ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

สามีตีตรา

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

น้ำผึ้งทำทีรีบหยิบเอกสารออกมาให้พิศุทธิ์ เพื่อให้มิสเตอร์ชาล์ลเซ็น แล้วกลับกรุงเทพฯ...รถกะรัตแล่นมาจอดอย่างรวดเร็ว เธอรีบลงมาถามหาพิศุทธิ์ที่เคาน์เตอร์ พนักงานบอกตามที่น้ำผึ้งสั่งไว้ พาไปที่ห้องพัก กะรัตต้องตะลึงกับสถานการณ์ที่น้ำผึ้งสร้างไว้ แล้วคิดภาพบาดใจ

“คุณกั้งคะ ใจเย็นๆก่อนนะคะ มันอาจจะไม่ได้เป็น...” นวลเตือนสติ

แต่กะรัตหันไปตะคอกถามพนักงาน “นังผึ้งอยู่ไหน!” พนักงานอึกอัก “ฉันถามว่านังผึ้งกับคุณพิศุทธิ์อยู่ไหน!”

พนักงานกลัวตอบตะกุกตะกักว่า อยู่สนามไดรฟ์ กอล์ฟ...กะรัตพุ่งทะยานไปในทันที นวลร้องลั่น “ตายแล้ว! ตายแล้ว! แบบนี้ต่อให้ 18 อรหันต์ก็เอาไม่อยู่แล้ว...”

พนักงานหน้าเสียหวั่นใจมีเรื่องแน่...ทางห้องอาหารส่วนของสนามไดรฟ์กอล์ฟ น้ำผึ้งเห็นกะรัตเดินรี่มาไกลๆก็แกล้งหาเรื่องลุกจะเรียกพนักงานแล้วเกิดหน้ามืดเอนล้มไปนั่งตักพิศุทธิ์ กะรัตเห็นภาพบาดตา ปรี๊ดสุดๆตะเบ็งเสียงลั่น “นังผึ้ง!”

พิศุทธิ์ตกใจว่ากะรัตมาได้อย่างไร กะรัตปรี่เข้าดึงพิศุทธิ์ออกแล้วจะพุ่งเข้าใส่น้ำผึ้ง พิศุทธิ์กับนวลช่วยกันจับ แต่แรงหึงทำให้กะรัตไม่คิดหน้าคิดหลัง ชี้หน้าน้ำผึ้ง

“ปล่อยกั้งนะ กั้งจะจัดการนังโรคจิต รู้ว่าเขามีเจ้าของอยู่แล้ว ก็ยังจะมาแย่ง...ฉันไปทำอะไรให้แก แกถึงตามจองล้างจองผลาญแย่งของของฉัน หา!นังผึ้ง!” กะรัตจับหัวน้ำผึ้งโขกโต๊ะ

“หยุดนะกั้ง! คุณเป็นบ้าอะไรเนี่ย มีสติหน่อยสิ” พิศุทธิ์กันกะรัตไว้ แล้วถามน้ำผึ้งเป็นอย่างไรบ้าง น้ำผึ้งแกล้งมึนหัวเอนซบมาทางพิศุทธิ์

กะรัตยิ่งปรี๊ด คว้าไม้กอล์ฟที่วางอยู่จะหวดน้ำผึ้ง พิศุทธิ์เข้าดึงไม้ไว้  ยื้อกันไปมา ไม้เฉี่ยวหัวน้ำผึ้งกับชาล์ล สุดท้ายไม้ก็หลุดมือจากพิศุทธิ์ แรงเหวี่ยงทำให้ไม้ในมือกะรัตเหวี่ยงไปโดนหัวมิสเตอร์ชาล์ลโป๊ก! แตกเลือดไหลอาบ ทุกคนตกใจ กะรัตเองก็ช็อกทำอะไรไม่ถูก

เวลาผ่านไป ระหว่างที่กะรัตนั่งรอพิศุทธิ์กลับมาจากพามิสเตอร์ชาล์ลไปโรงพยาบาล นวลโทร.เล่าเรื่องให้กุนตีกับกันตาฟัง ทั้งสองตกใจกับความใจร้อนของกะรัต

กะรัตเห็นพิศุทธิ์กลับมาก็รีบเข้าไปหา “เมื่อกี้พนักงานรีสอร์ตบอกกั้งแล้วว่า ตั้งแต่คุณมาคุณไม่ได้เข้าห้องเลย กั้งเข้าใจผิดไปเองคุณอย่าโกรธกั้งนะคะ... ลูกค้าคุณเป็นยังไงบ้าง กั้งไม่ได้ตั้งใจ ถ้าเขาจะเรียกร้องค่ารักษาพยาบาลหรือค่าเสียหายอะไรก็ว่ามาเลย กั้งขอรับผิดชอบเอง”

“แล้วคุณผึ้งล่ะ คุณจะจ่ายให้ด้วยไหม...” พิศุทธิ์เอ่ยขึ้นขณะหยิบกระเป๋าเอกสาร

กะรัตแว้ด ตนไม่จ่ายเพราะน้ำผึ้งสมควรโดน พิศุทธิ์ย้อนถามว่าน้ำผึ้งทำอะไร กะรัตเปิดข้อความที่น้ำผึ้งส่งมาให้ดู พิศุทธิ์มองนิ่งๆก่อนจะบอกให้กลับแล้วเดินนำไป กะรัตเดินตาม

“กั้งยอมรับว่ากั้งผิด แต่ที่กั้งทำไปอย่างนั้น ก็เพราะกั้งรักคุณ กั้งขับรถเสี่ยงตายมาที่นี่ ก็เพื่อจะรักษาคุณไว้จากนังผึ้ง คุณก็รู้ว่ากั้งมันโง่ โง่จนไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมนังผึ้ง เมื่อวานตอนคุณออกจากบ้านกั้ง กั้งเป็นห่วงคุณแทบบ้า กั้งไปตามคุณกลับบ้าน หวังจะอยู่ข้างๆคุณ แต่คุณไล่กั้งอย่างไม่มีเยื่อใย แต่วันนี้คุณกลับมาอยู่กับนังผึ้ง แถมมันรู้เรื่องในครอบครัวเรา ไหนคุณว่าเรื่องพ่อคุณเอาเงินก๋งไป มันเป็นเรื่องหน้าอายเสื่อมเสียศักดิ์ศรีไง แล้วบอกมันทำไม บอกทำไม!”

“ผมไม่เคยบอกอะไรกับสายน้ำผึ้ง!”

