ข่าว
100 year

นิยายไทยรัฐ

นักบุญทรงกลด

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

เช้าวันถัดมาที่ห้องพักฟื้นผู้ป่วย ทรงศักดิ์มองลูกสาวที่นอนไม่ได้สติด้วยความเป็นห่วง นับว่าโชคดีที่หมอตรวจเธอแล้วพบว่าไม่เป็นอะไรมากแค่เคล็ดขัดยอก แต่แนะให้หยุดเคลื่อนไหวสักระยะหนึ่งก่อน เธอค่อยๆรู้สึกตัวลืมตาขึ้นทันทีที่เห็นหน้าพ่อ บอกว่านักบุญช่วยเธอไว้อีกครั้ง ทรงศักดิ์รู้เรื่องนี้แล้ว

“หนูอยากเจอเขาและขอบคุณเขาค่ะ”

แห้วเตือนว่านักบุญเป็นผู้ต้องหาหนีคดีอยู่ หนูนาเห็นด้วย บางทีที่เขามาช่วยคุณหนูอาจมีผลประโยชน์แอบแฝง ทรงศักดิ์ไม่คิดว่าเขาจะเป็นอย่างนั้น รับปากจะตามตัวมาให้...

นักบุญถูกโมรีต่อว่ายกใหญ่ที่ไม่อยู่คุ้มครองเธอแต่กลับเสี่ยงตายไปช่วยคนอื่น ทั้งที่เธอต้องจ่ายเงินให้ตำรวจเป็นจำนวนมหาศาลถึงทำให้พวกโจรนอกคอกอย่างเขาอยู่ที่นี่ได้ นักบุญขอโทษเธอด้วยที่ทำอะไรไม่คิดให้ดีก่อน โมรีจะยกโทษให้แค่ครั้งนี้ครั้งเดียว แต่ถ้ายังมีอีก เธอคงต้องให้เสือผาดเป็นคนคุยกับเขาเอง กริชตกใจร้องเอะอะพวกนี้คนของเสือผาดหรือ เธอปฏิเสธทันทีว่าเปล่าพวกนี้เป็นคนของเธอ

“เพื่อเป็นการไถ่โทษ คืนนี้นายต้องขึ้นชกที่เวทีของกิตากาว่าและต้องชนะสถานเดียวเท่านั้น” สั่งเสร็จโมรีผละจากไปโดยมีเสือครุยเดินตาม กริชปลอบนักบุญว่าเธอโมโหร้ายอย่างนี้เองไม่นานก็หาย

“นายว่างใช่ไหม ขับรถเข้าเมืองไปกับฉันหน่อยสิ” กริชยิ้มให้นักบุญอย่างมีไมตรี...

เสือใบไม่พอใจมากที่นักบุญโผล่มาขัดขวางจนทำให้ลักพาตัวเทียนหอมไม่สำเร็จ และนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขามาช่วยนังนั่น แล้วหันไปถามสมุนรู้หรือเปล่าว่าเขาเป็นใคร เสือก้านรู้แค่ว่าเขามากับโมรีเจ้าของเหมืองก่อนจะแนะว่าช่วงนี้ตำรวจคงจะไล่ล่าเราอย่างหนัก เราคงต้องทำอะไรสักอย่าง

“ทำอะไร...กบดานรึ เราต้องมีทุนเข้าใจไหม จะหาทุนมาจากไหน”

เสือเข้มนึกถึงเรื่องทองคำที่ได้ยินพรานสิงห์คุยกับจินฟงขึ้นมาได้จึงเล่าให้ลูกพี่ฟัง...

ทางฝ่ายกิตากาว่ารู้เรื่องพรานสิงห์จากจินฟงสั่งการให้รีบไปตามนัดแต่อย่าให้ทรงศักดิ์รู้เรื่องนี้เด็ดขาด...

ระหว่างทางไปตัวเมือง กริชหลอกถามนักบุญว่าเมื่อวานนี้โมรีไปทำธุระอะไรในเมือง เขาพาซื่อเล่าให้ฟังว่าทรงศักดิ์ขอซื้อเหมืองแต่เธอยังไม่ได้ให้คำตอบ กริชหงุดหงิดขึ้นมาทันที จะเก็บไว้ทำไม ทุกวันนี้ขุดเจอแต่หิน น่าจะขายๆไปจะได้จบ ไม่ต้องเดานักบุญก็พอจะรู้ว่าอาหลานคู่นี้ต้องมีอะไรกินแหนงแคลงใจกันแน่ๆ...

ในเวลาไล่เลี่ยกัน เฉ่าหอบกระเช้าผลไม้จะมาเยี่ยมเทียนหอม แต่เหมยฮัวไม่ให้เยี่ยมอ้างว่าเป็นคำสั่งของทรงศักดิ์ เขาเลยแกล้งรื้อกระเช้าผลไม้ออกมาจะกิน เธอร้องห้ามเสียงหลง ทรงศักดิ์ได้ยินเสียงเอะอะออกมาถามว่ามีเรื่องอะไรกัน เหมยฮัวฟ้องว่าเฉ่าพยายามจะเข้าเยี่ยมเทียนหอมทั้งที่เธอห้ามไว้แล้ว

“ขอโทษด้วยนะ ตอนนี้เทียนหอมกำลังพักผ่อน ฝากของไว้ได้ไหมล่ะ”

เฉ่ายกกระเช้าผลไม้ให้ทรงศักดิ์แล้วขอตัวกลับ เหมยฮัวได้ทีหัวเราะเยาะ ทรงศักดิ์ต้องเอ็ดเธอถึงสงบปากสงบคำได้แล้วสั่งให้ไปส่งเฉ่า เหมยฮัวจำใจทำตามคำสั่งทั้งที่เกลียดขี้หน้าเขาจะแย่

ooooooo

ขณะเดินเหมยฮัวเดินมาส่งเฉ่าหน้าโรงพยาบาล เขาเห็นสีหน้าเคร่งเครียดของเธอ ทั้งพูดแหย่ทั้งทำหน้าลิงหลอกเจ้าใส่แต่เธอยังไม่ยอมยิ้ม พอเขาคล้อยหลังเท่านั้น เธอหัวเราะขำอย่างสุดกลั้น...

