กีฬา
100 year

นิยายไทยรัฐ

โนห์รา

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

ด้วยความรักและรักษาสัญญาที่เคยให้ไว้กับเจ้าคุณพ่อ ไวพจน์พยายามทุกวิถีทางที่ขจัดปัญหาต่างๆ ให้กับครรชิต วันนี้ก็เป็นหนึ่งในหลายๆปัญหาที่เขายื่นมือเข้าช่วยเหลือน้องชาย เขามอบเช็คฉบับหนึ่งให้ทิพย์ยุภา

“ขอบใจมากนะทิพย์ยุภา เงินห้าแสนนี่คงช่วยให้หาบ้านดีๆอยู่ได้ คนมีความรู้อย่างทิพย์ผ่านเมืองนอกมาแล้วหางานไม่ยากหรอก”

ทิพย์ยุภารับเช็คมาเก็บด้วยสีหน้าสงบ ไวพจน์ช่วยยกกระเป๋าออกไปส่งที่หน้าบ้าน ทิพย์ยุภาขอบคุณเขาแต่สายตาฉายแววร้าย พึมพำกับตัวเองว่าจะตามราวีไม่เลิกราเพราะยังเจ็บใจไม่หายที่ครรชิตฟื้นแล้วเรียกหาแต่โนห์รา ไม่สนใจเธอในฐานะคนรักเก่าแม้แต่นิดเดียว เช่นเดียวกับแข่งแขยังนั่งคิดแค้นโนห์ราไม่หาย จนปรุงจันทร์ต้องตามเข้ามาสอบถามและงอนง้อลูกสาวหลังจากมีเรื่องกันเมื่อหลายวันก่อน

“กำลังเจ็บใจนังโนห์ราหรือลูกแข แล้วจะมานั่งเศร้าซึมอยู่ทำไม ในเมื่อเราไม่ได้ คนอื่นย่อมไม่ได้เหมือนกันสิ คุณแม่รักลูกแขมาก...จะจัดการมันให้ดีไหมคะ แม่ขอโทษ...วันก่อนแม่กำลังกลุ้มใจเลยไม่ได้สนใจเรื่องที่ลูกพูด รอให้คุณพ่อจัดการเรื่องนังทองให้เรียบร้อยแล้วแม่จะจัดการให้หนูแน่นอนจ้ะ”

แข่งแขพอใจในคำพูดของปรุงจันทร์จึงดีใจโผเข้ากอด ส่วนปรุงจันทร์ก็สบายใจที่แข่งแขหายโกรธ

หลังออกจากบ้านครรชิตด้วยความไม่เต็มใจนัก ทิพย์ยุภาก็วางแผนเพื่อหาโอกาสเอาคืนชายหนุ่ม วันนี้เธอมาดักรอโนห์ราอยู่แถวหน้าโรงพยาบาล เมื่อเห็นหญิงสาว มารหัวใจกำลังข้ามถนนเพื่อมาเยี่ยมครรชิต เธอรีบตีสีหน้าเศร้าหมอง

“โนห์รา ฉันมีเรื่องจะพูดกับเธอ...สงสารฉันเถอะ”

“ฉันไม่มีเวลาจะพูดกับใครหรอกค่ะ ฉันสงสารคนอื่นมามากแล้วค่ะ ถึงเวลาที่ฉันต้องสงสารตัวเองบ้างแล้ว”

“ฟังนะโนห์รา ฟังแล้วเธอจะไม่สงสารฉันสักนิดก็ได้ หมอบอกว่าฉันกำลังจะตายในสามเดือนข้างหน้านี้”

โนห์ราได้ยินแล้วชะงักอย่างตกใจ รู้สึกใจอ่อนขึ้นมาทันที ทิพย์ยุภาเห็นท่าทางของโนห์ราแล้วก็ลอบยิ้มสะใจแกล้งร้องไห้มองหน้าวิงวอนให้อีกฝ่ายเห็นใจ โนห์ราพยักหน้ายอมคุยด้วยในที่สุด

“ขอโทษค่ะ ฉันอยากทราบว่าหมอบอกว่าคุณเป็นอะไร”

“โรคหัวใจ หัวใจโตและฉันกำลังไตร่ตรองว่าไหนๆ ก็กำลังจะตาย ฉันควรจะตายให้เร็วกว่าที่หมอบอก...”

