ข่าว
100 year

นิยายไทยรัฐ

โนห์รา

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

สมภพยืนอึ้ง หลังได้ยินโนห์ราพูดขอโทษและปฏิเสธที่จะเข้าพิธีหมั้นต่อ พ่อแม่สมภพถึงกับนั่งกุมขมับมีอาการไม่ต่างจากลูกชาย ทั้งหมดเห็นโนห์ราและพิมพาวิ่งตามกันออกไปด้วยสีหน้าวิตกกังวลใจ ด้านท่านขุนปลอบประโลมใจว่า

“เสียใจด้วยนะสมภพ คุณสองคนด้วย ผมก็ช่วยอะไรไม่ได้ซะด้วย”

แข่งแขกับปรุงจันทร์มองหน้าท่านขุนขัดใจ แต่แล้วมีเสียงเกษกนกประกาศดังก้องห้องทำพิธีหมั้น

“ทุกคนฟังทางนี้ สมภพเขาไม่ได้รักไม่ได้อยากหมั้นกับโนห์รา เขาแค่อยากเอาชนะไอ้ผู้ดีครรชิตกับโนห์ราเท่านั้น พอหมั้นเสร็จเขาจะตอกหน้าขอถอนหมั้นเพื่อให้มันอับอายแล้วมาหมั้นกับหนู เพราะเขารักหนู ไม่ได้รักมัน!”

สมภพอ้าปากค้างไม่คิดว่าเกษกนกจะทำเช่นนี้ พ่อแม่ของเขาสุดอับอายและโกรธขึ้ง พ่อเดินเข้ามาตบหน้าลูกชายฉาดใหญ่และสั่งให้ไปคุยกันที่บ้าน ส่วนแม่มองหน้าลูกชายด้วยความรู้สึกเจ็บช้ำ พูดปากสั่นแทบระงับอารมณ์ไม่อยู่ว่า

“ไม่นึกเลยว่าแกจะเลวถึงเพียงนี้ แม่ไม่ได้เลี้ยงให้แกโตมาเป็นคนใจร้ายชั่วชาติเช่นนี้...”

ต่างกับท่านขุนที่มีท่าทีดีใจเพราะในใจลึกๆ เขาไม่อยากให้มีพิธีหมั้นนี้เกิดขึ้นเสียด้วยซ้ำ เสียงเขาพูดว่า

“ขอบใจมากเกษกนกที่มาบอกความจริงให้ทุกคนทราบ เอาล่ะ...ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ทุกคนแยกย้ายกันเสียที”

ปรุงจันทร์กับแข่งแขทำท่าเซ็งที่เหตุการณ์ดันกลับตาลปัตร ส่วนชื่นยิ้มสะใจพร้อมกับฉวยแหวนส่งให้เกษกนกไปใช้แทน สมภพเดินคอตกตามพ่อแม่ออกไปโดยมีเกษกนกเฝ้าตามไม่ห่าง

ที่โรงพยาบาล ไวพจน์มองน้องชายด้วยความเป็นห่วง เพราะสภาพของครรชิตในเวลานี้เต็มไปด้วยรอยแผลที่เกิดจากอุบัติเหตุทั่วตัว ทั้งหัวแตก แขนขาหักและมีผ้าพันแผลหลายที่ โนห์รายืนร้องไห้อยู่ข้างเตียงเงียบๆพร้อมกับเอามือครรชิตมาแนบแก้มส่งผ่านกำลังใจให้เขา ส่วนพิมพารู้สึกสงสารชายหนุ่มที่ประสบเคราะห์ร้าย ไวพจน์เล่าให้สองแม่ลูกฟังว่า

“เขาเสียใจที่จู่ๆคุณโนห์ราก็หันกลับไปคืนดีกับคุณสมภพ แล้วก็รับหมั้นคุณสมภพโดยไม่บอกเหตุผลให้เขาทราบ”

“เหตุผลนี้เขาน่าจะรู้ดีอยู่แล้วนี่คะ”

“เขาไม่รู้หรอกครับ มันเป็นการเข้าใจผิด ผมเองก็เพิ่งจะรู้ว่าเพราะทิพย์ยุภานั่นเอง จู่ๆเธอก็หิ้วกระเป๋ากลับมาจากเมืองนอก มาทึกทักว่าจะกลับมาอยู่กับครรชิต เขาก็เลยหนีไปอยู่กับผมโดยไม่ได้กลับไปที่นั่นอีกเลย แถม...ตอนเขาไปรับคุณโนห์ราตามที่นัดไว้ แต่เกิดไปช้าจนสมภพรับคุณไปแล้ว และดูเหมือนมีทีท่าว่าจะคืนดีกันอีก เขาจึงผิดหวังกลับมา”

