ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

ทองเนื้อเก้า

SHARE
  • แนว
  • :
  • บทประพันธ์โดย
  • :
  • บทโทรทัศน์โดย
  • :
  • กำกับการแสดงโดย
  • :
  • ผลิตโดย
  • :
  • ช่องออกอากาศ
  • :
  • อื่นๆ
  • นักแสดงนำ
  • :

ทองเนื้อเก้า ตอนล่าสุด

ตอนที่ 1

ท่ามกลางกลุ่มควันลอยเอื่อยเหมือนสายหมอกริมฝั่งแม่น้ำคงคาเมืองพาราณสี พระวันเฉลิมยืนมองการเผาศพด้วยอาการสงบ เสียงสวดมนต์รอบข้างทำให้จิตเกิดการปลงสังเวชเพราะเห็นสัจธรรมแท้จริงของชีวิต

“อันความทุกข์ยากที่ผจญมาและคิดว่าตัวเรานั้นน่าสังเวชหนักหนา แท้จริงเป็นเพียงฝุ่นละอองธุลีในอากาศ เมื่อเทียบกับความทุกข์ทั้งมวลในโลกยากไร้ใบนี้”

พระวันเฉลิมเหม่อมองไกลถึงเส้นขอบฟ้าสุดลูกหู ลูกตา นึกถึงภาพและเรื่องราวในอดีตที่ทำให้มาถึงตรงนี้...

ณ เรือนแพริมน้ำแสนวุ่นวายเมื่อหลายสิบปีก่อน ปั้นกับสิน...สองผัวเมียช่วยกันขายของให้ลูกค้าที่มาจ่าย ตลาดแต่เช้า โดยมีสันต์ลูกชายและนายทหารเรือยศน้อยแต่อนาคตไกลคอยช่วยไม่ห่าง ชาวบ้านต่างชื่นชมในความ กตัญญูของสันต์ สินกับปั้นภูมิใจและดีใจที่ลูกชายเป็นคนดี จะมีห่วงก็เรื่องคู่แต่คงต้องปล่อยให้เลือกด้วยตัวเอง

เวลาเดียวกันที่เพิงขายขนมไม่ไกลกันนั้น...แลกำลังช่วยลำยงลูกสาวคนที่สองขายขนม โดยมีลำยองลูกสาวคนโตตื่นแต่เช้ามานั่งชะเง้อชะแง้ไม่ห่าง ลำยงบอกให้ช่วยงานแต่ลำยองก็เฉยเพราะมัวพะวงกับเป้าหมายหนุ่มหล่อซึ่งจะเดินผ่านร้านในอีกไม่กี่นาที แลก็เห็นดีเห็นงามด้วยจนลำยงเหนื่อยใจ...ให้ท้ายกันแบบนี้พี่ลำยองถึงไม่มีใครเอา!

ขณะที่ลำยองเตรียมให้ท่าเต็มที่...สันต์ไม่รู้เรื่องและแต่งตัวออกจากบ้าน สินยุให้ลูกชายไปเที่ยวกับเพื่อนเพื่อเปิดหูเปิดตาแต่สันต์ก็ปฏิเสธง่ายๆเพราะเสียดายเงิน สินจึงแซวว่าเก็บตัวแบบนี้เมื่อไหร่จะมีเมีย ปั้นซึ่งแม้จะง่วนกับลูกค้าได้ยินก็อดเสริมผัวไม่ได้ “จะคบผู้หญิงที่ไหนก็ได้ แต่ดูให้มันดีๆนะสันต์ ไอ้ประเภทสวยฉาบฉวย วันๆไม่ทำอะไรดีแต่แต่งตัวกินนอนอย่างลูกสาวยายแลขายขนมนั่นไม่เอานะลูก ไม่ต้องมองให้เสียสายตาเลย”

สันต์รับปากแล้วออกจากบ้าน ผ่านหน้าร้านขนมของแลก็จะเดินผ่านแต่ต้องชะงักเมื่อลำยองมาดักหน้าและเชิญชวนให้ซื้อขนม สันต์ไม่ทันมารยาร้อยเล่ห์ของลำยองที่คว้าห่อขนมจากมือน้องสาวมายัดใส่มือเขา ได้แต่ยิ้มเก้อๆแล้วเดินจากไป แต่ลำยองก็ไม่หยุดแค่นั้นและตามเขาไปถึงท่าเรือข้ามฟากและชวนไปดูหนังรอบเย็น ด้วยกัน สันต์ไม่เคยเจอสาวก๋ากั่นแต่ก็ปฏิเสธไม่ออกเมื่อเจอลูกอ้อนพร้อมเสน่ห์แพรวพราวซึ่งลำยองจงใจส่งมา

ลำยองกลับมาเพิงขายขนมด้วยความลำพองใจที่ชวนหนุ่มไปเที่ยวสำเร็จ แลพลอยกระดี๊กระด๊าเพราะอยากได้ทหารเรือหนุ่มเป็นเขยใจแทบขาด ลำยงทนฟังอยู่นานก็อดกระแนะกระแหนพี่สาวไม่ได้

“ที่ลงทุนแต่งตัวสวยแต่เช้า ที่แท้ก็มาจับผู้ชายแล้วคิดเหรอว่าพี่สันต์เขาจะโง่ยอมให้พี่จับน่ะ” ลำยองปรี๊ดแตกแต่ลำยงก็ไม่สนใจ “หัดส่องกระจกดูเงาตัวเองให้ดีก่อนเถอะพี่ลำยอง ชาวบ้านเขาจะได้ไม่หัวเราะเยอะเอาทีหลัง”

สองพี่น้องตั้งท่าทะเลาะกัน แลปราดมาขวางและแหวลำยงว่าอิจฉาพี่สาวไม่เข้าเรื่อง ลำยองยิ้มเป็นต่อและสะบัดหน้าเข้าห้องไปนอน ทิ้งลำยงให้มองตามด้วยสายตาอ่อนใจที่แม่เข้าข้างพี่สาวจนจะเสียคนอยู่แล้ว

“ฉันก็ไม่อยากว่าอะไรหรอก แต่แม่ก็น่าจะรู้ว่าไอ้ที่คิดทำอยู่เนี่ยมันถูกมันควรหรือเปล่า”

“เกิดมาขี้เหร่อย่างเอ็งเนี่ยนะ ชาตินี้ก็หาผัวกับเขาไม่ได้หรอก ต้องขายขนมไปจนตายแหละวะ”

ooooooo

บ่ายวันเดียวกัน...แลไปซื้อของร้านสินกับปั้นและแอบขโมยไข่ แต่ก็ไม่รอดสายตาปั้นซึ่งจับสังเกตตลอด เมื่อถูกเอาเรื่อง...แลก็โวยวายกลบเกลื่อนและแถเอาตัวรอดในที่สุด ปั้นมองตามด้วยความเจ็บใจที่เอาคืนจากแลไม่ได้

“ทั้งบ้าน...ขี้ขโมยเหมือนกันหมด ฉันล่ะเกลียดไอ้คนก๊กนี้จริงๆ”

หนึ่งในคนก๊กนี้ของปั้นกลับบ้านด้วยความกะหยิ่มใจที่ขโมยได้ ปอผัวขี้เมาของแลและพ่อของลำยองตื่นมาเห็นเมียก็ขอเงินไปซื้อเหล้า แต่แลไม่ให้เลยเกิดการยื้อยุดขึ้น สุดท้ายปอก็ถูกเมียใช้สากกะเบือตีหัวไปนอนกับพื้น ส่วนแลก็อดกินไข่เพราะแตกหมด แถมลำยองซึ่งนอนอยู่ได้ยินเสียงเอะอะก็ออกมาโวยวาย ปอไม่สะทกสะท้านและขอเงินลูกไปซื้อเหล้า แต่ลำยองก็ไม่มีให้แถมยังด่าพ่อกลับอีกต่างหาก!

ฝ่ายสันต์เมื่อกลับถึงบ้านตอนเย็นก็ทานข้าวกับพ่อแม่และแต่งตัวไปข้างนอก แต่ไม่กล้าบอกว่าไปดูหนังกับลำยอง ปั้นไว้ใจลูกชายแต่ก็ไม่วายเตือนให้ระวังเรื่องผู้หญิง พลาดท่าเสียทีจะเดือดร้อนและเสียใจไปตลอดทั้งชาติ

“แม่ปั้นก็...จะไปเข้มงวดอะไรมันมาก ลูกมันถึงไม่มีแฟนกับเขาสักที” สินพูดขำๆ

“ที่ต้องเข้มงวดก็เพราะห่วงมันนั่นแหละ ได้เมียดีก็เป็นศรีแก่ตัวเอง”

“ลูกมันรู้น่า...การศึกษาก็ไม่น้อยอย่างเรา อบรมสั่งสอนก็ไม่ขาดตกบกพร่อง ลูกมันคิดเองได้น่า อย่ากังวลเลย”

สันต์ออกจากบ้านได้ก็โล่งอกเหมือนเด็กหนีเที่ยว เมื่อเห็นลำยองก็ใจเต้นไม่เป็นระส่ำตามประสาหนุ่มโสดไม่เคยมีแฟน ลำยองจึงใช้ความสาวและสวยทำให้สันต์ระทวย ยิ่งได้สัมผัสกายสาวเป็นครั้งแรกก็ถึงกับร้อนวูบวาบจนแทบควบคุมตัวเองไม่อยู่ จนเมื่อดูหนังเสร็จและจะพาเธอกลับบ้าน ลำยองก็ใช้มารยาออดอ้อนให้พาไปกินข้าวต้มโต้รุ่ง สันต์ใจอ่อนอีกตามเคยเพราะหลงในเสน่ห์แพรวพราวของลำยอง

สองหนุ่มสาวใช้เวลาด้วยกันจนดึกดื่น แต่สันต์ก็ไม่รู้สึกผิดนักเพราะลำยองทำให้เขามีความสุขอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน “แม่น่ะถามลำยองทุกวันว่าเมื่อไหร่จะมีแฟนสักที ความจริงก็มีคนจีบลำยองหลายคนเหมือนกันนะจ๊ะ แต่ลำยองไม่สนหรอก พี่สันต์รู้ไหมว่าทำไม...ก็ลำยองอยากเป็นแฟนพี่สันต์คนเดียวนี่จ๊ะ”

สันต์ทำหน้าไม่ถูกเพราะคิดไม่ถึง ลำยองเลยถือโอกาสทิ้งสายตายั่วยวนจนเขาเคลิ้มหน้าแดง เมื่อเธอชวนไปหาความสุขด้วยกันต่อเขาก็ตอบรับเป็นอย่างดี ยินดีเหลือเกินที่จะได้ใช้ความเป็นชายให้สมบูรณ์เป็นครั้งแรกในชีวิต

กว่าสันต์จะพาลำยองมาส่งบ้านก็เกือบเช้าวันต่อมา สองหนุ่มสาวตัวติดกันตามประสาคนตกในห้วงรัก โดยเฉพาะสันต์ซึ่งยิ้มแทบไม่หุบด้วยความอิ่มเอมใจ เกิดมาก็เพิ่งเคยมีแฟนจริงๆจังๆกับเขาเสียที

ooooooo

สายวันเดียวกันที่หน้าบ้านปั้นกับสิน...ป่องน้องชายลำยองถูกจับได้ว่าเล่นพนัน ปั้นจึงสั่งสอนและไล่ตะเพิดกลับบ้าน ป่องสวนกลับอย่างเด็กไม่มีสัมมาคารวะแล้ววิ่งหนี ปั้นได้แต่มองตามเคืองๆจนสินต้องปลอบให้ทำใจ

“เด็กมันจะไปรู้อะไรแม่ปั้น คนเป็นพ่อเป็นแม่ไม่เคยอบรมสั่งสอน แถมยังทำเป็นตัวอย่างให้เห็นอีก”

“นึกไม่ออกเลย...ว่ามันจะโตเป็นผู้ใหญ่แบบไหนกัน”

และความหนักใจของปั้นมากขึ้นในเย็นวันเดียวกัน เมื่อเห็นสันต์หอบถุงขนมมากมายจากร้านแล หัวใจคนเป็นแม่หล่นวูบพร้อมลางสังหรณ์รุนแรงว่าลูกชายกำลังหาเรื่องใส่ตัวจนต้องเปิดอกคุยกับเขาตรงๆ

“จะคบใครแม่ก็ไม่ว่า เพราะแม่แน่ใจว่าลูกต้องเข้าตามตรอกออกทางประตู ไม่ได้ลักกินขโมยกินลูกสาวบ้านไหน แต่แม่ขออย่างเดียว...ถ้าคิดจะจริงจังก็ดูให้ดี ได้เมียดีเป็นศรีแก่ตัวนะลูก ไอ้ประเภทเลอะเทอะหยิบโย่ง วันๆไม่ทำอะไรอย่างนังลำยองลูกสาวยายแลน่ะ อย่าได้คว้ามาทำเมียเชียว จะเสียใจไปทั้งชาติ”

สันต์อึ้งไปอึดใจ พูดไม่ออกเพราะความสัมพันธ์ของเขากับลำยองมันมาไกลเกินจะหยุดแล้ว

ความสัมพันธ์ของสันต์กับลำยองยังดำเนินไปเรื่อยๆจนกระทั่งวันหนึ่ง...ลำยองก็เกิดหน้ามืดและมีอาการโอ้กอ้ากจนแตกตื่นกันทั้งบ้าน แลเข้ามาลูบหลังลูกสาวคนโปรดแล้วบ่นเซ็งๆ

“เอ็งอย่ามาไม่สบายตอนนี้นะเว้ย เงินทองยิ่งไม่ค่อยมีอยู่ ค่าหมอค่ายาไม่ใช่แค่บาทสองบาท...หรือว่าแกท้อง!”

เมื่อสันต์ทราบเรื่องลำยองก็ตาเหลือก แลเห็นท่าทางอึกอักของว่าที่ลูกเขยก็คิดว่าเขาจะไม่รับผิดชอบ

“พ่อสันต์ทำงี้ได้ไง มันดูถูกกันชัดๆ ก็นังลำยองมันออกไปเที่ยวกับพ่อสันต์มาตั้งกี่ครั้งแล้ว” ปอตาตั้งเพราะไม่เคยรู้ แลหันขวับไปมองแล้วแหวใส่ “หุบปากเลยตาปอ...ถ้าลำยองไม่ท้องก็จะไม่รับผิดชอบหรือไงพ่อสันต์”

ชาวบ้านพากันมุงและนินทาสนุกปาก ลำยงสงสารสันต์มากแต่ไม่รู้จะช่วยยังไง ส่วนแลเห็นคนสนใจก็ยิ่งโวยใหญ่ “แล้วจะเอายังไง จะให้ลูกสาวฉันท้องโตไปเรื่อยๆไม่รับผิดชอบไม่ได้นะ ฉันก็อายชาวบ้านเหมือนกัน เป็นถึงชายชาติทหาร ถ้าคิดมาเจาะไข่แดงลูกสาวฉันฟรีๆ อีแลจะฟ้องให้ถึงกองทัพเลย...ไม่เชื่อก็คอยดู”

สันต์สับสนมากแต่คิดว่าคงต้องเจรจายาว เลยขอกลับมาคุยใหม่ตอนเย็น ลำยองเล่นบทสาวอ่อนต่อโลกร้องไห้ฟูมฟายเกาะแขนจนสันต์เครียดหนัก...ไม่คิดเลยว่าต้องเป็นพ่อคนเร็วขนาดนี้

เมื่ออาละวาดกับสันต์เสร็จ...แลก็พาลำยองไปประกาศตัวกับปั้นและสิน สองผัวเมียพูดไม่ออกจนแลเริ่มหัวเสีย “จะไม่ยอมรับผิดชอบก็บอกมาเถอะ ทำเป็นธรรมะธรรมโม ใส่บาตรทุกวัน พวกเอ็งไม่มีทางได้ขึ้นสวรรค์หรอก ลงนรกชัดๆถ้าพวกเอ็งไม่ยอมรับนังลำยองเป็นสะใภ้”

ปั้นเห็นท่าทางคุกคามก็จะตอกกลับ แลเตรียมรับอยู่แล้วและโต้กลับอย่างเผ็ดร้อน “อีกสามวันถ้าพวกเอ็งไม่ยกขันหมากไปสู่ขอนังลำยองให้ถูกต้องตามประเพณี อีแลนี่แหละจะประจานไม่ให้ผุดให้เกิดกันทั้งโคตรเชียวล่ะมึง”

ขาดคำก็พาลำยองออกไป ทิ้งให้ปั้นกลุ้มใจจนเป็นลม สินได้แต่ประคองเมียไปนั่ง นึกเคืองลูกชายที่หาเรื่องให้พ่อแม่ปวดใจ ส่วนครอบครัวลำยองก็กลับบ้านด้วยความลำพองใจ มั่นใจมากว่าต้องได้ดองกับครอบครัวสันต์แน่ ลำดวนน้องสาวอีกคนของลำยองได้ยินข่าวดีของพี่สาวก็พลอยตื่นเต้นไปด้วย

“เผลอแปบเดียวพี่ลำยองจะได้ผัวแล้ว ดีจังเลย... โรงเรียนก็ไม่ต้องไป อยู่บ้านให้ผัวเลี้ยงสบายใจเฉิบ”

ลำยองกระหยิ่มยิ้มและหารือกับแม่เรื่องสินสอด ลำยงทำหน้าเมื่อยและแขวะพี่สาว ลำยองปรี๊ดแตกแต่ลำยงก็ไม่สนใจ ก้มหน้าก้มตาขายขนมต่อโดยมีชาวบ้านผ่านไป
ผ่านมาแถวนั้นคอยซื้อไม่ขาด แลเลยโพนทะนาว่าลูกสาวท้องและจะมีผัวด้วยความภูมิใจ ชาวบ้านต่างก็ทำหน้าไม่ถูก ไม่รู้จะยินดีหรือเสียใจด้วยดีที่มีเรื่องงามหน้าใน
บ้านเช่นนี้

ฟากสันต์ก็รับศึกหนักที่บ้านเพราะปั้นไม่พอใจที่ลูกชายไปก่อเรื่องจนเป็นบ่วงรัดตัวดิ้นไปไหนไม่รอด

“จะทำอะไรไม่รู้จักยับยั้งชั่งใจไว้ให้ดี ลูกหนอลูก”

“ผมขอโทษครับแม่ ผมพยายามแล้วแต่ผมสู้ใจตัวเองไม่ได้”

สินเห็นลูกถูกดุก็สงสารเลยช่วยพูดเพราะไม่เห็นประโยชน์จะตีโพยตีพาย “ลูกเราก็คงรักลูกสาวเขาจริงๆ แหละ อย่าเพิ่งมองโลกในแง่ร้ายนักเลย ยังไงเด็กใน

ท้องก็ได้ชื่อว่าเป็นหลาน แม่ปั้นควรจะดีใจแล้วก็ภูมิใจ ที่อย่างน้อยลูกเราก็สมชายชาติทหารพร้อมจะรับผิดชอบกับสิ่งที่ทำลงไป”

สันต์พร่ำขอโทษพ่อกับแม่และกราบแทบตัก สองผัวเมียได้แต่ลูบหัวลูก น้ำตาไหลพรากแต่ก็ให้อภัย

ooooooo

เช้ารุ่งขึ้น ปั้นกับสินก็หอบสินสอดไปสู่ขอลำยอง แลกับปอเนื้อเต้นด้วยความเห็นแก่เงิน แต่เมื่อเห็นเป็นเงินไม่กี่พันพร้อมทองคำไม่กี่บาทก็โวยวาย ลำยองกลัวปั้นยกเลิก
งานแต่งเลยพยายามปรามแต่แลก็ไม่วายบ่นกระปอดกระแปด ปั้นกับสินได้แต่มองหน้ากันเนือยๆ เพราะเห็นเค้าวุ่นวาย แต่เพราะเห็นแก่ลูกชายที่จะได้เป็นพ่อคนเลยต้อง
เก็บอาการ

แต่ก็ใช่ว่าสันต์จะไม่เครียด...หลังส่งแม่กับพ่อกลับบ้าน ตัวเองก็อยู่ช่วยลำยองเก็บของ ก่อนกลับลำยงจึงหาโอกาสมาคุยด้วยเพราะเห็นใจเขาที่ต้องรับศึกหนักจากแม่กับ
พี่สาว

“ทนๆมันหน่อยแล้วกันนะพี่สันต์ ฉันรู้จักสันดานมันดี ยังไงก็นึกถึงลูกเอาไว้มากๆ” สันต์ขอบใจแล้วเดินจากไป ลำดวนมองตามพี่เขยแล้วตั้งปณิธานจะหาผัวหล่อและรวย​
กว่าให้ได้ ลำยงได้แต่ส่ายหน้าเอือมๆ “น้อยๆหน่อยนังลำดวน...เรียนให้จบตามเกณฑ์ที่หลวงบังคับก่อนเถอะ โง่เป็นควายน่ะ ไม่มีใครเขาอยากเอาไปทำเมียหรอก”

ฟากลำยองก็ร่ำลาแม่ไปอยู่บ้านสันต์ แลลูบหัวด้วยความยินดีที่ลูกจะมีผัวเลี้ยงดู “พวกข้าอดๆอยากๆ รู้จักส่งส่วยกลับมาบ้าง นังปั้นมันรวย เอ็งยักยอกมาทางนี้มั่งจะได้
ไม่ต้องเสียเงินซื้อ”

“แต่ท่าทางแม่ผัวฉันจะเอาเรื่องนะแม่ ไอ้ตัวพ่อน่ะไม่เท่าไหร่ มีปากแต่ไม่ค่อยพูด สงสัยน้ำลายจะบูด”

“เอ็งจะไปกลัวมันทำไมนังปั้นน่ะ มันด่าเราก็ด่ากลับ มันไม่หือกับเอ็งหรอก ยังไงหลานมันก็อยู่ในท้องเอ็ง”

ลำยองรับคำด้วยความยินดี แลยิ้มไม่หุบเพราะเชื่อว่าลูกสาวจะได้เป็นเมียนายทหารอนาคตไกล ส่วนตัวเองก็จะได้เป็นแม่ยายที่ไม่ต้องอดมื้อกินมื้ออีกต่อไป

ตกบ่าย...สันต์ไปรับลำยองมาที่บ้าน ทันได้ยินปั้นกับสินบ่นเรื่องได้ลำยองมาเป็นสะใภ้เพราะไม่มีทางเลือก ลำยองไม่สนและเดินตัวปลิวเข้าห้อง โดยมีสันต์หิ้วของตามไป
แลซึ่งตามมาส่งเห็นห้องลูกเขยเล็กก็โวยวายและจัดแจงให้ลูกสาวได้นอนห้องของปั้นกับสินซึ่งใหญ่กว่า แต่ก็ไม่สำเร็จเพราะสันต์ห้ามไว้และบอกว่าจะขยับขยายให้ทีหลัง

คืนแรกของการร่วมหอลงโรงเป็นไปอย่างราบรื่น ลำยองออดอ้อนออเซาะจนผัวปลื้มตัวลอยแล้วถือโอกาสขอเงินไว้ซื้อของ สันต์ไม่คิดมากและอยากเอาใจเมียเลยหยิบให้
แต่โดยดี แล้วขอให้ช่วยงานบ้านหรือขายของกับพ่อแม่เป็นการตอบแทน ลำยองรับปากแบบขอไปที...เรื่องอะไรอีลำยองจะทำงานให้เหนื่อย เมียนะโว้ยไม่ใช่คนใช้!

เช้าวันต่อมาลำยองก็แผลงฤทธิ์จนเป็นที่เอือม–

ระอาของปั้นกับสิน หญิงสาวตื่นสายหยิบโหย่งแถมเถียงคำไม่ตกฟากจนสองผัวเมียอ่อนใจ แต่ก็พยายามทำใจ

เพราะอย่างไรเสียลำยองก็อุ้มท้องลูกสันต์อยู่ ลำยองรอจนปั้นงีบกลางวันจึงแอบขโมยของในร้านมาให้แม่กับน้องที่บ้าน แลเห็นแต่ของกินไม่มีเงินก็โวยวายจนลำยองต้อง
ปราม

“ได้ของกินก็จะเอาเงินอีก อย่าโลภมากนักเลยแม่ เอาไว้เผื่อๆวันหลังมั่ง”

“มันเอาเอ็งไปเป็นสะใภ้ จิกหัวใช้อย่างกับขี้ข้า เอ็งต้องรู้จักถอนทุนคืนให้คุ้มสิวะ”

“เจ็บใจตรงที่มันด่าว่าฉันโง่เหมือนควายมากกว่า”

“ว่าไงนะ...อีปั้นมันกล้าด่าเอ็งขนาดนี้เชียวหรือ เดี๋ยวข้าจะไปด่าคืน อีนี่...ไม่รู้ฤทธิ์อีแลซะแล้ว”

“แม่อยู่เฉยๆเหอะ...ฉันลุยเองได้ ก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าใครจะต้องเป็นฝ่ายทนใคร”

สันต์กลับถึงบ้านตอนเย็นก็ถามหาเมียรัก ปั้นถอนใจเหนื่อยหน่ายแล้วบอกว่าลำยองไปเยี่ยมแล ส่วนสินก็ซักเสื้อผ้าลูกชายหลังขดหลังแข็ง เมื่อสันต์เห็นก็แปลกใจเพราะ
คิดว่าสั่งเมียว่าให้ช่วยงานแล้ว ปั้นเห็นท่าลูกชายก็ตัดสินใจพูด “แม่ไม่ได้มีอคติแต่แกควรดูแลเมียให้ดี จะอยู่ด้วยกันก็ต้องรู้จักหน้าที่ตัวเองไม่ให้ขาดตก บกพร่องด้วย”

สันต์ซักผ้าแทนพ่อแล้วไปตามเมียกลับบ้าน ลำยองแกล้งทำกระเง้ากระงอดและอ้างว่าพ่อกับแม่เขาไม่อยากให้เธอไปอยู่ด้วย สันต์ต้องปลอบอยู่นานและถือโอกาสถาม
เรื่องสินต้องซักเสื้อผ้าเขาแทนเธอ

“ก็ทีแรกลำยองจะซักอยู่แล้ว แต่เวียนหัวเหมือนจะเป็นลม ลำยองแพ้ท้องนี่จ๊ะพี่สันต์ ลำยองเหม็นจะอ้วก”

สันต์เห็นเมียแพ้ท้องก็ใจอ่อนและพากลับบ้าน ลำยองเดินตามและแอบยิ้ม...โธ่เอ๊ย...ยังไงก็เห็นแก่ลูกแหละวะ!

ooooooo

วันเวลาผ่านไปหลายเดือน...ท้องของลำยองก็โตขึ้นเรื่อยๆ แต่ความสัมพันธ์ระหว่างแม่ผัวลูกสะใภ้ กลับไม่กระเตื้องแม้แต่น้อย สินพยายามสอนให้ลำยองทำงานบ้านแต่ก็
ไม่ได้เรื่องเหมือนเดิม เอะอะก็หาว่าแพ้ท้อง หน้ามืดจนสินต้องตัดรำคาญด้วยการบอกให้ไปนอน

ลำยองชอบใจที่หลอกพ่อผัวสำเร็จ แถมยังแอบขโมยหมูชิ้นใหญ่จากแผงของปั้นไปให้แม่กับน้องที่บ้านอีกต่างหาก เมื่อเจ้าของแผงตื่นจากงีบกลางวันมาเห็นก็ตาลุกด้วย
ความโกรธจัด

“คนประเภทไหนนะพี่สิน...ที่จนตายก็สั่งสอนกันไม่ได้แบบนี้”

ฝ่ายแลก็ชอบใจที่ลูกสาวลักของกินมาให้ถึงบ้าน ลำยองเองก็ลำพองใจเพราะเชื่อว่าหลอกพ่อแม่ผัวสำเร็จ

“เอ็งนี่มันเก่งสมเป็นลูกสาวแม่แท้ๆ น้องนุ่งพลอยสบายอิ่มปากอิ่มท้องเพราะเอ็ง แล้วนี่มันยังใช้งานแกอยู่ไหม”

“ฉันก็ทำอ้วกหลอกว่าแพ้ท้อง อ้างลูกได้ทุกครั้งแหละแม่ ท่าทางมันจะเห่อหลานเหมือนกัน”

