ข่าว
100 year

นิยายไทยรัฐ

โนห์รา

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

ด้วยสายใยแห่งความสัมพันธ์ระหว่างพ่อลูก ทำให้ทิวรู้สึกคิดถึงโนห์ราลูกสาวอย่างหนัก แต่จนใจที่ไม่มีเงินเป็นค่าเดินทางไปหาเหมือนดั่งก่อน ตั้งแต่เขาไม่ยอมเล่นโนห์ราสมัยใหม่ส่งผลให้การจ้างงานลดน้อยลงตามลำดับ จวงถามว่า

“ทิวเอ๊ย...มีคนให้มาถามเรื่องประชันโนห์ราสมัยใหม่ เขาอยากจ้างเอ็งไปทำงาน อยากไปทำไหมล่ะ”

“บอกยายแล้วไงว่าไม่ตกลงเพราะฉันสัญญากับพ่อและครูที่จะคงศิลปะแบบเดิมไว้ และฉันอยากไปกรุงเทพฯเพื่อดูลูกอีกสักครั้ง เมื่อคืนฉันฝันเห็นโนห์รา ก่อนหน้านั้นก็เคยฝันถึงพิม สองคนนั่นอาจจะตกอยู่ในอันตราย แต่กลุ้มใจที่ไม่มีเงิน”

ทิวหน้าเศร้า ส่วนสมพรกับยายจวงได้แต่ปลอบใจ เวลาเดียวกันนั้นที่โรงพยาบาลในกรุงเทพฯ โนห์รารู้สึกกลัวไม่มั่นใจว่าหน้าตัวเองจะหายดีเหมือนดั่งเดิมหรือไม่ พอดีพอร้ายอาจจะตาบอดอีกด้วย พิมพากับครรชิตต้องกุมมือให้กำลังใจอยู่กันคนละข้าง ชื่นเองก็พูดปลอบใจว่า

“หมอมาแล้วจ้ะ ทำใจให้สงบนะ...โนห์รา”

ทุกคนถอยออกมาเพื่อให้หมอและพยาบาลได้ทำหน้าที่อย่างคล่องตัว โนห์รานั่งนิ่งในขณะที่พยาบาลค่อยๆใช้กรรไกรตัดปลาสเตอร์แล้วดึงผ้าที่พันออก

ทั้งชื่น พิมพา และครรชิตต่างใจจดใจจ่อมองไม่วางตา พวกครูบุนนาคเข้ามาในห้องเงียบๆ พิมพาหันมาไหว้พวกเขาพร้อมกับบอกลูกสาวว่ามีครูกับเพื่อนๆมาให้กำลังใจ โนห์ราใจชื้นขึ้น

ที่โถงด้านล่างของโรงพยาบาล ท่านขุนและปรุงจันทร์พร้อมด้วยแข่งแขมาถึงแล้วและกำลังเดินมุ่งหน้าไปยังห้องพักฟื้นของโนห์รา ท่านขุนทำหน้าสงบนิ่งเหลือบมองปรุงจันทร์กับแข่งแขที่มีท่าทางระรื่นสาแก่ใจ เขาปรามคนทั้งคู่เสียงเข้ม

“ซุบซิบอะไรกัน กำลังวาดภาพหน้าโนห์ราตอนแกะผ้าออกมาหรือไง หน้าตาไม่สำคัญเท่ากับชีวิตที่ยังมีอยู่หรอกนะ เข้าไปดูแล้วไม่ต้องไปวิพากษ์วิจารณ์กันเรื่องหน้าตาของเขานะ มันจะเสียมารยาท”

ตรงหน้าห้องพักฟื้นมีคนอออยู่เต็ม พยาบาลออกมาห้ามไม่ให้เข้าไปในห้อง เสียงคนทุ่มเถียงกันอย่างไม่ลดละ ครู่เดียวครรชิตออกมาช่วยห้ามอีกคนและแจ้งว่าในห้องมีคนเยอะมากพอแล้ว และคุณหมอไม่อยากให้ใครรบกวนคนไข้ในเวลานี้ แต่ดูเหมือนไม่มีใครรับฟังจนท่านขุนต้องออกปากห้ามแล้วให้ทุกคนรอข้างนอก ทั้งหมดรู้สึกหงุดหงิด ส่วนท่านขุนทำท่าสงบนิ่ง ขณะนั้นโนห์ราได้ยินเสียงจึงถามว่านั่นใครมาเอะอะอยู่ตรงหน้าห้อง ครรชิตบอกว่า

“พวกบ้านอรรถกรคดีกับเกษกนก ผมไม่อยากให้เขาเข้ามารบกวนคุณ”

“ให้พวกเขาเข้ามาเถิด มาได้ทุกคนค่ะ ฉันต้องการยอมรับความจริงให้ทุกคนเห็นค่ะ”

ครรชิตบีบมือหญิงสาวให้กำลังใจก่อนจะออกไปเชิญทุกคนให้เข้ามาในห้อง พยาบาลทำการแกะผ้าพันหน้าโนห์ราชั้นที่สองออก เธอนั่งนิ่งกำมือใจสั่น ปากก็พร่ำปลอบใจแม่ไม่ให้เสียใจ พิมพาน้ำตาไหลสงสารลูกเป็นล้นพ้น ครรชิตพูดว่า

“พยายามคิดในสิ่งที่ดีไว้ก่อนโนห์รา ปาฏิหาริย์มีจริงเสมอ”

ทุกคนต่างจ้องมองที่หน้าของโนห์ราตาไม่กะพริบ เสียงหมอแจ้งให้ทราบว่าขณะนี้แกะผ้ามาจนถึงชั้นสุดท้ายแล้ว ครรชิตหันไปหยิบช่อดอกไม้เพื่อเตรียมรับขวัญสาวคนรัก เมื่อปลดผ้าพันแผลทุกชั้นออกหมด ทุกคนก็ตกตะลึงเพริด! เสียงดังเซ็งแซ่พูดกำกวมชวนให้โนห์ราใจเสียเข้าใจว่าหน้าตัวเองเสียอัปลักษณ์สุดประมาณ เธอเฝ้าถามแม่ว่า

“ทุกคนตกใจหน้าหนูหมดแล้วใช่ไหมจ๊ะแม่ แถมตาของหนูอาจจะบอดอีก...”

พิมพาผวาเข้าไปกอดลูกสาวทั้งน้ำตา ครรชิตยืนมองพึมพำว่าตนดีใจที่โนห์ราหายเจ็บปวดเสียที ส่วนเกษกนกผลุนผลันออกไปหาที่โทรศัพท์ในโรงพยาบาล สมภพรับสายด้วยความตื่นเต้นถามถึงหน้าโนห์ราว่าเป็นอย่างไรบ้าง

“โอ๊ย! เห็นแล้วพูดไม่ออกจริงๆ คือมันประหลาดที่สุดตั้งแต่เคยเห็นคนโดนน้ำกรดสาดหน้ามา แต่เธอห้ามมาเด็ดขาด ขืนมาเราโกรธจริงๆด้วย”

สมภพรับปากและวางสายด้วยความงุนงงยังไม่ได้ความกระจ่างเกี่ยวกับหน้าของเพื่อนสาว พ่อแม่เข้ามาถามเป็นห่วงเมื่อเห็นกิริยาท่าทางของเขา สมภพบอกว่า

“เกษกนกโทร.มาบอกว่าหมอเปิดหน้าโนห์ราออกมาแล้วครับ ผมชอบโนห์รามากถึงขนาดจะให้พ่อแม่ไปขอหมั้นเธอ แต่ผมจะเอาหน้าไว้ที่ไหนถ้ามีใครคอยจ้องหน้าเธอแล้วซุบซิบหรือตกใจกลัว”

“คนเราคบกันที่ใจใช่รูปกายภายนอกนะลูกเพราะลูกไม่ได้รักโนห์ราจริงแต่รักความสวยของเธอ ถ้าลูกไปเจอใครอื่นสวยเหมือนโนห์ราอีก ลูกก็คงทิ้งเกษกนก เรามันใจคอรวนเร แต่เอาเถิด ชีวิตเราคงต้องเลือกเอง... พ่อแม่ไม่ยุ่ง”

