ข่าว
100 year

นิยายไทยรัฐ

ในสวนขวัญ

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

แก้วเดินตามไม้เข้าไปหลังร้านออดอ้อนตัดพ้อว่าหนีมาอีกแล้ว ไม่พอใจอะไรหรือเปล่า  ไม้ถามประชดว่าตนจะมีสิทธิ์ไม่พอใจอะไรได้

“งั้นคุณไม้ก็คงไม่ได้คิดอะไรถ้าเป็ดปุ๊กกับคุณโอมจะสนิทสนมกัน ก็ดีนะคะเป็ดปุ๊กมาช่วยดามอกให้โอม แก้วค่อยสบายใจหน่อย”

ไม้ตัดบทถามว่าตกลงเธอเลือกต้นไม้ได้หรือยัง ถ้าได้ตนจะได้ไปจัดสวนเพราะลูกค้าอื่นรออยู่ แก้วบอกว่าตนก็เป็นลูกค้าวีไอพี เขาต้องดูแลตนด้วย แล้วทำจริตดูต้นไม้ถาม
โน่นนี่ จนไม้ทนไม่ไหวตะโกนเรียกฝ้ายให้มาดูแลแทน ฝ้ายมาอย่างเร็วจี๋ยินดีจัดการให้

พอไม้เดินออกไปแก้วจะตาม ถูกฝ้ายออกมาขวางเสนอตัวพร้อมเซอร์วิสเต็มที่! แก้วจ้องฝ้ายแล้วสะบัดไปทางอื่นอย่างขัดใจ ฝ้ายมองอย่างสะใจจริงๆ

ตกเย็น ย่าขวัญกับแตนออกมายืนรอไม้เพื่อถามข่าวที่ให้เอาอาหารไปฝากและชวนมาฉลองวัน เกิดย่า พอไม้กลับย่าถามทันทีว่า “เป็นไง...เอาของกินไปให้บ้านนั้นแล้ว สำเร็จไหม”

“ผมไม่ได้เอาไปให้ที่นั่นหรอกเอาไปให้ฝ้ายกับดำกินที่ร้าน” แตนบ่นว่าทำเสียแผนหมด ย่าอุตส่าห์ทำให้ “ก็อยากจะทำตามแผนหรอกนะ แต่ผมเห็นโอมเขามารับคุณเป็ดปุ๊กออกไปข้างนอก เขาอาจจะไปเที่ยว กินข้าว ดูหนัง ผมไม่อยากให้อาหารย่าเป็นหมันก็เลยเอาไปให้คนอื่นที่อยากกินมากกว่า”

ย่าถามว่าคิดเอาเองหรือเปล่า ไม้ยืนยันว่าตนเห็นกับตา ไม่ได้มโนเองเลย

“ก็แค่สิบตาเห็น ไม่เท่ามือคลำ ยังไม่ได้ขยำขยี้แล้วก็มาเดามั่ว หนูเป็ดปุ๊กที่เรารู้จักเป็นคนอย่างนั้นรึไง?” ไม้อึกอักตอบไม่ได้เลยโดนย่าปราม “ย่าจะให้โอกาสเราครั้งสุดท้ายนะ วันนี้ย่าทำปลาทูต้มเค็ม พรุ่งนี้เอาไปให้เขา แล้วก็ชวนสองพ่อลูกนั่นมางานวันเกิดย่าด้วย”

“แต่ผม...”

“โอกาสสุดท้ายแล้วนะ ถ้าเมื่อไหร่รั้วกันขโมยขึ้นมากั้น ต่อให้อาหารกี่อย่าง...กี่อย่าง...ก็คงช่วยไม่ได้แล้ว!”

พูดแล้วย่าหันหลังเดินเข้าบ้านไปเลย แตนค้อนไม้ทีหนึ่งแล้วตามย่าไป ไม้ยืนมึนสับสนสุดๆ คืนนี้เลยนอนก่ายหน้าผากที่บ้านต้นไม้นึกเห็นภาพเป็ดปุ๊ก นับแต่ตอนตบหน้าตน ปกป้องโอม แสดงท่าทีสนิทสนมกับโอม กระทั่งสุดท้ายเห็นนั่งรถไปกับโอมอย่างยิ้มแย้มแจ่มใส คิดแล้วลุกพรวดขึ้นมองไปที่หน้าต่างห้องเป็ดปุ๊ก นาทีนี้เขาตัดสินใจอะไรบางอย่างแล้ว

ooooooo

เช้าวันรุ่งขึ้น ไม้ไปกดกริ่งหน้าบ้านเป็ดปุ๊ก เชียรออกมามองไม้อย่างแปลกใจที่วันนี้มาแปลก แล้วเรียกเข้าบ้าน ไม้ยืนหน้านิ่ง ครู่หนึ่งตัดสินใจพูดเป็นการเป็นงาน

“ไม่ เป็นไรครับ” พลางยื่นถุงอาหารให้ “ย่าผมให้เอาปลาทูต้มเค็มมาให้ แล้วฝากเชิญคุณวิเชียรกับคุณเป็ดปุ๊กไปงานวันเกิดของย่าวันเสาร์หน้าน่ะ ครับ”

“งานบ้านๆ แบบนั้นล่ะชอบ แล้วอยากให้ฉันช่วยอะไรไหม” เชียรถาม

“ช่วยไปงานก็พอครับ งั้นผมกลับก่อนนะครับ” เชียรถามว่าไม่เข้าบ้านก่อนหรือ “ไม่เป็นไรครับ”

พูดเสร็จเหลือบมองหน้าเป็ดปุ๊กแว่บหนึ่งก่อนจะเดินไป เป็ดปุ๊กรีบออกมายืนข้างพ่อมองไม้รู้สึกแปลกๆ

ถามพ่อว่าเขาคิดจะทำอะไรของเขา อยู่ดีๆ ก็มากดกริ่งแถมยังทำตัวเสียเป็นทางการ เชียรย้อนถามว่า

“ก็ ลูกอยากให้เป็นแบบนี้ไม่ใช่เหรอ” เธอถามงงๆว่าอะไรนะ เชียรชี้แจงว่า “ก็ที่ลูกอยากติดรั้วกันขโมยก็เพราะอยากให้ไม้เป็นแบบนี้ไม่ใช่เหรอ”

เชียรเดินกลับเข้าบ้านไปเงียบๆ  เป็ดปุ๊กมองตาม รู้สึกเจ็บปวดที่เรื่องราวกลายเป็นแบบนี้ไป

ooooooo

ที่ ร้านสวนขวัญ ไม้นั่งซึมถอนใจเฮือกๆ ฝ้ายดำกับแตนแอบดูแล้วซุบซิบอะไรกัน อึดใจเดียวแตนก็ถูกสองคนผลักออกไปหาไม้ แตนหน้าตาขึงขังตรงหน้าไม้ พูดฉอดๆ

“ฉัน เคยคิดว่าพี่ไม้เป็นคนกล้า กล้าชนปัญหา กล้าสู้คนไม่ดี กล้าทุกๆเรื่อง แต่ทำไมเรื่องแค่นี้พี่ไม้ถึงไม่กล้า หา! กะอีแค่ผู้หญิงที่ตัวเองชอบ ทำไมไม่กล้าไปบอกเขา ไปง้อเขา มานั่งถอนหายใจเฮือก แล้วปล่อยให้คนอื่นมาแย่ง ก็สมน้ำหน้าแล้วล่ะ”

แตนพูดแล้วถอยฉากไป ไม้ร้องงงๆ “เฮ้ย...นี่มัน...” ไม้ไม่ทันพูดอะไร ดำก็ผลักฝ้ายเข้าไปยืนแทนแตน ฝ้ายเปิดฉากได้ทันทีเช่นกัน...

“มี คนเคยบอกไว้ การจะชอบใครมันไม่ใช่เรื่องง่าย เพราะฉะนั้น เมื่อเจอคนที่ใช่ ก็ไม่ควรปล่อยให้หลุดมือไป ปัญหาของความรักแก้ได้ด้วยการลดทิฐิ ถ้าสองคนไม่ลดทิฐิที่มีต่อกันก็ไม่มีทางเข้าใจกัน แต่ในกรณีนี้ ฝ้ายคิดว่าพี่ไม้ควรต้องลดทิฐิก่อน เพราะผู้ชายขี้เก๊ก มันน่าเกลียด!! อ้อ...น่าหมั่นไส้ด้วย!!” กระแทกเสียงสะบัดหน้าใส่แล้วหันไปมองดำที่ยืนตัวสั่นอยู่เพราะถึงคิวตัวเอง แล้วแต่ไม่กล้าออกไป

ไม้เห็นดังนั้น ลุกเดินไปหาท่าทางเอาเรื่องถามว่า “มีอะไรจะพูดเหมือนคนอื่นไหม” ดำติดอ่างขึ้นกะทันหัน พูดตะกุกตะกักว่า มี...แต่เหมือนจะลืมไปแล้ว ไม้บอกว่าให้เวลาสามวิจะพูดไม่พูด ดำยิ่งสั่นแต่ก็ยังพยายามพูดตะกุกตะกัก

“อยากได้ ความรัก จากอีกฝ่าย...ตะ...ต้องจ่ายด้วย...ความรัก...ของเราก่อน” ไม้ถามว่าไปจำมาจากไหน ดำตอบอย่างผึ่งผายว่า “เฟซบุ๊ก” ไม้ขำแต่กลั้นหัวเราะไว้ ถามว่า แล้วมีอะไรจะพูดอีกไหม ดำรีบท่องเร็วปรื๋อ

“ความรัก คือการที่คุณมีเหตุผลนับร้อยที่จะบอกลาใครบางคน แต่ก็ยังคงมองหาเหตุผลดีๆเพียงหนึ่งเหตุผลเพื่อที่จะอยู่ต่อ” ท่องจบก็ยืนตัวแข็งทื่อ ไม้ถามว่ามีอะไรอีกไหม ดำยิ้มแหยๆส่ายหน้าดิก “ไม่มีแล้ว...”