“ถ้าคุณไม่บอกแล้วมันรู้เรื่องนั้นได้ยังไง...บอกกั้งมาตรงๆดีกว่า ว่าคุณกับมันสนิทกันถึงขั้นไหน กั้งโดนผัวสวมเขามา 3 คนแล้ว จะโดนอีกสักคนเป็นไรไป”
นวลตาเหลือกปรามกะรัตให้พอ พิศุทธิ์สบตากะรัตนิ่งๆ “ถ้าคุณคิดว่าผมเป็นคนอย่างนั้นจริงๆ ผมก็ไม่มีอะไรจะพูด นวล!พาคุณกั้งกลับบ้านไปก่อน”

นวลย้อนถามแล้วเขาล่ะ กะรัตโพล่งขึ้นว่าเขาจะอยู่ดูแลนังผึ้ง กะรัตสะกดกลั้นน้ำตาที่จะไหลเพราะความเจ็บปวดไว้ บอกนวลให้กลับก่อนที่พิศุทธิ์จะด่าว่าเอาอีก นวลอ่อนใจที่เกือบจะดีกันอยู่แล้ว ก็ต้องมามีเรื่องให้ผิดใจกันใหญ่โตอีก พิศุทธิ์มองตามหลังกะรัตอย่างเหนื่อยใจ

คืนนั้น น้ำผึ้งกลับบ้านที่กรุงเทพฯ เข้านอนกอดลูกน้อยรำพัน...ไม่มีวันที่ลูกจะโดนล้อว่าเป็นเด็กไม่มีพ่อเหมือนอย่างที่แม่เคยโดน แม่รู้ว่ามันเจ็บปวดขนาดไหน อีกไม่นาน ลูกจะมีพ่อมานอนกอดข้างๆอีกไม่นาน...

ooooooo

เช้าวันใหม่ เนื้อแพรเปิดประตูบ้านออกมาจะไปใส่บาตร เห็นพิศุทธิ์นั่งสีหน้าเหนื่อยอ่อนอยู่ที่เก้าอี้สนาม ท่าทางเขาดูโทรมมากๆก็ตกใจ รีบเข้าไปถามลูกชายมานั่งตั้งแต่เมื่อไหร่ เขาบอกว่าตีสาม เนื้อแพรได้กลิ่นเหล้าจากตัวเขา “นี่ชายดื่มเหล้าเหรอลูก!”

พิศุทธิ์ตอบว่านิดหน่อย เนื้อแพรรู้ว่าเขาต้องมีปัญหาหนักอกแน่ๆ เพราะเขาไม่เคยใช้เหล้าแก้ปัญหามาก่อน...

ในขณะที่กฤช กุนตี และกันตามาดูกะรัตที่บ้าน พบว่าเมาหลับอยู่ที่โซฟาข้างล่าง นวลรายงานเรื่องราวทั้งหมด กุนตีกับกันตาโมโหน้ำผึ้งที่ตามรังควานอิจฉากะรัต

กฤชลูบหัวกะรัตและกล่าวว่า “แต่เขาก็เป็นคนนอก บ้านนั้นสร้างด้วยความรัก มีความไว้ใจเป็นรั้วปกป้องบ้าน ถ้ารั้วแข็งแรง คนนอกก็เข้ามาพังบ้านเราไม่ได้หรอกลูก กั้งต้องเรียนรู้การไว้ใจพิศุทธิ์มากกว่านี้ ไม่อย่างนั้นบ้านของกั้งก็คงมีสภาพไม่ต่างจากบ้านของพ่อ”

กันตากับกุนตีเข้าใจคำพูดของพ่อดี แต่กันตาไม่เข้าใจว่าทำไมน้ำผึ้งถึงอยากแย่งพิศุทธิ์จากกะรัตหนักหนา...

หลังจากนั้น กันตามาทำงานที่โรงพยาบาล ศิวารอรับไปทานกลางวัน เธอยังมีท่าทีหงุดหงิดกับเรื่องของพี่สาว เธอบ่นให้ศิวาฟังแต่ไม่ได้เอ่ยชื่อน้ำผึ้ง และว่าอยากฆ่าคนจริงๆ ศิวาขยาดเปรยว่า เวลาเธอโกรธดูน่ากลัวจริงๆ กันตาจึงบอกว่า อย่าทำให้ตนโกรธแล้วกัน

“กว่าผมจะชนะใจคุณได้ขนาดนี้ ไม่ใช่เรื่องง่าย เพราะฉะนั้น...ผมไม่มีทางทำให้คุณโกรธผมหรอกครับ” ศิวากุมมือกันตา

มืออีกข้างของกันตาปรับขยับเบาะรถ จึงโดนลิป– สติกที่ตกอยู่ เธอหยิบขึ้นมาอย่างโกรธๆ วางลิปสติกลงบนมือศิวาพร้อมบอกว่าเขาทำให้เธอโกรธ ว่าแล้วก็ลงจากรถไปทันที...ศิวาตกใจรีบวิ่งตามไปอธิบาย ว่าเมื่อคืนรับเพื่อนไปกินข้าว เขามีแฟนไปด้วย คงเป็นของแฟนเพื่อนทำตก

“ฉันไม่รู้ว่าสิ่งที่คุณพูดมันโกหกหรือเรื่องจริง แต่ฉันขอย้ำว่าที่ฉันเคยบอกคุณมันเป็นความจริงทุกคำ ถ้าคุณจริงใจกับฉัน ฉันก็จริงใจกับคุณ แต่ถ้าคุณไม่จริงใจ ฉันก็ไม่ขอเสียเวลากับคุณ!” กันตาเดินไปโบกแท็กซี่ขึ้นไปทันที ศิวาโกรธมากคิดว่าต้องเป็นฝีมือน้ำผึ้งแน่...

ด้านน้ำผึ้งกำลังอธิบายด้วยน้ำตานองหน้ากับฟองดาว ว่าตนผิดเองที่ทำให้ภรรยาพิศุทธิ์เข้าใจผิด ทำให้เธอก่อเรื่องจนมิสเตอร์ชาล์ลบาดเจ็บและพิศุทธิ์โดนเจ้านายตำหนิ ฟองดาวบอกว่ามิสเตอร์ชาล์ลจะเอาเรื่องด้วย น้ำผึ้งแอบยิ้มสะใจ

พิศุทธิ์ขอโทษเจ้านายและขอโอกาสเจรจากับมิสเตอร์ชาล์ลให้กลับมาเซ็นสัญญากับบริษัทเราอีก เจ้านายติง เขาน่าจะเคลียร์กับเมียให้เรียบร้อยก่อน ความเสียหายจะได้ไม่เกิดขึ้น...พิศุทธิ์เดินออกจากห้องเจ้านาย ได้ยินชายนี่กับยี่หวาคุยกันว่า เสียดายที่ชวดงานนี้ เพราะถ้าบริษัทได้งานนี้ พวกเขาจะได้โบนัสปลายปีมากขึ้น พนักงาน คนหนึ่งโพล่งขึ้น

“เป็นเพราะเมียคุณพิศุทธิ์แท้ๆ ทำให้มิสเตอร์ชาล์ลไม่ยอมเซ็นสัญญากับเรา แต่ก็สงสารคุณพิศุทธิ์เนอะ มีเมียใจร้อนแบบนี้”

น้ำผึ้งเห็นพิศุทธิ์ยืนฟังทำทีห้ามเพื่อนๆอย่าเข้าใจกะรัตเพื่อนของตนผิด ถ้าเธอรู้ว่าจะเป็นแบบนี้เธอคงไม่ทำ ทุกคนสรรเสริญจิตใจน้ำผึ้ง พิศุทธิ์มองไปสบตากับน้ำผึ้งจึงเดินหนี...พิศุทธิ์พยายามโทร.ไปขอโทษมิสเตอร์ชาล์ล แต่ทางนั้นวางสาย น้ำผึ้งแกล้งเดินตามมาพูดอย่างเห็นใจ