พูดแล้ว ทิพย์ยุภาวิ่งตรงไปยังท่าน้ำทำท่าเหมือนจะกระโดดน้ำตาย โนห์รามองตาม พอคิดได้ว่าหญิงสาวจะทำอะไรก็รีบยื้อยุดฉุดไว้ ทิพย์ยุภาเล่นละครได้แนบเนียนจนโนห์ราเชื่อสนิทใจ ปลงอนิจจังสงสารไม่น้อย เสียงทิพย์ยุภาคร่ำครวญว่ามาห้ามตนทำไม ไม่ปล่อยให้ตนตายเพราะการอยู่รอความตายโดยไม่มีความรักหรือเห็นใจก็เหมือนตกนรกทั้งเป็น

“ฉันจะช่วยคุณได้ยังไงบ้างคะ ถ้าฉันช่วยได้ฉันจะช่วยคุณค่ะ” โนห์ราถามอย่างเห็นใจ

“ฉันอยากมีโอกาสปรับความเข้าใจกับครรชิตก่อนตาย แต่ถ้าฉันทำให้เธอลำบากใจ ฉันเลือกตายดีกว่า”

โนห์ราอึ้งกับสิ่งที่ทิพย์ยุภาขอ จนหญิงสาวผวาลุกจะไปโดดน้ำอีกครั้ง แค่นั้นเองทำให้โนห์ราตัดสินใจได้ทันที

“ฉันไม่ใช่เจ้าของคุณครรชิต ถ้าคุณอยากจะใช้เวลาสามเดือนปรับความเข้าใจกับเขามันก็เป็นสิทธิ์ของคุณนะคะ ฉันสัญญาว่าจะไม่ไปพบกับเขาอีกค่ะ ขอให้คุณโชคดีนะคะ”

แล้วโนห์ราก็เดินหนีไปจากที่นั่น ปล่อยให้ทิพย์ยุภามองตามหลังด้วยความอัศจรรย์ใจและดีใจยิ่งนัก พอหญิงสาวเดินคล้อยหายไป ทิพย์ยุภาก็ลุกขึ้นหัวเราะและหมุนตัวกางแขนอย่างมีความสุข

“เด็กโง่ ภายในสามเดือนนี่ ฉันจะต้องเอาครรชิตกลับคืนมาเป็นของฉันให้ได้!”

เวลาเดียวกันนั้นที่โรงพยาบาล ครรชิตนั่งเฝ้ามองประตูห้องรอคอยการมาของหญิงสาวคนรักอย่างใจจดใจจ่อ เวลาผ่านไปช้าๆ จนเขาทนไม่ไหวถามไวพจน์ว่าทำไมโนห์รายังไม่มาเสียที พี่ชายมองท่าทางนั้นด้วยความสงสารจับใจเพราะมันเลยเวลาที่หญิงสาวบอกมาหลายชั่วโมงแล้ว นายตาดรีบเสนอตัวว่าจะไปรับโนห์รามาส่งให้ที่นี่ ไวพจน์พยักหน้าเห็นด้วย ครรชิตยิ้มแย้มแจ่มใสพูดกับพี่ชายอย่างมีความสุขว่า

“พอผมออกจากโรงพยาบาล พี่ไปขอโนห์ราจากคุณพิมพาให้ผมนะครับ ผมจะหมั้นและแต่งงานกับเธอให้เร็วที่สุด”

ต่างกับสภาพของโนห์ราในเวลานี้ เธอเดินน้ำตาคลอหน้าจ๋อยกลับเข้าบ้านมา พิมพาทักลูกสาวด้วยความแปลกใจที่กลับมาเร็ว ทั้งๆ ที่ไปเยี่ยมครรชิตถึงโรงพยาบาล ลูกสาวพูดอุบอิบว่าไม่ได้ไปและขอตัวเข้าไปพักเนื่องจากไม่สบาย ชื่นกับพิมพาสบตากันประหลาดใจในท่าทีนั้น ไม่นานนักนายตาดก็มาถึงและแจ้งความจำนงว่าจะมารับหญิงสาวไปหาเจ้านายที่โรงพยาบาล พิมพาเข้าไปตามลูกสาวในห้องนอนและได้รับคำตอบว่า