กริชสั่งให้นักบุญส่งที่ธนาคารแล้วจะไปไหนก่อนก็ได้ อีกหนึ่งชั่วโมงค่อยมารับ ทันทีที่กริชลับสายตา จ่าโทนเดินเข้ามาทักทำเหมือนบังเอิญเจอกัน นักบุญรู้ทัน ความจริงตนถูกตามตั้งแต่ออกจากเหมืองแล้ว

“แหม ทำไมพูดอย่างนั้นล่ะ วันนี้ฉันมารับเงินเดือน ว่างไหม ไปหาอะไรดื่มกัน” จ่าโทนว่าแล้วเดินนำนักบุญไปนั่งโต๊ะด้านในสุดของร้านกาแฟแห่งหนึ่ง ชายหนุ่มชิงดักคอที่จ่าโทนส่งตนมาอยู่ที่นี่ไม่ใช่เหตุบังเอิญใช่ไหม เขาอ้างว่าบังเอิญครึ่งเดียว คือบังเอิญเจอนักบุญและในตัวนักบุญมีของสำคัญคือเพนดูลั่ม

“ทีนี้จะบอกผมได้หรือยังว่ามันเกี่ยวข้องอะไรกับใคร”

“นายเคยได้ยินเรื่องทองสมัยสงครามโลกของญี่ปุ่นไหมล่ะ ทองที่เขาลือกันว่ามีมูลค่ามหาศาล”

นักบุญส่ายหน้า ก่อนจะนั่งฟังจ่าโทนเล่าอย่างตั้งใจ...

จินฟงและฟู่เฉินต้องตกใจเมื่อมาพบสภาพบ้านพรานสิงห์ ถูกรื้อค้นข้าวของกระจุยกระจาย พรานสิงห์นอนหายใจรวยรินอยู่ที่มุมหนึ่งของบ้าน ทั้งคู่เข้าไปถามว่าเกิดอะไรขึ้น เขารวบรวมกำลังเฮือกสุดท้ายบอกว่าเสือใบชิงเอาทองคำไป พูดได้แค่นั้นก็สิ้นลม...

ในขณะเดียวกัน มาดามหว่าหวาขอร้องกิตากาว่าจัดการเสือใบให้สิ้นซาก ยิ่งปล่อยไว้จะยิ่งเหิมเกริมหนักขึ้นอีก หากเขาไม่ต้องการเปิดศึกกับเสือใบตรงๆก็ควรจะให้ตำรวจที่เขาเลี้ยงไว้เขาจัดการให้

กิตากาว่าไม่คิดว่าสารวัตรเผดิมจะอยากพาลูกน้องไปตายเพราะอาวุธที่มีสู้พวกเสือใบไม่ได้ มาดามได้ยินว่าอาวุธลอตใหญ่ที่เขาสั่งมาให้ลูกค้าใกล้ถึงแล้วไม่ใช่หรือ หยิบมาใช้สักชิ้นสองชิ้นลูกค้าคงไม่ว่า จังหวะนั้นจินฟงโทร.มารายงานกิตากาว่าเรื่องพรานสิงห์ สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที

“สงสัยคงต้องจัดการกับเสือใบอย่างที่คุณต้องการแล้วล่ะ”...

นักบุญกลับมารอกริชที่รถ อดนึกถึงคำพูดของจ่าโทนในร้านกาแฟไม่ได้ว่าในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 มีคนลือกันว่าพวกญี่ปุ่นขนทองมาเก็บไว้ที่จังหวัดระนอง และคนที่ว่าก็ไม่ใช่ใครที่ไหนคือหลวงตาจันนั่นเอง

“แกเคยเป็นลูกจ้างนายทหารญี่ปุ่นคนหนึ่งในค่ายสมัยสงคราม แล้วไอ้เพนดูลั่มที่หลวงตาให้นายมา มันน่าจะเกี่ยวกับทองพวกนี้ ส่วนจะเกี่ยวข้องกันยังไงนั่นเป็นเรื่องที่นายจะต้องหาคำตอบ”

คำบอกเล่าของจ่าโทนทำให้นักบุญครุ่นคิดหนัก พึมพำกับตัวเองหรือว่าหลวงตาจะให้เอาทองพวกนี้มาช่วยชาติ ทันใดนั้นกริชเข้ามาแตะไหล่พลางกระเซ้าว่าช่วยชาติอะไรหรือ แล้วสั่งให้นักบุญพากลับบ้าน...

เสือใบมั่นใจว่าทองที่ปล้นมาจากพรานสิงห์ไม่ได้มีแค่นี้ ต้องสืบให้ได้ว่าที่เหลืออยู่ไหน

ooooooo

เทียนหอมทนนอนอยู่แต่ในโรงพยาบาลไม่ไหว ลุกขึ้นเปลี่ยนเสื้อผ้าจะกลับบ้าน หนูนาพยายามห้ามแต่ไม่สำเร็จ ทรงศักดิ์ได้ยินเสียงโวยวายเข้ามาถามว่าเกิดอะไรขึ้น พอรู้ว่าลูกร้องจะกลับบ้าน เขาส่ายหน้าระอาใจ

“เรื่องดื้อไม่มีใครเกินเราจริงๆ”...

แทนที่จะกลับไปพักผ่อนที่บ้าน เทียนหอมขอให้พ่อพามาดูมวยที่โรงมวยของกิตากาว่า มาดามหว่าหวารีบเข้ามาต้อนรับ ทรงศักดิ์แปลกใจกิตากาว่าหายไปไหน ได้ความว่าติดธุระ

ธุระที่ว่าก็คือรอรับการมาถึงของเรือขนอาวุธ ทันทีที่เรือเทียบท่ากิตากาว่าสั่งให้จินฟงกับฟู่เฉินเลือกเอาแต่อาวุธหนักมาใช้ พร้อมกับกำชับให้จัดคนคุ้มกันเรือขนอาวุธตลอด 24 ชั่วโมงจนกว่าจะออกจากท่า...