ไม้มองฝ้าย แตน ดำ อีกครั้ง แล้วตัดสินใจวิ่งออกจากร้านไป ทั้งสามตกใจ ฝ้ายตะโกนถาม “พี่ไม้...จะไปไหน?”

“บ้านคุณเป็ดปุ๊ก” ไม้หันมาตะโกนบอกแล้ววิ่งต่อ สามตัวแสบได้ยินคำว่า “บ้านเป็ดปุ๊ก” ก็หันมองหน้ากัน แล้วกระโดดตีมือกันด้วยความดีใจ ดำตะโกนบอก

“ทำให้สำเร็จนะพี่”

ไม้หันมองทั้งสามอีกที ยิ้มให้อย่างมั่นใจแล้ววิ่งไปเร็วกว่าเดิม ท่ามกลางความตื่นเต้นเอาใจช่วยของสามแสบตัวช่วยสำคัญ

ooooooo

ไม้ไปยืนดักรอเป็ดปุ๊กอยู่ที่หน้าบ้าน พอเห็นรถเธอแล่นเข้ามาก็กระโดดออกไปยืนกางแขนขวางรถไว้ เป็ดปุ๊กตกใจเบรกสนั่นจนตัวเองหัวคะมำ พอจอดรถก็ลงมาอย่างเอาเรื่อง!

แต่ก่อนที่เป็ดปุ๊กจะทันพูดอะไร ไม้ก็เดินเข้าไปหาพูดจริงจังจนเธอชะงัก

“ก่อนที่คุณจะว่าอะไร ผมขอบอกให้รู้ไว้ก่อนว่า นี่เป็นวิธีสุดท้ายแล้วที่ผมคิดได้ที่จะทำให้คุณยอมหยุดฟังที่ผมพูด ผมจะพูดแค่อีกครั้งเดียว ถ้าคุณจะเกลียดจะโกรธ จะไม่ให้อภัยผม ก็แล้วแต่คุณแล้วล่ะ”

เห็นท่าทางไม้ขึงขังจริงจังอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เป็ดปุ๊กจึงหยุดฟัง ถามว่าอยากพูดเรื่องอะไร

“เรื่องที่คุณหาว่าผมโกหก...คุณคิดว่าคนที่พ่อตายตั้งแต่อายุสามขวบ แล้วแม่ก็มาทิ้งเขาไป ไม่กลับมาหาเขาอีกเลยจนสิบปีผ่านไป เขาอยากเล่าเรื่องนี้ให้ใครต่อใครฟังไหม?”

เป็ดปุ๊กอึ้งมองเขานิ่งพูดไม่ออก ไม้พูดต่อด้วยความ รู้สึกจากก้นบึ้งในหัวใจว่า

“คุณมีพ่อที่น่ารัก แล้วแม่ของคุณก็คงจะน่ารักด้วย คนน่ารักก็จะเลือกที่จะอยู่กับคนน่ารัก แต่ผม...ไม่เคยมีใครเลย ตอนเด็กๆ ผมมักจะถูเพื่อนล้อ ถูกเด็กที่โตกว่ารังแก ผมอยากมีใครสักคนที่กอดผม บอกผมว่าไม่เป็นไรแล้วแม่อยู่ที่นี่ แต่ก็ไม่มี อดีตของผมไม่ใช่เรื่องน่าจดจำมันมีแต่เรื่องที่ผมอยากลืม เพราะอย่างนี้ไง ผมถึงไม่เคยเล่าเรื่องของผมให้คุณฟัง”

เป็ดปุ๊กเริ่มจากนิ่งฟัง หน้าเริ่มเศร้าแล้วน้ำตาก็คลอจนต้องหันมองไปทางอื่นกลบเกลื่อน

“เอาเป็นว่า ผมขอโทษที่ผมปิดบังเรื่องนี้กับคุณก็แล้วกัน ส่วนคุณจะให้อภัยผมหรือเปล่า ก็แล้วแต่คุณ”

เป็ดปุ๊กนิ่งไปอึดใจก่อนถาม “แล้วเรื่องแก้วล่ะ คิดยังไงถึงไปยุ่งกับเขา”

“ก็...เขา...น่ารัก” พอเป็ดปุ๊กมองขวับตาขวาง ไม้อยากขำท่าทางของเธอ แต่รีบบอกว่า “เปล่าหรอก...โอมกับพ่อเขาไปหาย่าผมที่บ้าน ผมอยากรู้ว่าพวกเขาคิดจะทำอะไร ผมก็เลยขอให้คุณแก้วช่วยผมสืบให้ มันก็เท่านั้นเอง”

“แค่นั้นจริงหรือ” ถามแล้วจ้องหน้าอย่างคาดคั้นค้นหา

“ผมไม่มีวันคิดอย่างอื่นนอกจากนั้น” พูดแล้วจ้องตายืนยันความจริงใจ “ผมตอบคุณทุกคำถามแล้วนะ ทีนี้ผมก็มีคำถามเหมือนกัน คุณอยากกั้นรั้วระหว่างบ้านคุณกับบ้านผมมากเลยเหรอ”

เป็ดปุ๊กไม่ทันตอบ แตนก็วิ่งอ้าวมา พอวิ่งมาถึงก็กระหืดกระหอบบอกไม้ให้รีบหนีไปเพราะตำรวจกำลังจะมาจับเขา เป็ดปุ๊กตกใจถามว่า “มาจับไม้เรื่องอะไร” แต่ไม่ทันทำอะไรตำรวจก็มาถึงตัวแล้ว

ตำรวจแจ้งว่า มีหลักฐานใหม่ว่าคดีเก่าเรื่องบุกรุกผลตรวจลายนิ้วมือเพิ่มว่าไม่มีลายนิ้วมือคนอื่นเลยนอกจากของคนในบ้านกับของไม้ แตนฟังอยู่ด้วย ตัดสินใจโพล่งขึ้นว่า “ไม่ใช่พี่ไม้หรอกค่ะ” ผู้หมวดถามว่าเธอรู้หรือว่าเป็นใคร แตนพยักหน้า

ooooooo

เวลาเดียว พ่อของภูมิที่เปิดบ้านเป็นอู่ซ่อมรถ สงสัยว่าภูมิเอาเงินที่ไหนมาซื้อแท็บเล็ตเล่น ภูมิโกหกว่าตนทำงานแต่งรถให้เพื่อน แต่ตอบไม่ทันสิ้นเสียงรถตำรวจก็มาจอดหน้าบ้านแล้ว แต่พอตำรวจเข้ามาถามหาภูมิปรากฏว่าเขาหายตัวไปแล้ว

ตำรวจบอกพ่อของภูมิว่า ถ้าภูมิกลับมาให้ติดต่อที่สถานีทันที ถ้าเขาให้ความร่วมมืออาจจะถูกกันไว้เป็นพยาน พ่อของภูมิขอให้ช่วยเล่าให้ฟังได้ไหมว่ามันเรื่องอะไรกัน ตำรวจจึงเล่ารายละเอียดให้ฟัง แตนนั่งฟังอยู่ด้วยสีหน้าไม่สบายใจ ไม้เห็นหน้าแตนแล้วก็พอจะเดาเรื่องได้

เมื่อกลับไปเล่าให้ย่าขวัญฟัง ถึงความเกี่ยว โยงระหว่างภูมิผู้ต้องสงสัยกับพี่สาวเขาที่เป็นแม่ครัวที่บ้านหทัย ไม้เชื่อว่าโอมคงจ้างให้ภูมิทำ ย่าถามว่าเขา ทำทำไม

“มันไม่ชอบไม้ คงอยากให้คุณเป็ดเกลียดไม้ จะได้เห็นไม้ไม่มีความสุข” ย่าถามว่าแล้วสำเร็จไหมล่ะ “สำเร็จทั้งสองอย่างเลยย่า เขาเกลียดไม้แล้วไม้ก็ไม่มีความสุข”

ไม้พูดอย่างรู้สึกแย่ ย่ามองไม้สงสารจับใจ ลูบหัวเขาเบาๆ ถามว่าคิดมากไปหรือเปล่า เขาบอกไม้หรือ ไม้บอกว่าแค่มองตาก็รู้แล้ว

“จะบอกอะไรให้นะ ผู้หญิงกับผู้ชายคิดอะไรไม่ เหมือนกันหรอก เวลาผู้ชายนึกชอบผู้หญิง ก็จะต้องให้ ได้คำตอบเดี๋ยวนั้นว่ารักเขาไหม ถ้าไม่รักก็เลิกไปเลย แต่ผู้หญิงน่ะ กว่าจะตัดสินใจได้ว่าจะรักใคร ก็ต้องคิด แล้วคิดอีก ต้องศึกษาต้องลองใจสารพัด ให้แน่ใจจริงๆ ว่าถ้าบอกรักเขาไปแล้ว จะไม่ถูกเขาทิ้ง”

“มันคงไม่มีประโยชน์แล้วล่ะย่า ไม้ทิ้งไพ่ใบสุดท้าย ไปแล้ว แล้วมันก็ไม่สำเร็จ” ไม้พูดอย่างท้อใจ พอดีเสียงเจ้าเอ๋งเห่าขึ้น ย่ามองไปแล้วหันถามไม้ยิ้มๆว่า

