กีฬา
100 year

นิยายไทยรัฐ

โนห์รา

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

โนห์ราขึ้นจากเรือเดินตรงไปที่ป้ายรถเมล์ ในใจเฝ้าคิดวนเวียนทั้งอยากเจอและไม่อยากเจอหน้าครรชิต

“ถ้าเราเจอเขามายืนรอเหมือนทุกวัน เราจะบอกเขาว่ายังไง จะต้องใช้ความหน้าไม่อายมากมายแค่ไหนเพื่อเอ่ยปากกับเขาเรื่องบัดสีนั่น เราจะทำยังไงดีนะ”

น้ำตาโนห์ราไหลรินไม่ขาดสายด้วยความสะท้อนใจในสิ่งที่ไม่เคยคิดว่าต้องทำ เธอหยิบผ้าเช็ดหน้ามาซับน้ำตาเพื่อกลบเกลื่อนความอ่อนแอที่กำลังจะมี พวกผู้ชายที่เดินผ่านไปมาแถวนั้นแทะโลมเธอด้วยการผิวปากใส่ ด้านครรชิต เมื่อจับต้นชนปลายได้ก็รีบวิ่งพรวดพราดติดตามหญิงสาวแต่กลับติดผู้คนที่เดินกันพลุกพล่านในเวลานั้น เขาแปลกใจพึมพำกับตัวเอง

“โนห์ราเกิดบ้าอะไร ลุกขึ้นมาแต่งหน้าทาปากราวกับว่าจะไปเต้นกินรำกินตามไนต์คลับ ไม่ใช่ไปรำให้แขกฝรั่งดู”

ที่ป้ายรถเมล์ โนห์รากวาดตามองหารถของครรชิตแต่วันนี้กลับไม่เห็นแม้แต่เงา เธอใจเสียคิดว่าเขาคงจะเบื่อและถอดใจไม่ตอแยติดตามตนอีกแล้ว เมื่อรถเมล์มาจอด โนห์ราทำท่าจะก้าวขึ้นไปแต่เปลี่ยนใจถอยออกมาอยู่หลายครั้ง กระทั่งกระเป๋ารถเมล์รำคาญถามว่าจะไปหรืออยู่

ท้ายที่สุดเธอตัดสินใจก้าวขึ้นรถเมล์ซึ่งเป็นเวลาเดียวกับครรชิตวิ่งลัดเลาะผู้คนมาทันเห็นเธอพอดี เขาตะโกนเรียกเสียงหอบ แต่ทว่าโนห์ราไม่ได้ยิน ครรชิตนึกได้ว่าวันนี้โนห์รามีคิวต้องไปรำละครที่โรงแรม เขาสามารถดักรอที่นั่นได้

เวลาเดียวกันนั้นที่บ้านอรรถกรคดี ปรุงจันทร์ร้อนใจโทร.หาแสวงเพื่อซักซ้อมความเข้าใจไม่ให้เกิดความผิดพลาดเหมือนอย่างที่แล้วๆมา หลังวางสายเธอเห็นลูกสาวเข้ามายืนเมียงมองด้วยทีท่าหงุดหงิดและฟ้องว่า

“คุณแม่ขา แขโทร.ไปหาพี่ครรชิต เขาไม่อยู่บ้านอีกแล้ว เขาต้องแอบไปดูนังโนห์รารำละครแน่ๆ แขอยากจะไปถลกหนังหัวมันให้ถึงบนเวทีรำละคร ประจานให้ฝรั่งมังค่าดูหน้านังคนแย่งผู้ชายคนอื่นจริงๆ”

ปรุงจันทร์ยุส่งว่าตนก็อยากประจานให้คนทั่วเมืองรู้แต่ขณะเดียวกันก็ไม่เข้าใจทำไมโนห์ราต้องประโคมแต่งตัวมากมายขนาดนั้น สองคนสุมหัวตั้งท่าวางแผน ขณะนั้นท่านขุนดักคอถามว่าคงไม่วางแผนหาเรื่องติดคุกติดตะรางให้ตนต้องช่วยเหลืออีก เพราะเรื่องต่างๆที่ผ่านมายังหาทางแก้ไขได้ไม่หมด อย่าได้สร้างปัญหาใหม่อีก ปรุงจันทร์น้อยใจเล่นบทตีอกชกหัวตัวเองร้องไห้จนแข่งแขต้องรีบเข้ามาปลอบและผละไป ท่านขุนถามลูกสาวเสียงเข้มว่าจะไปไหน

“จะไปดูว่าพี่ครรชิตไปดักรอดูนังโนห์รามันรำละครที่โรงแรมอีกหรือเปล่าค่ะ คุณพ่อ”

“วุ่นวายนักมักจะเป็นการทำให้ตัวเองด้อยค่านะลูก แต่ตามใจ ถ้าเขาขอถอนหมั้นเมื่อไหร่ อย่ามาต่อว่าพ่อไม่ช่วยก็แล้วกัน ถ้าคิดว่าพอใจแค่สินสอดทองหมั้นที่ริบเขาไว้แค่นั้น ก็ไม่ว่ากัน”

ด้วยนิสัยเอาแต่ใจตัวเอง แข่งแขไม่สนใจคำเตือนของพ่อกลับเดินเชิดออกไป ท่านขุนส่ายหัวระอาใจเหลือทน

ooooooo

ที่ล็อบบี้โรงแรม พันธุมวดีกับเยาวมาลย์มานั่งคอยโนห์ราเพื่อหาทางกล่อมให้ยอมรับเงินแสนตามคำสั่งของครรชิต ทั้งคู่นั่งกันคนละมุมพร้อมกับส่งสายตาพิฆาตเข้าหากันอยู่เนืองๆ

ก่อนจะเกิดศึกตบตีกันขึ้น สองคนเห็นครรชิตเดินรีบร้อนเข้ามาก็ผวาแย่งชิงกันรายงานเสียงดังขรม จนมีฝรั่งผู้ชายมองตามลุ้นๆเพราะเข้าใจว่าจะเกิดศึกตบตีแย่งชิงครรชิตด้วยความหึงหวง แต่การณ์กลับเป็นว่าทั้งสามคนคุยกันเรื่องอื่น พร้อมๆกับการชม้ายชายตาให้ฝรั่งจากพันธุมวดีและเยาวมาลย์ตลอดเวลา เสียงครรชิตดังขึ้นอย่างกังวลใจ

“ทำไมโนห์รายังไม่มา แปลกจริงๆ แน่ใจนะว่าเธอสองคนไม่ได้ปล่อยให้โนห์ราคลาดสายตาไป”

คนทั้งคู่ยืนยันว่าไม่เห็นโนห์รามาที่นี่ เวลานั้นที่ด้านนอกโรงแรม คนที่ถูกพูดถึงรู้สึกสับสนในใจคิดไม่ตกว่าจะหาครรชิตเจอได้ที่ไหน พลันเธอเห็นรถของแข่งแขพุ่งผ่านหน้าไปอย่างเร็ว โนห์ราชะงักไม่กล้าเดินต่อคิดในใจว่า

“คุณแข่งแขมา ที่แท้เขาก็นัดกับคุณแข่งแขนี่เอง โธ่! แม่จ๋า โนห์ราสิ้นหวังแล้ว หมดหนทางช่วยแม่หรือนี่”

โนห์ราถอยกลับออกไปจากบริเวณนั้นทันที ด้านแข่งแขวิ่งพรวดพราดเข้ามาในโถงโรงแรมและมองเห็นพันธุมวดีกับเยาวมาลย์นั่งอยู่ อารมณ์หึงหวงปะทุ เธอเรียกคู่หมั้นเสียงแหลมพร้อมกับวิ่งแทรกกลางกระแทกจนสองสาวเซออกมา

“ที่แท้คุณนัดแม่สองคนนี่มาเที่ยวที่นี่ พันธุมวดี เธอมันเพื่อนทรยศจริงๆ คุณมาที่นี่ได้ทุกวันเพราะมีแม่พวกผู้หญิงเหล่านี้แล้วยังนังโนห์ราอีก ใจคอคุณครรชิตจะกวาดต้อนผู้หญิงให้หมดกรุงเทพฯหรือคะ อย่าทำกับแขอย่างนี้นะ”