สองคนเดินออกไปทำขนมทิ้งให้สมภพนั่งคิดวนเวียนถึงแต่หน้าตาอันอัปลักษณ์ของโนห์รา เขาทำใจไม่ได้จริงๆ

ooooooo

เวลานั้นที่โรงพยาบาล ทุกคนยังคงจ้องหน้าโนห์ราฉงนสนเท่ห์แต่ไม่มีใครบอกความจริงเสียที จนเธอต้องถามย้ำว่าทุกคนตกใจในหน้าอันเสียโฉมของตนใช่ไหม เสียงครรชิตดังขึ้นอย่างตัดสินใจได้

“คุณโนห์ราเธออยากเห็นหน้าตัวเองจะแย่แล้วครับ...คุณหมอ เปิดตาเธอเถอะ ขอกระจกส่องหน้าด้วยนะครับ”

หมอเดินมาเปิดผ้าที่ปิดดวงตาของคนไข้เป็นอย่างสุดท้าย เสียงพิมพากับครรชิตพูดเบาๆพร้อมกันขอให้โนห์รามองเห็น ชื่นถึงกับพนมมือท่วมหัวขอให้มีปาฏิหาริย์ เมื่อหมอส่งกระจกให้คนไข้ถือไว้ เสียงหมอสั่งหญิงสาวว่า

“ยกกระจกขึ้นแล้วค่อยๆลืมตาขึ้นนะครับเพราะปิดตามาเกือบเดือน แสงสว่างอาจทำให้คุณตาพร่าชั่วขณะ”

โนห์ราทำตามคุณหมอสั่งอย่างช้าๆ พลันแข่งแขเกิดทนไม่ได้เพราะเห็นแล้วว่าหน้าของคู่ปรับหัวใจไม่มีริ้วรอยใดๆจากการถูกสาดน้ำกรด เธอพูดเสียดสีจนครรชิตต้องขอร้องให้กลับไป ท่านขุนอับอายความประพฤติต่ำทรามนั้นจึงดึงมือทั้งปรุงจันทร์และแข่งแขออกไป ท่านขุนเย้ยสองแม่ลูกว่า

“ฉีกหน้าตัวเองกันจนยับเยิน สมน้ำหน้าตัวเองกันพอหรือยัง โนห์ราหน้ายังสวยเหมือนเดิม เสียใจด้วยนะที่ผิดหวังกันระนาวรวมทั้งแม่พวกเพื่อนสนิทนางรำใจแคบนั้นด้วย”

“ตามันอาจจะบอดก็ได้ ทำไมไม่ยอมให้เรารอดูมันต่อไปคะคุณพี่”

ท่านขุนยิ้มเยาะว่าไม่ต้องสนใจเรื่องนั้น แต่ให้ไปเสียดายเงินที่จ้างคนมาทำร้ายแล้วไม่สำเร็จดีกว่า สองคน มองหน้ากันอึกอัก แข่งแขหัวเสียไม่คิดว่าเรื่องราวจะกลับตาลปัตรเช่นนี้ ฝ่ายปรุงจันทร์ได้แต่คำรามว่าพี่แสวงต้องรับผิดชอบ!

หลังจากพวกท่านขุนออกไปแล้ว ครรชิตบอกให้โนห์ราทำตามอย่างที่หมอสั่งได้แล้ว เธอค่อยๆลืมตาขึ้นโดยภาพที่เห็นระยะแรกพร่ามัวไปหมดแล้วค่อยๆชัดเจนขึ้น ลูกสาวโผเข้ากอดพิมพาด้วยความดีใจสุดขีด

“ตาหนูไม่ได้บอด หนูเห็นทุกคน...เห็นทุกอย่าง สวัสดีค่ะครู...ขอบพระคุณมากค่ะ เพื่อนๆทุกคน เราขอบใจมากนะ”

ทันใดนั้นเกษกนกพรวดพราดเข้ามาในห้องถามเสียงดังไม่เกรงใจว่าตาโนห์ราบอดหรือไม่ ต้อยติ่งกับอัปสรส่ายหน้าแทนคำตอบ ครูบุนนาคเอ็ดเสียงเขียวให้ทั้งสามคนออกไปเพราะไม่มีมารยาท ก่อนจะหันมาบอกให้ลูกศิษย์คนโปรดให้ไปหาที่โรงเรียนนาฏศิลป์ในวันรุ่งขึ้น เวลานั้นโนห์ราที่ยังไม่เห็นหน้าตัวเองจึงฟังสิ่งที่ครูบอกอย่างงงงวย ครรชิตจับมือหญิงสาวลูบหน้าเธอ โนห์ราลูบไปทั่วๆอย่างแปลกใจและยกกระจกขึ้นส่องหน้าก็พบว่าไม่มีบาดแผลจากน้ำกรดแม้แต่นิดเดียว

“หน้าหนู...อะไรกันนี่ แม่จ๋า นี่หน้าหนู นี่หนูไม่ได้ฝันไปใช่ไหมจ๊ะ”

โนห์รายิ้มดีใจน้ำตาพร่างพรู กอดแม่อีกครั้ง ครรชิตยิ้มมีความสุขพร่ำขอบคุณหมอเสียงดังไม่ขาดสาย

“มันเป็นหน้าที่และโชคดีฝนตก น้ำกรดจึงเจือจางหายไป แผลอักเสบไม่น้อย เคราะห์ดีที่ได้ยามีประสิทธิภาพด้วย”

พิมพากับโนห์รามองหน้าครรชิตซึ้งในน้ำใจเพราะถ้าเขาไม่ช่วยเป็นธุระทั้งค่าหมอและค่ารักษาพยาบาลพวกเธอคงลำบาก หมออนุญาตให้โนห์รากลับไปใช้ชีวิตได้ตามปกติ ระหว่างที่มีความสุข พันธุมวดีกับเยาวมาลย์ก็โผล่เข้ามาเยี่ยม พอรู้ว่าโนห์ราหายเจ็บและไม่มีบาดแผลหลงเหลือ ทั้งคู่ก็ชื่นชมในความสวยจนหญิงสาวเขินและสบตายิ้มหวานให้ครรชิต

ที่ห้องโถงของโรงพยาบาล พวกเกษกนกหน้าตางอง้ำหลังจากโดนครูขนาบไล่ให้กลับบ้าน เมื่อเดินลงมาจากชั้นบนก็พบกับพวกท่านขุนกำลังรอรถกลับเช่นกัน เกษกนกบอกแข่งแขว่าตาของโนห์ราไม่บอดเพราะฝนดันตกเลยทำให้น้ำกรดไม่ออกฤทธิ์รุนแรง ต้อยติ่งเห็นด้วยและผิดหวังที่ไม่มีใครได้รับบทนางเอกจันทรกินรีแทนโนห์รา พลันท่านขุนเกิดโทสะต่อว่าพวกเกษกนกว่าเป็นคนใจแคบพร้อมกับสั่งห้ามไม่ให้ไปเหยียบบ้านอรรถกรคดีอีก ทั้งหมดถอยกรูดหน้าจ๋อย

“ลูกแข! หยุดบอกคนอื่นๆสักทีว่าโนห์ราไม่ใช่ลูกของพ่อ งั้น...หาทางกลับเองก็แล้วกัน พ่อจะไปยินดีกับพวกเขา”

ทั้งปรุงจันทร์และแข่งแขมองตามท่านขุนด้วยความแค้นเป็นทวีคูณ ขณะนั้นพวกโนห์รากำลังเตรียมตัวจะกลับ ก็เห็นท่านขุนเดินสวนเข้ามาในห้องอีกครั้ง

“โชคดีจริงๆที่คนสาดน้ำกรดกระทำการตอนฝนตก ผมต้องขอบคุณหมอมาก พ่อดีใจด้วยคน คุณครรชิต...ได้ติดตามไปทางตำรวจในเรื่องนี้ไหมครับ จับตัวคนร้ายได้หรือยัง”

ครรชิตบอกว่าไม่มีใครแจ้งความจึงไม่มีความคืบหน้าในเรื่องดังกล่าว ทั้งหมดรู้สึกประหลาดใจในท่าทีที่เปลี่ยนไปของท่านขุนได้แต่มองสบตากัน ท่านขุนเองเหมือนจะรู้ตัวรีบกลบเกลื่อนชวนพิมพากลับบ้านด้วยกัน และขอร้องให้ครรชิตพาโนห์ราไปส่งให้ด้วย ยิ่งกว่านั้น เขายังส่งเงินให้ชื่นไปหาซื้ออาหารเพื่อทำกินกันเย็นวันนี้ ชื่นรับเงินมางงๆ

ooooooo

พิมพารู้สึกอึดอัดใจกับท่าทีของสามีมาก พยายามดึงมือให้หลุดจากการเกาะกุม ท่านขุนยิ้มขำและบอกว่า