ข่าวการมาถึงของเรือขนอาวุธรู้ถึงหูเสือผาดซึ่งต้องการอาวุธหนักอยู่พอดี สั่งให้เหล่าสมุนรอดูท่าทีพวกมันสักวันสองวันก่อนค่อยลงมือชิงอาวุธเหล่านั้น...

ก่อนการชกคู่เอกจะเริ่มขึ้น โมรีเข้ามานั่งที่เก้าอี้วีไอพีโดยมีเสือครุยคอยคุ้มกันให้ มาดามหว่าหวาเข้ามาทักทาย โมรีชวนเธอลงเดิมพันซึ่งเธอไม่ขัดข้อง ทรงศักดิ์กระซิบกับเทียนหอมว่านี่คือคุณโมรีเจ้าของเหมืองที่เราจะซื้อ เทียนหอมรู้สึกกลัวผู้หญิงคนนี้แต่ยังไม่ทันจะพูดอะไรโฆษกบนเวทีประกาศขึ้นเสียก่อน

“ณ บัดนี้เป็นเวลาที่ทุกคนรอคอย การชกคู่เอกกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว มุมแดงจากค่ายของมาดามหว่าหวา ที่ได้รับคำสั่งอย่างเด็ดขาดมาว่าห้ามแพ้...เฉ่า แซ่ฉ่อย”

ที่มุมน้ำเงินนักบุญสวมเสื้อคลุมมีฮู้ดยืนหันหลังให้ตกใจที่รู้ว่าคู่ชกเป็นใคร แต่ยังไม่ทันหันไปดู โฆษกประกาศขึ้นอีกครั้งว่า มุมน้ำเงินเป็นนักมวยจากค่ายคุณโมรี เป็นนักชกหน้าใหม่ชื่อดูมีเมตตาแต่ใครต่อใครว่าเหี้ยมเกินคน เขาชื่อนักบุญ ทรงกลด เฉ่าสะดุ้งโหยงตกใจไม่แพ้เพื่อนรักเช่นกัน

เทียนหอมหันไปบอกพ่อว่านักบุญคนนี้ช่วยเธอเอาไว้สองครั้งสองครา ทรงศักดิ์มองสำรวจเขาแล้วดูจะเป็นคนดีไม่น่าใช่ฆาตกรอย่างที่ถูกกล่าวหา หนูนาถึงกับเพ้อว่าหล่อจังเลย แห้วไม่พอใจ เตือนว่าถึงหล่อแต่ก็เป็นผู้ร้ายหนีคดี สู้คนขับรถอย่างตนไม่ได้

“สู้ไม่ได้เหรอ ฉันท้าให้ไหม ขึ้นชกคู่ต่อไปเลย” โดนไม้นี้ของหนูนาเข้าไปแห้วเงียบสนิท...

เสียงระฆังเริ่มยกที่ 1 ดังขึ้น แทนที่จะต่อยกันเฉ่ากับนักบุญโผกอดกันด้วยความดีใจ กรรมการบนเวทีและคนดูพากันงง ก่อนจะตามมาด้วยเสียงโห่ไล่ นักบุญเห็นท่าไม่ดีชวนเฉ่ามาต่อยกันก่อนที่จะโดนรองเท้าขว้าง กรรมการเข้ามาแยกทั้งคู่ออกจากกันและสั่งให้ชกได้ ทั้งคู่โผกอดกันอีก

“งานนี้ข้าต้องชนะนะโว้ย รับปากคุณหว่าหวาเขาไว้แล้ว”

“ข้าต่างหากต้องชนะไม่อย่างนั้นงานล่มแน่” นักบุญโต้หน้าเครียด กรรมการเข้ามาแยกและสั่งให้ชกอีกครั้งพร้อมกับขู่ถ้าชกไม่สมศักดิ์ศรีจะไล่ลง เฉ่าปล่อยหมัดตรงเข้าใส่ นักบุญหลบทันหมัดโดนกรรมการเต็มๆจนเซ เสียงคนดูตะโกนลั่นให้ชกกันได้แล้ว สองเพื่อนซี้จึงงัดเพลงหมัดขึ้นต่อสู้กันอย่างไม่มีใครยอมใคร

ooooooo

เสือใบเอาทองแท่งที่ปล้นมาจากพรานสิงห์ไปให้ร้านขายวัตถุโบราณดู เจ้าของร้านเห็นตราประทับเป็นดอกซากุระ มั่นใจว่านี่ต้องเป็นทองคำของญี่ปุ่น เสือเข้มสงสัย ทองญี่ปุ่นมาอยู่ที่พรานสิงห์ได้อย่างไร

“ฉันพอเคยได้ยินเรื่องทองญี่ปุ่นขนมาเมืองไทยในช่วงสงครามโลกอยู่บ้าง”

เสือเข้มก็เคยได้ยินมาเช่นเดียวกับเจ้าของร้าน แต่ก็เป็นแค่เรื่องเล่าลือ บ้างก็บอกว่าอยู่ที่เมืองกาญจนบุรี บ้างก็ว่าอยู่ที่ประจวบคีรีขันธ์ แล้วถ้าเกิดพวกญี่ปุ่นดันเอาทองมาซ่อนที่นี่จริงๆ เพราะพรานสิงห์บอกว่าเจอทองในป่าเหนือจากเหมืองของโมรีขึ้นไป เสือใบสีหน้าครุ่นคิดคล้อยตาม...