“น้องแข่งแข ผมมีสิทธิ์ที่จะทำอะไรก็ได้ตามต้องการ ผมจะนัดใครมาพบหรือไปไหนกับใครก็ได้ น้องแขไม่มีสิทธิ์มาก้าวก่ายผม แต่ถ้ามาแล้วระรานคนอื่น คุณกลับบ้านไปดีกว่า รู้ไหมผมเกลียดผู้หญิงจุ้นจ้านปากคอเราะร้ายที่สุด ผมขอตัว”

ครรชิตเดินหนีเข้าห้องแสดงโชว์โดยมีแข่งแขวิ่งตาม ส่วนพันธุมวดีกับเยาวมาลย์เดินมากับเพื่อนฝรั่งคนใหม่ทั้งสอง แล้วตรงมากระซิบที่หูครรชิตว่ารอจนวินาทีสุดท้ายแล้วก็ยังไม่เห็นโนห์รา เขาขอบใจและโบกมือทักทายเพื่อนใหม่ของสองสาว ระหว่างนั้นแข่งแขพยายามแสดงความเป็นเจ้าของคู่หมั้นอย่างออกหน้า ครรชิตเบี่ยงตัวหลบทันควัน แข่งแขแค้นจัดแต่ต้องสกัดกั้นความโกรธรอจนการแสดงจบแล้วพูดเย้ยๆ

“การแสดงจบแล้ว แต่นางมโนห์ราก็ยังไม่บินมาสักที แขจะบอกให้ก็ได้นะคะว่าคืนนี้นางมโนห์ราของคุณแปลงตัวเป็นนางผีเสื้อราตรีโบยบินออกหากินตามที่ต่างๆแน่ๆ เพราะก่อนออกบ้านแขเห็นนางมโนห์ราคนสวยแต่งหน้าทาปากแดง แต่งตัวเด่นเตะตาคนลักษณะนั้นคงไม่ได้แต่งมารำโชว์หรอกค่ะ กำลังร้อนเงินอยู่ด้วย ได้ยินว่าต้องหาให้ได้แสนบาทคืนนี้”

ครรชิตนึกถึงภาพโนห์ราแต่งตัวแปลกกว่าทุกวันแล้วร้อนใจรีบเดินออกจากห้องรำทันที แข่งแขตามติดไม่ให้เขาหนี แต่ยังไม่ทันจะได้ตามก็ถูกพันธุมวดีกับเยาวมาลย์สกัดกั้น ทั้งสามคนวิวาทโต้เถียงจนครรชิตทนไม่ไหวพูดเสียงกร้าวใส่

“น้องแข่งแข ถ้าคุณไม่อยากฟังเพลงก็กลับบ้าน ถ้าไม่กลับอยากทำอะไรก็เชิญ ผมขอตัว กรุณาอย่าตามผม”

แข่งแขไม่สนใจวิ่งตามครรชิตมาถึงรถ พยายามเรียกชื่อเขาเสียงดังให้หยุด ขณะนั้นชื่นมารอรับโนห์ราเห็นเหตุการณ์เข้าก็นึกขำหัวเราะขึ้นมา แข่งแขรู้สึกเสียหน้าที่ถูกคู่หมั้นหมางเมินทิ้งไว้หน้าโรงแรม พอหันมาเจอชื่นก็ตวาดใส่

“ฟังนะนังขี้ข้าหน้าขนมผสมยาพิษ นายของแกมันไม่ได้มาหรอกย่ะ มันตระเวนไปหาที่ขายตัว นังโง่แกก็รู้อยู่แก่ใจว่ามันกำลังอยากได้เงินแสนจนตัวซีดตัวสั่น”

“ใส่ร้าย ไม่จริง คุณมันขี้อิจฉา คุณมันชอบหาเรื่องคนอื่น มองดูตัวเองบ้างสิคะ หรือจะให้ฉันพูดเรื่องคืนนั้นที่เรือนคุณวงศ์ ถ้าคุณยังไม่หยุดด่านายฉัน ฉันจะพูดต่อ จะไปเรียกคนที่เดินผ่านไปมามาฟังด้วย เจ้าข้าเอ๊ย”

หน้าของแข่งแขเปลี่ยนเป็นตกใจในความบ้าบิ่นของอดีตสาวใช้ และจ้องหน้าชื่นอย่างอาฆาตแล้ววิ่งหนีออกไป เวลาเดียวกันนั้น ที่ล็อบบี้โรงแรมที่สอง โนห์รายังคงว้าวุ่นใจคิดไม่ตกว่าจะทำอย่างไรดี เธอหยิบนามบัตรของครรชิตออกมามองครุ่นคิด ในใจมีแต่ความขัดแย้ง จนในที่สุดเธอตัดสินใจว่าจะไม่ให้โอกาสที่ช่วยแม่ได้ต้องหลุดลอยไป เธอต้องไปหาครรชิตตามที่อยู่บนนามบัตร พอออกมาหน้าโรงแรมฝนดันตกลงมาอย่างหนัก ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากใช้บริการแท็กซี่

“สุขุมวิทยี่สิบเอ็ดค่ะ บ้านเลขที่นี้ค่ะ!”

ooooooo

ณ โถงโรงแรมแห่งที่สอง ครรชิตเดินเข้ามาชะเง้อคอมองหาโนห์รา กระทั่งพนักงานโรงแรมคนหนึ่งจำเขาได้เดินเข้ามาบอกว่าวันนี้โนห์ราเข้ามานั่งที่นี่เพียงครู่เดียวก็กลับออกไปแล้ว ครรชิตถอนใจเสียดายที่มาช้า กำลังจะกลับก็เห็นชื่น

“ชื่นมารอโนห์ราหรือ เธอไม่ได้มาที่นี่หรอกนะ”

“ค่ะ อิฉันไปแห่งแรกไม่พบเธอ เพื่อนๆของเธอก็บอกว่าเธอไม่ได้มารำแต่น่าจะมาที่นี่จึงรีบมาดู แล้วเธอไปไหนกันคะ เกิดอะไรขึ้นกับเธอหรือเปล่า อิฉันร้อนใจจริงๆขออย่าให้มีอะไรเกิดขึ้นเลย เด็กผู้หญิงตัวนิดเดียวเผชิญปัญหาร้อยแปด”

ชื่นถอนใจนึกถึงคำพูดของโนห์ราที่ไม่ให้บอกครรชิตเรื่องแม่เพราะไม่ไว้ใจ เธอรู้ดีว่าคนที่บ้านอรรถกรคดีเองก็ไว้ใจไม่ได้สักคนโดยเฉพาะปรุงจันทร์ที่มีความอำมหิตซ่อนอยู่ในตัวมากมายนัก เสียงครรชิตปลุกให้ชื่นตื่นจากภวังค์บอกว่าให้ไปตามหาโนห์ราในทุกโรงแรมที่ไปรำ ชื่นเห็นด้วยเพราะนึกสังหรณ์ใจว่าเธอน่าจะตกอยู่ในอันตราย ทั้งสองคนรีบพากันออกไป

ครรชิตกับชื่นมาตามหาโนห์รายังโรงแรมที่สาม คนเฝ้าประตูบอกว่าวันนี้โนห์ราไม่มา ทั้งสองคนสบตากันมีแววกังวลใจ ขณะนั้นพวกเพื่อนในกลุ่มรำทยอยกันออกมา สุดาแปลกใจที่เจอชื่นเพราะโนห์ราไม่ได้มารำที่นี่ ชื่นแก้ตัวว่าตนเข้าใจผิดแต่ในใจร้อนรนรู้ว่าเหตุการณ์ผิดปกติแน่แล้ว ครรชิตเห็นเช่นนั้นจึงบอกให้ชื่นกลับไปรอที่บ้าน ส่วนตนจะไปตามหายังที่ต่างๆ ถ้ายังไงจะไปหาที่บ้านเพื่อแจ้งข่าว ชื่นพยักหน้าตอบรับไม่มีทางเลือกอื่นที่ดีกว่านี้

ขณะนั้นที่หน้าบ้านเทพพิทักษ์โยธิน โนห์รามาถึงแล้วและยืนนิ่งตรงหน้าบ้านท่ามกลางสายฝน เธอเอาผ้าเช็ดหน้ามาผูกผมทำกระบังไว้ไม่ให้ฝนโดนหน้า แล้วคิดอะไรในใจเงียบๆพยายามสงบทีท่า ก่อนตัดสินใจกดกริ่งด้วยมืออันสั่นเทา สร้อยกับตาดพากันเดินมายังประตูหน้าบ้านสงสัยว่าใครมาหาในเวลาเช่นนี้ เมื่อเปิดประตู ทั้งคู่ก็ตกตะลึง โนห์รายิ้มหวานยกมือไหว้กล่าวทักทายและชูนามบัตรของครรชิตส่งให้ตาดฝืนยิ้มสู้

