ข่าว
100 year

นิยายไทยรัฐ

โนห์รา

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

เช้าวันเดียวกันที่เรือนเล็กหลังบ้านอรรถกรคดี โนห์ราแต่งตัวพร้อมออกไปซ้อมรำที่โรงเรียน ขณะนั้นพิมพากับชื่นช่วยกันจัดขนมเตรียมส่งไปยังบ้านของสมภพ เสียงลูกสาวร้องบอกว่า

“หนูจะแวะเอาขนมไปส่งที่บ้านสมภพ แล้วจะเลยไปซ้อมรำนะจ๊ะแม่”

“ไปเถิดจ้ะ สมภพเขาช่างดีกับลูกเสมอต้น เสมอปลาย เอาชื่นไปด้วยนะลูก วันหลังชื่นจะได้เอาไปส่งเองได้จ้ะ แม่จะรอคุณพ่อที่นี่ เดี๋ยวเขาคงรีบมาเรื่องพาไปจดทะเบียนหย่า”

โนห์รายิ้มดวงตาเป็นประกายเพราะอึดอัดใจอยากจะไปเช่าบ้านอยู่เสียที เธอกระซิบบอกแม่อย่าลืมเอาเงินที่รวบรวมไว้คืนครรชิต สำหรับส่วนที่เหลือตนจะพยายามรีบทำงานหาเงินมาใช้คืนให้เร็วที่สุด พิมพาพยักหน้ารับรู้และนึกถึงความมีน้ำใจของชายหนุ่มที่ช่วยเหลือมาตลอดเวลามีเรื่องทุกข์ร้อนใจ

จู่ๆโนห์ราถามชื่นว่าได้ยินพวกคนในตึกใหญ่พูดถึงตนบ้างไหม ชื่นสะดุ้งนึกถึงแข่งแขกับปรุงจันทร์คุยกันเรื่องโนห์ราไม่ใช่ลูกที่แท้จริงของท่านขุน เธอสงสารโนห์ราจึงไม่กล้าบอกสิ่งที่ได้ยินมา ชื่นส่ายหน้าแทนคำตอบ

เวลานั้นที่ตึกใหญ่ ท่านขุนกำลังชั่งใจว่าจะหย่ากับพิมพาดีหรือไม่ พลันมองเห็นปรุงจันทร์ยืนลับๆล่อๆ จึงร้องถามว่าลูกแขอยู่ที่ไหน พอรู้ว่าไปนั่งร้องไห้เสียใจในห้อง เขาจึงสำทับว่า

“อยากโง่ ไปตบหน้าเขาทำไม ผู้ชายคนนี้ต้องเอาน้ำเย็นเข้าลูบ แต่เธอสองคนหมั่นเอาน้ำร้อนเข้าราด เมื่อไหร่จะจบ”

ด้านครรชิต เมื่อเข้าทางประตูหน้าบ้านอรรถกรคดีได้ก็รีบเดินลิ่วมุ่งหน้าตรงไปทางหลังบ้านทันที ขณะนั้นโนห์รากับชื่นกำลังเถียงกันว่าจะออกจากบ้านทางไหนดี เขาถลาพรวดพราดมายืนข้างๆหญิงสาวแล้วกระซิบข้างหูว่าคิดถึง โนห์ราได้แต่ยืนนิ่งใจเต้นโครมครามทำตัวไม่ถูก ก่อนจะพูดเสียงเขียวใส่

“นี่...อย่ามาพูดบ้าๆ ฉันมีเงินฝากไว้ที่แม่แล้ว ไปเอาที่แม่ก่อนได้เลย ที่เหลือจะรีบทำงานใช้คืนให้”

“ถ้าอย่างนั้นใช้ครั้งเดียวเลยได้ไหม แบบว่า...คืนก่อนเรายังไม่ทัน เอ้อ...”

โนห์ราหน้าซีดภาวนาไม่ให้เขาพูดต่อ ทันใดนั้นแข่งแขวิ่งพรวดพราดมาผลักเธอจนเซเกือบจะล้ม ก่อนจะบริภาษด่า “นังหน้าด้าน แกเอาคู่หมั้นฉันไปนอนด้วยสองคืน นี่ยังเชิญชวนเขามานอนกับแกตอนกลางวันด้วยใช่ไหม”

“ไอ้ที่อยากนอนกับผู้ชายไม่เลือกที่และเวลา นั่นไม่ใช่นายของฉันแน่” ชื่นด่ากลับเสียงกร้าว

ปรุงจันทร์โต้กลับอดีตสาวใช้ว่าอย่าใส่ร้ายแข่งแขเพราะโนห์ราเคยยืนยันว่าผู้ชายคนนี้ลวนลามลูกสาวตน ชื่นมองสมเพชเถียงว่า

“ลองถามคุณโนห์ราใหม่สิว่าความจริงเธอเห็นคุณครรชิตลวนลามลูกสาวคุณจริงหรือจำใจพูดทดแทนบุญคุณกันแน่”

“นังโนห์รา แกอย่าเนรคุณนะ” แข่งแขแผดเสียงด้วยความโมโหจัด

ส่วนครรชิตตาโตเริ่มมีความหวังใหม่กับข้อมูลที่ได้ยิน โนห์รานิ่งในขณะที่ทุกคนรอฟังคำตอบอยู่นั้น พิมพากลับเดินมาร่วมวงและเตือนสติลูกสาวให้ตอบตามความเป็นจริง อย่าทำให้คนถูก ต้องกลายเป็นแพะ รับบาป มันหมดเวลาช่วยเหลือคนผิดให้จิตใจเป็นทุกข์ และที่นี่ก็ไม่มีใครมีพระคุณกับใคร โนห์ราพยักหน้าอย่างตัดสินใจได้เด็ดขาด

“ค่ะ คืนวันนั้นคุณครรชิตไม่ได้ลวนลามคุณแข่งแข มีแต่คุณแข่งแขพยายามจะกอดปล้ำเขา”

หน้าครรชิตยิ้มแสดงความพึงพอใจ ในขณะที่แข่งแขกับปรุงจันทร์กรีดร้องแค้นจัด กระโดดพุ่งตัวเข้าทำร้ายสองแม่ลูกทันที แต่การณ์กลับเป็นว่าทั้งโนห์ราและพิมพาตั้งท่ารอรับอยู่แล้วจึงตบสวนกลับดังฉาดโดยแรง เสียงหวีดร้องดังระงม

ท่านขุนได้ยินเสียงเอะอะโวยวายรีบวิ่งมาหลังบ้านและตวาดเสียงลั่นให้ทุกคนหยุด แข่งแขกับปรุงจันทร์สบโอกาสถลาเข้าไปฟ้องว่าถูกสองแม่ลูกรังแก ท่านขุนแย้งว่าดูเหมือนคนทั้งสองจะทำร้ายฝ่ายโน้นก่อน พวกเขาเลยโต้กลับ

“แต่พี่ขุนฟังสิคะ นังพิมพามันสั่งให้ลูกสาวกลับคำมาใส่ร้ายลูกแข” ปรุงจันทร์ฟ้อง

หน้าท่านขุนนิ่งอึ้งจ้องมองลูกนอกไส้ด้วยสายตาเย็นชา แล้วหันไปมองพิมพาที่ส่งสายตาดุดันเข้าใส่ภรรยายืนยันว่าลูกสาวได้พูดความจริงแล้ว ตนเองก็พร้อมที่จะไปจดทะเบียนหย่าเช่นกัน ครรชิตสบโอกาสรีบประกาศการเป็นอิสรภาพจากความเป็นคู่หมั้นทันทีเพราะตนไม่ได้ล่วงเกินแข่งแขอย่างที่เคยถูกกล่าวหามา ท่านขุนจำนนด้วยเหตุผลจึงสั่งให้แข่งแขกับปรุงจันทร์หยุดโวยวายและกลับไปยังตึกใหญ่ทันที ส่วนเรื่องหย่า ท่านขุนพูดเสียงกร้าวว่ายังไม่หย่าในเวลานี้