การชกในยกที่สองระหว่างนักบุญและเฉ่าเริ่มดุเดือดขึ้นเป็นลำดับ กิตากาว่าเข้ามาทรุดตัวลงนั่งข้างๆ มาดามหว่าหวามองนักบุญด้วยสีหน้าชื่นชมในความเก่งกาจ จังหวะนั้นนักบุญถูกชกเซมาใกล้ๆ กิตากาว่าเห็นสร้อยเพนดูลั่มที่คล้องคอเขาชัดเจนถึงกับตะลึงแต่ต้องเก็บอาการไว้

นักบุญเห็นท่าจะยืดเยื้อเพราะต่างแพ้ไม่ได้ กระซิบบอกเฉ่าตอนที่คลุกวงในกันว่าให้ชกหมัดเด็ดกันคนละหมัด ทั้งคู่แยกกันแล้วปล่อยหมัดเด็ดพร้อมกัน หมัดโดนเต็มหน้าอีกฝ่าย หลับกลางอากาศไปด้วยกัน กรรมการนับสิบไม่มีใครลุก ผลการชกจึงเสมอกัน...

ที่ห้องพักนักมวยขณะที่นักบุญกำลังถอดเชือกพันมือออก โมรีเข้ามาชมว่าชกได้ไม่เลว เสียดายที่ไม่ชนะ นักบุญร้อนใจตกลงจะไล่เขาออกไหม เธอขอคิดดูก่อน ถึงอย่างไรเขาก็ไม่ทำให้เธอเสียหน้า กิตากาว่า ตามมาสมทบชื่นชมเขาเช่นกัน ปากพูดแต่สายตาจ้องเพนดูลั่มที่คอนักบุญไม่กะพริบจนเขาสังเกตเห็น เสียงโมรีดักคอนี่คงไม่คิดจะซื้อตัวนักมวยของตนใช่ไหม ทำให้นักธุรกิจชาวญี่ปุ่นละสายตาหันมาตอบคำถาม

“ถ้าขายผมอาจจะซื้อนะ แล้วเหมืองคุณล่ะ”

โมรียังไม่ได้คิดเรื่องนั้นแล้วผละจากไป นักบุญเองก็ขอตัวเช่นกัน กิตากาว่ามองตามเขาเขม็ง...

ที่ด้านหลังโรงมวย เฉ่าซ่อนตัวอยู่ในมุมมืดรอนักบุญออกมาพบ ไม่นานนักเห็นเขาออกมาขยับจะไปหา แต่ต้องชะงักเมื่อเทียนหอมร้องเรียกนักบุญดังขึ้นเสียก่อน เธอหันไปบอกเหมยฮัวว่าขอคุยกับเขาตามลำพัง

บอดี้การ์ดสาวพยักหน้ารับคำเดินเลี่ยงออกมา เทียนหอมจะมาขอบคุณเขาที่ช่วยชีวิตเธอไว้

นักบุญชวนเธอนั่งคุยที่ม้ายาวกันก่อน ไม่ห่างกันนัก เหมยฮัวเดินคิดอะไรเพลินๆระหว่างรอ เฉ่าย่องมาด้านหลังแต่เธอรู้ตัวเสียก่อนหันไปเตะ เขาหลบทัน เธอเห็นเป็นเฉ่าบ่นเสียดายที่เตะไม่ถูก เขาพยายามคุยดีๆด้วยแต่เธอไม่สนแถมเตะหน้าแข้งเขาถึงกับร้องโอดโอย ก่อนจะหันมาแลบลิ้นใส่แล้ววิ่งหนี...

ด้านเทียนหอมเชื่อแล้วว่านักบุญไม่ได้เป็นฆาตกร แนะให้เขาหาทนายสู้คดี ถ้าหาไม่ได้เธอจะหาให้ พ่อของเธอมีทนายเก่งๆในมือเยอะ เขาขอบคุณในความหวังดี แต่ตอนนี้เขามีความจำเป็นที่จะต้องทำภารกิจอย่างหนึ่งก่อน กิตากาว่าเดินผ่านมาเห็นทั้งคู่คุยกัน

ท่าทางสนิทสนม หยุดมองสักพักก็เดินจากไป เทียนหอมคุยกับนักบุญเสร็จพอดี เป็นจังหวะเดียวกับเหมยฮัวมาตาม สองสาวจึงกลับเข้าไปข้างในโรงมวยด้วยกัน

ooooooo

ทรงศักดิ์ยืนรออยู่ที่รถนานแล้วไม่เห็นเทียนหอมมาสักที บ่นอุบว่าหายไปไหน กิตากาว่ามาทันได้ยิน

“หนูเทียนหอมหรือ เห็นอยู่ด้านหลังเวที คุยอยู่กับนักมวยที่ชื่อนักบุญแน่ะ”

เทียนหอมเดินเข้ามากับเหมยฮัว ทรงศักดิ์ไม่ค่อยพอใจนักถามลูกว่าไปคุยกับนักบุญมาหรือ แล้วมองไปทางกิตากาว่าเป็นทำนองว่าเขาเป็นคนบอก เธอแค่ไปขอบคุณนักบุญที่ช่วยชีวิตเธอไว้แค่นั้น เหมยฮัวช่วยยืนยันอีกแรงหนึ่งทำให้ทรงศักดิ์ไม่ติดใจสงสัยอะไรอีก ขณะที่เทียนหอมไม่ค่อยชอบใจคนขี้ฟ้องนัก...

ที่ร้านข้าวต้มโต้รุ่งในตัวเมือง หลังจากได้ฟังนักบุญเล่าถึงภารกิจที่รับปากหลวงตาจัน รวมทั้งเรื่องทองคำแล้ว เฉ่ามีคำถามมากมายทั้งเพนดูลั่มที่ห้อยคอนักบุญจะเกี่ยวข้องอะไรกับทองหรือไม่ และที่สำคัญ ทองที่ว่ามีจริงหรือเปล่า นักบุญนึกถึงตอนที่กิตากาว่าจ้องเพนดูลั่มที่ห้อยคอเขาตาไม่กะพริบ

“ฉันคิดว่าฉันรู้แล้วว่าฉันจะเริ่มต้นจากใคร”

เฉ่าเป็นห่วงเรื่องคดีของเพื่อน เพราะผู้พันทรงยศให้ตนมาตามเขากลับไปสู้คดี นักบุญอยู่กับโมรีปลอดภัยดีและเรามีเรื่องสำคัญกว่าต้องจัดการก่อน จึงให้เฉ่าพักเรื่องคดีเอาไว้ก่อน...