“ขอโทษด้วยนะที่ลูกแขพูดจาน่าเกลียดเพราะเสียดายอดีตคู่หมั้นน่ะ แต่ฉันไม่ขัดข้องถ้าโนห์ราจะตกล่องปล่องชิ้นกับคุณครรชิตแทน ว่าแต่...พวกเธอไม่ได้แจ้งความจริงๆหรือ ไม่อยากหาตัวคนร้ายหรือ”

“ไม่หรอก หาไปก็เท่านั้น ตอนนี้โนห์ราก็ไม่ได้เสียโฉมนี่คะ ไม่อาฆาตแค้นใครไว้สบายใจกว่าค่ะ”

ท่านขุนยิ้มอ่อนโยนจริงใจใส่พิมพาเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่เป็นสามีภรรยากันมา ตรงกันข้ามกับพิมพาที่คิดในใจว่าสามีคงกลัวตนจะแจ้งความหาตัวคนบงการเพราะเขารู้ดีว่าเป็นใครกัน ด้านโนห์รากับครรชิตกำลังยืนช่วยกันนับกระเช้าดอกไม้อยู่ในห้องอย่างมีความสุข ทั้งคู่อยากให้เวลาแบบนี้คงอยู่ตลอดไป

ที่สถานีตำรวจ ก่องแก้วกำลังลำบากใจที่จะชี้ตัวคนร้ายเพราะเธอไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับตัวเองอีกหรือไม่ ตำรวจคาดคั้นอย่างหนักจนก่องแก้วต้องยอมรับในที่สุดว่าเห็นสองคนนั่นวิ่งออกมาจากบ้านท่านขุนในคืนที่เธอขโมยเงินของโนห์รา ตำรวจยิ้มพอใจเพราะได้พยานและหลักฐานเพิ่มในคดีนี้แล้ว

ปรุงจันทร์และแข่งแขกลับมาถึงบ้านด้วยความหัวเสียและแค้นใจไม่หาย ปรุงจันทร์ถึงกับโทร.ไปต่อว่าพี่ชายที่ส่งลูกน้องโง่ๆมาจัดการเรื่องแบบนี้ เธอสั่งให้

พี่ชายแก้ตัวใหม่และครั้งนี้ต้องฆ่าให้ตายทั้งแม่และลูก! จู่ๆแข่งแขก็กรีดร้องเมื่อเห็นภาพท่านขุนประคองพิมพาลงจากรถ เธอเรียกน้าสาวให้มาดู สองคนเจ็บใจถลาวิ่งลงมาดึงแขนท่านขุนไว้คนละข้าง จ้องมองไม่พอใจ ด้านพิมพาไม่มองหน้าไม่ต่อปากคำแล้วเดินหนี สองแม่ลูกทำท่าจะผวาไปคว้าตัวพิมพา แต่ท่านขุนตวาดใส่

“หยุดนะ ฉันไม่ได้เอาเขามาส่งด้วยเจตนาบ้าๆอะไรที่คิดกันนั่น ฉันมีเจตนาช่วยพูดให้เขาเลิกแจ้งความติดตามหาคนบงการทำร้ายโนห์ราแค่นั้น เพราะฉันรู้ดีว่ามันอยู่ในบ้านหลังนี้เอง พอใจหรือยัง”

สองคนชะงักและตัดพ้อว่าแม้แต่ครรชิตก็เปลี่ยนไปหลงพวกมันจนยอมเสียเงินมากมาย ท่านขุนส่ายหัวแล้วเหน็บว่า

“ถ้าแค้นแล้วเล่นงานกันแบบโง่ๆจนอาจเสี่ยงคุกเสี่ยงตะรางเช่นนี้ พี่ไม่เห็นด้วยเพราะไม่อยากติดคุกในตอนแก่”

ปรุงจันทร์หรี่ตามองพูดว่าเขาคงคำนวณตัวเลขขายโนห์ราให้ครรชิตมากกว่าที่ขายแข่งแขใช่ไหม ท่านขุนแสร้งดุแล้วอธิบายว่าสถานการณ์ของสองคนนั้นต่างกัน คราวนี้ครรชิตดูท่าพอใจโนห์รามาก การเรียกค่าสินสอดแพงๆคงไม่ใช่เรื่องลำบากใจ เขาเตือนสติปรุงจันทร์ว่าวิธีนี้ไม่เสี่ยงคุกเหมือนวิธีของเธอ ดังนั้นให้เลิกคิดอิจฉาริษยาเพราะมันนำมาแต่เรื่องร้ายๆมากกว่าเรื่องดี พูดจบแล้วท่านขุนก็เดินยิ้มกริ่มออกไปที่หน้าบ้าน ในขณะที่สองแม่ลูกโผเข้ากอดกันไม่พอใจเขาอย่างมาก

แต่แล้วท่านขุนก็ต้องตกใจเมื่อพบกับพวกตำรวจตรงระเบียงบ้าน เขาปรับท่าทีให้สงบนิ่งก่อนจะถามว่าเกิดอะไรขึ้น ตำรวจแจ้งว่าต้องการพบกับปรุงจันทร์และแข่งแขเพื่อสอบถามเรื่องบางอย่าง ท่านขุนอึกอักจะปฏิเสธว่าไม่อยู่แต่ก็ทำไม่ได้ จึงสั่งสาวใช้ให้ตามคนทั้งคู่ออกมา ระหว่างที่รอตำรวจรายงานว่า

“เราจับสองคนร้ายที่ท่านขุนไล่ยิงคืนก่อนโน้นได้ตอนที่มันจะลงมือข่มขืนพอดี นางก่องยืนยันว่าสองคนนั่นวิ่งหนีออกมาจากบ้านหลังนี้เมื่อหลายอาทิตย์ก่อน แล้วท่านขุนกับคุณนายก็วิ่งไล่ตามจับมันด้วย พวกเราจึงแปลกใจว่าถ้ามันเป็นความจริง ทำไมจึงไม่มีการแจ้งความ และถ้ามันมาที่นี่จริง มันมาทำอะไร พวกเราต้องการให้ทุกคนที่เห็นไปชี้ตัวมันครับ”

เวลานั้น ปรุงจันทร์และแข่งแขเดินออกมาพอดี ท่านขุนรีบปลอบลูกสาวว่าไม่มีอะไรมาก แค่ตำรวจต้องการให้ไปชี้ตัวคนร้ายข่มขืน พอแข่งแขได้ยินคำว่าข่มขืนก็เกิดอาการตัวสั่นนึกถึงวันที่เกิดเรื่อง ก่อนจะร้องกรี๊ดอย่างขวัญเสีย ตำรวจตกใจระคนแปลกใจ ท่านขุนรีบต่อว่าตำรวจที่ทำให้ลูกเขาตกใจพร้อมกับปฏิเสธว่าก่องแก้วอาจจะจำคนผิด เพราะเท่าที่ดูก็แค่โจรธรรมดาและไม่มีอะไรในบ้านหายจึงไม่ได้แจ้งความ ปรุงจันทร์พูดย้ำว่ามืดขนาดนั้นและเห็นแวบเดียวใครจะจำได้

ท่านขุนพยักหน้าเห็นด้วย ตำรวจยังคงยืนยันให้ไปชี้ตัว ท่านขุนตัดบทเมื่อเห็นท่าทางของแข่งแขกำลังจะขาดสติ

“ผมจะไปกับภรรยา ส่วนลูกสาวไม่ต้องไป”

ณ สถานีตำรวจ ก่องแก้วตื่นเต้นดีใจเมื่อเห็นท่านขุนกับปรุงจันทร์ เธอรีบตะโกนให้ช่วย แต่สองคนกลับปฏิเสธการช่วยเหลือ จนกระทั่งอดีตสาวใช้ต้องงัดไม้ตายออกมาใช้

“ไม่ช่วยก็ไม่เป็นไรค่ะ ถึงเวลาที่ก่องต้องเอาความจริงเข้าสู้ ใครจะบรรลัยยังไงคงไม่เกี่ยวกับก่องแล้วค่ะ”