“มาตามนามบัตรที่ได้รับไว้ค่ะ ถ้าที่นี่คือบ้านของคุณครรชิต ฉันมาพบเขาค่ะ”

สองคนทำท่าดีใจมากเชื้อเชิญให้เข้ามานั่งรอภายในบ้านเพราะขณะนี้ครรชิตไม่อยู่ โนห์รามีสีหน้าผิดหวังแต่ไม่ปฏิเสธคำเชิญนั่นเดินเข้าไปด้วยน้ำตาคลอเบ้าภายในใจเฝ้าคิดวนเวียนว่า

“สองคนนี้กำลังสงสัยว่าเรามาทำไม...มโนห์ราคนนี้กำลังเอาตัวมาบูชายันต์เจ้านายของพวกเขา”

ฟากครรชิตติดตามค้นหาโนห์ราไปยังโรงแรมต่างๆที่เธอเคยมารำแต่ก็ไม่พบแม้แต่เงา เมื่อสอบถามกับแม่บ้านได้ความว่าวันนี้โนห์ราอาจจะไม่สบายเพราะวานซืนเห็นเธอซึมๆไม่พูดไม่จานิ่งเงียบ บางครั้งเห็นน้ำตาคลอเบ้าไม่รู้ทุกข์ใจเรื่องอะไร ครรชิตฟังแล้วทุรนทุรายหนักขึ้น เขารู้สึกสงสารในชะตากรรมของเธอยิ่งนัก เช่นเดียวกับพิมพาที่นั่งร้องไห้คิดถึงลูกสาวและห่วงหา เธอขอร้องแสวงให้เห็นใจและก่อนตายขอเขียนจดหมายสักฉบับ แสวงฟังแล้วหัวเราะ

“โอ้โฮ! แกพูดยังกับว่าแกมีมรดกสิบล้านทิ้งไว้ให้ลูก หนอย! คิดจะเขียนจดหมายสั่งลาน่ะ ไม่ให้ ไม่ต้องสั่งลา”

พิมพาร้องไห้ปิ่มว่าจะขาดใจ เธอพร่ำพรรณนาว่าตนคงตายตาไม่หลับถ้าไม่ได้บอกความจริงกับลูกว่าใครคือพ่อ มันคงเป็นกรรมที่ทำไว้ตั้งแต่ชาติก่อน เธอสะอื้นไห้จนไม่มีน้ำตาจะร้องต่อ

ที่ห้องรับแขกในบ้านครรชิต โนห์รามองไปรอบๆห้องเห็นรูปภาพของตัวเองหลายรูปก็นึกสงสัยว่าเขาเอารูปของตนมาตั้งไว้ทำไม ทั้งๆที่มีคู่หมั้นและผู้หญิงอื่นๆอีกมากมายในสต๊อก จากนั้นเธอกลับมาคิดว่าจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน ถ้ามาเสนอขายตัวที่นี่แล้วถูกปฏิเสธ เมื่อไม่มีคำตอบ เธอรู้สึกกลัดกลุ้มและหนาวสั่นเหมือนจะมีไข้ ฝ่ายตาดกับสร้อยเฝ้าแอบดูพฤติกรรมของโนห์ราอยู่เงียบๆที่ด้านนอกด้วยความสงสัย กระทั่งไวพจน์เดินมาสะกิดถาม

“ทำอะไรกันน่ะ แอบดูอะไรกัน”

สองบ่าวตกใจแทบสิ้นสติ ตาดเกิดอาการพูดติดอ่างจนสร้อยรำคาญรายงานนายว่ามีผู้หญิงคนหนึ่งมารอพบครรชิต อยากให้เขาเข้าไปดู ไวพจน์ส่ายหน้าไม่คิดว่าเป็นโนห์ราแล้วเดินจากไป ด้านครรชิตขับรถไปตามถนน มองหาโนห์รา เห็นใครดูก็คล้ายคลึงกับหญิงสาว แต่เมื่อลงไปดูกลับไม่ใช่จนเกิดความท้อแท้ เขามีความหวังว่าโนห์ราอาจจะกลับบ้าน

เวลานั้นชื่นเดินพล่านทุกข์ร้อนไม่รู้จะไปตามหาโนห์ราที่ไหน ครรชิตแอบเข้ามาที่เรือนเล็กพิมพาทางประตูหลัง เมื่อทราบจากชื่นว่ายังไม่กลับมา เขาก็รีบผลุนผันออกไปทางเดิม พอครรชิตพ้นไปไม่กี่อึดใจ แข่งแขปราดมาเท้าสะเอวถาม

“นังโนห์รากลับมาหรือยัง ถ้าไม่บอกจะเข้าไปค้นข้างใน พวกแกอาศัยบ้านฉันอยู่นะ”

ชื่นตอบอย่างกำกวมจนจับใจความไม่ได้และปล่อยให้แข่งแขเดินเข้าไปสำรวจแต่ก็ไม่พบอะไร หลังจากนั้น แข่งแขกลับไปรายงานเรื่องนี้ให้ปรุงจันทร์ฟังด้วยความกังขา แต่ปรุงจันทร์คิดอีกทางว่าโนห์ราคงเร่งทำเวลาเร่ขายตัวให้ได้เงินครบแสนภายในเวลาที่เหลือ ดังนั้นน่าจะยากที่ครรชิตจะหาตัวเจอ นอกเสียจากไปบ้านนางโลม แข่งแขได้แต่ภาวนาให้เป็นเช่นนั้น

ตกดึก ท่านขุนเดินเข้ามามองสองแม่ลูกอย่างสงสัยเพราะสุมหัววิพากษ์วิจารณ์เรื่องบางอย่างมาหลายชั่วโมงแล้ว

“ไปมีปัญหาอะไรกับคุณครรชิตอีกล่ะลูกแข ถ้าเขามีคนอื่นก็เป็นข้ออ้างที่เราจะยึดสินสอดทองหมั้นทั้งหมดได้”

“แขกำลังสงสัยว่าเขาแอบปันใจไปให้นังโนห์ราจริงๆค่ะคุณพ่อ”

“อย่าว่าพ่อใจร้ายเลยนะ เราต้องยอมรับความจริงเพราะเรารุมมัดมือชกจับเขาโดยมีโนห์ราเป็นตัวตัดสินชี้ชะตาเขา เขาไม่ได้รักลูกและรู้ตัวดีว่าถูกเราจับ โนห์ราช่วยเรา เขากลับไม่โกรธเธอ แถมอาจเห็นใจโนห์ราว่าจำใจทำเพื่อเรา ผู้ชายคนนี้ยอมเสียเงินมากมายเพื่อตัดความรำคาญได้ เพราะเขามีผู้หญิงที่หมายตาไว้แต่แรกแล้วจึงพยายามหาวิธีเข้าถึงให้ได้”

ปรุงจันทร์ต่อว่าท่านขุนที่ให้คุณค่าลูกนอกไส้ มากกว่าลูกในไส้ ท่านขุนส่ายหน้าไม่เห็นด้วยและอธิบายว่า

“พี่ไม่ได้ต้องการเช่นนั้น แต่คุณค่าของคนมันไม่ได้อยู่ที่คำบอกกล่าว มันอยู่ที่การกระทำของตัวลูกแขเอง พี่ไม่เคยรักโนห์รา แต่พฤติกรรมมันฟ้อง ถามจริงๆ ถ้าคุณปรุงโดนจับไปเหมือนพิมพา แข่งแขจะวิ่งพล่านกราบมือกราบตีนใครขอเงินช่วยแม่เหมือนโนห์ราหรือว่าจะปล่อยไปตามเวรตามกรรม”

ทั้งแข่งแขและปรุงจันทร์นิ่งเงียบ ท่านขุนย้ำว่าทุกอย่างที่โนห์รากระทำตอนนี้คือความกตัญญูที่ลูกพึงกระทำต่อแม่ เขาสั่งห้ามเด็ดขาดไม่ให้ทั้งคู่ก่อเรื่องไม่ว่ากับโนห์ราหรือพิมพาอีก พูดจบท่านขุนเดินหนี สองคนไม่ได้สำนึกในคำสอนแต่คิดอยากให้นังสองแม่ลูกตาย!