โนห์รานึกเสียใจที่ตัวเองใจร้อนไม่รับฟังคำอธิบายจากครรชิตเมื่อมีโอกาส เธอสะอื้นร้องไห้อย่างหนัก พิมพาสีหน้าเศร้าบอกไวพจน์ว่าตนเองก็เตือนสติให้ลูกสาวรีบปรับความเข้าใจกับคุณครรชิตเสีย เพราะดูจากรูปการณ์แล้วรู้สึกมีอะไรไม่ชอบมาพากล ไวพจน์พยักหน้าเข้าใจและพูดว่า

“ถ้าผมเป็นโนห์ราก็คงเข้าใจผิด เพราะทิพย์ยุภาแสดงตัวชัดเจนว่าเป็นเจ้าของครรชิต และยังพูดกำกวมให้คนอื่นเข้าใจว่าน้องชายผมนอนอยู่กับเขามาทั้งคืนอีก แย่มากจริงๆ”

เวลาเดียวกันนั้น ทิพย์ยุภาแต่งตัวสวยเดินกรีดกรายลงมาจากชั้นบน เมื่อเห็นโต๊ะอาหารว่างเปล่าไม่มีการจัดเตรียมอะไรก็รู้สึกหงุดหงิดใจ ร้องเรียกตาดกับสร้อยเสียงดังพร้อมกับสอดส่ายสายตามองหา ครู่เดียวเธอได้ยินเสียงคนร้องไห้ดังแว่วๆมาจากหน้าบ้าน จึงเดินออกไปดูและพบกับคนรับใช้ทั้งคู่ทำท่าเหมือนจะออกไปข้างนอก

“แม่สร้อย นายตาด ข้าวปลาอาหารไม่ยอมจัดการให้ฉัน แล้วยังจะไปไหนกันอีก”

“เราจะไปหาเจ้านายที่โรงพยาบาล เขาถูกรถชนอาการสาหัส...เมื่อเช้านี้ครับ”

ทิพย์ยุภาตกใจร้องโหยหวนวิ่งเข้าไปกระชากสองคนถามเสียงแหลมว่าทำไมไม่มาบอกตนให้ทราบเรื่องเสียโดยเร็ว เก็บอมพะนำไว้เพื่ออะไร สองคนสะบัดตัวหนีออกไปไม่สนใจ ทิ้งให้ทิพย์ยุภาร้องไห้คร่ำครวญ

“ครรชิต อย่าตายนะคะ คุณตายแล้วทิพย์จะไปอยู่ที่ไหน ทิพย์ไม่มีใครแล้ว”

ooooooo

แข่งแขคิดจะไปเยี่ยมครรชิตโดยคาดหวังว่าชายหนุ่มอาจจะยอมหวนกลับมาคืนดีกันอีก ปรุงจันทร์เห็นดีด้วยและเตือนลูกสาวให้รีบไปทำคะแนนสงสารเผื่อจะมีความเห็นใจตามมาในไม่ช้า เธอย้ำว่า

“แล้วอย่าเพิ่งไปมีเรื่องกับนังโนห์รามันนะ ทำโศกเศร้าสงสารคุณครรชิตอย่างเดียวก็พอแล้ว”

ปรุงจันทร์กับแข่งแขเดินควงแขนยิ้มกริ่มออกไปจากห้องรับแขก พลันก็ต้องตกใจเมื่อเห็นตำรวจเดินเข้ามาใกล้จะถึงระเบียงบ้านแล้ว แข่งแขรีบแกะมือน้าสาวออกแล้วกระโดดขึ้นรถขับผ่านหน้าตำรวจไป ฝ่ายปรุงจันทร์คิดหาทางหลบเลี่ยงแต่ก็สายเกินกว่าจะทำได้ จึงยืนอิหลักอิเหลื่อใจคอไม่ดี ยิ้มสู้ไว้

“วันนี้ท่านขุนไม่อยู่ ไปว่าความค่ะ”