ปรุงจันทร์สะอึกรู้สึกเสียวสันหลังวาบ ท่านขุนเดินเข้าไปหากระซิบเสียงดุให้ก่องแก้วอย่าพูดมากระวังจะเป็นภัยแก่ตัวเอง แต่ถ้าสงบเสงี่ยม ตนจะหาทางช่วยเหลือให้พ้นคุก ก่องแก้วไม่โต้ตอบเอาแต่หลบตาท่านขุนจนกระทั่งเขาเดินจากไป

ท่านขุนมาถึงห้องขังคนร้ายสองคนแล้ว ตำรวจสอบถามว่าเป็นคนร้ายที่แอบเข้าบ้านเมื่อคืนก่อนหรือไม่ ปรุงจันทร์เกือบจะหลุดคำด่าออกไป ถ้าท่านขุนไม่กระซิบห้ามเสียงเข้ม ทั้งคู่จ้องหน้าคนร้ายเพียงชั่วครู่ ก่อนท่านขุนจะยืนยันว่าสองคนนี้ไม่ใช่คนร้าย ที่ให้การเช่นนี้เพราะไม่อยากให้ใครรู้เรื่องแข่งแข คนร้ายได้ทีสำทับว่าพวกตนถูกใส่ร้าย ตำรวจสวนกลับว่า

“ถึงท่านขุนว่าพวกนายไม่เกี่ยว แต่คดีที่พวกนายพยายามข่มขืนผู้หญิงคนอื่น นั่นก็มัดตัวนายสองคนอยู่แล้ว”

สองคนร้ายคอตกหมดหนทางหลุดพ้นคดี แต่ตำรวจมองท่านขุนกับปรุงจันทร์อย่างแปลกใจ

ooooooo

วันเดียวกันนั้นที่เรือนหลังเล็ก พิมพากับชื่นนั่งมองดูครรชิตกินข้าวอย่างเอร็ดอร่อย ทั้งๆที่เป็นอาหารธรรมดา ส่วนโนห์ราเองก็ปลื้มใจที่ผู้มีพระคุณดูมีความสุขกับอาหารมื้อนั้น ตรงกันข้ามกับแข่งแขที่มองภาพนั้นด้วยความคับแค้นใจ

ปรุงจันทร์โอบกอดแข่งแขที่ร้องไห้และสัญญาว่าโนห์ราจะไม่มีโอกาสเช่นนี้อีก ขอให้อดใจไว้เนื่องจากเวลานี้ตนต้องไปจัดการปิดปากก่องแก้วก่อนที่คนอื่นๆจะรู้เรื่องทั้งหมด แต่แข่งแขอ้อนน้าสาวขอไปทำลายวงข้าวอันชื่นมื่นนั้นเสียก่อน ปรุงจันทร์ไม่ขัดใจกลับผสมโรงจัดการด้วย ทั้งคู่ช่วยกันกระชากเสื่อจนอาหารกระเด็นกระดอนเกลื่อนทั่วบ้าน

“มีความสุขกันเหลือเกิน หยอกเอินสนุกสนานอย่ากินมันเลย มีความสุขมากหรือไงที่ตาไม่บอด หน้าไม่เสียโฉม”

ครรชิตมองการกระทำนั้นอย่างโมโหจัด ต่อว่าสองคนทำเกินไปแล้ว ส่วนชื่นไม่รั้งรอกอบเอาอาหารที่ตกอยู่โปะไปบนหัวคนทั้งคู่ด้วยความสะใจ เวลานั้นท่านขุนได้ยินเสียงคนด่าทอดังมาแว่วๆจึงถามสาวใช้ว่าเกิดอะไรขึ้น พอรู้ว่าปรุงจันทร์กับแข่งแขกำลังอาละวาดอยู่ที่เรือนเล็ก เขาส่ายหน้าด้วยความระอาใจมาก

สองแม่ลูกตัวร้ายยับเยินไปหมดทั้งหัวหูหน้าตา พวกพิมพาได้แต่ยืนมองเงียบๆพูดไม่ออก แต่สองคนยังเต้นแร้งเต้นกาไม่หยุด ท่านขุนเข้ามาตามพอเห็นสภาพก็ได้แต่นึกสมเพช โนห์รากระซิบโทษครรชิตว่าเขาคือตัวปัญหาให้รีบกลับไป เขามองหน้าหญิงสาวยิ้มๆก่อนจะเอ่ยปากลากลับ แข่งแขวิ่งถลาเข้ามาขวางเพื่อขอปรับความเข้าใจ ท่านขุนเอ็ดไม่ไว้หน้าและสั่งให้แข่งแขกับปรุงจันทร์กลับตึกใหญ่ทันที โนห์ราใช้โอกาสนี้ให้เป็นประโยชน์

“คุณพ่อคะ พรุ่งนี้แม่ว่างแล้ว เชิญคุณพ่อพาแม่ไปอำเภอเพื่อหย่านะคะ แล้วพวกหนูจะได้ไปหาที่อยู่ใหม่กัน”

“ไม่ได้นะ ไม่ได้เด็ดขาด มันผิดธรรมเนียม จดทะเบียนกันแล้วแยกกันอยู่ไม่ได้ รอไปก่อนนะพิมพา ไว้ค่อยคุยทีหลัง”

พิมพารู้สึกหนักใจไม่เห็นหนทางที่จะได้หย่า ส่วนชื่นยุให้อยู่ขัดหูขัดตาพวกตึกใหญ่อีกสักพัก โนห์ราจำใจพยักหน้าเบื่อๆ ด้านท่านขุนพร่ำสอนลูกสาวให้ยอมรับความจริงและตัดใจจากครรชิตเสียเพราะดูจากพฤติกรรมที่ผ่านมาก็แสดงให้เห็นว่าเขาชอบโนห์รา ทั้งปรุงจันทร์และแข่งแขฟังแล้วหงุดหงิดมากยิ่งขึ้น และแล้วเมื่อกลับมาถึงตึกใหญ่ คนทั้งสามยิ่งตกใจเพราะมีตำรวจมารอพบ ท่านขุนมีสีหน้าไม่สบายใจในขณะที่สองแม่ลูกจูงมือรีบเดินหนีไปทางหลังบ้าน ตำรวจแจ้งว่า

“เราต้องการให้คุณพิมพา คุณโนห์ราและแม่ชื่นไปดูหน้าคนร้ายด้วยครับเพราะอยู่ในเหตุการณ์คืนนั้น”

เวลานั้นที่บ้านครรชิต ไวพจน์แจ้งน้องชายว่าขณะนี้ตำรวจสงสัยคนในบ้านอรรถกรคดีมากขึ้น ทั้งๆที่ก่องแก้วยืนยันว่าคนร้ายสองคนที่จับมาได้เป็นชุดเดียวกับที่แอบเข้าบ้านท่านขุนเมื่อหลายอาทิตย์ก่อน แต่พอให้พวกนั้นไปชี้ตัวกลับบอกว่าผิดตัว สองพี่น้องเริ่มสงสัยว่าก่องแก้วน่าจะรู้อะไรมากกว่านั้น แม้แต่ชื่นเองก็ต้องรู้อะไรดีๆแต่กลับเงียบไม่ยอมพูด แถมตำรวจสงสัยแข่งแขจะต้องรู้จักคนร้ายเพราะเธอกรีดร้องอย่างเสียสติตอนที่ได้ยินชื่อพวกมัน

เช้าวันรุ่งขึ้น โนห์ราออกทางประตูหลังบ้านเพื่อหลีกเลี่ยงการปะทะกับแข่งแข แต่เธอกลับเจอครรชิตมารอรับเหมือนรู้ล่วงหน้า เขากล่าวทักทายก่อนจะยื่นการ์ดแต่งงานของพันธุมวดีกับเยาวมาลย์ส่งให้และอยากคุยเรื่องอื่นๆที่เป็นปัญหาในตอนนี้ด้วย ด้านแข่งแขโทร.ตามหาชายหนุ่มตั้งแต่เช้ากลับไม่พบตัว ทำให้เธออารมณ์เสียอย่างหนัก ปรุงจันทร์ได้ยินเสียงเอะอะของลูกสาวจึงออกมาดูและยุให้ไปทำเสน่ห์ก่อนจะไปพบครรชิตอีกครั้ง ฝ่ายท่านขุนแอบย่องลงมาหาพิมพา