แข่งแขกับปรุงจันทร์แค้นจนแทบกระอัก แต่ครรชิตกลับมีความสุขที่หลุดพ้นบ่วงกรรม เขาขอบคุณโนห์ราที่พูดความจริง หญิงสาวกลับบอกว่าตนช่วยเพื่อมนุษยธรรมไม่ใช่หวังดีกับเขา ครรชิตโมเมว่าอย่างน้อยก็ทำให้ตนกลับมามีความสุขในชีวิตอีกครั้ง โนห์ราแอบยิ้มขำ ท่านขุนมองเหตุการณ์ตรงหน้านิ่งไม่แสดงความรู้สึกแต่แอบคิดอะไรบางอย่างได้จึงยิ้มอย่างมีเลศนัย ฝ่ายปรุงจันทร์คิดในใจว่าแค้นนี้ต้องชำระ เธอครุ่นคิดหาวิธี

ooooooo

ครรชิตเกิดอาการกลืนไม่เข้าคายไม่ออกเมื่อรู้ว่าต้องไปส่งชื่นกับโนห์ราที่บ้านของสมภพ ด้านคู่ปรับหัวใจเดินออกมารับหน้าบ้านและมองแปลกใจที่ครรชิตกับโนห์รามาด้วยกัน

หญิงสาวบอกแต่เพียงว่าเอาขนมมาส่งและพาชื่นมาให้รู้จักที่ส่งขนมสำหรับครั้งต่อไป พลันเกษกนกเดินลิ่วเข้ามาหาสมภพโดยไม่สนใจใครแล้วอ้างว่าสมภพนัดให้ไปทานไอศกรีม โนห์รายืนมองเฉยๆไม่มีความรู้สึกอะไร จนกระทั่งชื่นดึงมือเธอให้กลับได้แล้ว ครรชิตใช้โอกาสนั้นบอกว่าตนจะพาคนทั้งสองไปส่งที่โรงเรียน สมภพรู้สึกขัดใจแต่ไม่สามารถทำอะไรได้เพราะมีเกษกนกอยู่ด้วย ด้วยพฤติกรรมชอบติฉินนินทา เกษกนกโทร.รายงานแข่งแขเรื่องพบครรชิตทันที

แข่งแขกรีดร้องด้วยความแค้นใจจนปรุงจันทร์ต้องเข้ามาปลอบและบอกว่ามีวิธีจัดการโนห์ราให้เหมือนตายทั้งเป็นแล้ว ลูกสาวทำท่าไม่เข้าใจ ปรุงจันทร์กระซิบบอกแผนการที่คิดไว้ หน้าแข่งแขเปลี่ยนเป็นดีใจสุดขั้ว ชมปรุงจันทร์ว่าเก่งไม่ขาดปากโผกอดอย่างรักใคร่

ตกเย็น สมภพแอบหนีเกษกนกไปหาโนห์ราถึงบ้าน พิมพาแปลกใจแต่ก็ต้อนรับปกติ ในขณะที่ชื่นมองสมภพไม่พอใจ สังหรณ์ใจลึกๆว่าชายหนุ่มหน้าสวยคนนี้ไม่ธรรมดา พอดีโนห์รากลับมาถึงบ้าน สมภพชวนให้หญิงสาวออกไปคุยกันที่สวนดอกไม้ข้างบ้าน โนห์รา พยักหน้าเดินตาม

“เรื่องเมื่อเช้าเราไม่ได้นัดเกษกนก เขามาเอง เราไม่อยากให้ความในใจของเราถูกเขาบิดเบือน เราพอใจเขาในฐานะเพื่อนร่วมงาน ร่วมเรียนที่เดียวกันเท่านั้น เราไม่ได้ชอบเขาในฐานะคนรัก เพราะเรา...เอ้อ...รักโนห์รา”

โนห์ราตกใจที่ถูกสารภาพรักอย่างไม่ทันรู้เนื้อรู้ตัวมาก่อน แต่ไม่ทำร้ายจิตใจเพื่อน เธอบอกให้เขาคิดดีๆ และเวลานี้ชีวิตตนวุ่นวายมากจนเกินกว่าจะมีเวลาไปรักใครนอกจากแม่ ผู้ชายที่ดีกับตนมากที่สุดคือเขาเท่านั้น สมภพยิ้มพอใจ ต่างกับเพื่อนสาวที่พูดจบ กลับมีแต่ภาพครรชิตจูบเธอวนเวียนอยู่ในหัว สลัดทิ้งไม่ได้เสียที

เวลาเดียวกันนั้นที่บ้านไวพจน์ ครรชิตถูกพี่ชายเตือนสติให้เลิกแกล้งโนห์ราเสียทีและควรบอกเรื่องเงินแสนที่ได้คืนมาแล้วด้วย ไวพจน์ทำหน้าจริงจังตบบ่าน้องชายบอกว่า

“เราไม่รู้ถึงก้นบึ้งหัวใจของเธอ ทั้งที่เธอโกรธปฏิเสธนายมาตลอด แต่สุดท้ายเข้าตาจนเธอนึกถึงนายคนแรกนะ นี่คือจุดแข็งของนาย ลงมือจีบเธอแบบที่ผู้ชายดีๆทำไม่ใช่วิธีบ้าๆแบบนี้ ระวังจะเจอไม้งามเมื่อยามขวานบิ่น!”

ครรชิตเริ่มคิดตาม ฤาว่าเขาควรจะเริ่มต้นใหม่ ในแบบที่สุภาพบุรุษควรทำ...

ตกดึกคืนนั้น ปรุงจันทร์นัดแนะกับลูกน้องของแสวงที่ท่าน้ำ เธอส่งเงินให้มันและกำชับว่า

“ซองนี้ของพี่แหวง ส่วนนี่ เอาไปซื้อของ เงินนี่รวมค่ามัดจำทำงานล่วงหน้าด้วยสองพันบาท อย่าให้พลาด รอจังหวะให้ดีๆให้เร็วที่สุด ลูกสาวฉันไม่อยากเห็นหน้ามันนานกว่านี้”

“ขอบคุณมากครับ ผมจะรีบไปจัดการให้เร็วที่สุด ตั้งแต่วันพรุ่งนี้เช้าผมจะติดตามดูเธอทุกฝีก้าว”

ปรุงจันทร์ยิ้มสมหวังที่อีกไม่นานเสี้ยนหนามของแข่งแขจะถูกกำจัดให้สิ้นซากเสียที ด้านพิมพาเตือน

ลูกสาวจะรักชอบใครควรคิดให้รอบคอบ ที่ผ่านมาแม้ว่าสมภพจะเป็นคนดีแต่ตนยังไม่เคยเห็นน้ำใจของเขาที่มีต่อโนห์ราตอนมีปัญหา ผิดกับครรชิตที่เห็นมาแล้วตอนที่ตนถูกลักพาตัวไป โนห์ราฟังคำสอนของแม่และคิดตาม เธอพูดเฉไฉน้ำเสียงงอนๆว่า

“เขาแกล้งดีต่างหาก เงินแสนของเขาใช้เพื่อความสนุกของตนเอง เขาไม่เสียดายหรอก เขาเหมือนปีศาจ หนูไม่ชอบ”

พิมพาที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมามากกว่ารู้เท่าทันความคิดลูกสาวจึงได้แต่ยิ้มขำ

ooooooo

หลังจากได้คิดสิ่งที่ไวพจน์พูดเตือน ครรชิตอารมณ์ดีเปิดเพลงที่โนห์ราร้องและสีไวโอลินคลอตาม ตาดกับสร้อยส่ายหัวกับนายที่อยู่ในห้วงรักเหวลึก

จนยากถอนตัว เมื่อเพลงจบนายคว้าเอารูปหญิงสาวที่หมายปองมาแนบอกพึมพำว่า

“ผมจะไปบอกรักกับคุณ จะขอคุณแต่งงาน และสัญญาว่าจะไม่สนุกแกล้งคุณอีกต่อไป รอผมอีกนิดนะที่รัก”