พิศุทธิ์ตัดบท “ถ้าคุณแน่ใจว่าคุณหวังดี ผมก็ต้องขอบคุณ แต่คราวหลังอย่าทำแบบนั้นอีกเลยครับ เพราะคุณกับภรรยาผมอยู่ในกรณีที่ต่างคนต่างอยู่จะดีกว่า”

น้ำผึ้งตากร้าว ประชดว่ากะรัตช่างโชคดีที่มีสามีคอยปกป้องทั้งที่ตกเป็นจำเลย พิศุทธิ์นึกได้ ถามน้ำผึ้งว่าเธอรู้เรื่องท่านพ่อเอาเงินจากเจ้าสัวได้อย่างไร ใครเป็นคนบอก น้ำผึ้งชะงัก โบ้ยว่ารู้จากกะรัต พิศุทธิ์ไม่เชื่อ

“อย่าบอกนะว่าคุณไม่เคยเห็นเวลาภรรยาคุณคลั่ง โดยเฉพาะกับฉัน กั้งทำและพูดได้ทุกอย่างที่จะทำให้ฉันสำนึกว่าคุณเป็นของเขา กั้งประกาศชัดเจนว่าจะไม่ยอมเสียคุณไป ถึงแม้ว่ากั้งจะรู้ว่าพ่อคุณหวังเคลมสมบัติของเขา เงินแค่นั้นที่เสียให้พ่อของคุณ กั้งไม่สะเทือนหรอกค่ะ กับภูกั้งเสียมากกว่านั้นอีก สำหรับกั้งมันเป็นเกมที่กั้ง

จะต้องเอาชนะฉัน ยิ่งเขารู้ว่าฉันรู้สึกยังไงกับคุณ คุณยิ่งมีราคา” น้ำผึ้งกุมมือพิศุทธิ์เพราะรู้ว่าเขาเริ่มสับสนย้ำถ้าเป็นตนจะดูแลเขาให้ดีที่สุด

พิศุทธิ์ดึงมือออก “กั้งคือคนที่ผมเลือก และเราจะดูแลกันและกันให้ดีที่สุด อย่าเสียเวลาทำอะไรแบบนี้เลยครับ ตบมือข้างเดียวมันไม่มีวันดัง ผมขอตัวนะครับ”

พิศุทธิ์เดินผ่านน้ำผึ้งไป เธอตัวชาเจ็บปวดหัวใจอย่างยิ่ง ที่ทำให้พิศุทธิ์เลิกกับกะรัตไม่ได้ เธอเข่นเขี้ยวจะทำให้เขาเห็นว่า ตบมือข้างเดียวมันดังได้...ไม่เพียงเรื่องเดียวที่น้ำผึ้งต้องผิดหวัง เธอมาที่คอนโดศิวา ก็โดนเขากราดเกรี้ยวใส่ เรื่องลิปสติก เธอปฏิเสธตาใส อ้อนเขาว่าตนไม่อาจทุบหม้อข้าวตัวเอง แถมให้เขาคิดดูดีๆ ว่าพาสาวไหนขึ้นรถบ้าง ศิวาครุ่นคิดแต่ไม่วายกำชับ

“เอาล่ะ...ไม่ใช่ของคุณก็แล้วไป แต่ผมขอย้ำให้คุณรู้ไว้ว่า คุณก้อยสำคัญกับผม ถ้าคุณยังอยากสบาย ก็อย่าอาจเอื้อมไปยุ่งกับเขา” ศิวากลับไป น้ำผึ้งยิ้มสะใจที่ป่วนได้ทั้งกะรัตและกันตา

ooooooo

กุนตีกับกันตามาดูกะรัตที่บ้าน เพราะนวลฟ้องว่าเอาแต่เมาและพร่ำเพ้อ ทั้งสองเห็นกะรัตร้องไห้เรียกหาแต่พิศุทธิ์ กันตาปลอบพี่สาวต้องอยู่เองให้ได้ ต้องเข้มแข็ง ผู้ชายก็เลวเหมือนกันหมด กุนตีรู้สึกว่ากันตามีอะไรในใจถึงระบายความอัดอั้นออกมาแบบนั้น

“ก้อย...มีอะไรในใจรึเปล่า ท่าทางแบบนี้ดูไม่ปกตินะเรา”

“ไม่มีอะไรหรอกพี่กุ้ง...ก้อยไปนอนก่อนนะ” กันตาเดินหนีไปดื้อๆ

ด้านพิศุทธิ์ พยายามแก้ไขงานเพื่อไปเสนอมิสเตอร์ชาล์ลอีกครั้ง เนื้อแพรเป็นห่วงลูกที่เอาแต่ทำงาน ไม่ยอมทานอาหารที่เตรียมไว้ให้ ตัดสินใจพูด

“แยกกันอยู่แบบนี้ มันไม่ทำอะไรให้ดีขึ้นหรอก นะลูก”

“แต่มันอาจจะดีกว่า ถ้าต้องเห็นหน้าแล้วทะเลาะกันทุกวันนะครับแม่”

เนื้อแพรรู้ว่าลูกเจ็บปวดมาก เธอไม่เคยเห็นเขาไม่มีความสุขขนาดนี้มาก่อน...รุ่งเช้า กะรัตเปิดเพลงดังลั่นบ้าน กะรัตถือแก้วไวน์เต้นอย่างเมาๆไปมา นวลเกรงเธอจะล้มก็เข้าไปดึงแก้วไวน์ออก ขอร้องให้เลิกดื่ม กะรัตโต้ว่า มันช่วยให้ตนหายเครียด เถียงกันสักพัก กะรัตเกิดคลื่นไส้อาเจียน นวลวิ่งหากระโถนจ้าละหวั่น พวงหยกโผล่มาเยาะ นี่แหละนะเตือนอะไรแล้วไม่ฟัง แถมตอกยํ้าว่าพิศุทธิ์ไม่ได้รักเธอ แค่อยากได้เงินไปปรนเปรอเครือญาติ พออิ่มก็ทิ้งขว้าง นวลอยากให้พวงหยกหยุดซํ้าเติมกะรัต เผลอยื่นกระโถนให้เธอดื่ม พอนึกได้ก็ดึงกลับ

“นวลหมายถึงนํ้าน่ะค่ะ อยากดื่มอะไร นวลจะไปเอามาให้”

“ไม่ล่ะ แค่เห็นสภาพยัยกั้ง ฉันก็ดีใจจนความสุขมันล้นคอหอยแล้ว ตกลงแกจะหย่าเมื่อไหร่” พวงหยกถามกะรัต ตนจะได้สบายใจไม่มีปลิงมาดูดสมบัติอีก

“กั้งไม่หย่า คุณพิศุทธิ์ยังรักกั้งเหมือนเดิม แต่โดนนังผึ้งปั่นหัว ถ้าไม่มีนังผึ้งซะคน กั้งกับคุณพิศุทธิ์ก็มีความสุขไปแล้ว” กะรัตคลั่งขึ้นมา คว้ามีดปอกผลไม้ จะไปฆ่านํ้าผึ้ง พวงหยกกับนวลตกใจ รีบวิ่งตาม

ด้วยความเมา กะรัตส่ายมีดไปมา พวงหยกกับนวลหลบกันยกใหญ่ จู่ๆเนื้อแพรโผล่เข้ามา ใช้กระเป๋าถือตบมีดในมือกะรัตตกลง แล้วเตะไปให้ห่างๆ พวงหยก

ตะลึงจิกเรียกนังเนื้อแพร

เนื้อแพรไม่สนใจพวงหยก เอ็ดกะรัต “คุณคิดว่ากำจัดสายนํ้าผึ้งแล้วจะทำให้พิศุทธิ์มีความสุขได้เหรอ ไม่ใช่เลย...คนที่ควรถูกกำจัด ไม่ใช่สายนํ้าผึ้ง แต่เป็น...คุณ!”

