ข่าว
100 year

นิยายไทยรัฐ

ในสวนขวัญ

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

ไม้มาแอบดูแอบฟังที่หน้าต่าง ย่าขวัญนั่งกับพื้น อลงกรณ์กับโอมก็นั่งพื้นด้วย อลงกรณ์เอ่ยขึ้นว่า

“ความ จริงผมอยากมาพบกับคุณย่าตั้งนานแล้ว แต่หทัยเขาไม่ยอมให้มา เขาบอกว่ามีธุระอะไรเขาจัดการเอง” โอมที่นั่งติดกับอลงกรณ์ก็เอ่ยขึ้นอย่างอ่อนน้อมว่า

“ผมว่าผมเคยเห็นคุณย่าหลายครั้งแล้ว แต่เพราะไม่รู้จักเลยไม่ได้ไหว้คุณย่า”

“โอย...ฉันก็ไม่ใช่คนสลักสำคัญอะไรที่ต้องมานบมาไหว้หรอก”

อลงกรณ์หันไปสอนโอมและแอบยอย่าในทีว่า “เห็นไหมโอม ผู้เฒ่าผู้แก่บ้านเรามักจะถ่อมตัวแบบนี้แหละ น่าเคารพนับถือจริงๆ”

“ยัง ไงผมก็ขอฝากเนื้อฝากตัวกับคุณย่าไว้ด้วยนะครับ นึกว่าผมเป็นเหมือนหลานคุณย่าอีกคนนึง” โอมฝาก เนื้อฝากตัว  อลงกรณ์ได้จังหวะยัดเยียดโอมให้เกี่ยวดองกับย่าขวัญว่า

“โอมมันก็ลูกของหทัย ที่เคยเป็นลูกสะใภ้ของคุณย่า”

“คนแก่อย่างฉัน ก็เห็นทุกคนเป็นลูกเป็นหลานทั้งนั้นแหละ” ย่าพูดอย่างมีเมตตา อลงกรณ์ได้จังหวะเร่งโอมว่า

“คุณย่ายอมรับแล้ว กราบคุณย่าซะซิลูก”

“ขอบพระคุณมากครับคุณย่า” โอมคลานเข้าไปกราบตรงหน้าย่าขวัญ ย่าอึ้งไปแต่ก็รับไหว้

ไม้แอบดูแอบฟังอยู่ เขาไม่พอใจกับการกระทำของสองพ่อลูก พึมพำเบาๆ

“มันจะมาไม้ไหนของมัน?!”

ooooooo

เช้า​วัน​ต่อ​มา เป็ด​ปุ๊​ก​ขับ​รถ​ออก​ไป​ทำ​งาน​  เชียร​เปิด​ประตู​ให้​รถ​ออก​ไป​จน​พ้น​แล้ว ก็​รีบ​ปิด​ประตู​ล็อก​กุญแจ​ออก​จาก​บ้าน​ไป​ทันที

พิกุล​ไม่สบาย​ใจ​เรื่อง​แก้ว​เมื่อ​คืน​นี้ เช้า​นี้​จึง​มา​ดัก​พบ​เป็ด​ปุ๊​ก เล่า​ให้​ฟัง​ว่า​แก้ว​อาจจะ​เลิก​กับ​โอม เตือน​ว่า แก้ว​เลิก​กับ​โอม​ก็​เพื่อ​หัน​มา​จับ​ไม้ เป็ด​ปุ๊​กถา​ม​ว่า​แล้ว​ไม้​ว่า​ยัง​ไง

“อัน​นี้พิกุล​ก็​ไม่​รู้​ค่ะ รู้​แต่​ว่า​ต้อง​รีบ​บอก​ให้​คุณ​เป็ด​ปุ๊​ก​รู้ ​ จะ​ได้​ปรับ​ความ​เข้าใจ​กับ​คุณ​ไม้ ไม่​งั้น​เสร็จ​คุณ​แก้ว​แน่ๆ” เป็ด​ปุ๊​กบ​อก​ว่า​เรื่อง​นี้​ไม่​เกี่ยว​กับ​ตน ไม้จะ​เสร็จ​ใคร​ก็​เรื่อง​ของ​เขา “โธ่...คุณ​เป็ด พิกุล​พูด​จริงๆนะคะ หนุ่ม​เจ้าสำราญ​อย่าง​คุณ​โอม เขา​ยัง​เอาอยู่ คน​ซื่อๆอย่าง​คุณ​ไม้​จะ​ไป​เหลือ​เหรอ​คะ”

เป็ด​ปุ๊​ก​เล่า​สิ่ง​ที่​ได้​เห็น​เมื่อ​คืน​ให้​พิกุล​ฟัง​ว่า​ทั้ง​คู่​กิน​ข้าว​กัน​กะหนุงกะหนิง ท่าทาง​มี​ความ​สุขมาก​เลย บอก​พิกุล​ว่า​ไม่​ต้อง​ห่วง​ไม้​หรอก เขา​ไม่​ใช่​เด็กๆแล้ว พูด​แล้ว​ขอตัว​ไป​ทำ​งาน​เพราะ​ขืน​ช้า​รถ​จะ​ติด​มาก

ต่อหน้า​พิกุล เป็ด​ปุ๊​ก​พูด​อย่าง​ไม่​แคร์ แต่​พอ​ขับ​รถ​ออก​มา สีหน้า​เธอ​ก็​เปลี่ยน​ไป รู้สึก​ไม่สบาย​ใจ​ไม่​น้อย​เหมือน​กัน

เมื่อ​ไป​ถึง​ห้อง​ทำ​งาน เป็ด​ปุ๊​ก​ก็​ต้อง​เจอ​กับ​แก้ว​ที่มา​เสนอ​จะ​คืน​ตำแหน่ง​ให้   อ้าง​ว่า​เพราะ​ตัว​เองความสามารถ​ไม่​พอ ​ทำ​งาน​ผิดพลาด​บ่อย​จน​ถูก​พิมพา​ตำหนิ​ประจำ เป็ด​ปุ๊​ก​ติง​ว่า​อยู่ดีๆพิมพา​จะ​คืน​ตำแหน่ง​ให้​ตน​ได้​ยัง​ไง

“แก้ว​จะ​บอก​ว่า​เป็น​ความ​เข้าใจ​ผิด  แก้ว​จัดการได้” แก้ว​พูด​อย่าง​มั่นใจ​และ​อยาก​คืน​ตำแหน่ง​ให้​มาก แต่​พอ​จะ​ผละ​ไป​ก็​หัน​มา​ถาม​ว่า “เออ...มี​อีก​เรื่อง​นึง เป็ด​กับ​คุณ​ไม้​เลิก​กัน​แล้ว​ใช่​ไหม”

“ทำไม​ต้อง​เลิก เรา​ไม่​เคย​มี​อะไร​กัน” แก้วถาม​อย่าง​ตื่นเต้น​ว่า​เป็ด​ไม่​เคย​คบ​ไม่​เคย​เป็น​แฟน​กัน​หรือ? “ใช่...เขา​แค่​เป็น​คนสวน​ใน​หมู่​บ้าน”

“งั้น​ก็​โล่ง​ใจ​ไป​ที คือ​แก้ว​กับ​โอม​คง​ไป​กัน​ไม่​รอด แล้ว​แก้ว​ก็​เห็น​ว่า ไม้​เป็น​ผู้ชาย​ที่​น่า​สนใจ ถ้า​เป็ด​กับไม้​ไม่ได้​มี​อะไร​กัน แก้ว​ก็​จะ​ได้​สบายใจ​ที่​คบหา​กับ​ไม้​เขา”

“ตาม​สบาย” เป็ด​ปุ๊​ก​ตอบ​เรียบๆแล้ว​เดิน​ไป​นั่ง​โต๊ะ​ทำ​งาน พยายาม​ที่​จะ​ไม่​ให้​ตัว​เอง​สับสน​ว้าวุ่น​ใจ ส่วน​แก้ว​เดิน​ตัว​ปลิว​กลับ​ไป​นั่ง​ที่​โต๊ะ​อย่าง​เบิกบาน​ใจ​มาก

ooooooo

ฝ่าย​เ​ชี​ยร พอ​ใส่​กุญแจ​ประตู​รั้ว​แล้ว​ก็​ไป​หานภ พา​กัน​เดิน​ไป​หา​ย่า​ขวัญ​ที่​บ้าน ระหว่าง​เดิน​ไป​ใน​สวน​ที่​ไกล​พอ​สมควร เ​ชี​ยร​ถาม​นภ​ว่า ย่า​ขวัญ​อยู่​คนเดียวหรือ

“ย่า​อยู่​กับ​แตน​ครับ น้อง​สาว​พี่​ไม้ แต่​ไม่​ใช่น้อง​แท้ๆหรอก​ครับ พ่อ​แม่​เขา​เอา​มา​ฝาก​ให้​ย่า​เลี้ยง​ตั้งแต่​เล็กๆบอก​จะ​ไป​ทำ​งาน​ต่าง​จังหวัด แล้ว​ก็​หาย​ไปเลย”

เ​ชี​ยร​เปรยๆว่า​คง​เหมือนกับ​ไม้ นภบอก​ว่า​ไม้​แย่​กว่า เพราะ​แตน​ไม่ได้​เจอ​พ่อ​แม่​เลย ส่วน​ไม้​ยัง​เห็น​กัน​อยู่​แต่​เข้าไป​หาไม่​ได้ กอด​เขา​ไม่ได้ เ​ชี​ยร​เห็น​ด้วย​ถาม​ว่า​แล้ว​ตัว​นภ​ล่ะ