รุ่งเช้าวันถัดมา โนห์ราแปลกใจที่ท่านขุนทำเฉยเมยไม่พาแม่ไปจดทะเบียนหย่าเสียที พิมพาเองก็ฉงนใจและรับปากลูกสาวจะไปทวงถามเรื่องนี้ ชื่นอดใจไม่ไหวเตือนว่าให้ระมัดระวังคนตึกนั้น ตอนนี้เหมือนวัวสันหลังหวะอาจทำร้ายใครก็ได้โดยไม่เลือก พิมพาสัญญาว่าจะระวังตัว

ไม่นานนัก ชื่นกับโนห์รามาถึงที่ท่าเรือ สมภพปราดเข้ามาหาทำทีเป็นว่ามารอรับขนม ชื่นมองชายหนุ่มไม่ค่อยไว้ใจ ขณะนั้นครรชิตมาดักรอหญิงสาวเช่นกัน เขาเห็นสมภพแล้วรู้สึกไม่พอใจแต่ต้องข่มใจไม่ให้โกรธ บังเอิญสมภพหันมาเห็นครรชิตจึงแสร้งทำตัวใกล้ชิด

โนห์รามากขึ้น ครรชิตเห็นแล้วได้แต่ถอนใจซ้ำไปมา อีกมุมหนึ่งของท่าเรือ ลูกน้องแสวงสองคนมาดักซุ่มรอจัดการหญิงสาว พวกมันพยายามเดินสะกดรอยตามห่างๆ ทั้งคู่ซักซ้อมความเข้าใจกัน

“ตามเธอไป อย่าให้ผิดสังเกต รอจังหวะอย่างที่คุณนายปรุงจันทร์สั่ง เมื่อสบโอกาสให้จัดการทันที อย่าชักช้า!”

ทั้งโนห์ราและครรชิตต่างไม่รู้ว่าจะมีเหตุร้ายเกิดขึ้นในเวลาไม่นานหลังจากนี้ เพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่มีอะไรผิดพลาดอีก ปรุงจันทร์โทรศัพท์หาแสวงและได้รับการยืนยันว่าส่งลูกน้องไปติดตามพร้อมกับน้ำกรดแล้ว หากสบโอกาสเมื่อใดจะลงมือจัดการทันที คราวนี้นังกาลีชีวิตคงได้แปลงโฉมสมใจน้องสาวและหลานแน่ๆ ปรุงจันทร์แสยะยิ้มเหี้ยม แข่งแขดีใจกอดเธอประจบประแจง

ขณะนั้นเอง ทั้งคู่เห็นพิมพามายืนรีๆรอๆแถวหน้าประตู ปรุงจันทร์ตวาดถามว่ามาทำอะไร เพราะเข้าใจผิดคิดว่าพิมพาแอบมายืนฟังบทสนทนาระหว่างตนกับแสวง พิมพาปฏิเสธบอกว่ามาพบสามีเท่านั้น แข่งแขไม่เชื่อ ยุให้ปรุงจันทร์กลั่นแกล้งเอาพรมเช็ดเท้ายีหัว ปรุงจันทร์เห็นดีจึงทำตามแต่กลับเป็นว่าพรมนั่นตกลงบนหัวเธอแทน แข่งแขโกรธจัดคว้ามีดปอกผลไม้พุ่งตัวใส่พิมพาแต่ท่านขุนเข้ามาเห็นเหตุการณ์เสียก่อนจึงปัดแล้วบิดข้อมือจนมีดหล่น

“เป็นหมาบ้ากันหรือ หยุดนะ เอ้อ...พิมพามีอะไรหรือจ๊ะ”

“ดิฉันมาทวงสัญญาที่บอกว่าจะรีบหย่ากันตั้งแต่วันที่ฉันโดนคนเลวจับตัวไป ไอ้คนนั้นดิฉันคุ้นหน้ามันมากค่ะ”

สองแม่ลูกเงียบไป ท่านขุนหันไปถลึงตาใส่แล้วฉวยแขนภรรยาเดินออกไป พิมพางงแต่ก็ไม่ได้ขัดขืน สองแม่ลูกมองตามแค้นมาก ที่สนามหน้าบ้าน ท่านขุนขอเวลาอีกสักพักก่อนจะหย่าให้เพราะตอนนี้มีแต่ปัญหา พิมพาถอนใจเหนื่อยหน่ายจะเดินผละจากไป แต่ท่านขุนกลับบอกสิ่งที่ชวนให้สงสัยในความคิดเขายิ่งนัก

“ฉันว่าคุณครรชิตเขาชอบโนห์รามากนะ ตอนนี้เขากับลูกแขถอนหมั้นแล้ว ถ้าเขาชอบโนห์รา ฉันว่าไม่เลวนะ ขนาดลูกแขไม่ได้รักไม่ได้ชอบยังยอมจ่ายหลายล้าน เครื่องประดับทองหยองอีก ถ้าเป็นโนห์รา เขาน่าจะ...”

พิมพาอึ้งและสังเวชใจในความเห็นแก่ได้ของเขา เธอย้ำให้เขารู้ว่าโนห์ราเป็นลูกสาวของตน ไม่ใช่ลูกท่านขุน!

ooooooo

หลังจากแยกกับสมภพแล้ว โนห์ราเดินไปเรื่อยๆ มุ่งหน้าไปยังโรงเรียนนาฏศิลป์โดยมีทั้งครรชิตและลูกน้องของแสวงเดินตามกันไปห่างๆ และแล้วหนึ่งในลูกน้องสองคนของแสวงสั่งการว่า

“เตรียมพร้อมหรือยัง พอเดินไปถึงช่วงมุมตึกนั่น ถ้าปลอดคนจัดการทันที”

เมื่อโนห์ราเดินถึงมุมตึก คนร้ายขยับจะหยิบของ พลันมีเสียงครรชิตร้องเรียกชื่อโนห์ราขึ้นมาทำให้เกิดผิดจังหวะไม่สามารถดำเนินการได้ พอหญิงสาวหันมาก็แปลกใจที่เจอผู้ชายสองคนเดินใกล้กับข้างหลังมาก จนคนร้ายต้องแสร้งพูดว่าจะไปพิพิธภัณฑ์ ช่วยหลีกทางให้ด้วย โนห์ราเบี่ยงตัวหลีกทางให้พวกมันโดยไม่ติดใจสงสัยอะไร

ด้านครรชิตสาวเท้าเข้าประชิดตัวหญิงสาวพยายามจะพูดถึงความรู้สึกภายในใจของตนเอง แต่โนห์ราแปลความหมายของคำอธิบายโดยไพล่ไปเข้าใจว่าชายหนุ่มจะขอนอนด้วย เธอตกใจกลัวและอับอายรีบวิ่งหนีไป ครรชิตยืนเกาหัวงงๆจับต้นชนปลายไม่ถูกว่าพูดอะไรผิดอีก โนห์ราหนีมาถึงหน้าวิทยาลัยแล้วยืนหอบ หันไปมองว่าครรชิตตามมาไหม ในใจก็หาวิธีจะบ่ายเบี่ยงครรชิตไปเรื่อยๆ ฝ่ายลูกน้องแสวงสองคนที่ทำเดินหนีโนห์รารู้สึกหัวเสียเพราะเกือบจะทำตามแผนสำเร็จ

“รอต่อไป มันต้องกลับออกมาจากที่นั่นตอนไหนสักตอน พี่แหวงให้ใจเย็นๆ”

ตกบ่ายวันเดียวกัน ครรชิตมาดักรอโนห์ราอีกครั้งนึกถึงคำสอนของพี่ชายให้เตรียมคำพูดไว้ให้ดีก่อนเพราะจะได้ไม่ทำให้หญิงสาวหลงเข้าใจผิดเหมือนที่แล้วๆมา ประจวบเหมาะสมภพมารับเกษกนกพอดี เขานึกสนุกอยากแกล้งครรชิตจึงเดินเข้าไปหาและโกหกว่า