“แน่ใจนะว่าไม่สำเร็จ”

ooooooo

ที่หน้าบ้าน เชียรกับเป็ดปุ๊กกำลังเดินเข้ามา เชียรหิ้วปลาทับทิมตัวโตมาด้วยบอกย่าว่าไปตลาดเจอตัวใหญ่ดีเลยซื้อมาฝาก ย่าถามว่าจะทำอะไรกินดี  ไม้เสนอว่าให้ทำปลาสามรส เป็ดปุ๊กขอหัดทำด้วย

“ไม่ต้องหัดหรอก ปลาสามรสไม่ยาก วันนี้หนูเป็ดปุ๊กเป็นแขกสักวัน  ไม้...พาหนูเป็ดปุ๊กทัวร์หน่อยสิ”

ไม้ถามว่าทัวร์สวนของย่านี่หรือ ย่าคิดๆแล้วบอกว่าไปบ้านต้นไม้ของไม้นั่นแหละ

ไม้พาเป็ดปุ๊กเดินไปในสวนของย่าจนถึงบ้านต้นไม้ของเขา เป็ดปุ๊กแหงนมองบอกว่าตนไม่ขึ้นไปหรอก ไม้บอกว่าไม่ขึ้นไม่ได้เกิดย่าถามแล้วเธอจะตอบยังไง ถามดักคอว่ากลัวมีใครเห็นแล้วเอาไปซุบซิบนินทาหรือ หรือกลัวตนจะทำอะไร

“ขึ้นไปเถอะ ผมสัญญาว่าขึ้นไปแล้วจะรู้สึกดีจนไม่อยากลงมาเลยล่ะ” ไม้หว่านล้อมล่อใจจนเธอยอมขึ้นไป

“ไม่ต้องรีบนะ เดี๋ยวจะก้าวพลาด” ไม้ให้เธอขึ้นไปก่อนตัวเองคอยระวังตามหลัง

ขึ้นไปบนบ้านต้นไม้แล้ว เป็ดปุ๊กเดินไปที่หน้าต่าง เห็นว่าจากหน้าต่างนี้มองผ่านหน้าต่างห้องนอนตนเห็นในห้องพอดี! ไม้ยอมรับว่าตนเคยมองไปเห็นเธอกับพ่อแต่ไม่เคยแอบดูอะไรที่เธอทำเป็นส่วนตัว บอกเธอว่าที่คุณย่าให้พาเธอขึ้นมาก็เพื่อให้ดูวิว ได้รับลมเย็นๆจะได้คลายเครียด

บนบ้านต้นไม้ที่บรรยากาศดีนี่เอง ไม้ถามว่าเธอคิดจะกั้นรั้วบ้านจริงหรือ ถ้ากั้นเพราะไม่อยากให้ตนปีนข้ามไปก็ให้บอก ต่อไปจะได้ไม่ทำ เป็ดปุ๊กบอกว่าตนไม่กั้นแล้วโอเคไหม ไม้ยิ้มดีใจถามว่า

“แสดงว่าเราไม่โกรธกันแล้วใช่ไหม”

“ก็แล้วแต่นายจะคิด...ฉันว่าฉันกลับดีกว่า”

“แล้วที่ผมชวนคุณมางานวันเกิดย่า คุณจะมาใช่ไหม ผมอยากให้คุณมานะ” เธอถามว่าทำไมต้องมา “ผมก็แค่อยาก ให้คุณมาอยู่เป็นเพื่อนผม เพราะเอาเข้าจริง ผมไม่เคยอยู่เวลาจัดงานวันเกิดย่าสักครั้ง คนมันเยอะ เรื่องก็แยะ น่าเบื่อ”

“ฉันไม่น่าเบื่อรึไง”

“กับคุณผมไม่เคยเบื่อ” ไม้มองหน้าเธอเต็มตา พูดจริงจัง แล้วต่างก็เขินกับแววตาที่เปิดเผยความในใจต่อกัน เป็ดปุ๊กรีบตัดบทขอกลับดีกว่า

ระหว่างเดินผ่านสวนกลับไปที่บ้านย่า เป็ดปุ๊ก

เสนอตัวอยากช่วยย่าทำอะไรในงานวันเกิด ไม้บอกว่าแค่เธอมาร่วมงานก็ถือว่าดีที่สุดแล้ว

“มากไปมั้ง ฉันสำคัญขนาดนั้นเชียว”

“สำหรับบางคน...” ไม้พูดเบาๆ พอเธอหันมองหน้าเขายืนยันว่า “ผมว่า ย่าต้องอยากให้คุณมา”

“นายนี่พูดไม่รู้เรื่องแล้ว เอ้า...คิดเร็วๆฉันจะช่วยอะไรได้บ้าง”

ooooooo

กลับถึงบ้านย่าขวัญ เจอหทัยออกมาทัก พอไม้เห็นหทัยก็ขอตัวกลับทันที  บอกว่าไม่อยากให้บรรยากาศเสีย

จึงเหลือเพียงย่าขวัญ เชียร เป็ดปุ๊ก และหทัย นั่งกินข้าวกัน หทัยตำหนิตัวเองว่าไม่น่ามาทำให้บรรยากาศเสียเลย เป็ดปุ๊กชวนคุยเปลี่ยนบรรยากาศ ถามย่าว่าอาทิตย์หน้าจะจัดงานวันเกิด มีอะไรจะให้ตนช่วยบ้างไหม

“แค่ช่วยพาคุณพ่อมาร่วมงานด้วยก็ดีที่สุดแล้วล่ะจ้ะหนูเป็ด”

เมื่อเป็ดปุ๊กบอกว่าตนอยากช่วยเพื่อตอบแทนที่คุณย่าเคยช่วยเราสองพ่อลูกมามาก หทัยบอกว่าตนกำลังอยากได้คนช่วยพอดี เสนอว่าให้มาช่วยตนพาย่าไปตัดเสื้อผ้าและทำผมสำหรับงานวันเกิดดีกว่า ทีแรกย่าก็ไม่อยากสิ้นเปลือง แต่เมื่อทุกคนช่วยกันกล่อมย่าจึงรับปาก

กลับบ้านแล้ว เป็ดปุ๊กคิดถึงบรรยากาศขณะไม้มาเจอหทัยแล้วไม้ขอตัวกลับทันที เธอเห็นหทัยหน้าเสียก็รู้สึกสงสารถามตัวเองว่า “ฉันจะช่วยนายยังไงดีนะ...”

ooooooo

ช่วงเวลาเดียวกันนั้น เก็จกำลังหัดปลอมลายเซ็นของเชียรเอาจริงเอาจัง เมื่อตัวเองทำได้ไม่ดีพอก็จะให้ไก่กุ๊กช่วย ไก่กุ๊กไม่อยากทำเพราะละอายใจ

บ้านยังไม่ทันขาย ทั้งเก็จและไก่กุ๊กก็วางแผนใช้เงินกันอย่างสำราญใจ โดยเก็จเตรียมซื้อคอนโดหรูอยู่ ไก่กุ๊กก็จะเปลี่ยนรถใหม่ แก้วเสียวๆถามว่าไม่กลัวเชียรแจ้งตำรวจจับหรือ เก็จยิ้มเยาะว่า กว่าจะรู้ก็คงนอนพะงาบๆ อยู่โรงพยาบาลแล้ว ทำอะไรไม่ได้หรอก แล้วเร่งแก้วให้รีบจับไม้ให้อยู่ ขืนช้าเป็ดปุ๊กจะคาบไปเสียก่อน

ส่วนกะรัตแม่ของเก็จก็คอยเงินค่านายหน้าขายบ้านจะเอาไปใช้หนี้พนันให้ศักดิ์ วันนี้ก็มาเร่งรัดเก็จว่าเมื่อไรจะขายบ้านได้เสียที ตนหาคนซื้อไว้แล้วเขาเร่งอยู่ยิกๆขืนช้าเขาเปลี่ยนใจจะชวด เก็จบอกว่าต้องขอเวลาเพื่อทำให้เนียน

“แล้วที่ดินพ่อเขาล่ะ เห็นว่าไปขออยู่ทุกวันไม่ใช่เหรอ” แก้วถาม

“ก็อีแก่นั่นมันงก ไม่ยอมยกให้ง่ายๆน่ะสิ วันเกิดมันพรุ่งนี้พวกเราถึงต้องยกกองทัพจัดเต็มไปช่วยพ่อแกหน่อย” กะรัตบอกแล้วสั่งเก็จให้พาเด็กๆไปด้วย เผื่อจะเรียกร้องความสงสารได้บ้าง

“มันไม่ใช่หลานแท้ๆ ของเขาจะเรียกร้องความสงสารได้ไงแม่ แก้วว่านะ ถ้าอยากจะชนะนังสะใภ้ใหญ่นั่นละก็ เราต้องหาซื้ออะไรที่คนแก่ๆชอบเอาไปเป็นของขวัญให้เขาก็ดีนะแม่” แก้วเสนอ

“เสียเงินอีกแล้วล่ะสิฉัน...เฮ้อ...เอาก็เอาเพื่อสมบัติร้อยล้าน ว่ามาเลยจะซื้ออะไรดี” กะรัตบ่นแล้วสุมหัวกันคบคิด

ooooooo

หทัย เป็ดปุ๊กและย่าขวัญ พากันไปเลือกซื้อผ้าเพื่อตัดชุด ย่าขวัญเลือกผ้าสองชิ้นเตรียมตัดสองชุด เผื่อวันงานของไม้ด้วย เมื่อเลือกผ้าและแต่งหน้าทำผมทำเล็บเสร็จกลับถึงบ้าน เจอไม้รออยู่แล้ว

ไม้ไม่พอใจเป็ดปุ๊ก หาว่าพาย่าไปทำใจแตก เพราะย่าไม่เคยเป็นแบบนี้ ไม้ประชดว่าถ้าวันไหนเขาพาเชียรไปทำอะไรแบบนี้บ้างก็อย่ามาว่ากัน ตนทำให้เชียรรักตนได้มากกว่าเธอด้วย

“ถ้าคิดว่าแน่จริงก็ลองทำดู อ้อ...แต่ฉันขอแนะนำอะไรอย่าง ถ้าว่างนักละก็แทนที่จะมาทำดีกับพ่อของฉัน นายไปทำดีกับคุณหทัยแม่ของนายก่อนจะดีกว่ามั้ง”

พูดไปแล้วเป็ดปุ๊กชะงักรู้ตัวว่าไม่น่าพูดไปแบบนั้น ยิ่งเห็นไม้หน้าบึ้งก็ไม่สบายใจ พยายามจะพูดแก้แต่ไม้ก็นะสะบัดหน้าเข้าบ้านไปแล้ว เธอได้แต่อึ้งรู้ตัวว่าพูดแรงเกินไป...