หน่วยเหนือทราบข่าวนักบุญกบดานอยู่ที่ระนองแล้ว แต่แทนที่สารวัตรพันจะได้เป็นคนจัดทีมลงไปไล่ล่า กลับกลายเป็นจ่าคาร์เตอร์รับหน้าที่นี้แทน โดยอ้างรัฐบาลไทยไฟเขียวผ่านทางสถานทูตของตนเรียบร้อย สร้างความกังวลใจให้พันเอกสุริยาเป็นอย่างมากเพราะรู้ดีว่าจ่าคาร์เตอร์ไม่คิดจะจับนักบุญกลับมาเป็นๆ...

ด้วยความโลภของเบญจวรรณจึงคิดจะเอาเหมืองไปขายให้ทรงศักดิ์เอง กริชทักท้วงจะทำได้อย่างไรในเมื่อโฉนดเป็นชื่อโมรี เบญจวรรณจะรับหน้าที่จัดการเรื่องเอกสารเองโดยจะให้โมรีเซ็นหนังสือมอบอำนาจให้กริชจัดการแทน เจ้าตัวถึงกับร้องลั่นไม่มีทางที่โมรียอมทำอย่างนั้นแน่

“แล้วจะบอกเธอทำไมล่ะ” เบญจวรรณยิ้มเจ้าเล่ห์ กริชยังไม่ทันจะพูดอะไรอีก มีเสียงเอะอะดังมาจากทางที่นักบุญคุมงานอยู่ ทั้งคู่รีบวิ่งไปดู ถึงได้รู้ว่าคนงานขุดเจอโครงกระดูกซึ่งแต่งกายด้วยเสื้อผ้าทหารญี่ปุ่น ครั้นขุดลึกลงไปเจอโครงกระดูกอีกหลายสิบโครง รวมทั้งกล่องไม้ที่พันตรีโยชิมูระถือไว้ก่อนโดนระเบิดตาย

นักบุญหยิบกล่องไม้ขึ้นมาดูอย่างสนใจ พลันเพนดูลั่มที่ห้อยคอเขาเกิดเรืองแสงขึ้นมาเหมือนมีพลังงานบางอย่าง ก่อนที่เขาจะคิดทำอะไร กริชเข้ามาคว้ากล่องไม้ไปจากมือ พยายามจะเปิดดูแต่ทำไม่ได้ โมรีเข้ามาถามว่าเกิดอะไรขึ้น กริชโวยวายว่าเจอโครงกระดูกผีเต็มไปหมด น่าจะขายที่นี่ให้ทรงศักดิ์ไปก็หมดเรื่อง

“เลิกพูดเรื่องขายไปเลยอา โมรีตัดสินใจแล้วว่าไม่ขายจะทำแร่ต่อไป”

“ก็ตามใจ ฉันไม่อยากจะยุ่งด้วยแล้ว” กริชว่าแล้วถือกล่องไม้เดินจากไป นักบุญมองตาม หรือเป็นเพราะเหตุนี้ ทรงศักดิ์ถึงต้องการซื้อที่นี่

ooooooo

ขณะเกิดเรื่องวุ่นๆที่เหมืองโมรี สารวัตรเผดิมนำกำลังตำรวจ ร่วมกับจินฟง ฟู่เฉินและเฉ่าพร้อมอาวุธหนักที่เพิ่งได้จากเรือขนอาวุธ บุกชุมเสือใบเพื่อกวาดล้างโจรชั่วให้สิ้นซาก เสือใบสั่งให้สมุนลากปืนใหญ่ ออกมายิงสู้เพราะมั่นใจว่าอาวุธของตัวเองเหนือกว่า แต่กลับถูกตำรวจเอาปืน ค.ยิงใส่ จินฟงสั่งเฉ่า

“เจ้านายอยากได้ตัวเสือใบเป็นๆเข้าใจนะ”

เฉ่าจะทำก็ต่อเมื่อเพิ่มค่าจ้างให้สามเท่าก่อน จินฟงให้สี่เท่าเลย อีกเท่าหนึ่งไว้เผื่อทำศพเขา เฉ่าสะดุ้งโหยง ก่อนจะวิ่งอ้อมไปอีกด้านหนึ่ง...

ชุมเสือใบถูกตำรวจกับจินฟงและฟู่เฉินยิงถล่มอย่างหนัก เสือใบสั่งสมุนห้ามถอยเด็ดขาด เฉ่าลอบ เข้ามาในชุมเสือและใกล้ตัวเสือร้ายเข้ามาทุกขณะ

เสือใบเอาผ้าขาวม้าห่อทองคำแล้วมัดติดเอวไว้ การต่อสู้ยังดำเนินไปโดยฝ่ายโจรเริ่มเพลี่ยงพล้ำ เสือใบเห็นเข้าตาจนสั่งให้ทุกคนถอย แล้วไปเจอกันที่เขาลูกโน้น

สมุนต่างแยกย้ายกันหนี เฉ่าสะกดรอยตามเสือใบไปติดๆ ในที่สุดก็ตามทัน สองคนต่อสู้กันด้วยกำปั้น จังหวะหนึ่งเสือใบพลาดท่าถูกเฉ่าเตะกระเด็น ทองที่อยู่ในห่อผ้าตกพื้น ทั้งคู่ต่างชะงัก เสือใบคว้าทองได้วิ่งหนี

สารวัตรเผดิมกับจินฟงและฟู่เฉินตีชุมเสือใบแตกกระเจิง เสือเข้มหนีเอาตัวรอดโดยมีฟู่เฉินไล่ตาม...