“มารอโนห์ราหรือว่ามาจอดรถกินลมครับ ผมแค่จะบอกให้ทราบว่าโนห์ราเธอนัดให้ผมมารับ เธอจะแวะไปหาพ่อแม่ผม เธอจะกินข้าวเย็นบ้านผม ถ้าคุณมารอพบเธออาจจะผิดหวัง”

ครรชิตรู้สึกโมโหขึ้นมาฉับพลันและคิดว่าสมภพชนะตนเอง เขาสตาร์ตรถพุ่งออกไปทันที สมภพมองตามยิ้มร้ายๆ ลูกน้องแสวงมองเหตุการณ์แล้วคิดแผนขจัดไอ้หน้าสวยให้พ้นทาง หนึ่งในสองเดินไปหาเขาและถามว่าจะไปไหน สมภพทำท่าไม่สนใจกระชากเสียงตอบว่าแล้วเกี่ยวอะไรด้วย

“ก็เกี่ยวอยู่นะ ผู้ชายที่เพิ่งพุ่งรถออกไปนั่นเขาฝากให้เรามาบอกว่าอยู่ให้ห่างผู้หญิงของเขาเอาไว้ จำไว้ว่าอย่ามาแตะต้องข้องแวะเธอนะโว้ย! เธอคือนางห้าม อย่าไปเป็นชู้กับเมียชาวบ้าน มันผิดศีลธรรม”

สมภพสะอึกในคำพูดนั้น แต่ส่ายหน้าไม่เชื่อ ลูกน้องแสวงสองคนพยักหน้ากันแล้วโดดเข้ารุมชกเขาจนเลือดกบปาก สมภพคำรามเบาๆว่าไอ้ครรชิต แกทำเกินไปแล้ว ก่อนจะโซซัดโซเซเดินจากไป สองคนมองตามชอบใจที่เสี้ยมให้ทั้งครรชิตและสมภพผิดใจกัน พวกมันจะได้จัดการหญิงสาวให้เรียบร้อยตามคำสั่งเสียที

เมื่อกลับถึงบ้าน สมภพนั่งกุมแผลหลงเข้าใจผิดคิดแค้นครรชิต และคิดว่าโนห์ราเสียทีให้ชายหนุ่มอย่างนั้นจริง เกษกนกตามมาต่อว่าที่หายไป ไม่ไปรับตนตามสัญญา แต่เมื่อเห็นแผลก็โวยวายถามไถ่ว่าเกิดอะไรขึ้น ชายหนุ่มจึงเล่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นให้เธอฟัง เกษกนกพูดย้ำถึงสิ่งที่ได้ยินจากแข่งแขให้ฟังอีกว่า

“เธอคงไม่รู้หรอกว่าโนห์ราไปนอนกับคุณครรชิตมาแล้วสองคืน อย่างน้อยก็น่าจะได้ค่าตัวมาแสนนึง แข่งแขเขาทนไม่ไหวต้องขอถอนหมั้นคุณครรชิตไปแล้ว เราสงสารเธอเหลือเกิน”

สมภพอ้าปากค้างเชื่อสนิทใจ ผิดหวังที่โนห์รามาหลอกลวงให้เขาหลงรักหัวปักหัวปํา

ooooooo

ด้วยความรักคับอก ครรชิตทำตามที่ไวพจน์สอนสั่งทุกกระเบียดนิ้ว เขาแต่งตัวบ้านๆใส่หมวกปิดหน้าโดยมีตาด ลูกน้องคนสนิทตามติดเหมือนเงา

ที่หน้าโรงเรียนนาฏศิลป์ โนห์ราซ้อมรำเสร็จแล้วเดินออกมาถึงหน้าประตูพยายามปรายตามองหาครรชิต เมื่อไม่พบก็ผิดหวังเดินใจลอยออกนอกโรงเรียนไป ด้านลูกน้องแสวงที่ซุ่มดูเห็นว่าไม่มีใครมาขวางทางแล้วก็รีบเดินเข้าประกบพร้อมกับหยิบขวดน้ำกรดออกมา ขณะนั้นฝนเริ่มตั้งเค้าทำท่าจะตกหนัก สองคนร้ายสบตากันเร่งเดินตามเป้าหมาย

ด้านครรชิตเห็นโนห์ราเดินมาแต่ไกลแล้ว เขาเร่งฝีเท้าเพื่อเข้าใกล้เธอ ทันใดนั้นเขาก็เห็นผู้ชายสองคนที่เจอกันเมื่อเช้ากำลังเดินตามหญิงสาวอย่างกระชั้นชิด เขานึกสังหรณ์ใจบอกตาดว่า

“ไอ้สองคนนั่น ฉันจำได้ว่าเมื่อเช้านี้มันก็เดินป้วนเปี้ยนแถวนี้ ทำไมมันยังไม่กลับบ้านกลับช่อง หรือว่า...มีคนส่งมันมาให้ติดตามโนห์รา นายตาด...วิ่งให้เร็วที่สุด”

เวลานั้น ฝนเริ่มลงเม็ด โนห์รากำลังเดินมุ่งหน้าไปขึ้นเรือข้ามฟากและก้มหน้าหยิบร่มออกจากกระเป๋า ไม่ทันสนใจเหตุการณ์รอบตัว สองคนถือขวดน้ำกรดพุ่งเข้าใส่ทันที ครรชิตกับตาดมองเห็นแล้วแต่อยู่ฝั่งตรงข้ามจึงตะโกนบอก

“โนห์รา! ระวังตัว!”

ไม่ทันเสียแล้วเพราะทันทีที่ครรชิตส่งเสียงร้องเตือน พวกมันยกขวดน้ำกรดสาดใส่หน้าโนห์ราแล้ววิ่งหนีทันที หญิงสาวตกใจมากก่อนจะกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด หมุนคว้างล้มลงกับพื้น

“โอ๊ย! หน้าฉัน...ตาฉัน...ปวดแสบปวดร้อนทนไม่ไหวแล้ว ช่วยด้วยค่ะ มีใครอยู่บ้าง”

ครรชิตปราดเข้ามารับตัวเธอได้ทันท่วงที และสั่งการให้ตาดไปเอารถมารับเพื่อส่งโรงพยาบาลให้เร็วที่สุด โนห์ราร้องโอดโอยแล้วหมดสติ ครรชิตภาวนา ให้เธออย่าเป็นอะไรและขอโทษที่มาช้าเกินไป ภายในห้วงคิดของครรชิตเห็นหน้าของแข่งแขกับปรุงจันทร์ คงจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากสองคนนี้เท่านั้น!