ooooooo

ขณะที่ครรชิตออกตามหาโนห์ราไปทั่วเมืองด้วยความกลุ้มใจและเป็นห่วง เธอกลับมานั่งรอที่บ้านของเขาจนกระทั่งเผลอฟุบหลับโดยไม่รู้ตัว หน้าสร้อยกับตาดแง้มประตูมาแอบดูแต่ไม่รู้จะทำอย่างไรดี

ระหว่างที่ทั้งคู่นั่งสัปหงกหลับๆตื่นๆ รถของครรชิตเคลื่อนตัวเข้ามาจอดเงียบเชียบ เขามองลูกจ้างสองคนตรงประตูทางเข้าบ้านงงๆ

“ตาด สร้อย ทำไมไม่ไปหลับไปนอน มานั่งคาขวางประตูเข้าบ้านอยู่ทำไมทั้งสองคน พิลึกแท้ๆ”

สองคนสะดุ้งตื่นอุทานชื่อเขาดีใจ พยายามจะบอกเรื่องโนห์ราแต่ครรชิตหงุดหงิดเกินกว่าจะรับฟังขู่ให้ไปนอนก่อนจะมีเรื่อง สร้อยกับตาดมองหน้ากันจนใจต้องปล่อยให้นายเข้าบ้านไปรับรู้เรื่องเอาเอง เมื่อไฟสว่างขึ้น ครรชิตกำลังก้าวเดินต่อก็หยุดชะงักนิ่ง เห็นหญิงสาวคนหนึ่งนอนฟุบหน้ากับพนักโซฟา

“อะไรกันนี่...เสื้อผ้าชุดนี้...โนห์รา!”

เพื่อให้แน่ใจว่าตาไม่ฝาด ครรชิตเดินเข้าหาร่างนั้น ชะโงกหน้าข้ามไปมองหน้าหญิงสาวแล้วเขาก็ตกตะลึง เขาเที่ยวตามหาเธอทั่วเมืองจนเกือบรุ่งเช้า แต่เธอผู้นั้นกลับมานอนรอเขาที่บ้าน มันช่างน่าอัศจรรย์จนพูดไม่ออกได้แต่พึมพาชื่อโนห์ราซ้ำไปซ้ำมาหลายครั้ง เขาเอามือไปลูบหน้าเธออย่างทะนุถนอมยิ้มอิ่มเอมเปรมใจ อยากจะกอดจูบแต่ต้องยับยั้งไว้ แต่โนห์รากลับไม่รู้สึกตัวเลย ครรชิตเอามือแตะเบาๆที่หน้าผากของหญิงสาว

“ตัวร้อนจี๋เลยทีเดียว โธ่เอ๋ย ไข้ยังไม่หาย มาตากฝนซ้ำ นี่คงใส่เสื้อผ้าเปียกมาค่อนคืนแล้ว”

ครรชิตใช้ผ้าขนหนูชุบน้ำหมาดๆเช็ดหน้าให้โนห์ราอย่างเบามือ เธอเซมาในอ้อมกอดเขาอย่างไม่รู้ตัวด้วยพิษไข้และอ่อนเพลีย เขาโอบประคองโนห์ราเอาไว้แนบอก เช็ดตัวให้ต่อ แล้วก้มหน้าลงไปมองจนชิดหน้าเธอ

ขณะนั้นเอง โนห์ราเริ่มรู้สึกตัวพอรู้ว่าอยู่ในอ้อมกอดของครรชิต เธอตกใจลืมตัวผละออกมาแล้วตบหน้าเขาโวยวายกล่าวหาว่ามาลวนลามทำไม ครรชิตคลำแก้มที่ถูกตบด้วยความงุนงง

“อ้าว! ก็คุณมานอนหลับตัวเปียกปอนแถมป่วยอยู่ในบ้านผม ผมเข้ามาเห็นคุณตัวร้อนก็เช็ดตัวให้ แล้วตบผมทำไม”

โนห์รารู้สึกอับอายที่ทำเกินกว่าเหตุหันรีหันขวางขัดเขินถามว่าตนหลับไปนานมากแล้วใช่ไหม ครรชิตพยักหน้าตอบและบอกว่าตนตามหาเธอทั่วกรุงเทพฯกลัวว่าจะตกอยู่ในอันตราย แต่เมื่อมาพบที่นี่รู้สึกดีใจโล่งอก โนห์รายิ้มแหยแล้วหยิบนามบัตรของเขามาให้ดู ครรชิตพลิกนามบัตรไปมา

“นามบัตรของผมที่เคยให้ไว้ มีอะไรก็พูดมาเถอะ คุณพูดให้จบแล้วผมจะพูดบ้าง”

“ค่ะ คือฉันมาตามนามบัตร เอ้อ...ฉันจะมาขายตัวให้คุณ ฉันบ้าจริงๆค่ะ แต่ฉันกำลังต้องการเงิน”

ครรชิตแอบตื่นเต้นดีใจที่โนห์ราคิดถึงยามเมื่อประสบปัญหา ในทางตรงกันข้าม โนห์รารู้สึกอึดอัดใจน้ำตาร่วงพรูต้องข่มความหยิ่งในศักดิ์ศรีลงอย่างยากลำบาก เสียงครรชิตเอ่ยแปลกใจปนความอยากแกล้งหญิงสาว

“ไม่มีปัญหา แต่...ผมแปลกใจนะว่าอะไรทำให้คุณคิดว่าการจะขายตัวมันต้องทำตัวให้ดูประหลาดขนาดนี้ พิลึกจริงๆจะขายตัวก็แค่ยอมรับกับพันธุมวดีหรือเยาวมาลย์ก็จบ หรือกลัวว่าพวกนั้นจะมาหักค่านายหน้า”

โนห์ราทำท่าปิดหูไม่อยากได้ยิน ส่วนปากก็พูดว่าตอนนั้นตนไม่เคยคิดว่าจะทำอย่างนี้ ครรชิตส่ายหัวยิ้มขำแต่โนห์รากลับตีความหมายอาการนั้นเป็นการเยาะเย้ย ร้องไห้โฮสุดจะกลั้นดูน่าเวทนา

“หยุดเย้ยหยัน ฉันมาขายตัวไม่ได้มาให้คุณขบขัน รับปากซื้อก็รีบซื้อเถิด ฉันกำลังต้องการเงินเจ็ดหมื่นเจ็ดพันบาทให้เร็วที่สุด ได้โปรดเถอะค่ะ อย่าซักถามอะไรฉันอีกเลย คุณยัดเยียดนามบัตรให้ฉันบอกว่าต้องการช่วยเหลือฉันโดยไม่หวังสิ่งตอบแทน แต่นี่ฉันมีสิ่งตอบแทนให้คุณแท้ๆ ทำไมคุณถึงไม่พอใจสักทีคะ หรือเห็นว่าฉันไร้ค่านัก”

ครรชิตสงสารเอื้อมมือจะไปแตะบ่า พอดีโนห์ราเงยหน้าขึ้น เขาจึงหดมือลงและสั่งให้เธอหลับตา เขาก้มลงจูบหน้าผากของหญิงสาวเลยมาจนถึงที่ปากพร้อมกับโอบกอดเธอไว้อย่างทะนุถนอมอ่อนโยน ด้านโนห์รารู้สึกประหม่าสั่นเทาทำตัวไม่ถูกมือไม้อ่อน ครรชิตอุ้มเธอเข้าห้องนอนแล้วค่อยๆวางบนเตียง โนห์ราหลับตานิ่งผิดกับครรชิตที่ยิ้มสนุกสนานมาก

“ผมยอมซื้อคุณก็ตรงความสาว ความสวยและความใหม่ของคุณเท่านั้น ไม่ใช่เพราะต้องการผู้หญิงที่ชื่อโนห์รา เอาล่ะ...ลุกขึ้นแล้วเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้า คุณเปียกปอนรุ่งริ่งมอมแมม ไปทำเนื้อทำตัวให้มันหอมๆ สวยๆก่อนที่เราสองคนจะ...”