“แม่ช่วยบอกนายตาดด้วยนะจ๊ะว่าหนูไม่สบาย คงไปด้วยไม่ได้ หนูเพียงแต่อยากอยู่เงียบๆคนเดียว หนูไม่ได้ทะเลาะกับคุณครรชิต ไม่มีปัญหาอะไรทั้งนั้นจ้ะ”

พิมพาไม่เซ้าซี้โนห์ราเดินออกไปบอกให้นายตาดทราบ เธอมั่นใจว่าต้องมีอะไรสักอย่างที่ทำให้โนห์รามีท่าทีเช่นนี้ แต่จะรอให้ลูกสาวสบายใจและเล่าให้ฟังเองในภายหลัง

ooooooo

วันเดียวกันนั้น ที่ห้องทำงานของขุนอรรถกรคดี เขายืนมองตาชั่งน้ำตาซึมและคิดอยู่ในใจว่า

“วันดี พี่จะไม่ยอมให้เธอตายฟรี คนที่ฆ่าเธอต้องชดใช้ พี่ขอโทษที่ปล่อยปละละเลยจนเธอต้องถูกคนใจบาปฆ่า พี่ดูคนผิดจริงๆ”

ขณะนั้นปรุงจันทร์มาหาสามีและพยายามโอบกอดประจบประแจง ต่างจากท่านขุนที่มีแววตาแค้นแต่ภรรยามองไม่เห็นสายตานั้นเพราะมัวแต่กังวลถึงเรื่องหาวิธีกำจัดนางทองผู้กุมความลับเรื่องร้ายๆ ทั้งหมดไว้ เธอถามท่านขุนว่า

“คุณพี่จัดการปิดปากนังทองเรียบร้อยแล้วหรือคะ”

“เรียบร้อยแล้ว นังทองจะยืนกระต่ายขาเดียว ไม่พูด ไม่รู้ ไม่เห็น ไม่ได้ทำ...สบายใจเถอะ มันไม่ซัดทอดเธอแน่”

ปรุงจันทร์ยิ้มโล่งใจก่อนจะเห็นท่านขุนแบมือขอจดหมายของโตนด เธอส่งให้และมองดูเขาเผาจดหมายทิ้งในทันที เวลานั้นท่านขุนทำหน้าแปลกๆเหมือนมีลับลมคมนัย ปรุงจันทร์ไม่เอะใจเพราะรู้สึกสบายใจที่เขาช่วยเหลือให้รอด

รุ่งเช้าวันถัดมา ทองทำท่าเย้ยหยันก่องแก้วโดยบอกว่า

“วันนี้แหละ ท่านขุนจะมาประกันตัวข้าไปสู้คดีแล้ว แกอยู่เฝ้าคุกไปเถอะ แข่งเรือแข่งพายแข่งได้แต่แข่งบุญแข่งวาสนามันยาก นักก่องเอ๊ย”

“ก็ให้มันรู้ไปสิว่ากฎหมายจะไม่ศักดิ์สิทธิ์เอาคนผิดมาลงโทษไม่ได้”

ขณะนั้นตำรวจเดินมาที่ห้องขังพอดี ทองวิ่งถลามาหาดีใจและถามว่าถึงเวลาปล่อยตัวตนแล้วใช่ไหม ตำรวจปฏิเสธและบอกว่าคนที่จะได้รับการปล่อยตัวคือก่องแก้ว ทั้งทองและหลานสาวต่างตกตะลึง ก่อนจะมีเสียงก่องแก้วพูดเย้ยๆว่า

“ปลงซะเถอะยาย แข่งบุญแข่งวาสนาน่ะมันยาก ฉันไปล่ะยาย ออกไปแล้วจะแผ่ส่วนบุญส่วนกุศลมาช่วยแล้วกัน”

ทองร้องไห้โฮคร่ำครวญแต่ว่าถูกท่านขุนหลอก ทันใดนั้นขุนอรรถกรคดีเดินเข้ามาหาและอธิบายว่าตำรวจคัดค้านการประกันตัวยายทองเพราะเกี่ยวเนื่องกันหลายคดี ถ้าจะให้ดีควรจะพูดอะไรบางอย่างที่เป็นประโยชน์กับรูปคดี ทองยืนนิ่งอย่างตัดสินใจไม่ถูก ท่านขุนมองยิ้มเยาะสมน้ำหน้าอดีตบ่าวรับใช้