ด้านเสือใบหนีได้ไม่กี่ก้าวถูกเฉ่าตามทัน การต่อสู้ระหว่างทั้งคู่เริ่มต้นอีกครั้ง เสือใบสู้ไม่ได้ถูกเขาจับตัวไว้ เสือเข้มโผล่มาจากไหนไม่รู้เตะเขากระเด็นแล้วชักปืนจะยิง ฟู่เฉินมาทันสะบัดมีดสั้นปักมือจนปืนหล่นพื้น แล้วสาดกระสุนใส่ เสือเข้มหลบทัน คว้าปืนที่ตกอยู่ยิงสวน เฉ่าขอบใจฟู่เฉินมากที่ช่วยเอาไว้

“แกติดหนี้ฉัน ไม่ต้องขอบใจ แค่ใช้หนี้ก็พอ”

เสือก้าน เสือไพรกับสมุนบางส่วนตามมาสมทบ เฉ่ากับฟู่เฉินเห็นท่าไม่ดีพากันเผ่นแน่บ...

ในขณะที่ชุมเสือใบถูกระดมยิงแตกพ่าย กริชเอากล่องไม้ใบนั้นไปวางไว้บนชั้นวางของใกล้กับที่เก็บแฟ้มเอกสาร นักบุญตามเข้ามารายงานว่าพบกระดูกทั้งหมดกว่า 30 โครงและไม่เจอของมีค่านอกจากซามูไรหักๆจะให้ทำอย่างไรต่อไป กริชสั่งให้เอาไปเผาให้หมด...

กิตากาว่ารู้เรื่องโครงกระดูกที่พบในเหมืองโมรี รีบมาแจ้งให้ทรงศักดิ์ทราบและอยากรู้ว่าเขาจะยังต้องการเหมืองแห่งนี้อีกไหม ทรงศักดิ์ยืนยันคำเดิม กระดูกไม่เกี่ยวกับการขุดแร่...

สารวัตรสมัยกับจ่าสังข์เดินทางมาที่ระนองอย่างร้อนใจ ทันทีที่เจอหน้าจ่าโทนถามหานักบุญอยู่ไหน

จ่าโทนขอให้ใจเย็นๆไม่ต้องรีบร้อน สารวัตรสมัยใจเย็นไม่ไหวในเมื่อจ่าคาร์เตอร์กำลังส่งทีมสังหารมาล่าตัวนักบุญที่นี่ แม้จะตกใจแต่จ่าโทนเห็นว่าเรื่องจ่าคาร์เตอร์ ยังไม่สำคัญเท่าเรื่องนักบุญที่ตนกำลังจะเล่าให้ฟัง

ooooooo

เทียนหอมไม่ได้ไปสำรวจป่ากับพ่อเนื่องจากอาการบาดเจ็บครั้งก่อนเพิ่งทุเลา ทรงศักดิ์เล่าเรื่องพบโครงกระดูกทหารญี่ปุ่นที่เหมืองโมรีให้ลูกฟัง เธอตื่นเต้นใหญ่อยากจะศึกษาโครงกระดูกเหล่านั้น เร่งให้พ่อซื้อเหมืองเร็วๆ ทรงศักดิ์อนุญาตให้เธอถามเรื่องโครงกระดูกเพิ่มเติมจากนักบุญได้ เธอแปลกใจที่พ่อไม่กีดกัน

“เขาช่วยชีวิตลูกพ่อตั้งสองครั้ง มันก็พอจะบอกได้แล้วมั้งว่าเขาคงไม่ใช่ฆาตกรหรอก”...

ทางฝ่ายเสือครุยไม่ค่อยจะพอใจนักที่นักบุญได้ความไว้วางใจจากทั้งโมรีและกริช คิดหาทางกำจัด ระหว่างนั้นพุดเข้ามาแจ้งว่าเสือผาดส่งคนมาบอกว่ามีเรื่องจะหารือ แต่ให้ตามตัวนักบุญไปด้วย

จากนั้นไม่นาน เสือครุย พุดกับทับและนักบุญมาพบเสือผาดที่ชายป่าหลังเหมืองโมรี เสือผาดซึ่งยังคงสวมหน้ากากไว้ตลอดเวลารู้เรื่องอาวุธที่เพิ่งมาถึงท่าเรือของกิตากาว่าก็อยากจะได้ไว้ใช้บ้างจึงวางแผนจะปล้น นักบุญไม่ขอร่วมภารกิจครั้งนี้ เสือผาดไม่ยอมให้ปฏิเสธ ถ้าเขาไม่ร่วมมือจะฆ่าทิ้ง นักบุญจำต้องร่วมมือด้วย...

เพื่อไม่ให้เป็นจุดสนใจของผู้คน จ่าคาร์เตอร์เลือกแต่ทหารรับจ้างคนไทยเพื่อไล่ล่านักบุญ...

นอกจากจะไม่ยอมให้นักบุญปฏิเสธการร่วมปล้นอาวุธ เสือผาดยังส่งเขาไปดูลาดเลาตู้คอนเทนเนอร์ที่ใส่อาวุธของกิตากาว่าอีกด้วย นักบุญไม่ต้องการให้อาวุธเหล่านี้ตกไปอยู่ในมือเสือร้ายด้วยกลัวคนบริสุทธิ์จะต้องเดือดร้อน จึงขอให้เฉ่าร่วมมือขัดขวาง ทีแรกเฉ่าไม่ยอมทำตาม นักบุญต้องขอร้องเพราะรู้ดีว่าเขาไม่ใช่คนใจดำ

“เอาก็เอา เออ...ฉันเห็นทองนั่นแล้ว ทองแท่งที่เสือใบเก็บเอาไว้ จากรูปทรงน่าจะไม่ใช่ของสมัยนี้”

นักบุญครุ่นคิดหนักหรือว่าทองที่พูดถึงจะมีจริง สองเพื่อนรักมัวแต่คุยกันไม่ทันเห็นพุดแอบมองอยู่...