โนห์รายกมือห้ามไม่ให้เขาพูดต่อเพราะรู้สึกกระดากใจ เธอรับเสื้อผ้ามาแล้วเดินตัวสั่นงันงกเข้าไปในห้องน้ำ ทั้งแค้นทั้งอายในเวลาเดียวกัน ได้ยินเสียงครรชิตหัวเราะเบาๆไล่หลัง เธอยืนเกาะอ่างล้างหน้าร้องไห้ขมขื่นใจ

ไม่กี่นาทีถัดมา มีเสียงเพลงจีนเก็บบุบผาดังแว่วคลอกับเสียงไวโอลินอยู่นอกห้องน้ำ โนห์รากำลังอาบน้ำอยู่ก็หยุดฟังแปลกใจ เมื่อเสร็จแล้วเธอยังรู้สึกหม่นหมองไม่หาย ต้องถอนสะอื้นและเริ่มต้นแต่งหน้าใหม่อีกครั้ง

“ฉันจะแต่งหน้าเข้มอีก เพราะฉันไม่ต้องการให้คุณเห็นหน้าจริงๆของฉัน”

ครรชิตกำลังสีไวโอลินตอนที่โนห์ราก้าวออกมาจากห้องน้ำในชุดเสื้อคลุม เธอประหลาดใจสุดๆที่เห็นเขาเล่นเครื่องดนตรีชนิดนี้ได้ ครรชิตยิ้มขำบอกว่าปิศาจก็มีดนตรีในหัวใจ ก่อนจะสั่งให้ลงไปเดินเล่นเป็นเพื่อนเขาที่สนามข้างล่าง โนห์ราไม่โยเยรีบเดินออกไปทันที ด้านตาดกับสร้อยไม่ได้ไปนอนตามนายสั่งแต่กลับมาแอบดูพฤติกรรมของนายและหญิงสาว

“ฉันสั่งให้ไปนอน แต่ถ้าไม่ทำก็ดีแล้ว มีชุดของคุณผู้หญิงเปียกอยู่ เอาไปทำยังไงก็ได้ให้มันแห้งภายในหกโมงเช้า”

สองคนตาเหลือกเผ่นหายไปในทันที ครรชิตพาโนห์รามากลางสนามและหันมากระซิบถามเธอที่ยืนนิ่งเหมือนหุ่น

“เวลาเล่นละคร คุณแสดงบทรักกับเพื่อนชายของคุณออกเก่งจะตาย ทำไมตอนนี้ทำตัวแข็งทื่อเหมือนท่อนซุง”

“เพราะว่านี่คือชีวิตจริงที่แสนจะขมขื่นของฉัน ฉันไม่ต้องการเช่นนี้และฉันก็เกลียดคุณมากที่สุด”

ครรชิตล้อว่าเกลียดตนแล้วมาเสนอขายตัวให้ทำไม โนห์รานิ่งไม่เข้าใจตัวเองแต่ก็ฝืนตอบ เป็นเพราะเขาส่งคนมาขอซื้อตนมาก่อน ครรชิตพยักหน้าเข้าใจและสั่งให้เธอแสดงละครทำเป็นรักตนเพื่อเงินแสน โนห์ราทำตามคำสั่งไม่อิดออดแต่ตัวสั่นน้ำตาไหลทุกครั้งที่เขาเข้ามาใกล้และทำท่าจะจูบ ท้ายที่สุดเขาก็พูดทึกทักเอาเองว่า

“คุณเจาะจงมาหาผมแทนที่จะเป็นคนอื่นเพราะคุณชอบผมโดยไม่ทันรู้ตัว เพื่อแลกกับเงินที่คุณจะเอาไปทำอะไรก็ตามที่จำเป็นสุดๆในชีวิต คุณเลยยอมเสียตัวให้กับผู้ชายที่คุณแอบชอบที่สุดในชีวิตเช่นกัน”

โนห์ราสวนกลับว่าอย่าโมเม ครรชิตไม่อยากให้เสียบรรยากาศมากไปกว่านี้จึงขอร้องให้เธอร้องเพลงคลอกับการสีไวโอลิน ความที่โนห์ราไม่สบายและอ่อนเพลีย เสียงร้องจึงกลายเป็นเสียงสะอื้นแล้วเธอก็ฟุบหมดสติเมื่อเพลงจบพอดี ตาดกับสร้อยวิ่งมาดู ก่อนจะได้ยินเสียงนายสั่งการว่า

“จะมามัวมองอะไรอยู่ ไปเปิดรถสินายตาด แม่สร้อยไปหยิบซองสีน้ำตาลในห้องมาให้เร็วๆเข้าแล้วหยิบเสื้อผ้าข้าวของคุณผู้หญิงมาให้หมด เราจะไปบ้านอรรถกรคดีเดี๋ยวนี้!”

ooooooo

ฟ้าสางวันถัดมา ขณะที่รถครรชิตกำลังวิ่งมุ่งหน้าตรงไปยังบ้านท่านขุน ชายหนุ่มมีสีหน้าลุแก่โทษที่เล่นสนุกจนลืมว่าโนห์ราไม่สบาย เขาโอบประคองเธอด้วยความห่วงใย ตาดแอบมองแล้วยิ้มกริ่ม

เวลานั้นชื่นนั่งฟุบรอโนห์ราจนเผลอหลับตรงหน้าเรือนหลังเล็ก ปรุงจันทร์มาแอบดูยิ้มสะใจ

“นังนั่นคงไปขายตัวเพลินไป ไม่กลับบ้านกลับช่อง คงยังได้เงินไม่ครบรอไปชาติหน้าเถิด แม่แกตายแน่ สมน้ำหน้า”

คล้อยหลังปรุงจันทร์เดินกลับไปไม่นานนัก ชื่นลืมตาตื่นขึ้นกวาดตามองหาโนห์ราด้วยความว้าวุ่นใจ สองแม่ลูกบนตึกใหญ่แอบซุบซิบกันเบิกบานใจที่โนห์ราไม่กลับบ้านจนกระทั่งเวลานี้ แข่งแขดีใจพูดเยาะว่า

“มันไปขายตัวจนเช้าคงลุกไม่ขึ้นนะคะคุณแม่ สมน้ำหน้า ดีใจจัง...มันเป็นโสเภณี พี่ครรชิตไม่สนใจมันแล้ว”

เสียงรถครรชิตวิ่งเข้ามาจอด สองแม่ลูกมองสบตากันปลื้มใจเพราะเข้าใจว่าครรชิตกลับมาง้อขอโทษแข่งแขที่แสดงกิริยาไม่ดีเมื่อวันวาน ปรุงจันทร์เตือนลูกสาวให้อภัยคู่หมั้นเสียโดยไว แข่งแขวิ่งถลาออกไปต้อนรับ แต่แล้วต้องหยุดชะงักตะลึงเมื่อเห็นครรชิตประคองกอดโนห์ราที่หมดสติอยู่ในรถ พอตั้งสติได้ ทั้งคู่แผดเสียงไม่พอใจดังลั่น ต่างกับครรชิตที่มีท่าทีสงบนิ่งเฉย ขณะนั้นโนห์ราเริ่มได้สติขยับตัว ลืมตามองว่าเกิดอะไรขึ้นก่อนจะผละตัวจากอ้อมอกเขา

“คุณพาฉันมาที่ไหน บ้านหรือ...ฉันเดินไหวค่ะ”

ครรชิตก้าวตามและถือรองเท้ากับกระเป๋าตามมาด้วยพร้อมซองเงิน สองแม่ลูกเห็นเข้าก็ถลาจะมาเอา เขาต้องถลึงตาดุใส่ทำให้ทั้งคู่ชะงัก แข่งแขสุดจะทนไหวกระชากแขนโนห์ราจนล้ม ปรุงจันทร์ฉวยรองเท้าจากมือครรชิตจะเอาตบหน้าซ้ำ

“แกแอบไปนอนกับคู่หมั้นฉันมานังโนห์รา แกหน้าไม่อาย นังหน้าด้าน”

“อย่าแตะต้องเธอเด็ดขาด ผู้หญิงอย่างโนห์ราเขาถือศักดิ์ศรีอันควรที่ลูกผู้หญิงทุกคนพึงควรมีเอาไว้เต็มที่ เอาเงินมาฟาดหัวเขา เขาก็ไม่ยอมนอนกับผมหรอก ถึงผมเป็นผู้ชายเจ้าชู้ก็ใช่ว่าอยากนอนกับผู้หญิงมันซะหมดทุกคน”