เนื้อแพรดึงมือกะรัตไปทางสระนํ้า พวงหยกตกใจจะทำอะไรลูกสาวตน วิ่งตามไปปากก็จิกด่าเนื้อแพร

เนื้อแพรผลักกะรัตที่ยังอาละวาดลงไปในสระนํ้า...ตูม...

พวงหยกโวยวาย

“แกกล้าดียังไงมาผลักลูกฉันตกนํ้า นังผีบ้า!  แก...”

“คุณอย่าเพิ่งพูด ขอให้ฉันพูดกับหนูกั้งก่อน ถ้าคุณไม่อยากให้หนูกั้งเป็นฆาตกรฆ่าคน” เนื้อแพรสวน พวงหยกหยุดอ้าปากค้าง ก่อนจะหันมาถามกะรัตว่าได้สติขึ้นบ้างหรือยัง

กะรัตโวยวาย เนื้อแพรกดกะรัตลงไปในนํ้าไม่ให้ขึ้น พวงหยกร้องด่าว่าทำมากไปแล้ว เนื้อแพรโต้ “ไม่มากไปหรอกถ้าเทียบกับที่ลูกสาวคุณทำกับลูกชายฉัน! ในชีวิตฉันกับลูก เราไม่เคยทะเลาะกันเลยสักครั้งเดียว จนกระทั่งฉันบอกเขาว่าคุณไม่มีทางทำให้เขามีความสุขได้ แต่เขาไม่เชื่อ เขายอมทะเลาะกับฉันเพื่อจะแต่งงานกับคุณ แล้วตอนนี้เป็นยังไง ไหนคุณเคยอวดไว้ว่าคุณเปลี่ยนตัวเองได้ คุณจะทำให้พิศุทธิ์มีความสุขได้...ไหนล่ะ ความสุขของลูกฉันอยู่ไหน”

กะรัตโดนจี้ใจเจ็บปวดร้องไห้โฮ ไม่มีใครเข้าใจว่าตนพยายามเปลี่ยนตัวเองแล้ว เนื้อแพรว่า ถ้าตนเป็นเธอ น้ำผึ้งไม่มีทางได้แตะต้องแม้ปลายเงา แล้วถามยังต้องการพิศุทธิ์อยู่ไหม

“ต้องการสิคะ กั้งรักคุณพิศุทธิ์มาก กั้งไม่ได้อยากเป็นอย่างนี้ แต่กั้งไม่รู้จะทำยังไง”

“ใช้หัวใจคิด อย่าใช้สมอง อะไรที่จะทำให้คุณและลูกชายของฉันมีความสุข ถ้าคุณยังไม่รู้ก็ไม่มีใครช่วยคุณได้ คุณจะยอมเสียเขาให้กับเพื่อนอสรพิษของคุณ หรือจะลุกขึ้นมาทำอะไรดีๆเพื่อรักษาสามีของคุณเอาไว้...เลือกเอา” เนื้อแพรจะเดินไป นึกได้หันมาเตือน “แล้วอย่าลืมคำว่า ไว้ใจ...มันสำคัญมาก  ต่อให้รักกันมากขนาดไหน แต่ถ้าไม่ไว้ใจ ก็เห็นแล้วว่าผลมันเป็นยังไง”

พวงหยกมองเนื้อแพรเดินไปอย่างโกรธๆ ตะโกนเรียกให้กลับมาเคลียร์เรื่องระหว่างเราก่อน แต่เนื้อแพรไม่สนใจ กะรัตมองแม่ที่เอาแต่โวยวายแล้วนึกถึงคำพูดของเนื้อแพร

ooooooo

เย็นวันนั้น พวงหยกกลับมาโวยวายใส่กฤช เรื่องวีรกรรมของเนื้อแพร กุนตีกับกันตาถึงกับทึ่ง กฤชเข้าใจดีว่าเนื้อแพรทำเพื่อลูกทั้งสองคน...กันตาตัดสินใจขอทุนไปเรียนต่อเมืองนอก กุนตีหาว่าน้องหนีปัญหา แต่กันตาบอกว่าปัญหาการแย่งชิงตนไม่อยากอยู่เผชิญให้ทุกข์

พอศิวารู้ว่ากันตาจะไปเรียนต่อก็ไม่ยอม กันตาบอกกับเขาให้ใช้ชีวิตอย่างเดิม ถ้าไม่พร้อมจะหยุดก็ไม่ต้องมาหยุดเพื่อตน พวงหยกอีกคนที่ขัดขวางไม่ให้กันตาไปเรียนต่อ เพราะต้องการให้แต่งงานกับศิวา...ศิวาตัดสินใจมาบอกน้ำผึ้งว่าตนต้องการแต่งงานกับกันตามาก ฉะนั้น  ระหว่างนี้ตนต้องไม่มาเจอกับเธออีก  สร้างความเจ็บแค้นให้น้ำผึ้งอย่างมาก

“มันเป็นอย่างนี้ได้ยังไง พวกแกมันเป็นมารชีวิตฉันจริงๆ ฉันลงทุนมาขนาดนี้แล้ว ฉันไม่มีวันยอมให้แกสองคนพี่น้องมีความสุขได้หรอก!”

พอดีพิศุทธิ์ถือแฟ้มงานเดินมา น้ำผึ้งจะเข้าช่วยแต่เขาปฏิเสธและเรียกชายนี่มาช่วยถือแทน น้ำผึ้งยิ่งเจ็บจี๊ดในใจ...กะรัตมาแอบมอง เห็นพิศุทธิ์ไม่มีเยื่อใยต่อน้ำผึ้งเลย ก็เริ่มรู้สึกผิดที่ไม่ไว้ใจเขาและสร้างเรื่องวุ่นวายไปหมด กะรัตยังตามมาดูพิศุทธิ์ที่บ้านเนื้อแพร เห็นเขานั่งเศร้าซึมก็ยิ่งร้าวรานใจที่ตัวเองทำให้เขาเป็นทุกข์

กะรัตกลับมาบ้าน นวลดีใจเพราะเป็นห่วงที่เธอหายไปทั้งวัน กะรัตรำพัน “ฉันนี่มันควายจริงๆนะนวล

สมควรแล้วที่จะโดนนังผึ้งมันสนตะพาย เกิดเรื่องกี่ครั้งฉันก็ยังจะเอาแต่ฟังมัน แต่ไม่เคยเปิดตาเปิดใจมองคนใกล้ตัวเลยว่าเขาเป็นยังไง ฉันทำให้คนที่เขารักฉันมากที่สุด มีความทุกข์ที่สุด...ฉันจะทำยังไงดีนวล”

