ข่าว
100 year

นิยายไทยรัฐ

นักบุญทรงกลด

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

ทรงศักดิ์ กิตากาว่ากับจินฟง ฟู่เฉินและแห้วเตรียมตัวเดินทางไปสำรวจป่า โดยมีเทียนหอม หนูนากับเหมยฮัวและมุซาชิตามมาส่งที่รถ คณะของทรงศักดิ์จะต้องเข้าไปสำรวจเส้นทางแรกก่อน อาจต้องใช้เวลาหนึ่งสัปดาห์หรือมากกว่านั้น เทียนหอมขอร้องให้พ่อรีบสำรวจจะได้รีบกลับ

“ทีอย่างนี้ล่ะเป็นห่วง อยู่ทางนี้อย่าดื้อก็แล้วกัน”

เทียนหอมบ่นอุบ จะดื้อได้อย่างไรในเมื่อมีคนคุมตลอดเวลาแล้วปรายตามองไปทางเหมยฮัว กิตากาว่าบอกทรงศักดิ์ว่าไม่ต้องเป็นห่วง มุซาชิกับโตเอะจะดูแลความปลอดภัยที่นี่แล้วบอกให้ทุกคนออกเดินทางได้...

ทางด้านจ่าคาร์เตอร์บุกไปที่โรงพักเพื่อสอบถามสารวัตรเผดิมเรื่องที่ตนเองสืบทราบมาว่าเสือผาดมีสมุนคนหนึ่งชื่อนักบุญเป็นคนที่ตนต้องการตัว สารวัตรส่ายหน้าการบุกชุมเสือผาดไม่ใช่เรื่องง่ายๆ

“ผมไม่ได้ต้องการให้คุณบุกไปชุมเสืออะไรนั่น ผมแค่อยากรู้ว่าชุมเสือมันอยู่ตรงไหน”...

เสือผาดมาสอบสวนเอาความนักบุญแต่เช้า แต่ไม่ได้อะไรเพราะเขาไม่ยอมเปิดปากพูด ในเมื่อสอบถามดีๆไม่ให้ความร่วมมือ เสือผาดกับโมรีจึงทรมานเขาทั้งเฆี่ยนด้วยแส้ ทั้งให้ม้าลากตัวไปตามลานของชุมเสือ แม้จะเจ็บปวดเจียนตาย แต่นักบุญไม่ยอมปริปากบอก จนคนทรมานเหนื่อยต้องสั่งให้สมุนเอาตัวไปขังไว้ก่อน...

ขณะที่นักบุญถูกทรมานอย่างหนัก เทียนหอม หนูนาและเหมยฮัวพากันมาซื้อของทะเลสดๆที่ตลาดในตัวเมือง หนูนาซุ่มซ่ามไปหน่อยสะบัดน้ำแช่ปลาหมึกกระเด็นใส่ทหารรับจ้างของจ่าคาร์เตอร์ จนมีเรื่องกันถึงขั้นลงมือลงไม้ ก่อนสาวๆจะเสียทีให้พวกทหารเลว จ่าโทนเข้ามาขวางไว้ทัน

จ่าคาร์เตอร์ที่เดินตามเข้ามาไม่อยากให้ลูกน้องมีเรื่องกับคนท้องถิ่นรีบขอโทษพวกสาวๆ แล้วพาลูกน้องจากไป เทียนหอมขอบคุณจ่าโทนมากที่ช่วยเอาไว้

“คุณคือคุณเทียนหอมสินะ ผมมีเรื่องจะคุยด้วย” จ่าโทนพูดจบเดินนำสามสาวไปนั่งในร้านกาแฟใกล้ๆ แล้วเล่าเรื่องนักบุญถูกเสือผาดจับได้ว่าทรยศและถูกขังไว้เพื่อรอการลงโทษ เทียนหอมตกใจจะช่วยเขาได้อย่างไร จ่าโทนก็ไม่รู้เหมือนกัน ที่มาหาก็แค่มาส่งข่าว แต่เชื่อว่าเธอน่าจะมีทางช่วยนักบุญได้ เหมยฮัวส่ายหน้า

“ตอนนี้พ่อกับพี่ฉันไปสำรวจป่า คนของกิตากาว่าก็คงไม่รับคำสั่งเราแน่ เพราะฉะนั้นเราคงต้องปล่อยนายนักบุญไปตามกรรม”

จ่าโทนร้องลั่นว่าทำอย่างนั้นไม่ได้ เทียนหอมที่นิ่งเงียบไปนานคิดออกแล้วว่าเราจะหันไปหาใคร...

คนที่เทียนหอมหวังเป็นที่พึ่งในการช่วยเหลือนักบุญไม่ใช่ใครที่ไหน คือเฉ่า แซ่ฉ่อยนั่นเอง รีบชวน เหมยฮัวกับหนูนาไปหา เฉ่าเซ็งจัดที่เพื่อนรักหาเรื่องใส่ตัวตลอด เข้าชุมเสือมีหวังตายลูกเดียว เทียนหอมยืนกรานเป็นตายอย่างไรก็ต้องบุกไปช่วยนักบุญให้ได้เพราะเขาเคยช่วยชีวิตเธอไว้ตั้งสองครั้ง เธอต้องตอบแทน

“ตกลงนายจะไม่ช่วยหรือนายเฉ่า” เทียนหอมคาดคั้น

“ช่วย...แต่ขอคิดแผนสักครู่ได้ไหม” เฉ่านิ่งคิดได้สักพักก็ยิ้มออก “คิดออกแล้ว”

ooooooo

เสือเพลิงกับสมุนจับนักบุญในสภาพบาดแผลเต็มตัวโยนเข้าห้องคุมขัง เสือเพลิงไม่วายต่อว่าอยู่ดีไม่ว่าดี สารภาพออกมาก็สิ้นเรื่อง นักบุญสงสัยเคยมีใครเคยเห็นหน้าเสือผาดบ้างไหม

“ไม่เคยและไม่มีใครที่เคยเห็นแล้วมีชีวิตรอด ทำไมอยากเห็นรึ” เสือเพลิงพูดจบโยนเสื้อให้นักบุญแล้วผละจากไป นักบุญนึกถึงแววตาที่คุ้นๆของเสือผาด หยิบเพนดูลั่มในกางเกงออกมาดูก่อนจะเก็บไว้ที่เดิม...