หลายวันผ่านไป เป็ดปุ๊กชะเง้อมองไปที่กำแพงที่ไม้เคยปีนข้ามมา เชียรเดาใจได้บอกว่าวันนี้เขาไม่มาหรอก เพราะเขาต้องไปช่วยย่าขวัญเตรียมงานวันพรุ่งนี้ แต่เป็ดปุ๊กเชื่อว่าเขาไม่มาเพราะโกรธตนมากกว่า ยอมรับกับพ่อว่า

“เป็ดไม่ดีเองล่ะค่ะที่ไปพูดสะกิดใจเขาเรื่องคุณหทัย เขาก็เลยโกรธ” เชียรบอกว่าเขาโกรธแสดงว่าเขารู้สึก “เป็ดรู้ว่าที่เขายิ่งทำไม่ดีกับคุณหทัยมากเท่าไหร่ ก็หมายถึงเขาก็ยิ่งต้องการความรักจากคุณหทัยมากเท่านั้น จริงๆคุณหทัยก็รักเขามากอยู่แล้ว แค่เขาลดทิฐิและเปิดใจมันก็เท่านั้นเอง”

พูดแล้วเห็นเชียรนั่งยิ้ม เธอถามว่าตนพูดอะไรผิดหรือเปล่า เชียรบอกว่าเธอพูดถูกทุกอย่าง ที่ตนยิ้มเพราะดีใจที่เธอเป็นห่วงไม้ เธอแก้เกี้ยวว่า “ก็ไม่ได้ห่วงขนาดนั้น”

“คนเราก็เป็นห่วงกันได้ไม่แปลกหรอก ดีเสียอีกถ้าเป็ดห่วงแล้วเป็ดพูด พ่อว่าบางทีไม้อาจจะยอมฟังบ้างก็ได้”

“แล้วทำไมเขาต้องฟังเป็ดด้วยล่ะคะ” เป็ดปุ๊กสงสัย เชียรไม่ตอบได้แต่ยิ้มๆแล้วลุกเดินออกไป

ooooooo

จริงอย่างที่เชียรบอก เพราะวันนี้ไม้กับฝ้ายดำ และแตน ช่วยกันจัดสถานที่จัดงานวันเกิดให้ย่ากันอย่างเอาจริงเอาจัง ไม้ทำงานเอาเป็นเอาตายจนฝ้ายแซวว่า ทำงานให้หนักเพื่อให้ลืมเรื่องบางเรื่อง

ย่าแนะว่าให้ไปหาเป็ดปุ๊กเสียเขาจะได้ไม่คิดว่าเรางอน ไม้บอกว่าตนมีแผนเด็ดกว่านั้น รับรองแผนนี้เวิร์กแน่เป็นไพ่ตายใบสุดท้ายถ้าไม่สำเร็จจริงๆก็คงเลิก

“แผนอะไรเหรอพี่ไม้” ฝ้ายถาม

“พรุ่งนี้ฉันกะว่าจะบอกคุณเป็ดปุ๊กว่าฉันชอบเขาให้ได้” ไม้พูดขึงขังจริงจัง ทุกคนได้ยินก็พากันกระโดดโลดเต้นหัวเราะกิ๊วก๊าวดีอกดีใจ ไม้มองพวกเขาแล้วก็ยิ่งมุ่งมั่นที่จะทำให้ได้

ไม่นานเชียรกับเป็ดปุ๊กก็มาถึง วันนี้เป็ดปุ๊กสวยจนย่าชม แล้วขอให้ช่วยแต่งตัวให้ไม้ด้วยจะได้หล่อเป็นกับเขาบ้าง หลังจากเป็ดปุ๊กไปช่วยแต่งตัวให้ไม้ออกมา แตนเห็นถึงกับอึ้ง

“ว้าวววว...พี่ไม้ ไม่อยากเชื่อว่ะหล่อกระแทกใจขนาดนี้”

ไม้บอกว่าคนจัดเสื้อให้เขาเก่ง ย่าขอบใจเป็ดปุ๊กชมว่าอย่างนี้ค่อยหล่อสมกันหน่อย พูดแล้วหันไปถามเชียรอย่างรู้กันว่า ว่าไหม แล้วผู้ใหญ่ทั้งสองก็มองเป็ดปุ๊กกับไม้ด้วยความรู้สึกเดียวกัน

ขณะบรรยากาศกำลังสดชื่นแจ่มใสนั่นเอง จู่ๆ ไก่กุ๊ก เก็จ แมวเมี้ยวและนกจิ๊บก็พากันเข้ามา กลายเป็นเชียรกับไก่กุ๊กต่างทักกันว่ามาได้ยังไง จึงรู้ว่าย่าขวัญเป็นแม่ของศักดิ์พ่อเลี้ยงของเก็จนั่นเอง ไก่กุ๊กบอกว่าตนมางานย่าทุกปี

แก้วเองพอเห็นไม้ก็ดี๊ด๊าวิ่งเข้าไปทักว่ามางานนี้ด้วยหรือ ไม้พูดหน้านิ่งว่างานวันเกิดย่าตน ย่าขวัญจึงชี้แจงว่าทุกปีไม้ไม่เคยอยู่แต่วันนี้มีแขกสำคัญมาเขาก็เลยอยู่

เก็จรี่เข้ามาแจม พูดเชียร์ว่า แก้วพูดถึงไม้บ่อยมาก มองหน้าไม้บอกว่ารู้สึกจะคุ้นๆหน้าเคยเจอกันมาก่อน

“อ๋อ...ครับ ผมที่ขโมยหมาที่บ้านคุณแล้วก็ทะเลาะกันเรื่องต้นกรรณิการ์ไงครับ”

“นายย...ไอ้คนสวน!!” เก็จเปลี่ยนสีหน้าและน้ำเสียงทันที

ย่าบอกไม้ให้พาแขกเข้าบ้าน ส่วนแมวเมี้ยวกับนกจิ๊บเจอปู่ก็เกาะแจชวนไปเล่นกันอีกทาง พอเข้าไปในดงต้อยติ่ง แมวเมี้ยวเด็ดฝักต้อยติ่งให้ไก่กุ๊กดูบอกว่ามีเยอะกว่าบ้านเราอีก บ่นๆว่า “ถ้าเราย้ายไปอยู่คอนโดแล้วพวกเราก็อดเล่นอะไรอย่างนี้สิครับ”

เป็ดปุ๊กตกใจถามว่าย้ายไปอยู่คอนโดอะไรกันหรือ นกจิ๊บเล่าจ๋อยๆว่า “ก็คุณพ่อคุณแม่บอกว่าพวกเราต้องย้าย...”

“ไม่มีอะไรหรอก เด็กๆดูละครพระเอกอยู่คอนโด ก็เลยอยากอยู่ เลยพูดเพ้อเจ้อไปอย่าสนใจเลย” ไก่กุ๊กรีบขัดขึ้น แล้วไล่แมวเมี้ยวกับนกจิ๊บไปเล่นที่อื่น ทางนี้ผู้ใหญ่เขาจะคุยกัน เชียรรู้สึกแปลกๆกับท่าทีของไก่กุ๊ก

เป็ดปุ๊กมองออกไปเห็นแก้วเกาะแขนไม้เดินมาทางสวนพอดี!

ooooooo

แก้วเกาะแขนไม้ฉอเลาะว่าตนโทร.หาหลายครั้งเขาไม่รับสายและไม่ยอมโทร.กลับด้วย ตัดพ้อว่าทำเหมือนตนไม่มีความสำคัญ พอไม้ถามว่ามีธุระอะไรหรือ เธอก็อ้อนว่า

“ก็แก้วคิดถึง...” พูดแล้วเห็นไม้นิ่งไปเลยรีบแก้ “คิดถึงสวนที่คุณไม้จะมาทำให้น่ะสิคะ ไม่รู้ว่าจะเป็นยังไงอยากเห็นเร็วๆ” พอไม้บอกว่าแล้วจะหาเวลาไปทำให้ ก็กระแซะ “ขอบคุณมากนะคะ คุณไม้ใจดีจังเลย”

แก๊งสามแสบแอบดูอยู่อย่างหมั่นไส้ คิดหาทางที่จะแยกไม้ออกมา แล้วจู่ๆ ดำก็ถูกแตนยกเท้ายันโครมเดียวถลาออกไปยืนตรงหน้าไม้พอดี! ไม้ถามนำว่าจะมาตามไปไหนใช่ไหม ดำหัวไวรับลูกทันทีว่าจะมาตามให้ไปรับพระที่วัดเพราะได้เวลาแล้ว

“จริงด้วย...งั้นผมขอตัวนะครับคุณแก้ว ตามสบายถ้าอยากชมสวนก็ให้สามคนนี้” เขาชี้ไปที่สามแสบ “พาไปแล้วกัน” พูดแล้วไม้ผละไปเลย เธอเหวอไปอึดใจแล้วหันมองสามแสบ ปรากฏว่าหายไปหมดไม่เหลือสักแสบ!

