วย​ราชาศัพท์​ผิดๆถูกๆ จน​ชาย​รุจ​ขอร้อง​ว่า​อย่า​ใช้​ราชาศัพท์​ผิด​ เพราะ​หม่อมราชวงศ์​ใช้​คำ​แบบ​สามัญ​ชน

    ระหว่าง​นั้น ปกรณ์​เห็น​อ้าย​กับ​เอื้อย​หยิบ​เสื้อ​โค้ต​มา​ใส่​จะ​ออก​จาก​ร้าน เขา​รีบขอตัว​เดิน​ไป​ถามว่าจะไปไหนกัน

    “เอ้​อ...เรา​เป็น​ห่วง​ร​สา​ค่ะ อยาก​ไป​ตาม​ร​สา” อ้าย​บอก

    ปกรณ์​ดักคอ​อย่าง​รู้ทัน​ว่า​เธอ​ทั้ง​สอง​รำคาญ คุณหญิง​ป้า​ใช่​ไหม บอก​ว่า​ไม่​ต้อง​ห่วง​เพราะ​แขก​ที่

    มา​ใหม่​จะ​ไม่​ทำให้​คุณ​ป้า​มา​สนใจ​เธอ​สอง​คน​อีก​เลย

    แต่​พอ​เอื้อย​กับ​อ้าย​กลับ​เข้าไป​ เจอ​คุณอั๋นกับคุณอิ่ม ต่าง​ทัก​กัน​ด้วย​ความ​แค้น​แต่​หน​หลัง

    “เอ๊ะ...หล่อน...ยาย​กุ้งแห้ง​ใช่​ไหม” คุณ​อิ่ม​จิกตาใส่

    “ยัย​ปักเป้า!” อ้าย​ร้อง​เสียง​ดัง ทุก​คนใน​โต๊ะ​มอง​คุณ​อิ่ม​กับ​อ้าย​เป็น​ตาเดียว​ด้วย​ความ​งุนงง

    สอง​สาว​เปิด​ศึก​ปะทะ​คารม​กัน​อย่าง​เผ็ดร้อน จน​ปกรณ์​ต้อง​เชิญ​อ้าย​ไป​เจรจา​หย่า​ศึก ขอ​ให้​เห็นแก่​ผู้ใหญ่ อ้าย​ไม่​มี​ปัญหา แต่​คุณ​อิ่ม​ไม่​ยอม ขอ​ให้​อ้าย​กับ​เอื้อย​ย้าย​ไป​โต๊ะ​อื่น พูด​อย่าง​ดูแคลน​ว่า

    “คนใน​ครอบครัว​ฉัน​จะ​ทาน​อาหาร​กัน​ลำพัง  ​ไม่​ควร​มี​คนนอก​มา​ยุ่ง อีกอย่าง​เรา​จัด​ดิน​เนอร์​คืน​นี้​เพื่อ​เลี้ยง​เป็น​เกียรติคุณ​ชาย​ปวรรุจ พวก​สามัญ​ชน ลูก​พ่อค้า​วาณิช​ใช้​แซ่​อย่าง​หล่อน​ไม่​สมควร​มา​ร่วม​โต๊ะ”

    อ้าย​โต้​กลับ​ทันควัน​ว่า​งาน​นี้​คุณชาย​ปวรรุจ​กับ​คุณ​ปกรณ์​เป็น​คน​เชิญ​ตน​มา ส่วน​เธอ​ก็​เป็น​แค่​แขกเหมือนกัน ย้อน​เย้ย​ว่า อย่าง​เธอ​ก็​ไม่ได้​เป็น​เจ้านาย​เหมือน​คุณชาย อิ่ม​ข่ม​ว่า​ตน​เป็น​หลาน​สาว​ท่าน​ทูต พ่อ​เป็น...พูด​ไม่ทัน​จบ​อ้าย​ตัดบท​เสียง​ดัง​ว่า

    “หยุด ไม่​ต้อง​จาระไน ไม่​อยาก​ฟัง ถ้าไม่ได้มียศจั่วหัว​ไว้​ว่า​เป็น​เชื้อพระวงศ์​มัน​ก็​ไพร่​สามัญ​ชน​ด้วย​กัน​ทั้งนั้น” แล้ว​หัน​ไป​ทาง​ปกรณ์ “คุณ​ปกรณ์​คะ ฉันจะร่วม​โต๊ะกับ​คุณชาย​และ​จะ​ไม่​ไป​ไหน​ทั้งนั้น จนกว่า​งาน​เลี้ยง​จะ​เลิก”