ขบวนรถของทรงศักดิ์แล่นมาจอดที่ชายป่า จินฟงซึ่งทำหน้าที่ผู้นำทางบอกกับทุกคนว่าจากตรงนี้ไปเราต้องเดินเท้าแล้วสั่งให้ลูกหาบเอาข้าวของลงจากรถ ทรงศักดิ์หยิบแผนที่ออกมากาง พร้อมกับบ่นให้กิตากาว่าฟังหากเราใช้เส้นทางผ่านเหมืองโมรีจะเร็วกว่านี้มาก กิตากาว่าอดถามไม่ได้ที่คิดจะซื้อเหมืองด้วยเหตุนี้หรือ

“บอกตรงๆนะครับว่าผมไม่ได้สนใจแร่เท่าไหร่ ผมถนัดด้านป่าไม้ แต่ถ้ามีแร่ก็ดีผมจะให้ลูกสาวเขาทำ เขาจบมาทางด้าน วิศวกรเหมืองแร่” คำพูดของทรงศักดิ์ไม่ทำให้กิตากาว่าปักใจเชื่อนัก ฟู่เฉินเคยสำรวจป่าแถวนี้มาเกือบหมด เส้นทางที่ทรงศักดิ์จะสำรวจไม่มีไม้เศรษฐกิจเลย จินฟงเห็นด้วยกับลูกศิษย์ทำแล้วไม่น่าจะคุ้ม

“พวกคุณมีหน้าที่นำทางก็นำไปเถอะน่า เรื่องจะไปทางไหนยังไงผมตัดสินใจเอง” ทรงศักดิ์สั่งอย่างมีอารมณ์ก่อนจะเดินจากไป กิตากาว่ามองตามไม่ไว้ใจ...

ด้านเสือใบฉลาดพอที่จะไม่ให้สารวัตรสมัยกับจ่าโทนหลอกใช้ง่ายๆ วางแผนกับสมุนเอาไว้หากพวกนั้นพาไปเจอทองอย่างที่คุย เราจะยึดไว้เป็นของเราแต่ผู้เดียว ขาดคำสารวัตรสมัยกับจ่าสังข์เดินเข้ามาถามว่าพร้อมกันหรือยัง เสือใบรอทั้งคู่มาพักใหญ่แล้ว จะเดินทางเลยไหม

“ไม่ต้องรีบ เราจะปล่อยให้มันล่วงหน้าไปครึ่งวันแล้วแกะรอยตามมันไป”

เสือใบพยักหน้ารับคำ คิดอยู่ในใจว่าสารวัตรคนนี้ฉลาดไม่เบา...

แผนช่วยนักบุญที่เฉ่าวางไว้คือให้เทียนหอม เหมยฮัวและตัวเขาเองปลอมเป็นพาร์ตเนอร์โดยหาชุดให้สวมและแต่งหน้าจัดเพื่อให้คล้ายคลึงพาร์ตเนอร์มากที่สุด ส่วนหนูนาซึ่งตัวอ้วนกลม เฉ่าหาชุดให้ไม่ได้ก็เลยไม่ให้ไป

หลังจากทั้งสามคนแปลงโฉมเสร็จก็มารอด้านหลังไนต์คลับของมาดามหว่าหวา ปะปนกับพาร์ตเนอร์ตัวจริงที่เสือเพลิงจะมารับไปปรนเปรอเพื่อนของเสือผาดที่แวะมาเยี่ยมเยียน ครั้นได้เวลา มาดามหว่าหวาเรียกเด็กๆขึ้นรถบรรทุกที่จอดอยู่ เฉ่าเดินนำเทียนหอมกับเหมยฮัวเดินตามพลางกุมหน้างุดๆ อยู่ๆเสือเพลิงคว้าแขนเทียนหอมไว้ ชมว่าหน้าตาสวย แต่ทำไมไม่เคยเห็นหน้า มาดามหว่าหวารีบเข้ามาดูแต่จำเธอไม่ได้

“แหม บอกแล้วไงที่นี่มีแต่คนสวยๆใหม่ๆผลัดเปลี่ยนไปตลอดนั่นแหละ”

“ต้องอย่างนี้สิ ไปรีบไป...เธอไปด้วยนะมาดาม”

ทุกคนรีบขึ้นรถ มาดามหว่าหวาเดินไปนั่งเบาะหน้า ก่อนที่รถจะสตาร์ต หนูนาในชุดสวยยั่วยวนวิ่งเข้ามาพร้อมกับตะโกนลั่นให้รอด้วย เทียนหอม เฉ่าและเหมยฮัวตกใจกลัวความแตกเพราะไม่เคยมีพาร์ตเนอร์ตุ้ยนุ้ยมาก่อน แต่กลับตาลปัตร เสือเพลิงชมชอบของแปลก

“มีแบบนี้ก็ไม่บอก แบบนี้แหละที่ชุมเสือชอบ ไป...น้องอ้วน คืนนี้พี่จองนะ”

ooooooo

ข่าวเจอทองคำญี่ปุ่นลือกันไปทั่ว เสือหนั่นได้ยินข่าวนี้เช่นกันถึงได้แวะมาเยี่ยมเสือผาดถึงระนอง โมรีเตือนว่านี่เป็นแค่ข่าวลือ ได้ยินเรื่องนี้มาตั้งแต่เด็กแล้ว เสือหนั่นยังได้ยินมาอีกว่าที่เหมืองของเธอขุดเจอกระดูกทหารญี่ปุ่น เธอรีบออกตัวไม่มีของมีค่าอะไรสักอย่าง เสือหนั่นพยักหน้ารับรู้ ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องสนทนา

“แหม สุรา ดนตรีก็มีแล้ว นารีล่ะไปไหนหมด”

เสือผาดขอให้ใจเย็นๆก่อน เหล่านารีกำลังเดินทางมา...