“เอ็งนี่ฉลาดเหมือนแม่เลย ไม่ต้องไปทำให้มัน เรื่องอะไร...เมียโว้ยไม่ใช่ทาส นี่ขนาดอยู่ในท้องยังเห่อขนาดนี้ เอ็งคลอดออกมามันจะเห่อขนาดไหนวะ โกยมาเยอะๆนะโว้ยนังลำยอง”

ลำยองรับปากดิบดี แต่เมื่อแม่ถามถึงผัวก็หน้าบึ้งเพราะช่วงนี้เขากลับบ้านดึกบ่อยและอ้างว่างานยุ่ง

“เอ็งไม่รู้จริงหรือว่าแกล้งโง่วะ ข้าเห็นมาบ่อย อีตอนท้องโตนี่แหละอันตรายสุด ผัวเอ็งมันแอบนอกใจแหงๆ”

คำพูดของแม่ทำให้ลำยองร้อนรนแทบนั่งไม่ติด มั่นใจมากว่าสันต์ต้องมีคนอื่น เมื่อเขากลับบ้านก็ตั้งท่าหาเรื่องเต็มที่ สินพยายามกล่อมให้ใจเย็นแต่ก็ไม่ได้ผลเพราะลำยองโมโหจนขาดสติ เสียงทะเลาะของลูกชายกับลูกสะใภ้ทำให้ปั้นนอนไม่หลับ สินปลอบให้ทำใจเพราะเป็นเรื่องผัวๆเมียๆ ปั้นถอนใจเหนื่อยหน่าย...เวรกรรมอะไรของสันต์ก็ไม่รู้

ฝ่ายลำยองก็เอาเรื่องไม่หยุด สันต์อดทนให้เมียทุบตีระบายอารมณ์แต่ก็เหมือนไม่ช่วยอะไรเพราะดูจะอารมณ์เสียมากขึ้นอีก “พี่จะมีคนอื่นได้ไง ไปทำงานก็ห่วงแต่ลำยองกับลูก พี่ขอโทษก็ได้ พี่จะไม่กลับดึกอีกแล้ว”

“ถ้าบริสุทธิ์ใจจริง ทีหลังต้องให้ลำยองไปด้วยสิ อยู่แต่บ้านเบื่อจะตาย ไม่ได้เห็นเดือนเห็นตะวันกับเขาเลย”

“ได้ๆ คราวหลังพี่จะพาลำยองไปด้วยนะ”

“ไม่มีใครสงสารลำยองเลย แค่อยากกินเป็ดพะโล้ก็ไม่มีวาสนา พ่อกับแม่พี่บอกว่าจะกินทำไมมันแพง”

“งั้นเอาเงินพี่ไปซื้อ อยากกินอะไรก็ซื้อแต่เลือกที่มันมีประโยชน์กับลูกนะ”

พอมีเงินยื่นตรงหน้า ลำยองก็คว้าหมับและหอมแก้มผัวฟอดใหญ่ สันต์ถอนใจเบาๆ ดีใจที่ทุกอย่างจบได้ด้วยดี

ลำยองได้เงินจากผัวก็ไม่ได้เอาไปซื้อเป็ดพะโล้อย่างที่บอก แต่กลับเอาไปซื้อส้มตำรสจัดจ้านมาเลี้ยงที่บ้านในวันรุ่งขึ้นแทน ลำยงส่ายหน้าเซ็งๆที่พี่สาวไม่ดูแลตัวเอง แต่ไม่ทันเตือนอะไรลำยองก็ปวดท้องจะคลอดเสียก่อน

เหตุการณ์หลังจากนั้นเต็มไปด้วยความอลหม่าน แลช่วยดูอาการลำยอง ส่วนลำยงกับลำดวนออกไปตามครอบครัวสันต์ ทุกคนแตกตื่นและรีบมาบ้านแล สันต์

ไม่รอช้าตวัดร่างเมียขึ้นและพาไปโรงพยาบาล แลกับปั้นมองตามด้วยความตื่นเต้น สองสาวคู่ปรับญาติดีกันเป็นครั้งแรกเพราะห่วงและเห่อหลานเหมือนกัน

ลำยองร้องโวยวายตลอดทางเพราะเจ็บท้อง ทั้งโรงพยาบาลแตกตื่นกันไปหมดเพราะหญิงสาวหน้าตาสะสวยตะโกนด่าหมอกับพยาบาลเสียงลั่นด้วยความโมโห

“เจ็บจะตายอยู่แล้ว เอามันออกมาที จะให้หลุดตรงนี้หรือไง อีหมอบ้า...จะแกล้งกูให้ตายหรือไงวะ”

ส่วนสันต์ก็ถูกสั่งให้รอข้างนอก เดินไปมาเหมือนหนูติดจั่นด้วยความห่วงเมีย ในที่สุด...ลำยองก็คลอดลูกชายร่างกายสมบูรณ์ พยาบาลออกมาแสดงความยินดีแล้วบอกว่าลูกเขามีบุญได้เกิดในวันมหามงคล สันต์ปลื้มใจมากและไปเยี่ยม เห็นลูกชายตัวแดงแต่น่ารักเหลือเกินในสายตาเขา “ลูกพ่อ...พ่อตั้งชื่อให้ลูกว่าวันเฉลิมนะ”

สันต์นั่งเฝ้าลูกไม่ยอมห่าง ส่วนลำยองก็ผล็อยหลับด้วยความอ่อนเพลีย...เจ็บเป็นบ้า เข็ดแล้วจะไม่ขอมีลูกอีก!

ooooooo

ปั้นกับสินเห่อหลานมาก จัดแจงตัดเย็บผ้าอ้อมให้หลานด้วยตัวเอง ชาวบ้านผ่านมาเห็นก็อดเอ็นดูปู่ย่าซึ่งหลงหลานตั้งแต่ยังไม่เห็นหน้า ต่างจากบ้านลำยองที่เห่อเหมือนกันแต่ไม่เตรียมรับขวัญใดๆเพราะเชื่อว่าครอบครัวสันต์จะรับหน้าที่นี้ได้ดีเพราะรวยกว่า ลำยงส่ายหน้าอ่อนใจแต่แลก็ไม่สนแถมยังโอ่แทนลูกสาวคนโปรดอีก

“นังลำยองมันวาสนาดีโว้ย เกิดมาสวยก็สบายอย่างนี้ ผัวรักผัวหลง เดี๋ยวพอมดลูกเข้าอู่ก็มีต่อได้เลย”

ลำยงไม่เห็นด้วยเพราะเชื่อว่าความอดทนของสันต์กับพ่อแม่เขาอาจหมดลงสักวันถ้าเห็นฤทธิ์ลำยองมากๆ

“วันๆไม่ช่วยเขาทำมาหากิน ต่อให้มีลูกเป็นโขยง สักวันพี่สันต์ก็ต้องเบื่อ”

“นังลำยองมันสวยเว้ย ผัวมันไม่มีทางเบื่อมันหรอก”

“ผู้หญิงมีลูกแล้ว ยังไงก็ต้องหย่อนยานไม่ใช่เหรอแม่ แล้วมีหลายคนมันไม่กลายเป็นแร้งทึ้งเหรอ”

แลอึ้งแล้วแหวกลับลูกสาวคนรองทันทีที่ปากเสีย แต่ลำยงก็ไม่ยี่หระเพราะคิดว่ากำลังพูดเรื่องจริง

สันต์ไปรับเมียกลับบ้านหลังผ่านไปหลายวัน ปั้นกับสินเตรียมต้อนรับอย่างดีด้วยความเห่อหลาน แต่ก็ต้องหน้าเจื่อนเมื่อลำยองทำท่าหงุดหงิดเหมือนไม่อยากให้เข้าใกล้ลูกชาย และเหตุการณ์ก็เลวร้ายลงอีกเมื่อลำยองแผลงฤทธิ์อย่างหนักและต่อว่าปั้นกับสินไม่ไว้หน้าเรื่องผ้าอ้อม

“อะไรเนี่ย...ลูกฉันไม่ใช่ลูกกุลีนะ ลูกนายทหารเรือ เกิดก็วันดีมงคล ฉันไม่ให้ลูกฉันนุ่งผ้าถุงเก่าๆหรอก ซวยตาย หมดราศีกันพอดี” ปั้นกับสินหน้าเจื่อนแต่ลำยองก็ไม่หยุด “ยากจนนักหรือไงถึงต้องให้ลูกใช้ผ้าพรรค์อย่างนี้”

สันต์พยายามประนีประนอม “มันก็แค่ผ้าอ้อมใช้ไปก่อนเถอะลำยอง ใช่ว่าเป็นผ้าเก่าทุกผืนเมื่อไหร่”

ลำยองหน้าเสียที่ผัวไม่เข้าข้าง แต่ก็โวยวายไปเรื่อยเพื่อกลบเกลื่อน ปั้นข่มความไม่พอใจแล้วเปรยเสียงเคร่ง

“ลูกเอ็งน่ะมันก็หลานข้า เราเลี้ยงเด็กกันมาอย่างนี้ เอาเถอะ...รังเกียจผ้าถุงของย่าของแม่ก็ตามใจ” ปั้นแยกผ้าอ้อมที่เย็บด้วยผ้าถุงเก่าออกมา “ผ้าสาลูใหม่นี่ยังไงก็ต้องหาซื้อ ถ้ายังใช้ไม่ได้ก็ไม่รู้จะว่ายังไงแล้ว หลานท่านขุนเจ้าของที่แถวนี้ ข้าก็เห็นเขาใช้ผ้าสาลูทำผ้าอ้อมเหมือนกัน”

จบคำก็ลุกขึ้นและหยิบกองผ้าอ้อมเก่าออกไปด้วย สันต์รู้ว่าแม่ไม่พอใจจึงตามมาขอโทษแทนเมีย ปั้นไม่อยากให้ลูกคิดมากและไม่อยากโวยวายให้เป็นเรื่องใหญ่ “ช่างมันเถอะ...แม่ไม่อยากคิดว่าเพราะการศึกษาต่ำถึงเป็นอย่างนี้ แต่เป็นผัวเมียกันก็อบรมกันบ้างก็ดี ให้นึกถึงใจคนอื่นบ้าง”

แลมาเยี่ยมหลานหลังจากนั้นพร้อมห่อยาดองสำหรับลำยองเพื่อบำรุงให้ฟื้นตัวเร็วขึ้น ปั้นได้ยินคนพูดถึงลูกสะใภ้ก็ทำหน้าหงิก แลเลยเข้าใจว่าแม่ผัวคิดรังแครังคัดลูกสะใภ้กับหลาน

“ฉันไม่ได้รังเกียจหลาน เลี้ยงให้มันโตน่ะง่าย แต่เลี้ยงให้เป็นคนดีมีคุณภาพน่ะยาก สักแต่ว่าทำให้มันเกิดแล้วเลี้ยงทิ้งๆขว้างๆ อย่าให้มันเกิดดีกว่า...บาปเปล่าๆ”

แลชักฉุนแต่ไม่อยากมีเรื่องวันที่จะเจอหลาน

ครั้งแรกเลยสะบัดหน้าไปหาลูกสาวในห้อง หลังชื่นชมหลานพักใหญ่จึงยื่นห่อยาดองเพื่อบำรุงร่างกายให้เปล่งปลั่งอีกครั้ง ลำยองตาโตแต่เมื่อได้ยินราคาต่อห่อก็หน้าเหี่ยวเพราะคิดว่าผัวคงไม่ยอมควักเงินจ่ายให้แน่ แลบอกว่าอย่าไปกลัว...ใครไม่อยากมีเมียสวยบ้าง สันต์มันต้องยอมแน่!

สันต์ต้องยอมอย่างเสียไม่ได้จริงๆเพราะรักเมีย ลำยองเลยเอาใหญ่ซื้อโน่นนี่นั่น โดยเฉพาะยาดองจนกลายเป็นติดงอมแงม สันต์เองก็รู้ดีแต่คิดว่าเป็นความสุขของเมียเลยไม่อยากพูดให้ทะเลาะกัน แต่คนทนไม่ไหวคือปั้นกับสินที่ตัดสินใจพูดตรงๆเพราะเป็นห่วงวันเฉลิม

“เขาเชื่อว่ามันดีก็ช่างเขาเถอะพ่อ พ่อครับ แม่ครับ... เดือนนี้ผมไม่มีเงินให้ช่วยค่าทำบุญนะครับ ผมหมดเกลี้ยงเลย ค่ายาดอง ค่าหมอประคบยา ค่ากระโจมอยู่ไฟ ไหนจะค่าโรงพยาบาล ค่าเสื้อผ้าลูกอีก”

“ไม่เป็นไรหรอก...ตอนนี้เอ็งมีค่าใช้จ่าย ไม่ใช่ตัวคนเดียวเหมือนเมื่อก่อน ที่เคยให้แม่ไว้ทำบุญและกินขนม แม่ยกให้หลานแล้วกัน ไม่ต้องมาให้แม่อีกแม่มีกินมีใช้ ค้าขายได้กำไรมากกว่าเงินเดือนเอ็งเป็นไหนๆ”

“ที่เอ็งให้มาทุกเดือนก็ยังอยู่ครบ แม่เขาไม่เคยเอาไปใช้หรอก เขาตั้งใจไว้บวชเอ็ง แต่ก็คงไม่ได้บวชแล้วล่ะ”

สันต์ละอายที่ทำปรารถนาของพ่อแม่ให้เป็นจริงไม่ได้ สินกับปั้นเข้าใจดี...ทั้งลูกทั้งเมียคงบวชไม่ได้หรอก

ooooooo

อาการติดยาดองของลำยองหนักข้อขึ้นเรื่อยๆจนสันต์เอือมระอา แม้เขาจะพยายามบอกให้หันมาสนใจลูกและเรื่องอื่นรอบตัวบ้างแต่เธอก็ไม่ใส่ใจ แถมอ้างว่า ต้องพักฟื้นร่างกายเพราะใช้พลังเยอะตอนคลอดลูก

“แต่นี่มันเกินเดือนนานแล้ว ไม่เป็นไรแล้วล่ะหยิบจับงานบ้านก็ยังดี ผ้าอ้อมลูกกองพะเนินยังไม่ได้ซักเลยนะ”

“บ่นเป็นคนแก่อยู่ได้ นี่แม่พี่ให้มาพูดใช่ไหม เหมือนกันไม่มีผิดเลย”

“พี่พูดเอง ว่าจะพูดตั้งนานแล้วด้วย เรื่องแบบนี้น่าจะคิดเองได้นะ ไม่น่าต้องให้บอก”

“เออ...อีลำยองมันคนสันหลังยาว มันใจดำ แล้วเอามันมาทำเมียทำไมล่ะ”

ลำยองแหวใส่ผัวแล้วบีบน้ำตาจนเขาใจอ่อนเหมือนเคย สุดท้ายลำยองก็ได้แต่กินๆนอนๆอย่างมีความสุข  ส่วนสันต์ก็ต้องเลี้ยงลูกและรับภาระทุกอย่างที่ลำยองไม่เคยแม้แต่คิดจะแตะ

ลำยองไม่ยอมทำอะไรจนสันต์ต้องไปขอร้องให้ลำยงมาช่วยดูวันเฉลิมในช่วงที่เขาต้องเข้าโรงเรียน ลำยงรับปากเพราะเข้าใจหัวอกพี่เขยที่ต้องรับมือเมียสันหลังยาวอย่างลำยอง เห็นใจเขาไม่น้อยที่ต้องมีบ่วงทั้งที่ไม่พร้อม

หลังปิดร้านขายขนม ลำยงก็ไปเยี่ยมพี่สาวที่บ้านสันต์ ถอนใจหนักหน่วงกับสภาพห้องสกปรกและกองผ้าอ้อมเหม็นหึ่งเพราะไม่ได้ซัก ลำยงเก็บไปบ่นไปแต่ลำยองก็ไม่สะทกสะท้าน แถมยังนอนกรอกยาดองเข้าปากอย่างสบายอารมณ์ ลำยงหมั่นไส้มากเลยแกล้งแขวะว่าทำตัวแบบนี้จะถูกทิ้งสักวัน ได้ผล...ลำยองลุกพรวดมาด่าทันที

“อีบ้า...มาแช่งข้า พี่สันต์เขาไม่ทิ้งเมียสวยๆอย่างข้าหรอกโว้ย”

“สวยแต่ข้างนอก ข้างในเน่าเหม็นฉึ่ง ใครเอาก็โง่แล้ว”

ลำยองปรี๊ดแตกและเขวี้ยงข้าวของมากมายใส่น้องสาว แต่ลำยงก็หลบอย่างชำนาญและออกไปซักผ้าอ้อมให้หลาน สินกับปั้นมองมาด้วยสายตาขอบใจเพราะคงไม่มีใครรับมือลำยองได้ดีกว่าน้องสาวแท้ๆอีกแล้ว

“ฉันคงช่วยเท่าที่ได้ ถือว่าทำเพื่อหลาน แม่มันต้องหัดคิดเองบ้าง” ลำยงส่ายหน้าเซ็งๆแล้วหันไปทางปั้น “ป้าก็ทนๆมันหน่อยแล้วกัน คิดซะว่าบัวยังมีหลายเหล่าเลย นับประสาอะไรกับคน เขาจะเลือกเป็นอย่างไหนก็แล้วแต่”

ปั้นกับสินได้แต่พยักหน้ารับปลงๆ คงจะไม่มีทางเลือกดีกว่านี้แล้ว ไม่งั้นคงบ้านแตกกันไปข้าง!

สันต์กลับจากโรงเรียนสุดสัปดาห์ต่อมา เมื่อเห็นสภาพห้องและลูกชายก็แทบเป็นลมเพราะเมียรักมัว

ติดยาดองจนไม่กระดิกตัวไปไหน พอบ่นหรือต่อว่าเรื่องไม่ช่วยงานก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟและอ้างว่ามาอยู่บ้านเขาในฐานะเมียไม่ใช่ขี้ข้า สันต์ชักฉุนที่เมียรักตอกกลับไม่ไว้หน้าทั้งที่เขายอมมาตลอด

“อ้าว...แล้วพ่อแม่ฉันล่ะ ไม่ใช่ขี้ข้าทำครัวให้เธอกินเหมือนกันนะลำยอง”

“ก็ฉันลูกอ่อน...เมื่อก่อนตอนฉันยังไม่มาทำไมทำเองได้ล่ะ พอฉันมาอยู่ก็เกี่ยงกันทีเดียว เห็นฉันเป็นอะไร”

สันต์พยายามระงับอารมณ์แล้วอธิบายว่าพ่อแม่อายุมากขึ้นเลยเป็นหน้าที่ลูกชายคนเดียวอย่างเขาต้องดูแล แต่ลำยองก็ไม่สนและยุให้เขาแยกไปอยู่ตามลำพังเพราะอยากมีพื้นที่ส่วนตัวมากกว่านี้

“ละอายใจบ้าง สามปากสามท้องมาอยู่กับพ่อแม่ เงินก็ไม่ต้องออก แถมแกยังช่วยค่าเลี้ยงหลานอีก”

“มันจะสักกี่ตังค์กันเชียว พี่มัวคิดยังงี้เมื่อไหร่

จะเป็นอิสระ ถ้าบ้านหลวงไม่มีเราก็ไปเช่าอยู่ก็ได้นี่”

“ไปไม่รอดหรอก เงินเดือนพี่แค่นี้ อีกอย่างพี่เป็นลูกชายคนเดียวจะทิ้งพ่อแม่ตามลำพังได้ไง มันอกตัญญู”

“แบบนี้ก็เป็นลูกแหง่ไปจนตายแหละ ไม่รู้จักโต”

“ถ้าการอยู่ช่วยพ่อแม่คือเป็นลูกแหง่ล่ะก็ ฉันยินดีเป็น ใครมันกล่าวหาว่าไม่รู้จักโตก็ช่างหัวมัน”

สันต์อุ้มลูกออกจากห้องอย่างหัวเสีย แต่ลำยองก็ไม่ยี่หระและเดินสะบัดออกจากบ้านไปหาแม่ ส่วนสันต์ก็นิ่งจนปั้นกับสินเข้าหน้าไม่ติด แต่สุดท้ายก็อดบ่นไม่ได้เพราะเหลือจะทนกับพฤติกรรมของลำยอง

“นับวันผมก็ยิ่งรู้เช่นเห็นชาติผู้หญิงคนนี้ครับแม่ ผมเสียใจ...ไม่น่าหลงผิดเอามันมาเป็นเมียเลย”

สินเดินมาตบบ่าลูกชายเบาๆ “ช่างมันเถอะ ลำยองมันก็แม่คนแล้ว อายุมากขึ้นก็น่าจะดีขึ้นเอง อะไรพอเอาหูไปนาเอาตาไปไร่ได้ก็ปล่อยๆไป เราทำหน้าที่ของเราให้ดีที่สุดก็พอแล้ว”

เวลาเดียวกันที่บ้านลำยอง...แลก็เทศนาลูกสาวที่สันหลังยาวและติดยาดองเกินเหตุ แต่ลำยองก็ไม่สำนึกเพราะคิดว่าตัวเองไม่ใช่ขี้ข้า แลได้แต่ส่ายหน้าอ่อนใจและพยายามกล่อมให้เธอปรับปรุงตัว เผื่อจะได้ทองหยองสักเส้นสองเส้น เป็นเมียทหารเสียเปล่าแต่เนื้อตัวล่อนจ้อนไม่มีอะไรเลย!

คำพูดของแม่ทำให้ลำยองได้คิดจึงกลับไปง้อผัวและถามถึงทองรับขวัญวันเฉลิมที่เขาซื้อให้ สันต์พาซื่อบอกว่าเก็บไว้ในกำปั่นของปั้น ลำยองพยายามหลอกล่อเพราะอยากใส่ทองของลูก แต่สันต์ก็ไม่หลงกลและสวนกลับว่าไม่มีทองติดตัวก็ไม่เห็นเป็นไรเพราะความดีมันอยู่ที่ใจ ลำยองทำงอนแต่ผัวสุดที่รักก็ไม่สนใจ หญิงสาวเลยต้องล้มเลิกความตั้งใจเพราะเชื่อว่าเขาไม่เปลี่ยนใจแน่...ฝากไว้ก่อนเถอะ อย่าให้ถึงทีอีลำยองบ้างแล้วกัน!

ooooooo

วันเวลาผ่านไปจนวันเฉลิมอายุได้หนึ่งขวบ ลำยองก็ยังทำตัวเสมอต้นเสมอปลาย สันต์พยายาม ทำใจให้ยอมรับซึ่งก็ทำได้ยากขึ้นทุกที แต่ก็ตั้งใจว่าจะทำให้ดีที่สุดเพื่อวันเฉลิม

สันต์พาลูกชายไปฝากลำยงเลี้ยงเหมือนทุกครั้งที่ต้องไปโรงเรียนเตรียมทหารเรือ ลำยองตามมาด้วยแต่ไม่ได้ช่วยเลี้ยง แถมขอเงินเขาอีกต่างหากและอ้างว่าเป็นค่าขนมลูก สันต์จำใจให้อย่างเสียไม่ได้เพราะไม่อยากให้ลูกชายอด แต่สุดท้ายเงินก็ไม่ถึงใครนอกจากลำยองกับแลซึ่งชักชวนกันไปทำสวยที่ร้านเปิดใหม่ในหมู่บ้าน

สองแม่ลูกคุยกันเรื่องชีวิตแล้วพาลโทษดวงชะตาที่ทำให้ต้องมาตกระกำลำบาก แลเห็นลูกสาวดวงไม่ดีเลยชวนไปดูดวงกับร่างทรงพ่อปู่ ลำยองตาโตแล้วรับปากไปด้วยทันทีเผื่อได้เลขเด็ดไปแทงหวย

ร่างทรงพ่อปู่มองลำยองด้วยความพึงพอใจในความสวย และลงมือทำนายเรื่องความรักตามที่เธออยากรู้

“อุแม่...ดวงชะตามหาเสน่ห์ชัดๆ มีคนรุมรักนับไม่ถ้วน จะได้คู่ดีมีวาสนา รุ่งเรืองในราชการ ลูกก็จะดีเป็น

คนมีความรู้สูง เทวีจากฟ้าแท้ๆ เราน่าจะต้องได้พบพานเทพบุตร จะได้แต่งงานเร็วๆนี้แหละ”

ลำยองสวนทันทีว่าเธอแต่งงานและมีลูกแล้ว

ร่างทรงพ่อปู่ถึงกับผงะหน้าแตกเพราะทายผิด แต่ถึงกระนั้นก็ทำนายว่าเธอจะพบเทพบุตรในฝันอีกคนในอนาคต แค่ต้องใจเย็นรอ...เจ้าน่ะบุญมีแต่กรรมมาบัง!

คำทำนายของพ่อปู่ทำเอาลำยองถึงกับเพ้อเพราะเชื่อจริงจังว่าตัวเองเป็นเทพธิดากลับชาติมาเกิด และตอนนี้กำลังรอเทพบุตรมารับไปอยู่ด้วย แลพลอยเป็นไปด้วยและปรึกษากันเสียงดังเรื่องหาวิธีบูชาพระเพื่อเพิ่มบุญบารมี ลำยงทนฟังอยู่นานแล้วอดแขวะด้วยความหมั่นไส้ไม่ได้

“โอ๊ย...ลูกโตจนจะวิ่งได้แล้ว ยังจะหวังเจอเทพบุตรที่ไหนอีกวะ แม่นี่ก็เชื่ออะไรงมงายไม่เข้าเรื่อง”

“เอ็งนี่มันปากเสีย พ่อปู่ท่านอาจหมายความว่าผัวมันจะได้ดีกลายเป็นเทพบุตรก็ได้นี่หน่า”

แลออกโรงปกป้องลำยองอีกตามเคย ลำยงส่ายหน้าเอือมๆ...เข้าข้างกันแบบนี้สิถึงได้ไม่มีใครอยากเข้าใกล้!

อาการติดยาดองของลำยองลามไปจนติดเหล้าวันๆ เอาแต่กรอกเหล้าเข้าปากจนสันต์เหลืออด เมื่อเขากลับจากโรงเรียนในวันหนึ่ง เห็นสภาพเมียนอนเอกเขนก ลูกเต้าไม่ดูแลก็เลยยื่นคำขาดให้หยุดเหล้า แต่ลำยองปฏิเสธแถมโวยวายจนวันเฉลิมร้องไห้จ้า สันต์ต้องอุ้มมาปลอบและต่อว่าเมียเคืองๆที่ทำตัวน่ารังเกียจ

“เป็นอีขี้เมาแล้วมันดีตรงไหน ไอ้เรื่องเสริมสวยอีก ห้องหับเหม็นอับ มุ้งหมอนหนอนจะขึ้นอยู่แล้ว”

“มาถึงก็หาเรื่อง นี่ยายแม่คงเสี้ยมสอนมาล่ะสิ พูดเหมือนยุให้เลิกกัน จะได้หาเมียใหม่รวยๆล่ะสิ แก่แล้วไม่อยู่ส่วนแก่ ไม่กลัวบาปกรรม ไม่กลัวตกนรกบ้างหรือไง คนจะทำบุญก็คอยขัดขวาง...ทุเรศ!”

