พชรมนตรา
ตอนที่ 17
“ต่อให้ฉันต้องคลานไป ใครก็อย่าคิดมาห้าม เธอกลับไปรอในบ้านก่อน...อาจไม่มีใครได้กลับมาอีก”
“คุณอาทิตย์ ถ้าต้องตาย...เพชรจะตายไปพร้อมกับนาย” พูดจบเพชรก็ขึ้นรถไปกับอาทิตย์
ooooooo
อาทิตย์กับเพชรตามไปช่วยณดลกับมาริสาทันเวลา ทุกคนช่วยกันขัดขวางปัทมาและทำลายพิธีเกิดใหม่ของพชรมนตราไปพร้อมปัทมาที่พลาดท่ากระเด็นเข้าไปในกองเพลิง
เพชรสีชมพูหรือพชรมนตราสลายไปกับกองเพลิงที่ลุกโชติช่วง ปัทมาร้องครวญครางโหยหวนเป็นเสียงแมวดังระงม...
หลายวันถัดมา ณดล อาทิตย์ เพชร และมาริสามาพร้อมหน้ากันที่คฤหาสน์ศุภมิตร ประพจน์คาดไม่ถึงกับความจริงที่พยายามค้นหามาตลอดยี่สิบปี ว่าที่แท้เพชรก็คืออัญชลีลูกสาวของอมรเพื่อนรัก
“เธอเองเหรอคือลูกของด็อกเตอร์อมร...” เพชรพยักหน้าแทนคำตอบ ประพจน์ถามเสียงสะท้านว่า “เธอรู้ใช่ไหมว่าฉันทำอะไรกับพ่อเธอลงไป”
“ท่านไม่ได้ทำค่ะ เป็นเพราะเพชรเม็ดนั้นต่างหาก”
“เราทุกคนตกเป็นทาสของความโลภครับคุณพ่อ”
“ฉันทำผิดนะ ฉันขอชดใช้ทุกอย่างให้กับเธอ”
ณดลมองเพชรก่อนหันไปพูดกับประพจน์ “แล้วที่ผมบอกคุณพ่อว่าจะแต่งงานกับลูกสาวด็อกเตอร์อมร...”
“ก็วันนั้นฉันได้ยินแบบนั้นนี่” เพชรพูดอ้อมแอ้ม
“แล้วก็ไม่ฟังให้จบ” อาทิตย์แซวยิ้มๆ
“ที่แกบอกจะแต่งงานกับเขาน่ะ ถามเจ้าตัวเขาหรือยัง”
“มองตาก็รู้ใจแล้วครับพ่อ”
ประพจน์ยิ้มแย้มมีความสุขไม่น้อยกว่าลูกชาย มาริสาฟังคนโน้นคนนี้มาตลอด เหมือนนึกอะไรได้ถามว่า
“สงสัยอย่างเดียว แล้วเพชรเม็ดนั้นหายไปไหน ที่ถูกปัทมากลืนเข้าไปน่ะ”
“น่าจะเป็นอำนาจของช้องหมูป่าลงไปทำลาย เลยสลายไปกับเปลวไฟ”
“เสียดายรึไง” อาทิตย์ถาม
“ก็ไม่รู้สิ เผื่อจะมีใครมาใช้หมั้น”
“โอ๊ย...ผูกข้อมือก็พอมั้ง” อาทิตย์ร้องเสียงหลง
เล่นเอาณดลกับเพชรอดหัวเราะขำไม่ได้
เมื่ออยู่กันสองคน ณดลสวมกอดเพชรด้วยความรัก เพชรเขินอายเหลียวซ้ายแลขวากลัวคนเห็น
“นาย...อายเขา”
“นายอะไรล่ะ ต้องเรียกว่าแฟนสิ”
“คนรักกันเขาไม่ตบหน้ากันหรอก”
“วันนั้นฉันเหมือนเอามีดกรีดหัวใจตัวเอง เธอรู้ไหม”
“เพชรอ่านข้อความในโทรศัพท์นาย ถึงรู้ว่านายห่วงเพชรแค่ไหน”
“ฉันห่วงเธอยิ่งกว่าตัวฉันเองอีกนะ รู้รึเปล่า”
“รู้สิ ถ้าไม่รู้เพชรจะให้นายกอดเพชรแบบนี้เหรอ”
“เพชร...อย่าทิ้งฉันไปไหนเลยนะ อยู่ด้วยกันที่นี่แหละ”
เพชรแกล้งเล่นตัวไม่ตอบ ณดลเลยเร่งเร้า
“ว่ายังไง แต่งงานกับฉันนะ”
เพชรยิ้มรับแทนคำตอบ ณดลกระชับอ้อมกอดพร้อมหอมเธอหนึ่งฟอดด้วยความดีใจ
ooooooo
-อวสาน-