ปรุงจันทร์สวนกลับว่าที่ผ่านมาสองวัน ตนเห็นเขาประคองโนห์รามาส่งในยามวิกาลและรุ่งเช้าจะให้มองเป็นอย่างอื่นได้อย่างไร ครรชิตสกัดกั้นความโกรธตอบว่าตนไม่มีอะไรต้องแก้ตัว เพราะตนกับโนห์ราไม่มีอะไรมากไปกว่าความเป็นเพื่อนมนุษย์ที่เห็นอกเห็นใจกันเท่านั้น เสียงโวยวายที่ดังมาจากหน้าบ้านทำให้ท่านขุนต้องรีบออกมาดูแล้วปรามทั้งปรุงจันทร์กับแข่งแขให้ใจเย็นๆก่อนจะเชิญครรชิตเข้าไปอธิบายเรื่องราวต่างๆ ในบ้าน

“คืนก่อนหน้านั้นผมยังพอเข้าใจได้ แต่ครั้งนี้โนห์ราหายไปทั้งคืน กลับมาจนเช้าในสภาพหมดสติโดยมีคุณมาส่ง จะให้ผมเข้าใจว่าอย่างไรดีครับ”

“ผมขอยืนยันว่าผมกับโนห์ราไม่มีอะไรกัน”

“แอบนัดมันไว้แล้วมาทำตบตาว่าไม่รู้ว่ามันไปไหน แขไม่ยอมเด็ดขาด แขจะเอาเรื่องให้ถึงที่สุด”

“คุณไม่ยอมแล้วจะทำยังไง ถอนหมั้นผมหรือ... ได้ครับ ผมยินดี แต่ถ้ามีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีก ผมไม่รับปากว่าจะนิ่งดูดายโดยไม่ช่วยเหลือโนห์ราอีก ผมยินยอมให้ถอนหมั้นและริบของไปทั้งหมดครับ”

ท่านขุนเห็นท่าว่าเรื่องจะลุกลามบานปลายรีบตัดบทเชิญให้ครรชิตทานอาหารเช้าด้วยกัน แต่สายไปเสียแล้ว ชายหนุ่มโกรธจัดปฏิเสธคำเชิญพร้อมกับไหว้ลากลับทันที ท่านขุนถอนหายใจเฮือกใหญ่ขัดใจกับพฤติกรรมของลูกสาวยิ่งนัก ด้านโนห์รากลับถึงเรือนหลังเล็กโผเข้ากอดชื่นร้องไห้บอกว่าตนหาเงินช่วยแม่ได้แล้ว แม้ว่าต้องกล้ำกลืนศักดิ์ศรีไปขายตัวก็ตาม ชื่นรู้สึกสังเวชใจยิ่งนัก ส่วนปรุงจันทร์กับแข่งแขยังแค้นใจไม่หายพยายามคิดหาหนทางกำจัดสองแม่ลูกให้ได้

“นังโนห์รามันหยามหน้าหนูขนาดนั้น ต่อให้ลงทุนสาบานหนูก็ไม่เชื่อว่าเมื่อคืนมันกับคุณครรชิตไม่ได้นอนด้วยกัน ซองสีน้ำตาลในนั้นต้องเป็นค่านอนของมัน ไม่มีใครจะใจถึงกล้าจ่ายให้ใครถึงแสนบาทนอกจากเขา”

“แม่ก็รับไม่ได้ มันเป็นเสี้ยนหนามของเราจริงๆ แม่จะจัดการมันทั้งคู่ให้เร็วที่สุด”

ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา ปรุงจันทร์โทรศัพท์หาแสวงให้จัดการเก็บทั้งพิมพาและโนห์ราโดยใช้เหตุการณ์คืนนี้ตอนส่งเงินค่าไถ่เป็นเวลาจัดการให้สิ้นซาก แต่ทั้งคู่ไม่สังหรณ์ใจเลยว่าคืนนี้เหตุการณ์จะพลิกผันไปจนเหลือจะคาดเดาผลลัพธ์ได้ แสวงแสร้งเข้ามาหาพิมพาแล้วบอกว่าเปลี่ยนใจยินยอมให้เธอเขียนจดหมายหาลูกสาวได้โดยอ้างว่า

“ฉันเผื่อไว้ว่าถ้าลูกแกหักหลังไปบอกตำรวจ ฉันก็จะยึดตัวแกไว้แล้วฆ่าแก ส่วนลูกแกก็ได้ไปแค่จดหมาย”

พิมพาไม่ได้เฉลียวใจรีบลงมือเขียนจดหมายทันที แต่เมื่อเขียนเสร็จส่งให้แสวงกลับพบว่ามันเป็นเรื่องหลอกลวงเพราะเขาได้รับคำสั่งฆ่าคนทั้งสองเรียบร้อยแล้ว พิมพาหวีดร้องลั่นกระโดดเข้าทุบตีแต่แสวงใช้กำลังผลักจนกระเด็น เธอได้แต่ร้องไห้คร่ำครวญ ก้มลงกราบขอพรจากสิ่งศักดิ์สิทธิ์ให้ลูกสาวแคล้วคลาดปลอดภัย

ooooooo

บ่ายวันเดียวกัน ท่านขุนมาหาโนห์ราถึงเรือนหลังเล็ก ชื่นหรี่ตามองไม่ไว้ใจเตือนหญิงสาวให้ระมัด ระวังอย่าไปตกปากรับคำอะไรง่ายๆเหมือนที่ผ่านมา โนห์ราเองก็แปลกใจแต่สงวนท่าทีไว้

“คุณพ่อมีอะไรให้หนูรับใช้คะ ถ้าเป็นเงิน...หนูหาได้เรียบร้อยแล้วค่ะ แต่หนูไม่ได้ไปขอใครมานะคะ”

“เอาล่ะ พ่อไม่ถามเรื่องนั้น แต่มีเรื่องของแข่งแขกับคุณครรชิตมาขอร้อง เขาหมั้นกันเป็นทางการ คนรู้ทั่วทั้งเมือง แต่ถ้าหนูจะเข้าไปแทรกกลางจนทำให้พวกเขาต้องแตกแยกกันนั่นมันถูกต้องสมควรแล้วหรือ”

“หนูไม่เคยคิดจะไปแทรกกลางในชีวิตของใครทั้งนั้นค่ะ คืนนี้แม่กลับมา พรุ่งนี้เช้าคุณพ่อก็ไปหย่ากับแม่ จากนั้นเราสองคนก็ขนของออกจากบ้านนี้ไปแล้วเราก็คงต่างคนต่างอยู่ ยากที่จะพบเจอกันอีกแล้ว แต่... หนูจะทำตามที่คุณพ่อสั่งค่ะ”

ค่ำวันเดียวกัน ไวพจน์กับครรชิตกำลังซักซ้อมความเข้าใจเกี่ยวกับการซ้อนแผนของตำรวจในเรื่อง ช่วยเหลือพิมพา

“ผมจะแอบติดตามโนห์รา ผมกลัวว่าโนห์ราจะเป็นอันตราย ส่วนพี่ไวพจน์ก็ให้ตำรวจดักดูคุณพิมพาให้ดี อย่าให้เธอเป็นอันตรายเหมือนกัน ผมกลัวมาก เพราะคนพวกนั้นมันทำได้ทุกอย่าง อย่าลืมนะว่าต้องจับเป็นเพื่อสาวถึงผู้บงการ”

นาฬิกาบอกเวลาห้าทุ่ม โนห์ราเตรียมตัวพร้อมจะเอาเงินไปเรียกค่าไถ่พิมพาแล้ว ชื่นห่วงโนห์ราไม่อยากให้ไปคนเดียว โนห์ราแย้งว่าตนก็อยากให้ป้าชื่นไปด้วยแต่พวกคนร้ายสั่งให้ตนไปคนเดียวและถ้าไม่ทำตามเกรงว่าพวกมันจะทำร้ายพิมพา ชื่นฟังแล้วต่อรองขอไปคอยตรงท่าเรือฝั่งบ้านแทน โนห์ราพยักหน้าไม่ขัดข้อง ชื่นรีบออกไปเตรียมเรือไว้