    “รับ​ทราบ​ครับ” ปกรณ์​ตอบ​เต็ม​เสียง​แล้ว​หัน​บอก​คุณ​อิ่ม​ที่​ทำ​หน้าเป็น​ปลา​ปักเป้า​ว่า​ ถ้า​ไม่​พอใจ​จะ​กลับ​ก่อน​ก็ได้

    ooooooo

    ทุก​คน​ดิน​เนอร์​กัน​กร่อยๆแล้ว​แยกย้าย​กัน​กลับ​ก่อน​ที่​สงคราม​อารมณ์​จะ​ปะทุ​ขึ้น​อีก ชาย​รุจ​ให้​เอื้อย​กับ​อ้าย​รอ​ที่​ห้อง​พัก ตน​จะ​ไป​ตาม​ร​สา​มา​ให้

    ชาย​รุจ​ตามไป​เจ​อร​สา​เดิน​หนาว​สั่น​อยู่​หน้า​ร้านค้า จึง​ชวน​เข้าไป​นั่ง​ดื่ม​กาแฟ​จน​อุ่น​ขึ้น ระหว่าง​นั้น ร​สาบอก​ชาย​รุจ​ที่​สงสัย​ว่า​พวก​เธอ​หนี​พ่อ​แม่​มา​เที่ยว​ว่า ตน​มา​หา​คู่หมั้น​ที่​จะ​แต่งงาน​กัน​ใน​อีก​ไม่​นาน​นี้ ชาย​รุจ​จึง​อาสา​จะ​พา​เธอ​ไป​ที่​โล​ซา​น​เอง เพราะ​ตน​มา​ก่อน​กำหนดการ​ประชุม​หนึ่ง​วัน​ยัง​พอ​มี​เวลา

    ยิ่ง​ได้​พูด​คุย​ใกล้​ชิด​กับ​ร​สา ชาย​รุจ​ก็​ยิ่ง​รู้สึก​คุ้น​หน้า ปรารภ​ว่า

    “ทำไม​ฉัน​รู้สึก​ว่า​เรา​เคย​รู้จัก​กัน​ก่อน...แต่​จำ​ไม่ได้ คง​นาน​มาก​แล้ว เธอ​ทำให้​ฉัน​นึกถึง​ใคร​บาง​คน​ตั้งแต่​สมัย​เด็ก”

    ครั้น​ร​สา​ถาม​ว่า​ใคร​หรือ ชาย​รุจ​ตัดบท​ว่า​ไม่​มี​อะไร แล้ว​อวย​พร​ให้​ฝัน​ดี​ก่อน​แยก​กัน​ที่​หน้า​ห้อง​พัก

    พอ​ร​สา​เข้า​ห้อง​ก็​ยิ้ม​ออก​มา เมื่อ​รู้​ว่าชาย​รุจเริ่ม​จำ​ตน​ได้​แล้ว...พึมพำ​กับ​ตัว​เอง​อย่าง​อด​ปลื้ม​ไม่ได้​ว่า

    “ท่านชาย​เปลี่ยน​ไป​มาก ไม่​ใช่​เด็ก​ที่​ชอบ​แกล้ง​น้อง​หญิง​คน​นั้น​อีก​แล้ว...”

    ooooooo

    เพราะ​วรัท​ต้อง​ขับ​รถ​ให้​ท่าน​ทูต วัน​นี้​เขา​จึงเอา​โรงแรม​ที่​พัก​มา​ให้​ชาย​รุจ​เพื่อ​กลับ​มา​จะ​ได้​ไป​พัก เมื่อ​ปกรณ์​ร้อง​เตือน​ให้​เดินทาง​กัน​ได้​แล้ว วรัท​ก็​แอบ​เอา​ที่​อยู่​ของ​ท่านชาย​ทัศน์​ให้​ร​สา กระซิบ​ว่า

    “นี่​โรงแรม​ที่​ท่านชาย​ทัศน์​ประทับ​อยู่​ฝ่าบาท”