“เราไม่ได้มาหาท่านขุนหรอกครับ เรามาเชิญตัวคุณปรุงจันทร์ไปโรงพักเพราะจับตัวนางทองได้แล้ว แกร้องหาแต่คุณปรุงจันทร์กับท่านขุนบอกว่ามีเรื่องจะพูดด้วย ส่วนไอ้โจรข่มขืนสองคนนั่นก็เกือบจะสารภาพแล้วครับว่านางทองเป็นคนจ้างมัน เรากำลังสงสัยว่ามันน่าจะเข้าไปหาทางข่มขืนใครสักคน”

“พอทีคุณตำรวจ ฉันจะไม่ไปไหนทั้งนั้นจนกว่าท่านขุนจะมา ไม่นะ...กลับไปซะ อย่าสอบสวนอะไรฉันนะ”

ปรุงจันทร์เดินหนีเข้าบ้านเอาดื้อๆ ตำรวจไม่สามารถทำอะไรได้ มองสบตากันแล้วจำใจลากลับอย่างผิดหวังและประหลาดใจ ด้านปรุงจันทร์วิ่งไปที่โทรศัพท์เพื่อติดต่อหาท่านขุน

“คุณพี่ รีบกลับมาบ้าน มาช่วยดิฉันนะคะ ตำรวจจับนังทองได้แล้ว กลับมา...เดี๋ยวนี้นะคะ”

“พี่ทำงานอยู่ ยังกลับไม่ได้ ดีสิที่ตำรวจจับนังทองได้เพราะพี่อยากจะเค้นคอมันให้คายความจริงออกมาว่ามันวางยาพิษวันดีใช่ไหม ถ้าพี่รู้ตัวว่าใครบ้างที่ร่วมมือกับมัน พี่จะรื้อฟื้นคดีให้โดนจับในข้อหาฆ่าคนตายโดยไตร่ตรองไว้ก่อน”

ท่านขุนวางสาย สีหน้าเหี้ยมไม่รู้สึกสงสารหรืออยากจะช่วยปรุงจันทร์อีกต่อไป ด้านน้องสาวอดีตภรรยาทำท่าจะเป็นลม มือไม้สั่นทำโทรศัพท์ตกจากมือ

เวลาเดียวกันนั้นที่โรงพยาบาล ไวพจน์เล่าให้โนห์รากับพิมพาฟังถึงเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นและที่ผ่านมาในอดีต ไม่เว้นแม้กระทั่งเรื่องประกันตัวพิมพาด้วย

“ทิพย์ยุภาเคยเป็นคนรักของครรชิต แต่ก็เปลี่ยนใจบอกเลิกกะทันหันต่อหน้าผู้คนและมีคนใหม่แล้ว เขาช็อกงงตั้งตัวไม่ทัน รู้สึกเสียใจและตั้งแง่กับผู้หญิงทุกคน มุ่งแต่จะแก้แค้นผู้หญิงทุกคนเพราะคิดว่าเอาเงินซื้อได้ จนกระทั่งมาพบโนห์รา ความคิดนั้นเปลี่ยนไป แต่วิธีบอกรักของเขาดูไม่เข้าท่าตลอด คงเป็นเพราะเขากลัวว่าจะโดนทำแบบเดียวกับทิพย์ยุภาอีก”

โนห์ราบอกแม่ว่าครรชิตเคยลองใจตนด้วยวิธีการที่ทำให้ตนโกรธและรู้สึกว่าถูกสบประมาท ไวพจน์พยักหน้าเห็นด้วยและเล่าต่อว่า

“แต่ผู้หญิงหลายคนที่เขาเจอไม่ได้คิดว่าถูกสบประมาทเหมือนอย่างที่โนห์ราคิด เขาก็คอยติดตามทุกข์สุขของโนห์ราเสมอนะ ตอนที่คุณพิมพาโดนใส่ร้ายอยู่ที่โรงพัก เขาแอบไปเยี่ยมและส่งของกินของใช้ไปให้ แต่ไม่ยอมบอกให้คุณพิมพาทราบ แม้แต่เรื่องประกันตัวหรือการช่วยคุณพิมพาจากพวกเรียกค่าไถ่ เขาก็สั่งห้ามไม่ให้ผมบอกพวกคุณ”

สองแม่ลูกมองคนเจ็บอย่างตื้นตันและซาบซึ้งใจเพราะทำทุกอย่างแบบปิดทองหลังพระ โนห์ราร้องไห้ลุแก่โทษ จนพิมพาสงสารต้องกอดลูกสาวเป็นการปลอบขวัญ พลันแข่งแขเดินฉับๆเข้ามาในห้อง เธอถลาไปที่เตียงคนเจ็บแล้วเอาหน้ากลิ้งเกลือกรำพันโดยไม่สนใจสายตาใคร โนห์รากับพิมพารีบเดินหนีไม่อยากมีเรื่องอีกในเวลาเช่นนี้ ไวพจน์พยักหน้าเข้าใจดี