ฝ่ายจ่าคาร์เตอร์กับชุดไล่ล่าเดินสุ่มเข้ามาในป่าเพราะไม่รู้พิกัดที่แน่ชัดของชุมเสือผาด รู้แค่คร่าวๆ ว่าอยู่เหนือเหมืองโมรีขึ้นไปในป่าจึงให้ทุกคนคอยสังเกต หากเห็นแสงไฟเมื่อไหร่ให้สันนิษฐานไว้ก่อนว่าใช่...

ไม่นานนัก มาดามหว่าหวาพาสาวๆเข้ามาในบาร์ บรรดาเสือๆต่างเป่าปากกันเกรียว เสือหนั่นเลือก เทียนหอมก่อนใครเพื่อน หญิงสาวใจหายแต่ต้องเก็บอาการไว้ สมุนของเสือหนั่นเลือกเหมยฮัว เสือหนั่นหื่นมากดึงเทียนหอมไปกอด เธอปัดป้องอุตลุด มาดามหว่าหวาต้องขอร้องให้เขาเบามือหน่อย

จากนั้นเหล่าเสือทั้งหลายต่างเลือกผู้หญิงของตัว โดยหนูนาไปกับเสือเพลิง ขณะที่เฉ่าในคราบสาวสวยถูกเสือมิ่งคว้าตัว แม้จะกลัวที่ต้องอยู่กลางชุมเสือ แต่เทียนหอมต้องข่มเอาไว้แล้วพยายามเอาใจเสือร้ายเพื่อไม่ให้มีพิรุธ เสือหนั่นเริ่มเซ็งหันไปบอกเสือผาด

“ชักคันไม้คันมือขึ้นมาแล้วสิ นี่เสือผาด จัดแบบเดิมให้สักคนสิ เอาที่เจ๋งๆมาเลยนะ ไม่ใช่สองสามทีจอด”

โมรียิ้มเหี้ยม สั่งการให้สมุนไปเอาตัวนักบุญมา เทียนหอม เฉ่าและเหมยฮัวหูผึ่งทันที...

ที่อีกฟากหนึ่งของป่า ภายในเต็นท์พักแรมของทีมสำรวจ ทรงศักดิ์หยิบแผนที่หนังสัตว์เก่าๆที่ขาดหายไปบางส่วนออกมาเทียบกับแผนที่ปัจจุบันเพื่อคำนวณระยะทาง แห้วยกกาแฟเข้ามาให้ เห็นแผนที่หนังสัตว์ก็มองอย่างสนใจ ถามว่าแผนที่อะไรทำไมเก่าจัง ทรงศักดิ์ตวาดลั่นไม่ต้องยุ่งไม่ใช่เรื่องของเขา

แห้วสะดุ้งโหยงรีบถอยออกมาแทบไม่ทัน กิตากาว่า ที่ยืนอยู่ไม่ห่างนักมองตามสีหน้าครุ่นคิด สักพักจินฟงและฟู่เฉินเข้ามานั่งร่วมวงด้วย สองลูกศิษย์อาจารย์ตั้งข้อสังเกตไปในทำนองเดียวกันว่าทรงศักดิ์ไม่ได้ตั้งใจจะมาสำรวจป่า แต่มาหาอะไรบางอย่าง กิตากาว่าเห็นด้วย สั่งให้ทั้งคู่คอยจับตาดูไว้...

ในเวลาต่อมา ที่บาร์กลางชุมเสือผาดถูกจัดให้เป็นเวทีชกมวยชั่วคราว นักบุญซึ่งมีโซ่ล่ามที่คอถูกพาเข้ามาอย่างไม่ทันตั้งตัวนักบุญถูกเสือหนั่นต่อยไปหลายหมัดจนเซถลาเข้าหาเทียนหอมกับเหมยฮัว เขาเงยหน้ามองสองสาวอย่างงงๆ ยังไม่ทันจะว่าอะไรมีคนมาลากตัวให้ไปชกกับเสือหนั่นต่อ เขาเริ่มตั้งหลักได้จึงชกคู่ต่อสู้กลับไปบ้าง เทียนหอมกระซิบกับเหมยฮัว

“เราจะช่วยนายนักบุญอย่างไรดี”

เหมยฮัวบอกให้ไปปรึกษากันในห้องน้ำแล้วหันไปพยักพเยิดให้เฉ่าตามมา แต่ครั้นมองไปทางหนูนาเห็นนัวเนียอยู่กับเสือเพลิงก็เลยปล่อยไว้อย่างนั้น ส่วนนักบุญต่อสู้กับเสือหนั่นอย่างไม่มีใครยอมใคร

ooooooo

ในห้องน้ำ เหมยฮัว เทียนหอมกับเฉ่าหารือกันจะช่วยนักบุญอย่างไรดี ถ้ายังอยู่ในบาร์คงทำอะไรไม่ได้ เฉ่าแนะรอให้ชกเสร็จก่อนแล้วค่อยตามไปช่วยที่ห้องขัง ตรงนั้นคนน่าจะน้อยกว่า เหมยฮัวอาสาจะไปเอารถ ส่วนเทียนหอม เฉ่าสั่งให้รออยู่ที่บาร์กับหนูนาไปก่อน ช่วยนักบุญได้แล้วค่อยมาสมทบที่รถ

จากนั้นทั้งสามคนกลับมาที่บาร์ เห็นเสือหนั่นยังคงต่อสู้กับนักบุญอย่างดุเดือด จังหวะหนึ่งเขาเพลี่ยงพล้ำถูกนักบุญล็อกคอไว้หมายจะสังหาร โมรีเห็นท่าไม่ดีตวัดแส้ฟาดหลังนักบุญจนต้องปล่อยมือ

“พอแล้ว...เอามันไปขังได้” เจ้าของเหมืองสาวสวยสั่งเสียงเฉียบ

เฉ่าเห็นเสือมิ่งเมา แกล้งขอตัวไปเข้าห้องน้ำ เทียนหอมกับเหมยฮัวเห็นเขาไปแล้วคิดว่าทุกอย่างเป็นไปตามแผน แต่ที่ไหนได้ เสือหนั่นต้องการขึ้นสวรรค์กับเทียนหอม ขณะที่สมุนของเขาก็ต้องการให้เหมยฮัวพาขึ้นสวรรค์เช่นกัน สองสาวจำต้องโอนอ่อนขึ้นห้องไปกับทั้งคู่ ส่วนเฉ่าสะกดรอยตามจนเจอที่คุมขัง นักบุญ...