“ไปกันใหญ่แล้วนะ มันเรื่องอะไรมาลามปามถึงแม่ฉัน”

ลำยองเห็นผัวที่เคยยอมตลอดขึ้นเสียงก็ปรี๊ดแตก แต่สันต์ก็ไม่อยากมีเรื่องเลยพยายามข่มอารมณ์คุกรุ่นแล้วอุ้มลูกออกไปหาพ่อกับแม่ข้างนอก ปั้นกับสินช่วยกันพูดให้ลูกชายใจเย็นเพื่อเห็นแก่วันเฉลิม แต่ลำยองก็ทำให้ความอดทนของเขาพังทลายเมื่อเธอปากเสียว่ากระทบปั้นกับสิน

“เมื่อไหร่จะหมดเวรหมดกรรมกับไอ้คนบ้านนี้สักที แก่แล้วไม่อยู่ส่วนแก่ ตายๆกันไปซะที”

สันต์ฉุนกึก “ฉันบอกแล้วว่าอย่าลามปามถึงพ่อแม่ฉัน”

“พ่อแม่พรรค์นี้ ชอบยุแยงให้ผัวเมียแตกหัก ต้องแช่งให้ตายวันละสามหน”

“ถ้าก้าวร้าวพ่อแม่ฉันอีกคำเดียวได้เห็นดีกัน”

“กูไม่กลัวหรอกโว้ย...หน็อยจะตักบาตรพระก็บ่น จะไหว้ผีบ้านผีเรือนก็ว่ามหาสิน ถุย...หมาสินล่ะไม่ว่า”

ขาดคำฝ่ามือสันต์ก็ฟาดบนหน้าเธออย่างแรง ลำยองชะงักไม่คิดว่าผัวที่เคยรักเคยหลงจะกล้าทำเช่นนี้ หญิงสาวส่งเสียงกรี๊ดอย่างบ้าคลั่งแล้วผลุนผลันไปคว้าตัววันเฉลิมกลับบ้านแล ปั้นกับสินตกใจและสังหรณ์ว่าจะเกิดเรื่องไม่ดี ส่วนสันต์...แม้จะรู้สึกผิดแต่ก็คิดว่าเมียสมควรได้รับการสั่งสอนบ้าง ปั้นกับสินซึ่งรู้เรื่องคำทำนายเพราะลำยองเล่าให้ฟังได้แต่ส่ายหน้าปลงๆ...เอ็งไปตบหน้าเขาแบบนี้ เอ็งคงไม่ใช่เทพบุตรที่เขารอคอยแน่

ooooooo

แลเดือดจัดเมื่อลูกสาวคนโปรดมาฟ้องว่าถูกผัวตบโดยคำยุแยงของพ่อแม่และตั้งท่าจะไปเอาคืน ลำดวนไม่อยากเชื่อเพราะเห็นสันต์เป็นคนใจเย็นและรับมือลำยองได้ดีมาตลอด เช่นเดียวกับลำยงที่คิดว่าเป็นปัญหาผัวๆเมียๆซึ่งคนนอกไม่ควรเข้าไปยุ่ง แถมสิ่งที่ลำยองทำก็น่าจะได้รับสิ่งตอบแทนบ้าง

“ไปด่าพ่อแม่เขาอย่างงั้น เขาไม่ถวายฝ่าพระบาทแถมเตะมาด้วยก็บุญแล้ว” ลำยองของขึ้นแต่ลำยงก็ไม่ยี่หระ “พี่เมาแล้วก็ไปนอนซะ มาเสียงดังแถวนี้ ขายขี้หน้าเขาเปล่าๆ หายเมาแล้วค่อยคิดดูแล้วกันว่าเรื่องนี้มันเริ่มจากใคร”

ลำยองไม่สำนึก ลำยงเลยได้แต่ปลงคิดว่าเป็นกรรมของสันต์ที่ต้องมีเมียใช้ไม่ได้อย่างพี่สาว ต่างจากแลซึ่งเชื่อในคำทำนายหัวปักหัวปําว่าสันต์คงไม่ใช่เทพบุตรของลำยองอย่างที่พ่อปู่บอก...หรือว่าต้องหาใหม่วะ!

เมื่อสันต์ได้ฟังเรื่องคำทำนายก็ส่ายหน้าเอือมๆ ไม่คิดเลยว่าเมียรักจะงมงายเช่นนี้และได้แต่ทำใจว่าเขาคงต้องปล่อยไปตามยถากรรมถ้าเธอต้องการ ปั้นกับสินเป็นห่วงวันเฉลิม สันต์บอกไม่คิดทิ้งลูกและจะรับมาเลี้ยงดูเอง ปั้นกับสินยังกลัวเพราะคิดว่าลำยองอาจใช้ลูกเป็นข้อต่อรองอะไรจากลูกชายอีกก็เป็นได้

แล้วก็เป็นจริงดังคาด...ลำยองกับแลรวมหัวกันใช้วันเฉลิมเป็นตัวประกันเพราะเชื่อว่าสันต์รักลูกและจะยอมทำทุกอย่าง ลำยงได้ยินก็อดรนทนไม่ไหวบอกให้พี่สาวคิดให้มากกว่านี้เพราะชีวิตลูกชายไม่ใช่ของเล่นจะได้โยนกันไปมา

สันต์รอคอยลำยองกับลูกด้วยความหวังว่าเธอจะยอมใจอ่อนพาลูกกลับมาหาเขา แต่จนแล้วจนรอดเธอก็ไม่มา ปั้นกับสินสงสารลูกมากแต่ก็ไม่รู้จะปลอบยังไงเพราะมั่นใจว่าลำยองคงไม่ยอมกลับมาง่ายๆถ้าสันต์ไม่ไปง้อ

เวลาเดียวกันที่บ้านแล...ลำยองมองสภาพห้องนอนแออัดด้วยสายตารังเกียจ แลเลยยุให้หาผัวใหม่ที่รวยกว่าจะได้สบายกว่านี้ ลำยองเห็นดีด้วยแต่ก็เลือกมากเพราะคิดว่าตัวเองเลือกได้ ลำดวนเลยแนะให้ไปทำโรงงานเผื่อเจอชายในฝัน แต่ลำยองก็ตั้งแง่เพราะขี้เกียจ แถมยังเชื่อจริงจังว่าเทพบุตรจะคลานมาซบอกเธอเร็วๆนี้

สันต์แวะไปบ้านแลวันรุ่งขึ้น ปรับทุกข์กับลำยงเรื่องลำยองและฝากเงินไว้ให้ด้วยความเป็นห่วงวันเฉลิม

“บอกเขาด้วยว่าจะกลับบ้านวันไหนก็ได้ ไม่มีใครว่าอะไรหรอก พ่อกับแม่พี่แกคิดถึงหลาน คงจะดีใจมากกว่า”

“แล้วฉันจะบอกให้ แต่เชื่อฉันเถอะว่าไม่ต้องรอนานหรอก เผลอๆคล้อยหลังพี่ เขาก็อุ้มลูกกลับบ้านแล้ว”

ลำยองคว้าเงินที่สันต์ฝากไว้ให้ลูกเข้ากระเป๋าตัวเองแล้วไปเอาโหลยาดองที่บ้านปั้น ไม่กี่ชั่วโมงต่อมาเธอก็กลับบ้านแลพร้อมกับโหลยาดองที่เต็มไปด้วยเหล้า แลซึ่งหวังจะได้ส่วนแบ่งไม่พอใจที่ลูกสาวคนโปรดติดเหล้างอมแงม ลำยองไม่สนใจและประกาศกร้าวห้ามใครมาแตะต้องของล้ำค่าของเธอเด็ดขาด

“อย่ามายุ่งน่าแม่...ฉันจำได้นะว่าของฉันเหลือแค่ไหน แม่อย่าคิดขโมยของฉันเด็ดขาด”

พูดจบก็สะบัดก้นออกจากห้อง แลมองตามด้วยความทึ่ง...หรือลูกสาวกำลังจะถลำลึกลงในหายนะบางอย่าง...

ooooooo

ตอนที่ 2

เมื่อถูกกดดันจากที่บ้านมากขึ้น ลำยองจึงขนของและอุ้มวันเฉลิมกลับบ้านสันต์ ปั้นกับสินดีใจและ พยายามไม่หาความกับลูกสะใภ้แต่ท่าทางเย็นชาของลำยองก็ทำให้ทั้งสองแทบหมด ความอดทน

“เป็นเด็กมันต้องรู้จักอ่อนน้อมเข้าหาผู้ใหญ่ นี่แม่มันขาดการอบรมขนาดนี้ แล้วหลานเรา...”

“จะทำยังไงยายปั้น มันบัวใต้น้ำ เห็นทีจะโผล่พ้นน้ำยากเพราะคงถูกเต่าถูกปลาตอดกินหมดก่อนโผล่”

ลำยอง ไม่สำนึกแถมขโมยของกินมาให้ที่บ้านเย็นวันเดียวกัน ปอมองอาหารตรงหน้าด้วยความดีใจแต่อดรู้สึกผิดหน่อยๆไม่ได้เลยบอกเมียสั่งสอน ลำยองบ้างให้ทำตัวเป็นสะใภ้ที่ดี

“สอนๆมันมั่งก็ดีนะนังแล ไปเป็นสะใภ้เขาแล้ว มันก็น่าจะทำตัวให้เขาเมตตาไม่ใช่ให้เขาระอา”

“ไอ้ปอ...เมียนะโว้ยไม่ใช่ขี้ข้า ยังไงมันก็ต้องเป็นใหญ่ในบ้าน”

“แล้วเอ็งลองคิดดูไหม เกิดเราได้สะใภ้พรรค์นี้เข้าบ้านมั่ง เอ็งจะทำยังไง”

“สะใภ้ข้ามันต้องฟังข้าคนเดียวโว้ย”

ปอส่ายหน้าเอือมๆ ส่วนลำยงฟังพ่อแม่เถียงกันอยู่นานก็อดปลงไม่ได้...ใครมาเป็นสะใภ้บ้านนี้ซวยตายเลย!

ลำยอง กลับมาบ้านสันต์แต่ยังทำตัวขี้เกียจเช่นเคย แถมหนักข้อกว่าเก่าเพราะแอบขโมยเงินพ่อแม่ผัว ปั้นเห็นและตัดสินใจไม่เอาเรื่องต่อหน้า แต่สุดท้ายก็อดบ่นกับผัวไม่ได้

“มันมือไวจริงๆ แบบนี้เลี้ยงได้เหรอตาสิน ถึงเงินเล็กน้อยก็ไม่ควร ขัดสนจริงๆเอ่ยปากขอ ทำไมเราจะไม่ให้”

“แม่ปั้นไม่เอาเรื่องก็ดีแล้ว เดี๋ยวจะกลายเป็นชวนทะเลาะ คิดซะว่าทำทาน มันอาจจะเอาไปซื้อขนมให้ลูก”

“ฉันจะพยายามคิดให้ได้ยังงั้นแล้วกัน แต่เชื่อ เหอะ...สลึงเดียวก็ไม่มาถึงไอ้วันหรอก”

ลำยอง ฉกเงินมาได้ก็ไปลากแม่ออกจากบ้านไปหาพ่อปู่เพราะอยากรู้ใจแทบขาดว่าเมื่อ ไหร่จะเจอเทพบุตรในฝัน แลเต็มใจไปด้วยเพราะชอบเรื่องพวกนี้อยู่แล้ว แถมอาจได้เลขเด็ดมาแทงหวยงวดต่อไปอีกต่างหาก ลำยงเห็นพี่สาวกับแม่กระตือรือร้นเรื่องหมอดูเลยอดค่อนแคะไม่ได้

“ถ้าเรื่องทำมาหากินเป็นปี่เป็นขลุ่ยกันได้อย่างนี้เราคงรวยกันไปนานแล้วนะแม่”

“อีนี่...อย่างที่ข้าทำอยู่เขาเรียกว่ารวยทางลัดโว้ย” แลสวนทันควัน

“อย่าไปสนใจมันเลยแม่...ปล่อยมันแคะขนมถ้วยจนมือหงิกนั่นแหละดีแล้ว” ลำยองแขวะ

ลำยงไม่สนและสวนกลับ “ที่มีกินจนมีลูกมีผัวนี่ มันไม่ใช่เพราะขนมถ้วยหรือไงวะ!”

เมื่อ ไปถึงศาลไม้เก่าแก่ท้ายหมู่บ้าน...สองแม่ลูกก็ต้องผิดหวังเพราะพ่อปู่ย้ายไป แล้วเนื่องจากถูกร้องเรียนจากชาวบ้านว่าหลอกลวงประชาชน ลำยองสอบถามผู้คนละแวกนั้นเลยรู้ว่าสินเป็นตัวตั้งตัวตี สาวขี้เมายิ่งแค้น... สาระแนจริงไอ้สิน...ฉันเลยไม่รู้เลยว่าจะได้เจอเทพบุตรของฉันเมื่อไหร่

ooooooo

เมื่อ สันต์กลับบ้านสุดสัปดาห์ต่อมาก็ต้องหงุดหงิดเมื่อเห็นสภาพห้องตัวเอง ทั้งเสื้อผ้า ของใช้มากมายทั้งของเมียและลูกกระจายเกลื่อนเต็มห้อง มีเพียงโหลยาดองที่ถูกวางและปิดด้วยผ้าอย่างดี

เมื่อสอบถามพ่อแม่ก็ได้ ความว่าลำยองพาลูกกลับมาแล้วแต่ไม่เคยอยู่บ้าน เข้ามาซุกหัวนอนตอนกลางคืนแล้วหิ้วลูกออกไปตอนเช้า สันต์จะคุยกับเมียให้รู้เรื่องเลยไปหาถึงบ้าน พบแต่ลำยงซึ่งเอือมพฤติกรรมพี่สาวเช่นเดียวกัน

“พี่ลำยองพาไอ้วันไปนั่ง ดูโทรภาพ คนแถวนี้เขากำลังเห่อกัน งานการไม่เป็นอันทำ แล้วเขาก็ไม่ได้ให้ดูฟรีๆนะ เก็บเงินคนละบาท เมียพี่เขาหอบลูกไปดูทุกวัน นี่ลำดวนชวนไปทำโรงงานแต่ท่าทางจะเหลว”

สันต์ไม่เคยคิดว่าเมียจะทำงาน ลำยงเลยช่วยไขข้อข้องใจ “โรงงานกะละมังเคลือบ ลำดวนชวนพี่ลำยองไปทำด้วยกัน” สันต์งงแล้วใครจะเลี้ยงวันเฉลิม “ก็นั่นน่ะสิ พี่ไปคุยเองละกัน แต่เชื่อฉันเถอะว่าคงไปทำได้ไม่กี่วันหรอก พี่ลำยองขี้เบื่อจะตาย ทำอะไรไม่เคยเป็นโล้เป็นพายกับเขาหรอก”

สุดท้ายสันต์ต้องไปพึ่งหลวงลุงปิ่นช่วยเทศนาให้เขาคลายความเครียดเรื่องลูกกับลำยอง

“วันไหนลำยองเขาพาลูกมาเล่นแถวนี้ ขอความกรุณาหลวงลุงช่วยอบรมสั่งสอนลูกชายผมด้วยนะครับ”

“ได้...แล้วจะช่วยอบรมให้ ถ้าชอบจะสอนหนังสือให้ก่อนเข้าโรงเรียนด้วย ดีกว่าวิ่งเล่นอยู่เปล่าๆ”

ออก จากวัดแล้วสันต์จึงไปตามหาเมียกับลูกชาย เจอนั่งดูโทรภาพที่ร้านขายของหน้าหมู่บ้านเหมือนที่ลำยงบอกเมื่อเช้า เขากล่อมให้กลับบ้านแต่ลำยองยังเฉย สันต์จึงอุ้มลูกออกไปเพียงลำพัง เมื่อลำยองกลับบ้านก็ต้องเจอกับผัวซึ่งอารมณ์คุกรุ่นเพราะเมียไม่ยอมดูแลลูก บ้านช่องถูกทิ้งให้รกและสกปรกจนเกินจะทน แต่ลำยองไม่สะทกสะท้าน แถมอ้อนให้เขาซื้อโทรภาพไว้ที่บ้านอีกต่างหาก

“ลำยองก็รู้ว่าพี่เงินเดือนเท่าไหร่ แล้วโทรภาพน่ะมันกี่พันบาท จะเอาเงินที่ไหนไปซื้อ”

“พี่ก็ขอแม่พี่สิ แม่พี่มีเงินเก็บตั้งเยอะ สร้อยทองเส้นเท่าโซ่รถไฟทั้งคอและแขน แกต้องมีเงินแน่ๆ”

“พี่ไม่ขอหรอก แค่นี้ก็เลี้ยงไม่โตแล้ว มีเงินเดือนก็ไม่ได้แทนคุณสักบาท เลี้ยงลูกเลี้ยงเมียหมด”

“งั้นก็ง่ายนิดเดียว ขายทองไอ้วันสิ มีตั้งหลายบาท นะพี่นะ...ลำยองจะได้อยู่บ้านเลี้ยงลูกไง”

“ผลาญสมบัติลูกเอาเงินมาซื้อโทรภาพเหรอ คิดอะไรบ้าๆ ไม่มีเงินก็ไม่ต้องดู ฟังวิทยุก็พอแล้ว”

ลำยอง ปึงปังเข้าห้องไปแล้ว ปั้นกับสินนอนฟัง เสียงลูกชายกับลูกสะใภ้เถียงกันแล้วเหนื่อยใจ...ดูท่าจะไปกันไม่รอดเพราะคุย กันดีๆได้ไม่เกินนาที! ส่วนสันต์ตามไปคุยกับเมียในห้อง เมื่อเธอยืนยันจะไปทำโรงงานก็ทักท้วงเพราะกลัวไม่มีคนเลี้ยงลูก แต่ลำยองรั้นจะไปให้ได้เพราะเงินที่เขาให้ทุกเดือนไม่พอใช้

“ทำไมจะไม่พอ ถ้าไม่กินยาดอง ลดทำเล็บทำผมเอาเวลามาดูแลลูก ทำความสะอาดบ้านและช่วยพ่อแม่ขายของมั่ง ผ่อนแรงคนแก่บ้างสิ จะเอาแต่กินแต่นอนได้ยังไง”

“ฉันจะหาเงินใช้เอง ไม่คอยแบมือขอเงินพี่หรอก จะให้ฉันดักดานขายของและฟังแม่พี่บ่นเหรอ...ไม่มีทาง เรื่องอะไรจะอยู่เป็นขี้ครอก กินยาดองบำรุงร่างกายก็ว่า...ทุเรศ!”

จบคำ ก็ตักยาดองเข้าปากยั่วประสาท แถมประกาศจะไปทำโรงงานและให้ลำยงเลี้ยงลูกแทน สันต์ไม่ยอมเธอเลยสวนกลับอย่างหัวเสีย “อีลำยองมันอาภัพ เสียแรงได้เป็นคุณนายนายเรือ ต้องทำงานงกๆอย่างกับขี้ข้า เมียคนอื่นเขามีวิทยุฟัง มีโทรภาพดู อีลำยองไม่มีเลย ฉันไปทำโรงงานจะได้มีเงิน ไม่ต้องให้พี่ลำเลิกว่าเอาแต่เงินพี่มาใช้”

สันต์ ส่ายหน้าเอือมๆ ส่วนลำยองโมโหจนฉุดไม่อยู่ “แล้วฉันก็จะซื้อโทรภาพ จะเอาเครื่องโตๆมาแข่งเปิดกับบ้านอื่น เอาให้ลือกันไปทั้งตำบลเลย คนอย่างอีลำยอง...มันไม่เห็นจะต้องง้อผัวเลย”

สันต์เลือดขึ้นหน้า ลำยองไม่สนเพราะโมโหจนขาดสติและโต้ว่าจะหนีจากผัวเฮงซวยโดยเร็วที่สุด

“แล้วใครใช้ให้มาเลือกผัวอย่างฉันล่ะ ทำไมไม่ไปถลกผ้ายั่วคนอื่น”

ลำยอง แหวกลับเพราะนึกว่าเขารวย สันต์เลยตอกกลับไม่ไว้หน้า “ยังดีกว่าแก สวยแต่ข้างนอก จริงๆ แล้วสกปรกมักง่าย คิดไปได้ว่าตัวเองเป็นนางฟ้า จะได้เจอเทพบุตรเลี้ยงให้นั่งกินนอนกิน โน่นแน่ะ...พวกนั่งกินนอนกิน มันอยู่แถวสะพานถ่าน งานการไม่ทำ เอาแต่นอนหากิน”

ลำยองปรี๊ดแตกโถมตัวไป ทุบตีผัวอย่างบ้าคลั่ง สันต์เหวี่ยงเธอกองกับพื้นแล้วคว้าโหลยาดองไปโยนทิ้งคลองหน้าบ้านระบาย อารมณ์ ลำยองสติแตกกระโจนลงน้ำไปควานหาของรักของหวงแต่สายเกินไปเพราะโหลหนักจมลง ใต้น้ำเสียแล้ว ลำยองกัดฟันไม่โต้ตอบแต่ไปผลัดผ้าแล้วอุ้มวันเฉลิมออกจากบ้านทันที!

สันต์ทำอะไรไม่ได้ ต้องนั่งร้องไห้มุมห้องอย่างคนจนหนทาง สินสงสารและปลอบให้ใจเย็น

“ผมผิดเองครับพ่อที่เอาเขามาเป็นเมีย”

“ลำยอง มันเมาหรือเปล่า...พรุ่งนี้ไปง้อมันดูสิ มันคงกลับมาหรอก ถ้ามันอยากได้วิทยุพ่อจะยกให้ ส่วนเรื่องโทรภาพบอกให้มันรออีกหน่อย นึกว่าซื้อให้หลานละกัน สงสารไอ้วัน” แต่สันต์ไม่เห็นทางและกลัวเมียพาลูกหนีหายไปเลย “เอ็งไปนอนเถอะสันต์ นี่ก็ดึกแล้ว ลำยองมันไม่ไปไหนหรอกนอกจากบ้านพ่อแม่มัน ไม่ต้องห่วง”

ooooooo

สันต์ ไปตามหาลูกกับเมียเช้าวันถัดมาแต่ไม่พบ ลำยงบอกว่าลำยองให้ปานน้องชายคนเล็กพาวันเฉลิมไปหาหลวงลุงปิ่นที่วัด สันต์ตามไปรับลูกกลับแต่เจอปานซึ่งเตร็ดเตร่แถวนั้นขวางไว้ก่อน สันต์รู้ดีว่าน้องคนเล็กของเมียเห็นแก่เงินเลยยื่นให้หนึ่งบาท ปานตาวาวแล้วหมุนตัวกลับไปวิ่งเล่นต่อ ไม่สนใจหลานแม้แต่น้อย

ฟากปั้นกับสินมองภาพพ่อลูกด้วยความเวทนา สังหรณ์ว่าความสุขของลูกชายคงอยู่ไม่นานถ้าต้องอุ้มลูกไปมาเช่นนี้

“เอา เงินให้มันสักก้อนดีไหมตาสิน ให้มันไปหาผัวใหม่ เราเอาหลานไว้ คนงกยังงั้นมันเอาแน่ ได้ไปไม่กี่วันก็ผลาญหมด ซื้อโทรภาพ ซื้อทองใส่ ขืนให้ไอ้วันอยู่ด้วย มันจะโตขึ้นมาเต็มคนเหรอ คงเหมือนแม่มันนั่นแหละ!”

“แต่ไอ้วันมันยังเด็กนะ ฉันว่ายังไงมันก็ต้องการแม่”

“ถ้า แม่มันให้จริงๆ ฉันจะจ้างคนมาเลี้ยงนะตาสิน ฉันยอมเสียเงิน ฉันกลัวจริงๆ นะว่าไอ้วันจะได้เลือดแม่เลือดยาย ถ้ามันเป็นอย่างนั้นจริงล่ะช้ำใจตายกันพอดี”
เวลาเดียวกันที่หน้า โรงงาน...ลำดวนออกไปพักกลางวัน เจอพี่สาวต่อคิวรอสมัครงาน ลำยองบ่นอุบที่ต้องรอนานและตั้งท่าจะกลับแต่ลำดวนกล่อมให้อดทนเพราะอยากให้ พี่สาวได้งาน แต่การมาสมัครงานกลับไม่เลวร้ายอย่างที่คิด เมื่อลำยองได้พบนายกวงหนุ่มหล่อเจ้าของโรงงาน เธอพยายามทอดสายตาทิ้งจริตให้เขาจนได้ลัดคิวกรอกใบสมัคร หญิงสาวดีใจมากจนเก็บไปเพ้อ ใจเต้นโครมครามเหมือนเจอรักแรกพบ

ลำยองกลับ มาโม้ที่บ้านถึงความหล่อของกวง แต่ต้องทำหน้าเมื่อยเมื่อเห็นสันต์อุ้มลูกมาตามกลับบ้าน วันเฉลิมดิ้นจะไปหาแม่ ลำยองเลยรับมาอุ้มไว้แล้วหมุนตัวเข้าห้องทันที สันต์ได้แต่มองตามเก้อๆ เสียใจที่เมียไม่ยอมให้โอกาสเจรจาเรื่องลูก ลำยงเห็นใจพี่เขยมากแต่จนปัญญาจะช่วย

“ช่างเขาเถอะพี่ เขาได้งานทำแล้ว ได้ยินคุยว่าลงชื่อสมัครเป็นนางสาวตามบัตรประชาชน”

“เขาคงอยากกลับไปเป็นสาวอีก”

“ก็พี่ไม่ได้จดทะเบียนกับเขานี่ เขายังเป็นนางสาวอยู่ เขาว่าพวกหนุ่มๆ ที่โรงงานมองเขากันใหญ่”

เมื่อสันต์กลับแล้ว ลำยงจึงไปสมทบแม่กับพี่น้องในห้อง ทันได้ยินลำยองกับแลวาดฝันถึงอนาคตกับกวง

“บุญ พาวาสนาส่งแท้ๆ เอ็งต้องจับเขาให้ได้นะ ได้ผัวใหม่ขนาดเถ้าแก่โรงงานราคาเป็นล้านอย่างนี้ จะได้ตอกหน้าไอ้สันต์ โธ่เอ๊ย...โทรภาพยังไม่มีปัญญาซื้อให้เมียดู จะอวดว่าเป็นนายเรือ...ถุย! เรือเอี้ยมจุ๊นน่ะสิไม่ว่า” ลำดวนกับลำยองหัวเราะคิก “เอ็งอย่าคิดไปคืนดีกับมันเชียวนะ อย่างมากก็รับช่วงมรดกขายผักต่อ หาผัวรวยๆและขอเงินไว้มากๆ แล้วอย่าได้โง่เชียว ขอบ้าน ขอคนใช้ ขอโทรภาพ ขอวิทยุ ขอเงินทองมาให้เต็มกระเป๋า จะได้เข้าตำรา น้ำขึ้นให้รีบตัก”

ลำยองยิ้มชื่นมื่น ลำยงเลยแขวะจนเกือบถูกด่าแต่เธอก็ไม่สน...สมน้ำหน้าอยากเอาตัวเองใส่ตะกร้าล้างน้ำดีนัก!

คืน เดียวกันที่บ้านสันต์...ปั้นกับสินยุให้ลูกชายไปเจรจากับลำยองอีกรอบเพราะ เชื่อว่าเธอคงไม่อยากกระเตงลูกชายให้แฟนใหม่ช่วยเลี้ยงด้วยแน่

“เอ็งลองไปคุยกับมันดู บอกว่าแม่ให้สามพัน แล้วทำหนังสือเป็นหลักฐานว่าให้ไอ้วันมาอยู่กับเรา”

“เงินสามพันไม่ใช่น้อยๆนา หาเก็บทั้งปียังได้ไม่ถึงเลย พ่อว่ายังไงมันน่าจะยอม”

แต่ คนรับเรื่องแทนกลายเป็นแลซึ่งตาโตเป็นไข่ห่านเมื่อได้ยินจำนวนเงินเพื่อแลก กับการยกหลานให้ไปอยู่กับพ่อ สันต์เห็นท่าแม่ยายจอมงกเลยใช้ลูกอ้อนขอความเห็นใจ

“ไหนๆลำยองเขาก็อยากกลับไปเป็นนางสาว เขาจะพ่วงลูกไปด้วยทำไม ทิ้งให้ผมเลี้ยงดีกว่า”

แลเนื้อเต้นฝันถึงเงินก้อนโตที่ชีวิตนี้ไม่เคยสัมผัส รับปากดิบดีจะช่วยพูดกับลำยอง

เวลา เดียวกันที่โรงงาน...ลำยองชะเง้อหากวงแต่ไม่พบ เลยต้องก้มหน้าก้มตาทำงานแบบขอไปที แต่สุดท้ายความหวังก็เป็นจริงเมื่อกวงเดินมาทักจนหญิงสาวหัวใจพองโต เชื่อมั่นมากว่าเขาคงเริ่มสนใจเธอบ้างแล้ว

ลำยองกลับมาละเมอเพ้อพกกับแม่และน้องที่บ้านเพราะความฝันจะได้เป็นคุณนายโรงงานเริ่มมองเห็นทาง

“แล้วเกิดเขารู้ขึ้นมาว่าจริงๆแล้วพี่เป็นแม่ลูกอ่อน เขาจะว่ายังไงล่ะ”

“นังลำดวน...เดี๋ยวข้าตบปากฉีกเลย ถ้าคุณกวงเขารู้ก็เพราะเอ็งนี่แหละ” ลำยองแหวเสียงเขียว

แล ต้องเข้าห้ามทัพแล้วเปลี่ยนเรื่องบอกว่าสันต์มาเสนอเงินสามพันแลกกับวัน เฉลิม ลำยองของขึ้นและประกาศกร้าวไม่ยอมเจรจาด้วยหากไม่ได้เงินสองหมื่นบาท

“หน็อย...คิดจะเอาเงินมาฟาดหัวคนอย่างข้า คนอย่างข้าไม่ขายลูกกินหรอกเว้ย”

“งั้นข้าจะบอกมันแล้วกันนะว่าถ้าไม่ได้สองหมื่นก็ไม่ต้องมาคุยกัน”

ooooooo

ปั้น กับสินถึงกับอ้าปากค้างในเช้าวันต่อมา เมื่อได้ยินจำนวนเงินแต่ไม่ละความพยายามจะต่อ รองโดยยกหลานมาอ้าง แลปรายตาไปทางวันเฉลิม นิดเดียวแต่ไม่ใจอ่อน ปั้นจึงเสนอเพิ่มเงินให้เป็นห้าพันอย่างใจป้ำ สันต์ช่วยพูดด้วยเพราะอยากได้ลูกมาเลี้ยงใจแทบขาด

“น้าแลครับ...นึกว่าสงสารไอ้วันเถอะ น้าช่วยพูดกับลำยองให้ผมด้วยเถอะครับ”

“สองหมื่นบาทขาดตัว ลดไม่ได้แม้แต่สลึงเดียว”

เมื่อลำยงทราบเรื่องเลยช่วยเกลี้ยกล่อม แถมยกเรื่องหากกวงรู้ว่าลำยองเคยมีลูกผัวมาก่อนแล้วจะแย่

“ท่าทางคุณกวงจะชอบนังลำยองมาก เขาอาจไม่สนก็ได้ คราวนี้ข้าจะเรียกสินสอดซักสามหมื่น ทองซักหีบ”

“ขาย ลูกสาวได้สามหมื่น ขายหลานได้สองหมื่น รวมแล้วห้าหมื่น แหม...ปลูกบ้านหลังงามๆได้เลยนะเนี่ย แม่ก็รีบๆเข้าหน่อยแล้วกัน เดี๋ยวราคาตกซะก่อน หรือไม่งั้นก็ไม่ได้สักบาทเพราะถูกเศรษฐีกินไข่แดงฟรี”

ขาดคำก็ชิงหนีก่อนจะถูกด่า แลได้แต่มองตาม อย่างหัวเสีย...ปากเสียจริงๆนังลำยง!