ด้านก่องแก้ว หลังถูกปล่อยตัวออกจากกรงขังก็ไม่มีที่พึ่งไหนอีก จึงต้องบากหน้ากลับมาขออาศัยกับพิมพา ชื่นทำท่ารังเกียจกลัวจะนำเรื่องมาสู่พวกนายๆอีก พิมพามองอ่อนใจแล้วหันไปสบตาขอความเห็นจากลูกสาว ก่องแก้วเลยรีบสาบานว่าจะไม่ทำตัวเหมือนอย่างที่แล้วๆมา ขอเพียงมีที่อาศัยซุกหัวนอนและช่วยทำขนมเท่านั้น ไม่มีเสียงคัดค้านจากโนห์ราและชื่น พิมพาจึงพยักหน้าอนุญาตในที่สุด ก่องแก้วดีใจกระโดดโลดเต้นแล้วกุลีกุจอเข้าช่วยทำขนมทันที

ตกเย็น พิมพาเดินไปส่งโนห์ราที่ท่าน้ำก็บังเอิญเจอเข้ากับท่านขุนพอดี เขาขอเดินไปส่งด้วย สองแม่ลูกมองหน้ากันงง โนห์ราซึ่งรู้แล้วว่าท่านขุนไม่ใช่พ่อจึงทำหน้าตึงเฉยไม่พูดด้วย เมื่อไม่มีเสียงอนุญาต ท่านขุนทึกทักเอาเองว่าไม่ขัดข้องก็เดินตาม ทิ้งให้ปรุงจันทร์กับแข่งแขมองตามอย่างอิจฉาริษยาอยากกำจัดทั้งพิมพาและโนห์ราเสียโดยเร็ว

โนห์ราไม่ไว้ใจท่านขุนกระซิบเตือนแม่ให้ระวังตัว จะทำอะไรต้องคิดหน้าคิดหลังให้ดี พิมพาพยักหน้ารับรู้ แต่ยังไม่ทันจะทำอะไร ท่านขุนถือโอกาสนั้นโอบเอวเธอแล้วโบกมือส่งโนห์ราลงเรือเหมือนดั่งกับรักลูกสาวนอกไส้เสียมากมาย โนห์รามองแม่อย่างห่วงๆ พิมพาเบี่ยงตัวหลบสามีและทำท่าจะผละไป ก่อนจะนึกขึ้นได้ถามเขาว่า

“เรารีบไปจดทะเบียนหย่ากันเถิดค่ะ ดิฉันต้องการอิสระและกลับไปหาพี่ทิว ดิฉันอยากให้ลูกได้พบกับพ่อของแก”

“ฉันไม่จดและไม่หย่า ฉันตัดสินใจแล้วพิมพา เธอคือผู้หญิงที่ฉันควรจะฝากชีวิตเอาไว้ด้วยจนตาย ส่วนปรุงจันทร์ ฉันรู้แจ้งเห็นจริงแล้วว่าเขาไม่ใช่ ถ้าฉันขนของลงมาอยู่เรือนเล็กกับเธอได้ในตอนนี้ฉันทำแล้ว ให้โอกาสฉันนะพิมพา”

พิมพาส่ายหน้ามึนงงไปหมด และพูดย้ำว่า แม้ว่าท่านขุนจะมีปัญหากับปรุงจันทร์ แต่ยังเหลือแข่งแขที่ไม่มีวันยอมรับตนในสถานะแม่เลี้ยงเป็นอันขาด ขอให้จบสิ้นกันเพียงเท่านี้ดีกว่า ไม่มีเสียงตอบจากท่านขุนอีก พิมพารู้สึกหนักใจ เวลานั้นปรุงจันทร์กับแข่งแขมองภาพบาดตาอย่างเข่นเขี้ยว ก่อนจะปรี่เข้ามาทำร้ายพิมพา ท่านขุนปัดป้องช่วยเหลือและพูดสำทับว่า

“หยุดทั้งสองคน พิมพาเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายมีสิทธิ์จะได้รับการดูแลปกป้องจากฉันในฐานะสามี เขาไม่ใช่นางบำเรอ แต่นางบำเรอคือคนที่นอนกับสามีคนอื่นหรือผู้ชายใดๆชั่วครั้งชั่วคราวเท่านั้น เรียกอีกอย่างคือนางชู้”