แก้วเจ็บใจ เดินกลับเข้าไปในบ้านเล่าให้เก็จฟัง เก็จยุว่า

“งั้นเอาอย่างนี้ แกนั่งสงบสติอารมณ์รออยู่ในนี้ รอให้คนเยอะ แล้วเราค่อยแสดงตัวเรา แกน่ะเป็นตัวจริงของคุณไม้ นังเป็ดมันหน้าบางไม่กล้าทำอะไรหรอก ตอนนี้แกก็ไปเอาใจยายย่านั่น ถ้าได้คนแก่มาเป็นพวก รับรองว่าทุกอย่างสะดวก”

แก้วพยักหน้าจ้องรอโอกาสที่จะแสดงตัวเต็มที่

ที่ห้องโถงกลางอันเป็นสถานที่สำหรับพิธีสงฆ์ ศักดิ์กับกะรัตพยายามเอาอกเอาใจย่าคอยดูแลพัดวีให้เป็ดปุกกระซิบกับเชียรว่า “สอพลอกันจนออกนอกหน้าเลยนะคะพ่อ” ถูกเชียรหน้าขึงใส่นิดหนึ่งไม่ให้พูด เธอเลยหันไปเล่นกับแมวเมี้ยวและนกจิ๊บ ครู่เดียวหทัย โอม และอลงกรณ์ก็เข้ามา ทั้งสามรีบเดินเข่าเข้าไปไหว้ย่าขวัญ ย่าขอบใจที่มากัน

“ต้องมาสิครับ งานวันเกิดคุณย่าทั้งที แล้ววันนี้ผมมีของขวัญและข้อเสนอดีมาบอกคุณย่าด้วยนะครับ” อลงกรณ์เปิดฉากทันที ย่าถามว่าตกลงเป็นของขวัญหรือข้อเสนอดีๆกันแน่ โอมรีบเสริมว่าข้อเสนอดีๆ สำหรับหมู่บ้านใหม่ ย่ายกมือห้ามทันที “โอย...อย่าเพิ่งพูดอะไรตอนนี้เลย โน่น พระมาแล้ว ไปฟังพระธรรมคำสอนกันก่อนไป๊ แม่หทัยพาไปหาที่นั่งซิ”

พอหทัยพาอลงกรณ์กับโอมออกมานั่งอีกมุมหนึ่ง ศักดิ์ที่นั่งอยู่ไม่ไกลนักก็แนะนำตัวกับอลงกรณ์ว่า ตนชื่อศักดิ์เป็นลูกชายของย่าขวัญ อลงกรณ์ยิ้มยินดีบอกว่าได้ยินหทัยพูดถึงอยู่บ่อยๆ

พอไม้เดินนำพระไปนั่งที่อาสนะแล้วย่ากวักมือเรียกไม้ให้ไปนั่งข้างๆ แก้วนึกกระหยิ่มว่าเดี๋ยวย่าต้องเรียกตน พอเก็จสะกิดแก้วก็รีบลุกจะไปนั่งข้างไม้ ปรากฏว่าย่าหันมาเรียกเชียรกับเป็ดปุ๊กให้ไปนั่ง บอกว่าเดี๋ยวจะได้ช่วยถวายของพระกัน

แก้วหน้าแตกกระแทกตัวนั่งลงตามเดิม จิกตามองเป็ดปุ๊กอย่างแค้นใจ สุดท้ายทนไม่ได้ลุกไปนั่งแทรกกลางระหว่างไม้กับเป็ดปุ๊กทั้งที่พระกำลังสวด แก้วเลยลุกไปนั่งกับแมวเมี้ยวและนกจิ๊บแทน

โอมเห็นไม้นั่งคู่กับเป็ดปุ๊กก็ฮึดฮัดจะไปเอาเรื่อง ถูกอลงกรณ์เตือนสติว่าอย่าลืมว่าเรามาที่นี่ทำไม ถ้าวู่วามทุกอย่างจะพังหมด! โอมจึงจำต้องนิ่งทั้งที่ใจร้อนรุมๆ

ศักดิ์คอยจังหวะอยู่ เมื่ออลงกรณ์ลุกเดินออกไปข้างนอก เขารีบตามไปบอกว่าอยากคุยกับเขา แล้วรีบทำเวลาเลย

“ผมได้ยินที่คุณคุยกับแม่ของผม ผมว่าเราสองคนมีสิ่งที่อยากทำเหมือนกัน เราสองคนน่าจะร่วมมือกันนะครับ”

ศักดิ์พูดเพียงเท่านั้นก็เป็นที่เข้าใจกัน ต่างยื่นมือออกไปสัมผัสเป็นสัญญาสุภาพบุรุษ อลงกรณ์ยิ้มสมใจในผลสำเร็จ

ในงานนี้ หทัยกับกะรัตซึ่งเป็นสะใภ้ใหญ่กับสะใภ้เล็ก ต่างชิงดีกันอย่างออกนอกหน้าที่จะทำให้ย่าขวัญพอใจ กะรัตเอาพระพุทธรูปมาเป็นของขวัญ ส่วนหทัยเอาน้ำมนต์มาฝากบอกย่าว่า

“น้ำมนต์วัดพระแก้วค่ะแม่ เอาใส่ไว้ในตุ่มน้ำกินน้ำใช้ จะได้เป็นสิริมงคลค่ะ”

“ขอบใจมากนะหทัย” ย่าขวัญรับไว้อย่างชื่นชมมาก กะรัตกับเก็จมองหน้ากันอย่างเจ็บใจที่แพ้หทัยอีกจนได้

ooooooo

โอมเจ็บใจที่ถูกแก้วฉีกหน้าด้วยการเข้าไปเกาะติดไม้ไม่ยอมห่าง เมื่อสบโอกาสจึงถามขู่ว่าทำอะไรเกรงใจตนบ้างไหม แก้วถามว่าเราไม่มีอะไรกันทำไมต้องเกรงใจ

เมื่อโอมอ้างว่าเรายังเป็นแฟนกัน แก้วบอกเลิกนาทีนั้นเลย แล้วย้ำว่าต่อไปนี้เขาไม่มีสิทธิ์มายุ่งกับตนอีก พูดแล้วเดินเชิดไป ทิ้งโอมยืนแค้น จิกตามองคำรามเบาๆ

“ได้...ถ้าคุณกล้าทำแบบนี้กับผม ก็อย่าหวังว่าคุณจะได้สิ่งที่คุณต้องการง่ายๆเหมือนกัน!”

จากนั้นโอมก็หันไปเกาะแกะเป็ดปุ๊กถามเรื่องติดรั้วกันขโมย เป็ดปุ๊กบอกว่าไม่ติดแล้วปล่อยไว้อย่างเก่าดีกว่า

“แต่ว่าถ้ามีอะไรเกิดขึ้นมาอีก...ผมกลัวว่า...”

“ไม่มีอะไรเกิดขึ้นจากที่นี่หรอกค่ะคุณโอม เป็ดไว้ใจ คนที่นี่ ในสวนนี้ทุกคนเป็นคนดี ถึงเราจะไม่ได้อยู่ในหมู่บ้าน เดียวกัน แต่ก็เป็นเพื่อนบ้านที่ดีต่อกันแน่นอนค่ะ”

โอมผิดหวังมาก พูดอะไรไม่ออก เป็ดปุ๊กจึงขอตัว ไปตามหลานๆ บอกว่าออกมาวิ่งเล่นนานแล้วไม่รู้ไปซน ที่ไหน โอมพยักหน้า แต่พอเป็ดปุ๊กเดินไปเขากำมือแน่นแค้นสุดๆ

เป็ดปุ๊กเดินออกมาไม่เท่าไรก็เจอไม้มาดักถามว่า เมื่อกี๊แอบไปคุยอะไรกะหนุงกะหนิงกับโอม เป็ดปุ๊กเลยแกล้ง ยั่วถามว่าทำไมต้องบอกด้วย ไม้เปลี่ยนเป็นอ้อนให้บอก เธอจึงบอกว่าแค่บอกโอมว่าไม่ติดรั้วกันขโมยแล้วเท่านั้น

ไม้ถอนใจเฮือกใหญ่ ยาว จนเธอถามว่าทำไมต้อง ถอนใจเยอะขนาดนั้น เขาบอกว่าถอนใจเรื่องอื่น เธอเลย คาดคั้นเอาบ้างว่าเรื่องอะไร ไม้อำไม่บอกตรงนี้แต่ให้ตาม ไปแล้วจะบอก รับรองว่าเธอจะได้รับคำตอบที่คุ้มสุดๆ

ไม้พาเดินไปจนถึงศาลาริมน้ำสวยงามร่มรื่น เป็ดปุ๊ก ตื่นตาตื่นใจมากที่ในสวนย่ามีที่แบบนี้ด้วย ไม้บอกว่า

“ที่นี่เป็นที่ลับของผม ผมจะพามาเฉพาะคนพิเศษเท่านั้น” พอเธอแหย่ว่าเขาน่าจะพาแก้วมา เลยถูกบ่นว่า “เอาอีกแล้ว ชอบพูดถึงคนอื่นอยู่เรื่อยเลย ถ้าผมชวนเขา มาจริงๆคุณจะเสียใจ” เธอเลยตัดบทว่ามีอะไรจะเล่าว่ามาเลยตนจะได้กลับไปเล่นกับหลาน ไม้ตกใจกลัวเสียแผน เมื่อเห็นเธอหงุดหงิด

แต่พอตั้งสติจะพูดความในใจ เสียงแตนก็แหวกเข้า มาทำลายบรรยากาศ แตนทะเล่อทะล่าเข้ามาบอกไม้ว่า ให้รีบไปช่วยย่าเร็วๆ ตอนนี้เกิดเรื่องใหญ่แล้ว อาศักดิ์กำลัง... พอไม้กับเป็ดปุ๊กลุกวิ่งไป แตนก็เขกหัวตัวเองบ่นว่า...