เพียงไม่กี่อึดใจ โนห์ราถูกส่งตัวเข้าห้องฉุกเฉินเพื่อทำการล้างแผล ครรชิตร้อนรนขอร้อง

“ช่วยเธอด้วยนะครับ คุณหมอ ช่วยเธอให้ถึงที่สุด ผมจะไปแจ้งข่าวให้คุณแม่ของเธอทราบเดี๋ยวนี้! ฝากด้วย นะครับ”

ตลอดเวลาโนห์ราไม่ได้ยินอะไรทั้งสิ้น เอาแต่ร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าครรชิตเป็นคนนำส่งโรงพยาบาลเพื่อช่วยชีวิต เวลาเดียวกันนั้นที่บ้านอรรถกรคดี ทุกคนกำลังรอการกลับมาของโนห์รา พิมพาจิตประหวัดนึกถึงลูกสาวอย่างกระวนกระวายใจ ฝนที่ตกลงมาอย่างหนักยิ่งทำให้เธอรู้สึกเป็นห่วงลูกสาวมากขึ้น

ด้านปรุงจันทร์กับแข่งแขก็กำลังลุ้นใจระทึกเพราะไม่รู้ว่าแผนที่สั่งให้ลูกน้องแสวงไปดำเนินการสำเร็จหรือยัง พลันแข่งแขมองเห็นรถครรชิตวิ่งเข้ามา เธอเข้าใจว่า เขาคงจะมาขอคืนดี ผวาจะวิ่งออกไปแต่ท่านขุนดึงแขนไว้ บอกว่า

“เขาวิ่งไปทางบ้านโน้น เขาคงไปหาโนห์รา ดู ท่าทางรีบร้อนมาก แปลกจริงๆ”

ท่านขุนตอกย้ำให้แข่งแขและปรุงจันทร์แค้นใจมากขึ้น ครรชิตวิ่งเปียกปอนเข้ามาในเรือนเล็ก สีหน้าตระหนกตกใจ

“คุณแม่ครับ เอ้อ...โนห์ราโดนน้ำกรดสาดหน้า”

ทั้งชื่นและพิมพากรีดร้องร่ำไห้ลั่นไปหมด

ครู่เดียวพิมพาก็เป็นลมล้มลง ครรชิตถลาเข้ามาอุ้มพาส่งโรงหมอไปอีกคน ทุกคนในตึกใหญ่ต่างชะเง้อมองเพราะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แข่งแขกับปรุงจันทร์ภาวนาขอให้แผนสำเร็จ ส่วนท่านขุนยืนมองคนทั้งคู่สงสัยว่าต้องไปก่อเรื่องอะไรลับหลังเขาอีกแล้ว

ooooooo

ที่ห้องพักคนไข้ภายในโรงพยาบาล โนห์ราถูกพันหน้าตาและแขนข้างที่ยกมากันน้ำกรดไว้ทั้งหมด พิมพาสะอื้นไห้ เสียงครรชิตอธิบายว่า

“คุณหมอให้ยานอนหลับเพื่อให้เธอสงบครับ ไม่อย่างนั้นเธอจะเจ็บปวดทรมานมาก เรื่องนี้ต้องเกิดจากคนที่มีจิตใจอิจฉาริษยามากจนกลายเป็นความแค้นเกลียดชัง ไม่ต้องมีเหตุอะไรก็มักทำร้ายคนที่ตนเองคิดว่าดีกว่าเสมอได้”

ชื่นร้องไห้บอกว่าเป็นเพราะสวยกว่า ทำให้เกิดเรื่องใหญ่แบบนี้ พิมพาเฝ้าวนเวียนก้มลงไปกอดจูบลูกสาวทั้งน้ำตา ด้านครรชิตบนบานขอให้มีปาฏิหาริย์ช่วยให้หญิงสาวกลับมาสวยงามดังเดิม แต่ถ้าแม้นไม่ได้ ตนก็จะรักเธอเสมอไป โนห์ราราวกับได้รับกระแสจิตจากครรชิตขยับตัวครางเบาๆอย่างเจ็บปวด

“เสียงใครน่ะ...เหมือนเสียงคุณครรชิต”

ทุกคนชะงักเพราะไม่มีใครส่งเสียง ชื่นกับพิมพามองหน้ากันแปลกใจที่โนห์ราเอ่ยชื่อชายหนุ่ม ครรชิตตื้นตันถึงกับน้ำตาซึมคลอเบ้า เสียงในใจขอบคุณเธอที่รู้ว่าเป็นตน เขายังคงกุมมือลูบคลำไปมาเบาๆเพื่อปลอบใจให้คลายกังวล

นาฬิกาบอกเวลาตีสาม แต่ปรุงจันทร์ยังคงนอนไม่หลับเฝ้าคิดวนเวียนถึงคำสั่งให้เอาน้ำกรดไปสาดหน้าโนห์รา ป่านนี้ไม่มีใครโทร.มารายงานว่าสำเร็จหรือไม่ ท่านขุน แอบมองอาการปรุงจันทร์เงียบๆ ห่างออกไปที่บ้านสุขุมวิท ไวพจน์ยืนมองน้องชายนั่งหลับตาพนมมือสวดพึมพำต่อหน้าพระ เขารู้สึกสงสารในชะตากรรมของโนห์ราและมั่นใจว่าทั้งปรุงจันทร์และแข่งแขต้องมีส่วนเกี่ยวข้องในเรื่องนี้ ไวพจน์แนะนำให้น้องชายลองนำเรื่องไปแจ้งให้ท่านขุนทราบเพื่อดูท่าทีคนบ้านนั้น

ฟ้าสางวันถัดมา ปรุงจันทร์ได้รับโทรศัพท์แจ้งข่าวเรื่องโนห์ราว่าจัดการให้เสร็จเรียบร้อย แข่งแขฟังอยู่กระโดดโลดเต้นดีใจปรบมือ เผลอตะโกนเสียงดังจนปรุงจันทร์ต้องปรามเพราะไม่อยากให้ท่านขุนจับได้ว่าไปสร้างเรื่องอีกแล้ว ส่วนขุนอรรถกรคดีก็รู้สึกสังหรณ์ใจจากกิริยาของคนทั้งคู่ที่ดีใจเกินกว่าเหตุหลังจากวางสายแล้ว เขาจ้องหน้าสองคนไม่ไว้ใจ

ทันใดนั้นมีเสียงรถแล่นเข้ามา แข่งแขชะโงกดูที่หน้าต่างเห็นเป็นรถของครรชิตก็ดีใจสุดๆ ทั้งคู่รีบลงไปต้อนรับ ท่านขุนแปลกใจที่ครรชิตมาพบ ถามไถ่ว่า

“ผมไม่คิดว่าคุณจะมาที่นี่อีก มีอะไรไม่ทราบที่สำคัญมากจนทำให้คุณต้องมาอีก”

“สวัสดีครับ ผมมาแจ้งเรื่องโนห์รา เธอโดนคนใจคอโหดร้ายผิดมนุษย์เอาน้ำกรดมาดักสาดหน้าเมื่อคืนนี้”

ท่านขุนอุทานด้วยความตกใจ ก่อนจะคำรามเบาๆ ด้วยรู้ดีว่าเป็นฝีมือของใคร จากนั้นเขาก็นิ่งเงียบไม่แสดงความรู้สึกอะไร ครรชิตบอกว่าถ้าอยากไปเยี่ยม ขณะนี้คนเจ็บพักอยู่ที่โรงพยาบาลหญิง ก่อนจะขอตัวรีบกลับไปเฝ้าคนไข้ แข่งแขกับปรุงจันทร์ผิดหวังที่ชายหนุ่มไม่ได้มีเยื่อใย กลับแสดงอาการห่วงใยโนห์ราจนออกนอกหน้า

ครรชิตเดินออกไปไม่มองหน้าสองแม่ลูก เล่นเอาแข่งแขกับปรุงจันทร์จ๋อย ท่านขุนหันมามองหน้าคนทั้งสอง

“เธอกับแข่งแขทำอย่างนี้ทำไม โง่และเลวร้ายที่สุด ระวังนะ...ตำรวจไม่โง่ เขาจะจับได้เองว่าเป็นใครกันแน่”

ปรุงจันทร์ดึงดันแถว่าไม่ใช่ตน จึงไม่กลัวและไม่สนใจ ท่านขุนยิ้มเยาะขู่ว่าตนพอจะรู้ว่าเป็นใคร นี่คือเหตุผลที่ตนลังเลในการหย่ากับพิมพา ปรุงจันทร์กรีดร้องไม่พอใจหาว่าเขาเป็นบ้า ท่านขุนรีบเดินหนี ในขณะที่แข่งแขหน้าตึงไม่พอใจพ่ออย่างแรง เธอบอกแม่ว่าจะไปป่าวประกาศเพื่อนทุกคนให้รู้เรื่องนังโนห์ราหน้าผี

ooooooo

ณ โรงพยาบาล โนห์รานอนดิ้นทุรนทุรายเจ็บปวดแสนสาหัส พิมพานั่งกุมมือลูกสาวพร้อมกับร้องไห้เงียบๆ ครรชิตมองสภาพสองแม่ลูกที่ทุกข์ทรมานด้วยความสงสาร โนห์รารำพึงรำพันอย่างทำใจไม่ได้ว่า