เมื่อได้อยู่ลำพังสองต่อสอง เหมยฮัวเล่นงานสมุนของเสือหนั่นสลบเหมือดแล้วย่องเข้าไปช่วยเทียนหอมที่กำลังจะเสียทีให้เสือจอมหื่น เหมยฮัวเตะก้านคอเขาหลับกลางอากาศ แล้วพากันหลบหนี

ฝ่ายเฉ่าซึ่งยังอยู่ในคราบสาวสวยใช้มารยาหญิงจัดการสมุนที่เฝ้าห้องขังราบคาบ ช่วยนักบุญออกมาได้

ด้านเทียนหอมกับเหมยฮัวหนีออกมานอกบาร์จนได้ แต่ไม่รู้จะไปตามหาเฉ่ากับนักบุญที่ไหน เหมยฮัวจึงให้ไปเอารถมาก่อน เทียนหอมเป็นห่วงหนูนาที่ยังนัวเนียเสือเพลิงไม่รู้ถึงแผนการครั้งนี้

“หนูนาไม่เห็นเราน่าจะรู้น่า ตอนนี้ไปที่รถก่อนที่พวกมันจะรู้ตัว” เหมยฮัวว่าแล้วลากเทียนหอมออกไป...

ครั้นออกจากเรือนคุมขังมาได้ นักบุญต่อว่าเฉ่ายกใหญ่ที่พาเทียนหอมมาเสี่ยงอันตรายด้วย เขาแก้ตัวว่าไม่ได้เป็นคนชวนเธอเลือกจะมาเอง ความจริงนักบุญน่าจะภูมิใจที่เธอมีใจให้ นักบุญด่าซ้ำเวลาแบบนี้ยังมีหน้ามาพูดเล่นอีก จะเอาอย่างไรต่อไปดี เฉ่ามั่นใจพวกสาวๆคงไปรออยู่ที่รถแล้วรีบวิ่งนำนักบุญฝ่าความมืด...

ขณะที่เสือผาดคุยกับโมรีเรื่องการขอซื้อที่ดินซึ่งมีเงื่อนงำของทรงศักดิ์อยู่ที่บาร์ เสือหนั่นในสภาพนุ่งกางเกงบ็อกเซอร์ตัวเดียวลงมาโวยวายว่าถูกนังพาร์ตเนอร์กับเพื่อนตีหัว ก่อนจะพากันหนีไป เสือผาดถึงกับลุกพรวดสีหน้าแววตากร้าว ไม่กี่อึดใจมีเสียงหวอดังสนั่น แสงไฟสว่างพรึบไปทั้งชุมเสือ

เหมยฮัวกับเทียนหอมกำลังจะลอบไปที่รถต้องหยุดกึก สมุนของเสือผาดสองคนปรี่เข้าหา เหมยฮัวเข้าต่อสู้ด้วย สมุนอีกสองคนเข้ามาช่วยกลายเป็นเธอถูกรุมสี่ต่อหนึ่ง เฉ่ากับนักบุญเห็นสาวๆเสียเปรียบจะเข้าไปช่วยแต่ถูกสมุนสามคนสกัดไว้ สองฝ่ายเปิดฉากต่อสู้กันด้วยเชิงหมัด

ไม่กี่กระบวนท่าสองเพื่อนซี้สังหารพวกนั้นตายเกลี้ยง ยังไม่ทันหายเหนื่อย เสือมิ่งกับเสือเพลิงเข้ามาต่อสู้ด้วย เสือมิ่งฉุนขาดที่ถูกเฉ่าหลอกเอามือตะขอฟาดใส่ ส่วนเสือเพลิงชักมีดสั้นคู่ขึ้นมาต่อกรกับนักบุญ

เหมยฮัวจัดการสมุนหางแถวทั้งสี่คนได้ไม่ยาก แล้วพาเทียนหอมวิ่งหนีแต่ไปได้ไม่กี่ก้าวถูกเสือครุย ทับและพุดดักหน้าไว้ บอดี้การ์ดสาวไม่รอช้าโดดเข้าเตะต่อยเสือครุย ส่วนเทียนหอมที่ไม่มีวิชาต่อสู้ติดตัว ใส่วิญญาณน้องหมาวิ่งหนี พุดไล่ตามไม่ทันระวังถูกเธอเอาไม้ฟาดสลบ ทับย่างสามขุมเข้าหา เธอได้แต่ถอยกรูด ก่อนจะถูกเขาจับตัวได้ หนูนาเอาไม้ตีท้ายทอยเขาล้มฟุบ เทียนหอมกับหนูนาต่างโผกอดกันดีใจที่ไม่เป็นอะไร

ooooooo

นักบุญถูกเสือเพลิงปามีดสั้นใส่แต่รับไว้ได้แล้วปากลับ มีดปักมืออีกฝ่ายอย่างแม่นยำถึงกับลงไปทรุด เขาตามไปเตะต่อยอีกสองหมัดซ้อน เสือเพลิงล้มคว่ำไม่เป็นท่า เฉ่าเองก็ฝีมือเหนือกว่าเสือมิ่งจับมือตะขอของเขาหักกระดกแตกดังกร๊อบ ลงไปนอนร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด

เหมยฮัวไม่โชคดีอย่างสองหนุ่ม ถูกเสือครุยกับโมรีรุม พลาดท่าเสียทีถูกจับตัวไว้ได้

อีกมุมหนึ่งบริเวณลานจอดรถ มาดามหว่าหวาต้อนเด็กๆขึ้นรถเรียบร้อยกำลังจะขึ้นนั่งที่คนขับ เทียนหอมกับหนูนาวิ่งมาขอร้องให้ไปช่วยเฉ่า นักบุญและเหมยฮัวก่อน แม้เธอจะเกรงใจทรงศักดิ์แต่ไม่กล้าหือกับเสือผาด ขยับจะไป ทันใดนั้นมีเสียงปืนดังขึ้นเป็นตับ พร้อมกับเสียงประกาศกร้าวของเสือผาด

“ไอ้พวกหนูเศษสวะ ออกมาให้หมดไม่อย่างนั้นนังนางเอกงิ้วนี่จะแสดงงิ้วบทเลิฟซีนกับลูกน้องฉันไม่ต่ำกว่า 10 คนตรงนี้” เงียบไม่มีเสียงขานตอบ...

เสียงปืนดังสนั่นทำให้จ่าคาร์เตอร์ที่กำลังตามหาชุมเสือผาดถึงกับชะงัก หันไปหารือกับลูกน้องคนสนิท นั่นจะใช่เสียงปืนมาจากชุมเสือผาดหรือเปล่า ลูกน้องไม่แน่ใจอาจจะเป็นพรานล่าสัตว์ก็ได้

“ยังไงก็ต้องไป สั่งออกลาดตระเวนเลย” จ่าคาร์เตอร์สั่งเสียงเข้ม...

ที่ลานหน้าบาร์ เสือผาดประกาศเป็นครั้งสุดท้ายถ้าไม่มีใครออกมาจะให้เสือเพลิงกับเสือครุยเอาเสื้อผ้าเหมยฮัวออก สิ้นเสียง เฉ่ากับนักบุญเผยตัวออกมา โมรีถามหาพวกที่เหลา เฉ่าโกหกว่าไม่มี เสือหนั่นยืนยันยังมีผู้หญิงอีกคนหนึ่ง เหมยฮัวมั่นใจว่าเธอคนนั้นหนีกระเจิงไปแล้ว โมรีไม่เชื่อประกาศเสียงเข้ม

“ออกมา ไม่อย่างนั้นจะยิงนายเฉ่าเหม็นโฉ่นี่ก่อนใครเลย” ไม่พูดเปล่าโมรีจ่อปืนไปที่เฉ่าอีกด้วย...

เทียนหอมกับหนูนาได้ยินคำขู่ใจคอไม่ดี หนูนารอต่อไปไม่ไหวชกท้องมาดามหว่าหวาล้มคว่ำแล้วไล่สาวๆ ลงจากรถ เทียนหอมเห็นท้ายรถบรรทุกมีปืนกลหนักติดตั้งอยู่พร้อมอาวุธครบมือ คิดแผนการขึ้นมาได้...

เฉ่าพยายามถ่วงเวลาจะให้โมรียิงนักบุญก่อน ครั้นเธอเผลอนักบุญรวบตัวได้ อามีดสั้นที่ซ่อนไว้จี้คอ เธอใจเด็ดสั่งให้เสือผาดจัดการเขาได้เลยอย่าปล่อยให้รอด เสือผู้ไม่มีใครเคยเห็นหน้าลังเล แต่สุดท้ายยกปืนจะยิง ทันใดนั้นห่ากระสุนพุ่งใส่กลุ่มเสือร้ายพากันแตกกระเจิง นักบุญหันมองทิศทางของกระสุนเห็นเทียนหอมยืนอยู่บนรถบรรทุกยิงปืนกลใส่ โดยมีหนูนาเป็นพลขับ รถแล่นผ่าเข้าไปกลางวงเสือร้าย

“นักบุญ เฉ่า เหมยฮัว ฉันมาช่วยแล้ว ขึ้นรถเร็ว”

หนูนารู้งานขับรถจอดขวางลำไว้เพื่อให้ทั้งสามคนใช้เป็นที่กำบังจะได้ขึ้นรถสะดวก เหมยฮัว นักบุญและเฉ่าคว้าอาวุธที่อยู่ในรถระดมยิงใส่เสือผาดกับพวกที่ยิงตอบโต้ อยู่ๆเครื่องยนต์ดับ หนูนาพยายามสตาร์ตก็ไม่ติด เสือผาดสั่งให้เสือเพลิงเอาเครื่องยิงจรวดมาให้ เฉ่าเห็นไม่เข้าทีรีบเข้าไปสตาร์ตรถแทนหนูนา

จรวดถูกปล่อยจากเครื่องยิงเป็นจังหวะเดียวกับเฉ่าสตาร์ตรถติด เร่งเครื่องหนีจรวดไปได้เส้นยาแดงผ่าแปด โมรีโมโหมากสั่งให้ตามล่าตัวพวกนั้นมาให้ได้ บรรดาเสือร้ายต่างพุ่งไปขึ้นรถ...

เสียงระเบิดดังสนั่นป่าทำให้จ่าคาร์เตอร์มั่นใจว่าเสียงนั่นต้องมาจากชุมเสือผาดรีบรุดไปยังต้นเสียง

ooooooo

รถที่เฉ่าขับแล่นมาได้ไม่ไกลก็ตายสนิทเพราะน้ำมันหมด นักบุญ เทียนหอม เหมยฮัวกับเฉ่าและหนูนาต้องเดินเท้าแทน ไม่นานนัก เสือผาดกับพวกขับรถตามมาถึงจุดที่นักบุญกับพวกทิ้งรถเอาไว้ เสือเพลิงวิ่งไปดูที่รถสักพักกลับมารายงานเสือผาดว่ามีแต่รถเปล่า เขาสั่งให้ไล่ล่าพวกมันต่อไป คงยังหนีไปได้ไม่ไกล...