ฝ่ายลำยองถูกกวงเรียกพบในห้องทำงานช่วงสายวันเดียวกัน หญิงสาวใจคอไม่ดีเพราะกลัวเขารู้ความจริงเรื่องสันต์กับวันเฉลิม แต่เรื่องที่กลัวกลับแปรเปลี่ยนเป็นความปลื้มปีติเมื่อเขาไม่เพียงไม่รู้ความลับของเธอ แต่ยังซื้อชุดใหม่ให้เธอใส่ไปเที่ยวกับเขาเย็นนี้อีกต่างหาก

เวลาเดียวกันที่กุฏิหลวงลุงปิ่น...ปานอุ้มวันเฉลิมมาให้ช่วยเลี้ยงเหมือนเคยและไปวิ่งเล่นกับเพื่อนๆ หลวงลุงทนไม่ไหวเลยไล่ตะเพิดทุกคนกลับบ้านและอุ้มวันเฉลิมไปเล่นบนกุฏิ ปานได้แต่มองตามเพื่อนๆ ตาละห้อยแล้วขึ้นไปรับใช้หลวงลุงแบบเสียไม่ได้

เมื่อถึงตอนเย็นลำยองก็แต่งตัวสวยไปเที่ยวกับกวง แต่ไม่ลืมฝากฝังน้องสาวหาข้าวปลาให้วันเฉลิม เมื่อลำดวนกลับถึงบ้านจึงรีบเล่าให้แม่ฟังถึงวาสนาดีๆของพี่สาว

“คุณกวงเขาซื้อชุดใหม่ให้พี่ลำยองด้วย สวยมากเลยแม่ ความจริงเขาชวนไปเที่ยวหลายหนแล้วแต่พี่ลำยองบอกว่าไม่มีเสื้อผ้าสวยๆ ใส่ชุดทำงานไปเที่ยวคุณกวงจะอายคนอื่น เขาเลยซื้อมาให้”

“นังลำยองนี่มันฉลาดจริงๆ มันต้องอย่างนี้สิวะ ผัวให้เงินเลี้ยงลูกเดือนละสามร้อย ไอ้สินซื้อของกินมาให้หลาน นังลำยองได้แฟนใหม่ก็น่าจะได้อีกทาง แล้วเขาพามันไปเที่ยวไหนเอ็งรู้ไหม”

ลำดวนบอกว่าแถวเยาวราช คืนนี้พี่สาวคงอิ่มอาหารเหลาแน่ แลปลื้มแทนลูกและลุ้นสุดตัวให้ลงเอยกันไวๆ

“ไปกันสองคนเกิดเขาปล้ำจะทำยังไง คนรวยเขาได้แล้วชอบทิ้งด้วยนะแม่ ไปๆมาๆจะได้แค่เสื้อผ้าชุดเดียว”

“อีบ้า อีปากเสีย...นังลำยองมันไม่โง่ขนาดนั้นหรอกโว้ย”

แต่ความกังวลของลำดวนคงสูญเปล่าเพราะลำยองเริงรื่นมากกับการไปเที่ยวครั้งแรกกับกวง เสี่ยหนุ่มเอาใจอย่างดีและปรนเปรอด้วยอาหารเหลาราคาแพงจนเธอแทบสำลักความสุขตายแต่ต้องเก็บอาการและตีหน้าเศร้าบีบน้ำตาเรียกความสงสารว่าต้องปากกัดตีนถีบแค่ไหนเพื่อความอยู่รอดของครอบครัว

“อย่าเสียใจไปเลยลำยอง ลูกกตัญญูน่ะสักวันต้องได้รับสิ่งดีๆตอบแทน และค่าของมันจะยิ่งใหญ่มากด้วย”

ลำยองทำท่าเจียมตัวและไร้เดียงสาจนกวงเชื่อหมดใจว่าเธอเป็นสาวซื่อบริสุทธิ์ เมื่อพนักงานเสิร์ฟยกเหล้าจีนมาวางบนโต๊ะ สาวขี้เมาก็ได้แต่มองตาปรอยเพราะต้องรักษาภาพลักษณ์สาวแสนดี

“แม่ลำยองสอนไว้ว่าเป็นลูกผู้หญิงกินเหล้าเมายามันไม่งามค่ะ”

“ก็ไม่ต้องกินให้ถึงกับเมาสิ ลำยองไม่รู้อะไร... ผู้หญิงน่ะ กินเหล้านิดๆพอให้แก้มแดงมีเสน่ห์อย่างกับอะไร”

กวงจัดแจงเทเหล้าและยุให้ดื่ม ลำยองทำเอียงอายพอเป็นพิธีจึงกระดกรวดเดียวลงคอแล้วทำดัดจริตเบ้หน้าเหมือนเหม็นเหล้าเสียเต็มประดาทั้งที่จริงชื่นใจมากเพราะได้กินของโปรด!

กวงพาลำยองมาส่งบ้านแต่เธอกลับให้จอดใกล้ตีนสะพานเพราะไม่อยากให้เห็นสภาพบ้านซอมซ่อ กวงไม่ได้รังเกียจความจนของเธอแถมถามไถ่ถึงสมาชิกในบ้านด้วยความเข้าอกเข้าใจ

“ลำยองเป็นพี่คนโตค่ะ เหนื่อยสายตัวแทบขาดเชียว ลำยองต้องออกจากโรงเรียนมาช่วยพ่อแม่หาเงิน น้องๆจะได้มีโอกาสเรียน เกิดมาจนก็ลำบากอย่างนี้ บ้านตัวเองก็ไม่มีต้องเช่าที่วัดมาปลูกตามมีตามเกิด ลำยองเคยฝันนะคะว่าสักวันจะมีบ้านของตัวเองสักหลัง พ่อแม่ลำยองจะได้สบายเสียที”

“ลูกกตัญญูอย่างลำยอง...สักวันต้องได้ดีแน่”

ลำยองทำสะเทิ้นอายเมื่อเขามองมาอย่างมีความหมาย กวงหลงใหลความสวยใสบริสุทธิ์ที่เธอจงใจฉาบหน้าจนหน้ามืด คว้าตัวสาวโรงงานคนใหม่มากอดจูบด้วยความหื่นกระหาย

“ฉันไม่เคยเจอผู้หญิงคนไหนสวยอย่างลำยองเลยรู้ไหม”

ลำยองทำท่าตกใจกลัวราวกับไม่เคยต้องมือชาย เมื่อกวงรุกหนักและตั้งท่าจะเกินเลยก็แกล้งดิ้นรนขัดขืนแล้วเอ่ยเสียงอ้อน “ถ้าคุณกวงจริงใจกับลำยอง...ก็อย่าทำเหมือนลำยองเป็นผู้หญิงใจง่ายอย่างนี้สิคะ”

พูดจบก็เปิดประตูด้วยท่าทางลนลาน แต่พอลับตากลับกระหยิ่มยิ้มดีใจที่ยั่วเสี่ยหนุ่มเจ้าของโรงงานเสียอยู่หมัด ส่วนกวงได้แต่ฮึดฮัดพลุ่งพล่านเพราะอารมณ์ค้างจากคู่ควงคนล่าสุด

ลำยองเดินยิ้มตลอดทางกลับบ้าน แต่ต้องชะงักเมื่อเห็นสันต์ดักรอระหว่างทาง สันต์พยายามใช้น้ำเย็นเข้าลูบและกล่อมให้เธอยอมรับเงินแลกกับวันเฉลิมเพื่อเห็นแก่ลูกที่ไม่มีใครดูแล แต่ลำยองยืนกรานปฏิเสธด้วยความเห็นแก่ตัวแล้วปึงปังเข้าบ้าน สันต์ได้แต่มองตามด้วยความหงุดหงิด...แล้วเขาจะไปหาเงินที่ไหนตั้งสองหมื่นบาท!

ooooooo

ลำยองกลับถึงบ้านก็ถอดเสื้อผ้ารองเท้าและโยนกระเป๋าถือไว้อีกทางเหมือนเคย แลมาเห็นแทนที่จะว่ากล่าวตักเตือนกลับตื่นเต้นอยากรู้เรื่องลูกสาวไปเที่ยวกับเสี่ยเจ้าของโรงงานมากกว่า ลำยองยิ้มเพ้อฝัน แลพลอยชื่นมื่นไปด้วยแต่แอบต่อว่าลูกสาวเซ็งๆที่ไม่ยอมพามาให้เจอบ้าง

“แม่...ขืนเขาเห็นบ้านเรามีหวังเปิดแน่บ...แม่ดูสิ... นี่มันรังหนูชัดๆ”

“จริงของเอ็ง อย่าเพิ่งให้เขามา ว่าแต่วันนี้เขาให้อะไรเอ็งมาบ้างวะ สร้อยหรือว่าแหวน”

“แหมแม่...แค่เขาพาไปกินอาหารดีๆก็หลายตังค์แล้ว”

“เอ็งมันไม่รู้จักอ้อนเขานี่หว่า เป็นแม่หน่อยไม่ได้ จะถลกผ้าให้เห็นขาอ่อนจนมือตีนอ่อนเลยเชียว”

“ไม่เอาหรอกแม่ ขืนฉันยอมเขาง่ายๆเขาก็มองว่าฉันไม่มีค่าสิ ฉันว่าฉันยั่วเขาไปเรื่อยๆดีกว่า ถ้าเขาอยากได้ฉันจริงก็ต้องหามาให้ฉันเอง แหวนทองเกลี้ยงธรรมดานังลำยองไม่ใส่หรอก มันต้องแหวนเพชร แม่คอยดูแล้วกัน”

“เออ...ได้ดีแล้วอย่าลืมแม่กับน้อง เอ็งมันวาสนาดีกว่าใคร คุณกวงนี่เขาเทพบุตรตัวจริงไม่เหมือนไอ้สันต์”

ลำยองได้ยินชื่อสันต์แล้วของขึ้น บ่นกับแม่อย่างหัวเสียที่เขาตามตื๊อเรื่องเงินแลกตัววันเฉลิม แลยังติดใจเพราะอยากได้เงินห้าพันแต่ลำยองไม่ใจอ่อน...เชื่อเหอะแม่ คุณกวงเขามีให้ฉันมากกว่านี้ เวลาเดียวกันที่บ้านสันต์...สินเห็นลูกชายนั่งซึมตรงท่าน้ำจึงไปปลอบเพราะคงยากที่ลำยองจะเปลี่ยนสันดาน

“หักใจเถอะสันต์ ผู้หญิงอย่างมัน...ลูกในไส้มันยังจะขายกิน ทั้งชาติคงไม่มีวันรู้ถึงหัวอกความเป็นแม่หรอก”

สันต์สงสารลูกที่ต้องอยู่ในสภาพแวดล้อมแย่งกันกินแย่งกันอยู่แบบนั้น พร่ำโทษตัวเองว่ามีส่วนให้ลูกต้องไปตกระกำลำบาก สินได้แต่ส่ายหน้าเหนื่อยใจแล้วพูดเสียงอ่อน

“ชาวบ้านฝั่งโน้นเขามาคุยให้ฟังว่าเห็นนังลำยองกับแฟนใหม่เดินควงกันแถวเยาวราช ทำยังกับเป็นสาวบริสุทธิ์”

“ผู้ชายใหม่...เขารวยเป็นถึงเถ้าแก่โรงงานนี่ครับพ่อ มันคงตั้งใจจับเขาให้อยู่”

“เขาคงไม่รู้ละมังว่ามันมีลูกมีผัวแล้ว ถ้ารู้คงไม่คว้ามันหรอก หรือไม่งั้นก็หลอกกินมันฟรีๆ อยากรู้เหมือนกันว่าถ้าเขารู้แล้วจะยังกินมันลงอยู่หรือเปล่า”

ลำยองอารมณ์เสียแต่เช้าเพราะถูกวันเฉลิมกวน สาวขี้เมาตะโกนเรียกน้องสาวมาอุ้มออกไปและหาข้าวให้กินจะได้ไม่ต้องกินนมเธอ ลำดวนมารับหลานแล้วบอกให้พี่สาวตื่นหรือจะปล่อยให้กวงซึ่งมาหาแต่เช้ากลับก่อน ลำยองลุกพรวดแล้วจัดแจงแต่งตัวไปต้อนรับ กวงมาพร้อมถุงข้าวของมากมายและเงินให้เธอใช้จ่ายในบ้าน แต่ลำยองกลับวางแผนเอาเงินไปซื้อเสื้อผ้ารองเท้าบำเรอตัวเอง...ไม่มีตกถึงท้องพ่อแม่พี่น้องสักบาท!

ลำดวนอาสาไปซื้อของเป็นเพื่อนพี่สาว ลำยองเตรียมตัวพร้อมก็อุ้มวันเฉลิมไปหาแม่ที่เพิงขายขนมเพื่อฝากเลี้ยง สันต์มาหาพอดีและขอเจรจาอีกครั้ง ลำยองยังเมินเฉยและยกลูกให้ปานอุ้มไปให้หลวงลุงปิ่นเลี้ยงแทน สันต์จึงได้แต่ยื่นเงินค่าเลี้ยงดูให้และเดินคอตกกลับบ้าน ลำยงซึ่งเห็นเหตุการณ์ตลอดช่วยพี่เขยพูดกับพี่สาวอีกครั้ง แต่ลำยองยังไม่ใจอ่อนเพราะกลัวอดเงินค่าเลี้ยงดูประจำเดือน แลเห็นดีด้วยจนลำยงเหนื่อยใจ...เฮ้อ ไม่มีใครสงสารไอ้วันเลยหรือไงวะ!

ooooooo

ลำยองกับลำดวนซื้อข้าวของกันอย่างสนุกสนาน โดยเฉพาะลำยองกว้านซื้อทุกสิ่งสนองตัณหาที่เกิดมาไม่เคยมีเงินจับจ่ายใช้สอยขนาดนี้ ลำดวนมองด้วยความอิจฉา อยากได้บ้างแต่ต้องข่มใจ ได้แต่ปะเหลาะจากพี่สาวเผื่อโชคดี

“อย่างที่พ่อปู่บอก กูน่ะเป็นนางฟ้ากลับชาติมาเกิด หมดเวรกับไอ้พวกมารเมื่อไหร่ กูจะได้เสวยสุขสักที”

“พี่ได้ดิบได้ดีแล้วอย่าลืมฉันนะ ฉันอุตส่าห์มาเกิดเป็นน้องพี่อีกคน”

“เออ...กูไม่ลืมมึงหรอกลำดวน อย่างน้อยมึงก็เป็นคนทำให้กูกับคุณกวงได้พบกัน” ลำดวนยิ้มแฉ่งและอ้อนขอพี่สาวบอกกวงซื้อของให้บ้าง “เออ...มึงรอหน่อย อย่าเพิ่งตะกละมูมมามตอนนี้ เดี๋ยวไก่ตื่นกันพอดี”

ลำดวนเห็นพี่สาวอารมณ์ดีเลยอดเปรยถึงพี่เขยไม่ได้ว่าคงเสียดายพี่สาวถึงต้องลงทุนมาอ้อนวอนบ่อยๆ

“สมน้ำหน้ามัน คนอย่างกูต้องได้เป็นเถ้าแก่เนี้ยโรงงานเว้ย ไม่ใช่คุณนายทหารเรือจนๆ”

สองพี่น้องเลือกเสื้อผ้ากันต่อ เงินที่กวงกับสันต์ให้เมื่อเช้าค่อยๆถูกนำมาใช้จนหมดกระเป๋าในที่สุด...

ฟากสันต์กลับไปนั่งตรอมใจที่บ้านเพราะลำยองไม่ยอมตกลงด้วยเรื่องวันเฉลิม ปั้นต้องปลอบให้คิดว่าเป็นเวรกรรมผูกกันมา หวังลึกๆว่าผัวใหม่ลำยองคงเลี้ยงดูหลานชายให้กินอยู่หลับนอนอย่างดี

“จะขาดก็แต่การอบรมเท่านั้นแหละ ตัดใจซะว่าเลือดแม่มันไม่ดี ถึงเอามาเลี้ยงให้ดียังไง สันดานแม่มันก็ต้องติดมาด้วยนั่นแหละ ขี้เกียจสันหลังยาว ปากจัดและไม่มีสัมมาคารวะ”

สันต์ฟังแล้วท้อ สินไม่อยากให้ลูกชายคนเดียวเศร้าซึมเลยช่วยพูดให้มองต่างมุม

“มันอาจไม่เป็นอย่างนั้นก็ได้แม่ปั้น เกิดเป็นคนต่างจากสัตว์เดรัจฉานตรงที่สั่งสอนให้เป็นคนดีได้ไม่ใช่เหรอ”

แต่ปั้นไม่เห็นด้วยเพราะเชื่อว่าลูกชายน่าจะหาเมียใหม่ได้ดีกว่า “สันต์ยังหนุ่มแน่น อีกหน่อยก็ได้ยศสูงๆ ผู้หญิงดีๆมีอีกเยอะไม่เห็นต้องง้อนังลำยอง” พูดจบแล้วหันไปทางลูกชาย “ถ้าจะหาเมียใหม่ ช่วยหาที่มันมีการศึกษาหน่อย มีสัมมาคารวะ รู้จักทำมาหากิน ออกแขกและอบรมลูกได้ด้วย”

สันต์นิ่งไปอึดใจเพราะไม่เคยคิดแบบนี้ ปั้นได้จังหวะยุให้คิดบ้างเพื่อไม่เป็นการปิดโอกาสตัวเอง สินไม่ยินดียินร้ายแต่คิดว่าคงดีกว่าให้ลูกชายเซื่องซึมแบบนี้แน่ สันต์ได้แต่นิ่งเงียบ...หวังจะทำใจและตั้งต้นใหม่ได้ในสักวัน

ลำยองกับลำดวนซื้อของหมดแรงและไปปิดท้ายที่ร้านเสริมสวย สองพี่น้องคุยเรื่องสัพเพเหระอย่างสนุกสนาน จนกระทั่งลำดวนเปิดประเด็นเรื่องสันต์ว่าอาจฉวยโอกาสฟ้องกวงเรื่องวันเฉลิมแล้วพี่สาวจะชวดตำแหน่งเถ้าแก่เนี้ยโรงงาน ลำยองเริ่มเครียด แม้แสดงออกว่าไม่แยแสแต่ก็กังวลไม่น้อยเพราะกลัวผัวเก่าจะทำจริง

เวลาเดียวกันที่กุฏิหลวงลุงปิ่น...สันต์หอบความ เครียดเรื่องลูกชายไปกราบ แต่กลับได้ยิ้มกว้างเมื่อเห็นวันเฉลิมซึ่งปานอุ้มมาทิ้งไว้ตั้งแต่ช่วงสาย หลวงลุงมองเด็กน้อยด้วยความเวทนาที่ต้องมาอยู่วัดตั้งแต่เด็ก

“ไอ้ปานมันว่าไอ้วันมันหมาหัวเน่าไม่มีใครเอาสักคน”

“ไม่จริงหรอกครับหลวงลุง ผมอยากได้ลูกไปเลี้ยงแต่จนปัญญา เพราะผมคงหาสองหมื่นมาให้ลำยองไม่ได้”

“นี่มันเห็นลูกในไส้เป็นผักปลาซื้อขายกันได้ด้วยเหรอ...เวรกรรม”

สันต์จะเอาลูกกลับบ้าน ปานกระโจนมาขวางแล้วบอกว่าเป็นคำสั่งแม่กับลำยองให้วันเฉลิมอยู่กับหลวงลุง สันต์พยายามกล่อมว่าเป็นเรื่องไม่ควรที่เอาภาระมาให้วัดและเสนอเงินค่าจ้างให้อีกบาท

“พี่จะเอาก็เอาไป แต่ก่อนห้าโมงเย็นพี่ต้องเอามันมาคืนที่นี่นา ไม่งั้นแม่แกเอาตายแน่”

ปานคว้าเหรียญหมับแล้วกลับไปเล่นต่อ สันต์จึงอุ้มลูกกลับบ้าน ส่วนหลวงลุงได้แต่มองตามปลงๆ...เวรกรรมแท้ๆ พ่อแม่ลูกต้องไปคนละทาง

ooooooo

ครอบครัวสันต์ดูแลป้อนข้าวป้อนน้ำวันเฉลิมจนอิ่มหนำแล้วปล่อยนอนกลางวันจนเย็นย่ำ ปานซึ่งเล่นเพลินและกลับบ้านโดยปราศจากหลานเลยถูกซักหนัก สุดท้ายต้องสารภาพว่ายกให้สันต์ไปเลี้ยงแทนช่วงกลางวัน ลำยองใจหล่นวูบ...ไม่ใช่กลัวลูกเป็นอันตรายแต่กลัวชวดเงินค่าเลี้ยงดูลูกที่เคยได้ทุกเดือน!

ลำยองพาแม่กับน้องสาวไปลุยถึงบ้านสันต์เพื่อทวงลูก ปั้นกับสินปกป้องลูกชายสุดฤทธิ์แต่ถูกแลตอกกลับไม่ไว้หน้าว่าขโมยหลานชายไปหน้าด้านๆ สันต์พยายามเกลี้ยกล่อมลำยองอีกครั้งเรื่องวันเฉลิม

“ลูกคนเดียว...ถ้าคิดว่าเลี้ยงไม่ได้พี่ขอล่ะลำยองพี่จะ เลี้ยงเอง อย่าเอาภาระไปโยนให้หลวงลุงปิ่นอย่างนี้เลย”

“ไอ้วันมันลูกฉัน ฉันจะเลี้ยงยังไงมันก็เรื่องของฉัน”

สันต์พยายามข่มอารมณ์อย่างมาก แต่ปั้นไม่อาจทนฟังได้อีกเลยโต้แทนลูกชาย “คนเป็นแม่มันคิดได้แค่นี้เองหรือวะ เสียทีที่เกิดมาเป็นคน หมามันยังห่วงลูก ไม่ยอมทิ้งลูกไปไหนไกลเว้ย”

แลเดือดร้อนแทนลูกสาวคนโปรด “งั้นก็ตัวเงินตัวทองน่ะสิ มึงว่าลูกกูเป็นตัวเงินตัวทอง”

“เออ...เป็นอะไรล่ะ มึงพูดเองเออเองของมึงทั้งนั้น”

สองแม่จะตบกันให้รู้เรื่อง สินเข้าห้ามแต่ปั้นโกรธจัดจนใครก็ฉุดไม่อยู่ “ไม่กลัวมีดก็เข้ามาเลยอีแล หลานคนเดียวใช่ว่ากูอยากได้นักหนา มึงคิดว่าลูกมึงหาผัวใหม่ได้ฝ่ายเดียวเหรอ ลูกกูยังหนุ่มหาเมียใหม่ดีกว่าลูกมึงได้แน่ ลูกมึงซะอีก...ถ้าผู้ชายเขารู้ว่ามีลูกผัวมาแล้วยังเอาไปทำพันธุ์ก็โง่สิ้นดี!”