จ่าโทนต้องการคนชำนาญป่ารองจากพรานสิงห์เท่าที่เห็นก็มีแต่เสือใบเท่านั้น จึงชวนสารวัตรสมัยกับจ่าสังข์บุกไปหาเสือใบกับพวกถึงบนเขา จ่าโทนเห็นเสือใบ เหลือสมุนรับใช้ไม่กี่คนจึงเสนอตัวให้ความคุ้มครอง

เพื่อให้รอดพ้นเงื้อมือสารวัตรเผดิมซึ่งตอนนี้ออกไล่ล่าเสือใบกับพวกอย่างหนัก เสือใบอยากรู้ว่าจะต้องแลกกับอะไร อ้างว่าตนไม่มีเงิน จ่าโทนจะแลกกับทองแท่งนั้น เขาทำไขสือไม่รู้เรื่อง

“นึกว่าฉันไม่รู้หรือว่าแกเป็นคนปล้นทองมาจากพรานสิงห์แล้วเอาไปให้ไอ้คนรับซื้อวัตถุโบราณดู ไอ้นั่นน่ะมันคนของฉัน ไอ้เซ่อ เอาออกมา”

แทนที่จะเอาทองให้ดู เสือใบกับพวกกลับชักปืนขู่ สารวัตรสมัยแค่จะขอดูเพราะหากเป็นทองที่ตนคิดไว้ เสือใบกับพวกจะได้อีกคนละเป็นร้อยๆก้อน พวกมันตาโต ตื่นเต้นขึ้นมาทันที...

หลังจากจัดการกับเสือใบเรียบร้อย จินฟงแนะให้กำจัดเสือผาดเป็นรายต่อไป กิตากาว่าไม่เห็นด้วย เนื่องจากตอนนี้เรายังไม่พร้อมและการไปหามันไม่ง่าย ต้องผ่านเหมืองของโมรีไปก่อน เฉ่าซึ่งนั่งฟังอยู่ด้วยมีวิธีจะเล่นงานเสือผาด ทุกคนต่างมองเขาด้วยความสนใจ...

ราวกับโมรีจะรู้ตัว จัดแจงจะเอาโฉนดของเหมืองไปเก็บในตู้นิรภัยของธนาคาร ทำให้แผนฮุบเหมืองของเบญจวรรณยุ่งยากมากขึ้นอีก...

แทนที่เสือครุยจะนำเรื่องที่พุดเห็นนักบุญคุยกับเฉ่าไปบอกเสือผาดกลับปล่อยเลยตามเลย หากนักบุญคุยเรื่องปล้นกับเฉ่าจริง เสือผาดเอามันตายแน่...

เทียนหอมนั่งเล่นอยู่ริมทะเลเห็นซามูไรสองคนเดินมากับคนรับใช้ของกิตากาว่าก็สนใจ จะเข้าไปดูใกล้ๆ เหมยฮัวต้องร้องห้ามไม่ให้ไปยุ่ง เธอไม่ยุ่งก็ได้หากเหมยฮัวพาเธอไปหานักบุญ บอดี้การ์ดสาวปฏิเสธว่าไม่ได้

เฉ่าโผล่มาจากไหนไม่รู้บอกว่าทำไมจะไม่ได้ ถ้าเทียนหอมอยากจะเจอเขา ตนจะนัดให้เองแล้วเหลือบไปเห็นเหมยฮัวตามประกบเทียนหอมไม่ห่าง อดกระเซ้าไม่ได้ตกลงทรงศักดิ์จ้างมาคุ้มครองหรือจ้างมาควบคุมตัวกันแน่ เทียนหอมว่าน่าจะอย่างหลังมากกว่า แต่ดูท่าทางแล้วเหมยฮัวคงไม่ชอบเขาสักเท่าไหร่

“แต่ผมชอบเขา...ผมคงต้องไปก่อนนะครับ แล้วเจอกันตอนพบกับนักบุญ” เฉ่าไม่วายส่งสายตาเจ้าชู้ไปให้เหมยฮัวซึ่งทำเชิดใส่ สีหน้าไม่พอใจ...

อีกมุมหนึ่งในห้องทำงาน กิตากาว่าถามมุซาชิและโตเอะที่เพิ่งมาถึงว่าทางญี่ปุ่นว่าอย่างไรบ้าง

“นอกจากทางญี่ปุ่นจะส่งข้าและเหล่าซามูไรอีก 5 นายมาอารักขาท่านแล้ว สิ่งที่กำชับมาเป็นพิเศษก็คือเรื่องเดิม ท่านต้องรีบทำงานให้บรรลุ”

“เรื่องนี้ข้าจะเขียนชี้แจงเองเพราะล่าสุดมีการขุดพบโครงกระดูกแล้ว คงต้องใช้เวลาอีกสักหน่อย”

ระหว่างนั้นเบญจวรรณโทร.นัดกิตากาว่าให้ไปพบหากยังสนใจเหมืองโมรี...

ผ่านไปไม่นาน กิตากาว่ามาถึงร้านอาหารตามนัด เบญจวรรณเล่าถึงแผนการจะใช้เล่ห์กลเพื่อขายเหมืองให้เขาแม้เจ้าของแท้จริงจะไม่ขายให้ และเธอยังมีข้อต่อรอง หากได้เงินจากการขายเหมืองเมื่อไหร่ กิตากาว่าจะต้องพาเธอกับกริชหนีไปสิงคโปร์ เขารับปากจะจัดการให้ เธอยังข้องใจไม่หายแล้วทรงศักดิ์จะเอาด้วยไหม

“ไม่มีปัญหา เขาให้ราคาดีด้วย อ้อมีเรื่องจะถาม ตอนที่ขุดเจอกระดูกทหารญี่ปุ่นเจอของมีค่าบ้างไหม”

เบญจวรรณส่ายหน้า มีแต่ดาบซามูไรหักๆกับกล่องไม้เก่า กริชสั่งให้เผาดาบกับโครงกระดูก ส่วนกล่องไม้เขายังเก็บไว้ กิตากาว่าตื่นเต้นมากแต่ต้องเก็บอาการอยากให้เธอช่วยขอกล่องไม้นั่นให้ เธอรับปากจะลองดู...