“ผม​โชค​ดี​กว่า​พี่​ไม้​กับ​แตน​เยอะ​ครับ พ่อ​แม่​ผม​ยัง​อยู่ เดือน​นึง​จะ​ได้​เจอ​กัน​ที ถ้า​คิดถึง​ก็​โทร.​คุย​กันได้”

“ยัง​ไง​ก็​ไม่​เหมือนได้​อยู่​พร้อมหน้า​กัน​หรอก”

พอดี​เดิน​มา​ถึง​บ้าน​ย่า​ขวัญ เจ้า​เอ๋ง​ออก​มา​ต้อนรับ นภ​ส่งเสียง​บอก​ย่า

“คุณ​ย่า​ครับ อยู่​ไหม​ครับ” ย่า​ร้อง​ถาม​มา​ว่าใคร​น่ะ “ผม​เอง​ครับ นภ​ครับ ลุง​เ​ชี​ย​รอ​ยาก​จะ​คุย​กับ​ย่า​ครับ”

นภ​ร้อง​บอก​ก็​พอดี​เข้าไป​เจอ​กัน เชียร​ยกมือ​ไหว้ ย่า​ขวัญ​รับไหว้​ยิ้มแย้ม​ยินดี

เ​ชี​ยร​มา​คุย​เรื่อง​ไม้​กับ​เป็ด​ปุ๊​ก ย่า​บอก​ว่า​พอ​รู้อยู่ เพราะ​ตั้งแต่​วัน​นั้น​ยัง​ไม่​เคย​เห็นไม้​หัวเราะ​อีก​เลย เ​ชี​ยร​บ่น​ว่า​เป็ด​ปุ๊​ก​ดื้อ​จริงๆ ตน​พยายาม​อธิบาย​ว่า​ไม้​มี​เหตุผล​ของ​เขา​ก็​ไม่​ยอม​ฟัง ส่วน​ย่า​ขวัญ​ก็​บ่น​ว่า​ไม้​ก็​หยิ่ง​เกินไป​ที่​จะ​อธิบาย​ความรู้สึก​ของ​ตัว​เอง​กับ​คน​อื่น

“คน​นึง​ไม่​ยอม​พูด อีก​คน​ก็​ไม่​ยอม​ฟัง ถ้า​ปล่อยไป​แบบ​นี้​หวัง​เกลียด​กัน​จน​ตาย ผม​เสียดาย​ความ​สัมพันธ์ดีๆที่​เขา​เริ่ม​กัน​ไว้​น่ะ​ครับ มี​วิธี​ไหน​ที่​จะ​แก้​ปัญหา​นี้​ไหมครับ”

“ก็​ต้อง​ให้​เขา​ได้​มี​โอกาส​ใกล้​ชิด​กัน ได้​ช่วยเหลือ​กัน บ่อยๆเข้า​ก็​กลับ​มา​ดี​กันเอง​แหละ”

เ​ชี​ยร​ก็​คิด​อย่าง​นั้น แต่​ไม่​รู้​จะ​ทำ​อย่างไร​ให้​เป็น​จริง ย่า​ขวัญ​เสนอ​ให้​ทำ​แบบ​ใน​ละคร​ให้​หลอก​เป็ดปุ๊ก​ไป​ที่​เปลี่ยวๆแล้ว​มี​โจร​มา​ปล้น ไม้​มา​เจอ​ช่วย​ไว้​ได้​เลย​กลาย​เป็น​พระเอก​ไป​เลย เ​ชี​ย​รติ​ง​ว่า​มุก​นี้​มัน​เชย​ไป ย่า​เสนอ​มุก​ใหม่​ให้​ไม้​ชวน​เป็ด​ปุ๊​ก​ไป​พาย​เรือ​เล่น​แล้ว​เรือล่ม ไม้​ช่วย​ขึ้น​มา​แล้ว​ผายปอด?

“เป็ด​นี่​เขา​เป็น​นักกีฬา​ว่ายน้ำ​มหา​ลัย​นะ​ครับ เคย​ว่าย​ข้าม​แม่น้ำ​มา​แล้วด้วย” ย่า​ขวัญ​ยิ้ม​เจื่อน เ​ชี​ยรเ​สนอ​ใหม่​ว่า​ให้หา​อะไร​ง่ายๆ ที่​เป็ด​ทำไม่​เก่ง​แต่​ไม้​ช่วย​ได้​แล้ว​หา​เวลา​ดีๆให้​สอง​คน​ได้​อยู่​กัน​ตามลำพัง

ย่า​เอง​ก็​คิด​ไม่​ออก บ่น​ว่า​มัว​แต่​วาง​แผน​กัน​เลย​ทำ​กับข้าว​ไม่​เสร็จ ​พอดี​วัน​นี้​ว่า​จะ​ทำ​ปลาทู​ต้มเค็มด้วย เ​ชี​ยร​ปรารภ​ว่า​ขั้น​ตอน​เยอะ​เหมือน​กัน ฉุกคิด​อะไร​ได้​ถาม​ย่า​ว่า​ไม้​ทำ​ต้มเค็ม​ปลาทู​เป็น​ไหม พอ​ย่า​ขวัญ​บอก​ว่า​ทำ​ได้ ทำ​อร่อย​ด้วย เ​ชี​ยร​ยิ้ม​ออก​บอก​ว่า​เป็ด​ปุ๊​ก​ทำ​ไม่​เป็น​แน่

“หมายความ​ว่า​ไง”

“ก็​เรื่อง​แผน​ของ​เรา​ไง​ครับ ผม​ว่า แผน​ปลาทู​ต้มเค็ม​เนี่ย เด็ด​ที่สุด” เ​ชี​ยร​ยิ้ม​กับ​ย่า​อย่าง​มั่นใจ

ooooooo

เลิก​งาน​แล้ว เป็ด​ปุ๊​ก​กำลัง​จะ​ถอย​รถ​ออก​เพื่อกลับ บ้าน เหลือบ​​เห็น​แก้วยืน​อยู่​ใต้​ต้นไม้ เธอ​ลดกระจกลงจะ ทัก แล้ว​ก็​ต้อง​ชะงัก​เมื่อ​เห็น​รถ​กระบะ​ของ ไม้แล่นเข้า มาแก้วลง​จาก​ฟุตปาท​ไป​ยืน​โบก​เรียก

พอ​รถ​กระบะ​ของ​ไม้​เข้าไป​จอด​เทียบ แก้ว​เปิดประตู​รถ​ก้าว​ขึ้น​ไป​นั่ง​คู่​แล้ว​รถ​ของ​ไม้​ก็​ขับ​ผ่าน​รถ​ของ​เป็ด​ปุ๊กอ​อก​ไป​ ทำให้​เธอ​เห็น​แก้ว​พูด​คุย​กับ​ไม้​อย่าง​สดชื่น​แจ่มใส แม้​เธอ​จะ​บอก​ตัว​เอง​ว่า​ไม่​ใช่​เรื่อง​ของ​เรา​แต่​ใจ​ก็​อด​ร้อน​ผ่าวๆ ขึ้น​มา​ไม่ได้

เมื่อ​แก้ว​พา​ไม้​ไป​ถึง​คอน​โด​ที่​เธอ​อยู่ เธอ​พูดออกตัว​ขณะ​พา​ไม้​เข้าไป​ว่า​ไม่ได้​หรูหรา​อะไร​แค่​พอ​อยู่​ได้​เพราะ​ตน​ก็​ไม่​ใช่​ไฮโซ​มา​จาก​ไหน ไม้​ถาม​ว่า​ไม่​น่า​กลัว​ใช่​ไหม แก้ว​ทำ​เสียง​น่า​เห็นใจ​ว่า

“สำหรับ​ผู้หญิง​ตัว​คน​เดียว บางที​ก็​รู้สึก​เหมือนกัน ก็ได้​แต่​หวัง​ว่า สัก​วัน​จะ​มี​ผู้ชาย​ดีๆ มา​อยู่​เป็น​เพื่อนคอยปกป้อง”

“โอม​ยังไม่​ดี​พอ​เหรอ” ไม้​ได้ที​ถาม​จน​แก้ว​อึ้ง แต่พอดี​เดิน​มา​ถึง​หน้า​ห้อง เธอ​เปิด​ประตู​ชวน​เขา​เข้าไป

แผน​อ่อย​ไม้​เริ่ม​ทันที​ที่​ก้าว​เข้า​ห้อง​แล้ว​เธอ​จึงปิดไฟ พอ​หัน​กลับ​มา​ไม้​ที่​ก้าว​ตาม​เข้า​มา​หยุด​กึก​หน้า​กับ​หน้า​เกือบ​สัมผัส​กัน เธอ​เดิน​เข้า​ไป​นั่ง​ไขว่ห้าง​ที่​เตียง ทอดสะพาน​อ่อย​ไม้​ว่า ไม่​ต้อง​รีบ​ร้อน​ตน​มี​เวลา​ให้​เขา​ทั้ง​คืน บอกเขา​ให้​ไป​เอา​เบียร์​เย็นๆ ใน​ตู้​เย็น​มา​ดื่ม​ก่อน​ก็ได้ ตน​ขอ​เวลา​ไป​ล้าง​ตัว​สัก​ครู่

ไม้​บอก​ว่า​ตน​ไม่​มี​เวลา​จะ​ให้​จัด​สวน​ตรง​ไหนบอก​มา​เลย แต่​แก้ว​พยายาม​จะ​ให้​เขา​ดื่ม​อะไร​ก่อน