“โห...พี่ไม้อุตส่าห์พามาที่โรแมนติก ไม่น่าเล้ยเรา...”

ooooooo

เรื่องใหญ่ที่แตนมาบอกคือ ศักดิ์กับอลงกรณ์กำลังช่วยกันหว่านล้อมให้ย่าขายที่ดินให้พวกตนเอาไปทำหมู่บ้านจัดสรร หลังจากศักดิ์กับอลงกรณ์คุยฟุ้ง ถึงโครงการใหญ่โตแล้ว โอมล่อใจย่าว่า

“ถ้าย่าขวัญมาร่วมเป็นเจ้าของโครงการกับเรา ย่าขวัญจะต้องได้สิทธิประโยชน์เหนือผู้ร่วมลงทุนคนอื่นแน่ เพราะคุณย่าขวัญคือเจ้าของที่ ถือเป็นผู้ร่วมลงทุนรายใหญ่ ที่สุดครับ”

เชียรนั่งฟังทั้งสามหว่านล้อมย่าขวัญอยู่อย่างสมเพช หทัยพยายามบอกให้มาคุยกับย่าวันอื่นดีกว่า แต่อลงกรณ์ยืนยันว่าวันนี้แหละดีที่สุดแล้วถือว่าเป็นของขวัญวันเกิดย่าด้วย ศักดิ์เข้าไปกระซิบย่าว่า

“ถ้าคุณแม่สนใจ ผมจะดำเนินการให้คุณแม่เอง ถ้าคุณแม่ยกให้ผม ผมจะเรียกราคาให้สูงที่สุดเลยครับ”

ไม้กับเป็ดปุ๊กเข้ามาถึง ไม้จะพรวดเข้าไปขวาง เป็ดปุ๊กเตือนสติว่าอย่าก่อเรื่องเลย วันนี้เป็นวันเกิดคุณย่า และตนเชื่อว่าคุณย่าจัดการเรื่องนี้ได้ ไม้จึงอ่อนลงรับปากว่า

“ก็ได้ ผมจะไม่ก่อเรื่อง...เพราะมีคุณอยู่ด้วย” เป็ดปุ๊กติงว่าตนไม่ได้ช่วยอะไรเขาเลยแค่ยืนอยู่ตรงนี้เท่านั้น “ก็นั่นแหละ ผมจะทำให้ดีสุด ถ้าคุณอยู่ข้างๆผมแบบนี้ตลอด” ไม้หวานเอาดื้อๆ แต่พอพูดแล้วก็เขินตัวเอง ไม่กล้าสบตาเป็ดปุ๊ก เธอเห็นแล้วยิ้มเขินๆขำๆ

ย่าจัดการได้จริงๆ เพราะหลังจากฟังทั้งศักดิ์ อลงกรณ์ และโอม หว่านล้อมสารพัดแล้ว ย่าชวนไปกินข้าว กันก่อน เพราะได้เวลาแล้วเดี๋ยวจะเสียสุขภาพ อลงกรณ์เก็บความรู้สึกผิดหวังรีบเข้าประคองจะพาย่าไป แต่ย่าบอก ว่าเดินเองได้ ยังไม่แก่ถึงขั้นต้องพยุงหรอก แล้วย่าก็ลุกขึ้น เดินเองอย่างกระฉับกระเฉง อลงกรณ์เลยเก้อ จ๋อยไป

เก็จสังเกตเห็นเชียรกับย่าขวัญสนิทสนมกันและย่าก็เอ็นดูเป็ดปุ๊กมาก เธอขอให้เชียรช่วยพูดกับย่าให้ขาย ที่ดินให้อลงกรณ์ ถือว่าเป็นการช่วยให้ลูกหลานได้ลืมตา อ้าปากกับเขาได้ กะรัตลุ้นว่าช่วยๆหน่อย ถ้าสองคนช่วยพูดย่าต้องฟังแน่

“คงจะไม่เหมาะหรอกมั้ง  เพราะมันเรื่องส่วนตัวของเขา  แล้วถึงผมจะพูดจริงๆ  ผมก็คงพูดให้ย่าขวัญเก็บที่ทางไว้มากกว่า  บ้านจัดสรรน่ะมีเยอะแล้ว  แต่ผืนดินที่เต็มไปด้วยต้นไม้แบบนี้หาได้ยากเต็มที  คนแก่อย่างผมน่ะ ไม่นิยมขายที่ขายทางหรอก ขอโทษนะ”

เก็จกับกะรัตรู้สึกเหมือนถูกตบหน้า  พอเชียรเดินไปกะรัตคำราม “หน็อยไอ้แก่ แทนที่จะช่วยกลับมาด่าเราทางอ้อม”

“ไม่อยากขายที่ทางกินงั้นเหรอ  คอยดูเถอะ  แกเจอแสบกว่านั้นแน่!!!” เก็จจิกตาอาฆาต

ooooooo

เมื่อกลับไปที่บ้านกะรัต  แก้วบ่นอย่างหัวเสียว่าวันนี้แทนที่จะได้ซีนกลับถูกแย่งซีนไปหมด  กะรัตบอกให้ใจเย็นๆ โอกาสหน้ายังมี  ถามศักดิ์สามีใหม่พ่อเลี้ยงของเก็จกับแก้วว่า

“คุณแน่ใจสองพ่อลูกนั่นนะคะ  ว่าจะไม่ถูกพวกเขาหลอกใช่ไหม”

“ไม่หรอกน่า  คนมันได้ผลประโยชน์ร่วมกัน  ยังไงมันก็ต้องช่วยกันให้สำเร็จ  ลองคิดดูนะคุณ  กำไรจาก ขายที่ให้หมู่บ้าน รวยเป็นหลายๆร้อยล้านเลย”

ฟังศักดิ์แล้วทุกคนพากันฝันหวาน...

ส่วนโอมกลับถึงบ้านก็ถามอลงกรณ์ว่ามั่นใจหรือว่าศักดิ์จะช่วยให้ย่าขวัญยอมขายที่ให้เราได้จริง

“หน้าตาอย่างนั้นดูก็รู้ว่าอยากได้เงินใจจะขาด แค่เราเสนอผลประโยชน์ให้นิดเดียว  ก็รีบโร่ไปขอที่ดินมาให้เราแล้ว  ดี  พวกเราจะได้ไม่ต้องเหนื่อยให้แม่ๆลูกๆเขาจัดการกันเอง พอนายนั่นได้ที่ดินปุ๊บ เราก็กดราคาปั๊บ หน้าโง่แบบนั้นไม่มีทางตามเราทันหรอก ใช่ไหม”

สองพ่อลูกมองหน้าหัวเราะกันอย่างสำราญใจ

ฝ่ายเก็จ  พอกลับถึงบ้านก็ด่าทั้งลูกทั้งผัวว่าพาไปหวังจะได้พึ่งพาให้ช่วยทำงาน แต่ที่ไหนได้หายหัวไปไหนกันหมด  ปล่อยให้ตนทำงานหนักอยู่คนเดียว  เหนื่อยแทบตาย

ไก่กุ๊กบอกว่าเหนื่อยก็ไม่ต้องทำ  เพราะวันนี้ตนเจอพ่อแล้วรู้สึกไม่ดีเลย เราไม่ควรทำแบบนั้น

“พอเลย! หยุดพูด!! ฉันรู้ว่าคุณจะพูดอะไร ถ้าคุณไม่ช่วยก็อย่ามาทำให้ฉันเขว แล้วบอกไว้เลยนะว่าฉันเดินหน้ามาขนาดนี้แล้วไม่มีทางหยุดแน่!!” พูดแล้วเดินปึงปังขึ้นข้างบนเลย ไก่กุ๊กได้แต่นั่งซึมอย่างรู้สึกผิดต่อพ่ออยู่ตรงนั้น...

ooooooo

แก๊งสามแสบสุมหัวกันบ่นไม้ว่า  แค่เรื่องจะบอกรักผู้หญิงก็ยังทำไม่ได้ ไม้แก้ตัวว่าคนเยอะเรื่องแยะขนาดนี้ตนไม่มีโอกาสจะพูดอะไรเลย

พอย่าขวัญรู้ก็บ่นเซ็งๆ  “ไม่นึกเลยว่าหลานชายฉันจะซื่อบื้อมากกว่าที่คิดไว้ซะอีก” ไม้บอกว่าโอกาสไม่ได้มีง่ายๆ “โอกาสไม่มีก็ต้องสร้างให้มันมีสิ  นี่ถ้าฉันรอให้แกทำเอง มีหวังฉันไม่มีทางได้หลานสะใภ้แน่ๆ สงสัยงานนี้ฉันคงต้องลงมือเองซะแล้ว”

แผนใหม่ของย่าขวัญคือ  จัดทัวร์นั่งรถไฟไปเที่ยวน้ำตกกัน  เมื่อมาพบกันที่สถานีรถไฟธนบุรี  ย่าบอกลูกทัวร์อันมีเชียร เป็ดปุ๊ก ไม้ ฝ้าย แตนและดำว่าย่ามีความหลังประทับใจกับคุณปู่ที่กาญจนบุรี  แต่เอาไว้ค่อยเล่าทีหลัง