กริชเองก็สนใจกล่องไม้ใบนี้เช่นกัน พยายามจะเปิดแต่ทำไม่ได้ สำรวจดูรอบๆกล่อง เห็นมีรูสำหรับใส่อะไรบางอย่าง ครั้นเขาเหลือบดูนาฬิกาเห็นว่าสี่โมงเย็นแล้ว เก็บกล่องไม้ไว้ที่เดิมก่อนจะลุกออกไป...

จ่าโทนรู้ว่าสารวัตรสมัยไม่ไว้ใจเสือใบกับพวก จึงรับปากเสร็จงานเมื่อไหร่ค่อยฝังพวกมัน แต่ตอนนี้เราต้องการคนช่วยตามดูทรงศักดิ์ ถ้าเขาเดาไม่ผิดทรงศักดิ์ไม่ได้ตั้งใจมาสำรวจป่าแต่มาเพื่อตามหาทอง...

ในเวลาเดียวกัน จ่าคาร์เตอร์กับทีมล่าสังหารมาถึงห้องรับรองภายในค่ายทหารจังหวัดระนอง โดยมี พันตรีจักรและร้อยโทภมรมารอต้อนรับ พันตรีจักรได้รับคำสั่งมาจากหน่วยเหนือให้คอยสนับสนุนจ่าคาร์เตอร์ทั้งกำลังและอาวุธ เขาปฏิเสธว่าไม่ต้องการกำลังพลของที่นี่ แค่คนคนเดียวพวกเขาจัดการเองได้ แล้วเดินวางก้ามออกไป ร้อยโทภมรด่าไล่หลังว่ากร่างเป็นบ้า นี่ถ้าไม่ใช่หน่วยเหนือสั่งไว้ คงท้ามันชกไปแล้ว

“ปล่อยมันไปเถอะเราต้องหานายนักบุญให้เจอก่อนพวกนี้นะ ผู้พันทรงยศกำชับมา”...

เย็นนี้เสือผาดถือฤกษ์ดีบุกปล้นอาวุธของกิตากาว่า ที่เก็บไว้ตู้คอนเทนเนอร์ใกล้กับท่าเรือโดยไม่รู้ว่าเป็นกับดัก ทันทีที่สมุนของเขาเปิดประตูตู้เป้าหมาย เกิดระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว สมุนตายเกลื่อน แถมยังถูกมุซาชิ โตเอะกับลูกน้องรวมทั้งจินฟงกับฟู่เฉินใช้อาวุธหนักระดมยิง เสือผาดสู้ไม่ได้สั่งให้ทุกคนถอย...

กิตากาว่ารู้ข่าวเสือผาดแตกพ่ายถึงกับตบโต๊ะด้วยความสะใจ ทรงศักดิ์ยกความดีความชอบครั้งนี้ให้เฉ่า อดถามไม่ได้รู้ได้อย่างไรว่าเสือผาดจะมาปล้น เขารู้จากนักบุญซึ่งเป็นเพื่อนรักกัน อยู่ๆจินฟงโพล่งขึ้นว่า

“ไม่มีใครสงสัยบ้างเลยหรือครับว่าเสือผาดรู้ได้ยังไงว่าเราเอาอาวุธเข้ามาและรู้ได้ยังไงว่าตู้ไหนเก็บอาวุธ”

มาดามหว่าหวาร้อนตัวรีบบอกว่าคงเป็นพวกคนงานที่เป็นไส้ศึกให้เสือผาด เราก็รู้กันดีว่ามันมีหูมีตาไม่น้อย ทุกคนคิดคล้อยตาม มีแต่เฉ่าเท่านั้นที่สงสัยในตัวเธอ...

ครั้นกลับถึงชุมเสือ เสือครุยฟ้องเสือผาดว่านักบุญทรยศ พุดเห็นเขาไปคุยกับเฉ่าคนของกิตากาว่าท่าทางสนิทสนมกัน ทีแรกเสือผาดยังไม่ปักใจเชื่อ แต่พอสมุนคนหนึ่งเข้ามากระซิบมีข่าวแจ้งว่านักบุญเป็นเพื่อนกับเฉ่า เขาเดือดดาลสั่งให้เสือเพลิงกับเสือมิ่งลากนักบุญไปขึงพืดไว้ข้างนอก พรุ่งนี้เขาจะสืบสวนมันเอง โมรีไม่พอใจมากปรี่เข้าไปตบหน้านักบุญฉาดใหญ่ฐานทรยศแล้วชักมีดสั้นขึ้นมาขู่ให้สารภาพ แต่เขานิ่งเฉย...

ที่ค่ายตำรวจชายแดน ลูกน้องวิ่งหน้าตื่นเข้ามารายงานจ่าโทนว่าเกิดเรื่องใหญ่ เด็กของเราแจ้งว่านักบุญถูกเสือผาดจับได้ว่าทรยศเอาเรื่องปล้นอาวุธไปบอกกิตากาว่า จ่าโทนถึงกับกุมขมับ จะช่วยเขาอย่างไรดี

ooooooo

  • หน้าที่ 1
  • 1

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

“ต้นข้าว อาร์สยาม” สนุก ร้ายมีมิติ รับประสบการณ์น้อย พร้อมพัฒนา

“ต้นข้าว อาร์สยาม” สนุก ร้ายมีมิติ รับประสบการณ์น้อย พร้อมพัฒนา
16 ต.ค. 2562
12:15 น.