ปรุงจันทร์เต้นเร่าๆ ส่วนแข่งแขกระโดดขวางหน้าจนท่านขุนต้องเตือนไม่ให้ยุ่งกับเรื่องส่วนตัวของเขา ลูกสาวร้องไห้โฮตกใจที่โดนพ่อดุด้วยเสียงเฉียบขาด ท่านขุนจ้องหน้าปรุงจันทร์พูดเสียงกร้าวว่า

“อย่าลืมนะปรุงจันทร์ นังทองมันจะพูดหรือไม่พูดขึ้นอยู่กับฉันคนเดียวเท่านั้น ฉันจะบีบก็ตาย ฉันจะคลายก็รอด รวมทั้งคนที่สั่งให้มันทำด้วย”

ooooooo

ด้วยความคิดถึงและเป็นห่วงชายคนรัก โนห์ราแอบมาหาครรชิตถึงที่โรงพยาบาลแต่ไม่กล้าเข้าไป ทำได้แค่เพียงยืนมองตรงประตูทางเข้า ด้านครรชิตหงอยเหงาเศร้าซึมรอคอยโนห์ราอย่างมีความหวัง บอกกับไวพจน์ว่า

“มันต้องมีอะไรแน่ๆ โนห์ราถึงไม่ยอมมาหาผม”

“คืนนี้พี่จะไปหาโนห์ราที่โรงแรม นายไม่ต้องห่วงหรอก ทำใจให้สงบ”

ครรชิตมีท่าทีผ่อนคลายขึ้นเมื่อได้ยินสิ่งที่พี่ชายบอก พลันมีเสียงเอะอะอยู่ด้านนอกห้อง ตาดเข้ามารายงานว่าทิพย์ยุภากำลังอาละวาดจะเข้ามาในห้องให้ได้ ครรชิตสั่งให้เชิญเข้ามา พักเดียวก็เห็นอดีตคนรักเดินเข้ามาด้วยท่าทีน่าสงสารและเข้ามากราบที่อกเขา พร่ำพูดขอบคุณและสัญญาจะไม่ทำลายความรักระหว่างครรชิตกับโนห์รา ขอเพียงได้พบในฐานะเพื่อน ครรชิตไม่รู้เท่าทันเล่ห์เหลี่ยมของเธอจึงเอ่ยปากอนุญาต ทิพย์ยุภาแอบยิ้มพอใจ

คืนวันเดียวกัน โนห์ราไปทำงานตามปกติ ระหว่างที่รำละคร เธอแอบมองไปยังที่ตรงครรชิตเคยนั่งดูแต่ไม่มีเขา โนห์รารู้สึกเศร้าพยายามตัดใจไม่มอง พอรำเสร็จก็พบกับทิพย์ยุภาที่มาดักรอและพูดเป็นนัยๆ

ว่าทั้งตนและครรชิตได้คืนดีกันเรียบร้อยแล้ว โนห์ราเข้าใจเอาเองว่าครรชิตคงหมดรักตนแล้ว จึงได้แต่แสดงความยินดีและรีบเดินออกไป คลาดกันกับไวพจน์เพียงชั่วเสี้ยววินาที ทิพย์ยุภาเห็นแล้วรู้สึกดีใจที่สร้างความร้าวฉานให้เกิดได้ในที่สุด

เหมือนเคราะห์ซ้ำกรรมซัด ไวพจน์ตามมาหาโนห์ราที่อีกโรงแรม เห็นสมภพกำลังนั่งคอยใครซักคนอยู่ เขาชะงักในขณะที่สมภพทำเป็นเมินไม่มองหน้าเขา ไวพจน์ชั่งใจชั่วครู่ก่อนจะถามว่าเขามาคอยโนห์ราหรือไม่ สมภพกระชากเสียงตอบว่าไม่ใช่เรื่องของใคร แต่พลันเกิดความคิดอยากแกล้งเพื่อนสาวกับครรชิต เขาแอบทำหน้าเจ้าเล่ห์พูดเสียงอ่อนลงว่า

“ผมขอโทษที่วู่วามไปหน่อย คุณจะมารับโนห์ราหรือ แต่เสียใจด้วยนะ โนห์รานัดให้ผมมารับ คุณกลับไปเถอะ”