ระหว่างเดินทางย่าก็พยายามให้ไม้ได้ใกล้ชิดและช่วยเหลือเป็ดปุ๊ก เพื่อให้ทั้งสองได้ใกล้ชิดและเข้าใจกันมากขึ้น โดยมีแก๊งสามแสบร่วมมือประสานอย่างสนุกสนาน พยายามกันใครต่อใครไม่ให้ไปนั่งเป็นก้างขวางคอเพื่อเปิดโอกาสให้ไม้ได้พูดความในใจกับเป็ดปุ๊กเสียที

ไม้ไม่ทันได้บอกอะไรเป็ดปุ๊ก ก็นั่งหลับคอพับซบไหล่เป็ดปุ๊กเสียแล้ว ทุกคนเลยได้ดูภาพถูกใจหัวเราะกันคิกคัก

เป็นวันเดียวกับที่เก็จพาแก้วนั่งแท็กซี่บ่ายหน้ามาที่ร้านสวนขวัญ หมายพาน้องมาอ่อยจับไม้ให้ได้ เมื่อมาถึงร้านสวนขวัญทั้งสองชะงักเมื่อมีกระดาษเขียนติดไว้ที่หน้าร้านว่า “หยุด 2 วัน”

เก็จหงุดหงิดถามแก้วว่าไม่รู้หรือว่าวันนี้เขาปิดร้าน แล้วจะทำยังไงกันต่อไป ถามว่าบ้านย่าขวัญอยู่ข้างหลังนี่ใช่ไหม พอรู้ว่าใช่ เก็จชวนลุยไปกันเลย ทั้งสองเดินย่องแย่งไปตามสวนที่ขรุขระถูกกิ่งไม้เกี่ยวใบไม้ร่วงใส่หัว กว่าจะไปถึงก็ทุลักทุเล พอไปถึงแก้วเป็นคนร้องเรียกย่าขวัญ

เจ้าเอ๋งออกมาต้อนรับก่อน สองพี่น้องถอยกรูดไล่เจ้าเอ๋งพัลวัน พลันก็ได้ยินเสียงแมนตะโกนออกมาว่า

“นั่นใคร? มาหาใคร??” แก้วบอกว่ามาหาย่าขวัญ แมนบอกว่าย่าไม่อยู่ เก็จถามว่าไปไหน แมนตอบอย่างไม่สนใจว่า “บอกไม่ได้”

สองพี่น้องหัวเสียมาก เก็จชี้ไปที่แก้วแล้วบอกแมนว่า ฝากบอกย่าด้วยว่าแฟนไม้มาเยี่ยม

“ใช่ที่ไหน แฟนพี่ไม้เขาไปกับพี่ไม้ ไปกับย่าโน่น”

แก้วเชื่อว่าต้องเป็นเป็ดปุ๊กแน่ๆ เก็จโมโหด่าแมนว่าแค่นี้ก็บอกไม่ได้ว่าไปไหนกัน ขู่แมนว่าขืนทำอะไรพวกตนมีหวังเข้าคุกแน่ แมนเลยยุเจ้าเอ๋ง “กัดมันเลย!” เจ้าเอ๋งกระโจนใส่ สองพี่น้องวิ่งหนีกับแทบไม่ทัน

ลุยไปหาถึงบ้านแล้วไม่เจอ และไม่รู้ว่าพวกไม้ไปพักผ่อนกันที่ไหน เก็จยุให้แก้วโทร.เข้ามือถือไม้เลย

ooooooo

เมื่อเดินทางมาถึงรีสอร์ตแล้ว เป็ดปุ๊กขอบคุณไม้บอกว่าวันนี้พ่อตนมีความสุขมากเลย ตนไม่เห็นพ่อมีความสุขอย่างนี้มานานแล้ว

“ผมก็ต้องขอบคุณคุณเหมือนกันนะ ที่ทำให้ย่าผมมีความสุขมากตอนงานวันเกิด” เป็ดปุ๊กสรุปว่าแสดงว่าเราสองคนหายกัน “ไม่หายหรอก เพราะคุณต้องช่วยให้ย่าผมมีความสุขอีก แล้วผมก็ช่วยให้พ่อคุณมีความสุขเยอะๆ สัญญาไหม” พูดแล้วยื่นนิ้วก้อยออกไป เป็ดปุ๊กมองอยู่ครู่หนึ่งจึงยื่นก้อยไปเกี่ยวก้อยเขารับสัญญา

แก๊งสามแสบไปถึงไม่ทันเข้าห้องพักก็พากันกระโดดน้ำเล่น เชียรจึงให้พนักงานขนกระเป๋าของพวกเขาไปไว้ที่ห้อง ไม้ชวนเป็ดปุ๊กเล่นน้ำกันไหม เธอบอกว่าไม่ เพราะเอาหนังสือเล่มโตมาอ่านด้วย ไม้บ่นเซ็งๆ ว่ามาที่นี่มาอ่านหนังสือ...โหย...

“คอยดูเหอะไอ้หนังสือ ฉันจะทำให้แกกลับลงไปอยู่ในกระเป๋าตามเดิมให้ได้!!” ไม้มองหนังสือเล่มนั้นเขม็ง

การมาทัวร์ครั้งนี้ นอกจากเป็นแผนของย่าที่จะเปิดโอกาสให้ไม้ได้ใกล้ชิดเป็ดปุ๊กแล้ว ตัวย่าเองก็คุยกับเชียรอย่างเปิดใจเป็นทางการประสาผู้ใหญ่ว่า

“คุณเชียรคงไม่ว่าอะไรใช่ไหมคะ ที่เจ้าไม้หลานฉันจะจีบลูกสาวคุณเชียรอย่างจริงๆจังๆ”

“ถ้าไม้รักลูกสาวผมจริง ผมก็คงไม่รังเกียจหรอกครับ เพราะผมก็รู้สึกกับไม้เหมือนลูกหลานคนหนึ่งของผมเหมือนกัน ตั้งแต่มาอยู่ที่บ้านใหม่ ก็ได้ไม้นี่แหละที่ทำให้ชีวิตที่เหี่ยวเฉาของผมมีความสุข”

“ได้ยินคุณเชียรพูดแบบนี้ ฉันก็ดีใจ ค่อยมีความหวังขึ้นมาหน่อย”

“ผมก็หวังว่าไม้จะเป็นต้นไม้ใหญ่ให้ลูกเป็ดปุ๊กของผมได้อาศัยร่มเงาพักพิงอิงอาศัยอย่างมีความสุขในวันที่ผมไม่ได้อยู่กับเขา”

“คุณเชียรไม่ต้องห่วงนะคะ ต้นไม้ต้นนี้ฉันเลี้ยงดู ใส่ปุ๋ย พรวนดินมากับมือ เขาจะไม่ให้แค่ร่มเงา แต่เขาสามารถเป็นหลักยึดที่มั่นคงให้หนูเป็ดปุ๊กได้แน่นอนค่ะ”

เชียรบอกว่าตนไม่มีปัญหา เรื่องที่เหลือก็ต้องเป็นเรื่องของเด็กๆเขาเอง

“เรื่องนั้นน่ะน่าเป็นห่วง เพราะหลานชายฉันมันซื่อบื้อเหลือเกิน” ย่ายิ้มขำๆ เชียรพลอยหัวเราะขำไปด้วย

ooooooo

เป็ดปุ๊กพักผ่อนด้วยการมานั่งข้างบ่อปลา อ่าน หนังสือไปให้อาหารปลาไป ถูกไม้มาฉุดให้ลุกขึ้นพาไปล่องแพตกปลา แต่ขณะเขาตกปลา เธอก็ให้อาหาร ปลาไปด้วย เลยถูกบ่น...

“นี่คุณให้อาหารปลาแบบนั้น ปลาตัวไหนมันจะมากินเบ็ดผมล่ะ”

“ปลาโง่ไงล่ะ ปลาฉลาดๆ ก็จะรู้ว่าไม่ควรกินเบ็ด” เธอลอยหน้าตอบกวนๆ ไม้เลยถามว่าเธอชอบกินปลาไหม “ก็ชอบนะ กินปลาจะได้ฉลาดๆไง คุณไม่ชอบกินปลาใช่ไหมล่ะ ฉันรู้!!”

ไม้รู้ตัวว่าถูกแอบว่า ไม่ตอบโต้ แต่อ้อนว่าหิวน้ำให้ช่วยหยิบและป้อนให้ด้วยเพราะตนมือไม่ว่าง พอเป็ดปุ๊กทำให้ เขาทำท่าชื่นใจบอกว่า

“ถ้าคุณดีกับผมแบบนี้ตลอดไป สัญญาว่าผมจะจับปลาให้คุณกินทุกวันเลยดีไหม”

“ใครบอกว่าฉันอยากกินปลาทุกวัน”

“งั้นผมจะตามใจคุณทุกอย่างเลยดีไหม”

ถูกจีบเอาดื้อๆ แบบนี้ เป็ดปุ๊กถามเขินๆเก้อๆ ว่าทำไมต้องมาตามใจตนด้วย

“ก็เพราะว่า...ผม...ผม”

ไม้มัวแต่อึกอัก เสียงมือถือของเขาก็ดังขัดจังหวะขึ้น ไม้ทำท่าเซ็ง พอหยิบมือถือขึ้นดูปรากฏชื่อ “แก้ว” ไม้ยิ่งเซ็งจนบอกไม่ถูก ตัดสินใจไม่ได้ว่าจะรับหรือไม่รับดี

แก้วโทร.จากร้านอาหารที่นั่งกินอยู่กับเก็จ พอไม้รับสายเธอถามทันทีว่าเขาอยู่ไหน ไม้ยิ่งมีพิรุธ พอถูกแก้วคาดคั้นหนักเข้าก็ทำเป็นสัญญาณไม่ดีไม่ได้ยินแล้วตัดสายเลย แก้วโมโหบ่นกับเก็จว่าปิดเครื่องเฉยเลย