หนีเข้าป่ามาได้ไม่เท่าไหร่ หนูนาหมดแรงเดินต่อไปไม่ไหวขอพักสักครู่หนึ่งก่อน นักบุญมองไปด้านหลังเห็นมีแสงไฟมาจากที่ไกลๆ เตือนทุกคนให้เร่งฝีเท้าพวกโจรตามมาแล้ว เหมยฮัวคะเนว่าหากจะหนีกันไปเป็นพรวนอย่างนี้คงไม่รอด จึงอาสาจะล่อพวกเสือไปทางอื่น แล้วเรียกเฉ่าไปด้วยกัน

“ขอบใจนะเหมยฮัว ดูแลแฟนแกดีๆล่ะเฉ่า” นักบุญยังมีแก่ใจกระเซ้าเพื่อนรัก

“ฉันไม่ใช่แฟนเขา...ไป นายเฉ่า” เหมยฮัวรอจังหวะให้รถของพวกเสือผาดมาในระยะที่เห็นได้ จึงชวนเฉ่าวิ่งออกไป นักบุญ เทียนหอมและหนูนารอจนพวกนั้นหันไปสนใจทั้งคู่ถึงได้วิ่งลัดเลาะไปอีกทางหนึ่ง เดินมาได้ไม่นานนัก หนูนาก้าวพลาดข้อเท้าพลิกเดินต่อไปไม่ไหว

นักบุญกับเทียนหอมต้องช่วยกันพยุงเธอไปซ่อนตัวในโพรงไม้ขนาดใหญ่ เขาสั่งให้สองสาวรอที่นี่ จะไปหาไม้มาดามขาให้หนูนา เทียนหอมขอไปด้วยเผื่อจะช่วยอะไรเขาได้

“ไปเถอะค่ะ ที่นี่ดูปลอดภัยดี” หนูนาว่าแล้วขยับตัวลึกเข้าไปในโพรงไม้...

ในเวลาไล่เลี่ยกัน เฉ่ากับเหมยฮัวหนีมาตามทางมืดมิดในป่า โดยมีเสือผาด โมรี เสือหนั่นกับเสือมิ่งและเสือเพลิงไล่ตามมาไม่ห่าง เหมยฮัวตัดสินใจหันไปยิงใส่แสงไฟ กระสุนเจาะอกเสือหนั่นตายคาท่ี พวกที่เหลือตกใจพากันหลบเข้าที่กำบัง เฉ่าชมเปาะไกลขนาดนี้เธอยังยิงแม่นฝีมือไม่เลว เสือผาดกับพวกตั้งหลักได้สาดกระสุนตอบโต้ แล้วสั่งให้ทั้งคู่ยอมแพ้ แล้วตนจะไว้ชีวิต

“ฉันต่างหากที่ต้องบอกพวกแก กลับไปซะแล้วฉันจะไว้ชีวิตพวกแก”

เสือผาดโกรธเอาปืนกลยิงกราด ทั้งสองคนกลิ้งหลบโดยไม่รู้ว่าเบื้องหน้าเป็นทางลาดชันลงเขา จึงกลิ้งตกเขาหายไปในความมืด เสือผาดกับพวกรีบรุดไปดู ไม่เห็นวี่แววของทั้งคู่คิดว่าตกเขาตาย พากันกลับ...

ขณะที่เฉ่ากับเหมยฮัวไม่รู้จะเป็นตายร้ายดีอย่างไร นักบุญพาเทียนหอมเดินลุยความมืดห่างจากโพรงไม้ออกมาทุกที เธอไม่เข้าใจมืดขนาดนี้จะหาอะไรเจอ นักบุญอธิบายว่าสมุนไพรบางชนิดมีกลิ่นหอมตอนกลางคืน ถ้าเราตามกลิ่นไปคงพอจะหามันเจอ แล้วถามว่าหิวไหม เธอพยักหน้าแทนคำตอบ นักบุญเดินตามกลิ่นกล้วยป่าแล้วเด็ดมาให้เทียนหอมรับไปกิน ชมว่าหวานอร่อยมาก

“ยืนรอตรงนี้นะ ผมจะไปหาสมุนไพร ได้กลิ่นมาแต่ไกลโน่น”

เทียนหอมพยักหน้ารับรู้แล้วก้มหน้าก้มตากินกล้วยต่อจนกระทั่งหมดลูกกำลังจะกินอีกลูก แต่จ่าคาร์เตอร์เข้ามายืนจังก้า ถามอย่างยียวนว่าอร่อยไหม แล้วเอานิ้วแตะปากเป็นทำนองห้ามส่งเสียง

ooooooo

ไม่นานนัก นักบุญหอบสมุนไพรกลับมายังจุดที่ทิ้งเทียนหอมไว้ เห็นเธอยืนพิงต้นไม้พยายามขยิบตาส่งสัญญาณให้ แต่เขาไม่รับมุกคิดว่าเธอตาเจ็บ กว่าเขาจะรู้ตัวก็ถูกจ่าคาร์เตอร์พร้อมทีมล่าสังหารล้อมกรอบไว้ยึดอาวุธไปจากนักบุญ แล้วผลักไสให้ไปอยู่รวมกับเทียนหอม

จ่าคาร์เตอร์เห็นสมุนไพรในมือนักบุญเดาออกทันทีว่าต้องมีคนอื่นอีก สั่งให้คนสนิทออกตามหา ก่อนที่คนของจ่าคาร์เตอร์จะเจอตัวหนูนา จ่าโทนพาเธอหนีไปได้...