ไวพจน์นิ่งอึ้งและทำทีรอสักครู่แล้วจึงกลับออกไปแบบผิดหวัง สมภพลอบมองอย่างยิ้มเยาะสมน้ำหน้า ส่วนที่ด้านหลังเวที โนห์ราบังเอิญพบกับเกษกนก เธอพยายามทำสมาธิก่อนขึ้นเวที แต่ก็ต้องหงุดหงิดเมื่อได้ยินเสียงเกษกนกพูดจาพาดพิงในทางเสียหายว่า

“ไอ้ที่ไม่มารำตอนแรกน่ะ เพราะฉันมันเป็นพวกไม่มีปัญหาเรื่องเงินๆทองๆ ไม่ได้คิดว่าจะรำเพื่อยกระดับราคาค่าตัว มารำนี่ก็เพื่อสนุก เธอเก่งมากนะ เขาลือกันให้แซ่ดว่าเธอเรียกค่านอนได้ตั้งแสนนึงในคืนเดียว...นี่มันระดับเซียนจริงๆนะ”

โนห์ราตาลุกวาว โชคดีที่คนจัดคิวมาเรียกให้ขึ้นรำ เธอจึงต้องข่มใจแล้วเดินขึ้นเวทีไปทำงานแทนการเปิดศึกสาดน้ำลายกับเกษกนก เพื่อนผู้ประสงค์ร้ายตลอดมา ยิ่งเมื่อมาเจอกับสมภพในโรงแรมถัดไป โนห์ราถึงกับพูดไม่ออกเพราะระหว่างที่เกษกนกพูดจาเหน็บ สมภพก็เห็นดีเห็นงามตามพร้อมกับขอบคุณเธอที่ทำให้เขาตาสว่าง

ฟากครรชิตนั่งรอคอยข่าวดีจากพี่ชายที่โรงพยาบาล แต่กลับพบกับความผิดหวังเมื่อไวพจน์บอกว่าหญิงสาวลาป่วยไม่มาทำงาน ครรชิตฟังแล้วนิ่งเงียบ เศร้าซึมจนพี่ชายถอนใจด้วยความสงสาร ด้านปรุงจันทร์กับแข่งแขก็กำลังร้อนใจที่ท่านขุนหายตัวเงียบไม่กลับบ้านจนกระทั่ง ดึก สองแม่ลูกมั่นใจว่าท่านขุนต้องอยู่กับพิมพาที่เรือนเล็กแน่นอน

เมื่อเห็นโนห์ราเดินผ่านหน้าตึกใหญ่พร้อมชื่นกับก่องแก้ว ปรุงจันทร์กับแข่งแขวิ่งปราดเข้ามาหาโดยทำท่าจะผลักโนห์รา สองบ่าวตั้งท่าคุ้มกันนายทันที ปรุง–จันทร์เปิดฉากด่า

“นังขี้ข้า นังวัวลืมตีน ต่อไปนี้ห้ามเดินผ่านเขตบ้านฉัน ถอยกลับไปเข้าประตูหลังบ้านโน่น”

โนห์ราทำหน้าเบื่อหน่ายไม่สนใจสิ่งที่ปรุงจันทร์พูด ทำให้แข่งแขโกรธจัดเงื้อมือขึ้นหวังจะสั่งสอนคู่ปรับหัวใจให้สำนึกว่าที่นี่ใครใหญ่ แต่เจอทั้งก่องแก้วกับชื่นทำท่าเอาจริงถ้ายังแหยมเข้ามา สองแม่ลูกหน้าเสียชะงักถอยไปตั้งหลักใหม่ ฝ่ายท่านขุนตัวต้นเรื่อง เวลานี้กำลังนั่งอ้อนออเซาะพิมพาเพื่อขอนอนค้างคืนด้วย ภรรยาส่ายหน้าไม่อนุญาต กระทั่งเห็นลูกสาวกับสองบ่าวเดินเข้ามา โนห์ราชะงักเพราะนึกไม่ถึงว่าท่านขุนอยู่ที่นี่ เขาส่งยิ้มให้พร้อมกับพูดขอร้องว่า

“พ่อขออนุญาตมานอนที่นี่สักอาทิตย์สองอาทิตย์เถอะนะ”