“ฉันว่าแกวิกฤติแล้วล่ะ” เก็จฟันธง

พอเป็ดปุ๊กรู้ว่าแก้วโทร.มา อารมณ์ที่แจ่มใสก็หายไปสิ้น พูดประชดว่าผู้ชายก็อย่างนี้แหละพอไม่อยากคุยด้วยก็แกล้งทำเป็นสัญญาณไม่ดี ไม้บอกว่าตนไม่อยากคุยด้วย เธอถามประชดอีกว่าแก้วสวยเสียขนาดนั้นทำไมไม่อยากคุย

ไม้คิดว่าขืนคุยกันต่อมีหวังเสียบรรยากาศแน่เลยชวนตกปลากันดีกว่า แต่เป็ดปุ๊กหมดอารมณ์แล้ว นั่งหย่อนเท้าตีน้ำอย่างหงุดหงิด ไม้ถามดุๆว่าทำไมเกเรอย่างนี้ตีน้ำแบบนี้ปลาก็หนีหมดสิ เป็ดปุ๊กเลยงอนลุกขึ้นบอกว่าจะกลับให้เอาแพเข้าฝั่งเดี๋ยวนี้ ถ้าไม่กลับก็จะว่ายน้ำกลับเอง

“โอเค...โอเค...ผมยอมคุณแล้ว ผมจะเข้าฝั่งเดี๋ยวนี้” ไม้มองเป็ดปุ๊กที่งอนตุปัดตุป่องหนีไปนั่งไกลๆ แล้วส่ายหน้าอย่างเหนื่อยใจ

สุดท้ายแผนจะบอกความในใจของไม้ก็ล้มเหลวตามเคย พวกแก๊งสามแสบเห็นอาการที่กลับมาของทั้งสองก็เดาเรื่องได้ ฝ้ายบอกพรรคพวกว่า งอนแบบนี้มีลุ้น เข้าไปยุไม้ว่า

“ไม่เคยได้ยินเหรอว่าผู้หญิงงอนน่ะแสดงว่าเขามี ใจ รีบตามไปง้อสิพี่ไม้”

“ไม่อ่ะ ขืนไปตอนนี้ได้โดนดีแน่ ฉันรอให้เขาใจเย็นก่อน เกิดบุ่มบ่ามแบบเมื่อกี๊จะเสียงานใหญ่หมด” ไม้พูดอย่างไว้เชิงแต่ที่แท้ไม่มีท่า จนต้องไปนอนหนุนตักย่ารำพึงรำพันกับย่า “ย่าครับ ทำไมเราจะจีบผู้หญิงสักคนมันยากนักล่ะครับ ตอนนี้ผมทั้งเหนื่อยทั้งมึน แถมมีอาการสิ้นหวังนิดๆแล้วนะครับ”

“ผู้หญิงน่ะจีบไม่ยากหรอก แต่ผู้หญิงดีๆน่ะจีบยาก จำไว้นะไม้ ของดีทุกอย่างกว่าจะได้มาก็ต้องใช้ความพยายามทั้งนั้น” ย่าขีดเส้นตายให้ไม้ว่า “มีเวลาอีกแค่สองวัน ถ้ายังทำไม่ได้ก็อย่าไปบอกใครว่าเป็นหลานย่า”

“ก็ถ้าย่าขวัญลงมือช่วยผมขนาดนี้แล้ว ยังไงผมก็ต้องทำให้สำเร็จให้ได้” ไม้ฮึดขึ้นมาอีกครั้ง ลุกขึ้นหอมแก้มย่า ย่าเองก็หอมแก้มไม้ซ้ายขวาแล้วยิ้มให้กันอย่างอบอุ่น

เป็ดปุ๊กเห็นย่าหลานแสดงความรักต่อกันก็มองอึ้ง เมื่อได้คุยกันเธอถามว่าทำไมเขากับย่าถึงได้สนิทกันมาก ตนเห็นเขานอนหนุนตักย่า กอด และหอมย่าแล้วแอบอิจฉาเพราะตนไม่เคยทำแบบนี้กับพ่อเลย

“อาจจะเพราะผมสนิทกับย่ามาตั้งแต่เด็กมั้ง ตั้งแต่เล็กจนโต ย่าก็ทั้งกอดทั้งหอมทั้งฟัดผมแบบนี้ คุณไม่เคยทำกับพ่อคุณเหรอ” พอเธอส่ายหน้าเขาถามว่า “แล้วอยากลองทำดูไหมล่ะ”

เป็ดปุ๊กบอกว่าอยากทำแต่ไม่กล้า ไม้ถามว่ารู้ไหมว่าทำไมถึงไม่กล้า บอกว่าเพราะเธอคิดมากเกินไป แนะว่า ถ้าเธออยากทำก็ทำไปเลยไม่ต้องคิดอะไรทั้งนั้น เธอก็ยังบอกว่าไม่กล้าอยู่ดี

“มันจะต้องใช้ความกล้าอะไรมากมาย แค่กอดพ่อตัวเอง คุณลองทำดูเถอะ กอดท่านเมื่อยังมีโอกาสให้กอด ดีกว่ากอดตอนที่ท่านไม่รู้สึกอะไรแล้ว”

ไม้มองหน้าลุ้นให้กำลังใจ เป็ดปุ๊กพยักหน้าอย่างเข้าใจ และเมื่อเธอไปหาเชียรที่นั่งเล่นอยู่ที่ท่าน้ำ เธอเดินเข้าไปนั่งข้างพ่อ ยิ้มให้และโผเข้ากอดพ่อ หอมพ่อ เชียรกอดตอบ สองพ่อลูกนั่งกอดกันอยู่ที่ศาลาริมน้ำอย่างมีความสุข

ไม้แอบดูอยู่ เขายิ้มดีใจที่เป็ดปุ๊กกอดและหอมพ่อได้อย่างที่ใจปรารถนา...

ooooooo

อลงกรณ์กับโอมรุกศักดิ์หมายให้แผนการสำเร็จโดยเร็ว จึงนัดศักดิ์พบกันที่ร้านอาหารหรู ทานข้าวไปคุยกันไป อลงกรณ์หว่านล้อมและให้ความหวังผลประโยชน์มหาศาลที่ศักดิ์จะได้รับ

ศักดิ์ที่กำลังหิวเงินถามว่าตนต้องทำอย่างไรบ้าง อลงกรณ์ขยับเข้าใกล้พูดเบาลงว่า

“ง่ายนิดเดียว...ขอแค่คุณศักดิ์ไปขอให้คุณแม่ของคุณโอนที่ดินมาให้แล้วคุณศักดิ์ก็เอามาขายต่อพวกเรา รับรองคุณศักดิ์จะรวยๆๆ กลายเป็นเศรษฐีภายในพริบตา นอกจากคุณศักดิ์จะได้เงินค่าขายที่แล้วผมยังจะแบ่งผลกำไรของโครงการตามเปอร์เซ็นต์ที่เราตกลงกันไว้อีกด้วย แล้วยังจะแถมบ้านหลังใหญ่ที่ติดกับคลับเฮาส์ให้อีกหนึ่งหลังเลยนะครับ”

ศักดิ์ยิ้มอย่างมีความหวังรับปากแข็งขันว่า “ข้อเสนอดีๆอย่างนี้ผมไม่พลาดแน่ ผมต้องทำให้แม่โอนที่ดินมาให้ผมให้ได้” อลงกรณ์ชูแก้วชวนฉลองให้กับความสำเร็จที่รออยู่ข้างหน้า ทั้งสามหัวเราะร่าอย่างมีความสุข แต่ศักดิ์ไม่ทันเห็นว่าอลงกรณ์กับโอมสองพ่อลูกแอบสบตากันอย่างสมใจ

ooooooo

ที่รีสอร์ต...เช้านี้เป็ดปุ๊กเห็นย่าขวัญกับฝ้ายกำลังออกไปข้างนอก ถามว่าจะไปไหนกันหรือ ย่าบอกว่าเห็นมีเตาบาร์บีคิวเลยจะไปซื้อกุ้งแม่น้ำตัวโตๆมาปิ้งกินกันเย็นนี้

“งั้นดีเลยค่ะ ขอเป็ดไปด้วยนะคะ กำลังเบื่อๆ”

ย่าตอบรับด้วยความดีใจว่าจะได้มีคนไปช่วยถือของให้ แล้วให้เธอไปรอที่ด้านหน้าเพราะบอกรถตู้ให้รออยู่ที่นั่นแล้ว  ส่วนย่าเองบอกว่าต้องกลับไปเอากระเป๋าสตางค์ก่อน แอบขยิบตากับฝ้ายที่มองย่างงๆ แล้วพากันกลับเข้าไปแต่พอย่าผละไป ไม้ก็เดินมาถามเป็ดปุ๊กว่าจะไปไหนกันหรือ พอดีย่าออกมาหน้าซีดๆบอกว่าย่ารู้สึกมึนหัวสงสัยความดันขึ้น บอกให้ไม้ไปช่วยซื้อของที่ตลาดกับเป็ดปุ๊กแทนด้วย เห็นเป็ดปุ๊กทำท่าลังเล ย่าถามว่า “ไปกันได้ใช่ไหม” เธอจำต้องรับคำเสียงอ่อยๆ

ย่าขวัญมองตามทั้งสองที่เดินไปขึ้นรถตู้ยิ้มอย่างสมใจ...

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

“มิกค์-มิน” นำทีมบวงสรวง “สะใภ้อิมพอร์ต” ลงจอ 28 ม.ค.นี้

“มิกค์-มิน” นำทีมบวงสรวง “สะใภ้อิมพอร์ต” ลงจอ 28 ม.ค.นี้
17 ม.ค. 2563
17:47 น.