แลปรี๊ดแตกจะเอาเรื่อง แต่ลำยองกลับนิ่งเงียบแล้วอุ้มวันเฉลิมจากไปดื้อๆ แลต้องตามไปด้วยแต่ไม่วายถ่มน้ำลายทิ้งทวนหน้าบ้านสันต์ด้วยความแค้นใจ ปั้นหัวเสียมาก...ถ้าสันต์กับสินไม่รั้งไว้คงกระโจนตามไปตบแล้วแน่ๆ

วันเฉลิมเหมือนจะรับรู้ความขัดแย้งของพ่อแม่เพราะร้องไห้จ้าตลอดทางจนลำยองกับลำดวนหูแทบแตก เมื่อถึงบ้านก็เจอปอกับน้องๆที่เหลือรอกินข้าว ลำยงถึงบ้านพอดี เมื่อได้ยินว่ายังไม่มีใครได้กินข้าวเย็นจึงเปรยขึ้นลอยๆเพื่อกระทบแม่กับลำยอง

“มัวแต่วุ่นวายเรื่องไม่เป็นเรื่องจนข้าวปลาไม่มีคนหุงหา ฉันว่าไอ้วันน่ะคืนพี่สันต์เขาไปเถอะ จะได้จบๆกันไป”

“กูไม่คืนให้โง่หรอก ขืนคืนก็อดเดือนละสามร้อย อยู่อย่างนี้ทรมานดี อยากให้ไอ้วันกินดีก็จ่ายมาเยอะๆแล้วกัน”

ลำยงส่ายหน้าหน่ายๆกับพฤติกรรมของพี่สาวแต่ลำยองกลับไม่สำนึก เพราะเชื่อว่าบุญคุณแม่ยิ่งใหญ่จนลูกต้องทำทุกอย่าง ส่วนลำดวนติดใจเรื่องกวงเพราะกลัวใจสันต์

“คุณกวงเขารักฉัน หลงฉันอย่างกับอะไรดี เขาไม่มีทางเชื่อเรื่องโง่ๆอย่างงั้นหรอก”

ขาดคำก็อุ้มลูกเข้าห้อง แลกับลำดวนมองหน้ากันเครียดๆ กลัวสันต์จะบอกความจริงแล้วจะชวดทุกอย่าง

ฝ่ายสันต์นั่งจับเจ่าคนเดียวในความมืดที่บ้านเพราะคิดถึงลูก สินต้องมาปลอบแล้วบอกให้ทำใจเพราะคงไม่มีเงินสองหมื่นไปไถ่ตัววันเฉลิมแน่

“ผมจะไปบอกให้ผู้ชายคนใหม่ของมันรู้ มันต้องคืนไอ้วันให้เราแน่ครับพ่อ”

“เราอาจจะได้ไอ้วันกลับมา แต่คิดดูดีๆนะ...พ่อว่ามันไม่ใช่วิธีที่ลูกผู้ชายเขาทำกัน รู้ถึงไหนอายถึงนั่น ถ้านังลำยองมันอยากยกไอ้วันให้เราก็ให้มันยกมาให้อย่างเต็มใจเถอะ”

ooooooo

สันต์หมดหนทางต้องไปฝากฝังลูกชายกับลำยงให้ช่วยดูแลช่วงเขาไปโรงเรียน ลำยงรับปากด้วยความยินดีเพราะยังไงวันเฉลิมก็เป็นหลานแท้ๆ ส่วนลำยองตั้งหน้าตั้งตารอกวงที่โรงงาน และในที่สุดการรอคอยก็สัมฤทธิผลเมื่อเสี่ยหนุ่มตามเธอไปพบเป็นการส่วนตัวในห้องทำงาน

ลำยองหน้าซีดเผือดเพราะกลัวกวงรู้ความจริงแล้วเรียกไปต่อว่า แต่ความกังวลของเธอก็สูญเปล่าเมื่อเขาแค่ต้องการคุยตามลำพังและมอบของขวัญ แสนแพงมากมายให้เธอและทุกคนในครอบครัว ลำยองตีหน้าซื่อจนกวงอดใจไม่ไหวดึงตัวไปกอดจูบ เธอแกล้งปัดป้องพอเป็นพิธีและถือถุงออกจากห้องเมื่อผู้จัดการโรงงานเข้ามาหากวง

ฟากสินทราบจากลูกชายว่าปานมักอุ้มวันเฉลิมไปให้หลวงลุงเลี้ยงที่วัดจึงตามไปเล่นด้วย หลวงลุงปิ่นมองวันเฉลิมด้วยความเวทนา รู้ดีว่าอนาคตของเด็กน้อยคงไม่สวยงามอบอุ่นนัก

“โลกมันวุ่นวายอย่างทุกวันนี้เพราะคนมันทิ้งหน้าที่ ไม่ทำหน้าที่ของตัวเอง เป็นนักเรียนแต่ไม่ยอมไปโรงเรียน เป็นตำรวจแต่ไม่ยอมจับผู้ร้าย เป็นแม่แต่ไม่ยอมเลี้ยงลูก ไม่อบรมบ่มนิสัยให้มันเป็นคนดี”

“สันต์มันคิดจะไปขู่ลำยองอยู่เหมือนกัน เผื่อมันเปลี่ยนใจยอมยกไอ้วันให้ แต่มันทำไม่ลง”

“ดีแล้วที่ไม่ทำ ถึงได้ไอ้วันไปเลี้ยงแต่ถ้ามันโตขึ้นมาอย่างรู้สึกว่าแม่มันทอดทิ้ง มันเป็นบาปนะโยมสิน”

“ครับ...แต่เห็นบ้านนั้นใช้ชีวิตกันแล้วก็อดห่วงไอ้วันไม่ได้”

“โยมสิน...ขึ้นชื่อว่าทองน่ะนะ ต่อให้ตกน้ำตกไฟไป ยังไงก็เป็นทองอยู่วันยังค่ำ”

ทุกคนในบ้านแลตื่นเต้นกับถุงข้าวของมากมายที่กวงฝากมาให้ โดยเฉพาะแลปลื้มว่าที่ลูกเขยจนแทบจะประเคนลำยองให้วันนี้พรุ่งนี้ “คุณกวงนี่เขาเป็นคนดีจริงๆเลยนะ ไอ้สันต์มันเป็นเขยกูเป็นปีไม่เคยซื้ออะไรให้กูสักอย่าง มึงต้องเอาใจเขาดีๆเลยนะลำยอง เผื่อคราวหน้าแม่จะได้ผ้านุ่งสวยๆอวดพวกคนแถวนี้”

“ให้เขาซื้อเป็ดพะโล้มาให้พ่อบ้างสิวะ ข้าอยากกิน”

“พ่อไม่ต้องกลัวหรอก...อีกหน่อยฉันได้เป็นเถ้าแก่เนี้ยคุณกวงแล้ว พ่อได้กินข้าวเหลาทุกวันแน่”

เย็นวันเดียวกันที่บ้านปั้น...สองผัวเมียช่วยกันขายของอย่างขมีขมัน ชาวบ้านผู้หวังดีมาหาและเล่าเรื่องเห็นลำยองควงเสี่ยเจ้าของโรงงานไปเดินเที่ยวเยาวราชเมื่อหลายวันก่อน

“เขาคงดีจริงๆน่ะนะ ขนาดรู้ว่านังลำยองมันมีลูกมีผัวแล้วยังรับได้” ชาวบ้านเปรย

“เขาไม่รู้มากกว่าน่ะสิ ถ้ารู้ผู้ชายหน้าไหนจะเอามัน มันไปจากที่นี่ได้ฉันก็โมทนาสาธุแล้ว” สินโต้หน้านิ่ง

ชาวบ้านจึงถามถึงวันเฉลิม ปั้นกับสินเลยเปลี่ยนเรื่องคุยเพราะไม่อยากพูดเรื่องที่ทำให้หดหู่

เมื่อลำยองนั่งล้อมวงทานข้าวที่บ้าน ความยากจนของครอบครัวยิ่งทำให้อยากไปจากที่นี่เร็วขึ้น ลำยงหุงหาอาหารตามมีตามเกิด แล้วพลันนึกได้ว่าปานยังไม่ได้อุ้มวันเฉลิมกลับจากวัด ลำยองสั่งแป้งน้องชายอีกคนไปรับหลานแต่เขาปฏิเสธเพราะกลัวผี สุดท้ายทุกคนจึงลงมติให้ทิ้งวันเฉลิมไว้ที่วัด...นอนกับหลวงลุงสักวันคงไม่ตายหรอก!

เวลาเดียวกันที่กุฏิหลวงลุงปิ่น...วันเฉลิมเล่นไม่เลิกและคลานไปที่ชั้นหนังสือ หลวงลุงอุ้มร่างน้อยขึ้นเพื่อพาไปนอนเพราะหมดแรงจะไล่ตาม แต่วันเฉลิมกลับเอานิ้วเล็กๆจิ้มตรงหนังสือปกแข็งเล่มหนึ่ง หลวงลุงหยิบมาถือแล้วก้มลงยิ้มกับเด็กน้อยในอ้อมกอด

“พระเจ้าห้าร้อยชาติ นิทานสนุกๆทั้งนั้นเลย เอ็งอยากฟังเรื่องไหนล่ะ...เรื่องนี้แล้วกัน...เตมียชาดก”

หลวงลุงเริ่มต้นอ่านชาดก วันเฉลิมนอนฟังตาแป๋วจนคนอ่านชื่นใจ...แบบนี้มันน่าอ่านให้ฟังทั้งคืน

ooooooo

เช้ารุ่งขึ้นก็ยังไม่มีใครไปรับวันเฉลิมจากวัด แต่ดูเหมือนเด็กชายจะไม่สนใจเพราะมีหลวงลุงนั่งอ่านนิทานชาดกให้ฟังตลอด “เมื่อตอนนางจันทรเทวีประสูติพระโอรสก็เป็นไปโดยง่ายและปลอดภัยดีทั้งพระมารดาและพระโอรส พ่อแม่ที่อยู่ในศีลในธรรมก็จะได้ลูกดีมาเกิด เมื่อคนดีมาเกิดก็จะเลือกเกิดในตระกูลในครอบครัวที่ดีมีศีลธรรม”

ส่วนลำยองไปทำงานตามปกติแต่วันนี้เหมือนจะเป็นวันดีเพราะกวงเรียกเธอไปพบในห้องแล้วสั่งให้หยุดงานช่วงบ่ายเพื่อเสริมสวยและไปเที่ยวกับเขาตอนเย็น

“ไม่ดีมั้งคะคุณกวง เดี๋ยวผู้จัดการแกหักเงินลำยอง แล้วก็ต้องหมั่นไส้ลำยองแน่ๆ”

“เขาไม่กล้าหรอก...เขารู้ว่าลำยองเป็นคนพิเศษของผม”

ด้านลำยองกับกวง...นั่งทานข้าวเย็นด้วยใจเปี่ยมสุข ความสัมพันธ์คืบหน้าจนกวงถึงขั้นซื้อแหวนทองเกลี้ยงให้เธอเป็นของกำนัล ลำยองดีใจแทบสิ้นสติแต่พยายามตีหน้าใสซื่อให้เขาตายใจว่าเป็นสาวตกยากผู้เจียมตัว

“ลำยองดีใจเหลือเกินค่ะ...จนคิดว่าตัวเองฝันไป คนต่ำต้อยอย่างลำยอง เกิดมายากจนข้นแค้นแทบจะไม่มีที่ซุกหัวนอน ไม่คิดไม่ฝันเลยว่าจะมีวาสนาได้พบคนดีๆอย่างคุณกวง”

“ผมเองก็ไม่คิดเหมือนกันว่าจะได้พบผู้หญิงอย่างลำยอง”

เป็นอันว่าลำยองกับกวงตกลงปลงใจเป็นคู่รักอย่างเป็นทางการ สาวขี้เมากระหยิ่มใจและพยายามให้ท่าเขามากขึ้น กวงทนไม่ไหวลากเธอไปกอดจูบอย่างเร่าร้อน ลำยองต้องแกล้งทำเป็นผลักไส้และตัดพ้อเขาเสียงเครือ

“คุณกวงเห็นลำยองเป็นดอกไม้ริมทาง เด็ดขึ้นมาเชยชมแล้วขว้างทิ้งไม่คิดจริงจัง” กวงรีบปฏิเสธว่าไม่จริง ลำยองเลยตีหน้าซื่อโอดเสียงอ่อน “งั้นคุณกวงก็ต้องพิสูจน์ให้ลำยองเห็นก่อนสิคะ”

กวงหลงเสน่ห์ลำยองจนหน้ามืดและรับปากจะซื้อบ้านให้ ลำยองปลื้มตัวแทบลอยและอารมณ์ดีพอจะไม่หัวเสียเมื่อเห็นแม่แอบซดยาดองของหวง แลพลอยตื่นเต้นและชื่นชมวีรกรรมสุดยอดของลูกสาวคนโปรดไม่ขาดปาก

“เอ็งนี่เป็นนางฟ้านางสวรรค์มาเกิดแท้ๆลำยองเอ๊ย ได้ดิบได้ดีเป็นคุณนายแล้วอย่าลืมแม่ลืมน้องนะลูก”

ooooooo

ตอนที่ 3

สันต์กลับจากโรงเรียนเลยแวะหาวันเฉลิมที่บ้านแล พบแต่ลำยงนั่งหลังขดหลังแข็งทำขนมขายคนเดียว นักเรียนนายเรือสงสารน้องสาวอดีตเมียที่ไม่มีคนช่วยและถามถึงพี่น้องคนอื่น ว่าไปไหนกันหมด

“ลำยองเขาก็มีงานทำนี่ น่าจะช่วยแบ่งเบาได้มั่ง”

“จะ เอานิยายอะไรกับเขา ไม่เห็นจะช่วยจุนเจือสักแดง ตอนนี้เขายิ่งใช้เงินเป็นเบี้ยเตรียมตัวเป็นคุณนายเจ้าของโรงงาน เงินที่พี่ให้ไว้เลี้ยงไอ้วัน ฉันว่าไปหมดที่ร้านเสริมสวยมากกว่า...ไม่ถึงไอ้วันหรอก”

เมื่อผิดหวังจาก บ้านแล สันต์จึงไปกราบหลวงลุงและพบวันเฉลิมที่วัด หลวงลุงบอกว่าเด็กชายมาค้างด้วยตั้งแต่คืนก่อน สันต์อุ้มลูกแนบอก เกรงใจหลวงลุงเหลือเกินที่ต้องมีภาระดูแลวันเฉลิม

“มันเลี้ยงง่าย เหมือนรู้ประสาว่าแม่ไปทางพ่อไปทาง ป้อนอะไรก็กิน ถึงเวลาก็นอน แต่นิทานนี่ขอฟังทั้งวัน”

สันต์นิ่วหน้าเพราะไม่คิดว่าลูกชายจะรู้เรื่อง หลวงลุงส่ายหน้าน้อยๆแล้วเล่าถึงปฏิกิริยาของเด็กชาย

“มัน คงรู้เรื่องบ้างไม่รู้เรื่องบ้าง แต่ดีกว่าปล่อยให้น้ามันอุ้มไปปุเลงๆเล่นอะไรไม่เข้าท่าหลังวัด” สันต์ยังเกรงใจแต่หลวงลุงกลับเต็มใจจะช่วยอบรมสั่งสอน “โตขึ้นมันจะเป็นยังไงก็อยู่ที่การขัดเกลามันตั้งแต่ยังเล็กนี่แหละ”

คืน เดียวกันที่ร้านอาหารจีน...กวงกับลำยองนั่งโอบกอดแนบชิดโดยไม่สนสายตาใคร เสี่ยเจ้าของโรงงานหลงใหลในตัวลำยองมากจนบอกให้เธอไม่ต้องไปทำงานเพราะเขาจะ เลี้ยงดูเอง

“พอหาบ้านได้ ลำยองก็อยู่บ้านแต่งตัวสวยไว้รอผม เป็นเพื่อนเที่ยวเพื่อนกิน แล้วก็เพื่อนนอนก็พอ”

“แหม...คุณกวงคิดจะให้ลำยองเป็นแค่เพื่อนเท่านั้นหรือคะ”

“เพื่อน นอนน่ะไม่ใช่แค่เพื่อน...นอนด้วยกันก็ต้องมีลูกด้วยกัน ก็เรียกว่าเมียนั่นแหละ” ลำยองยิ้มเอียงอายน่าเอ็นดู “เราจะมีลูกชายกันนะลำยอง...คนจีนชอบลูกชาย ยิ่งมีหลายๆคนยิ่งดี เตี่ยผมอยากได้หลานชาย”

ลำยองดีใจที่เขาคิดจริงจัง นึกวาดฝันใหญ่ถึงงานเลี้ยงฉลองอวดคนทั้งหมู่บ้าน แต่กวงกลับไม่รับปากใดๆ

“ลำยองไม่เข้าใจ ประเพณีจีนเขาไม่เชิญฝ่ายผู้หญิงนอกจากญาติสนิท เขาให้ขนมหมั้นไปแจกเท่านั้นเอง”

ลำยอง หน้าจ๋อยเพราะอยากประกาศตัวเป็นคุณนายเจ้าของโรงงาน กวงต้องปลอบให้เอาข้าวของแพงๆ ที่เคยซื้อให้ไปอวดแทน แต่ลำยองไม่พอใจและเรียกร้องขออย่างอื่น กวงไม่ขัดเพราะอยากให้เธอพอใจที่สุด

กว่ากวงจะพาลำยองมาส่งบ้านก็ดึกดื่น ค่อนคืน สาวขี้เมาติดใจแสงสียามค่ำคืนและอ้อนเขาให้พาไปเที่ยวใหม่ในวันรุ่งขึ้น กวงปฏิเสธเพราะต้องไปทำงานต่างเมืองแต่รับปากจะพาไปวันหลัง ลำยองหงุดหงิดนิดหน่อยแต่ไม่อยากโวยวายให้เขาเห็นธาตุแท้เร็วนักจึงลงจากรถ แต่โดยดี

สันต์ซึ่งอุ้มวันเฉลิมแอบมองดูห่างๆตลอด ลำยองเหลือบตามองพอดีแต่แกล้งทำเป็นไม่เห็นเสียอย่างงั้น อดีตผัวเลยชักฉุนและตามไปต่อว่าถึงบ้านให้นึกถึงลูกชายบ้างแต่ลำยองไม่สนใจ จนเขาเหลืออด

“วันเฉลิมไม่ใช่ลูกเธอคนเดียวแต่ลูกพี่ด้วย ความลับไม่มีในโลกนี้หรอกลำยอง สักวันแฟนใหม่เธอก็ต้องรู้” ลำยองเข้าใจว่าโดนขู่ “ไม่ได้ขู่...แต่ไปคิดดีๆ คืนลูกให้พี่ก็จบ เธอจะไปมีความสุขกับแฟนใหม่เธอยังไงก็เชิญ!”

แลได้ยินเสียงเอะอะจึงเข้า ขวางและเอาตัววันเฉลิมมาอุ้ม เมื่อสันต์กลับไปลำยองเลยระเบิดอารมณ์กับแม่อย่างสุดทนที่ผัวเก่าตามรังควาน ไม่หยุด แลเห็นใจลูกสาวแต่ไม่อยากให้หุนหันเพราะเขาอาจเอาความลับเรื่องวันเฉลิมไป เปิดโปงกับกวง แต่ลำยองไม่กลัวเพราะเชื่อว่ากวงรักเธอจริง

ฝ่ายสันต์กลับไปปรับทุกข์กับพ่อแม่ที่บ้าน ภาระต้องเลี้ยงดูลูกชายและอดีตเมียทำให้แทบหมดเนื้อหมดตัวไม่เหลือเก็บสักบาทต่อเดือน ปั้นกับสินไม่อยากให้ลูกคิดมากเพราะทำเพื่อวันเฉลิม สันต์พยักหน้ารับรู้และฝากฝังลูกชายให้พ่อแม่ดูแลระหว่างที่เขาต้องไปโรงเรียน

“พ่อไม่ทิ้งมันอยู่แล้ว ถึงสิทธิ์เลี้ยงดูจะเป็นของแม่แต่ไม่แน่ ถ้าความแตก...ผัวใหม่มันอาจไม่อยากได้ลูกก็ได้”

“ถ้าเป็นอย่างนั้นได้ก็ดีครับพ่อ เขาจะได้คืนเจ้าวันให้เราอย่างเต็มใจ”

ooooooo

แลอุ้มวันเฉลิมไปฝากหลวงลุงเลี้ยงที่วัดเหมือนเคยเช้าวันถัดมา และถือโอกาสถามชาวบ้านละแวกนั้นว่ามีใครสนใจขายบ้านสวยและราคาดีไหม ชาวบ้านได้ยินก็ซักไซ้จนได้ความว่าลำยองมีแฟนใหม่ร่ำรวยและยินดีส่งเสียเธออย่างดี แลปลาบปลื้มดีใจออก นอกหน้า แล้วยิ่งชอบใจหนักเมื่อเห็นปั้นเดินผ่านมา

“พ่อปู่ถึงบอกไงว่ามันเป็นนางฟ้ามาเกิด พ่อแม่พี่น้องพลอยสบายไปด้วย ไม่ต้องทนเช่าที่วัดอีกแล้ว บ้านน่ะ...เขาจะโอนเป็นชื่อลำยองด้วย” ปั้นหมั่นไส้ทนไม่ไหวเลยเดินออกไป แลจึงตะโกนไล่หลัง “ขืนทนเป็นเมียไอ้ทหารเรือจนๆมีหวังอดตาย เป็นคุณนายมันก็งั้นๆ แหละวะ สู้เป็นเถ้าแก่เนี้ยโรงงานไม่ได้ เงินทองเป็นถุง เป็นถังโว้ย”

ปั้นของขึ้นจนต้องไประบายกับผัวและลูกที่บ้าน สินปลอบไม่ให้คิดมากเพราะคนประเภทนี้คงคิดและทำได้แค่นี้

“ฉันว่าจะไม่ใส่ใจหรอกนะ แต่ได้ยินแล้วอดโมโหไม่ได้ สันต์เอ๊ย...เอ็งตั้งใจเรียนตั้งใจทำงานนะ วันข้างหน้าจะได้เป็นนายพันนายพลกับเขาบ้าง อีแลจะได้หุบปากซะที”

สันต์ไม่คิดว่าตนจะได้ยศดีๆเหมือนคนอื่นที่มีฐานะทางบ้านดีกว่า ปั้นพยายามพูดให้กำลังใจเช่นเดียวกับสิน

“พ่อเป็นช่างไม้ แม่ขายผัก อย่างดีสุดที่พ่อแม่จะให้ลูกได้คือการศึกษา วาสนาหรือโชคลาภมันมาได้ก็ไปของมันได้ แต่การยืนบนลำแข้งของตัวเองด้วยความสามารถของเราเป็นเรื่องน่าภูมิใจกว่าอะไรทั้งนั้น”

ฟากลำยองซื้อเป็ดพะโล้และอาหารมากมายมาไหว้เจ้าที่ที่บ้าน ปอกับพี่น้องคนอื่นๆเห็นก็ตาวาวด้วยความหิวกระหาย ลำยองรีบห้ามเพราะต้องรอจนกว่าจะไหว้เสร็จ

“กูจะไปรู้ได้ยังไง นึกว่าวันนี้จะได้ลาภปาก คนจะอดตายอยู่แล้ว ของดีๆถวายเจ้าหมด”

“พ่ออย่าบ่นนักเลย ที่ฉันได้เจอเทพบุตรตัวจริงอย่างคุณกวงเนี่ย ก็เพราะฉันไหว้เจ้าที่เจ้าทางด้วยของดีๆ ไม่เคยขาด อีกหน่อยพอฉันได้แต่งงานกับเขาแล้ว ฉันจะซื้อเป็ดพะโล้ให้พ่อกินทุกวันเลยก็ได้”

สมาชิกในบ้านทุกคนเลยต้องเซ่นไหว้ แต่ไม่ทันยกกลับมาก็มีคนมาตามลำยองกับแลไปดูบ้าน สองแม่ลูกรีบไปด้วยความตื่นเต้น ปอตามไปด้วยแต่ยังละล้าละลังเพราะห่วงกิน...เสียดาย กลับมาคงไม่มีเหลือแม้แต่กระดูก!

ลำยองพากวงไปดูบ้านที่เล็งไว้เมื่อวันก่อน สภาพใหม่เอี่ยมพร้อมเครื่องเรือนครบครันทำให้เสี่ยหนุ่มตัดสินใจซื้อและโอนเป็นชื่อลำยองทันที ลำยองดีใจที่ความฝันจะมีบ้านหลังโตๆเป็นความจริงและป่าวประกาศไปทั่วหมู่บ้าน แม้แต่ปานซึ่งอุ้มวันเฉลิมไปฝากหลวงลุงเลี้ยงก็อดอวดกับสินซึ่งแวะมาเล่นกับหลานไม่ได้

“อีกไม่กี่วันพี่ลำยองเขาก็เอามันไปเลี้ยงเองแล้ว ผัวใหม่เขาจะซื้อบ้านให้”

“อ้าว...แล้วผัวใหม่เขาไม่รู้หรือว่ามีลูกติด” สินสงสัย

“พี่ลำยองว่าโอนบ้านเป็นชื่อเขาแล้วค่อยบอก ยังไงก็ให้ได้บ้านมาก่อน”

หลวงลุงส่ายหน้าให้ความร้ายกาจของลำยอง สินแสดงความยินดีเพราะคนอื่นๆคงพลอยสบายไปด้วย ปานยิ้มร่าและบอกว่าอีกหน่อยทุกคนต้องนับหน้าถือตาเขาเพราะมีเงินมากมาย หลวงลุงถอนใจเบาๆแล้วสอนเสียงอ่อน

“เอ็งไม่ต้องอยู่บ้านหลังใหญ่หรือมีวาสนาล้นฟ้าก็มีคนเต็มใจจะเรียกว่าคุณถ้าเป็นคนดี มีน้ำใจกับคนอื่น”

ปานไม่สนคำสอนและวิ่งหนีไปเล่นกับเพื่อนๆ ส่วนสินเข้าไปเล่นกับหลานชายแล้วถามยิ้มๆ

“เอ็งจะได้อยู่บ้านหลังใหญ่ๆกับเขาแล้วนะไอ้วัน ดีใจไหม”

ooooooo

ไม่กี่วันต่อมาลำยองจึงย้ายไปอยู่บ้านใหม่สมกับรอมานาน กวงแวะมาหาและย้ำว่าไม่ต้องไปทำงานแล้ว ลำยองดีใจแต่ต้องเก็บอาการและทำเป็นแกล้งถามว่าจะเอาเงินจากไหน

“ผมจะให้เงินลำยองเอง เท่ากับที่ลำยองได้รับแต่ละเดือนนะ ลำยองอยู่บ้าน ดูแลบ้านแล้วผมจะมาหาบ่อยๆ”

ลำยองหน้าเสียที่เขาไม่มาอยู่ด้วยทุกวัน กวงอ้างว่าต้องไปดูงานต่างเมืองบ่อยๆอาจจะไม่สะดวก

“งั้นคุณกวงซื้อโทรภาพให้ลำยองสักเครื่องสิคะ ลำยองจะได้เอาไว้เป็นเพื่อน” กวงบอกว่าวิทยุเครื่องเดียวคงพอแต่ลำยองไม่ยอม “พอยังไงกันคะ วิทยุฟังนานก็เบื่อ งั้นลำยองเอาทั้งวิทยุทั้งโทรภาพเลยละกันนะคะคุณกวง”

ลำยองใช้มารยาออดอ้อนจนกวงใจอ่อนรับปาก ลำยองลิงโลดและรีบไปบอกแม่เย็นวันเดียวกัน แลพลอยตื่นเต้นและยุให้ขอตู้เย็นกับเครื่องเรือนอื่นๆ ลำยองเห็นดีด้วยแต่อยากให้รอเพราะกวงจะมองว่าเธอขี้งกและช่างขอ แลไม่เห็นเป็นเรื่องแต่ไม่อยากพูดมาก ได้แต่ขอให้เอาวันเฉลิมไปอยู่ด้วย

“แล้วเกิดคุณกวงเขารู้ขึ้นมาว่ามันเป็นลูกติด ฉันไม่พังหมดเหรอแม่”

“เออๆก็แล้วแต่เอ็ง...แต่วันๆข้าเลี้ยงมันก็หมดหลายตังค์อยู่เหมือนกันนา เอ็งพอมีก็ปันๆค่ากินอยู่มาบ้าง”

ลำยองรับปากส่งๆและเทเหล้าในขวดสวยที่หิ้วมาด้วย แลเห็นลูกดื่มถี่ก็เริ่มสงสัยและขอให้เลิก

“เลิกทำไม แม่บอกเองว่ากินแล้วผิวพรรณดีเปล่งปลั่ง แล้วมันไม่ใช่เหล้าโรงนะ มันเซี่ยงชุน...แพงกว่าเหล้าโรงเยอะ” แลกลัวกวงรังเกียจลูกสาวขี้เมา “ฉันไม่ได้กินมากซะหน่อยแค่พอครึ้มๆ แม่ไม่รู้อะไร...ที่คุณกวงเขาหลงรักฉันเพราะฉันเป็นเพื่อนกินเหล้ากับเขาได้นี่แหละ”

จบคำก็กระดกพรวดเข้าปากอีกจอก แลได้แต่มองทึ่งๆแต่ทำอะไรไม่ได้เพราะลูกสาวเป็นคนหาเงินมาให้

ทุกคนในบ้านลำยองมัวตื่นเต้นกับบ้านใหม่จนไม่มีใครสนใจวันเฉลิม เด็กน้อยถูกอุ้มไปทิ้งวัดตอนเช้าและมารับกลับทุกเย็นจนผู้คนในวัดชินตา หลวงลุงปิ่นเอ็นดูเด็กชายไม่น้อยเพราะความไม่ดื้อไม่ซน จนกระทั่งวันหนึ่งเมื่อวันเฉลิมส่งเสียงอ้อแอ้เหมือนจะเรียกใครสักคน หลวงลุงได้ยินแล้วยิ้มน้อยๆ

“แม่เอ็งเขาดีใจตายเลย คำแรกที่เอ็งพูดได้ก็เรียกแม่แล้ว”

ด้านกวง...มาค้างกับลำยองทุกอาทิตย์แต่ไม่ทุกวันเพราะมีภาระและภารกิจอื่นต้องดูแล ลำยองในชุดนอนกรุยกรายเกาะแขนมาส่งหน้าบ้านด้วยท่าทางกระเง้ากระงอดไม่อยากให้ไปทำงานและทิ้งเธอไว้คนเดียว

“เป็นเจ้าของโรงงานไม่ต้องไปไม่ได้หรือคะ มีผู้จัดการก็ให้เขาทำแทนสิ ไม่งั้นจะจ้างให้อยู่เฉยๆหรือไง”

“การงานบางอย่างเราต้องทำเอง จะให้คนอื่นทำแทนได้ยังไงลำยอง” ลำยองงอแงจนกวงต้องปลอบ “หาอะไรทำสิ เอางี้ดีไหม ไปเรียนตัดเสื้อ ตัดเป็นจะได้รับจ้างเขา เดี๋ยวผมซื้อจักรเย็บผ้าให้”

“อุ๊ย...ลำยองไม่เอาหรอกค่ะ ลำยองไม่ใช่กุลีนะคะถึงต้องรับใช้ใคร”