พิมพามีสีหน้าลำบากใจ ท่านขุนได้ทีรีบฉุดแขนภรรยาจะดึงเข้าห้อง โนห์ราตัดบทด้วยการชวนแม่ให้เข้าห้องนอนตนแทน พิมพารีบเดินตาม ท่านขุนยิ้มใจเย็น ในหัวมีแต่แผนการใหม่ๆที่จะพิชิตใจภรรยาให้สำเร็จ

ooooooo

เช้าวันรุ่งขึ้น สมภพกับเกษกนกเผอิญเดินมาเจอโนห์ราตรงหน้าประตูโรงเรียน ทั้งคู่ทำท่าหวานใส่กันเพื่อแสดงให้เพื่อนสาวเห็นความสัมพันธ์อันแนบแน่น แต่โนห์รากลับไม่ให้ความสนใจจนเกษกนกต้องร้องเรียก

“โนห์รา...สมภพเขามีข่าวดีจะบอกเธอแน่ะ”

“คือ...เอ้อ...เราจะบอกเธอว่าเรากับเกษกนกกำลังจะหมั้นกันอาทิตย์หน้า แล้วเธอกับคุณครรชิตเล่า จะมีข่าวดีเมื่อไร”

โนห์ราแสดงความยินดีแต่ไม่ตอบคำถามเรื่องการหมั้นกับครรชิต เกษกนกยิ้มสะใจที่เอาชนะเพื่อนสาวจนได้ตัวสมภพมาครอง สองคนเดินหัวเราะคิกคักคลอเคลียกันออกไป

ที่ห้องพักครู โนห์ราพกความเจ็บช้ำมาหาคุณครูเพื่อขอความช่วยเหลือให้งานใหม่ทำ ครูสุนีย์ส่ายหน้าอ่อนใจก่อนจะนึกออกแล้วพูดว่า

“เธอไปสอนรำละครกับครูหม่อมก็ได้ เขามีสอนรำหลายที่ แต่ได้เงินน้อยกว่ารำตามโรงแรม ชื่อเสียงก็ไม่ปรากฏนะ”

โนห์รากราบขอบคุณคุณครูและบอกว่าเวลานี้ ตนต้องการเผยแพร่ความรู้ ไม่ต้องการชื่อเสียงแล้ว

เวลาเดียวกันนั้น ปรุงจันทร์กับแข่งแขซมซานมาขอความช่วยเหลือจากแสวงอีกครั้ง ระหว่างทางไปหา แข่งแขร่ำๆจะถอดใจหลายครั้ง แต่พลังแห่งความเกลียดแค้นมีมากเกินกว่าจะถอนตัวได้ จึงต้องดั้นด้นมาถึงในที่สุด แสวงออกมาต้อนรับสองแม่ลูกอย่างดีใจ ต่างจากแข่งแขที่ทำท่ารังเกียจความสกปรกจนปรุงจันทร์ต้องใช้สายตาขนาบเตือน ส่วนหมอเสน่ห์กับลูกน้องต่างมองแข่งแขตาเป็นมันเพราะการแต่งกายอันล่อแหลมของเธอ และแล้วทั้งหมดก็เริ่มวางแผนร้ายกันอีกครั้ง

ที่โรงพยาบาล ครรชิตอาการดีขึ้นมากจนเกือบจะหายเป็นปกติ ไวพจน์แจ้งข่าวให้น้องชายทราบว่าโนห์ราลาออกจากการทำงานในทุกโรงแรมแล้ว ครรชิตพูดด้วยความน้อยใจว่า

“ทำไมเขาทำแบบนั้น เขาทำเหมือนจงใจจะหลบหน้าผม ผมอยากรู้จริงๆว่ามันเกิดอะไรขึ้น”

แม้จะพยายามตัดใจไม่คิดถึง แต่โนห์ราก็ทนเสียงเรียกร้องของหัวใจไม่ไหวต้องแอบมาถามข่าวคราวของครรชิตที่โรงพยาบาล ระหว่างที่รับฟังประชาสัมพันธ์อธิบาย ทิพย์ยุภาเผอิญมองเห็นเข้าจึงรีบเดินเข้าไปหาโนห์รา หญิงสาวหันมาเจออดีตคนรักของครรชิตก็รู้สึกอายรีบบอกว่ามารับยาให้แม่และกำลังจะกลับแล้ว