“คุณ​แก้ว ผม​มา​ทำ​งาน​นะ​ครับ ถ้า​ยัง​ไม่​อยากทำ ผม​จะ​ได้​กลับ” ไม้​ไร้​อารมณ์​จน​แก้ว​เริ่ม​หงุดหงิด พาไปดู​ใน​ห้องน้ำ​และ​ที่​ระเบียง ไม้​ลงมือ​ทำ​งาน​ทันที “ผม​วัดไป​ก่อน แล้ว​จะ​ออก​แบบ​มา​ให้​คุณ​ดู”

ระหว่าง​นั้น​แก้ว​มา​ยืน​ดู​ที่​หน้า​ห้องน้ำ ไม้​วัดพื้นที่​ครู่​หนึ่ง​เขา​ถาม​ขึ้น​อย่าง​ไม่​มี​ปี่​มี​ขลุ่ย​ว่า “คุณ​จะ​ทิ้งโอม​จริงๆ หรือ” แก้ว​บอก​ว่า เรา​ไป​กัน​ไม่ได้ ไม้​ดักคอว่า“ไม่ใช่​เพราะ​คุณ​เพิ่ง​รู้​ว่า​เขา​ไม่ได้​เป็น​เจ้าของ​ที่ดิน​หมู่​บ้านเหรอ”

แก้ว​อึ้ง​ไป​นิดหนึ่ง​จึง​บอก​ว่า​ไม่​เกี่ยว​หรอก ไม้​วัดพื้น​ที่​และ​จด​เสร็จ​พอดี หัน​มา​บอก​เธอ​ว่า

“ที่จริง โอม​กับ​พ่อ​เขา​ก็​ไม่​ใช่​จะ​ไม่​มี​อะไร​เหลือ​หรอก​นะ เพราะ​เขา​ไม่​คิด​หยุด​ที่​จะ​ทำ​ธุรกิจ” พูด​แล้ว​เดิน​ออก​ไป​ที่​ระเบียง​เพื่อ​วัดพื้น​ที่​และ​วาง​แผนผัง​ต่อ แก้วตา​มอ​อก​มา​ถาม​ว่าที่​เขา​พูด​หมายความ​ว่า​อย่างไร ไม้​จึง​เล่า​ให้​ฟัง​ว่า

เมื่อ​วาน​โอม​กับ​พ่อ​เขา​ไป​หา​ย่า​ที่​บ้าน เอา​ผล​ไม้​ไป​ฝาก ตน​เชื่อ​ว่า​เขา​อยาก​ขอ​ซื้อ​ที่ดิน​ของ​คุณ​ย่า​เพื่อ​ทำ​หมู่​บ้าน​ต่อ แต่​เมื่อ​วาน​ยัง​ไม่​เห็น​พูด​เรื่อง​นี้ ไม้​หยุด​ทำงาน​หัน​เผชิญหน้า​พูด​อย่าง​ตั้งใจ​ให้​เธอ​ฟัง​ว่า

“ถ้า​เขา​คิด​จะ​ซื้อขาย​อย่าง​ปกติ ผม​ก็​คง​จะ​ไม่ห่วง​อะไร แต่​คน​อย่าง​สอง​พ่อ​ลูก​คู่​นี้​ไม่​เคย​ทำ​อะไร​ตรง​ไป​ตรง​มา” แก้ว​บอก​ว่า​ก็​อย่า​ให้​คุณ​ย่า​ขาย “ผม​กลัว​เขา​จะ​คิด​ไม่​ดี​กับ​ย่า​ผม ผม​อยาก​จะ​รู้​ว่าจริงๆแล้ว​เขา​มี​แผน​จะ​ทำ​อะไร และ​คุณ​เป็น​คน​ที่​จะ​ช่วย​ผม​ได้”

“แก้ว​น่ะ​เหรอ” เธอ​ทำ​ตา​โต ไม้​บอก​ว่า​โอม​ต้อง​ยอม​บอก​ทุก​อย่าง​เธอ​อยู่​แล้ว “แล้ว...ถ้า​แก้ว​ยอม​ช่วย​คุณ แก้ว​จะ​ได้​อะไร”

“ทุก​อย่าง​ที่​คุณ​ต้องการ” ไม้​ตอบ​ทันที​อย่าง​หนักแน่น จน​แก้ว​นิ่ง​ไป ทวน​คำ​เชิง​ถาม “ทุก​อย่าง?” พอ​ไม้​พยัก​หน้า เธอ​ก็​พยัก​หน้า​รับ​ทันที​เช่น​กัน

ooooooo

กลับ​ถึง​บ้าน​เย็น​นี้ ระหว่าง​นั่ง​กิน​ข้าว​เย็น​ด้วย​กัน เป็ด​ปุ๊​ก​ตัดสินใจ​เล่า​เรื่อง​แก้ว​มา​ขอโทษ​และ​จะ​คืน​ตำแหน่ง​งาน​ให้​ตน เ​ชี​ยร​ถาม​ว่า​อยู่ดีๆ ทำไม​แก้ว​ถึง​คิด​ขึ้น​มา​ได้

“เขา​แค่​อยาก​ได้​อะไร​บาง​อย่าง​ที่​คิด​ว่า​เป็น​ของ​เป็ด​น่ะ​ค่ะ คือ​เขา​คิด​ว่า​เป็ด​คบ​กับ​ไม้ เลย​ยื่น​ข้อ​เสนอ​ให้​เป็ด​ยก​ไม้​ให้​เขา​แลก​กับ​ตำแหน่ง” เ​ชี​ยร​ตกใจ​ถาม​ว่า​ลูก​ยอม​เขา​หรือ “เป็ด​จะ​มี​สิทธิ์​อะไร​ไป​ห้าม​เขา​คะ เป็ด​ไม่ได้​มี​อะไร​กับ​ไม้​สัก​หน่อย เป็ด​บอก​เขา​ไป​ว่า สำหรับ​เป็ด ไม้​เป็น​แค่​คนสวน​ของ​หมู่​บ้าน”

“โธ่​เอ๊ย...ทำไม​ไป​พูด​อย่าง​นั้น”

“ก็​ไม้​เป็น​แค่​นั้น​สำหรับ​เป็ด​จริงๆนี่​คะ” พูด​แล้ว​ยิ้ม​เศร้าๆ ก้มหน้า​กิน​ข้าว​ต่อ เ​ชี​ย​รม​อง​ที่​จาน​ปลาทู​ต้มเค็ม​ตัดสินใจ​พูด​ว่า

“เป็ด​รู้​ไหม อาหาร​จาน​โปรด​ที่สุด​ของ​พ่อ​คือ​อะไร” เธอ​ถาม​ว่า​น้ำพริก​กะปิ​รึ​เปล่า “ไม่​ใช่...ปลาทู​ต้มเค็ม​ต่างหาก ตอน​แม่​ยัง​อยู่​ทำให้​พ่อ​กิน​บ่อยๆ แต่​พอ​ไม่​มี​แม่​แล้ว พ่อ​ก็​ไม่ค่อย​ได้​กิน มัน​หา​ซื้อ​ยาก ใน​ตลาด​เขา​ก็​ไม่ค่อย​ทำ เพราะ​ขั้น​ตอน​มัน​เยอะ”

เป็ด​ปุ๊​ก​เงย​หน้า​ถาม​พ่อ​ว่า ตั้งใจ​จะ​บอก​อะไร​หรือ เ​ชี​ย​รบ​อก​ว่า​อยาก​ให้​เป็ด​ทำ​เป็น​จะ​ได้​ทำให้​พ่อ​กิน เธอ​รับปาก​จะ​หา​สูตร​จาก​อินเตอร์เน็ต​ก่อนแล้ว​จะ​หัด​ทำให้พ่อกิน

“จะ​ไป​หัด​ทำ​เอง​ทำไม ใน​เมื่อ​เรา​มี​ครู​ที่​เก่ง​มากๆอยู่​แล้ว พ่อ​อยาก​ให้​ลูก​ไป​หัด​ทำ​กับ​ย่า​ของ​ไม้​ได้​ไหมล่ะลูก”

เป็ด​ปุ๊​ก​มอง​หน้า พ่อ​ลูก​สบตา​กัน​นิ่ง เธอ​เริ่ม​แน่ใจ​ว่า​พ่อ​ไม่ได้​มี​เจตนา​แค่​ให้​ไป​หัด​ทำ​ปลาทู​ต้มเค็ม​แน่ คิด​อยู่​ครู่​หนึ่ง​จึง​ตัดสินใจ​บอก​ว่า “เอา​ซี​คะ เป็ด​ก็​อยาก​เรียน​ทำ​กับข้าว​กับ​คุณ​ย่า​อยู่​แล้ว”

เ​ชี​ยร​ยิ้ม​โล่ง​ใจ​ที่​งาน​ยาก​ชิ้น​นี้​สำเร็จ​ลง​ได้ เป็ดปุ๊กรับ​ปาก​พ่อ​แล้ว พอ​หัน​มอง​ไป​ทาง​อื่น​ดวงตา​เธอ​ก็​มี​แวว​มาด​มั่น​มาก​กว่า​การ​ที่​จะ​เรียน​ทำ​กับข้าว​กับ​ย่า​ขวัญ​อย่าง​เดียว

เช้า​วัน​รุ่ง​ขึ้น เ​ชี​ย​รก​ระวี​กระ​วาด​มา​เปิด​ประตู​ให้​เป็ด​ปุ๊​ก​ขับ​รถ​ไป​บ้าน​ย่า​ขวัญ​เพื่อ​เรียน​การ​ทำ​ปลาทู​ต้มเค็ม ก่อน​รถ​จะ​เคลื่อน​ออก​ไป เ​ชี​ยร​ชะโงก​ไป​กำชับ​ที่​หน้าต่าง​รถ​ว่า