“อย่ารังเกียจเงินเล็กเงินน้อยสิลำยอง ค่อยๆเก็บค่อยๆสะสม เดี๋ยวมันก็เป็นก้อนใหญ่เอง”

“ไม่เอาล่ะค่ะ ถ้าคุณกวงจะซื้อจักรให้ ลำยองขอเป็นตู้เย็นดีกว่าโก้กว่ากันตั้งเยอะ ไม่ต้องเหนื่อยเดินไปตลาดทุกเช้าเย็นด้วย มีอะไรเราก็ตุนไว้ในตู้เย็นได้นะคะคุณกวง”

กวงผลัดให้ดูไปก่อนแต่ลำยองจะเอาให้ได้ เขาส่ายหน้าอ่อนใจแต่ไม่เคยต้านความต้องการเธอได้เลยเท่านั้นไม่พอสาวขี้เมายังขอให้เขาหาคนใช้ให้เพราะขี้เกียจทำความสะอาดบ้าน กวงบ่ายเบี่ยงเพราะคนใช้ดีๆ หายากแต่ถ้าอยากได้ก็ต้องรอ ลำยองทำหน้าเมื่อยบอกว่าเหนื่อยและอยากอยู่สบายๆบ้าง

“บ้านของเราเอง ใครเขาจะทำได้ดีไปกว่าเราเองล่ะลำยอง”

กวงทำหน้าจริงจังจนลำยองหน้าเจื่อนเพราะคิดว่าคงเปลี่ยนใจเขาไม่ได้ สาวขี้เมาเลยเปลี่ยนมาอ้อนขอพาน้องๆมาอยู่เป็นเพื่อนแทน กวงไม่ติดใจเพราะเห็นใจเมียว่าต้องอยู่บ้านคนเดียว ลำยองได้แต่ยิ้มรับแล้วหมายมั่นปั้นมือในใจว่าต้องหาทางเกลี้ยกล่อมเขาหาคนใช้ให้เธอได้สักวัน...อีลำยองไม่ทนทำงานบ้านเองให้เสียมือหรอกโว้ย!

ooooooo

สันต์กลับจากโรงเรียนก็แวะมาหาลูกชายที่บ้านแลแต่ไม่พบใครนอกจากลำยงซึ่งนั่งปอกมะพร้าวทำขนมอยู่คนเดียว นักเรียนนายเรือมองซ้ายขวาไม่เห็นใครจึงถามด้วยความสงสัยว่าไม่มีใครช่วยเลยหรือ

“โอ๊ย...จะหวังพึ่งใครได้ เขาไปสุมหัวบ้านพี่ลำยองโน่น...เห่อโทรภาพ ดูกันได้ทั้งวี่ทั้งวัน ไม่ทำมาหากิน”

สันต์ถึงบางอ้อว่าเมียเก่าย้ายไปบ้านใหม่แล้ว ลำยงเบ้หน้าบอกว่าบ้านใหญ่โตแต่สกปรกรกรุงรัง สันต์ไม่แปลกใจเพราะรู้จักสันดานเมียเก่าดี แต่ไม่คิดว่าผัวใหม่ของเธอจะชอบใจนัก

“เขาไม่อยู่ด้วยตลอด อาทิตย์หนึ่งมาที วันไหนผัวจะมาค่อยเกณฑ์น้องๆช่วยกันกวาดถู เอาผักชีโรยหน้า”

สันต์ส่ายหน้าเอือมระอาแล้วถามถึงวันเฉลิมลำยงบอกว่าอยู่ด้วยเป็นบางวันเพราะลำยองกลัวกวงรู้ความจริง

“เขายังอมความลับอยู่ คงกลัวจะตอดสมบัติ

เขาไม่ได้อีกละมัง เออ...ไอ้วันมันหัดพูดแล้วนะพี่สันต์”

สันต์ซักใหญ่ว่าลูกชายเรียกพ่อบ้างหรือไม่ ลำยงหน้าเจื่อนแล้วบอกว่าเรียกแต่แม่ น่าเจ็บใจเสียเหลือเกินทั้งที่แม่มันทิ้งๆขว้างๆตลอด สันต์จ๋อยไปถนัดตาจนลำยงสงสาร...โธ่เอ๊ยพี่สันต์ อีกหน่อยมันก็คงเรียกพ่อได้แหละ

เย็นวันเดียวกันที่บ้านลำยอง...แลกับน้องๆของลำยองนั่งดูโทรภาพกันตาไม่กะพริบ โดยมีวันเฉลิมคลานต้วมเตี้ยมไม่ห่าง รอบตัวเต็มไปด้วยข้าวของทิ้งระเกะ ระกะจนเกินจะเก็บกวาด แต่ไม่มีใครสนใจจะจัดการให้เรียบร้อย เมื่อถึงเวลาพลบค่ำทุกคนจึงขอตัวกลับเพราะไม่อยากช่วยลำยองทำความสะอาดบ้านก่อนกวงจะมา

ลำยองเจ็บใจที่ต้องทำทุกอย่างเอง ส่วนแลหนีเสือปะจระเข้ไปพบสันต์โดยบังเอิญระหว่างทางกลับบ้าน อดีตลูกเขยเรียกหาลูกชายด้วยความคิดถึง แต่แลไม่ยอมให้เข้าใกล้ แถมหาว่าเขาสะกดรอยตามเธอไปหาลำยอง

“เอ็งอิจฉาลำยองใช่ไหมที่มันได้ดิบได้ดี ไม่ต้องทนกัดก้อนเกลือกินกับเอ็ง ผัวใหม่มันรวยล้นฟ้า ลำยองอยากได้อะไร...แค่ออกปากเขาก็หามาประเคนให้ ไม่ต้องอดๆอยากๆเหมือนอยู่กับเอ็ง”

“ได้ผู้ชายดีๆ ผมก็ดีใจด้วยน้าแล แต่ถ้าเลี้ยงไอ้วันไม่ดี ทิ้งๆขว้างๆได้เห็นดีกันแน่ ในเมื่อกฎหมายบอกว่าลูกต้องอยู่กับแม่ก็ไม่เป็นไร วันไหนเลี้ยงไม่ไหวผมมีสิทธิ์ร้องเอาลูกไปเลี้ยงเองได้ในฐานะพ่อ”

แลไม่พอใจและทวงค่าเลี้ยงดูวันเฉลิมหน้าด้านๆ แต่สันต์ปฏิเสธและบอกให้ลำยองมาเอาเองถ้าอยากได้ แลกัดฟันกรอดและพาวันเฉลิมเดินจากไป สันต์ได้แต่มองตามลูกชายตาปรอย...เดี๋ยวพ่อจะแวะไปหานะลูก

ในที่สุดความปรารถนาอีกอย่างของลำยองก็เป็นจริง กวงพาคนใช้สองคนน้าหลานมาให้เย็นวันเดียวกันและแนะนำว่าชื่อชื่นกับชม ลำยองสวมวิญญาณคุณนายและทำท่าทางยกตนข่มท่านจนชมทนไม่ไหวสวนกลับ

“ถ้าคุณคิดว่าอย่างฉันกับหลานรับใช้ผู้ดีอย่างคุณไม่ได้ ก็ไม่เป็นไรค่ะ ฉันไปทำที่อื่นก็ได้”

กวงต้องมาไกล่เกลี่ยและบอกให้สองน้าหลานไปพักผ่อน ลำยองรอจนทั้งสองลับตาแล้วบ่นจนเขาเหนื่อยใจ

“แม่บ้านดีๆหายากนะลำยอง ได้ชมกับชื่นนี่

โชคดีมากรู้ไหม สองคนน้าหลานขยันมาก รู้งานทุกอย่าง”

ลำยองเถียงไม่ออกเลยเฉไฉถามเรื่องเงินเดือนกวงบอกว่าสี่ร้อยเพราะต้องจ่ายให้สองคน ลำยองตาโตเพราะคิดอย่างเดียวว่าสองน้าหลานได้มากกว่าเธอซึ่งเป็นเมียแท้ๆ แต่หญิงสาวไม่เลือกโวยวายเพราะกลัวกวงไม่พอใจ

“แล้วคุณกวงไม่เพิ่มให้ลำยองหน่อยหรือคะรู้ถึงไหนอายถึงนั่น เงินเดือนคนใช้เกือบเท่าของเมียเจ้าของบ้าน”

กวงเห็นเมียท่าทีอ่อนลงจึงยอมเพิ่มให้เพราะไม่อยากมีปัญหาภายหลัง

คืนวันเดียวกันที่บ้านแล...วันเฉลิมถูกทิ้งให้เล่นคนเดียวท่ามกลางเหล่าญาติซึ่งถกเถียงกันเรื่องปัญหาเงินๆ ทองๆ ลำดวนรื้อกองเสื้อผ้าเก่าของลำยองกระจาย

และแอบเคืองพี่สาวที่ไม่เหลืออะไรให้เลย ส่วนแลเอาแต่ตักเหล้าจากโหลยาดองของลำยองเข้าปากอย่าง สบายอารมณ์

ลำยงเข้ามาเห็นแล้วทนไม่ไหวเพราะไม่อยากให้หลานชายคนเดียวอยู่กับสภาวะแวดล้อมแบบนี้ตั้งแต่เด็ก แลเบ้หน้าแล้วย้อนว่าไม่ได้ป้อนเหล้าใส่ปากหลานเสียหน่อยทำไมต้องโวยวาย

“ไม่ได้ป้อนก็เหมือนป้อนนั่นแหละ แม่ทำให้ไอ้วันเห็นเป็นเรื่องธรรมดาได้ยังไง”

“มึงไม่อยากให้เห็น มึงก็เอามันออกไปสิอีบ้า พูดจาอย่างกับว่ากูเป็นผู้ร้ายฆ่าคน”

“ผู้ใหญ่ทำให้เด็กเห็น อีกหน่อยเด็กก็ทำอย่างที่ผู้ใหญ่ทำนั่นแหละ”

ขาดคำก็อุ้มวันเฉลิมออกไป แลมองตามเซ็งๆและบ่นกับลำดวนเสียงเข้ม  “อีบ้า...สอนอย่างกับเป็นแม่กู!”

ooooooo

แม้กวงพยายามพูดให้เห็นชื่นกับชมว่าเป็นคนมาช่วยงานไม่ใช่คนใช้เท่าไหร่ แต่ลำยองกลับไม่สนใจ หาโอกาสพูดถากถางและวางตัวเป็นคุณนายผู้ดีจากตระกูลสูงส่งจนสองน้าหลานแทบทนไม่ไหว กวงต้องห้ามทัพอีกครั้งและไล่สาวใช้ทั้งสองไปนอน ลำยองไม่พอใจและต่อว่าเขางอนๆที่ให้ท้ายคนใช้

“เราต้องรู้จักอะลุ่มอล่วยบ้างสิลำยอง ใจเขาใจเราน่ะ”

“อย่างนี้เราจะใช้มันคุ้มเงินเดือนเหรอคะ”

“จะให้เขามานั่งโด่อยู่แถวนี้ แล้วลำยองกับผมจะมีความเป็นส่วนตัวกันได้ยังไงล่ะ”

ลำยองอ่อนระทวยในอ้อมกอดแกร่งและพากันไปหาความสุขในห้อง กวงซุกไซ้เมียสาวคนสวยด้วยความหลงใหล ลำยองลำพองใจและฉวยโอกาสอ้อนขอพาวันเฉลิมมาอยู่ด้วยโดยอ้างว่าเป็นน้องชายคนสุดท้องลูกหลงของแม่ กวงนิ่งไปอึดใจแล้วเอ่ยปากอนุญาตง่ายๆ

“ทำไมจะไม่ได้ล่ะ อีกอย่างลำยองจะได้ฝึกเลี้ยงด้วย ผมอยากได้ลูกชาย ลำยองมีลูกชายให้ผมสักคนได้ไหม”

ลำยองยิ้มหน้าแดงซ่านและยอมให้เขารักอย่างเต็มใจ แอบโล่งใจและรู้สึกผิดน้อยลงที่หาข้ออ้างพา

วันเฉลิมมาอยู่ด้วยได้...ข้าไม่ได้ทอดทิ้งแกนะโว้ยไอ้วัน ยังไงๆเอ็งก็เป็นลูกข้า

ฝ่ายแล...เมื่อถึงบ้านก็พาลลงกับสมาชิกคนอื่นด้วยความหัวเสียที่ไถเงินจากสันต์ไม่ได้ ปอโดนหนักสุดเพราะหาเงินมาไม่ได้มากดั่งใจ ลำยงถึงบ้านทันได้ยินแลโวยวายเรื่องสันต์จึงโต้แทนว่าเขาให้แล้วแต่อยู่ที่

เธอ แลตาโตและคว้ามาเก็บกับตัว ลำยงจะห้ามแต่ไม่ทัน...

ไอ้วันเอ๊ย ยายคงเอาไปเล่นหวยไม่ตกถึงแกสักบาทอีกตามเคย!

ฝั่งลำยองกับกวงมีความสุขชื่นมื่นทั้งคืนเพราะแรงเสน่หา ลำยองเห็นเขาหลงใหลร่างกายเธอก็ลงทุนยั่วยวนเพื่อขอเข็มขัดทองเพราะอยากได้มานาน กวงบ่ายเบี่ยงเพราะราคาไม่น้อย แต่ลำยองไม่เข้าใจและทำกระเง้ากระงอด

“คุณกวงไม่รักลำยอง แค่เข็มขัดทองก็ให้ลำยองไม่ได้ มันน่าน้อยใจจริงๆเลย”

“เงินทองเวลามีน่ะ มันต้องรู้จักใช้นะลำยอง จะได้มีให้เราใช้ไปนานๆ”

ลำยองตื๊อไม่หยุดแต่กวงไม่ใจอ่อน สาวขี้เมาเลยลดเป้าหมายเป็นเข็มขัดนาก กวงตัดรำคาญเลยรับปากและล้มตัวนอนต่อ...กว่าสองผัวเมียข้าวใหม่ปลามันจะออกจากห้องนอนก็สายโด่ง ชื่นกับชมรอบริการอาหารเช้าอยู่แล้วตามประสาคนใช้ที่ดี แต่ลำยองกลับทำเสียเรื่องด้วยการพูดจายกตนข่มท่านเหมือนทุกครั้งที่สบโอกาส

“บ้านผู้ดีคนใช้ต้องคลานเข่า คุกเข่า บางทีต้องหมอบด้วยซ้ำเวลาอยู่ต่อหน้าเจ้านาย”

“นั่นมันละครนะลำยอง ชีวิตจริงไม่ต้องทำถึงขนาดนั้นก็ได้ ไปเถอะชื่น ชม...จะไปทำอะไรก็ไป”

ชื่นกับชมทำตามคำสั่ง ลำยองกลัวเสียหน้าเลยสั่งให้เตรียมจัดห้องเล็กสำหรับวันเฉลิม สองคนใช้พยักหน้ารับแกนๆแล้วเดินจากไป ทิ้งลำยองให้บ่นกระปอด กระแปดกับผัวเคืองๆ

“คุณกวงน่ะ...ทำให้คนใช้เคยตัว เราศักดิ์ศรีสูงกว่ามัน มันต้องคุกเข่า คลานเข่ามาหาเราสิคะ”

“ถึงเขาจะคนละชั้นกับเรา แต่เขาไม่ใช่ทาสนะลำยอง คนจีนเขาไม่มีทาสแบบที่ลำยองอยากให้เป็นแล้ว”

“ลำยองว่าโก้จะตาย อีกอย่างเงินเดือนตั้งแพง ทำไมมันจะหมอบ จะคลานเข่ามาหาเราไม่ได้คะ”

กวงขี้เกียจต่อความยาวสาวความยืดจึงผละไปทำงาน ทิ้งลำยองให้กระฟัดกระเฟียดคนเดียวเพราะผัวเข้าข้างคนใช้เกินเหตุ ส่วนชมก็นินทาลำยองว่าประพฤติตัวบอกกำพืด ชื่นต้องปลอบให้ใจเย็นและเห็นแก่กวงซึ่งเคยมีบุญคุณต่อกันมา ชมได้แต่ฮึดฮัด...ฝากไว้ก่อนเถอะอีคุณนายลำยอง!

ooooooo

เช้าวันเดียวกันที่วัด...สันต์แวะไปเล่นกับวันเฉลิมและแต่งตัวให้ด้วยเสื้อผ้าใหม่ เด็กชายยิ้มแย้มหยอกล้อด้วยอย่างมีความสุขและเริ่มออกเสียงเรียกพ่อแต่ไม่ค่อยเป็นคำนัก เท่านั้นสันต์ก็สุขเหลือจะกล่าว แต่ไม่ทันพูดอะไร ปานก็มารับวันเฉลิมกลับไปหาลำยอง สันต์นิ่วหน้าเพราะไม่คิดว่าเมียเก่าจะยอมสารภาพเรื่องลูกกับผัวใหม่

“เขาไม่รู้หรอก พี่ลำยองกำชับฉันไม่ให้หลุดปาก เขาบอกผัวใหม่ว่าไอ้วันเป็นน้องคนสุดท้อง ลูกหลงของแม่”

“เออ...เจริญหรอกนะ แล้วมันคิดว่าจะปิดได้นานแค่ไหนวะ” หลวงลุงปิ่นสงสัย

“พี่ลำยองเขาได้สมบัติตั้งหลายอย่างแล้ว เขาว่า...ถึงรู้ก็ช่างหัวมัน”

เมื่อปั้นกับสินทราบเรื่องก็เคืองแทนลูกชายที่ลำยองทำตัวเหมือนผู้หญิงหากินคิดปอกลอกไปวันๆ แม้สันต์จะเห็นด้วยแต่ไม่อยากมีเวรกรรมกับเมียเก่า ได้แต่หวังว่ากวงจะรักลูกชายและส่งเสียให้เรียนหนังสือสูงๆ ปั้นกับสินไม่แน่ใจเพราะวันเฉลิมไม่ใช่ลูกแท้ๆ สันต์ทำหน้าเซ็งและขอตัวไปหาศรีวรรณน้องสาวซึ่งแยกไปอยู่ตามลำพังในเมือง

กวงซื้อเข็มขัดนากให้ลำยองตามสัญญา สาวขี้เมาดีใจและปรนนิบัติเขาอย่างดี กวงชื่นใจและยื่นเงินเดือนของเธอให้ แต่ที่ทำให้ลำยองตาโตเห็นจะเป็นเงินเดือนของชื่นกับชมเลยคิดแผนเก็บไว้ให้เอง กวงตามไม่ทันกลโกงของเมียเลยส่งให้อย่างไม่คิดอะไร ลำยองเหน็บเงินเข้าชายพกผ้าถุงแล้วอ้อนผัวเสียงหวาน

“คุณกวงไม่มาค้างบ่อยกว่านี้ล่ะคะ ลำยองคิดถึง... ตอนทำโรงงานยังได้เจอทุกวัน แต่พออยู่ด้วยกันแล้วกลับได้เจอแค่สัปดาห์ละสองวัน” กวงแนะให้หาอะไรทำแก้เหงา “แต่ลำยองเหงากลางคืนนี่คะ ไม่ใช่กลางวัน”

ลำยองยิ้มหยาดเยิ้ม กวงหอมเธอฟอดใหญ่ ปลื้มใจเหลือเกินที่เธอหลงใหลเสน่ห์เขาถึงเพียงนี้

ลำยองใส่เข็มขัดนากอวดไปทั่วจนเป็นที่ร่ำลือถึงความโชคดีของเธอ แลตามติดและเที่ยวโอ่ความรวยไปเรื่อยด้วย พลันสายตาเหลือบเห็นปั้นเก็บขวดเปล่าไปขายจึงไปพูดแดกดัน ปั้นนับหนึ่งถึงสิบแต่สุดท้ายก็ทนไม่ไหวตอกกลับ

“งั้นก็จับเอาไว้ให้ดีๆเชียวนะผัวคนนี้ สันดานแท้ออกมาเมื่อไหร่ก็ถูกถีบหัวส่งเมื่อนั้นแหละ”

“มึงน่ะไม่ได้ขี้ตีนคุณกวงหรอก เข็มขัดนากเนี่ยเขาซื้อให้ใส่เล่นๆ อีกหน่อยก็คงหาทองหาเพชรมาให้ใส่”

“ละครในโทรภาพนี่มันทำให้คนเพ้อฝันขนาดนี้เลยหรือ เอาเถอะ...ตามสบาย คนอย่างลูกสาวเอ็งคงไม่มีวันอับจนขนาดต้องไปนั่งขายของดีอยู่โรงน้ำชาละมัง”

“อีปั้น...มึงด่าลูกกูเป็นผู้หญิงหากินหรือ มึงกับกูมาตบกันดีกว่า แน่จริงมึงอย่าเดินหนีสิอีบ้า”

ลำยองไม่อยากเถียงกับอดีตแม่ผัวเลยลากกลับ “ช่างเถอะแม่...ผู้ดีอย่างฉันไม่อยากแลกกับมันหรอก”

ลำยองไปรับวันเฉลิมจากบ้านแลแล้วสั่งให้ชม

เลี้ยงและดูแล ชมจะไม่ยอมเพราะไม่ได้รับจ้างเลี้ยงเด็กแต่ขัดคำสั่งคุณนายบ้าอำนาจไม่ได้ เมื่อลับหลังลำยองเลยนินทากับน้าและหารือจะขอขึ้นเงินเดือน ชื่นเห็นใจและเข้าใจหลานแต่เมื่อเห็นหน้าวันเฉลิมแล้วอดเอ็นดูไม่ได้

“ลูกหลงจริงหรือวะ แก่ขนาดยายแม่นั่นน่าจะหมดประจำเดือนไปตั้งนานแล้ว”

“นั่นสิน้าชื่น ถ้าบอกว่าเป็นลูกยายคุณนายยังน่าเชื่อกว่า”

สองน้าหลานมองหน้ากันเครียดๆ...หรือว่าคุณกวงจะถูกหลอกวะ!

ด้านลำดวน...ว่างงานเลยไปนั่งเล่นบ้านพี่สาว ความโอ่โถงและความสุขสบายทำให้เอ่ยปากขอมาอยู่ด้วย ลำยองแบ่งรับแบ่งสู้เพราะไม่อยากกวนใจกวง ลำดวนพอเข้าใจเลยขอพี่สาวช่วยพูดกับผัวให้รับเธอเข้าทำงานในโรงงานอีกครั้งเพราะไม่ได้งานใหม่อย่างที่หวัง ลำยองรับปากเพราะเห็นแก่น้องซึ่งช่วยรองมือรองเท้ามาตลอด

ลำดวนคาใจเรื่องวันเฉลิมเลยตัดสินใจถามพี่สาว ชื่นผ่านมาได้ยินพอดีแต่ก้มหน้างุดเดินจากไปเหมือนไม่ได้ยินอะไร ลำยองหน้าเสียเพราะกลัวความลับรั่วไหลไปถึงกวง ต่างจากสองน้าหลานที่ถึงกับพูดไม่ออก เรื่องราวที่ได้ยินทำให้เดาไม่ยากว่าเด็กน้อยวันเฉลิมเป็นลูกใคร แต่ยังไม่แน่ใจเพราะไม่มีคำยืนยันจากพยานเชื่อถือได้

“น้าได้กลิ่นแปลกๆไหม ฉันว่ามันแน่ซะยิ่งกว่าแน่เสียอีก”

“จะสืบให้ได้ความจริงๆมันไม่ยากหรอกวะนังชม”

ooooooo

สันต์ไปเยี่ยมศรีวรรณน้องสาวซึ่งแยกไปอยู่ในเมืองตามประสาพี่น้องและปรับทุกข์เรื่องลำยองกับวันเฉลิม ศรีวรรณเห็นใจมากแต่ไม่รู้จะช่วยยังไง ได้แต่ปลอบให้ทำใจเพราะคงไม่มีอะไรดีกว่านี้

“พี่เข็ดขยาดผู้หญิงขนาดนี้ จะมีโอกาสเปิดหัวใจรับใครเข้าไปครอบครองหรือเปล่าเนี่ย”

สันต์จะบอกว่าคงไม่ไหวแต่เพื่อนสาวคนสวยของศรีวรรณปรากฏตัวตรงหน้าเสียก่อน ศรีวรรณเห็นอาการตื่นตะลึงของพี่ชายเลยแนะนำให้รู้จักว่าเทวีคือเพื่อนสาวคนสนิทตั้งแต่สมัยเรียนวิทยาลัยครู

ภาพสองสาวพูดคุยหยอกล้อทำให้สันต์หน้าแดงและใจเต้นรัวอย่างที่ไม่ได้เป็นมานาน ศรีวรรณพอมองออกแต่เลือกไม่พูดอะไรและรอจนเพื่อนรักกลับก่อนจึงหันมาบอกพี่ชายยิ้มๆ

“เขาสอนอยู่โรงเรียนวัดประดู่ใน ถ้าพี่สนใจต้องสานต่อเอง แต่คงต้องให้เวลาเพราะเขารู้ว่าพี่มีเมียมีลูกมาแล้ว”

“อ้าว...แล้วเขารู้หรือเปล่าว่าพี่เลิกกับเมียแล้ว ลูกเมียก็เอาไปด้วย”

“รู้...แต่มันไม่แน่นี่ว่าพี่จะกลับไปดีกับเขาอีกหรือเปล่า อาจจะเห็นแก่ลูกขึ้นมาก็ได้”

สันต์ไม่อยากบอกว่าคงไม่มีวันนั้นเพราะเขากับลำยองจบแบบไม่สวยนัก แต่คิดว่าคงเปล่าประโยชน์เพราะแค่คำพูดคงไม่มีใครเชื่อ สู้เขาพิสูจน์ให้เห็นเลยดีกว่า แต่ถึงกระนั้นเขากลับไม่กล้าบอกพ่อแม่ว่าเจอหญิงสาวคนใหม่ที่หมายปองแล้ว ปั้นกับสินไม่รู้เรื่องจึงเล่าเรื่องลำยองกับแลเดินอวดรวยไปทั่วตลาดด้วยความหมั่นไส้

“เอ็งไปเจอใครถูกใจมีสกุลรุนช่อง การศึกษาดีๆ และขยันทำมาหากินก็จีบไปเถอะ ถ้าเขาตกลงปลงใจด้วย สินสอดทองหมั้นเท่าไหร่แม่ไม่ขัด หมดตัวก็ไม่ว่า อยากเห็นน้ำหน้านังแลนัก”

“ผมไม่กล้าคิดหรอกครับ ใครจะสนใจพ่อม่ายลูกติด มันไม่ใช่แค่ภาระของผมแต่จะเป็นของเขาด้วย”

คืนเดียวกันที่บ้านลำยอง...วันเฉลิมนั่งเล่นข้างๆ แม่ซึ่งนอนดูโทรภาพและเมาไม่รู้เรื่อง เมื่อกับแกล้มหมดจึงเรียกชื่นเอามาใหม่ แต่พอไม่ได้ดั่งใจก็แผดเสียงลั่นจนสาวใช้เหลืออดและอุ้มวันเฉลิมออกมาจากแม่ขี้เมาด้วยความเวทนา

สองน้าหลานนั่งมองวันเฉลิมด้วยความสงสาร นึกถึงกวงด้วยความเห็นใจที่หลงผิดได้เมียสำมะเลเทเมา ชื่นส่ายหน้าอ่อนใจแล้วตัดสินใจเอาวันเฉลิมนอนด้วยเพราะไม่อยากให้อยู่กับแม่ขี้เมาที่คงนอนจมกองขวดเหล้าแน่คืนนี้

การคาดการณ์ของชื่นไม่พลาดแม้แต่น้อย ชมถึงกับเมินหน้าหนีเมื่อเห็นสภาพคุณนายจอมบ้าอำนาจ แม้พยายามเรียกและพยุงไปนอนแต่ลำยองเมามายและอาละวาดจนชมต้องปล่อยนอนในห้องรับแขก แต่สาวใช้ยังเวทนาจัดที่ทางให้และเอาเข็มขัดนากกับเข็มกลัดทองไปเก็บห้องให้

แต่ทำคุณกลับกลายเป็นโทษเพราะลำยองอาละวาดบ้านแทบแตก เช้าวันถัดมาเมื่อตื่นมาไม่เห็นเข็มขัดและเข็มกลัดแสนหวงแหน ชมกับชื่นต้องทิ้งวันเฉลิมไว้ในครัวและไปดูคุณนายจอมบ้าอำนาจที่ส่งเสียงกรี๊ดไม่หยุด!