ด้านปรุงจันทร์ก็กำลังสั่งการทางโทรศัพท์กับพี่ชายว่า

“พอนังโนห์ราขึ้นจากเรือให้คนที่แอบอยู่ปล่อยเรือของมันให้ลอยไป เที่ยงคืนก็ให้มันพบกับแม่พอเป็นพิธี ปล่อยให้พวกมันดีใจกันสักนาทีสองนาที มันก็ต้องอยากพากันกลับบ้าน แต่ก็หาทางกลับไม่ได้ เพราะไม่มีเรือ ทีนี้มันก็ต้องหันมากลับทางบกก็ถือโอกาสจัดการมันสองแม่ลูกซะ แต่เงินแสนนั่นเอามาให้ฉัน ส่วนฉันจะให้พี่เท่าไหร่ฉันจัดการเอง”

ที่ท่าน้ำฝั่งบ้านอรรถกรคดี เวลาเที่ยงคืน โนห์ราพายเรือมุ่งหน้าไปยังท่าน้ำฝั่งตรงข้ามบ้านตามที่คนร้ายนัดแนะไว้โดยมีชื่นมองตามเป็นห่วงมาก ไม่ไกลกันนัก มีเรือของครรชิตจอดรออยู่เงียบๆเพื่อไม่ให้ทั้งโนห์ราและคนร้ายสังเกตเห็น ฝ่ายแสวงกับพวกโพกหน้าควบคุมตัวพิมพาอยู่เช่นกันตรงท่าน้ำที่นัดกัน ห่างออกไปตรงริมแม่น้ำ ไวพจน์กับตำรวจก็เตรียมพร้อมสำหรับการเข้าช่วยเหลือตัวประกัน ทุกฝ่ายต่างทำหน้าที่ไปตามครรลอง

แสวงกระชากลากทึ้งพิมพาที่ดิ้นรนไม่ยอมไปเพราะกลัวลูกสาวจะถูกพวกคนร้ายฆ่าตาย ลูกน้องสองคนวิ่งมารายงานว่าเห็นโนห์ราพายเรือใกล้เข้ามาแล้ว พิมพาได้แต่กรีดร้องอยู่ในใจว่า

“อย่ามา อย่าเข้ามา โนห์รากลับไป กลับไปลูกรัก พวกมันจะฆ่าลูก”

เสียงพายวาดกระทบน้ำดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ โนห์รากำลังพายเรือหน้าตามุ่งมั่นมีความหวังจนถึงฝั่ง เอาเรือผูกแล้วไต่ขึ้นมาบนท่าน้ำ มองซ้ายมองขวาก่อนจะยัดเงินไว้ใต้ม้านั่งแล้วถอยห่างออกมา เธอกวาดตามองไปรอบๆเพื่อดูการเคลื่อนไหว ลูกน้องของแสวงจัดการตามแผนโดยลอยคอในน้ำแอบเข้ามาหยิบเงินพร้อมกับปล่อยเรือของโนห์ราให้ลอยออกจากฝั่ง

สิ้นเสียงระฆังตีบอกเวลาเที่ยงคืน โนห์รามองไปรอบๆและชะเง้อคอมองหาแม่ พอได้ยินเสียงฝีเท้าคน เธอหันขวับเห็นพิมพาเดินออกมาพร้อมพวกแสวง สองคนพยายามจะโผเข้าหากันแต่แสวงตวาดพร้อมกับเล็งปืนไปที่โนห์รา

“หยุดนะ อย่าเข้ามา ถ้าไม่อยากให้แม่แกตายให้ฉันนับเงินก่อนว่าครบไหม”

สองแม่ลูกสบตากันร้องไห้ ในขณะที่ลูกน้องเริ่มนับเงินในถุงที่ไปหยิบมาจากใต้ม้านั่ง เสียงลูกน้องตะโกนบอกว่าครบ แสวงก็ตัดเชือกที่ผูกมือผลักพิมพาออกไป แม่ส่งสัญญาณให้ลูกสาวไม่ให้พูดก่อนจะฉุดแขนลากไปที่ท่าน้ำ ระหว่างนั้นพิมพาปลดผ้าผูกปากออกแล้วสั่งลูกสาวด้วยความตระหนกให้ไปที่เรือเพราะพวกมันจะฆ่าเรา มีเสียงพวกมันหัวเราะไล่หลังมา เมื่อวิ่งมาถึงท่าน้ำปรากฏว่าเรือหาย มองออกไปก็เห็นลอยอยู่กลางน้ำ สองแม่ลูกหันกลับมาเจอแสวงหัวเราะเยาะใส่

“ทำยังไงดีนะ เรือหายซะแล้ว...ได้เงินมามันยังไม่พอ ต้องได้ชีวิตแกสองคนแม่ลูกด้วย”

พูดยังไม่ทันขาดคำ แสวงควักปืนออกมาเล็งอีกครั้งและบอกลูกน้องให้จับสองแม่ลูกมาต้มยำทำแกงให้หนำใจก่อนจะฆ่า โนห์ราละล้าละลัง พิมพาตัดสินใจ กระชากแขนลูกสาวโดดลงน้ำทันที แสวงสั่งการให้ลูกน้องช่วยกันยิง อย่าให้ใครรอดไปได้ เสียงปืนกระหน่ำยิงใส่สองแม่ลูก ทันใดนั้นมีกระสุนปริศนาพุ่งมาที่ข้อมือแสวงทำให้ปืน จดหมายและซองเงินหล่นลงพื้นหมด ลูกน้องพยายามจะหยิบก็โดนยิงที่ขาจนล้มลง ถึงตอนนี้ไม่มีใครสนใจอีกแล้วรีบกระโดดหาที่กำบัง

ที่กลางแม่น้ำ ครรชิตขับเรือพร้อมกับยิงปืนไปด้วย ส่วนพิมพากับโนห์ราลอยคออยู่ในน้ำ ต่างมัวพะวงกับเสียงปืนยิงจนไม่ได้ยินเสียงเรือมาเทียบใกล้ๆ ครรชิตตะโกนให้โนห์ราจับห่วงยางที่โยนลงไปให้ ขณะนั้นมีเสียงปืนดังจากบนฝั่งทำให้พิมพาตกใจว่ายเข้าไปไม่ถึงห่วงยางและมีทีท่าจะจมหายลงไปในกระแสน้ำ ครรชิตกระโดดลงไปคว้าตัวไว้ได้ทันท่ามกลางความใจหายใจคว่ำของทุกคน เขายื่นมือไปฉุดโนห์ราขึ้นมาจากน้ำและกระโดดเข้าประจำที่คนขับแล้วพุ่งเรือออกไปโดยเร็ว

ด้านไวพจน์กับตำรวจกระจายกำลังเข้าล้อมจับแสวงและพวก เสียงตำรวจตะโกนให้มอบตัวและวางอาวุธ แต่เวลานั้นพวกคนร้ายทั้งหมดกระโดดลงน้ำว่ายหนีหายไปในที่สุด จะมีเหลือก็แต่ซองเงินกับจดหมายที่ทำหล่นไว้บนท่าน้ำเท่านั้น

ooooooo

หลังผ่านเหตุการณ์อันระทึกขวัญ โนห์รากับพิมพา กอดกันร้องไห้อยู่บนเรือโดยมีครรชิตชำเลืองมองอย่างมีความสุข สองคนกอดกันยินดี จนพักหนึ่งนึกขึ้นได้ว่าครรชิตมาช่วยไว้ พิมพารีบพูดขอบคุณอย่างซึ้งใจก่อนจะถามว่า

“ใช่สิ...เงิน โนห์ราหนูไปเอาเงินมาจากไหนมา ตั้งแสน”

โนห์ราอึกอักคิดหาคำตอบ ครรชิตรีบพูดแทรกว่าตนห้เธอยืมแล้วค่อยทำงานใช้คืนทีหลัง หญิงสาวถลึงตาใส่แล้วสั่งให้เขาพาพวกเธอกลับไปที่ท่าน้ำฝั่งบ้านโดยเร็ว ชายหนุ่มหลิ่วตาล้อเธอขำๆ

ที่ท่าน้ำบ้านอรรถกรคดี ท่านขุน ปรุงจันทร์ แข่งแขและชื่นรออยู่อย่างกระวนกระวายใจ ยิ่งเมื่อได้ยินเสียงปืนกระหน่ำยิง ทุกคนเริ่มนั่งไม่ติดที่ ทันใดมีเสียงเครื่องยนต์ดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ เสียงท่านขุนถามว่านั่นเป็นเรือของใครกัน เมื่อเรือวิ่งใกล้เข้ามา แข่งแขจำได้ตะโกนบอกทุกคนว่าเป็นเรือของครรชิต ในที่สุดเรือก็มาจอด ทุกคนเห็นครรชิตกับสองแม่ลูกอยู่ในเรือ ชื่นถลาเข้าไปหาดีใจมากเรียกชื่อโนห์รากับพิมพาเสียงดังลั่น ด้านท่านขุนกลัวเสียหน้าทำท่าดีใจและพูดว่า