“ฉันขอร้องนะพิมพา อย่าบอกตำรวจว่าจำหน้าไอ้หมาบัดซบสองตัวนั่นได้”

“ค่ะ ฉันจะบอกตำรวจว่าจำหน้ามันไม่ได้ แต่เราไปหย่ากันเถิดค่ะ ฉันกับลูกอึดอัดที่จะอยู่นี่ให้ลำบากใจ”

ท่านขุนบ่ายเบี่ยงไม่ยอมหย่าเหมือนเคยและกลับเอ่ยถึงเรื่องความสัมพันธ์ของโนห์รากับครรชิต เขาคาดหวังให้ชายหนุ่มมาสู่ขอในเร็ววันแล้วจะเรียกค่าสินสอดสักห้าล้าน พิมพามองสามีอึ้งคาดไม่ถึงว่าเขาจะกล้าขายลูกสาวเธอ ชื่นที่เพิ่งกลับมาถึงเรือนทันได้ยินก็อึ้งเช่นกัน พิมพายืนยันไม่ขายลูกสาวกินเด็ดขาด แต่ชื่นท้วงว่าถ้าสองคนนั่นเกิดรักกันเองเล่า

ฟากโนห์รากับครรชิต ขณะนี้กำลังปรับความเข้าใจกัน เขาขอโทษเธอในเรื่องไม่ดีต่างๆที่ผ่านมา หญิงสาวบอกว่าตนลืมเหตุการณ์เหล่านั้นไม่ได้แต่ยินดีให้อภัยเขา ครรชิตยิ้มพอใจพร้อมสัญญาจะกลับมารับเธอเย็นนี้อีกครั้ง โนห์รายิ้มเขินไม่ว่าอะไรรีบเดินจ้ำอ้าวเข้าโรงเรียน ชายหนุ่มมองตามมีความสุขล้นและสบายใจที่ได้ขอโทษเสียที

ที่ท่าเรือ สมภพกับเกษกนกทะเลาะกันเกี่ยวกับโนห์รา เพราะตั้งแต่เกิดเรื่องสาดน้ำกรด เขายังไม่รู้ว่าเพื่อนสาวเสียโฉมมากน้อยแค่ไหน เกษกนกเองก็หงุดหงิดกลัวเพื่อนชายจะเปลี่ยนใจ ถ้ารู้ความจริงว่าโนห์ราปลอดภัยไม่มีรอยแผล

“เรากลัวว่าเธอจะถ่อไปดูหน้านังโนห์ราถึงบ้าน รับปากนะว่าจะไม่ไปที่นั่นหรือที่ไหนที่มีมันอยู่”

“เธอต้องการอะไรมากมายนักหนา วันนี้ครูคัดเลือกนางเอกจันทรกินรี ครูต้องเลือกเธออยู่แล้ว ทำไมไม่ดีใจ นี่สายแล้ว ยังไม่รีบไป เดี๋ยวเถอะครูเปลี่ยนใจหรอก”

เกษกนกนิ่งไปและเริ่มสังหรณ์ใจว่าตนเองอาจจะไม่ได้ถูกรับเลือกให้แสดงเป็นตัวเอก เธอเดินหน้าตึงมาถึงห้องซ้อมละครพร้อมสมภพ อัปสรกับต้อยติ่งพยายามจะบอกอะไรสักอย่างแต่เกษกนกหยิ่งผยองคิดว่าไม่มีคู่แข่งจึงไม่ให้ความสนใจกับท่าทีดังกล่าว เสียงเพลงดังลอดออกมา เกษกนกหน้างอไม่พอใจที่ครูไม่รอ เดินเข้าไปในห้องซ้อมด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว

“สวัสดีค่ะครู นี่หมายความว่ายังไงกันคะ ครูเปลี่ยนตัวหนูไม่ให้เป็นจันทรกินรีด้วยเหตุผลใด หนูไม่มีความสามารถเพียงพออย่างงั้นหรือคะ”

“เธอมีความสามารถพอ แต่การแสดงละครหรืองานอื่นๆ คนที่เหมาะสมที่สุดควรได้รับการคัดเลือกถูกต้องไหมจ๊ะ”

แล้วโนห์ราก็ร่ายรำหันกลับมาให้เกษกนกกับสมภพเห็นหน้าอันสวยงามไร้ริ้วรอยบาดแผลใดๆ สองคนตกตะลึงครางชื่อเพื่อนสาวออกมาอย่างคาดไม่ถึง โนห์ราเห็นคนทั้งคู่จ้องมาก็พยายามเมินหน้าหนีและน้อยใจในความใจร้ายของสมภพ ตรงกันข้ามกับสายตาของเพื่อนชายที่แปรเปลี่ยนเป็นสนใจชื่นชมเธอดังเดิม เกษกนกมองกิริยานั้นไม่พอใจอย่างหนัก

ooooooo

หลังจากครรชิตขอถอนหมั้น แข่งแขเกิดความไม่มั่นใจอย่างหนักอีกทั้งยังรู้อยู่แก่ใจว่าตนเองไม่ใช่สาวบริสุทธิ์แต่ใช้กลอุบายมัดมือชกเพื่อให้เขายอมจำนน เธออ้อนวอนให้ปรุงจันทร์พาไปหาหมอทำเสน่ห์และก็ไม่ผิดหวังเมื่อแสวงจัดหาให้

“ฉันเป็นเพื่อนกับนายแสวงมานานแล้ว เราเคยปล้นฆ่ามาด้วยกันแต่ตอนนี้เลิกแล้ว มาทำอาชีพนี้แทน ถ้าวันไหนมีปัญหาจะให้ช่วย...ก็บอกมาได้เลยนะ นี่...ของขลังเอาติดตัวไว้เพื่อให้ผู้ชายมารักใคร่หลงใหล คิดราคาสามพันบาทขาดตัว”

ปรุงจันทร์พยักหน้า หมอเสน่ห์จึงส่งถุงของขลังให้แข่งแขและยิ้มมองเธอตาเป็นมัน จากนั้นเมื่อกลับมาถึงบ้าน แข่งแขก็กระหยิ่มใจคิดว่าคราวนี้คงได้ใช้ของขลังลวงให้ครรชิตกลับคืนมาเป็นแน่แท้ แต่โชคชะตาของชายหนุ่มยังดีอยู่ จึงทำให้ถุงเสน่ห์นั่นหายไป เพราะความรู้เท่าไม่ถึงการณ์ของแม่บ้านที่เข้าใจว่ามันคือขยะชิ้นหนึ่งเลยกวาดทิ้งไปรวมกับเศษผงอื่นๆในขณะที่แข่งแขพูดโทรศัพท์กับเกษกนก เมื่อวางสายเธอเที่ยวค้นหาถุงเสน่ห์ทั่วบ้านอย่างมีโทสะ ถามสาวใช้ก็ไม่รู้เรื่อง

หลังซ้อมรำเสร็จ โนห์ราเดินคู่มากับสุดายิ้มแย้มแจ่มใส เพื่อนสาวกระซิบเยาะสมภพว่าเป็นคนใจคอรวนเร พอเห็นโนห์ราสวยดังเดิมก็ทำท่าจะกลับมาสนิทชิดเชื้อด้วย คนแบบนี้อย่าไว้ใจ แต่โนห์ราไม่สนใจ ประหวัดคิดถึงแต่ครรชิต เมื่อเดินออกมาหน้าโรงเรียนก็เห็นเขายืนรออยู่พร้อมผายมือให้ขึ้นรถ เธอพยักหน้าเขินอาย

ด้านแข่งแขบุกไปหาครรชิตถึงบ้าน ทั้งๆที่รู้ว่าเขาไม่อยู่ เธอตวาดคนรับใช้เสียงดังและฉวยกระถางต้นไม้จะทุ่มใส่จนไวพจน์ต้องออกมาดูว่าเกิดอะไรขึ้น พอรู้ว่าเป็นเธอ เขารีบขอตัวอ้างว่าต้องไปพบตำรวจด้วยเรื่องคนร้ายที่จับตัวมาได้เพราะตำรวจสงสัยว่าพวกมันน่าจะหาทางไปข่มขืนใครสักคนที่บ้านอรรถกรคดีในคืนวันก่อน แข่งแขนิ่งอึ้งก่อนจะกรีดร้องอย่างเสียสติแล้ว วิ่งพุ่งพรวดเข้าไปในบ้านครรชิตอาละวาดขว้างปาข้าวของจนเละไปทั้งบ้าน ตาดกับสร้อยรู้สึกละเหี่ยใจ