ลำยองเลือดขึ้นหน้าและกล่าวหาสองน้าหลานว่าขโมยของล้ำค่าของเธอ ชมเลยลากคุณนายไปดูในห้อง ลำยองถึงกับถอนใจโล่งอกว่าทั้งสองสิ่งวางเรียบร้อยบนโต๊ะ แต่คนอดรนทนไม่ได้กลับเป็นชมซึ่งขอแขวะให้หายเคือง

“ทีหลังก็หัดดูให้ดีก่อนสิวะ ก่อนจะแหกปากโทษคนอื่นเขา”

ลำยองไม่พอใจแต่ทำอะไรไม่ได้ สายวันเดียวกันเลยอุ้มวันเฉลิมไปหาแม่ที่บ้าน ชมมองตามด้วยแววตาแค้นเคือง เมื่อชื่นมาชวนคุยก็อดระบายความอึดอัดใจไม่ได้ แถมเป็นห่วงกวงที่อยากได้ลูกชายจากลำยอง

“คนจีนเขาต้องการลูกชายไว้สืบสกุล ถ้าคุณนาย บ้านโน้นรู้ล่ะก็สนุกแน่ ขนาดซื้อบ้านให้ ยังไงก็ต้อง บ้านแตก”

“ฉันน่ะมั่นใจว่าเด็กวันเฉลิมน่ะต้องเป็นลูกติดยายคุณนายบ้านนี้แน่ๆ” ชมยืนยัน

“จะสืบจริงๆมันก็ไม่ยากหรอกว่ะ” ชื่นแสยะยิ้ม

ooooooo

ลำยองเหม็นหน้าคนใช้เลยไปแทงหวยฆ่าเวลาที่บ้านแม่ แลเห็นลูกสาวคนโปรดแวะมาก็ดีใจและขอยืมเงินไปต่อทุน ลำยงทำหน้าเมื่อยแล้วอดกระแนะ-กระแหนไม่ได้เพราะไม่อยากให้แม่เอาเงินไปเสียกับเรื่องไม่เป็นเรื่อง

“เสี่ยงโชคมันต้องมีได้มีเสียโว้ย ไม่งั้นเขาจะเรียกว่าเสี่ยงโชคหรือ มึงไม่รู้อะไรแล้วยังมาขัดลาภกูอีก”

“ไอ้เงินที่แม่หมดไปกับหวยเนี่ย ถ้าเก็บสะสมไว้ ป่านนี้เราคงซื้อที่ได้สักแปลงแล้วละมัง เคยคิดบ้างไหม”

ลำยองไม่สนใจน้องสาวและฝากแม่แทงเผื่อ แลเลยขอร่วมทุนด้วยแต่ลำยองบอกให้แม่หาเงินมาลงเอง แลโวยวายทวงบุญคุณที่เลี้ยงดู ลำยองหงุดหงิดเรื่องคนใช้เป็นทุนเลยพาลลงกับกวงซึ่งเป็นคนหามาว่าขี้งกและไม่ตามใจเธอเหมือนก่อน แลไม่อยากซักให้เรื่องใหญ่เลยชวนลูกสาวไปร้านทำผม

ช่างเสริมสวยเห็นลำยองแต่งเนื้อแต่งตัวดีขึ้นและมีข้าวของแพงๆใช้เลยประจบสอพลอใหญ่ ลำยองชอบใจมากและโอ่ใหญ่ว่าได้ดีเพราะผัวรักผัวหลง แลรีบสำทับว่าลูกสาวคงมีลูกอีกเร็วๆนี้ ช่างผมจึงถามถึงวันเฉลิม

“อุ๊ย...เขารักและเอ็นดูมันอย่างกับอะไร เขาจะรับมันเป็นลูกบุญธรรมย่ะ”

แลโม้เต็มปากเต็มคำ ส่วนลำยองแม้จะรู้สึกแปลกแต่ดีกว่าให้ใครรู้ว่าเธอจับตัวเองใส่ตะกร้าล้างน้ำให้กวง

กว่าลำยองจะกลับบ้านก็มืดค่ำ แล้วต้องตกใจเมื่อเห็นรถกวงจอดอยู่ สาวขี้เมารีบปรับท่าทางเป็นสาวหวานและอุ้มวันเฉลิมไปรับหน้า กวงเอ็นดูเด็กชายมากเพราะความอยากได้ลูกชายเป็นทุน ลำยองพลอยดีใจที่เห็นลูกชายเป็นที่รัก กวงดูอารมณ์ดีเป็นพิเศษและพาลำยองไปดูจักรเย็บผ้าที่เขาตั้งใจซื้อมาให้เธอใช้แก้เหงา ลำยองจำใจยิ้มระรื่นยินดีแต่ในใจคุกรุ่นด้วยความไม่ชอบใจ...แทนที่จะซื้อตู้เย็นให้กู!

กวงเล่นกับวันเฉลิมด้วยความชอบใจ ลำยองเกือบหลุดปากเรื่องพ่อของลูก แต่กวงไม่ทันซักชื่นก็เข้ามาบอกว่ามีคนมาหาลำยองและรอหน้าบ้าน ปอนั่นเองมาขอเงินลูกสาวเพราะถูกเมียยึดหมด

“ฉันไม่มีให้พ่อหรอก รายจ่ายฉันเยอะ ไปก่อนเถอะพ่อ เดี๋ยวคุณกวงมาเห็นเข้า”

“ทำไมวะ เห็นไม่ได้หรือไง พ่อเองยังไม่เคยเห็นหน้าลูกเขยคนใหม่เลย”

“พ่อดูสารรูปตัวเองสิ ดูได้ที่ไหน...ขืนคุณกวงเห็นเข้าจะรังเกียจเอา”

กวงออกมาดูพอดี ลำยองเลยไล่ให้พ่อกลับก่อน เมื่อกวงถามสาวขี้เมาจึงโกหกว่าเป็นขอทานมาขอเศษเงิน

“คนพวกนี้...ขืนใจดีด้วยก็เทียวกลับมากวนใจไม่หยุดหย่อนหรอกค่ะคุณกวง!”

ooooooo

ตอนที่ 4

อาการติดเหล้าของลำยองหนักข้อขึ้นเรื่อยๆ แม้แต่เหล้าชั้นดีที่กวงซื้อไว้ดื่มเองก็ไม่เว้น ชมพยายามเตือนให้เพลาลงเพราะกลัวกวงจับได้แต่ลำยองไม่สนใจแถมด่าเปิงจนสาวใช้ต้องหลบไปในครัว ชื่นเห็นเหตุการณ์ทุกอย่างจึงปรามให้หลานสงบปากสงบคำลงบ้างเพราะลำยองไม่ได้อยู่ในฐานะเดียวกัน

“เอ็งก็ปากมากไป เขาเป็นเจ้านาย เราเป็นแค่ขี้ข้าริอ่านไปสั่งสอนเขา เขาจะเกลียดขี้หน้าเอา”

“แหมน้าชื่น...ฆราวาสยังสอนพระได้เลยถ้าทำอะไรไม่ถูกไม่ควร ฉันจะทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นก็ได้ เหล้าก็ใช้เงินเขาซื้อ แต่ฉันทุเรศตรงกินต่อหน้าเด็กนี่แหละ อีกหน่อยมันก็เห็นเป็นเรื่องธรรมดา ผู้ใหญ่ยังกินได้เลย...หรือน้าว่าไม่จริง”

ชมพูดพลางมองไปทางวันเฉลิมด้วยความเวทนาส่วนชื่นคิดว่าวันเฉลิมคงมีชะตาไม่ต่างจากแม่บังเกิดเกล้านัก

“พ่อแม่พี่น้องเป็นอย่างนี้ อีกหน่อยมันก็ต้องเป็นอย่างงั้นแหละ ข้าเห็นมาเยอะแล้วเอ็งเชื่อข้าเถอะ”

ลำยองเมาหลับตอนไหนไม่มีใครรู้ รู้สึกตัวอีกทีตอนบ่ายจัดวันถัดมาเมื่อได้ยินเสียงชมกับวันเฉลิมหยอกล้อกัน

“มึงกล้าลองดีกับกูใช่ไหมอีชมถึงกล้าเอาไอ้วันขึ้นมาเล่นเสียงดังบนนี้”

“หนูไม่กล้าหรอกค่ะ แต่ถ้าไม่เอาขึ้นมาทำงานด้วยแล้วใครจะดูล่ะคะ”

ลำยองโมโหและอาละวาดหนักขึ้นจนสาวใช้ตัดรำคาญด้วยการอุ้มวันเฉลิมออกไป ทิ้งสาวขี้เมาให้ฮึดฮัดและหมุนตัวกลับไปนอนเซ็งๆ แต่รอยเลือดประจำเดือนบนผ้าปูที่นอนกลับทำให้ชะงัก สุดท้ายลำยองก็ไม่ได้ทำอะไรนอกจากถอดกางเกงในเปื้อนเลือดโยนลงถังผ้าใช้แล้วอย่างไม่ไยดี

กว่าลำยองจะตื่นอีกครั้งก็เกือบโพล้เพล้ แต่ไม่อยากอยู่บ้านจึงไปหาแม่และบ่นเรื่องกวงซื้อจักรเย็บผ้ามาให้แทนตู้เย็น แถมบอกให้ไปเรียนตัดเสื้อผ้าฆ่าเวลาจะได้ไม่ต้องอยู่บ้านเหงาๆ ลำยงเห็นดีเห็นงามด้วยเพราะเชื่อว่ากวงคงทนสภาพเมียเอาแต่กินกับนอนแบบนี้ไม่ไหว ลำยองถึงกับปรี๊ดแตกแต่ต้องยั้งไว้เพราะแลกลับเห็นว่าเป็นเรื่องดี

“อีกหน่อยเอ็งตัดเสื้อได้ก็ไม่ต้องจ้างใครให้เสียเงิน จะได้ตัดเสื้อผ้าสวยๆให้ข้าใส่ด้วย”

“มันเรื่องอะไรล่ะแม่ คนเรามีอันจะกินแล้วทำไมต้องทำงานให้มันเหนื่อยและเสียศักดิ์ศรีด้วย”

ลำยงฟังแล้วอยากจะเป็นบ้าเลยตัดสินใจถามพี่สาวตรงๆว่าไม่คิดยืนด้วยลำแข้งตัวเองบ้างหรือ

“กูไม่ไปเรียนให้โง่หรอก เป็นผัวก็ต้องเลี้ยงเมียสิวะ ไม่งั้นจะเอามาเป็นเมียทำไม”

ooooooo

ขณะที่ลำยองพยายามเริ่มต้นชีวิตใหม่กับกวง สันต์ก็เริ่มต้นจีบเทวีเพื่อนรักของน้องสาวอย่างจริงจัง โดยไปดักรอที่ป้ายรถเมล์หน้าโรงเรียนของเธอแต่กลับแกล้งทำเป็นเหตุบังเอิญเมื่อเธอเห็นเข้า เทวีเห็นท่าทางแปลกๆแล้วนึกรู้ แต่กลับไม่นึกรังเกียจเขาแต่อย่างใด และพูดคุยด้วยเป็นอย่างดีจนนักเรียนนายเรือใจมาเป็นกอง

ฟากลำยอง...กลับจากบ้านแม่เย็นวันเดียวกัน เห็นกางเกงในเปื้อนเลือดของตัวเองยังกองในถังผ้าเลยตามไปอาละวาดชมที่ไม่ยอมซัก สาวใช้คู่ปรับอยากจะกรี๊ดแต่พยายามข่มอารมณ์และชี้แจงอย่างอดทน

“กางเกงในธรรมดาก็แย่แล้ว นั่นมันเปื้อนเลือดด้วย คุณซักเองเถอะ หนูซักไม่ลง เห็นแล้วสะอิดสะเอียน”

ลำยองเลยแหวว่ามาเป็นคนใช้ทำไม ชมเลือดขึ้นหน้าแต่พยายามระงับอย่างสุดความสามารถ

“หนูเป็นคนใช้ก็จริง แต่นายจ้างหนูแต่ละคน

ไม่เคยทำอะไรอนาจารอย่างนี้หรอกนะคะ โกเต็กนั่นก็เหมือนกัน คุณเอากระดาษห่อให้มันมิดชิดก่อนทิ้งได้ไหม อย่าให้มันทุเรศอุจาดตาอย่างนี้”

ชื่นเข้ามาดู ได้ยินเต็มสองหูว่าหลานสาวทะเลาะอะไรกับเจ้านายสาวขี้เมา แต่ถึงกระนั้นลำยองกลับไม่สนใจและบังคับให้ซักถ้าไม่อยากถูกตัดเงินเดือน ชมเดือดจัดเลยโพล่งเรื่องที่เก็บเป็นความลับมานาน

“กับอีแค่คุณนายบ้านที่สอง ทำบทบาทมาก ระวังเถอะจะถูกเขี่ย”

ลำยองชะงักกึก อึ้งไปครู่ใหญ่เหมือนมีใครเอาน้ำเย็นจัดมาสาดจนหน้าชาไปหมด ชื่นรีบดึงหลานออกไปและต่อว่าเสียงเข้มว่าหาเรื่องโดนไล่ออก ชมไม่ยี่หระแต่สะใจมากกว่าเพราะได้พูดในสิ่งที่อัดอั้นมานาน

“ถ้าคุณกวงจะไล่เราออกเพราะเรื่องแค่นี้ ฉันจะพูดใส่หน้าเขาเลยว่าเป็นเศรษฐีแต่มีปัญญาหาเมียน้อยได้ดีแค่นี้เอง...แค่แม่ม่ายผัวร้างแถมลูกติดด้วยอีกคน”

กว่าจะตั้งสติได้ลำยองก็ปรากฏตัวบ้านแม่อีกครั้ง แลกำลังพยาบาลปอซึ่งป่วยกระเสาะกระแสะไปขายของไม่ไหว ลำยองเห็นแล้วอเนจอนาถใจแต่ไม่รู้จะช่วยยังไง ได้แต่ฟ้องแม่ว่าเห็นปานกับแป้งที่ถูกส่งไปขายของแทนปอเล่นซื้อสลากหวังรางวัลใหญ่จนไม่ได้ขายของ

“กลับมาแม่จะเพ่นกบาลซะไอ้พวกพ่อแม่ไม่สั่งสอน แทนที่จะช่วยกันทำมาหากิน”

แม้จะโมโหลูกชายทั้งสองมาก แลก็ไม่ได้คิดโทษจริงจังและลงมือหุงหาอาหารตามมีตามเกิดด้วยตัวเอง ลำยองตามไปปรับทุกข์เรื่องที่ได้ยินมา เครียดแทบบ้าเพราะไม่เคยคิดว่าตัวเองจะเป็นเมียน้อยกวง

“หมายความว่ายังไง ผัวเอ็งเขามีเมียหลวงอีกบ้านหรือไง”

“ยังไม่รู้เลยแม่ ฉันได้ยินอีชมมันพูดคล้ายๆอย่างนี้แหละว่าฉันเป็นคุณนายบ้านที่สอง”

“มันมีแววนะข้าว่า อาทิตย์หนึ่งเขามาค้างด้วยคืนสองคืน ข้าว่าไปอยู่กับเมียหลวงมากกว่า”

ลำยองหน้าเจื่อนเพราะตั้งตัวไม่ติดจนแลต้องปลอบให้ทำใจเพราะทำอะไรไม่ได้แล้ว “เอ็งพูดมากไปก็ขาดทุนเปล่า เกิดเขารู้เรื่องไอ้วันขึ้นมา เอ็งค่อยบอกว่ารู้เรื่องเขาเหมือนกัน”

ลำยองยังเครียดเรื่องฐานะที่ไม่เคยฝันมาก่อน “ฉันจะกลายเป็นเมียน้อยเขานะแม่”

“ถ้าเอ็งคิดว่าแน่จริงและเอาเขาอยู่ ดึงเขามาทางเอ็งได้ เมียหลวงมันก็ไม่มีความหมายอะไรหรอกวะ”

ลำยองลังเลเพราะกลัวเสียหน้า “เอ็งคิดมากไม่เข้าเรื่อง มันธรรมดาของผู้ชายโว้ย ยิ่งผู้ชายรวยๆเขาจะมีเมียกี่คนก็ได้ ขนาดพระอินทร์ยังมีเมียสี่เลย นี่ยังไม่นับรวมพวกนางอัปสรนะโว้ย”

ลำยองไม่ได้สบายใจขึ้นแม้แต่น้อย เมื่อลำดวนกลับมาและเซ้าซี้ให้ช่วยพูดกับกวงเรื่องกลับไปทำงานโรงงานจึงจำต้องรับปากอย่างเสียไม่ได้ สาวขี้เมาเซ็งจัดจนต้องออกไปซื้อเหล้าดื่มแก้เครียด พบกับสันต์โดยบังเอิญ อดีตผัวส่ายหน้าอ่อนใจ ถามถึงลูกชายด้วยความเป็นห่วง ลำยองกลับตอกใส่หน้าเขาอย่างเย้ยหยัน

“มีปัญญาหาเลี้ยงมันเหรอ ราคาเดิมไม่ได้แล้วนะ ของแพงขึ้นทุกวัน ค่าน้ำนมมันก็ต้องขยับตามเป็นธรรมดา”

จบคำก็เดินโซซัดโซเซจากไป ทิ้งสันต์ให้มองตามด้วยความหัวเสีย เจ็บใจนักที่ไถ่ลูกชายไม่ได้สักที

ooooooo

การเจอกับสันต์ทำให้ลำยองอารมณ์ขุ่นมัวมาก อดีตอันเจ็บปวดและความจริงที่เพิ่งรู้ทำให้ดื่มหนักจนแทบทรงตัวไม่อยู่ วันเฉลิมเห็นแม่กลับมาจึงเดินไปหาและขอให้อุ้ม แต่ลำยองเมาไม่รู้เรื่อง  ตวาดลั่นให้ชมมาอุ้มออกไปไกลๆ ส่วนตัวเองนั่งดูโทรภาพแล้วหัวเราะเอิ้กอ้ากคนเดียวราวกับมันขำเสียเต็มประดา

แต่สุดท้ายความสงสัยในฐานะของตัวเองทำให้ลำยองเครียดจัดจนทนไม่ไหวและตามไปคาดคั้นชื่นซึ่งเข้ามาดูแลเก็บกวาดบ้านเรื่องคุณนายบ้านสองที่ชมพูดถึงเมื่อเย็น

“ว่ายังไงล่ะ...อีชมมันพูดหมายความว่ายังไงแล้วที่มันไม่ยอมซักกางเกงในให้กู ทำอย่างนี้มันแข็งข้อกันนี่”

“กางเกงในเปื้อนเลือดเขาไม่ซักให้กันหรอก มันสะอิดสะเอียน ของตัวเองยังไม่ค่อยอยากทำเลย”

“แล้วมาเป็นขี้ข้าทำไม สอนหลานมึงนะว่าอย่ากำเริบ ระวังจะต้องไปเป็นขอทาน”

ชื่นโกรธที่โดนหยามจึงสวนกลับอย่างไม่กลัว “เออ...จะบอกความจริงให้ก็ได้ คุณน่ะเป็นเมียน้อยคุณกวงเขามีเมียกับลูกแล้ว แต่งกันได้สี่ห้าปีมีลูกสาวสามคน นี่ก็กำลังท้องคนที่สี่ เมียเขาเป็นผู้ดีจีน พ่อแม่ร่ำรวยมีร้านค้าใหญ่โตในสำเพ็ง เขาอยากได้ลูกชายเท่านั้นแหละถึงได้มาเอาคุณน่ะ ถ้าเขาได้แล้วคงเขี่ยคุณทิ้ง รู้อย่างนี้แล้วอย่าผยองนักเลย เขารักเมียเขาจะตาย ทั้งสวย รวยและเป็นผู้ดีกว่าคุณตั้งเยอะ”

ลำยองปรี๊ดแตกขว้างแก้วเหล้าใส่ชื่น “อีชื่น... กูจะฆ่ามึง อีขี้ข้า อย่างพวกมึงต้องเป็นขี้ข้าเขาไปจนตาย!”

ชื่นหมดความอดทนและโพล่งเรื่องที่รู้มานานแต่เก็บเงียบไม่อยากหาเรื่องใส่ตัว “คุณก็ไม่ได้วิเศษวิโสอะไรนักหรอก ลูกเต้าก็มีแล้ว อย่าคิดว่าจะหลอกใครเขาได้ ฉันว่าคุณกวงเขารู้แต่ไม่คิดมาก ถ้าเขาได้ลูกชายคงไม่เอาคุณแล้ว อย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะว่าเด็กวันเฉลิมน่ะเป็นลูกคุณ ไม่ใช่น้องนุ่งซะหน่อย”

ลำยองกรี๊ดลั่นและตั้งท่าจะเอาเรื่องสาวใช้ แต่ทุกอย่างกลับนิ่งสงัดเมื่อทั้งหมดหันไปเห็นกวงยืนตะลึงงันตรงหน้าประตู ชื่นจะชิ่งหนีแต่กวงรั้งไว้แล้วถามหา

ความจริงเรื่องวันเฉลิมว่าเป็นลูกใครกันแน่

ชื่นอึกอักแต่สุดท้ายจึงยอมบอก “พวกที่ตลาดเขาว่าลูกคุณลำยองกับผัวคนแรกค่ะ”

กวงหน้าซีด ความจริงที่กองตรงหน้าทำให้ความรู้สึกหลงใหลที่เคยมีค่อยๆหดหาย

“แบบนี้มันหลอกกันนี่ลำยอง”

ลำยองหน้าซีดเผือดที่ถูกจับได้แต่เพราะฤทธิ์เหล้าทำให้กล้าพอจะตอบโต้ “ลำยองไม่เคยหลอกคุณสักหน่อย คุณไม่เคยถามสักคำว่าลำยองมีผัวหรือมีลูกหรือยัง มีแต่บอกรักและอยากได้ลำยองเป็นเมีย ลำยองเลิกกับเขาแล้ว จะมีผัวใหม่มันแปลกตรงไหน คุณกวงยังไม่เคยบอกนี่ว่ามีเมียกับลูกแล้วตั้งสามคน”

กวงนิ่งจนไม่มีใครเดาอารมณ์ถูก ลำยองใจไม่ดีแต่ทำใจสู้มองไปทางเขาอย่างไม่กลัวเกรง

“แล้วเย็นนี้มาทำไม นี่มันวันอังคารนะไม่ใช่วันศุกร์”

“ผมแวะโรงพยาบาลมา เมียผมคลอดลูกคนที่สี่เป็นผู้หญิง เขาเสียใจใหญ่เพราะเตี่ยผมบ่นว่าเห็นทีตระกูลจะต้องด้วนเพราะขาดลูกชายสืบสกุล”

“คุณจะกลุ้มทำไม ลูกสาวก็ลูกสาวสิ เป็นลูกสาวแล้วมันผิดตรงไหน”

กวงคว้าเหล้าใกล้มือมากระดกลงคอรวดเดียว “นั่นสินะ...เราคงต้องยอมรับความจริง”

สุดท้ายสองผัวเมียก็ไปดวลเหล้ากันในห้องนอนเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ลำยองจึงตัดสินใจสารภาพเรื่องวันเฉลิม

“ไอ้วันน่ะมันเกิดวันเฉลิม พ่อมันเลยตั้งชื่อนั้น พ่อมันเป็นทหารเรือ...ผัวคนแรกของลำยองน่ะหล่อด้วย อีกหน่อยคงได้เป็นนายพันนายพล เขาเรียนและทำงานเก่ง”

กวงถามว่าทำไมถึงเลิกกัน ลำยองเบ้หน้าเมื่อนึกถึงความหลัง แม้เสียดายความหล่อแต่ไม่ยอมทนแน่

“มันให้ลำยองกินฝ่ามือ ขืนอยู่ต่อมันคงให้กินฝ่าตีนด้วย ลำยองไม่ทนหรอก ไม่ง้อด้วย...หาผัวใหม่ดีกว่า”

ลำยองยิ้มหวานเพราะฤทธิ์เหล้า ถามเขาเสียงอ้อนว่าไม่คิดเลิกกับเมียมาอยู่กับเธออย่างออกหน้าบ้างหรือ
กวงยกเหล้าเข้าปากแล้วตอบเซ็งๆ “เลิกไม่ได้หรอก หาเมียใหม่น่ะง่ายจะตาย แต่เลิกกับเมียแรกน่ะผิดศีลธรรม ผิดประเพณีและผิดธรรมเนียม ถึงได้ลูกสาวก็เป็นลูกแท้ๆ ใช่คนอื่น เลี้ยงให้ดีก็ทำงานสืบไปได้”

ลำยองเข้าไปคลอเคลียพร้อมป้อนเหล้าเข้าปาก “กินกันให้เมา เดี๋ยวจะได้ทำลูกชายกัน เอาให้ได้ฝาแฝดเลย”

กวงชักมึนเพราะซัดไปหลายยก เมื่อลำยองชวนตรงๆจึงถึงกับพูดไม่ออก ความรู้สึกผิดเบาบางลงเรื่อยๆ เพราะคิดว่าเขากับเธอคงหลอกลวงไม่ต่างกันนัก!

ooooooo

เวลาเดียวกันที่บ้านสันต์...ปั้นกับสินได้ยินมาจากในตลาดว่าวันเฉลิมจะได้ดีเพราะกวงส่งเสียให้เรียน โรงเรียนเอกชน สองปู่ย่ายินดีและโล่งใจแทนหลานรักแต่ยังไม่วางใจเพราะวันเฉลิมไม่ใช่ลูกแท้ๆของกวง

“นังลำยองมันคุยฟุ้งไปทั่วซอยว่าพ่อเลี้ยงไอ้วันจะส่งเสียให้เรียนโรงเรียนเอกชนเชียวนะ”

“แต่ถ้าเขาเมตตาเอ็นดูมันจริงก็นับว่าเป็นบุญของมันนะแม่ปั้น”

“เขาอาจเอ็นดูมันวันนี้ แต่วันข้างหน้าพอเขามีลูกชาย ไอ้วันก็หนีไม่พ้นเป็นหมาหัวเน่าหรอกตาสิน”

เมื่อสันต์ได้ยินจากพ่อแม่ว่าลูกชายจะได้ไปโรงเรียนจึงรีบไปแสดงความยินดีที่วัดในเช้าวันหนึ่ง วันเฉลิมยิ้มร่าเพราะอยากไปโรงเรียนมานานจนเขาอดกอดด้วยความเอ็นดูไม่ได้ หลวงลุงปิ่นจึงสอนให้เด็กชายทำตัวเป็นนักเรียนที่ดี

“ได้ไปโรงเรียนแล้วต้องขยันตั้งใจเรียนน่ะรู้ไหม คนมีความรู้เยอะวันข้างหน้าจะไม่ลำบาก เป็นที่พึ่งได้”

วันเฉลิมรับคำดิบดี เป็นที่ชื่นใจของหลวงลุงกับสันต์ยิ่งนัก...ไอ้วันเอ๊ย...ขอให้เจริญๆนะลูก

เมื่อแยกจากพ่อกับหลวงลุงในช่วงบ่าย วันเฉลิมจึงกลับบ้านไปหาแม่ แต่ต้องตกใจเมื่อเห็นแม่มีอาการแปลกๆ และอาเจียนอย่างรุนแรง ชมกับชื่นช่วยกันเช็ดทำความสะอาดอุตลุดและชักเอะใจว่าเจ้านายสาวขี้เมาน่าจะท้อง!