“ก็ทำอย่างที่คุณเนื้อแพรบอกไงคะ” นวลแนะนำ กะรัตชะงัก คิดว่าต้องทำอะไรบางอย่าง

กะรัตโทร.หากุนตี เพื่อถามถึงมิสเตอร์ชาล์ล กุนตี ตอบว่า “ใช่ เขาก็เป็นลูกค้ารายใหญ่ของบริษัทเราเหมือนกัน เขาเป็นคนช่างเลือก โดยเฉพาะรสชาติอาหาร เขาจะต้องเลือกสิ่งที่ดีที่สุด น่าเสียดายนะถ้าสูตรอาหารของคุณพิศุทธิ์ต้องถูกยกเลิกสัญญา กั้งนะกั้งทำไมไม่รู้จักคิดซะก่อน”

“อย่าเพิ่งตอกย้ำกันตอนนี้สิพี่กุ้ง เอาเป็นว่าพี่กุ้งช่วยเช็กให้กั้งหน่อยแล้วกันว่า มิสเตอร์ชาล์ลจะบินกลับวันไหน ยังไงกั้งก็ต้องแก้ปัญหานี่ให้ได้”

กุนตีถามจะทำอย่างไร กะรัตยังนึกไม่ออก คำพูดของเนื้อแพรแว่บเข้ามาว่าให้ใช้หัวใจคิด ไม่ใช่สมอง กะรัตประมวลลักษณะนิสัยของมิสเตอร์ชาล์ลแล้วคิดอะไรออก รีบไปค้นหาซองขนมที่พิศุทธิ์ทำรสชาติพิเศษให้เฉพาะตน แววตาเธอมีความหวังขึ้น

เช้าวันใหม่ น้ำผึ้งมีความคิดอยากทำให้มิสเตอร์ชาล์ลยอมเซ็นสัญญากับบริษัทเพื่อช่วยพิศุทธิ์ จึงโทร.ลาขอเข้างานสายหน่อย...ในขณะที่กะรัตเดินถือกล่องใบใหญ่เข้ามาที่บริษัทของพิศุทธิ์ มีนวลแบกกล่องใหญ่ตามมาอีกกล่อง ชายนี่เห็นก็ตกใจ อุทานเสียงแมนว่า เมียคุณพิศุทธิ์มาอีกแล้ว ด้วยความเกรงกลัวจะมีเรื่องกันอีก

บรรยากาศในห้องประชุมเคร่งเครียดมาก เพราะมิสเตอร์ชาล์ลตั้งใจจะเอาเรื่องยกเลิกการเซ็นสัญญา พลัน ฟองดาวเข้ามารายงานว่ากะรัตมา พิศุทธิ์หน้าตื่นรีบออกจากห้องประชุม เจ้านายตามออกมา เห็นกะรัตวางกล่องใหญ่บนโต๊ะ เจ้านายสะดุ้งโหยง ถอยออกให้พิศุทธิ์เคลียร์ กะรัตถามทันทีว่ามิสเตอร์ชาล์ลประชุมที่ไหน เขาแปลกใจเธอรู้ได้อย่างไรว่ามิสเตอร์ชาล์ลมา กะรัตไม่รอช้าแบกกล่องตรงเข้าห้องประชุมทันที พิศุทธิ์ห้ามแต่เธอขอร้อง ขอคุยตามลำพังกับชาล์ล ว่าแล้วก็ปิดประตูล็อกห้อง

มิสเตอร์ชาล์ลเห็นกะรัตก็ตกใจถอยหนี ด้านนอกพิศุทธิ์เคาะเรียกให้เปิดประตู ชายนี่กับยี่หวาช่วยกันบิ๊วต์ว่ากะรัตอาจจะมาวางระเบิด เจ้านายตกใจสั่งแม่บ้านไปเอากุญแจมา นวลแทรกขึ้น “คุณกั้งห้ามไม่ให้บอก แต่ไม่ได้ห้ามไม่ให้ดูนี่นา...ในห้องประชุมมีกล้องวงจรปิดไหมคะ”

ทุกคนกรูมาที่หน้าจอกล้องวงจรปิด เห็นกะรัตยื่นซองขนมให้มิสเตอร์ชาล์ลต่างแปลกใจ เสียงกะรัตถามมิสเตอร์ชาล์ลว่าอร่อยไหม เขาตอบว่าอร่อยมาก นี่มันรสอะไร

“รสพิศุทธิ์ค่ะ...เป็นรสชาติที่คุณพิศุทธิ์คิดให้ฉันคนเดียว เป็นรสเดียวในโลก มันเป็นรสชาติที่คุณพิศุทธิ์ผสมด้วยความรักของเราสองคน ฉันถึงให้คนที่โรงงานของก๋งฉันลองทำมาให้คุณชิม ถ้าคุณชอบ ฉันจะยกสูตรนี้ให้ฟรีๆ เพื่อแลกกับให้คุณยอมเซ็นสัญญาทำธุรกิจกับที่นี่เหมือนเดิม”

“ทำไมผมต้องทำตามที่คุณบอกด้วย”

“เพราะว่าเรื่องทั้งหมดคุณพิศุทธิ์ไม่ผิด ฉันเป็นคนก่อเรื่องเอง ถ้าคุณจะเอาเรื่อง ก็ขอให้เอาเรื่องที่ฉัน...ฉันขอโทษ” กะรัตยกมือไหว้

พิศุทธิ์แทบไม่เชื่อสายตาว่ากะรัตจะยอมขอโทษใครเป็น มิสเตอร์ชาล์ลส่งถุงขนมคืนให้กะรัตเพราะมันเป็นรสชาติความรักของเธอ กะรัตคะยั้นคะยอให้เขารับไว้ ตนยอมแลกเพื่อความสุขของพิศุทธิ์...แม่บ้านถือกุญแจมาหาเจ้านาย ทุกคนไปที่ห้องประชุม แต่กะรัตเปิดประตูออกมาเสียก่อน พร้อมบอกว่ามิสเตอร์ชาล์ลให้พิศุทธิ์กับเจ้านายเข้าไปคุย นวลรีบถามกะรัตเป็นอย่างไรบ้าง คนอื่นๆจ้องเขม็งรอฟังคำตอบเช่นกัน

ooooooo

ทุกอย่างจบลงด้วยดี เจ้านายยิ้มแย้มกล่าวกับพิศุทธิ์ว่า ที่มิสเตอร์ชาล์ลกลับมาเซ็นสัญญากับทางเราไม่ใช่เพราะภรรยาเขาช่วย แต่เป็นเพราะความสามารถของพิศุทธิ์ล้วนๆ

“ยังไงก็ฝากขอบคุณภรรยาคุณด้วย ถึงเขาไม่มีส่วนเรื่องสัญญา แต่เขามีส่วนทำให้มิสเตอร์ชาล์ลอยากให้คุณและบริษัทคิดรสชาติใหม่ให้ด้วย แล้วเขาก็ตั้งชื่อรสชาติใหม่แล้วด้วย”

“รสชาติอะไรครับ...”

“รสความรัก! อยากให้ทุกคนกินแล้วนึกถึงความรัก และรักษารสชาติความรักนี้ไว้เหมือนที่คุณกั้งทำวันนี้”

พิศุทธิ์นิ่งคิดว่าวันนี้กะรัตทำเพื่อตนจริงๆ...