เวลาเดียวกันนั้นที่ริมน้ำ ครรชิตกับโนห์รานั่งคุยกันอย่างรื่นรมย์ เขาสารภาพเรื่องต่างๆมากมายที่เคยกลั่นแกล้งหญิงสาวไว้ไม่เว้นแม้แต่เรื่องเงินแสนที่ได้คืนมา หลังไวพจน์พบว่าตกอยู่บนท่าน้ำ โนห์ราค้อนและพูดงอนๆว่า

“แล้วทำไมคุณถึงมาขู่ฉันเรื่องเป็นหนี้เงินแสนนั้นอีก ฉันกลัวคุณแทบตาย คุณเป็นคนน่ากลัวมาก”

“ผมไม่ได้น่ากลัวหรอก แต่ผมเป็นคนมีปัญหาขาดความอบอุ่นและถูกตามใจจนเสียคนมาตั้งแต่เด็ก แต่ไม่มีใครรู้ว่า ลึกลงไปในจิตใจผมมันว้าเหว่โหยหาความรัก ความอบอุ่นแค่ไหน”

“คุณเลยเที่ยวไขว่คว้าหาความรัก ความอบอุ่นด้วยการเอาเงินซื้อผู้หญิงทุกคนเพื่อมาชดเชยสิ่งที่ขาดหายหรือคะ”

ครรชิตพยักหน้าเล่าว่าตนเคยมีความรักแต่ถูกผู้หญิงสลัดรักหักหลังเลยทำอะไรหลายอย่างเพื่อประชดความผิดหวังครั้งนั้น โนห์ราฟังแล้วนึกถึงรูปของทิพย์ยุภา ที่เขียนสลักหลังว่ารักเสมอ

“ทิพย์ยุภา...ทำให้ผมอยากแก้แค้นผู้หญิงทั้งโลก เธอทิ้งผมไปเพราะมีคนทุ่มเททรัพย์สินเงินทองให้มากกว่าผม จนกระทั่งผมพบคุณ มันทำให้ผมเปลี่ยนความคิดเรื่องเงินซื้อทุกอย่างไม่ได้บนโลกใบนี้ เอาเถอะ...มาคุยเรื่องสนุกๆดีกว่า”

ชายหนุ่มชี้ไปยังเรือลำสวยที่เคยใช้ไปช่วยพิมพาให้รอดพ้นจากการถูกจับตัวเรียกค่าไถ่ เขาบอกหญิงสาวว่าจะพาไปนั่งเรือเล่น สองคนหัวร่อต่อกระซิกล่องเรือไปตามลำน้ำอย่างมีความสุข กระทั่งครรชิตจ้องหน้าโนห์ราแล้วบอกว่ายังมีอีกเรื่องที่ตนอยากจะบอก เขาเบนหัวเรือเข้าจอดริมน้ำสงบๆแห่งหนึ่ง

“รู้ไหม ผมจอดเรือทำไม...เพื่อขอความรัก ความอบอุ่นและเติมสิ่งที่ขาดหายไปให้ผมด้วย...แต่งงานกับผมนะ”

“ขอบคุณมากค่ะ แต่ฉันไม่อาจทำลายความสุขและความหวังของคุณแข่งแข พี่สาวของฉันได้”

“แปลว่าที่คุณติดใจเพราะไม่ต้องการทำร้ายจิตใจพี่สาว บางทีเราอาจต้องพิสูจน์อะไรกันต่อไปอีก”

โนห์รารู้สึกฉงน พยายามเซ้าซี้ถามชายหนุ่มแต่ก็ไม่ได้คำตอบชัดเจน เขาเพียงแต่บอกว่าเรื่องสุดท้ายที่อยากจะบอกเป็นเรื่องละเอียดอ่อนมาก ตนอยากให้เธอรู้จากคุณพิมพาเอง โนห์ราครุ่นคิดว่ายังมีอะไรที่แม่ไม่ได้บอกตนอีก

ooooooo

สภาพแข่งแขหลังกลับมาจากบ้านครรชิตเหมือนถูกหมาฟัด ผมเผ้าดูยุ่งเหยิงทำให้ปรุงจันทร์เข้าใจผิดคิดว่าถูกชายหนุ่มปล้ำมาเรียบร้อยแล้ว แต่ความจริงกลับเป็นว่าเธอถูกขี้ข้าบ้านนั้นใช้ขี้หมาปาหน้า ปาหัวจนสภาพเป็นดั่งที่เห็น

ปรุงจันทร์รับฟังตกใจถอยหนีอย่างรังเกียจ ลูกสาวอ้อนวอนให้หาทางจัดการสองแม่ลูกนั่นอีกครั้งโดยอ้างถึงลุงแสวงและหมอเสน่ห์ที่รับปากว่าจะช่วยเหลือ ปรุงจันทร์พูดว่าจะพยายามหาทางจัดการให้เร็วที่สุด พลันสายตาแข่งแขมองไปทางแม่น้ำแล้วลุกวาวไม่พอใจ เรียกให้แม่มาดูเรือของครรชิตที่มุ่งหน้าเข้ามาจอดเทียบท่า โนห์ราชะงักเมื่อเห็นสองแม่ลูกจ้องแบบจะกินเลือดกินเนื้อ ครรชิตทำเป็นไม่สนใจยกมือไหว้ปรุงจันทร์และทักทายแข่งแขเหมือนไม่ได้ทำอะไรผิด

ทั้งคู่สะบัดหน้าหนีแค้นใจ โนห์ราเห็นท่าไม่ดีตัดบทให้เขารีบไปเสีย ครรชิตตะโกนบอกว่าคืนนี้ให้รอตนด้วย เพราะจะไปดูรำแล้วรับหญิงสาวกลับบ้านด้วยกัน โนห์ราพยักหน้ารับทราบเร่งเดินออกจากท่าน้ำ สองแม่ลูกเดินตามหาเรื่องเหน็บแนมจนกลายเป็นศึกย่อมๆ ทั้งคู่วิ่งถลาเข้ามาตบ พอจะซ้ำกลับมีมือของชื่นมายื้อไว้ โนห์ราเองก็สลัดหลุดจากปรุงจันทร์ได้ทันท่วงที ชื่นร้องขู่ไม่ให้ใครเข้ามาเล่นงานนาย ไม่เช่นนั้นตนจะสู้ตาย โนห์รากระตุกแขนชื่นเตือนไม่ให้มีเรื่อง

“จะไปไหนอีเด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม แกบังอาจนัก วันนี้ฉันสุดจะทนแล้ว ขอประกาศให้รู้กันทั่วว่านังโนห์ราเป็นลูกติดท้องแม่มันมา แม่มันสำส่อนแล้วมาตีขลุมให้คุณพี่รับเป็นลูก ตลอดเวลาคนที่แกตู่ว่าเป็นพ่อ เขาไม่เคยเมตตาแกเลย”

โนห์ราตกตะลึงกับสิ่งที่ได้ยิน ทั้งคู่หัวเราะเยาะสะใจ แข่งแขสำทับว่าถ้าครรชิตรู้เรื่องนี้ เขาต้องเลิกคบเธอแน่ๆ ชื่นสงสารโนห์ราจึงตวาดกลับให้หยุดพูดทำร้ายจิตใจคนอื่นได้แล้ว หญิงสาววิ่งร่ำไห้กลับเรือนเล็กอย่างเสียขวัญ เวลานั้นสมภพมาช่วยพิมพาทำขนมด้วยสำนึกผิด เขาอ้างว่ามีคนมาพูดให้เข้าใจผิดจึงเกิดความสับสน พิมพาไม่อยากรับฟังคำแก้ตัวจึงนิ่งเสีย ทันใดนั้นโนห์ราวิ่งร้องไห้เข้ามา พิมพามองตกใจ ชื่นรายงานว่าเธอถูกพวกตึกใหญ่รังแกมา สมภพรีบขอตัวกลับบ้านเพราะอยู่ไปก็เสียมารยาทในเรื่องส่วนตัวเช่นนี้ พิมพาเข้าไปหาลูกสาวในห้อง โนห์รากอดแม่ร้องไห้

“ทำไมแม่ไม่บอกหนู ทำไมต้องให้หนูรู้จากคนอื่นด้วยว่าหนูไม่ใช่ลูกของคุณพ่อ ทั้งที่แม่ควรจะบอกหนูเอง”