กวงมาหาเมียน้อยสุดที่รักทันทีและรีบพาไปฝาก ครรภ์โดยมีวันเฉลิมขอตามไปด้วย ลำยองดีใจและมั่นใจว่าลูกในท้องต้องเป็นลูกชาย กวงใจมาเป็นกองด้วยความหวังจะมีผู้สืบสกุลและเอาใจลำยองอย่างดี จนสาวขี้เมาลำพองใจ

“คุณกวง...ลำยองอยากกินหูฉลามน้ำแดง”

“เดี๋ยวผมซื้อให้”

“ลำยองอยากได้ตู้เย็นด้วยจะได้เอาไว้แช่น้ำเย็นๆกินชื่นใจดี”

“แล้วผมจะซื้อให้”

ลำยองดีใจเนื้อเต้นที่ผัวไม่อิดออดขอผลัดวันเหมือนเคย มีเพียงวันเฉลิมที่เฝ้ามองแม่ด้วยความเป็นห่วง หวังสุดใจว่าแม่จะไม่เป็นอะไรมากและได้ออกจากโรงพยาบาลโดยเร็ว

เมื่อแลทราบว่าลูกสาวคนโตท้องลูกคนที่สองจึงป่าวประกาศไปทั่วตลาดด้วยความภูมิใจ เชื่อมั่นว่าหลานคนนี้จะนำมาซึ่งกองเงินกองทองที่เคยวาดฝันมาตลอด

“คุณกวงรักมันกว่าเดิมอีก ซื้อของดีๆให้มันกินทุกวัน เขาดูแลดีกว่าไอ้ผัวเก่าเป็นไหนๆ นี่แหละโว้ยที่เขาเรียกว่านารีมีรูปเป็นทรัพย์ ไอ้เรื่องทำงานบ้านและทำกับข้าวกับปลาไว้คอยผัวน่ะเป็นเรื่องรอง เรื่องแรกน่ะต้องสวยเข้าไว้”

คำโพนทะนาสรรพคุณและวาสนาโชคดีของลำยองจากปากแลเข้าหูปั้นในบ่ายวันเดียวกันจนเกิดความหมั่นไส้และเตือนแลให้เผื่อใจเสียบ้างเพราะคงยากจะกะเกณฑ์ให้เป็นแต่ลูกชาย

“ระวังเถอะคลอดเป็นลูกสาวเหมือนเมียหลวงจะช้ำใจเปล่าๆ ไอ้ลูกชายที่มีอยู่ก็แค่ลูกติด ใครจะเอาไปสืบสกุล”

แขวะเสร็จก็เดินแยกไป แลได้แต่มองตามคู่ปรับเคืองๆ...สักวันมึงต้องยกมือไหว้กูเพราะกูรวยกว่ามึงอีปั้น!

แม้รู้ตัวว่าท้องแต่ลำยองกลับไม่ยอมงดเหล้าเลยแม้แต่วันเดียว แลเป็นห่วงหลานคนสำคัญเลยพยายามเตือนให้เพลาๆเพราะกลัวกระทบกระเทือนจนแท้ง

“เอ็งอย่าลืมนะว่าจะได้ดีเพราะมีลูกกับเขา ยิ่งถ้าได้ลูกชาย...เมียเก่ากับลูกอีกสี่จะต้องตกกระป๋อง ทีนี้เอ็งจะได้เป็นเมียออกหน้า เมียเก่าเอาไว้ก้นครัว พ่อแม่ผัวจะยอมรับเอ็ง เอ็งอยากได้อะไรเขาจะมาประเคนให้ตรงหน้า”

ลำยองเหมือนจะคิดได้ แต่สุดท้ายก็ผลัดไปเริ่มงดวันรุ่งขึ้น แม้วันเฉลิมจะมาออเซาะและขอให้หยุดเหล้าก็ไม่ได้ผล แถมถูกแม่ขี้เมาด่าตะเพิดอีกต่างหากเพราะมานัวเนียจนเหล้าหกเกือบหมดขวด!

วันเฉลิมร้องไห้ น้ำตาผุดออกมาเป็นเม็ดเล็กๆด้วยความน้อยใจ เสียใจมากที่แม่ไม่เคยสนใจตัวเลย

ooooooo

วันเวลาผ่านไปท้องลำยองโตขึ้นเรื่อยๆ แต่สถานการณ์การเงินของบ้านแลกลับไม่ดีขึ้น แลเฝ้ามองลำยงตั้งหน้าตั้งตาทำมาหากินด้วยความสงสารระคนเวทนา เห็นหนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่เทียวไล้เทียวขื่อจึงยุยงให้ลูกสาวคนรองมีผัวจะได้ช่วยแบ่งเบาภาระและสบายเนื้อสบายตัวกับเขาบ้าง

“เลือกๆไปเหอะ ขึ้นคานแล้วหน้าไหนก็ไม่มาให้เอ็งเลือก อย่างเอ็งน่ะไม่มีทางได้ดีเหมือนอีลำยองหรอก”

“ฉันรู้ตัวดีว่าไม่สวยอย่างพี่ลำยอง แต่ถ้าฉันมีผัว ฉันก็ไม่คิดจะให้เขาหาเลี้ยงฉันฝ่ายเดียวหรอก”

แลอ่อนใจกับความรั้นของลูกสาว เอาเถอะ...งั้นแกคงต้องแคะขนมขายไปจนตายละวะอีลำยง!

ฟากสันต์ไปปรึกษาน้องสาวเรื่องวันเฉลิม อยากรู้ว่าลูกชายต้องเรียนอะไรบ้างที่โรงเรียนเตรียมอนุบาล แต่เหตุผลแท้จริงคืออยากไปดักรอพบเทวีมากกว่า ศรีวรรณไม่รู้เรื่องเลยนั่งอธิบายเรื่องโรงเรียนเด็กเล็กอย่างตั้งใจ

“มันก็เหมือนเอาไปฝากเลี้ยงกลางวันหรือสถานรับเลี้ยงเด็กนั่นแหละพี่สันต์” สันต์เซ็งเพราะลูกชายต้องไปโตในโรงเรียนแทนการได้อยู่กับพ่อแม่ ศรีวรรณเลยต้องปลอบให้คลายกังวล “คนสมัยนี้ทั้งพ่อกับแม่ต้องทำงานนอกบ้านตัวเป็นเกลียว หาเงินกันโครมๆ ไม่มีเวลาเลี้ยงลูกกันหรอก”

สันต์ไม่ชอบใจเพราะเชื่อว่าลูกชายน่าจะได้รับความอบอุ่นกว่านี้ แต่ถึงกระนั้นประเด็นเรื่องวันเฉลิมก็ถูกเปลี่ยนเป็นสิ่งใหม่ที่มาอยู่ในความสนใจของเขาเสียก่อน ศรีวรรณจับสังเกตอาการพี่ชายตลอด แล้วถึงบางอ้อเมื่อเห็นเขาทำตาหวานและมีท่าทีเขินอายตอนเห็นเทวีมาเยี่ยมเธอที่บ้านในบ่ายวันเดียวกัน

สันต์ลอบมองเพื่อนรักของน้องสาวไม่วางตาจนศรีวรรณอดใจอ่อนเป็นแม่สื่อแม่ชักให้ไม่ได้ นักเรียนนายเรือใจมาเป็นกองและตั้งหน้าตั้งตากินขนมฝีมือเทวีจนเธอยิ้มไม่หุบ กว่าคุณครูสาวจะกลับบ้านก็พลบค่ำ ศรีวรรณจึงยุให้พี่ชายตามไปส่งถึงบ้าน สันต์ดีใจมากและถือโอกาสขออนุญาตจีบเทวีอย่างจริงจังเป็นครั้งแรก

เย็นวันเดียวกันที่บ้านลำยอง...กวงมาหาเมียโดยไม่บอกก่อนจึงได้เห็นสภาพบ้านรกรุงรังแบบไม่เคยเจอมาก่อน ชมกับชื่นอยากบอกความจริงใจแทบขาดแต่ต้องระงับไว้เพราะไม่อยากตกงาน ได้แต่ส่งเสี่ยหนุ่มไปพักผ่อนข้างบนเพราะคงใช้เวลานานกว่าจะทำความสะอาดเสร็จ

แต่ถึงกระนั้นกวงกลับไม่หงุดหงิดมากนักเพราะมีวันเฉลิมป้วนเปี้ยนไม่ไกล ความน่ารักอ่อนน้อมและกตัญญูต่อพ่อแม่บังเกิดเกล้าทำให้กวงนึกเอ็นดูจับใจและนั่งคุยด้วยเพื่อฆ่าเวลารอลำยอง

แป้งแวะมาที่บ้านแล้วเห็นกวงจึงรีบไปตามพี่สาว กลับบ้าน ลำยองซึ่งกำลังเพลินกับของหมักดองจึงต้องผละมาเอาใจผัวอย่างเสียไม่ได้ แต่กวงไม่สนใจเธอนักเพราะติดพันบทสนทนากับวันเฉลิม ลำยองเริ่มหงุดหงิดและหัวเสียหนักเมื่อได้ยินวันเฉลิมปฏิเสธจะเรียกกวงว่าพ่อแทนสันต์

“ไม่ใช่พ่อ...พ่อวันอยู่อีกบ้าน”

น้ำเสียงซื่อๆของวันเฉลิมทำให้กวงสะท้อนใจนิดหน่อยแต่เข้าใจทุกอย่างดีเลยยอมรับความจริง ต่างจากลำยองที่ไม่ละความพยายามและบังคับลูก แต่ไม่ได้ผลเพราะวันเฉลิมไม่ทำตาม

ลำยองโกรธมากแต่พยายามข่มอารมณ์และเสชวนกวงไปกินข้าวนอกบ้านแก้เซ็ง เสี่ยหนุ่มจะไม่ยอมไปเพราะอยากเล่นกับวันเฉลิม ลำยองไม่ยอมแพ้และอ้อนว่าลูกในท้องหิว กวงจึงใจอ่อนและพาไปตามที่ขอ ชมกับชื่นแอบมองด้วยความเอือมระอากับมารยาสาไถยของเจ้านายสาว ต่างจากวันเฉลิมที่นั่งกินข้าวนิ่ง ไม่ยินดียินร้ายกับใครเลย

ooooooo

สันต์แวะไปหาลูกชายที่บ้านแลแต่ไม่พบ เจอแต่ลำยงกับแลที่จ้องจะกระแนะกระแหนเขาตลอด สันต์พยายามไม่สนใจและหันไปคุยกับลำยงเรื่องวันเฉลิมตื่นเต้นได้ไปโรงเรียน ทิ้งให้แลเคืองจัดและโวยวายเสียงดังจนลำยงเหลืออด

“แม่...พอได้แล้ว แม่ไม่อายแต่ฉันอายนะ วันๆไม่ทำมาหากินแล้วมันรวยขึ้นได้ยังไง”

“มันเรื่องของบุญวาสนาโว้ย ขืนทนเป็นเมียทหารเรือกิ๊กก๊อกคงต้องอยู่แพริมคลองขายผัก ได้กำไรวันละหยิบมือ อดตายกันพอดี โชคดีแท้ๆที่สลัดมันหลุดออกมาซะได้”

สันต์ไม่ตอบโต้และยิ้มให้อดีตแม่ยายนิ่งๆ แลแค้นใจมาก ลำยงจึงต้องปลอบ

“พี่สันต์เขาคงคิดว่าเป็นโชคของเขามากกว่าที่ไม่ต้องทนมีเมียอย่างพี่ลำยอง”

ฝ่ายสันต์...ถึงไม่โกรธอดีตแม่ยายแต่ทนไม่ไหวต้องกลับไปเล่าให้พ่อแม่ฟังเรื่องถูกแลเยาะหยันและถากถาง แต่ปั้นกับสินไม่สนใจและถามถึงว่าที่ลูกสะใภ้คนใหม่เพราะศรีวรรณแอบมาบอก สันต์ถึงกับเขินหน้าแดงเถือก

“ผมไม่กล้าเรียกเทวีว่าแฟนหรอกครับ เพราะผมอาจแอบชอบเขาข้างเดียวก็ได้”

“เขารู้เรื่องของเอ็งหมดแล้ว แต่เขาไม่ได้รังเกียจ รังงอนอะไรไม่ใช่เหรอ”

“เขาเฉยๆนี่ครับพ่อ เจอกันทีไรก็มีแก่ใจถามถึงเจ้าวันเสมอ”

“แสดงว่าเขามีใจให้เอ็งบ้างล่ะ ว่างๆพามาให้เห็นหน้าค่าตาบ้าง จะได้คุยทับนังแลมัน”

ปั้นลุ้นสุดตัว เช่นเดียวกับสินที่ส่งยิ้มเย้าลูกชาย สันต์รับปากเขินๆเพราะความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเทวีคืบหน้าไปมาก หวังสุดใจจะได้เริ่มต้นชีวิตใหม่กับผู้หญิงที่คู่ควรและเหมาะสมกับเขาจริงๆสักที

เวลาเดียวกันที่บ้านลำยอง...วันเฉลิมตื่นเต้นกับการลองชุดนักเรียนเป็นครั้งแรก กวงเฝ้ามองด้วยความเอ็นดู นึกวาดฝันถึงวันที่จะมีลูกชายเป็นของตัวเองจริงๆ

“ตั้งใจเรียนให้เก่งๆนะวัน วันข้างหน้าจะได้ไม่ลำบากรู้ไหม”

“รู้ครับ...โตแล้ววันจะหาเงินเลี้ยงแม่ เลี้ยงพี่ชม น้าชื่นเอง”

ลำยองหัวเราะเยาะเพราะไม่คิดว่าลูกชายจะได้ดี ต่างจากกวงที่ภูมิใจแทนและสัญญาจะส่งเข้าโรงเรียนดีๆ ลำยองเห็นผัวเอาใจแต่ลูกชายจึงทวงสิทธิ์ให้ลูกอีกคนในท้องบ้าง จนกวงต้องรับปากยกโรงงานให้เธอถึงจะพอใจ

ooooooo

วันรุ่งขึ้นวันเฉลิมไปเรียนหนังสือกับหลวงลุงที่วัด สันต์ตามไปเจอและอวยพรให้ลูกชายโชคดีจะได้ไปโรงเรียนในอีกไม่กี่วัน หลวงลุงปิ่นพลอยปลื้มไปด้วยและสั่งสอนให้เขาตอบแทนพระคุณกวงที่ให้อนาคตดีๆ วันเฉลิมรับปากดิบดีและก้าวไปหยิบหนังสือนิทานชาดกเล่มโปรดมาให้หลวงลุงอ่านเป็นรอบที่ร้อย

“ไม่รู้มันติดใจอะไรนักหนากับพญาช้างเผือกเนี่ย”

“พญาช้างเผือกทำอะไรล่ะลูก” สันต์สงสัย

“พญาช้างเผือกเลี้ยงแม่ตาบอดและหาหญ้ามาให้แม่กินครับ”

สันต์อึ้งเพราะไม่คิดว่าวันเฉลิมจะรักแม่ขนาดนี้ แต่เขาไม่ได้ถามอะไรและรอพาลูกชายไปส่งบ้านในบ่ายวันเดียวกัน แต่ดันเจอลำยองที่เมาแอ๋ไม่ทำอะไรเหมือนเคย

“อีชม อีชื่น...หายหัวไปไหนกันหมด อีชม...ยกทรงสีดำของกูไปไหน”

เงียบไม่มีเสียงตอบรับใดๆ เมื่อลำยองหันมาเห็น ลูกชายก็ตวาดสั่งให้ไปเอาเหล้า สันต์โกรธมากที่เธอพูดไม่ดี

“พูดกับลูกให้มันถูกมันควรได้ไหม”

“ฉันจะพูดหรือสอนยังไงก็เรื่องของฉัน ไอ้วันมันลูกฉัน”

“ลูกเธอคนเดียวเมื่อไหร่ ลูกฉันด้วยเหมือนกัน ถ้าเลี้ยงไม่ไหวก็คืนมาเถอะ”

“นี่จะมาทวงบุญคุณว่าส่งเสียมันเดือนละสามร้อยสินะ โธ่เอ๊ย...เงินขี้ปะติ๋ว ตั้งแต่นี้ไม่ต้องเอามาแล้วโว้ย”

ขาดคำก็กระชากวันเฉลิมเข้าบ้าน ทิ้งให้สันต์โกรธจัดและเก็บไประบายกับพ่อแม่ที่บ้าน ปั้นกับสินจึงยุให้เลิกส่งเสียและเก็บเงินไปแต่งเมียใหม่ดีกว่าแต่สันต์กลับคิดไม่เหมือนกันเพราะเป็นห่วงลูก

“ผมตั้งใจเอาไว้แล้วครับแม่ วันเขาเป็นลูกผม ผมต้องรับผิดชอบจนกว่าเขาจะพึ่งพาตัวเองได้ ผมจะเก็บเงินใส่บัญชีธนาคารให้เขาทุกเดือน อายุสิบห้าหรือยี่สิบค่อยยกให้ครับ”

“ก็ดีเหมือนกัน ให้อีแม่มันเดือนละสามร้อยตอนนี้คงไม่ถึงปากท้องไอ้วันมันหรอก อีแม่เอาไปซื้อเหล้าหมด!”

ส่วนลำยองไม่สนใจคำพูดของผัวเก่าและตั้งหน้า ตั้งตาดูโทรภาพพร้อมกินเหล้าสบายอารมณ์ วันเฉลิมนั่งกอดชุดนักเรียนด้วยความตื่นเต้นเพราะจะได้ไปโรงเรียนพรุ่งนี้ แต่เมื่อเห็นแม่เริ่มเมาไม่ได้สติจึงเข้าไปห้าม

“แม่อย่ากินเลย” ลำยองโต้ว่าเป็นความสุขส่วนตัว “แม่มีความสุขแต่น้องเจ็บนะครับ แม่ไม่รักน้องเหรอครับ”

ลำยองถึงกับอึ้งเพราะลูกชายไม่เคยเตือนแบบนี้ แต่แม่ขี้เมาไม่สนใจและผลักลูกชายกระเด็นไปอีกทางด้วยความรำคาญ...ความสุขของกู...กูสุขน้องมึงก็สุขด้วยโว้ย!

ooooooo

วันเฉลิมแต่งตัวเรียบร้อยแต่เช้าและไปใส่บาตรหน้าบ้านให้หลวงลุงปิ่นอวยพรก่อนไปโรงเรียน แล้วเด็กน้อยก็ได้พบกับวิมลคุณยายข้างบ้านพร้อมกับสมฤดีหลานสาวหน้าตาจิ้มลิ้มเป็นครั้งแรก ความน่ารักของสมฤดีทำให้วันเฉลิมอดใจไม่ไหวและตามไปทำความรู้จักอย่างกระตือรือร้น

“น้องสมฤดีน่ารักจังครับ เมื่อไหร่น้องถึงจะได้ไปโรงเรียนครับ”

“น้องยังเล็กเกินไปลูก อีกสองปีเห็นจะได้ อีกหน่อยหนูก็จะมีน้องเหมือนกันนี่ ยายเห็นแม่หนูท้องใหญ่แล้ว”

วิมลนึกเอ็นดูท่าทางนอบน้อมของเด็กชายและอวยพรให้เป็นนักเรียนที่ดี วันเฉลิมปลื้มใจมากและตั้งใจว่าจะแวะมาเยี่ยมสมฤดีอีกครั้งแน่ๆ

เวลาเดียวกันในครัวบ้านลำยอง...ชมกับชื่นบ่นเรื่องพฤติกรรมน่าระอาของคุณนายขี้เมาอย่างมันปาก โดยเฉพาะชมอยากให้กวงมาเห็นสภาพเมาหัวราน้ำเช้าจรดเย็นของเมียรักใจแทบขาด ชื่นเห็นด้วยแต่อยากให้เสี่ยหนุ่มมาเพราะเป็นห่วงสวัสดิภาพเด็กในท้องลำยองมากกว่า

“เตือนไปก็ไม่คุ้มกับถูกด่าตัวใครตัวมันละกัน เอ็งก็ดูเป็นเยี่ยงอย่าง เป็นผู้หญิงยิงเรือกินเหล้าเมายามันทุเรศ!”

ฝ่ายลำยองตื่นมาช่วงบ่ายก็ตรงไปหาแม่กับน้องๆที่บ้านเหมือนเคยและพูดคุยกันเสียงขรมเรื่องงานรับจ้างใหม่ล่าสุดของลำดวน แลถอนใจเซ็งๆ นึกเสียใจว่าน่าบังคับลำดวนเรียนให้จบเกณฑ์จะได้ค่าจ้างมากกว่านี้ แต่ลำยองกลับเห็นว่าสมควรแล้ว

“คิดอะไรมากวะลำดวน เกิดมาเป็นผู้หญิงได้แต่งตัวสวยทุกวันก็คุ้มแล้ว โอกาสจะเจอผู้ชายรวยๆต้องมีสักวัน”

ลำยงทนไม่ไหว “แต่งตัวสวยแต่คิดเลขไม่เป็นก็ยังพอทน เอ็งอย่าลืมสะกดคำว่าศักดิ์ศรีให้ถูกแล้วกัน”

“อีลำยง...เอ็งนี่มันแกะดำแท้ๆ ใครเขาว่าอะไรเอ็งก็ต้องขัดทุกเรื่อง”

แลขัดใจมากและตั้งท่าจะเอาเรื่องลำยงต่อ แต่แป้งวิ่งหน้าตื่นมาบอกเสียก่อนว่าปอถูกรถชนที่กลางตลาด!

ทุกคนในบ้านแตกตื่นและไปพากลับมาดูอาการที่บ้าน ปอโอดโอยและโวยวายเหมือนคนไม่มีสติ ลำยงเห็นท่าทางพ่อแล้วคิดว่าคงต้องพาไปโรงพยาบาลแต่ปอไม่ยอมไปเพราะไม่มีเงินจ่าย

“ไหนจะค่ายา ค่าหมออีก หาเรื่องแท้ๆเลยไอ้ปอ  แล้ว ไอ้แป้ง...ทำไมถึงไม่ตามจับคนขับรถที่ชนพ่อแกมาให้ได้”

“มันชนแล้วหนีไปเลยจะให้จับใครล่ะแม่ ที่ฉันรู้ข่าวก็เพราะมีคนวิ่งมาบอก เขาจำพ่อได้”

ลำยงไม่สนใจใครและเริ่มเรี่ยไรเงินเพื่อพาพ่อไปโรงพยาบาล ลำยองมีแต่ไม่ยอมให้เพราะกลัวไม่มีไปซื้อเหล้าและแต่งตัวสวย ได้แต่เจียดเศษเล็กๆน้อยๆพอแค่ยาแก้ปวดไม่กี่ซองให้แล

“ฉันต้องประหยัดเหมือนกันนะแม่ รายจ่ายฉันเยอะ ไหนจะค่าทำเล็บ ทำผม ไหนจะค่าเสื้อผ้าอีก”

ลำยงจึงต้องรวบรวมเงินจากการขายขนมแทนแต่สุดท้ายก็ไม่ได้ไปเพราะปอกลัวเข็มฉีดยา!

ปานเห็นทุกคนวิ่งกันพล่านเลยไปตามหลวงลุงปิ่นจากวัดมาดูอาการพ่อ แลตีโพยตีพายด่าผัวที่มัวแต่กินเหล้าเมายาและเผอเรอจนถูกรถชนเพราะความประมาทแท้ๆ

“ลำบากกันจะตายอยู่แล้วหลวงพี่ คนก็มาเจ็บ รถขายของพังหมด ไม่รู้จะทำมาหากินยังไงแล้ว”

“ค่อยๆคิดและตั้งสติดีๆ มันยังไม่ได้มืดมิดจนมีแต่ทางตันหรอก เพียงแต่อย่าประมาทในการใช้ชีวิต มีน้อยกินน้อย เวลามีก็หัดรู้จักเก็บออม ไอ้ที่ไม่จำเป็นต้องจ่ายก็ตัดมันทิ้งไป...อย่างเหล้า เป็นต้น”

ปอรู้ตัวว่าถูกว่ากระทบจึงแก้ตัวเสียงอ่อย “ฉันกินไปนิดเดียวเองหลวงพี่ แค่พอจำรสได้”

หลวงลุงปิ่นถอนใจยาว แล้วต้องเครียดกว่าเดิมเมื่อได้ยินคำขอของแล

“หลวงพี่ก็ช่วยหน่อยสิจ๊ะ ฉันจะได้ลืมตาอ้าปากอย่างคนอื่นเขาได้สักที เวลาหลวงพี่เข้าฌานลึกๆแล้วเห็นเลขเด็ดก็มาบอกกันมั่ง เผื่อฉันถูกรางวัลที่หนึ่งแต่ฉันหวังไม่มากหรอกจ้ะ...แค่เลขท้ายสองตัวก็พอ”

หลวงลุงถึงกับเวียนหัวและส่ายหน้าให้กับสันดานขี้เกียจสันหลังยาวของคนตระกูลนี้...ไม้แก่มันดัดยากจริงๆ!

ooooooo
สันต์ตัดสินใจพาเทวีมาเจอพ่อแม่เป็นครั้งแรก ปั้นกับสินประทับใจว่าที่ลูกสะใภ้คนใหม่มากเพราะกิริยาวาจาเรียบร้อยและไม่หยิบโหย่ง ต่างจากลำยองลิบลับเหมือนมาจากคนละโลก

“บ้านช่องอาจคับแคบไปหน่อยนะหนู อยู่กันตามประสาคนทำมาค้าขายนี่แหละ”

“ไม่แคบหรอกค่ะคุณพ่อ หนูว่าน่าอยู่ดีออกลมพัดเย็นสบายทั้งวันเลย”

“พ่อผมเขาเป็นช่างไม้น่ะเทวี ทุกตารางนิ้วในบ้านนี้ฝีมือพ่อผมหมดเลยครับ”

เทวีชื่นชมสินจากใจจริง เป็นที่ชื่นชอบของปั้นอย่างมาก และแล้วก็ถึงบททดสอบสำคัญเมื่อมีลูกค้ามาซื้อของ...

ปั้นจะขยับแต่เทวีปราดมาช่วยเสียก่อน “หนูขายให้เองค่ะคุณแม่ เต้าเจี้ยวอยู่ทางนี้ใช่ไหมคะ”

เทวีช่วยงานในร้านอย่างคล่องแคล่วและมีอัธยาศัยดีจนปั้นอดเปรยลับหลังกับผัวไม่ได้

“ได้ลูกสะใภ้แบบนี้ ลูกชายเราไม่มีทางอับจนแน่ตาสินเอ๊ย”

ตกดึกคืนนั้นสองผัวเมียจึงหารือกันเรื่องสินสอดให้สันต์ไปหมั้นเทวี แหวนเพชรน้ำงามที่ปั้นแอบไปขอซื้อต่อจากเศรษฐีละแวกบ้านทำให้สันต์ซึ้งจนพูดไม่ออก

“จะได้ลูกสะใภ้ถูกใจทั้งที มันต้องเต็มที่สมหน้าสมตาเขาสิ”

“ทองอีกห้าบาท เงินสดสองหมื่นคงไม่น้อยไปหรอกนะลูก” สินเสริม

สันต์กราบเท้าพ่อแม่ด้วยความซาบซึ้งใจ ปั้นลูบหัวลูกชายด้วยความรัก

“ความสุขของเอ็งคือเป็นความสุขของพ่อแม่เหมือนกันลูกเอ๊ย”

เมื่อลำยองรู้เรื่องสันต์จะมีเมียใหม่ก็หงุดหงิดบอกไม่ถูก ยิ่งรู้จากแม่ว่าปั้นเตรียมของหมั้นมากมายให้ว่าที่ลูกสะใภ้คนใหม่ก็ยิ่งหัวเสียหนัก อยากเห็นน้ำหน้าเหลือเกินว่าจะสวยสู้ตัวเองได้ไหม

“ข้าไม่เคยเห็นกับตาแต่เขาว่ามันสวยเหมือนกัน เป็นครูอยู่โรงเรียนอะไรไม่รู้แต่ท่าทางเป็นผู้ดีอยู่”

“พอได้แล้วแม่ เขาว่า เขาว่าอยู่นั่นแหละไม่ได้เห็นกับตาอย่ามาพูดดีกว่า”

ลำยองลุกพรวดอย่างขัดใจแต่แล้วต้องนิ่วหน้าตัวงอเพราะเจ็บท้องจะคลอด น้ำคร่ำแตกไหลนองเต็มขา แลรีบไปตามคนมาช่วย ทิ้งให้วันเฉลิมซึ่งตามมาเยี่ยมยายด้วยปราดไปประคองแม่ด้วยความเป็นห่วง

“แม่เจ็บมากเหรอครับ แม่กอดวันไว้ แม่จะได้หายเจ็บนะ”

วันเฉลิมกอดแม่แน่น  ส่วนลำยองร้องลั่นด้วย ความเจ็บปวดอย่างรุนแรง...ไม่เอาแล้วโว้ย หมดคนนี้กูไม่เอาแล้ว!

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

กรีน พลิกบทบาท รับบทสาวใช้สุดแสบ ในละครดราม่าเข้มข้น "กระเช้าสีดา"
21 เม.ย. 2564

02:27 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันพุธที่ 21 เมษายน 2564 เวลา 08:46 น.