ข้างนอกห้อง กะรัตเอาขนมที่ขนมาแจกจ่ายให้คนในบริษัทลองชิม พร้อมกับขอโทษที่ตนก่อเรื่อง ฟองดาวรู้สึกปวดท้องขอตัวเข้าห้องน้ำ  นวลถือโอกาสวิ่งตามไปด้วย กะรัตกำชับให้มาเร็วๆก่อนจะมีคนไล่ เพราะเห็นพิศุทธิ์ยืนมอง  กะรัตเคืองที่เขาจะขอบคุณสักคำก็ไม่มี เข้าไปหยั่งเชิง เขาก็ยืนนิ่งสักพักดึงเธอเข้าห้องทำงาน

พิศุทธิ์เปิดฉาก “บริษัทผมไม่ใช่สนามเด็กเล่นนะ ที่คุณจะเข้ามาทำอะไรก็ได้แบบนี้”

“ก็กั้งแค่อยากรับผิดชอบในสิ่งที่กั้งทำเท่านั้นเอง แต่ถ้ามันจะยิ่งทำให้คุณไม่พอใจ กั้งก็ขอโทษค่ะ” กะรัตจ๋อย พิศุทธิ์ใจอ่อนยวบแต่ทำปากแข็งว่าไม่พอใจ กะรัตแปลกใจ “มิสเตอร์ชาล์ลยอมเซ็นสัญญาแล้ว คุณจะยังไม่พอใจอะไรอีก”

“ก็ไม่พอใจที่คุณเอาสูตรที่ผมทำให้คุณคนเดียว มาแจกให้คนอื่นชิมน่ะสิ คุณคิดบ้างไหมว่าผมรู้สึกยังไง”

กะรัตหน้าเสียกว่าเดิมที่ไม่ทันคิดว่าเขาจะหวง พิศุทธิ์ยอมรับว่าหวง เพราะตนทำรสชาตินี้เพื่อผู้หญิงที่ตนรักคนเดียวเท่านั้น เธอเอาไปแจกจ่ายทำให้ตนอาย...กะรัตตาโพลง

“นี่คุณแกล้งโกรธกั้งเหรอ! คุณทำอย่างนี้ได้ยังไง คุณรู้ไหมว่ากั้งกลัวคุณโกรธจนจะบ้าอยู่แล้ว” กะรัต

เข้าทุบตีพิศุทธิ์ ร้องไห้โฮออกมาอย่างอัดอั้น “กั้งขอโทษนะคะกับเรื่องที่ผ่านมา กั้งวู่วามไปเพราะรักคุณมากเหลือเกิน กั้งเจอการสูญเสียมามาก จนกั้งกลัวจะเสียคุณไปอีก...เราดีกันนะคะ ลืมเรื่องทุกอย่างให้หมด ทั้งเรื่องเงินนั่น และเรื่องที่โคราช”

แต่พิศุทธิ์แทรกว่าเรื่องของพ่อคงลืมไม่ได้ ตนจะหาเงินมาคืนทุกบาททุกสตางค์ และจะไม่ลาออกจากที่นี่ กะรัตถอนใจไม่กล้าขัดใจอะไรอีก “กั้งรู้ว่ามันทำใจยากที่ต้องเห็นคุณอยู่ใกล้นัง...ช่างเถอะ กั้งจะไม่คิดอะไรที่มาบั่นทอนความสุขกั้งอีก เรื่องราวที่เกิดขึ้นมากมายมันสอนให้กั้งรู้แล้วว่า จะทุกข์หรือสุข ตัวเราเองเป็นต้นเหตุ กั้งมาวันนี้เพื่อจะตั้งต้นใหม่ ลืมอดีตทุกอย่าง”

“คุณจะทำได้เหรอ?”

กะรัตย้อนถามเขาจะให้โอกาสตนไหม พิศุทธิ์ยิ้มโอบกอดเธออย่างเต็มใจ...ระหว่างนั้นนํ้าผึ้งถือกระเช้าผลไม้เข้ามาที่บริษัท ชายนี่ถามลูกไม่สบายหรือถึงมาสาย นํ้าผึ้งบอกว่าตนตั้งใจไปขอร้องมิสเตอร์ชาล์ลที่คอนโด ยี่หวาแทรกไม่ต้องแล้ว กะรัตเคลียร์ทุกอย่างแล้ว นํ้าผึ้งตกใจ

พิศุทธิ์เดินออกจากห้องทำงานเพื่อส่งกะรัตให้กลับบ้านไปก่อน ตนต้องทำงานต่อ กะรัตเอ่ยว่าต้องไปขอบคุณเนื้อแพรที่เตือนสติตน เขาแกล้งลองใจเธอว่าเวลาไปทำงานต่างจังหวัดจะได้สบายใจ เธอหูผึ่งทันที รีบถามจะไปไหน ไปกี่วันและไปกับใคร แต่พอมีสติก็เอามือตบแก้มตัวเอง ยํ้าจะต้องเป็นกะรัตคนใหม่ พิศุทธิ์หัวเราะเพราะแค่ลองใจว่าเธอจะของขึ้นไหม

“คุณเห็นแล้วว่ากั้งข่มอารมณ์ตัวเองได้”

“งั้นก็ต้องให้รางวัลด้วยการพาไปเที่ยวต่างจังหวัด ถือว่าชดเชยที่เรายังไม่ได้ไปฮันนีมูน”

กะรัตดีใจ โผกอดคอเขาหอมแก้มซ้ายขวา พิศุทธิ์ดันตัวออกอายๆ ปรามเธอว่า นอกจากข่มอารมณ์โมโหได้แล้ว เธอควรข่มอารมณ์ดีใจไว้บ้าง กะรัตโต้

“ข่มทำไมล่ะคะ ความรักเป็นเรื่องดีที่ควรแสดงออก ไม่อย่างนั้นมิสเตอร์ชาล์ลจะให้คุณคิดขนมรสความรัก ให้อร่อยเหมือนความรักเราเหรอคะ”

พิศุทธิ์เกรงใครมาเห็นจึงขอตัวกลับไปทำงาน กะรัตอมยิ้ม มองหานวลแล้วสงสัยตกส้วมไปแล้วหรืออย่างไร ไม่ทันไร นํ้าผึ้งเข้ามาเยาะ “เงินมันซื้อคนได้จริงๆ...เมื่อวานคนที่นี่ยังเกลียดเธออยู่เลย แต่พอวันนี้เธอทำให้ทุกคนได้เงิน ก็เปลี่ยนเป็นชื่นชมเธอกันแซ่ด”

กะรัตพยายามระงับอารมณ์เดินเลี่ยงไปทางห้องน้ำ เข้าไปดูนวล น้ำผึ้งตามเข้ามายิ้มเยาะที่คนอย่างเธอยอมลงทุนขอโทษมิสเตอร์ชาล์ล กะรัตโต้ตนไม่ได้ตลบตะแลงให้คนมองเป็นนางเอกว่าตนโดนรังแก และย้ำเตือนอีกครั้ง อย่ายุ่งกับพิศุทธิ์ น้ำผึ้งตวาด