ฟากปรุงจันทร์เดือดเนื้อร้อนใจจนไม่สามารถทนอยู่ที่บ้านได้อีก เธอบุกไปหาขุนอรรถกรคดีถึงที่ทำงานแล้วอ้อนวอนให้เขาจัดการกับนางทอง อดีตคนสนิทเสียโดยเร็ว ปรุงจันทร์ร้องไห้เป็นวรรคเป็นเวรจนท่านขุนพูดเหน็บว่า

“ทำแบบนี้มีพิรุธนะ พี่รักเธอมาตลอดแต่พี่ไม่สงสารเธอหรอก เพราะเธอมีแต่ทำร้ายคนอื่นจนน่าสงสารมากกว่า ทำร้ายแม้กระทั่งลูกแข ถึงแม้ว่าจะไม่ได้ตั้งใจก็เถอะ เธอสร้างเวรให้ลูกคนอื่นแต่กรรมมาตกที่ลูกแข พี่เจ็บช้ำเรื่องนี้ไม่มีวันลืม”

“ดิฉันกราบล่ะค่ะ เห็นแก่ความรักความซื่อสัตย์ของดิฉันสักครั้งนะคะ ช่วยทำยังไงก็ได้ให้นังทองมันหยุดพูด”

“เธอคิดว่ามันง่ายนักหรือ นังทองมันถูกขังอยู่บนโรงพักนะ พี่จะวิ่งโร่ไปห้ามปากนังทองได้ยังไง”

ปรุงจันทร์มองหน้าท่านขุนอย่างเจ็บช้ำ ก่อนจะตัดสินใจควักจดหมายโตนดออกมาชูทำหน้าเหมือนเป็นต่อในเกมนี้ เธอขู่เขาว่าถ้านังทองยังไม่หยุดพูด จดหมายฉบับนี้จะถึงมือตำรวจและหนังสือพิมพ์แน่นอน ท่านขุนอึ้งไปมองหน้าปรุงจันทร์ด้วยความแค้นเคืองจนแทบจะกระอัก น้องสาวอดีตภรรยาหัวเราะเสียงแหลมเย้ยว่า

“เราสองคนเหมาะสมกันมากที่สุดแล้วค่ะ คุณพี่ใช้ให้ดิฉันไปขโมยจดหมายมาจากนังพิมพา เพื่อให้ตัวคุณพี่พ้นผิด ไม่นึกเลยว่าไอ้จดหมายฉบับนี้มันก็สามารถช่วยให้ดิฉันพ้นผิดได้ด้วยเหมือนกัน ขอบใจไอ้โตนดมันแท้ๆ”

ooooooo

ครรชิตนอนเงียบยังไม่รู้สึกตัว แข่งแขคร่ำครวญราวกับรักใคร่ห่วงใยเขาเสียเต็มประดา ไวพจน์ยืนมองอย่างสุดจะเบื่อ ทันใดนั้นมีเสียงประตูเปิด ตาดกับสร้อยเดินหน้าหมองเข้ามาพร้อมกับทิพย์ยุภาถลาไปที่เตียง

“ครรชิตที่รัก อย่าเป็นอะไรนะจ๊ะ ทูนหัว สุดรักสุดหัวใจของทิพย์”

แข่งแขถูกทิพย์ยุภากระแทกจนแทบตกเก้าอี้ เธอมองงงๆก่อนจะโกรธจนเลือดขึ้นหน้าเปิดศึกการด่าไม่ไว้หน้า ไม่นานนักก็ถึงขั้นลงไม้ลงมือกัน เหตุการณ์ยิ่งเลวร้ายมากกว่าเดิมเมื่อมีพันธุมวดีกับเยาวมาลย์เข้ามาร่วมวงสมทบในศึกครั้งนี้ ไวพจน์กับสองบ่าวถึงกับกุมขมับเพราะต่างฝ่ายต่างไม่มีการลดราวาศอก ก่อนที่เหตุการณ์จะลุกลามบานปลายต่อไป เสียงครรชิตครางขึ้นเบาๆเรียกชื่อโนห์รา พวกสาวๆได้ยินเสียงแว่วๆก็ชะงักฮือฮาเข้าไปรุมรอบเตียง แย่งกันจับแขนจับขาเขาไว้