“คุณครรชิตช่วยลูกเมียผมไว้ ขอบใจมาก”

ครรชิตตอบว่าบังเอิญ ตนมาขับเรือเล่นแถวนี้ กลับเจอกับพวกคนร้ายจึงหาทางช่วยเหลือสองคนนั่นไว้ และคิดว่าพวกคนร้ายอาจถูกตำรวจจับไว้แล้วตอนนี้ คงจะได้ตัวคนบงการเรื่องทั้งหมดในไม่ช้า ปรุงจันทร์ฟังแล้วหน้าซีด ท่านขุนจ้องเธอตาเขียวปั้ดอย่างโกรธจัด เมื่ออยู่ในที่ลับตาคนแล้ว ท่านขุนบริภาษปรุงจันทร์รุนแรงโดยกล่าวหาว่าเป็นฆาตกรเหี้ยมโหดถึงขนาดจะฆ่ากันให้ตาย ด้านปรุงจันทร์อ้างว่าที่ทำเช่นนี้เพราะกลัวว่าท่านขุนจะไม่ยอมหย่าหากพิมพารอดตายมาได้

แข่งแขเข้าข้างปรุงจันทร์บอกกับพ่อว่าตนก็ทนไม่ได้ที่จะเห็นโนห์ราได้ดีกว่า ถ้าโนห์ราได้ตัวครรชิตไป นั่นหมายความว่าจะได้ทรัพย์สมบัติทั้งหมดของเขา

ส่วนตนจะได้เพียงแค่เศษเงินสองล้านเท่านั้น ท่านขุนฟังแล้วเดือดดาลตบหน้าทั้งสองแม่ลูกเพื่อเตือนสติให้หยุดคลั่งกับไตร่ตรองถึงสิ่งที่ได้กระทำลงไปก่อนที่ทุกอย่างจะสายจนเกินแก้

แต่ปรุงจันทร์สติแตกเสียแล้วพูดโวยวายว่าถ้าไม่รักตนแล้วมาปล้ำทำไม มีพี่วันดีแล้วยังมาเอาตนเป็นเมียอีก แม้แต่พิมพายังถูกขืนใจให้มาเป็นเมียเช่นกัน แข่งแขอ้าปากค้างแทบไม่เชื่อสิ่งที่ได้ยิน เธอร้องไห้จะวิ่งหนีท่านขุนดึงแล้วกอดไว้

“ไม่จริงลูกแข พ่อรักคุณแม่วันดีของหนู แม่ของหนูเป็นผู้หญิงคนแรกและคนเดียว ผู้หญิงอื่นไม่มีความหมาย”

“หนูไม่เชื่อ ถ้ารักคุณแม่ทำไมคุณพ่อไม่หาฆาตกรใจโหดที่มันวางยาพิษคุณแม่วันดีให้ได้คะ คุณตาวงศ์เคยบอกไว้”

ปรุงจันทร์สะดุ้งเหมือนวัวสันหลังหวะ ท่านขุนเองก็เพิ่งตาสว่างรับรู้ว่าพ่อตาพูดแบบนี้ คืนนั้นเขาลงไปหาชื่น อดีตต้นห้องของวันดีเพื่อซักถามหาความจริง แต่ชื่นกลับอ้ำอึ้งบอกแต่เพียงว่าให้เขาสังเกตคนรอบตัวแล้วจะทราบความจริง เขานึกย้อนถึงวันที่นำตัวอดีตภรรยาส่งโรงพยาบาล ก่อนเธอจะตาย เขาเห็นวันดีชี้ไปที่ยายทองกับปรุงจันทร์ เวลานั้นเขาไม่เข้าใจ แต่ตอนนี้ท่านขุนนึกเสียใจเมื่อคิดว่าปรุงจันทร์น่าจะมีส่วนร่วมในการตายของพี่สาวตัวเอง

รุ่งขึ้นวันต่อมา ไวพจน์นำซองเงินที่เก็บได้จากท่าน้ำพร้อมกับจดหมายมาส่งให้ครรชิต เขาเอ่ยเป็นนัยๆให้น้องชายอ่านจดหมายแล้วจะเข้าใจบางเรื่อง ครรชิตเปิดจดหมายออกอ่าน ข้อความในนั้นเขียนว่า

“ถึงโนห์รา แม่รักหนูมากที่สุดในโลก แต่แม่บุญน้อยชดใช้หนี้กรรมไม่หมดสักที จึงไม่สามารถอุ้มชูดูแลลูกได้ต่อไปอีกแล้ว แต่ก่อนตายแม่ต้องบอกความจริงกับลูกว่า ถ้าแม่ตายแล้ว ลูกต้องรีบกลับไปนครศรีฯไปหาลุงทันที บอกข่าวตายของแม่ให้ลุงรับรู้ ลุงคงดีใจมากที่ลูกไปหา เพราะลุงคือ...”

ครรชิตเงยหน้ามองพี่ชายแล้วสันนิษฐานว่าลุงที่ว่านี้คือพ่อของโนห์รา ท่านขุนไม่ใช่พ่อที่แท้จริง ไวพจน์เองก็คิดว่าปรุงจันทร์กับแข่งแขน่าจะรู้เรื่องนี้ถึงพยายามหาหนทางกำจัดสองแม่ลูกทิ้งเพราะกลัวว่าจะมีส่วนแบ่งในกองมรดก สองพี่น้องได้แต่คาดหวังว่าเรื่องจะคลี่คลายมากกว่านี้ ถ้าตำรวจจับตัวยายทองมาสอบปากคำได้

ที่โต๊ะอาหารเช้า ท่านขุนนั่งเงียบผิดปกติทำให้ปรุงจันทร์กับแข่งแขไม่กล้าพูดอะไรมากเป็นการกวนใจ พลันสาวใช้วิ่งหน้าตื่นเข้ามารายงานว่ามีตำรวจมาหา ทุกคนลุกพรวด ปรุงจันทร์ทำท่าจะวิ่งหนี ท่านขุน ดึงไว้แล้วปรามให้ทุกคนอยู่ในความสงบแล้วเดินออกไปเผชิญหน้ากับพวกตำรวจ

พวกตำรวจทำความเคารพขุนอรรถกรคดีและแจ้งว่าคนร้ายสามารถหนีรอดไปได้ ท่านขุนกับปรุงจันทร์แอบถอนใจอย่างโล่งอก แต่ยังไม่ทันไร ตำรวจรายงานว่าพบหลักฐานในที่เกิดเหตุเป็นจดหมายกับปืนที่มีลายนิ้วมือ อีกไม่นานคงได้ตัวคนร้าย แข่งแขกับปรุงจันทร์ภาวนาอย่าให้จดหมายนั้นมาเกี่ยวข้องกับพวกตนเลย

ประจวบเหมาะเวลานั้น ครรชิตขับรถเข้ามาในบ้านพอดี เขาจอดรถเดินมุ่งหน้าไปทางเรือนเล็กหลังบ้าน แข่งแขวิ่งถลาออกมาถามว่าจะไปไหน คู่หมั้นตอบไม่ยี่หระว่าจะไปหาโนห์รา แข่งแขยืนอึ้งตะลึงไม่คิดว่าจะได้รับคำตอบตรงๆเช่นนี้

“อย่าไปหามันนะ นังโนห์รามันสถุลชั้นต่ำเป็นลูกไม่มีพ...”

ท่านขุนตวาดให้ลูกสาวหยุดพูดแล้วตบหน้า แข่งแขกรีดร้องสะบัดมือจากพ่อแล้ววิ่งตามคู่หมั้นหนุ่ม ไปทันที

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

"นาย-โม" ทะเลาะแตกหัก เมาเละจนโดนทิ้งข้างถนนในละคร “Tee ใครทีมันส์”

"นาย-โม" ทะเลาะแตกหัก เมาเละจนโดนทิ้งข้างถนนในละคร “Tee ใครทีมันส์”
12 ธ.ค. 2562
07:45 น.