“สัญญา​กับ​พ่อ​นะ ว่า​จะ​ไม่​ไป​ก่อ​เรื่อง​อะไร” เธอ​บอก​ว่า​ตน​ไม่​ใช่​เด็ก​แล้ว​ไม่​ต้อง​ห่วง “แล้ว​เก็บ​สูตร​มา​ให้​ครบ​ล่ะ”

แต่​พอ​เป็ด​ปุ๊​ก​ขับ​รถ​ไป​ไม่ทัน​ที่​เ​ชี​ยร​จะ​กลับ​เข้าบ้าน รถ​ของ​ไก่​กุ๊ก​ก็​ขับ​มา​จอด​หน้า​บ้าน แมว​เมี้ยว​กับ​นก​จิ๊บ​เปิด​ประตู​รถ​วิ่ง​มาก​อด​เ​ชี​ยร​ต่าง​บอก​ว่า​คิดถึง​ปู่​ที่สุด​เลย

“ปู่​ก็​คิดถึง​แมว​เมี้ยว​กับ​นก​จิ๊บ​มาก​เลย​นะ​ลูก แล้ว​ทำไม​อยู่ดีๆถึง​มา​หา​ปู่​ได้​ล่ะ​ลูก” ถาม​หลาน​แล้ว​เงย​หน้า​ขึ้น​เห็น​ไก่​กุ๊ก​หน้า​เศร้า​ลง​จาก​รถ

ooooooo

เมื่อ​เข้า​มา​นั่ง​ที่​ห้อง​รับแขก​ใน​บ้าน​แล้ว ไก่​กุ๊ก​เข้าไป​กราบ​เท้า​เ​ชี​ยร

“ไก่​ขอโทษ​นะ​ครับ​พ่อ ตั้งแต่​วัน​นั้น ไก่​ก็​รู้สึก​ผิด​ตลอด อยาก​จะ​มา​ขอโทษ​พ่อ​แต่​ก็​ไม่​กล้า เพราะ​มัน​อาย​ที่​ทั้ง​ไก่​กับ​เ​ก็​จ​ทำตัว​โลภ​มาก อยาก​ได้​ของ​ที่​ไม่​ใช่​ของ​เรา ตอน​นี้​เรา​สอง​คน​รู้​แล้ว​ล่ะ​ครับ เรา​ไม่​ควร​ทำ​อย่าง​นั้น”

เ​ชี​ย​รบ​อก​ว่า​ตน​ไม่ได้​คิดถึง​มัน​แล้ว​และ​ไม่​เคยถือ​โทษ​โกรธ​อะไร​ลูก​ด้วย ไก่​กุ๊ก​ถาม​ว่า​แล้ว​โกรธ​เ​ก็​จ​หรือเปล่า

“พ่อ​ไม่​โกรธ​ใคร​ทั้งนั้น​แหละ แค่​ลูก​พา​หลาน​มา​เยี่ยม​พ่อ​แบบ​นี้ พ่อ​ก็ดี​ใจ​มาก​แล้ว คิด​ว่า​ชาติ​นี้​ทั้ง​ชาติ​จะ​ไม่ได้​เจอ​กัน​แล้ว​เสีย​อีก” เ​ชี​ย​รม​อง​แมว​เมี้ยว​กับ​นก​จิ๊บ​ที่​วิ่ง​ไล่​เล่น​กับ​ยักษ์​เบิ้ม​อย่าง​สนุกสนาน​อยู่​หน้า​บ้าน​ก็​ยิ้ม​อย่าง​มี​ความ​สุข

ไก่​กุ๊ก​ขอ​พา​หลาน​มา​เยี่ยม​พ่อ​บ่อยๆ เ​ชี​ยร​พยัก​หน้า​ดีใจ ถาม​ว่า​กิน​อะไร​มา​หรือ​ยัง พลาง​จะ​ลุก​ไป​หา​ของกิน​ให้ ไก่​กุ๊ก​รีบ​บอก​ว่า​เดี๋ยว​ตน​ไป​หา​เอง ถ้า​ไม่​มี​อะไร​กิน​จริงๆก็​จะ​แสดง​ฝีมือ​ข้าว​ผัด​ไก่​ให้​กิน​เอง

เ​ชี​ย​รอ​อก​ไป​ดู​หลานๆเล่น​กับ​ยักษ์​เบิ้ม ทั้ง​สอง​ชวน​ปู่​ลง​มา​เล่น​ด้วย​กัน ต่าง​แย่ง​ปู่​ให้​ไป​กับ​ตน เ​ชี​ยร​เลย​ให้​เป่า​ยิง​ฉุ​บ​กัน ทั้ง​ปู่​ทั้ง​หลาน​ต่าง​หยอก​ล้อ​กัน​อย่าง​สนุกสนาน​อยู่​หน้า​สนาม

ไก่​กุ๊ก​แอบ​ดู​เห็น​พ่อ​เพลิน​อยู่​กับ​หลาน​ก็​ย่อง​ขึ้น​ข้าง​บน มอง​หา​ห้อง​นอน​ของ​เ​ชี​ยร พอ​เจอ​ก็​เปิด​เข้าไป​เปิด​ลิ้นชัก​ค้น​หา​สิ่ง​ที่​ต้องการ​อย่าง​เร็ว

เพียง​ไม่​นาน ไก่​กุ๊ก​ก็​ลง​มา​เรียก​แมว​เมี้ยว​กับ​นกจิ๊บ​ให้​รีบ​กลับ จน​เ​ชี​ยร​แปลก​ใจ เด็กๆก็​งอแง​ไม่ยอม​กลับ ถูก​ไก่​กุ๊กดุ​ว่า​พ่อ​บอก​ให้​กลับ​ก็​กลับ​สิ บอก​เ​ชี​ยร​ว่า​แล้ว​จะ​พา​หลาน​มา​ใหม่​วัน​นี้​มี​งาน​ด่วน​ต้อง​รีบ​ไป​ทำ

พอ​ออก​มา​ขึ้น​รถ ไก่​กุ๊ก​โทร.​รายงาน​เ​ก็​จ​ทันที “เ​ก็จ​เหรอ...ผม​ได้​ทุก​อย่าง​มา​แล้ว ไม่​คิด​เลย​ว่า​พ่อ​จะ​ทำ​กับเรา​สอง​คน​แสบ​อย่าง​นี้ เอา​เถอะ ค่อย​ไป​คุย​กัน​ที่​บ้าน ผมไม่​อยาก​คุย​ต่อหน้า​ลูก แค่​นี้​นะ”

เ​ก็​จ​พอใจ​มาก​ที่​ไก่​กุ๊ก​ขโมย​โฉนด​จาก​เ​ชี​ยร​มาได้ บอก​ว่า​ตน​จะ​ขาย​บ้าน​นี้ เรื่อง​โฉนด​ที่​ยัง​เป็น​ชื่อ​เ​ชี​ยร​นั้น​ไม่​ต้อง​ห่วง​ตน​มี​วิธี ไก่​กุ๊ก​ถาม​ว่า​มัน​ผิด​กฎหมาย​หรือเปล่า

“ไม่​ต้อง​ถาม​อะไร​มาก​หรอก คุณ​มี​หน้าที่​ทำ​ตาม​ที่​ฉัน​บอก​เท่านั้น​ก็​พอ เรื่อง​อื่น​เดี๋ยว​ฉัน​กับ​แม่​จัดการ​เอง”

ไก่​กุ๊ก​นิ่ง​ไป​อย่าง​กังวล​ใจ

ooooooo

ที่​บ้าน​ย่า​ขวัญ เป็ด​ปุ๊​ก​กำลัง​เรียน​การ​ทำ​ปลาทู​ต้มเค็ม​อย่าง​ใส่ใจ ย่า​บอก​ขั้น​ตอน​การ​ทำ​อย่าง​ละเอียด บอก​ว่าการ​ทำ​ปลาทู​ต้มเค็ม​นี้​ต้อง​ใช้​ความ​อดทน​มาก​เพราะ​ต้อง​ต้ม​นาน​ถึง 3 วัน​ถึง​จะ​อร่อย

“มัน​เป็น​การ​ฝึก​ความ​อดทน ทั้งคน​ทำ ทั้งคน​กิน เขา​ว่า​ใคร​ทำ​ปลาทู​ต้มเค็ม​เก่ง​จะ​เป็น​คน​ใจเย็น แต่บาง​ทีก็​ไม่​จริง​เหมือน​กัน” ย่า​พูด​ขำๆพอ​เป็ด​ปุ๊​กถา​ม​ว่า​ยังไง​หรือ ย่า​ตอบ​ทันที​เหมือน​รอ​จังหวะ​อยู่​ว่า “ก็​อย่าง​ไม้​ไง เขา​ทำ​อร่อย​มาก ก้าง​งี้​เปื่อย​เชียว แต่​แทนที่จะ​เป็น​คน​ใจเย็น กลับ​ใจร้อน...ใจร้อน​แล้ว​ก็​ใจแข็ง​ด้วย”