ครรชิตร้องเรียกหาแต่ชื่อโนห์ราจนแข่งแขกับทิพย์ยุภาหน้าจ๋อย ไวพจน์สุดจะทนหยิบป้ายห้ามเยี่ยมมาชูแล้วเชิญสี่สาวออกไปจากห้องทันที

เวลานั้นที่เรือนเล็ก โนห์รากับพิมพายังคงเศร้าใจ เรื่องครรชิต สองแม่ลูกคุยกันว่า

“น่าสงสารคุณครรชิตเหลือเกิน เขามีบุญคุณกับแม่มากนะโนห์รา ถ้าเขาหายดีแล้ว ต่อไปนี้หนูต้องเลิกงอน เลิกเข้าใจผิดกันซะทีนะลูก”

“จ้ะ หนูทราบและก็เสียใจที่วู่วาม ไม่ถาม ไม่พูดกับเขาไปตรงๆ”

พลันชื่นวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาบอกว่าตำรวจจับยายทองได้แล้ว พิมพาสะท้อนใจที่คนอย่างทองต้องมาติดคุกเอาเมื่อยามแก่เฒ่า ชื่นไม่เห็นด้วยบอกว่าถ้าแก่แล้วยังหลงผิด สมควรเจอแบบนี้ ตนสงสัยว่าพวกคนที่มาเรียกค่าไถ่ต้องเป็นฝีมือของปรุงจันทร์กับยายทองแน่นอน พิมพานิ่งฟังใช้ความคิดเพราะคุ้นหน้ากับเจ้าหัวหน้าตัวการใหญ่ ส่วนชื่นลุ้นให้พิมพานึกออกโดยเร็ว เรื่องราวต่างๆจะได้จบลงเสียที

ขณะนั้นที่บ้านครรชิต ไวพจน์กำลังต่อรองกับทิพย์ยุภาให้ยอมรับความจริงว่าเรื่องครรชิตกับเธอได้จบลงแล้ว ถึงเวลาที่เธอควรปล่อยน้องชายของเขาให้เป็นอิสระเพื่อจะได้มีความสุขกับโนห์ราหญิงคนรัก ทิพย์–ยุภาเอาแต่ร้องไห้กระซิกกระซี้ขอโอกาสอีกครั้ง ไวพจน์เตือนสติว่าโอกาสเหล่านั้นได้ผ่านไปแล้ว ตอนนี้เหลือแต่โอกาสที่จะเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันเท่านั้น ทิพย์ยุภานิ่งไป มองรูปการณ์แล้วว่าดึงดันไปคงไม่ได้ผล จึงเงียบคิดหาทางใหม่ แต่ปากก็ตอบรับไวพจน์ไปแบบส่งๆว่า

“ค่ะ ทิพย์จะเห็นแก่ความสุขของครรชิต...ยอมปล่อยเขาไปตามทางที่เขาอยากจะให้เป็น...”

ooooooo

ที่สถานีตำรวจ ตำรวจนำตัวก่องแก้วมาสอบสวนเพื่อยืนยันว่าจำหน้าสองคนร้ายได้แม่นยำจริงหรือไม่ ก่องแก้วพูดว่า

“ถ้ามีลายมือมันสองคนในห้องคุณวงศ์ อิฉันก็ไม่อาจปฏิเสธว่าไม่ใช่มันค่ะคุณตำรวจ เพียงแต่ตอนนั้น ...ไม่มั่นใจ”

“แม่ก่องรู้ใช่ไหมว่าสองคนนั่นไปทำอะไรในเรือนของคุณวงศ์”

“เอ่อ...ไม่รู้ค่ะ ถามสองคนนั่นเองสิคะ หรือถามยายทองจะดีกว่าค่ะ”

ก่องแก้วเล่นลิ้นไม่ยอมบอกเล่าทั้งหมด ทั้งๆที่รู้เรื่อง ตำรวจถอนใจก่อนจะรอฟังรายละเอียดการสอบสวนของสองคนร้ายในอีกห้องหนึ่ง ไม่นานนัก ตำรวจนำตัวคนร้ายมาสอบสวนและได้ความว่าพวกมันถูกยายทองจ้างให้มาจับตัวผู้หญิงชื่อโนห์ราเพื่อเอาไปข่มขืน แต่เกิดการผิดพลาดจับผิดตัวทำให้ยายทองไม่จ่ายค่าจ้าง แถมด่าว่าทำงานไม่สำเร็จไม่จ่าย ตำรวจยิ้มพอใจที่ได้ข้อมูลเพิ่มขึ้นเพียงพอที่จะมัดตัวยายทองมากขึ้น