“แม่เสียใจที่ทำให้หนูต้องโดนทำร้ายและดูถูก หนูเสียใจไหมที่รู้เรื่องนั้น อยากให้แม่บอกไหมว่าพ่อของหนูคือใคร”

“หนูผิดหวังที่เพิ่งรู้ความจริง แต่แม่ต้องมีเหตุผลที่ไม่ได้บอกหนูแต่แรก ถึงเวลาแม่คงบอกหนูเองจ้ะ”

“พ่อของหนูคือผู้ชายที่ดีที่สุด น้ำใจดี มีเมตตา แม้ว่าเขาจะยากจน”

พิมพาสะอื้นไห้กอดลูกสาวไว้แน่น โนห์รารักษาน้ำใจแม่โดยบอกว่าแค่นี้ตนก็พอใจและภูมิใจที่เกิดมาเป็นลูกของพ่อและแม่ สองแม่ลูกกอดกันน้ำตาไหลพราก เวลาเดียวกันนั้น ครรชิตกลับมาเจอบ้านที่โดนแข่งแขถล่มจนเละเทะ เขานั่งลงถอนใจคิดถึงโนห์รา เมื่อใดที่หญิงสาวทราบเรื่องแข่งแขไม่ใช่พี่สาว เธอคงตัดสินใจจะแต่งงานกับตนได้เสียที เขายิ้มมีความหวัง

ooooooo

โนห์ราแอบมาซุกตัวร้องไห้คนเดียวเงียบๆ เสียงปรุงจันทร์กับแข่งแขที่ก่นด่าเธอและแม่ดังวนเวียนอยู่ในหัว ทำให้เธอคิดได้ว่าตนไม่ได้เกี่ยวข้องกับคนที่นี่แม้แต่น้อย นี่คือคำตอบว่าทำไมพวกเขาถึงจงเกลียดจงชังเป็นเวลาเรื่อยมา

พิมพาเห็นสภาพลูกสาวแล้วได้แต่สะท้อนใจต้องเดินเข้ามาโอบกอดปลอบใจ เธอพยายามหาเรื่องอื่นคุยเพื่อให้ลูกคลายความเศร้า โดยถามถึงครรชิตว่าคุยอะไรกันบ้าง โนห์ราทำท่าเขินอายตอบว่า

“เขา เอ้อ...ขอหนูแต่งงาน”

“เขาใจร้อนมาก หนูตอบเขาไปว่ายังไง...หนูอยากแต่งงานกับเขาหรือเปล่า...รักเขาไหม ตอนนี้ลูกรู้แล้วว่าคุณแข่งแขไม่ได้เกี่ยวข้องเป็นพี่สาวกับหนู อย่าเอาเธอมาเป็นปัญหาในการตัดสินใจเรื่องแต่งงานนะ”

โนห์ราเงียบชั่วครู่ก่อนจะตัดสินใจได้เด็ดขาดว่าจะทำอย่างไรกับชีวิตของตนเอง ด้านครรชิตมีท่าทางเบิกบานเชิญพี่ชายมาทานข้าวที่บ้านเพื่อแจ้งว่าอีกไม่นานเขาจะแต่งงานกับโนห์รา รอเพียงความลับถูกเปิดเผยว่าแข่งแขกับเธอไม่ได้เป็นพี่น้องกัน เมื่อนั้นเธอคงจะตัดสินใจได้ เขาสังหรณ์ใจว่าเวลานั้นคงมาถึงในไม่ช้า สองพี่น้องวาดหวังไว้

พลันมีเสียงกริ่งดังขึ้นที่หน้าประตูบ้าน พอเปิดต้อนรับ ตาดกับสร้อยถึงกับตะลึงงันเมื่อเจอทิพย์ยุภายืนส่งยิ้มให้ ทั้งคู่สบตากันโดยอัตโนมัติและวิ่งหน้าตาตื่นกลับเข้ามาภายในบ้านอย่างตัดสินใจไม่ถูกว่าควรทำเช่นไร

“นายตาด แม่สร้อย นั่นไปเอากระเป๋าของใครมาถือ”

“กระเป๋าของทิพย์เองค่ะ”

ไวพจน์กับครรชิตตกใจคาดไม่ถึงว่าจะได้เจออดีตเพื่อนสาวอีกครั้ง การเล่นละครของทิพย์ยุภาเริ่มต้นด้วยการร้องไห้แล้วเข้าไปกอดเอวครรชิตขอโทษในสิ่งที่ได้กระทำไปพร้อมกับอ้อนวอนขออนุญาตอาศัยในบ้านหลังนี้เพราะได้ขายบ้านไปหมดแล้วเมื่อครั้งตัดสินใจจะตั้งรกรากที่ต่างประเทศ

“ทิพย์ไม่มีที่พึ่งแล้ว คุณคือความหวังสุดท้ายของทิพย์นะคะ อย่าเสือกไสไล่ส่งทิพย์ไปไหนเลย ขอทิพย์อยู่ด้วยคน”

สองพี่น้องมองหน้ากันอึดอัดใจ ก่อนครรชิตจะพยักหน้าแล้วสั่งการให้สองบ่าวขนของใช้ส่วนตัวไปไว้ที่บ้านพี่ชายเป็นการชั่วคราว ทิพย์ยุภาหุบยิ้มหน้าจ๋อย ความฝันที่จะกลับมาคืนดีกับอดีตคนรักดังเดิมมลายหายไป ไวพจน์ยักไหล่มองน้องชายที่รีบร้อนผละไป

ตกค่ำวันเดียวกัน โนห์ราไปทำงานยังโรงแรมแรกเหมือนอย่างเคย ระหว่างรำ เธอกวาดสายตาหาครรชิตแต่ไม่พบเขาในหมู่คนดู มีเพียงสายตาของสมภพที่มองยิ้มส่งมาให้ โนห์รารู้สึกแปลกใจที่จู่ๆชายหนุ่มหายตัวไปไม่มาตามสัญญา เมื่อเสร็จสิ้นการทำงาน เธอเดินออกมารอที่โถงโรงแรมและชะเง้อคอมองหาเขาด้วยความกังวลใจ สมภพทำหน้าลุแก่โทษเดินเข้ามาหาและเอ่ยปากว่าเสียใจ เวลานั้นเพื่อนสาวไม่มีเวลาสนใจ จึงตัดบทขอตัวก่อนจะเดินหนี เธอกวาดสายตามองหาครรชิตอีกครั้ง

พอโนห์ราเดินลับหายไป ครรชิตก็โผล่รีบร้อนเข้ามาหาหญิงสาวแต่ไม่เจอ คนเก็บตั๋วบอกว่า

“เห็นยืนตรงนี้เหมือนคอยใคร แล้วก็มีคุณผู้ชายที่เคยมารับบ่อยๆมารับไปแล้วครับ”

ครรชิตยืนนิ่งรู้สึกไม่พอใจ พึมพำกับตัวเองว่าไอ้สมภพกลับมาตอแยอีกแล้ว ทำไมโนห์ราทำอย่างนี้ และแล้วก็เดินผิดหวังออกไป ที่ด้านนอกริมถนน โนห์รายังคงมองหาครรชิตโดยมีสมภพเดินตามกวนใจไม่เลิก

ทันใดนั้น สมภพเหลือบตามองเห็นครรชิตที่กำลังมองหาโนห์ราอยู่เช่นกัน เขายิ้มเจ้าเล่ห์รีบเดินเข้าไปจับมือเพื่อนสาวขึ้นมากุม หญิงสาวมองกิริยานั้นงงๆก่อนจะสะบัดมือหนี สมภพไม่ละความพยายามใช้อีกมือทำท่าเหมือนโอบกอดดั่งคู่รักทำให้ครรชิตที่กำลังเดินมาถึงกับหยุดชะงัก มองภาพนั้นผิดหวังก่อนจะหันหลังเดินจากไป จึงไม่ทันเห็นโนห์ราตบหน้าเพื่อนชายที่ทำตัวรุ่มร่ามกับเธอในที่สาธารณะ สมภพไม่โกรธแต่กลับพูดว่าคนที่คอยคงไม่มาแล้ววันนี้