ย่า​เห็น​เป็ด​ปุ๊​ก​มอง​ตา​แป๋ว​ก็​เล่า​ต่อว่า

“หทัย​แม่​ของ​ไม้​นะ เขา​ทำ​ไม่​ถูก​ที่​ปิด​เรื่อง​ไม้เป็น​ความ​ลับ แต่​หลาย​ปี​หลังจาก​นั้น​เขา​ก็​รู้สึก​ผิด เขา​คิด​จะ​บอก​ความ​จริง​ให้​ทุก​คน​รู้ เขา​จะ​กลับ​มา​รับ​ไม้​ไป​อยู่​กับ​เขา แต่​ไม้​เอง​ที่​ไม่​ยอม​กลับ​ไป ไม้​ไม่​ยอม​รับ​ว่า​เขา​เป็น​แม่ แล้ว​หนี​ออก​ไป​จาก​บ้าน​ย่า​ไป​เลย วัน​ที่​ย่า​ไป​รับ​ไม้​กลับ​มา ไม้​ให้​ย่า​สัญญา​ว่า​จะ​ต้อง​ไม่​พูด​ถึง​แม่​เขา​อีก เขา​ก็​จะ​ไม่​พูด​ถึง เขา​ให้​ถือว่า​แม่​ของ​เขา...ตาย​ไป​จาก​โลก​นี้​แล้ว”

“ทำไม​ต้อง​ทำ​ถึง​ขนาด​นั้น”

“ก็​คง​ต้อง​ถาม​เขา​เอง​มั้ง ที่​ย่า​อยาก​จะ​บอก​หนูเป็ด​ก็​คือ อย่า​ไป​ว่าที่​เขา​ไม่​เคย​บอก​เรื่อง​แม่​เลย เขา​ไม่ได้โกหก เขา​อยาก​คิด​ว่า​เขา​ไม่​เคย​มี​แม่​ต่างหาก”

ฟัง​ย่า​เล่า​แล้ว​เป็ด​ปุ๊​ก​นิ่ง​ไป​นาน แล้ว​ชวน​ย่า “เป็ด​ว่า เรา​มา​ทำ​ปลาทู​ต้มเค็ม​กัน​ต่อ​เถอะ​ค่ะ”

ย่า​ขวัญ​สอน​ให้​เป็ด​ปุ๊​ก​ล้วง​ไส้​ปลา​ออก ย่า​ทำให้​ดู​และ​ให้​ทำ​ตาม เป็ด​ปุ๊​ก​ล้วง​ไส้​ปลา​ออก​มา​ท่าทาง​แข​ยง​แต่​ก็​ทำได้​จน​ย่า​ชม​ว่า​เก่ง ครั้ง​แรก​ก็​ทำได้​เลย ย่า​เอาชาม​มา​ให้​ใส่ไส้​ปลา​ที่​ล้วง​ออก​มา​บอก​ว่า​เอา​ไว้​ทำ​ไตปลา

นั่ง​ทำ​ปลา​กัน​ครู่​เดียว ย่า​เหลือบ​มอง​นาฬิกา​ที่ผนัง บอก​เป็ด​ปุ๊​กว่า “ย่า​จะ​ให้​หนู​เป็ด​ทำ​ปลา​ไป​ก่อน​นะ หมดนี่​เลย​เสร็จ​แล้ว​จะ​มา​ทำ​เครื่อง​กัน เดี๋ยว​ย่า​ไป​ตัด​อ้อย​ก่อน” เธอ​ถาม​ว่า​ตัด​มา​ทำ​อะไร? “ก็​ทำ​ปลาทู​ต้มเค็ม​นี่แหละ ต้อง​เอา​อ้อย​มา​วาง​รอง​ไว้​ก้น​หม้อ มัน​จะ​ได้​หอม แล้วปลา​ไม่​ติด​หม้อ”

เป็ด​ปุ๊​กถา​ม​ว่า​คุณ​ย่า​ปลูก​อ้อย​ไว้​ด้วย​หรือ ย่า​บอกว่า​ปลูก​ไว้​นิดหน่อย​ที่​หลัง​บ้าน​ให้​เธอ​ทำ​ปลา​ไป​ก่อน​เดี๋ยวย่ามา

ooooooo

พอ​ย่า​ออก​ไป​ไม่​นาน ไม้​ก็​ส่งเสียง​เข้า​มา ร้อง​บอก​ย่า​ว่า “ไม้​มา​แล้ว” ไม่ได้​ยิน​เสียง​ตอบ​ของย่า​แต่​ได้ยิน​เสียง​กุกกัก​ใน​ครัว​เลย​เดิน​ไป​ดู เจอ​เป็ด​ปุ๊​กอยู่ใน​ครัว ไม้​ถาม​ว่า​มา​ทำ​อะไร​เหรอ

พอ​เป็ด​ปุ๊​กบ​อก​ว่า​มา​เรียน​ทำ​ปลาทู​ต้มเค็ม​กับ​ย่า ไม้​ก็​ร้อง “อ๋อ...อย่าง​นี้เอง” เธอ​ถาม​ว่า​หมายความ​ว่า​ยัง​ไง?

“ย่า​บอก​ให้​ผม​มา​หา บอก​จะ​ให้​ช่วย​สอน​คนทำ​ปลาทู​ต้มเค็ม แล้ว​ย่า​ไป​ไหน​ล่ะ” เป็ด​ปุ๊​กบ​อก​ว่า​ไป​ตัด​อ้อย

ไม้​เห็น​เธอ​ล้วง​ไส้​ปลาทู​ใส่​ใน​ชาม เขา​บอก​ว่าล้วง​ไส้​หมด​แล้ว​ก็​เอา​ไป​ล้าง​น้ำ เธอ​สะบัด​เสียง​ใส่​ว่า​ตน​มา​เรียน​กับ​ย่าไม่​ใช่​เขา ไม้​ทำ​หน้า​อ่อนใจ​ถาม​ว่า

“คุณ​ยัง​ไม่​เข้าใจ​เหรอ การ​ที่​ย่า​ไม่​อยู่​ก็​เพื่อ​จะเปิด​โอกาส​ให้​ผม​เป็น​คน​สอน​คุณ...อ้อย​เนี่ย​ต้อง​ตัด​เตรียม​ไว้​ตั้งแต่​แรก​ไม่​ใช่​มา​ตัดตอน​นี้ เถอะน่า มา​เรียน​ให้​เสร็จๆ ตามใจ​คน​แก่​หน่อย”

เป็ด​ปุ๊​ก​หา​ว่า​เขา​พูด​เอง​เออ​เอง​เพราะ​ไม่​เห็น​ย่า​บอก​ตน​เลย ไม้​บอก​ว่า​ขืน​ย่า​บอก เธอ​ก็​ไม่​มา​เรียน​เพราะ​เธอ​เกลียด​ตน แล้ว​ไม้​ก็​ใช้​ไม้​อ่อน เอ่ย​ขึ้น​ว่า

“เอา​งี้...ปกติ​ผม​ไม่​ทำ​หรอก​นะ ผม​ขอโทษ​ทุก​อย่าง​ที่​ผม​ทำ​ผิด​ต่อ​คุณ” พูด​แล้ว​ยื่น​นิ้ว​ก้อย​ออก​ไป เป็ดปุ๊ก​สะบัด​หน้า หา​ว่า​เขา​มอง​ตน​เป็น​เด็ก ไม้​ชัก​หงุดหงิด​ถาม​ว่า “จะ​เอา​ยัง​ไง​กัน​อีก​ล่ะ​คุณ​ณณ...ขอโทษ​ก็​แล้ว ขอ​คืนดี​ก็​แล้ว ยัง​จะ​อะไร​อีก อย่า​มี​อคติ​นัก​เลย​น่า”

โดน​หา​ว่า​มี​อคติ เลย​เป็น​เรื่อง​ขึ้น​มา​อีก หาว่า​ไม้​ขอโทษ​ขอ​คืนดี​ก็​แค่​ทำ​เล่นๆ ไม่ได้​รู้ตัว​ว่า​ทำ​ผิดจริงๆ เลย​ใช่​ไหม

“ผม​ทำ​ใน​สิ่ง​ที่​ผม​เชื่อ ทำ​ใน​สิ่ง​ที่​ผม​อยาก​ทำ ใคร​จะ​คิด​ว่า​ถูก​หรือ​ผิด​ก็ตาม​ใจ ผม​ช่วย​ไม่ได้” ไม้ฉุนขึ้นมา

“รวม​ทั้ง​เรื่อง​แก้ว​ด้วย​ไหม” ไม้​ถาม​ว่า​แก้ว​เกี่ยว​อะไร​ด้วย “ก็​ที่​ไป​กิน​ข้าว​กับ​เขา แล้ว​ก็​ไป​รับ​เขา​ถึง​หน้า​บริษัท​น่ะ อยาก​จะ​ทำ​มาก​เลย​ใช่​ไหม เคย​คิด​บ้าง​ไหม ว่า​คน​คน​นั้น​ใส​่ร้าย​ฉัน จน​ฉัน​ถูก​เจ้านายเกลียด แล้ว​ลด​ตำแหน่ง​ฉัน ทั้งๆที่​ฉัน​ไม่ได้​ทำ​อะไร​ผิด​เลย”

ไม้อึ้งไปกับอารมณ์พลุ่งพล่านของเธอจนตัวเองก็สับสน อึดอัด เลยโพล่งไปว่า

“คุณคอยแอบตามผมตลอดเวลาหรือไง ถึงได้รู้ว่าผมไปไหนกับใคร กินข้าวกับใคร”

“ฉันไม่บ้าแอบตามนายหรอก แต่นายนั่นแหละ ที่ชอบทำอะไรประเจิดประเจ้อ อยากอวดว่ามีสาวควงรึไง ปัดโธ่...คนอื่นเขาก็มีเหมือนกัน”

“ยกเว้นคุณ” พูดไปแล้วไม้ก็สะดุ้งเมื่อเสียงแว้ดว่า ว่าไงนะ! แต่เขาก็ยังเล่าต่อได้ไม่สะดุดว่า “ผมจะบอกว่าคนมีอคติ ใจแคบ มองคนอื่นในแง่ร้ายอย่างคุณนี่แหละ ที่ไม่มีวันจะมีใครอยากควง!”