ขณะนั้นในอีกห้องหนึ่ง ยายทองกำลังถูกสอบสวนอย่างหนัก เธอปฏิเสธว่าไม่รู้จักพวกมัน จนตำรวจต้องยืนยันว่า

“พวกมันซัดทอดว่ายายจ้างให้ไปข่มขืนคุณโนห์รา แถมนางก่องยังยืนยันว่าจำหน้าสองคนนั่นได้แน่นอน ผมเลยไปเชิญพวกคุณๆบ้านโน้นมาชี้ตัวสองคนนั่นเพื่อยืนยัน แต่ยังไม่ทันได้มาก็จับตัวยายได้ ตอนนี้จะเอายังไงดี”

ยายทองเงียบไป ตำรวจขู่ว่าเรื่องขนมเทียนใส่ยาพิษ ก่องแก้วก็ยืนยันว่าทำกับยายทองสองคนเท่านั้น ยายทองนิ่งอับจนด้วยหลักฐานต่างๆที่ดูเหมือนว่าจะบ่งชี้มาหาตัวเอง ตำรวจถามว่า

“กลัวก็สารภาพซะ หนักจะได้เป็นเบา แก่แล้วอยากจะตายในคุก หรือยายบอกมาใครสั่งให้ยายทำ ยังไม่จบแค่นี้นะ ยายเป็นคนฆ่าคุณวงศ์ใช่ไหม ยายปิดปากเขาด้วยเรื่องอะไร”

มาถึงตรงนี้ ทองสุดจะกลั้นต่อไปไหว ร้องไห้โฮแทบเสียสติ แต่ไม่ยอมพูดอะไรจนกว่าจะได้พบปรุงจันทร์ก่อน

ooooooo

ด้านสมภพ หลังจากทำเรื่องให้พ่อกับแม่เสียใจและเสียหน้าอย่างหนักก็เก็บตัวหายเงียบ จนกระทั่งวันนี้เขาแอบมาหาโนห์ราที่โรงแรมและนั่งรอเพื่อนสาวให้ทำงานเสร็จ เมื่อเห็นโนห์ราเดินออกมาตรงโถง เขาถลาเข้าไปหา

“โนห์รา เราขอคุยด้วย เรามาขอโทษ เกษกนกพูดเองเออเองทั้งนั้น”

“เรื่องหมั้นหรือ น้าชื่นบอกแล้ว ช่างมันเถิด เพราะ เราเองก็ต้องขอโทษเธอเหมือนกัน เรายอมรับผิดที่รับหมั้นเธอ เราฝากกราบขอโทษพ่อแม่เธอด้วย และถ้าที่เกษกนกพูดเป็นความจริง เธอเองก็ควรฝากขอโทษแม่เราเหมือนกัน”

“โนห์รา เราขอร้อง พ่อแม่เราก็ขอร้อง อยากให้จัดพิธีหมั้นอีกครั้ง”

“ไม่มีประโยชน์หรอกสมภพ เราไม่ได้รักเธอ เธอไม่ได้รักเรา เราสองคนรักกันในฐานะเพื่อนสนิทเท่านั้น”

โนห์ราต่อว่าเพื่อนชายหลายเรื่อง กระทั่งสมภพพูดโพล่งว่าที่เธอเปลี่ยนใจไม่รักตนเพราะครรชิตรวยและขายตัวให้กับเขาแล้วถึงมาหลอกลวงตนอีกใช่ไหม เพื่อนสาวสุดจะทนไหวตบหน้าสมภพฉาดใหญ่ออกปากไล่เขาไปให้พ้นหน้า สมภพเองก็มีอารมณ์ฉุนเฉียวโกรธกระชากแขนโนห์ราอย่างแรง

โชคดีที่ไวพจน์มาเห็นเหตุการณ์จึงเข้ามาห้ามและกันตัวหญิงสาวออกไปทันที เขาบอกเธอว่าขณะนี้ครรชิตรู้สึกตัวแล้ว เรียกหาแต่โนห์ราคนเดียว ขอให้รีบไปหาด่วน โนห์รามีสีหน้าดีใจ ตรงกันข้ามกับสมภพที่มองตามเจ็บใจอาฆาตแค้น