“อย่ามาออกคำสั่งกับฉัน เพราะฉันจะทำทุกอย่างที่ฉันต้องการ อะไรก็ตามที่ทำให้แกไม่มีความสุข ฉันจะทำ...อีกไม่นานหรอกกั้ง คุณพิศุทธิ์เขาต้องเป็นของฉัน เหมือนกับที่ภูเคยเป็นของฉันมาก่อน” กะรัตโกรธเงื้อมือจะตบแต่ชะงักไว้ น้ำผึ้งท้า “ตบฉันเลยสิกั้ง ตบเลย คนอย่างเธอสร้างภาพไปก็ไม่มีใครเชื่อ”

ทันใด เสียงกดชักโครกทำให้น้ำผึ้งชะงัก นวลเปิดประตูออกมา น้ำผึ้งจิกเรียก อีขี้ข้า...ไม่ทันไร เสียงคนเปิดประตูออกมาอีกคน น้ำผึ้งต้องตกตะลึงเมื่อเป็นฟองดาวมองอย่างผิดหวัง นวลหัวเราะชอบใจ น้ำผึ้งหันมาจ้องหน้ากะรัตอย่างจะกินเลือดกินเนื้อ กะรัตส่ายหน้า

“อ๊ะๆ เธอว่าฉันไม่ได้นะ เพราะฉันไม่ได้ทำอะไร เธอทำตัวเธอเอง...ก๋งสอนไว้ว่า กรรมก็เหมือนต้นไม้ ปลูกอะไรก็ได้อย่างนั้น แกปลูกต้นดอกหน้าวัวไว้ แต่ไปหลอกคนอื่นว่าเป็นดอกทานตะวัน สุดท้ายคนอื่นก็ต้องดูออกว่าแกมันแค่ดอกหน้าวัว!” กะรัตเดินไปอย่างผู้ชนะ

น้ำผึ้งแทบคลั่งอยู่ในห้องน้ำ สักพักเดินออกมา เห็นชายนี่กับยี่หวาสุมหัวเม้าท์กับฟองดาว พอชายนี่เห็นน้ำผึ้งก็แกล้งถามว่าลองชิมขนมของกะรัตหรือยัง เธอส่ายหน้า ชายนี่ยื่นซองขนมให้พร้อมกล่าว ลองชิมแล้วจะรู้ถึงความรักที่พิศุทธิ์มีให้กะรัต ขนมมีทั้งความเหนียวแน่นเหมือนบอกให้รู้ว่า ใครคิดมาแทรกมันทำยากมาก...ยี่หวาสะกิดปรามเพื่อน ชายนี่ย้ำ

“ฉันขอเตือนหน่อยน่า เพราะรักถึงต้องเตือน ไม่อย่างนั้น...เจ๊ไม่แย” ชายนี่สะบัดหน้าไป

น้ำผึ้งพยายามสงบปากสงบคำ ฟองดาวเปรย “คนเรานี่ รู้หน้าไม่รู้ใจจริงๆนะคะ...”

น้ำผึ้งเจ็บใจตัวเองไม่น่าเพลี่ยงพล้ำ พิศุทธิ์เดินมา พอเห็นน้ำผึ้งก็เลี่ยงไปทางอื่น น้ำผึ้งยิ่งพลุ่งพล่าน ตามไปสะกิดแผลพิศุทธิ์ว่ากะรัตเก่งที่ล่อหลอกเขาให้กลับไปตายรังได้ พิศุทธิ์ถอนใจหันกลับมาถามว่า สิบสองปีที่ผ่านมา เธอเคยเห็นกะรัตเป็นเพื่อนบ้างไหม

“เป็นสิคะ แต่กั้งต่างหากที่เคยเห็นฉันเป็นเพื่อนบ้างรึเปล่า...คุณเป็นสามีกั้ง คุณก็ต้องเข้าข้างกั้ง คุณไม่รู้หรอกว่าฉันถูกทำร้ายมาแค่ไหน”

“ถ้าเรื่องคุณภูเบศร์ ผมไม่อาจออกความเห็นว่าใครถูกหรือผิด แต่มันจบลงไปแล้ว ผมไม่ได้เข้าข้างกั้ง ผมแค่อยากให้คุณปล่อยวาง แล้วเริ่มต้นชีวิตใหม่เหมือนที่กั้งเขาทำ”

“กั้งเขาเก่งจริงๆที่ทำให้คุณเชื่อจนคุณตายใจอย่างนี้ แต่ยังไงฉันก็ขอเตือนคุณให้เผื่อใจไว้บ้าง ถ้ากั้งไม่หวังผลเอาไว้มาก เขาคงไม่ลงทุนทำขนาดนี้” น้ำผึ้งทิ้งบอมบ์ก่อนเดินไป

ooooooo

ด้านศิวาทำทุกอย่างเพื่อไม่ให้กันตาทิ้งเขาไป เขาพาพ่อมาสู่ขอเธอจากพวงหยก เผอิญกันตากลับจากทำงานมาเจอ เธอรีบปฏิเสธยังไม่พร้อม แต่พอศิวางัดแหวนของแม่มาให้ด้วยความจริงใจ ทำเอาเธอชะงักใจอ่อน แต่ยังย้ำคำเดิม ถ้าเขาจริงใจตนก็จริงใจ ถ้าไม่ใช่ทุกอย่างจบ

ไม่ทันไรน้ำผึ้งโทร.ตามศิวาไปดื่มแล้วจะลงเอยที่ไหนก็ได้ ศิวาเอ็ดวันนี้ตนไม่ว่างกำลังสู่ขอกันตาอยู่ น้ำผึ้งยิ่งเจ็บใจที่กำลังจะผิดหวังอีก จะต้องทำให้สองคนไม่ได้ลงเอยกันให้ได้...

กะรัตมาขอบคุณเนื้อแพรถึงบ้านที่ให้สติตนและสัญญาจะเป็นกะรัตคนใหม่ให้ได้ เนื้อแพรยินดีกับความสุข เมื่อรู้ว่าทั้งสองจะไปฮันนีมูนก็อวยพรให้ตักตวงความสุขให้เต็มที่ พายุลูกใหญ่มันทำบ้านชำรุดตรงไหน ก็จงต่อเติมเพื่อตั้งรับพายุลูกต่อไป...ทั้งสองยกมือไหว้ขอบคุณ

เช้าวันใหม่ ขณะที่กันตานั่งทานอาหารเช้ากับกุนตี และคุยกันเรื่องฮันนีมูนของกะรัต ก็มีเบอร์ไม่คุ้นโทร.เข้ามาบอกว่า...ผู้ชายที่กำลังจะแต่งงานด้วยเป็นของฉัน...