โนห์ราคิดคล้อยตามเห็นด้วยจึงไม่มีปฏิกิริยาอะไรต่อ เมื่อสมภพเดินตามไปส่งเธอทำงานยังโรงแรมที่สอง ครรชิตโผล่มาจากที่ซ่อนมองตามโนห์ราโดยเข้าใจว่าเธอยังมีใจกับสมภพ เขากลับบ้านไปด้วยความเศร้า แต่ไวพจน์เตือนสติว่ามีเหตุการณ์บังเอิญอะไรหรือไม่ที่ทำให้เกิดความเข้าใจผิด ครรชิตส่ายหน้าไม่รู้แล้วนั่งก่ายหน้าผากหนักใจ

เวลาเดียวกันนั้นโนห์ราแปลกใจที่ไม่เห็นครรชิตไปรับเธอตามสัญญา เธอใจแป้วมองเห็นแต่สมภพคอยส่งยิ้มเฝ้าติดตามไม่ห่าง เขาคิดในใจว่าตนจะต้องสร้างสถานการณ์ที่ส่งผลให้เพื่อนสาวกับครรชิตแตกแยกกันให้ได้ ด้านไวพจน์นั่งมองน้องชายสะท้อนใจ

“ชีวิตรักของนายดูวุ่นวายสับสนมาก ไหนจะทิพย์ยุภาถูกลมพัดหวนคืนกลับมา ไหนจะเจอรักสามเส้ากับสมภพอีก”

อยู่ดีๆ ครรชิตก็ลุกพรวดพราดขึ้นบอกกับพี่ชายว่าตนจะไม่ยอมแพ้สมภพ จะให้โนห์ราเลือกว่าใครกันแน่ที่เธอต้องการ ทิพย์ยุภาหูผึ่งเมื่อได้ยินชื่อนี้ เธอยิ้มร้ายแล้ววาดแผนการบางอย่างไว้ในใจ

ooooooo

ณ โรงแรมแห่งที่สาม โนห์รายังหยุดรีรอมองหาครรชิต สมภพแอบยิ้มรู้ทันเธอจึงทำทีเดินเข้ามาหาพูดว่าเสียเวลารอ ถ้าครรชิตตั้งใจจะมาคงเห็นไปนานแล้ว ขณะนั้นมีเสียงฟ้าร้องเหมือนฝนจะตกหนัก โนห์ราคิดตามในใจกรีดร้องว่า

“คุณหลอกฉัน คุณไม่มาตามสัญญา!”

โนห์ราเดินออกไปกับสมภพ เมื่อพ้นมุมโรงแรม รถครรชิตก็มาถึง ทันมองเห็นภาพบาดตานั้นพอดี ราวกับสมภพจะรู้จึงหันมามองยิ้มพลางยกมือโบก ครรชิตเกิดโทสะหันรถกลับออกไปทันทีทำให้โนห์ราไม่ทันเห็นเขา เธอถอนใจเริ่มเศร้าซึม เวลานี้ต่างคนต่างเข้าใจผิดเนื่องด้วยสถานการณ์พาไปทั้งนั้น

โชคชะตายังคงเล่นตลกกับสองคนนี้ไม่หยุด เพราะเมื่อโนห์รากลับถึงบ้าน แข่งแขมองเห็นสมภพมาส่งแทนที่จะเป็นครรชิตเหมือนอย่างเคย เธอเกิดความคิดจะปั่นหัวครรชิตให้เข้าใจผิดดั่งเช่นสมภพโดยมีปรุงจันทร์เห็นดีเห็นงามกับความคิดนี้

ด้านสมภพพอใจที่โนห์ราไม่ผลักไสไล่ส่งเขาอีก เมื่อพ่อแม่ถามความคืบหน้าเรื่องง้อโนห์รา เขาจึงตอบมั่นใจว่าเพื่อนสาวหายโกรธให้อภัยเรียบร้อยแล้ว สีหน้าสมภพมุ่งมั่นบอกพ่อแม่ว่า

“เชื่อเถอะ พรุ่งนี้พ่อแม่เตรียมตัวไปขอโนห์ราให้ผมได้แล้ว ผมมั่นใจว่าครั้งนี้ไม่พลาดแน่ๆ ผมต้องชนะไอ้ผู้ดีนั่น”

ทั้งครรชิตและโนห์ราต่างคิดไม่ตกว่าจะทำอย่างไรกับชีวิตต่อไปดี ไวพจน์ให้กำลังใจน้องชายโดยยุให้ไปหาหญิงสาวแล้วพูดกันตรงๆ อย่าใช้ภาพที่เห็นมาเป็นตัวตัดสินอนาคต ครรชิตพยักหน้าเห็นด้วย กำลังใจเริ่มกลับมา เช่นเดียวกับพิมพาเตือนสติลูกสาว อย่าให้ทิฐิและอารมณ์มาตัดสินชีวิต ควรใช้สติพิจารณาไตร่ตรองว่าครรชิตหรือสมภพเป็นผู้ชายที่เธอรัก อย่าใช้ความผิดพลาดของแม่มาเป็นเครื่องกำหนดอนาคตของชีวิตตัวเอง สองแม่ลูกกอดกันโล่งใจที่หาคำตอบได้แล้ว

รุ่งเช้าวันถัดมา ครรชิตกับโนห์ราต่างหอบคำตัดสินของหัวใจไปหาที่บ้านของแต่ละฝ่ายโดยไม่รู้ว่าสวนทางกัน ด้านชายหนุ่มไปเจอกับสมภพและพ่อแม่ที่มารอเจรจากับพิมพาเพื่อสู่ขอโนห์รา ครรชิตอึ้งรู้สึกสับสนพ่ายแพ้จึงเดินกลับออกไปเงียบๆ ส่วนโนห์ราพบกับทิพย์ยุภาในบ้านครรชิตและอยู่ในชุดนอนอันล่อแหลม เธอใจเสีย พอทิพย์ยุภาโมเมบอกว่า

“เธอคงเป็นเด็กสาวที่ตกเป็นเหยื่อความเสียใจของครรชิตอีกคนล่ะสิ กลับไปเถอะ โรคเสียใจของเขาหายสนิทดีแล้ว เขาคงไม่เอาเงินไปฟาดหัวเด็กสาวใจแตกที่พร้อมขายตัวแล้ว เห็นขนาดนี้แล้วยังไม่รู้อีกหรือว่าฉันกับครรชิตเป็นอะไรกัน”

โนห์ราตกใจสุดขีดกับคำพูดอันหยามหยันเช่นนั้น เธอหันกลับวิ่งออกไปทั้งน้ำตา ทิพย์ยุภายิ้มเจ้าเล่ห์ไม่คิดว่าหญิงสาวจะโง่ให้หลอกได้ง่ายเยี่ยงนี้ฝ่ายแข่งแขแล่นไปหาครรชิตถึงที่ทำงานเพื่อบอกว่าโนห์ราไม่ใช่ ลูกสาวแท้ๆของท่านขุน แต่ครรชิตไม่สนใจ แข่งแขจึงถามว่าเมื่อคืนเห็นโนห์ราจับมือถือแขนกับชายอื่นหมายความว่าอะไร ครรชิตนิ่งไปกำมือแน่นในหัวมีคำถามว่าโนห์ราหลอกลวงตนและยั่วให้หัวปั่นเพื่ออะไร

หลังจากผิดหวังอย่างหนักเมื่อถูกทิพย์ยุภาทวงคนรักคืน โนห์รากลับบ้านอย่างคนหัวใจสลาย พอพิมพาเห็นสภาพลูกสาวจึงรีบกระซิบบอกว่าพ่อแม่สมภพมาหาเพื่อขอหมั้นหมายตามประเพณี หญิงสาวยืนนิ่งชั่วครู่ก่อนจะตัดสินใจเจรจาเอง

“หนูโนห์ราคงทราบแล้วนะว่าพ่อกับแม่มาทำไม คุณแม่ของหนู...ท่านให้หนูตัดสินใจเอง”

“หนูรับหมั้นค่ะ!” โนห์ราพูดด้วยเสียงปนสะอื้นน้ำตาไหล

ooooooo

  • หน้าที่ 1
  • 1

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

"เกรท" ป๊ะ "เก้า" ยุ่งเหยิง ชวนฮา "เขาวานให้หนูเป็นสายลับ"

"เกรท" ป๊ะ "เก้า" ยุ่งเหยิง ชวนฮา "เขาวานให้หนูเป็นสายลับ"
17 พ.ย. 2562
07:01 น.