ที่ห้องรับแขกบ้านอรรถกรคดี ท่านขุนกับปรุงจันทร์ต่างนั่งกันคนละมุมคิดถึงแต่เรื่องของตัวเอง สองคนมองหน้าไม่พอใจกันและกัน ท่านขุนคิดวนเวียนหาวิธีจัดการทองโดยไม่ให้เรื่องสาวมาถึงต้นตอ ส่วนปรุงจันทร์ก็หวั่นใจกลัวท่านขุนเอาตัวรอดละทิ้งเธอให้ติดคุก แข่งแขไม่สนใจอะไรเอาแต่พูดถึงแต่ครรชิตจนปรุงจันทร์ต้องตวาดใส่

“ฉันจะบ้าตาย ไม่สนใจเรื่องครรชิตหรอก นังทองมันถูกจับได้แล้ว ทีนี้แหละ กำลังจะเรียงหน้ากันเข้าตะรางยังจะห่วงเรื่องผู้ชายที่ไม่แยแสตัวเองอยู่ได้”

แข่งแขหน้าเสียมองหน้าปรุงจันทร์อย่างน้อยใจเพราะไม่เคยถูกดุมาก่อน เพียงครู่เดียวเธอก็ร้องไห้ตัดพ้อว่า

“เรื่องที่เกิดขึ้นคุณแม่เป็นคนก่อขึ้นเองแท้ๆแล้วจะมาตอกย้ำแขทำไมเรื่องข่มขืน มันทำให้หนูรู้สึกถูกตอกย้ำ ที่แท้คุณแม่ก็ไม่ได้รักแขอย่างปากพูดสักหน่อย ถ้ารักแขจริง ทำไมไม่ขุดคุ้ยหาตัวคนทำร้ายคุณแม่วันดีให้ได้ หรือว่าคุณแม่พอใจที่แม่วันดีถูกวางยาพิษแล้วคุณแม่ก็จะได้ครอบครองคุณพ่อคนเดียว!”

ปรุงจันทร์ฟังแล้วเกิดโทสะตบหน้าแข่งแขฉาดใหญ่ ลูกสาวตกตะลึงคิดไม่ถึงว่าจะโดนเช่นนี้ ส่วนท่านขุนเองก็ตกใจ มือไวเท่าความคิดตบหน้าปรุงจันทร์กลับสำทับเสียงกร้าวว่า

“จำไว้นะปรุง ถึงลูกแขจะเรียกเธอว่าแม่ และมีศักดิ์เป็นน้าของแก แต่เธอไม่มีสิทธิ์มาตบหน้าลูกพี่ อย่าทำอีกเด็ดขาด”

ท่านขุนทิ้งสายตาน่ากลัวใส่ปรุงจันทร์แล้วโอบ ลูกสาวเดินออกไป สายตานั้นทำให้ปรุงจันทร์รู้สึกครั่นคร้ามระย่อ

ooooooo

ตกค่ำวันเดียวกัน โนห์รามารอเยี่ยมครรชิตที่โรงพยาบาล ไม่นานนักเขารู้สึกตัวตื่นขึ้น เมื่อมองเห็นหญิงคนรักอยู่ตรงหน้าก็กะพริบตาซ้ำๆมองให้แน่ใจ ข้างไวพจน์ถอยห่างและหลบออกไปนอกห้อง ครรชิตสบตาโนห์รา

“โนห์รา...จริงหรือนี่ คุณมาเยี่ยมผมหรือ แล้วคู่หมั้นของคุณล่ะ...ผมเสียใจที่ไปไม่ทันงานหมั้นของคุณ”

“ฉันต้องมาเฝ้าคุณค่ะ แต่ไม่ต้องเสียใจ ดูนี่สิคะ... เพราะฉันยังไม่ได้หมั้นกับใครและจะไม่มีพิธีนั่นอีกแล้วค่ะ”

ครรชิตยิ้มดีใจ สองคนจับมือแล้วสบตากันอย่างเข้าใจในก้นบึ้งของหัวใจ โนห์ราสารภาพกับชายหนุ่มว่าตนตกใจมากที่เขาถูกรถชน ครรชิตแย้งว่าคงไม่เท่ากับตนที่ตกใจเรื่องหมั้นมากกว่า หวังว่าต่อไปนี้จะไม่มีการเข้าใจผิดอีกแล้ว ถ้าตนหายเจ็บ ตนจะขอหมั้นกับเธออย่างเป็นทางการ โนห์รายิ้มเขินไม่โต้แย้งอะไร ครรชิตทึกทักเข้าใจเองว่านั่นคือการยอมรับ