“หนูอยากตาย หนูกลายเป็นคนหน้าตาน่าเกลียดหนูจะอยู่ต่อไปเพื่ออะไรจ๊ะ หนูเล่นละครอีกต่อไปไม่ได้แล้ว”

“อย่าคิดเรื่องตายให้แม่สิ้นหวังสิจ๊ะลูก ทูนหัวของแม่ ถ้าลูกตายแล้วแม่จะอยู่ต่อไปเพื่ออะไร รักแม่ก็เชื่อแม่นะจ๊ะ”

โนห์ราอึ้งกับความรักของแม่ เธอสงบนิ่งแม้ว่ายังคงสะอื้นอยู่บ้าง สัมผัสที่อบอุ่นรักใคร่ของพิมพาทำให้เธอค่อยผ่อนคลาย ก่อนจะขอร้องแม่ว่า

“หนูเชื่อแม่ หนูรักแม่ แต่แม่จ๋า หนูอยากเจอสมภพ เขารักหนูและคงเห็นใจ นอกจากแม่แล้วเขาดีกับหนูที่สุดใช่ไหม”

ได้ยินหญิงสาวเอ่ยชื่อเพื่อนชายคนสนิท ทำให้ครรชิตรู้สึกสะท้อนใจ ค่อยๆปลีกตัวออกจากห้อง เขาคิดวนเวียนแต่ว่าโนห์รารักสมภพ เขาคงไม่อาจเทียบได้ เวลานั้นเอง พิมพานึกถึงครรชิตขึ้นมา พอหันมองหาก็พบว่าเขาหายตัวไปแล้ว

“หนูไม่อยากขอบคุณคุณครรชิตหรือลูก เขาเป็นคนพบหนูตอนโดนน้ำกรดสาดหน้าและพามาส่งที่นี่ เขาช่างมีน้ำใจ”

โนห์ราส่ายหน้าไม่เชื่อในสิ่งที่แม่พูด คิดอยู่แต่ว่าครรชิตคงสมน้ำหน้าที่เธอกลายเป็นคนหน้าผีไปแล้ว พิมพาน้ำตาไหลพราก สุดจะปลอบโยนให้ลูกสาวหายเสียใจได้ ในทางตรงกันข้ามกับสิ่งที่โนห์ราคิด ครรชิตมาพบหมอและอ้อนวอนว่า

“ผมยอมเสียค่าใช้จ่ายทั้งหมดไม่ว่าจะแพงแค่ไหน ยาดีมีที่ไหน คุณหมอช่วยหาซื้อมารักษาเธอด้วยนะครับ”

“ผมรับปากว่าจะหายาที่ดีที่สุดมารักษาเธอ แต่จะให้รับปากว่าเธอจะหายเหมือนปกติ ผมยังไม่กล้าถึงขั้นนั้น ผมกำลังสั่งตัวยาจากต่างประเทศที่มีคุณภาพสูงมาใช้กับเธอ”

การป่าวประกาศของแข่งแขเรื่องโนห์ราถูกสาดน้ำกรดจนหน้าเสียโฉม ทำให้เพื่อนและคุณครูทุกคนรู้สึกเศร้าใจ ไม่เว้นแม้แต่สมภพที่มีสีหน้าตกใจ เกษกนกกลัวว่าเขาจะสงสารจนเปลี่ยนใจกลับไปรักโนห์ราอีก จึงตั้งข้อแม้ไม่ให้เขาไปเยี่ยมและขู่ว่าถ้าเข้าไปยุ่งอีกอาจถูกซ้อมเหมือนเมื่อวันก่อนก็เป็นได้ สมภพอึกอักก่อนจะสัญญาไม่ไปเยี่ยมแค่ถามตามมารยาท

วันแล้ววันเล่า ครรชิตแอบเข้ามาดูโนห์ราเงียบๆ เมื่อชื่นดีใจขยับจะเรียก เขาก็โบกมือทำท่าห้ามกระซิบบอกว่าโนห์ราคงหงุดหงิดไม่อยากให้เอ่ยชื่อตน พิมพาส่ายหน้าไม่อยากให้คนมีพระคุณคิดเช่นนั้น ครรชิตรีบเปลี่ยนเรื่องไปพูดถึงหมอรับปากว่าจะพยายามทำศัลยกรรมตกแต่งใบหน้าใหม่ให้สุดฝีมือ พิมพากับชื่นยกมือไหว้ขอบคุณ เสียงคุยกันทำให้โนห์ราตื่นและ
ถามว่าเป็นเสียงใคร ใช่สมภพหรือไม่ มีใครไปตามเขาให้มาพบตนหรือยัง

ทุกคนเงียบกริบ พิมพากับชื่นสบตากันมองครรชิตแล้วพูดไม่ออก จนโนห์ราถามอีกครั้ง พิมพาจึงตอบลูกสาวว่าชื่นกำลังไปตามให้อยู่ ครรชิตถอนใจหนักหน่วงนึกถึงคำพูดของพี่ชายที่ว่าถ้าสมภพมาปลอบใจ คงได้พิสูจน์น้ำใจกันตอนนี้

ที่หน้าบ้านสมภพ ชื่นมาหาพ่อแม่เขาเพื่อขอร้องให้ลูกชายแวะไปเยี่ยมโนห์ราที่โรงพยาบาลเพื่อให้กำลังใจ พ่อแม่สมภพทราบข่าวด้วยความตกใจและรับปากจะบอกให้ แต่เมื่อชื่นกลับไป สมภพกลับบอกว่าตนไม่ไปเยี่ยมโนห์รา ทำเอาพ่อแม่พูดไม่ออกที่มีลูกชายไร้น้ำใจเช่นนี้

หลายวันผ่านไป ไม่มีแม้แต่เงาของสมภพมาเยี่ยมโนห์รา จนพ่อแม่ของเขาอดรนทนไม่ได้ถามลูกชายว่า

“ตกลงแกเปลี่ยนใจไม่พาพ่อแม่ไปขอหมั้นโนห์ราแล้วหรือ เขาโดนน้ำกรดสาดหน้าแบบนี้ แกควรจะรีบไปเยี่ยมเขานะสมภพ คนเราก็เห็นใจกันในยามยากนี่แหละ อย่างน้อยที่สุด แกก็น่าจะเห็นแก่ความเป็นเพื่อนที่เรียนด้วยกันมานะลูก”

สมภพเงียบเกิดความลังเลใจ กระทั่งเกษกนกที่นั่งฟังอยู่ด้วยกระซิบเตือนว่าวันนี้มีนัดไปดูหนังด้วยกัน เท่านั้นเองสมภพก็ตัดสินใจได้ว่าเขาไม่ว่างมีธุระ แล้วลุกขึ้นออกไปพร้อมเพื่อนสาว พ่อแม่สมภพมองตามละเหี่ยใจ

ฟากโนห์รายังคงเฝ้ารอคอยให้สมภพมาหา เธอเอาแต่คร่ำครวญเจ็บแผลและถามหาว่าเมื่อใดเพื่อนชายคนสนิทจะมาเยี่ยมเสียที ชื่นกระซิบบอกพิมพาว่าไปหามาแล้วแต่เจอสมภพควงเพื่อนสาวคนใหม่ออกบ้านลงเรือหายไป เขาคงไม่ใช่คนดีอย่างที่โนห์ราคิด พิมพาพยักหน้ารับทราบน้ำตาซึม สงสารลูกสาวที่เจอเคราะห์ซ้ำกรรมซัดถูกสมภพทิ้งไม่ไยดี

ooooooo

ปรุงจันทร์กำชับแข่งแขให้เล่นละครตบตาท่านขุน โดยแสดงความเสียใจในชะตากรรมของโนห์ราให้ทุกคนเห็น ไม่เช่นนั้น ท่านขุนอาจเกิดความสงสัยแล้วความลับอาจถูกเปิดเผยให้เสียเรื่อง