นักบุญถูกมัดติดไว้กับต้นไม้ไม่ห่างจากเทียนหอมที่ถูกมัดไว้เช่นกัน โดยทีมของจ่าคาร์เตอร์ตั้งแคมป์ อยู่ใกล้ๆ สักพักคนสนิทของจ่าคาร์เตอร์เข้ามารายงานเจ้านายว่าค้นจนทั่วแล้วไม่เจอใคร เทียนหอมโล่งอกที่ หนูนารอดไปได้ นักบุญไม่อยากให้เทียนหอมมาเสี่ยงอันตรายด้วย ต่อรองกับจ่าคาร์เตอร์ให้ปล่อยเธอไป

“ฉันปล่อยแน่ แต่แกต้องถึงศาลทหารของฉันก่อน หรือบางทีก่อนจะปล่อย ฉันอาจประทับความทรงจำไว้ให้หล่อนเป็นที่ระลึกก็ได้นะ” ไม่พูดเปล่า จ่าชั่วเชยคางเทียนหอมจงใจจะยั่วโมโหนักบุญ

“ถ้าแกทำอะไรเธอ ฉันสาบานว่าฉันจะตามไปล้างตระกูลแกถึงอเมริกาเลย”

จ่าคาร์เตอร์หัวเราะชอบใจ ผู้หญิงคนนี้คงจะสำคัญกับนักบุญมากและนี่คือเหตุผลที่ตนต้องเอาตัวเธอไว้ แล้วผละจากไป เทียนหอมอยากรู้ว่านี่มันเรื่องอะไรกัน นักบุญเล่าให้ฟังว่าจ่าคาร์เตอร์ตามมาจับตัวเขาคดีฆ่าทหารอเมริกันและขอโทษเธอด้วยที่ต้องมาลำบาก แต่ไม่ต้องกลัว เขาจะพาเธอไปจากที่นี่ให้ได้

ทั้งสองคนไม่รู้ว่าอีกมุมหนึ่งไม่ห่างกันนัก จ่าโทนกับหนูนาซุ่มดูอยู่ หนูนาเป็นห่วงเทียนหอมมากขอร้องให้จ่าโทนช่วยเธอด้วย เขารับปากจะช่วยแต่ไม่ใช่ตอนนี้ แล้วพยุงหนูนาถอยออกไป

ooooooo

แสงแดดแยงตาทำให้เหมยฮัวได้สติ รู้สึกเจ็บ ที่ขาจึงก้มดู เห็นเศษไม้ยาวหนึ่งคืบแทงทะลุน่องเป็นแผลฉกรรจ์ พยายามดึงออกแต่ไม่มีแรงพอ มองไปรอบๆเจอเฉ่านอนหมดสติอยู่ ร้องเรียกให้รู้สึกตัวแต่เขานอนนิ่ง

เหมยฮัวขว้างก้อนหินใส่ถูกหัวอย่างแม่นยำเฉ่าถึงได้ลืมตาตื่น เขาซึ่งมีเพียงแผลถลอก รีบมาดูอาการของเหมยฮัวเห็นแผลที่ขาตัดสินใจดึงไม้ออก แล้วใช้เศษผ้าทำแผลคร่าวๆให้ในขณะที่เฉ่ากับเหมยฮัวรอดตายมาได้ นักบุญกับเทียนหอมถูกจับมัดมือแล้วโยงเชือกให้ทหารรับจ้างจูงจุดหมายก็คือรถของพวกจ่าคาร์เตอร์ที่จอดทิ้งไว้โดยไม่รู้ว่าจ่าโทนกับลูกน้องซุ่มรอโจมตีอยู่...

ทางด้านเสือเพลิงเจอมาดามหว่าหวานอนไม่ได้สติอยู่ก็จับตัวมาให้เสือผาดสอบสวน แต่ไม่ได้ความอะไรนัก เธออ้างว่าไม่มีส่วนเกี่ยวข้องและรู้แค่ว่าหนึ่งในคนที่มาช่วยนักบุญก็คือเฉ่าคนของเธอเอง เสือผาดเชื่อคำพูดของเธอเพราะเธอเป็นคนบอกเขาเรื่องอาวุธของกิตากาว่า แต่โมรีไม่ไว้ใจเธอ ทำให้ทั้งคู่มีปากเสียงกัน ทำท่าจะลงมือลงไม้ เสือผาดต้องเข้ามาขวาง สั่งให้ พอได้แล้ว เขาอยากรู้ว่าตอนนี้กิตากาว่ากำลังทำอะไร

“ฉันเชื่อว่าอาวุธส่วนหนึ่งเขาต้องเก็บเอาไว้ อีกอย่างทำไมต้องซ่องสุมยอดฝีมือขนาดนั้น”

มาดามหว่าหวาก็ไม่รู้เหมือนกันแต่ถ้าเสือผาดอยากรู้ เธอยินดีจะจัดการให้...

เหมยฮัวเดินไม่ไหวเฉ่าก็เลยให้เธอขี่หลังกระทั่งรอนแรมมาถึงริมลำธาร เขาวางเธอลงแล้วนอนแผ่หลาด้วยความเหนื่อย เหมยฮัวมองเขาซึ้งในน้ำใจ เฉ่าโล่งใจไปเปลาะหนึ่งเพราะคิดว่านักบุญคงพาเทียนหอมกับหนูนาไปส่งเรียบร้อยแล้ว เหมยฮัวมองไปรอบบริเวณ พลางบ่นที่นี่ที่ไหน เฉ่าถึงกับร้องอ้าว

“ไหนว่าเธอกับพ่อแล้วก็ฟู่เฉินชำนาญป่าแถวนี้ดี”

หญิงสาวไม่ชำนาญป่าเพราะไม่ค่อยได้ไปกับพ่อและฟู่เฉิน ทั้งคู่ออกสำรวจป่ากันบ่อยมากทั้งที่ไม่มีคนจ้าง เหมือนกำลังตามหาอะไรอยู่ ทันใดนั้นมีเสียงฝีเท้าคนดังขึ้น เฉ่าพาเหมยฮัวไปซ่อนคิดว่าเป็นพวกเสือผาดแต่ไม่ใช่เป็นแค่สาวกะเหรี่ยงสามคนที่ออกมาหาของป่า เขารีบพาเหมยฮัวออกไปขอความช่วยเหลือ...