รุ่งเช้าวันถัดมา ยายทองด่าทอตบตีก่องแก้วโทษฐานทรยศหักหลัง แต่หลานสาวไม่ตอบโต้กลับปัดป้อง จนตำรวจได้ยินเสียงร้องไห้เอะอะโวยวายจึงรุดมาห้ามโดยคาดโทษยายทองไม่ให้กระทำเช่นนั้นอีก ทองหยุดชะงักเพราะเหนื่อยหอบกับการทุบตีหลานสาว พอดีกับท่านขุนมาหาเพื่อเยี่ยมและคุยธุระ เขามองหน้าทองปรามๆ ต่างกับทองที่ตกใจถอยหนีไปจนสุดห้องขัง ปากคอสั่นขอร้องอย่าทำอะไรตน ท่านขุนใช้ไม้นวมเข้าพูดว่าอย่ากลัวตน เห็นเช่นนี้แล้วตนเวทนามากกว่า

“ฉันไม่โกรธแค้นแล้ว ที่มานี่ก็เพื่อจะช่วยแก ขอเพียงให้แกยืนยันกับตำรวจว่าไม่รู้ไม่เห็นอะไรทั้งนั้น ทำได้ไหม”

ทองพยักหน้าบอกว่าทำได้แน่นอน ท่านขุนจึงแสร้งบอกว่าพรุ่งนี้จะยื่นประกันตัวทองออกไปสู้คดีแล้วจะว่าความให้ด้วยความเมตตาในฐานะที่เคยเป็นข้าเก่าเต่าเลี้ยง ทองพนมมือไหว้ท่วมหัวดีใจซาบซึ้ง แต่แล้วท่านขุนมีคำถามว่า

“ฉันสงสารและช่วยแกแล้ว แต่ต้องบอกความจริงเรื่องวางยาพิษคุณวันดี แกทำใช่ไหม และใครเป็นคนบงการให้แกทำ เป็นความจริงที่ฉันต้องการรู้ ถ้าแกไม่บอก...โทษประหารรออยู่นะ จะโง่ปกป้องคนบงการแล้วยอมตายแทนเขาก็ตามใจ”

ท่านขุนมองหน้าทองรู้เท่าทัน ก่อนจะกระซิบเบาๆ บอกว่าปรุงจันทร์สั่งให้ทำใช่ไหม ทองสะดุ้งต่อรองว่าจะบอกหลังจากได้ประกันตัวแล้วในวันพรุ่งนี้ ขุนอรรถกรคดีทำหน้าเหี้ยมสวนว่าไม่มีเวลาแล้ว จะตอบหรือไม่ตอบให้รีบตัดสินใจ พูดเสร็จแล้วก็ทำท่าจะเดินจากไป ทองร้องไห้ยกมือไหว้สารภาพว่า

“ทองจำใจทำ คุณปรุงจันทร์บังคับให้ทองทำเจ้าค่ะ”

เพียงเท่านั้น ท่านขุนแค้นแทบจะกระโดดเข้าไปฉีกอกยายทอง แต่ต้องสะกดใจไว้ พูดเป็นปริศนาว่า

“ดีมากยายทอง แกเคยได้ยินคำพูดนี้บ้างไหม ไม้คดใช้ทำขอ เหล็กงอใช้ทำเคียว แต่คนคดเคี้ยวใช้ทำอะไรไม่ได้เลย แกว่าไหมว่าคนแบบนี้มันช่างไร้ค่า เกิดมารกโลกซะจริงๆ”

แล้วท่านขุนก็เดินออกไป ในใจนึกอาฆาตไปถึงปรุงจันทร์ว่าเลวชาติถึงขนาดฆ่าพี่สาวของตัวเองได้ลงคอ!

ooooooo

  • หน้าที่ 1
  • 1

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

"ออย" เลิฟซีนรวบตึง "ป๊อก-กิ๊ฟ" นัวเนียสองสาวสุดเร่าร้อน

"ออย" เลิฟซีนรวบตึง "ป๊อก-กิ๊ฟ" นัวเนียสองสาวสุดเร่าร้อน
21 พ.ย. 2562
07:15 น.