เป็นคำปรามาสที่ทำให้เป็ดปุ๊กทั้งโกรธทั้งอาย คว้าปลาทูได้ก็ปาไม้ไม่ยั้ง ไม้รับไว้จนเต็มมือ ตัวสุดท้ายรับไม่ทันถูกปาเลยตัวเขาไป มันลอยไปโดนหน้าพิกุลที่เดินเข้ามาจังๆ เป็ดปุ๊กรีบขอโทษ ถามว่าเจ็บไหม

“ไม่เจ็บหรอกค่ะ แต่มันคาวไปหน่อย ทะเลาะกันเหรอคะ” ไม้ดุว่าเธอไม่เกี่ยว “พิกุลจะมาบอกคุณไม้ว่าบ่ายๆ ถ้าว่างให้พาคนงานไปตัดต้นไม้ที่ซอย 6 ด้วย”

“ไม่ต้องบ่ายหรอก จะไปทำให้เดี๋ยวนี้เลย ว่างแล้ว” พูดแล้วมองเป็ดปุ๊กฉุนๆ แล้วเดินออกไป เจอย่าขวัญกลับมาพอดี ย่าถามว่ามาแล้วหรือ “กำลังจะกลับแล้วย่า ลูกศิษย์ย่าเขาไม่ยอมให้ผมสอน ไปนะย่า”

“อะไรของมัน” ย่าเกาหัวแกรกๆ พอหันเข้าบ้านก็เห็นเป็ดปุ๊กเดินออกมาอีกคน เธอบอกย่าว่าขอกลับบ้านก่อน “อ้าว...อะไรอีกล่ะ” ย่ายิ่งงง

“อาจารย์พิเศษของคุณย่า ทำเป็ดหมดอารมณ์ค่ะ ไว้วันหลังเป็ดมาเรียนใหม่นะคะ ขอโทษด้วยค่ะ” พูดแล้วยกมือไหว้ลาเลย ย่ารับไหว้ค้างอยู่อย่างนั้น หันไปถามพิกุลว่าไปทำอะไรเขาหรือ พิกุลบอกว่าตนไม่ได้ทำ ถูกปลาทูปาใส่เต็มหน้าด้วยซ้ำ ย่าถามว่า “เขาทะเลาะกันเหรอ”

“ก็คงงั้นล่ะค่ะ แล้วพิกุลพอจะรู้ด้วยว่า ทะเลาะกันเรื่องใคร”

ย่ากับพิกุลพากันไปที่ร้านต้นไม้สวนขวัญ ฝ้ายฟันธงว่าต้องทะเลาะกันเรื่องแก้วแน่ๆ พิกุลเลยเล่าว่าตอนตนเข้าไปก็ได้ยินพูดถึงชื่อแก้วแว่วๆ เหมือนกัน

ย่าขวัญไม่รู้จักแก้ว ถามว่าเป็นใคร ซักไซ้จนรู้ว่าเป็นแฟนของโอม ย่าเอามือทาบอก อุทาน...“แล้วไม้ไปยุ่งกับผู้หญิงคนนี้อีก มันคิดยังไงของมัน เดี๋ยวเหอะ กลับมาย่าจะฟาดให้หลังลายเลย”

เมื่อรู้จากพิกุลว่าแก้วคิดจะจับไม้เพราะเพิ่งรู้ว่าเป็นมหาเศรษฐี ย่าก็ยิ่งเป็นห่วงกลัวเรื่องจะยุ่งกันใหญ่ ถามว่าจะทำอย่างไรดี พิกุลนิ่งไปอึดใจ พอคิดออกก็บอกอย่างตื่นเต้นว่า “พิกุลรู้แล้วค่ะ เรื่องนี้ต้องให้ถึงหูคุณโอม!”

ooooooo

หลังจากแก้วรับปากจะทำงานให้ไม้แล้ว วันนี้เธอไปห้างกับโอม เธอเลือกซื้อเสื้อผ้าของตัวเอง พอจะซื้อโอมชี้ว่าตัวโน้นดอกก็สวยดี เธอเปลี่ยนตามใจเขาทันที แล้วฉอเลาะถามว่าช่วงนี้เขาสบายใจขึ้นแล้วใช่ไหม

พอเห็นโอมอารมณ์ดีขึ้นก็ปะเหลาะถามเรื่องงานว่าเรื่องที่เขาไม่ได้เป็นเจ้าของหมู่บ้านตัวจริง ไม่มีปัญหาแล้วใช่ไหม โอมบอกว่ากำลังหาทางออกอยู่ แก้วยอว่าพ่อเขาเก่งอยู่แล้ว

“พ่อกำลังพยายามสร้างความสัมพันธ์กับย่าของไอ้ไม้ จะหว่านล้อมให้เขายอมขายที่ดินหลังหมู่บ้านให้ จะได้ขยายหมู่บ้านออกไปอีก” แก้วเลียบเคียงว่าถ้าซื้อได้ก็ไม่ต้องห่วงว่าที่ดินจะไม่ใช่ของเขาอีก “แน่นอน! มันต้องเป็นของผมในที่สุด”

แก้วทำเป็นดีใจ แล้วฉุกคิดได้ถามว่าถ้าเขาไม่ยอมขายล่ะ?

“ไม่เห็นยาก คนแก่อยู่บ้านคนเดียว เราก็วางยาให้แกนอนหลับแล้วก็ปั๊มลายนิ้วมือขายที่ให้เราเลย เผลอๆได้ราคาถูกๆด้วย” โอมหัวเราะร่าอย่างย่ามใจ แก้วหัวเราะผสมโรงถามว่าต้องเป็นความคิดเขาแน่ๆเลยใช่ไหม “เรื่องแบบนี้ มันต้องเอาทุกทางแหละ”

แยกจากโอม แก้วไปหาไม้ที่ร้านสวนขวัญทันที ฝ้ายเห็นแก้วมาหาไม้ก็โทร.เม้าท์กับพิกุลทันที พิกุลคุยโทรศัพท์สบายๆเพราะคิดว่าตัวเองอยู่คนเดียว ด่าแก้วว่าผู้หญิงไร้ยางอาย กลางวันอยู่กับโอม ตกเย็นก็มาหาไม้

โอมเองก็กลับมาที่สำนักงานขาย ได้ยินพิกุลคุยเกี่ยวพันกับแก้วและตนก็แอบฟัง

“ฉันน่ะนะ อยากให้คุณโอมรู้จริงจริ๊งว่าแฟนของตัวเองน่ะ นิสัยยังไง” พูดแล้วหันไปเห็นโอม พิกุลรีบวางสายแล้วทำเป็นก้มหน้าก้มตาทำงาน แต่โอมไม่ยอมปล่อยผ่าน ตรงไปตะคอกถามว่า “พูดโทรศัพท์กับใคร แล้วอะไร แฟนฉันทำไม” พิกุลบอกว่าไม่มีอะไรแค่คุยขำๆ โอมตวาดว่าตนไม่ขำ ด่าพิกุลว่าคนไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงแบบนี้ต้องไล่ออก

พิกุลถือโอกาสนี้ตัดพ้อทวงบุญคุณว่าตนอุตส่าห์สอดส่องสอดแนมความประพฤติแฟนเขาให้ยังจะไล่ออกอีก พูดอ่อยว่าแบบนี้ตนก็จะไม่บอกอะไรเด็ดๆให้เขาเหมือนกัน โอมถามว่าเธอรู้อะไรมา

“ก็รู้เรื่องที่คุณแก้วเธอพยายามไปทำตัวสนิทสนมกับคุณไม้น่ะสิคะ นี่สายก็รายงานมาว่าตอนนี้ก็ไปออเซาะฉอเลาะกับคุณไม้ที่ร้านสวนขวัญน่ะค่ะ”

โอมบอกไม่เชื่อแต่ผลุนผลันออกจากสำนักงานขายไปทันที

ooooooo

แก้วกำลังยิ้มหวานเข้าไปหาไม้โน้มหน้าเข้าไปกระซิบจนปากเกือบจูบแก้มไม้ว่า มีข่าวดีมาบอกเรื่องที่ไม้วานให้ทำเมื่อวาน ไม้ทำเป็นยิ้มยินดีชวนไปคุยกันข้างในดีกว่า

เมื่อแก้วเล่าแผนการของโอมให้ไม้ฟัง เขาโมโหมากถามว่าคิดจะทำกันอย่างนั้นเลยหรือ ขอบคุณแก้วที่ช่วยสืบให้ แก้วอ่อยเต็มที่ทั้งเกาะแกะกระแซะไม่หยุด แต่แล้วก็หงุดหงิดเมื่อมือถือดังขึ้น เป็นสายจากโอม เธอบอกว่าเรื่องงาน  แล้วขอตัวออกไปคุยโทรศัพท์ข้างนอก

โอมถามว่าเธออยู่ไหน แก้วโกหกว่าอยู่บนรถแท็กซี่กำลังจะกลับบ้าน โอมโมโหตวาดว่าโกหกตนทำไม แก้วทำเป็นงอนเสียงแข็งใส่ว่า

“ถ้าโอมจะโทร.มาหาเรื่องแก้วแบบนี้ แก้วไม่คุยด้วยแล้วนะคะ แค่นี้นะ” พูดแล้วตัดสายหันจะเข้าไปหาไม้ พลันก็แทบช็อกเมื่อเห็นโอมลงจากรถที่จอดอยู่หน้าร้าน เดินถือโทรศัพท์ตรงรี่เข้ามาในร้าน!