    เมื่อ​ไป​ถึง​โล​ซา​น สาม​สาว​ตื่นตาตื่นใจ​กับ​ทะเลสาบ​สี​ฟ้า​คราม​ที่​ตัด​กับ​ภูเขา​เขียว​ครึ้ม​มหึมา​เบื้องหน้า เอื้อย​กับ​อ้าย​ถึง​กับ​เพ้อ​ว่า​สวย​ราวกับ​เมือง​สวรรค์

    “นี่แหละครับ​ทะเลสาบ​เจนีวา” ปกรณ์​บอก อ้ายหลงใหล ​ทิวทัศน์​ที่​นี่ บอก​ว่า​อยาก​เที่ยว​ให้​หมด​ทุก​เมือง​เลย “งั้น​หลังจากส่ง​เจ้าคุณ​ชาย​รุจ​นี่​แล้ว กระหม่อม​ก็​ไร้​ภารกิจอัน​ใด กระหม่อม​ขอ​อาสา​เป็น​สารถี​ให้​เจ้าหญิง​อ้าย​กับ​หญิง​เอื้อย​ขอรับ​กระหม่อม” ปกรณ์​ทำ​หน้าตาย​โค้ง​คู่​แฝด​สาว ทำเอา​สอง​สาว​หัวเราะ​คิก​คัก​ชอบ​อก​ชอบใจ

    “เรา​ไม่​รบกวน​หรอก​ค่ะ เพราะ​เรา​ต้อง​ไป​กับ​รสา​อยู่​แล้ว” เอื้อย​ปฏิเสธ​อย่าง​เสียดาย

    “จริง​สิ...คุณ​ร​สา​ต้อง​ไป​พบ​คู่หมั้น​เขา” ปกรณ์นึกได้ อ้าย​เสนอ​ทันที​ว่า เมื่อ​ร​สา​ต้อง​ไป​พบ​คู่หมั้น ​เรา​สองคน​ก็​ไป​เที่ยว​กับ​คุณ​ปกรณ์​ดี​กว่า

    “ยัง​ไงหนูอ้าย​หนู​เอื้อย​ก็​ต้อง​รอ​พบ​พี่​ชาย​ของรสา ก่อนนะ”

    “จ้ะ...หนู​อ้าย​ไม่​ทิ้ง​ร​สา​หรอก​น่า”

    “ไม่​เป็นไร​ครับ เพราะ​ผม​จะ​ต้อง​ไป​ส่ง​คุณชายรุจ​ที่​เจนีวา​เย็น​นี้ พรุ่งนี้​ถึง​จะ​กลับ​เบิร์น คุณ​ร​สา หนู​อ้าย หนู​เอื้อย​มี​โปรแกรม​ยัง​ไง​ต่อ​ก็​โทร.​ไป​บอก​คน​ที่​ร้าน​ผม​ได้​เลย ผม​จะ​โทร.​ไป​เช็ก” ปกรณ์​อาสา​เต็มที่​ทำเอา​สอง​สาว​ปลื้ม

    “แล้ว​เธอ​จะ​ให้​เรา​ไป​ส่ง​ที่ไหน​ล่ะ” ชาย​รุจ​ถามขึ้น ร​สา​เอา​ชื่อ​โรงแรม​ที่​วรัท​ให้​มา​ยื่น​ให้​ดู ชาย​รุจ​เห็น​ชื่อ​โรงแรม​แล้ว​ถาม​ทึ่ง “คู่หมั้น​เธอ​พัก​ที่​นี่​เหรอ”

    “ค่ะ”

    ชาย​รุจ​ถึง​กับ​อุทาน เข้าใจ​ว่า​คู่หมั้น​ของ​ร​สาต้องเป็น​เศรษฐี​ใหญ่​ใน​เมือง​ไทย​แน่ๆถึง​ได้​พัก​โรงแรม​ระดับ​นี้...

    ooooooo

    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    "ภูมิ” ยั้งมือเกือบไม่ทัน "มิ้นท์" แค้นกรี๊ดใส่หน้าน้อง "อิงฟ้า" ร้องโฮ ใน "ภูตรัตติกาล"

    "ภูมิ” ยั้งมือเกือบไม่ทัน "มิ้นท์" แค้นกรี๊ดใส่หน้าน้อง "อิงฟ้า" ร้องโฮ ใน "ภูตรัตติกาล"
    27 ก.ย. 2563

    03:10 น.

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    วันอาทิตย์ที่ 27 กันยายน 2563 เวลา 09:18 น.