อีกฟากหนึ่งของป่า คณะของทรงศักดิ์เดินสำรวจจนข้ามเขตไปยังประเทศเพื่อนบ้าน จินฟงทักท้วงเส้นทางที่จะไปอันตรายมากมีชนกลุ่มน้อยอยู่เต็มไปหมด คนของเราคงต้านพวกนั้นไม่ได้ และที่สำคัญมันอยู่นอกเหนือข้อตกลง ทรงศักดิ์ไม่สนใจสั่งให้เดินทางต่อไป กิตากาว่าต้องการจะรู้ว่าเขากำลังหาอะไรอยู่

“ถึงที่แล้วผมจะบอก” ทรงศักดิ์เสียงเข้ม...

เสือใบแกะรอยเท้าตามคณะของทรงศักดิ์มาห่างๆ ต้องแปลกใจที่เห็นรอยเท้ามุ่งหน้าไปยังเขตประเทศเพื่อนบ้าน สารวัตรสมัยมั่นใจพวกนั้นไม่ได้มาสำรวจไม้อย่างที่คาดไว้จริงๆ...

ในเวลาไล่เลี่ยกัน ทันทีที่ขบวนของจ่าคาร์เตอร์พานักบุญกับเทียนหอมมาที่รถ มีเสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว พวกจ่าคาร์เตอร์ระส่ำวิ่งหาที่กำบัง จ่าคาร์เตอร์สั่งให้ตั้งขบวนทัพเพื่อต่อสู้กับฝ่ายตรงข้าม จากนั้นลูกน้องของจ่าโทนยิงแก๊สน้ำตาใส่ ควันคลุ้งไปหมดทำให้ทัศนวิสัยแย่

จ่าโทนร้องเรียกนักบุญแล้วโยนมีดสั้นให้ เขาตัดเชือกที่พันธนาการตัวเองออกแล้วเข้าไปช่วยตัดเชือกให้ เทียนหอมสั่งให้หนีไปก่อน เธอวิ่งฝ่ากลุ่มควันออกไป หนูนาเห็นรีบคว้าตัวไปหลบในที่ปลอดภัย

นักบุญคว้าปืนได้ยิงต่อสู้กับพวกจ่าคาร์เตอร์ แล้วพยายามล่อให้พวกนั้นตามไปอีกทางหนึ่ง ส่วนจ่าโทนพาเทียนหอมกับหนูนาไปขึ้นรถที่ซ่อนไว้แล้วพาไปค่ายตำรวจตระเวนชายแดนเพื่อส่งตัวทั้งคู่กลับบ้าน...

จ่าคาร์เตอร์กับลูกน้องไล่ล่านักบุญอย่างไม่ลดละ เขาเห็นไม่เข้าที สั่งให้ลูกน้องกระจายกำลังกันโอบล้อม นักบุญรอให้พวกนั้นแยกย้ายกันไปตามทาง จึงออกมาล่อจ่าคาร์เตอร์ให้ตามมาที่บริเวณน้ำตก จ่าชั่วต้องการสางหนี้แค้นวางปืนแล้วชักมีดขึ้นมา นักบุญใช้มีดที่จ่าโทนให้เป็นอาวุธในการต่อสู้ จากนั้นทั้งคู่เปิดฉากสู้กัน...

ทางฝ่ายเหมยฮัวได้รับการรักษาจากสาวกะเหรี่ยงและให้ดื่มสมุนไพรสำหรับแก้ปวดจนเดินเองได้ เฉ่าอยากรู้ว่าจะกลับบ้านได้อย่างไร สาวกะเหรี่ยงชี้ทางให้เดินผ่านน้ำตกไปทางทิศตะวันออก...

นักบุญเล่นงานจ่าคาร์เตอร์บาดเจ็บหนัก กำลังจะตามไปแทงซ้ำแต่ลูกน้องของเขาโผล่เข้ามายิงปืนใส่ นักบุญต้องโดดหลบหลังก้อนหิน ลูกน้องเข้ามาดูแลจ่าคาร์เตอร์ที่บาดเจ็บ เขากลับสั่งเสียงเฉียบ

“ฆ่ามันให้ได้ ไม่ต้องห่วงฉัน”

ลูกน้องตามมาสมทบอีกกลุ่มใหญ่ทำให้นักบุญตกอยู่ในวงล้อมหมดทางหนี ก่อนเขาจะเสียทีให้พวกจ่าชั่ว เฉ่า เหมยฮัวกับนักรบกะเหรี่ยงอาวุธครบมือโดยการนำของสาวกะเหรี่ยงเข้ามาช่วยไว้ทัน ยิงต่อสู้กับพวกนั้นอย่างดุเดือด จ่าคาร์เตอร์เสียเปรียบจึงสั่งให้ถอย...

ในระหว่างที่จ่าคาร์เตอร์ต้องถอยร่นไม่เป็นขบวน ทรงศักดิ์เจอสถานที่เป้าหมาย รีบเดินสำรวจไปรอบๆแล้วหยิบแผนที่หนังสัตว์ขึ้นมาเปรียบเทียบเพื่อหาเครื่องหมายที่กาไว้ในนั้น ฟู่เฉินลองแหวกกลุ่มเถาวัลย์ที่ขึ้นระเกะระกะ กระทั่งเจอปากถ้ำ ทรงศักดิ์ตามไปดูก่อนจะยิ้มพอใจ

“ที่นี่แหละ” พูดไม่ทันขาดคำ สารวัตรสมัย จ่าสังข์กับเสือใบพร้อมด้วยสมุนโผล่พรวดเข้ามาพร้อมอาวุธครบมือ ทรงศักดิ์เห็นสารวัตรถึงกับตกใจ

ooooooo

  • หน้าที่ 1
  • 1

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

“เชียร์” ปลื้ม “เรือนไหมมัจจุราช” กระแสดีเกินคาด

“เชียร์” ปลื้ม “เรือนไหมมัจจุราช” กระแสดีเกินคาด
15 พ.ย. 2562
12:10 น.