ขณะนั้นท่านขุนแต่งตัวเรียบร้อยพร้อมออกไปเยี่ยมโนห์ราที่โรงพยาบาล เขาแปลกใจที่เห็นแข่งแขกับปรุงจันทร์แต่งตัวเช่นกันจึงออกปากถามว่าจะไปไหนกัน แข่งแขชิงตอบก่อนว่า

“แขกับคุณแม่ขอไปเยี่ยมโนห์ราด้วยค่ะ อย่ามองเราในแง่ร้ายสิคะ เขาเป็นถึงขนาดนี้แล้ว เราควรไปให้กำลังใจบ้าง”

“ถ้าจะไปด้วยกันก็ช่วยมีมารยาทด้วย ไปแสดงความเห็นใจไม่ใช่ไปสมน้ำหน้าเขา และอย่าปากพล่อยก็แล้วกัน”

ท่านขุนพยักหน้าอนุญาตอย่างแกนๆไม่ค่อยเชื่อใจสองแม่ลูกนัก ไม่กี่ชั่วโมงถัดมา ทั้งสามมาหยุดหน้าห้องพักฟื้นของโนห์รา สองแม่ลูกยิ้มระรื่นจนท่านขุนต้องใช้สายตาปรามเอาไว้

“มาเยี่ยมคนไข้ ไม่ได้มาปาร์ตี้งานวันเกิดเขา ไม่ต้องทำหน้าเหมือนดีใจที่เขามีอันเป็นไป”

สองคนหุบยิ้มหน้าม่อย ท่านขุนเคาะห้องก่อนเดินเข้าไป พิมพาหันมองแล้วแปลกใจที่ทั้งสามคนมาเยี่ยม ปรุงจันทร์ทักทายด้วยวาจาเราะร้ายว่าโดยน้ำกรดเข้าเต็มหน้า ตาคงจะบอดด้วย แข่งแขผสมโรงตามไปอีกจนชื่นอดใจไม่ไหวเหน็บว่า

“เวรกรรมตามทันทุกคนที่ก่อไว้ค่ะ ไอ้ที่นึกว่ารอด อย่าหวังเพราะตอนนี้กรรมมันบังตา พอดีพอร้ายเมื่อไหร่ คดีความอาจตามติดพร้อมกับคุกตะรางวิ่งมาชน คนทำยังไม่เท่าคนบงการค่ะ ต้องสาวให้ถึงตัวมันให้ได้”

ทั้งแข่งแขและปรุงจันทร์โกรธชื่นแต่ต้องสะกดกลั้นไว้ ทำทีเดินเข้าไปหาโนห์ราใกล้ๆพยายามจะเรียก แต่โนห์ราแกล้งทำเป็นหลับไม่อยากต่อความให้รกใจ พิมพาจึงรีบตัดบทบอกว่าคุณหมอไม่อยากให้รบกวน แต่ให้พักผ่อนมากๆ ทั้งสามคนจึงจำใจลากลับ โนห์ราสะอื้นฮักทันทีที่สามคนเดินพ้นห้องออกไป พิมพาปลอบลูกสาวไม่ให้คิดมาก โนห์ราร่ำร้องอยากจะพบสมภพอีกครั้ง พิมพากับชื่นสบตากันจิตใจห่อเหี่ยวและทำทีขอตัวไปพบหมอ ชื่นก่นด่าเพื่อนชายคนสนิทของ โนห์ราว่า

“จะปิดกันไปได้สักเท่าไหร่ สมภพช่างใจแคบ เหลือเกิน โนห์ราคงคิดว่าเขาจริงใจ ช่างมองข้ามคุณครรชิตไปได้”

คล้อยหลังสองคนออกไปไม่นาน ครรชิตหอบช่อดอกไม้เข้ามาเยี่ยมโนห์รา เสียงโนห์ราดังขึ้นอย่างดีใจ

“สมภพ ในที่สุดเธอก็มาแล้ว ดีใจจังเลยที่เธอมาหาเราแล้ว รู้ไหมว่าเราคอยเธอนานแค่ไหน”

ครรชิตชะงักกึก พยาบาลรับช่อดอกไม้มาและอ่านชื่อที่นามบัตรก็พบว่าไม่ใช่คนเดียวกับชื่อที่คนไข้กำลังพูดอยู่ เธอเงยหน้าจะบอกโนห์ราแต่ครรชิตยิ้มแห้งส่ายหน้าไม่ให้บอกความจริง พยาบาลมองเขาแปลกๆก่อนออกไป โนห์ราดีใจพูดว่า

“ขอบใจจ้ะ รู้ไหมว่าเราต้องการกำลังใจจากเธอมากที่สุด คงมีแต่เธอคนเดียวเท่านั้นที่ห่วงใยเห็นใจจริงใจกับเรา ต่างกับนายครรชิตมาก เขามันบ้า ใจโหดดูถูกเรา เธอเงียบ เพราะคงน้อยใจที่เราไม่ตอบรับการหมั้นของเธอใช่ไหม เราขอโทษด้วย เธอเป็นคนเดียวที่เรามั่นใจว่าไม่รังเกียจที่เราเสียโฉม ถ้าเธอยังรักเราอยู่ เราก็จะรับหมั้นเธอจ้ะ”

เหมือนฟ้าฟาดลงมากลางศีรษะของครรชิต เขาค่อยๆถอยกลับออกไปจากห้องด้วยความผิดหวัง เสียงเปิดประตูทำให้โนห์ราแปลกใจว่าทำไมเพื่อนชายรีบกลับ เมื่อร้องถามกลับไม่มีเสียงตอบ ฟากสมภพตัวจริง เวลานี้กำลังเริงรื่นกับเกษกนก แต่เมื่อนึกถึงโนห์ราทีไรก็เห็นแต่เพียงภาพผู้หญิงที่มีหน้าเละเทะเสียโฉมเท่านั้น

โนห์รานอนยิ้มมีกำลังใจขึ้นคิดว่าอย่างน้อยยังมีสมภพที่จริงใจ มีดอกไม้ช่อสวยในแจกันตั้งอยู่ พิมพาเดินกลับเข้ามา เห็นดอกไม้ยังไม่ทันจะพูดโนห์รา

บอกแม่ว่าสมภพมาหาและเข้าใจกันดีแล้ว ชื่นแย้งว่าน่าเป็นครรชิตมากกว่าพร้อมเดินไปที่แจกันดอกไม้หยิบนามบัตรของครรชิตส่งให้ดู สองคนแปลกใจว่าทำไมโนห์ราคิดว่าเป็นสมภพ!

ooooooo

ครรชิตขับรถไปตามหาสมภพถึงที่โรงเรียนนาฏศิลป์เพื่อขอร้องให้ไปเยี่ยมโนห์รา แต่ได้รับการปฏิเสธจากสมภพ จนเขาต้องบอกว่าหญิงสาวยอมรับหมั้นสมภพแล้ว เธอกำลังคอยเขาเพื่อไปให้กำลังใจ สมภพตกใจสวนกลับว่า

“หมั้น หมั้นกับผู้หญิงที่หน้าตา...เอ้อ...ผู้หญิงที่ไม่บริสุทธิ์ผุดผ่อง โนห์ราขายตัวให้คุณ ใครๆก็รู้กันทั่วบ้านทั่วเมือง พอเสียโฉมกลับมายกให้ผม เลวสิ้นดี”

พูดยังไม่ทันจบ ครรชิตตะบันหน้าสมภพจนเลือดกบปาก เกษกนกรีบเข้ามาประคองเขาไว้ ครรชิตชี้หน้าด่าฉุนเฉียวว่า