กันตาถามย้ำว่าอะไรนะ

“คุณศิวา เขาเป็นของฉัน ได้ยินชัดเจนพอไหม ถ้ายังไม่ชัด จะให้ฉันลงข่าวหน้าหนึ่งไหมว่า คนสวยมีรสนิยมอย่างคุณกันตาชอบแย่งผัวชาวบ้าน”

“ทำไมฉันต้องเชื่อในสิ่งที่คุณพูด ทั้งๆที่ฉันไม่รู้จักคุณ นี่มันชีวิตจริงนะคะไม่ใช่ละครน้ำเน่า ฉันไม่ใช่นางเอกเจ้าน้ำตาที่แค่มีโทรศัพท์จากผู้หญิงโรคจิตมาขู่แล้วจะกลัว เสียเวลาเปล่าๆ”

“ปากดีอย่างนี้ให้ตลอดนะคะ ไม่ใช่ทำปากเก่งตรงนี้ แต่ลับหลังน้ำตาร่วงเผาะ”

กันตาจะวางสาย สาวปริศนาขู่ถ้าไม่เลิกยุ่งกับศิวา หน้าสวยๆจะต้องมีอันเป็นไป...กันตาวางสาย สาวปริศนาที่โทร.ขู่คือน้ำผึ้ง เธอเข่นเขี้ยว ไม่มีวันจะเสียความฝันของตนไป...ด้านกันตาบอกกุนตีเรื่องโทรศัพท์ปริศนา กุนตีอ่อนใจไม่ทันจะเข้าพิธีแต่งงานก็หางโผล่เสียแล้ว

วันนั้น ศิวาซื้อกระเป๋าแบรนด์เนมมาให้กันตา เธอมองเฉยๆ ไม่ได้ยินดีกับของแพงๆแบบนี้ เธอกลับต้อนเขาถามว่ามีความลับอะไรซ่อนไว้บ้าง ศิวาเสียวสันหลังวาบ ยอมรับกับกันตาว่าเมื่อก่อนเคยมีสาวๆในสต๊อก

แต่ตอนนี้พยายามเคลียร์ตัวเองอยู่ กันตามองเขานิ่งๆ

“คุณศิวา...ฉันไม่เอาเรื่องแค่นั้นมาบั่นทอนจิตใจตัวเองหรอกนะ ในเมื่อคุณเปิดมาฉันก็จะไม่ปิด ถ้าคุณกำลังแก้ไขตามที่คุณบอกฉันมันก็โอเค แต่ถ้าไม่...ฉันก็แค่เดินจากไปก็แค่นั้น”

ศิวาร้อนตัว สัญญายกใหญ่ว่ามีเธอคนเดียว กันตาว่าไม่ต้องสัญญาขอแค่พูดความจริงก็พอ ศิวานับถือน้ำใจกันตาและยิ่งรักเธอมากขึ้น...จากนั้น ศิวามาเจอกับน้ำผึ้งที่คอนโด ตัดสินใจบอกกับเธอว่า ต่อไปนี้เขาจะไม่ไปรับไปส่งเธออีก ถ้าอยากเจอกันก็ให้เธอนั่งแท็กซี่มาเอง น้ำผึ้งน้ำตาคลอ รู้สึกเหมือนตัวเองไร้ค่า เป็นแค่ผู้หญิงเช่าค้างคืน

ด้านกะรัตเดินคลอเคลียร์กับพิศุทธิ์เลียบชายทะเลอย่างมีความสุข กะรัตพร่ำบอกว่ารักเขามากจนอยากตะโกน บอกใครๆทั้งโลก พลันมีลูกบอลลอยมาโขกหัว กะรัตร้องโอ๊ยจะโวย พอดีธัญญะกับสีมุกอุ้มน้องเกอด้าเข้ามาขอโทษขอโพย พิศุทธิ์เห็นธัญญะก็ดีใจทักทายกันใหญ่

พิศุทธิ์บอกกะรัตว่าธัญญะกับสีมุกเป็นเพื่อนที่มหาวิทยาลัย พอจบก็แยกกันไปเรียนต่อต่างประเทศ พิศุทธิ์หันมาถามธัญญะกลับมาเยี่ยมบ้านหรือ ธัญญะตอบว่ามาเยี่ยมแม่ แม่เข้าโรงพยาบาลด้วยโรคคนแก่ พอดีพี่สาวไม่อยู่จึงต้องมาดูแลแทน แล้วถามไถ่ถึงข่าวแต่งงานของพิศุทธิ์บ้าง ก่อนจะชมว่ากะรัตสวยสมคำเล่าลือของเพื่อนๆ

กะรัตนั่งคุยกับสีมุก ขณะที่พิศุทธิ์เล่นกับน้องเกอด้าดูมีความสุข สีมุกจึงถามกะรัตไม่คิดจะมีลูกบ้างหรือ ดูท่าพิศุทธิ์จะรักเด็ก เขาคงจะหลงลูกจนลืมโลกแน่ๆ

“การมีลูกทำให้ผู้ชายเปลี่ยนไปได้ขนาดนั้นเลยเหรอคะ” กะรัตชักสนใจ

“ผู้ชายจะภูมิใจที่เขาได้เป็นพ่อคนค่ะ มุกคอนเฟิร์มว่าลูกนี่แหละคือโซ่ทองคล้องใจขนานแท้ มันเป็นความรู้สึกของคนที่ได้เป็นพ่อแม่เท่านั้น ที่รู้ว่ามันมีความสุขแค่ไหน”

กะรัตครุ่นคิด จนคืนนั้นออกมานั่งดูดาวกับพิศุทธิ์ เธอหยั่งเชิงถามถึงเรื่องลูก พิศุทธิ์ไม่คิดว่ากะรัตจะพร้อมรักเด็ก ความอดทนยังต่ำ ยังไม่พร้อมจะเลี้ยงอีกชีวิต กะรัตนอยผิดหวัง

วันรุ่งขึ้น กะรัตเอาน้องเกอด้ามาเลี้ยงให้พิศุทธิ์ได้เห็นว่า ตนรักและพร้อมจะเลี้ยงเด็ก เธอหาของมาเล่นกับเกอด้า ไม่ว่าจะเป็นว่าว หรือเล่นบอลชายหาด ก็ดูทุลักทุเลไปหมด จนพิศุทธิ์ขำ นวลเปรยๆว่าเป็นครั้งแรกที่เห็นเจ้านายอยู่กับเด็กได้เกินห้านาที แล้วนวลก็แย๊บ

“ความจริงคุณพิศุทธิ์กับคุณกั้งน่าจะมีลูกนะคะ คุณกั้งน่ะไม่ใช่คนจิตใจหยาบกระด้าง เพียงแต่ถูกเลี้ยงมาในครอบครัวที่ไม่อบอุ่นเท่าไหร่นัก การมีครอบครัวที่สมบูรณ์คือความฝันของคุณกั้ง ถ้ามีลูกคงจะเติมเต็มหัวใจของคำว่าครอบครัวได้อย่างสมบูรณ์ จริงไหมคะ”

พิศุทธิ์ครุ่นคิด แต่ยังหวั่นปัญหาที่ยังค้างคา...ตกดึก กะรัตตัดสินใจทิ้งยาคุมทั้งหมด ชวนพิศุทธิ์ดื่มไวน์ แต่เขาปฏิเสธขอทำงานที่คั่งค้าง กะรัตแกล้งยั่วยวนจนเขาทนไม่ไหว อุ้มเธอเข้าห้องปฏิบัติกิจของความรัก

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

สองเสน่หา EP.13 เดือนหยาดโป๊ะแตก โกหกคนทั้งประเทศเรื่องในอดีตของตัวเอง

สองเสน่หา EP.13 เดือนหยาดโป๊ะแตก โกหกคนทั้งประเทศเรื่องในอดีตของตัวเอง
16 มิ.ย 2564

14:30 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันพุธที่ 16 มิถุนายน 2564 เวลา 18:04 น.