พิกุลรู้ว่าโอมไปที่ร้านสวนขวัญกลัวจะมีเรื่องราวใหญ่โตจึงโทร.บอกนภให้รีบไปที่นั่น อย่างน้อยถ้าโอมเห็นลูกบ้านก็อาจจะเกรงสายตาบ้าง นภออกมาเจอรถเป็ดปุ๊กกับเชียรผ่านมาพอดีเลยโบกรถให้ช่วยไปส่งที่ร้านสวนขวัญด้วย

โอมเข้าไปเผชิญหน้าแก้ว ถามว่าทำไมต้องโกหกตนด้วย และเธอมาทำอะไรที่นี่ แก้วโกหกว่ามาหาเลือกซื้อต้นไม้ทั้งสองโต้เถียงกันเสียงดัง ไม้เดินออกมาถามว่ามีอะไรกันหรือ โอมมองแก้วขวับตวาดว่าเธอตั้งใจมาหาไม้!

“ใช่...แก้วตั้งใจมาหาคุณไม้ แก้วมาให้เขาช่วยเลือกต้นไม้ให้”

โอมยิ่งโมโหเมื่อรู้ว่าแก้วให้ไม้ไปดูคอนโดมาแล้ว ลากแก้วให้ไปคุยกันข้างนอก แก้วขืนตัวไม่ยอมไป ไม้ทนไม่ได้เข้าขวางบอกว่าแก้วไม่อยากไปก็อย่าบังคับ และตนไม่ยอมให้ใครมาอวดเบ่งกับผู้หญิงในร้านตน โอมอ้างว่าแก้วเป็นแฟนตน

“ก็แค่แฟน ผัวเมียกันยังบังคับกันไม่ได้เลย ไม่มีใครมีสิทธิ์เป็นเจ้าชีวิตใคร โดยเฉพาะคนอย่างนาย!”

“ทำไม! คนอย่างฉันเป็นยังไง!!”

“ฉันรู้ว่านายกับพ่อกำลังคิดจะทำอะไรกับย่า เพื่อให้ได้ที่ดินของย่า อย่าหวังว่านายจะทำสำเร็จ ฉันไม่มีวันยอมหรอก”

โอมหันขวับถามแก้ว “แก้วบอกอะไรมัน!!” แก้วยืนอึ้งพูดไม่ออก

เป็ดปุ๊กขับรถมาถึงหน้าร้านพอดี เชียร นภ รีบลงจากรถไป เจอไม้กับโอมกำลังดุเดือดเลือดพล่านกัน เห็นแก้วหลบไปอยู่ข้างหลังไม้ ไม้ไล่โอมให้กลับไปก่อน โอมบอกว่าตนจะกลับก็ต่อเมื่อมีแก้วไปด้วย แก้วไม่ยอมไป อ้อนวอนไม้ว่าถ้าตนไปก็ต้องถูกโอมทำร้าย

โอมยิ่งโมโหที่ไม้ปกป้องแก้ว เมื่อถูกไม้ไล่ก็พุ่งเข้าชก แต่ถูกไม้ชกจนจุกตามด้วยอัปเปอร์คัตเข้าที่ปลายคางหมดสติไป เป็ดปุ๊กมาเห็นพอดีเธอถลาไปประคองโอม ตะโกน “พอแล้ว จะฆ่ากันให้ตายเลยรึไง!” เธอพยายามเรียกโอมจนเขาลืมตาขึ้น “เป็นยังไงบ้างคะ...ฉันว่าคุณโอมกลับไปก่อนดีกว่าค่ะ อย่าทะเลาะกันเลยไม่มีประโยชน์”

ส่วนแก้วก็เข้าไปหาไม้ ตำหนิโอมว่าใช้ไม่ได้จริงๆ ถามว่าเขาไม่เป็นอะไรใช่ไหม ไม้ไม่ตอบแต่เดินหงุดหงิดเข้าไปหลังร้าน แก้วรีบตามไป ฝ้ายกับดำมองตามอย่างฮึดฮัดหมั่นไส้มาก ฝ้ายพึมพำอย่างรับไม่ได้ว่า

“บ้าเหรอ! ฉันเบื่อพี่ไม้ ไม่พูดอะไรกับคุณเป็ดสักคำ ผู้ชายอะไรซื่อบื้อ!!”

ooooooo

โอมกลับถึงบ้านในสภาพบอบช้ำ หทัยตกใจถามว่าไปโดนอะไรมา โอมฟ้องว่าถูกไม้ชกอวดผู้หญิงคงอยากโชว์ว่าตัวเองใหญ่โตเต็มที่ หทัยถามว่าผู้หญิงที่ไหน โอมไม่บอกแต่อาฆาตไม้ว่า

“ผมไม่ปล่อยมันไว้แน่ ผมแจ้งความให้ตำรวจจับมันเข้าคุก เอาข้อหาพยายามฆ่าเลย พยานเห็นกันเยอะแยะ แล้วคราวนี้แม่ช่วยมันไม่ได้ด้วย”

หทัยไม่สบายใจเตือนสติว่ายังไงก็เป็นพี่น้องกัน แต่โอมไม่ขอนับญาติด้วย หทัยเสนอจะแบ่งเงินค่าที่ดินส่วนของตนให้โอมครึ่งหนึ่งแลกกัน โอมถามว่าแล้วอีกครึ่งล่ะ หทัยบอกว่าจะเก็บไว้ใช้เอง

“แม่เก็บไว้ให้ไอ้ไม้ต่างหาก ยังไงไอ้ไม้มันก็ได้มากกว่าผมใช่ไหมล่ะครับ ครึ่งหมู่บ้านก็เป็นของมัน แล้วมันยังจะได้ครึ่งนึงของแม่อีก” โอมชี้หน้าหทัยอย่างก้าวร้าว “แม่จำไว้นะครับ ผมจะหยุดก็ต่อเมื่อผมได้ส่วนที่เป็นของแม่ทั้งหมด ยังไงผมก็ไม่มีวันยอมปล่อยให้มันได้ทุกอย่างไปหมดหรอก!!”

พูดแล้วโอมเดินหุนหันปึงปังออกไป หทัยมองตามด้วยความกังวลมาก

ooooooo

เก็จหัวเราะร่า เมื่อรู้จากแก้วว่าโอมถูกไม้ต่อย ยุน้องว่า

“น่าจะเป็นโอกาสของแกแล้วล่ะ รุกให้มันสุดๆหน่อย กับคุณโอมยังทำสำเร็จมาแล้ว คุณไม้นี่ก็แค่คนสวน อยู่กับดินกับหญ้า ไม่เคยเจออะไรอย่างแกหรอก ยิ้มหวานๆ ฉอเลาะนิดหน่อย แค่นี้ก็เสร็จแล้ว หรือจะต้องให้ฉันสอนอะไรแกอีก”

“ไม่ต้องหรอก ผู้ชายคนเดียว มันไม่ยากขนาดนั้น”

ระหว่างนั้น ไก่กุ๊กเดินผ่านมาได้ยินสองพี่น้องคุยกัน เขาหลบไปหลังเสาเงี่ยหูฟัง

“งั้นก็รีบๆหน่อย เอาคุณไม้มาเป็นของแกให้ได้ ฉันจะได้สมน้ำหน้านังเป็ดมันที่ต้องเสียทุกอย่างให้แก ทั้งงาน ทั้งผู้ชาย ที่สำคัญเงินหลายๆๆๆล้าน!” สองพี่น้องหัวเราะร่ากันอย่างพออกพอใจ

ไก่กุ๊กนิ่งงัน...ไม่สบายใจกับสิ่งที่ได้ยิน

ooooooo

วันนี้โอมบุกไปหาแก้วถึงที่ทำงาน เจอแก้วเดินคุยมากับพิมพาพอดี เขาตรงเข้าไปดึงแขนแก้วบอกว่าอยากคุยด้วย แม้พิมพาจะบอกว่าเรากำลังคุยงานกันอยู่ก็ไม่สนใจ บอกว่าแป๊บเดียวแล้วลากแก้วไปเลย

โอมลากแก้วไปที่สวนหย่อมบริเวณตึก แก้วพยายามสะบัดแขนขืนตัว โอมไม่ปล่อยบอกว่าต้องการคำอธิบายที่เธอกำลังทิ้งตนไปหาไม้ แก้วพูดหน้าตาเฉยว่าเราไม่ได้เป็นอะไรกัน ตนมีสิทธิ์ที่จะทำอะไรก็ได้

เมื่อถูกโอมจี้ว่าเธอเอาความลับของตนไปบอกไม้ แก้วบอกว่าเป็นความลับแล้วมาบอกตนทำไม เมื่อไม้ถามตนจึงเล่าให้ฟัง ซ้ำยังพูดอย่างตำหนิว่า

“บอกตามตรงเลยนะ สิ่งที่โอมกับพ่อคิดจะทำ ไม่ใช่สิ่งที่ดีเลย ถ้าแก้วทำให้โอมทำตามแผนไม่ได้ โอมก็คิดแผนใหม่แล้วกัน แค่นี้นะ แก้วต้องกลับไปทำงานแล้ว”

โอมไม่ยอมปล่อย พูดกรอกหูแก้วว่าเธอกำลังคิดผิด เพราะไม้ไม่ใช่คนดี ไม้แอบเข้าไปในบ้านเป็ดปุ๊กหมายข่มขืนมาแล้ว แก้วตัดบทอย่างรำคาญใจว่า ตนดูออกว่าใครเป็นยังไงและถ้าไม้เป็นอย่างที่โอมพูดจริง ตนก็พร้อมจะรับผลของมัน

แก้วสะบัดกลับไป โอมมองตามคำรามแค้น

“นึกว่าฉันแคร์แกนักเหรอ คอยดู! ทั้งแก ทั้งไอ้ไม้ ไม่มีวันมีความสุขหรอก!!”