“คุณนั่นแหละเลวที่สุด ลบหลู่ดูถูกน้ำใจผู้หญิงที่จริงใจได้ลงคอ เข้าใจผิดยังไม่พอ ยังเอาโนห์รามาประจานผิดๆอีก”

เกษกนกด่าสวนกลับให้ครรชิตอย่ามายัดเยียดผู้หญิงแบบนั้นให้สมภพ ถ้าพอใจก็รับเลี้ยงเอง ก่อนจะลากสมภพให้รีบเดินหนีไป ครรชิตมองตามรู้สึกสงสารโนห์ราอย่างที่สุด

หลายวันผ่านไป ครรชิตส่งดอกไม้มาเยี่ยมทุกวันโดยที่โนห์ราคิดว่าสมภพมาหาเธอทุกวันในเวลาที่หลับอยู่ และแล้วความจริงก็เปิดเผยเมื่อสุดามาเยี่ยมและบอกกับเพื่อนว่าสมภพไม่เคยมาเยี่ยมเพราะเขากำลังสานสัมพันธ์รักใหม่กับเกษกนก ส่วนดอกไม้ที่ส่งมาทุกวันเป็นของครรชิต บังเอิญพยาบาลเข้ามาพอดี สุดาจึงซักไซ้ไล่เลียงเรื่องจนได้ความว่า

“ดิฉันพยายามจะบอกคุณโนห์ราว่าไม่ใช่คุณสมภพแต่เป็นคุณครรชิต แต่เธอกระซิบห้ามไว้ แล้วทำหน้าซึมๆ รอจนคุณโนห์ราคุยจบจึงเดินออกไป หลังจากวันนั้นก็มาเพียงดอกไม้จนถึงวันนี้ค่ะ”

“มิน่า ฉันยังแปลกใจว่าทำไมสมภพไม่พูดกับฉัน โธ่! นี่ฉันทำอะไรโง่ๆออกไปนะ”

โนห์ราครางน้ำตาซึมด้วยความเสียใจและอับอายที่เข้าใจผิดเรื่องสมภพ สุดาปลอบใจและบอกให้ลืมสมภพไปเสีย เวลานี้คนที่จริงใจที่สุดกับเธอคือครรชิต! ด้านไวพจน์พยายามให้กำลังใจน้องชายเพื่อไม่ให้ท้อแท้ จนเขาได้คิดถือแจกันดอกไม้ออกไปหาโนห์ราที่โรงพยาบาลอีกครั้ง เมื่อมาถึงครรชิตรู้สึกประหลาดใจที่ท่าทีของ

โนห์ราเปลี่ยนไป เธอขอบคุณที่เขามีน้ำใจช่วยเหลือมาตลอดและขอโทษที่เข้าใจผิดว่าเขาเป็นสมภพ ครรชิตจับมือหญิงสาวขึ้นมาจูบและพูดจากใจว่า

“ผมอาจชื่นชมความสวยความเป็นนางละครคนเก่งของคุณ แต่สิ่งที่ผมชื่นชมมากกว่านั้นคือตัวตนของความเป็นคุณมากกว่าสิ่งอื่นใดทั้งสิ้น และที่สำคัญเงินของผมไม่อาจซื้อคุณได้ ผมภูมิใจในตัวคุณมากนะ”

หลังจากวันนั้นครรชิตยิ้มแย้มมีความสุขหมั่นคอยมาเยี่ยมดูแลโนห์รามิได้ขาด โดยมีพิมพากับชื่นมองดูด้วยความสุขใจเพราะความสัมพันธ์ที่ดีค่อยๆก่อตัวขึ้นมาตามลำดับ

วันเวลาผ่านไปจนถึงวันที่ยี่สิบสี่ซึ่งเป็นวันก่อนวันครบกำหนดการแกะผ้าพันแผลออกจากหน้าของโนห์รา เธอรู้สึกกังวลใจไม่อาจทนเห็นสีหน้าคนอื่นที่ตกใจในความน่าเกลียดน่ากลัวของใบหน้าตนเองได้ ครรชิตปลอบใจว่า

“ผมคงมีแต่สีหน้ายินดีที่คุณหายแล้ว ผมจะคบใครสักคน ผมไม่ได้ดูแค่หน้า ผมจะดูไปถึงใจของคนคนนั้นด้วย มันสำคัญยิ่งกว่าหน้าที่งดงามของคุณนะ ไม่มีใครทำร้ายทำลายความสวยของจิตใจคุณได้หรอก ในความโชคร้ายมักจะมีเรื่องดีเกิดขึ้นเสมอนะ”

ข่าวดีที่มาถึงก่อนคือ ตำรวจจับตัวผู้ร้ายสองคนที่ไปปล้นบ้านท่านขุนได้แล้ว แถมตอนที่เดินผ่านหน้าห้องขังของก่องแก้ว เธอโวยวายชี้หน้าว่าไม่ผิดตัว ที่แย่คือคนร้ายสองคนจ้องหน้าก่องแก้วจะเอาเรื่องทำให้เธอเกิดความกลัวจะถูกฆ่าปิดปาก เอาแต่ร้องไห้โฮไม่ปริปากพูดอะไรอีก

เช้ามืดวันที่ยี่สิบห้า วันที่ทุกคนเฝ้ารอก็มาถึง พิมพากับชื่นใส่บาตรพระ และภาวนาขอให้โนห์รามีแผลน้อยที่สุดรวมถึงไม่ตาบอด ในขณะที่ครรชิตเข้าห้องพระสวดมนต์ภาวนาให้คนรักปลอดภัย โนห์ราเองก็กราบอ้อนวอนสิ่งศักดิ์สิทธิ์ขออย่าให้เธอโชคร้ายถึงขั้นตาบอด ตรงกันข้ามกับแข่งแขและปรุงจันทร์กลับมาไหว้ศาลพระภูมิประจำบ้านขอให้โนห์ราเสียโฉมมีแต่ความอัปลักษณ์ ท่านขุนเดินมาเจอเข้าก็รู้สึกอ่อนใจ พยายามห้ามคนทั้งสองให้เลิกจองเวรจองกรรมแต่ไม่มีใครฟัง

ด้านครูและเพื่อนๆ ที่โรงเรียนนาฏศิลป์ต่างตั้งหน้าตั้งตารอคอยที่จะไปให้กำลังใจโนห์ราในวันนี้ ยกเว้นสมภพที่รับไม่ได้กับการมีคนรักหน้าตาเสียโฉม ครูบุนนาคกับครูสุนีย์ถึงกับสบตากันแล้วมองหน้าเขาอย่างตำหนิ

ที่โรงพยาบาล โนห์รานั่งรอแม่กับชื่นอย่างกระวนกระวายใจ

“ผมมาแล้ว โนห์ราไม่ต้องกลัว ไม่ต้องตกใจ ผมมาอยู่เคียงข้างคุณแล้วจ้ะ”

ครรชิตเข้ามาในห้องพร้อมดอกไม้ช่อใหญ่ เขาโอบกอดเธอไว้เพื่อถ่ายทอดความอบอุ่นสู่ใจของเธอ เสียงโนห์ราถาม

“คุณมั่นใจนะคะว่าพร้อมอยู่เคียงข้างฉัน ไม่กลัวหรือคะว่าพอเปิดหน้าแล้ว คุณอาจตกใจจนช็อก ตาฉันอาจบอดก็ได้”

“ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ผมก็ยืนยันว่าจะอยู่เคียงข้างคุณแน่นอนจ้ะโนห์รา เพราะว่าผมรักคุณ ได้ยินไหม”

โนห์ราไม่ตอบได้แต่เอนศีรษะลงกับอกของครรชิต เธอรู้สึกอบอุ่นใจที่มีเขาอยู่เคียงข้าง...

ooooooo

  • หน้าที่ 1
  • 1

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

"โหน" อ้อนก่อนบวช ฝากละคร "ตะกรุดโทน"

"โหน" อ้อนก่อนบวช ฝากละคร "ตะกรุดโทน"
14 พ.ย. 2562
07:01 น.