ทิพย์ยุภารู้ทันแกล้งชวนไปเยี่ยมครรชิตแต่โนห์ราปฏิเสธรีบเดินออกไปน้ำตาคลอ ทิพย์ยุภายิ้มสะใจ จากนั้นเมื่อเข้ามาเยี่ยมครรชิต เธอแสร้งเล่นบทแสนดีทำทีเป็นไม่รู้เรื่องเล่าว่า

“ครรชิต หน้าตาสดชื่นจริง คงเป็นเพราะเมื่อตะกี้ โนห์รามาเยี่ยมใช่ไหม”

ครรชิตทำหน้างงและบอกว่าไม่เห็นโนห์รามาเยี่ยมตน ทิพย์ยุภาแสร้งตกใจขอโทษที่เข้าใจผิดแต่แอบลอบยิ้มสมใจ ต่างจากครรชิตที่เกิดความรู้สึกน้อยใจและผิดหวังคับข้องใจยิ่งนัก

ด้านท่านขุนเริ่มยุยงให้ปรุงจันทร์กับยายทองผิดข้องหมองใจกัน วันนี้เขามาที่สถานีตำรวจเพื่อเล่าให้ทองฟังว่า

“คุณปรุงจันทร์สั่งให้ฉันมาบอกตำรวจว่ายายทองเป็นตัวการทั้งหมดนะ และยังบอกฉันให้มาสั่งยายทองว่าต้องสารภาพรับไปหมดคนเดียว อย่าพาดพิงไปถึงตัวเขา”

ยายทองตกหลุมพรางที่ท่านขุนดักไว้ทันที เธอตัดพ้อว่าทุกเรื่องที่ทำเป็นคำสั่งของปรุงจันทร์ทั้งนั้น ส่วนเรื่องการวางยาพิษฆ่าคุณวันดีก็เป็นเพราะความอิจฉาล้วนๆของปรุงจันทร์ ทำให้ตนต้องจำใจกระทำตามคำสั่ง ท่านขุนนิ่งฟังเงียบๆ แต่ในใจลุ้นให้ยายทองหลุดปากซัดทอดปรุงจันทร์กับตำรวจเสียที...

เช้าวันใหม่ ปรุงจันทร์มายืนมองท่านขุนแต่งตัวอย่างประณีตด้วยความหมั่นไส้ อดไม่ได้จึงถามว่าจะแต่งไปไหนกัน ท่านขุนตอบอย่างอารมณ์ดีว่าจะพาพิมพาไปดูโนห์รารำในงานแสดงศิลป์ที่อยุธยา ปรุงจันทร์ตาวาววับเห็นโอกาสทองที่จะจัดการทั้งพิมพาและโนห์ราอีกครั้ง

ส่วนท่านขุนเฝ้าลอบมองกิริยานั้นเงียบๆ เขาเห็นปรุงจันทร์กระวีกระวาดไปต่อสายโทรศัพท์หาใครคนหนึ่ง เขาจึงรีบเดินตามแอบฟังจนจับใจความได้ว่าปรุงจันทร์แจ้งข่าวให้แสวงส่งคนไปดักยิงโนห์รากับพิมพาที่งานนั่น ท่านขุนยิ้มพอใจรอจนปรุงจันทร์

วางสายเดินออกไปนอกห้อง เขาต่อสายหาสารวัตรเพื่อรายงานว่า

“สารวัตรครับ ผมต้องการตำรวจคุ้มกันลูกสาวเพราะสงสัยว่าไอ้มือบงการสั่งฆ่าตัวจริง มันกำลังสั่งคนลงมือทำงานอีกครั้ง คราวนี้เราคงได้ตัวมันมาแน่ ขอให้เตรียมกำลังล้อมจับได้เลยครับ”

หลังวางสายท่านขุนยิ้มเหี้ยม พึมพำกับตัวเองว่า

“ปรุงจันทร์ เธอมันสรรหาทำแต่ความเลว วันนี้แหละจะไม่พลาดแน่”

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

"นาย-โม" ทะเลาะแตกหัก เมาเละจนโดนทิ้งข้างถนนในละคร “Tee ใครทีมันส์”

"นาย-โม" ทะเลาะแตกหัก เมาเละจนโดนทิ้งข้างถนนในละคร “Tee ใครทีมันส์”
12 ธ.ค. 2562
07:45 น.