พอแก้วกลับไปหาพิมพาที่ห้องทำงาน เธอถูกพิมพาตำหนิว่า โอมทำแบบนี้ไม่แคร์ว่าอาชีพการงานของเธอจะเสียหายเลย เธอเป็นหัวหน้าแล้ว ถ้ามีอะไรแบบนี้บ่อยๆ จะส่งผลถึงตำแหน่งของเธอ

แก้วบอกว่าตนเลิกกับโอมแล้ว และถือโอกาสบอกว่าจะขอคืนตำแหน่งหัวหน้าให้เป็ดปุ๊กเพราะเธอชำนาญงานกว่าตน แต่พิมพาไม่เห็นด้วยเพราะเป็ดปุ๊กทำงานนัดลูกค้าแล้วลืมเอกสาร ซ้ำยังแอบหนีไปช็อปปิ้งบ่อยๆ ถามว่าแก้วเป็นคนรายงานเองไม่ใช่หรือ แบบนี้จะปล่อยให้เป็นหัวหน้าได้ยังไง แก้วทำเป็นใจกว้างบอกว่าเราน่าจะให้โอกาสเขา

“พี่รู้ว่าแก้วหวังดีกับเพื่อน แต่พี่ไม่ไว้ใจเขาอีกแล้ว ความจริงไม่ไล่ออกไปเลยก็บุญแค่ไหนแล้ว”

แก้วแอบเจ็บใจที่แผนคืนตำแหน่งให้เป็ดปุ๊กแลกกับไม้ของตนไม่สำเร็จ เมื่อกลับไปเจอเป็ดปุ๊กที่ห้องทำงาน เธอบอกว่าคุยให้แล้วแต่พิมพาไม่ยอม แต่พอเป็ดปุ๊กถามเหตุผล แก้วอึกอักแล้วตัดบทว่า พิมพาบอกว่าขอคิดก่อนแล้วทวงสัญญาว่าตนทำส่วนของตัวเองแล้วเธอก็อย่าลืมทำส่วนของตัวเองด้วยแล้วกัน ยกไม้ให้ตนและอย่ายุ่งกับไม้อีก

“ก็ไม่เคยยุ่งอยู่แล้ว อยากได้เขาก็เอาไปเลย ฉันไม่เกี่ยว”

“เธอนี่น่ารักไม่เปลี่ยนเลย” แก้วยอแล้วเดินเริงร่าไปที่โต๊ะทำงานของตัวเอง

เป็ดปุ๊กแอบถอนใจไม่อยากหวังอะไรมาก...

ooooooo

โอมวางแผนจะแกล้งไม้ เขาขับรถกอล์ฟไปจอดหน้าบ้านเป็ดปุ๊กมองไปยังกำแพงที่ไม้เคยปีนข้ามไปมา ยิ้มอย่างสะใจแล้วขับรถออกไป เชียรที่รดน้ำต้นไม้อยู่แปลกใจกับท่าทางแปลกๆของโอม

รุ่งเช้า ขณะเป็ดปุ๊กจะไปทำงาน โอมก็ขับรถกอล์ฟ มาจอด เป็ดปุ๊กจึงเดินไปหา โอมแจ้งว่าทางโครงการอยาก จะติดรั้วกันขโมยให้บ้านเธอ โน้มน้าวใจว่า

“ตอนนี้ทุกบ้านติดกันหมดแล้ว มีแต่บ้านคุณเป็ดปุ๊ก นี่แหละครับที่ยังไม่ติด ทางโครงการก็เลยอยากติดให้เพื่อ กันบุคคลที่ไม่หวังดีปีนเข้าปีนออก”

เชียรพยายามบอกว่ากำแพงนี้ติดกับสวนของไม้กับ คุณย่า คนปีนเข้าออกก็มีแต่ไม้คงไม่มีหัวขโมยที่ไหนหรอก

โอมหว่านล้อมแสดงความห่วงใยและปรารถนาดี แล้วรวบรัดกับเป็ดปุ๊กว่า ถ้าจะติดเดี๋ยวเราไปเลือกรั้วกัน เลย ทางโครงการบริการฟรี เชียรถามเป็ดปุ๊กว่าจะติดจริงๆ หรือ เธอคิดหนักแต่แล้วก็บอกพ่อว่า “ติดก็ได้ค่ะ” โอม รวบรัดนัดพรุ่งนี้จะมารับไปดูเหล็กดัดกันขโมยกันเลย เป็ดปุ๊กรับคำแล้วขอตัวไปทำงาน

เชียรไม่สบายใจ ไปเล่าให้ไม้ฟังที่ร้านสวนขวัญ ไม้คิดเครียดแต่ก็บอกเชียรว่า

“ยังไงคุณเป็ดก็ตัดสินใจแล้ว ก็คงต้องตามนั้น ขอบคุณนะครับที่มาบอก คงถึงเวลาที่ผมต้องเข้าตามตรอกออกทางประตูสักที” ไม้พยายามพูดติดตลก แต่ทั้งตัวเองและเชียรต่างก็ขำไม่ออก

ooooooo

ย่าขวัญหาวิธีใหม่ที่จะให้ไม้ได้ติดต่อสัมพันธ์กับเป็ดปุ๊ก วันนี้ก็ฝากแกงหอยขมกับผัดเผ็ดปลาดุกให้ไม้เอาไปฝากเชียร ไม้เกี่ยงให้ย่าเอาไปให้เอง เพราะ เป็ดปุ๊กคงไม่ชอบที่จะให้ตนปีนกำแพงเข้าไปเลยกำลังจะติดรั้วกั้น

แต่ย่าขวัญไม่ละความพยายาม เช้ามืดวันต่อมา ก็ปีนขึ้นไปหาไม้ที่บ้านต้นไม้ของเขา ไม้ตื่นมาตกใจบ่นว่าย่าปีนขึ้นมาได้ไง เดี๋ยวตกไปแข้งขาหัก ย่าบอกว่า ร้องเรียกแล้วไม่เห็นตื่นเลยใจร้อน ไม้ถามว่าจะให้ตนทำอะไรหรือ

“เอานี่ไปให้บ้านนั้น” ย่าส่งถุงอาหารให้มากมายหลายอย่าง ไม้กำลังจะเกี่ยง ถูกย่าตัดบทว่า “จะเอาไป ให้ยังไงย่าไม่สน แต่เราต้องไปเชิญหนูเป็ดกับพ่อเขามา งานวันเกิดย่าอาทิตย์หน้าด้วย”

“อะไรนะ!!” ไม้หายงัวเงียเป็นปลิดทิ้ง

“รู้ว่าได้ยิน รู้ว่าเข้าใจ ไม่ต้องมาทำหน้างง” ย่า ตัดบทแล้วกลับไปเลย

ไม้มองถุงอาหารคิดหนัก...จะเอาไงดี???

เช้าวันเดียวกัน โอมไปรับเป็ดปุ๊กเพื่อพาไปดูรั้ว แต่เช้า เธอไปกับเขาท่ามกลางความไม่สบายใจของเชียร ระหว่างนั่งรถไปด้วยกันเธอนิ่งเงียบ โอมเอื้อมมาจับมือเธอบอกว่าไม่ต้องคิดมากพร้อมเมื่อไหร่ค่อยติดก็ได้

โอมพยายามโยงไปถึงไม้กับแก้ว บอกว่าไม่ต้องคิดมาก เธอบอกว่าเรื่องคนอื่นตนไม่สนใจอยู่แล้ว แต่ระหว่างรถผ่านหน้าร้านสวนขวัญนั่นเอง โอมเห็นไม้ยืนอยู่ก็ชี้ให้เป็ดปุ๊กดู เธอหันมองสบตากับไม้พอดี แต่รถ ยังไม่ทันผ่านหน้าร้าน แก้วก็เดินออกมาเกาะแขนไม้อย่าง สนิทสนม โอมเห็นแก้วกลับช็อกไปเอง

แก้วออกมาที่ฟุตปาท เห็นโอมกับเป็ดปุ๊กนั่งรถผ่าน ก็ทำเป็นตื่นเต้นชี้ให้ไม้ดู

“อู๊ย...นั่นมันรถโอมนี่ ทำไมอยู่ดีๆนั่งรถไปด้วยกัน หรือว่าเขา...” ไม้ไม่อยากฟังหันเดินกลับเข้าไปในร้าน แก้วมองตามอย่างรู้ทัน ยิ้มร้ายพึมพำ

“คิดจะแก้เผ็ดฉันงั้นเหรอ...เชิญเลย...ผู้ชายพรรค์นั้น ฉันไม่สนหรอก!!”

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

"แก้ว-โทนี่" เขินหนักไม่ถนัดสวีตต่อหน้าคนอื่น ทุกๆ การเดินทางคือการเรียนรู้

"แก้ว-โทนี่" เขินหนักไม่ถนัดสวีตต่อหน้าคนอื่น ทุกๆ การเดินทางคือการเรียนรู้
28 ก.พ. 2563
08:15 น.