ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

สามีตีตรา

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

เนื้อแพรกลับมาเห็นน้ำผึ้งอยู่ในบ้านก็แปลกใจ น้ำผึ้งประกาศว่าการพรากลูกจากพ่อมันบาป ตนจึงขอย้ายมาอยู่ด้วยกันเสียเลย เนื้อแพรยืนกราน นอกจากกะรัตแล้วตนไม่เคยรับใครเป็นสะใภ้ น้ำผึ้งว่าตำแหน่งนั้นกำลังจะว่างลง เนื้อแพรโต้ พิศุทธิ์ไม่มีวันยอมรับเธอในตำแหน่งนี้แน่

น้ำผึ้งไม่หวั่นขอร้องเนื้อแพรเลิกเล่นบทแม่ผัวลูกสะใภ้ เพราะมันเอาต์ไปแล้ว น่าจะดีใจที่จะได้เป็นคุณย่า ไม่ทันไร พิศุทธิ์กลับมา เขาปรายตามองน้ำผึ้งอย่างขยะแขยง น้ำผึ้งกลับยิ้มยั่วอย่างผู้ชนะ...พิศุทธิ์ไม่สนใจขึ้นห้องไปเก็บเสื้อผ้า ใส่กระเป๋าอย่างรีบร้อนออกจากบ้านไปโดยไม่สนใจการเหนี่ยวรั้งของน้ำผึ้ง เนื้อแพร

กลับอวยพรให้ลูกไปดี เขายิ้มดีใจที่แม่เข้าใจ น้ำผึ้งโวยวายว่าพิศุทธิ์ทำท้องแล้วทิ้ง แต่ไม่มีใครสนใจ น้ำผึ้งโมโหคาดคั้นให้เนื้อแพรบอกว่าพิศุทธิ์ไปไหน เนื้อแพรตอบว่าเขาไปที่ไหนก็ได้ที่ไม่มีเธอ ขาดคำสาวใช้ถือกระเป๋าเสื้อผ้าเนื้อแพรมา

“เธอเก่งเรื่องสร้างความร้าวฉาน ทำคนเขาบ้านแตกอยู่แล้ว ถ้าเธออยากจะอยู่บ้านที่ไม่เป็นบ้านก็ตามสบาย” เนื้อแพรเยาะ

“คิดจะใช้วิธีนี้ล่อให้ฉันออกไปใช่ไหม ฉันไม่ติดกับคุณหรอก ฉันจะอยู่รอจนกว่าคุณพิศุทธิ์กลับมา ต่อให้ต้องรอถึงชาติหน้าฉันก็จะอยู่”

“ตามใจเธอละกัน อยากอยู่เป็นหมาเฝ้าบ้านให้ฉันก็ตามใจ”

น้ำผึ้งปรี๊ดขู่จะเผาบ้าน เนื้อแพรท้าให้ทำจะได้ถูกจับติดคุก ทุกคนจะได้สบายกันเสียที เนื้อแพรคว้ากระเป๋าเดินไปขึ้นรถขับออกไป น้ำผึ้งเข่นเขี้ยว อยากเปิดศึกกับตนก็จะได้รู้กัน...

พิศุทธิ์มาอยู่ที่ บ้านริมทะเล คิดถึงความสุขที่เคยมีกับกะรัต ไม่ต่างจากกะรัต ที่นอนจมอยู่เรือนหอ คิดถึงแต่ความสุขที่เคยมีกับเขา กันตากับกุนตีและนวลหวั่นใจกลัวกะรัตจะคิดสั้น...กะรัตนอนแช่ในอ่างน้ำอยู่นาน เธอเคลื่อนตัวลงใต้น้ำนิ่งอยู่สักพัก ได้ยินเสียงพี่กับน้องร้องเรียก จึงทะลึ่งพรวดขึ้นมา กุนตีเอ็ดอย่าทำอะไรแบบนี้อีก กะรัตเชิดหน้าขึ้น

“ผู้ชาย คนนั้นไม่ได้มีความหมายอะไรในชีวิตกั้งนักหรอกค่ะ ก็แค่ผ่านมาแล้วก็ผ่านไปไม่ได้มีค่าให้กั้งต้องฆ่าตัวตายเพราะเขา” ว่าแล้วกะรัตก็สั่งนวลเก็บของ ตนจะขายเรือนหอทิ้ง

กุนตีกับกันตาลงมานั่ง ปรึกษากันที่ห้องนั่งเล่น ว่าทำไมกะรัตถึงทำใจได้เร็ว ทั้งๆที่ครั้งนี้เจ็บปวดหนักกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา พวงหยกโผล่เข้ามาแสดงความดีใจ   ไม่ทันไรศิวาแวะมาหากันตา พวงหยกรีบบอกเขาให้ ร่วมดีใจที่กะรัตหย่ากับพิศุทธิ์แล้ว ศิวาตกใจไม่คิดว่าจะเร็วอย่างนี้

ศิวาคุยกับกันตามุมหนึ่งในบ้าน เขาขอเธออย่าหมกมุ่นกับเรื่องกะรัตมาก หันมาคิดเรื่องของเราบ้าง กันตาจะแย้งว่าครอบครัวสำคัญต่อเธอแต่ศิวาโพล่งขึ้นขอเธอแต่งงาน

“ผมรู้ ว่าผมไม่ควรพูดในเวลานี้ คุณก็รู้ว่าผมอยู่ตัวคนเดียวมาตลอด มีพ่อก็เหมือนไม่มี ผมอาจจะห่วงแต่ตัวเองไปบ้าง ก็เพราะผมไม่รู้วิธีที่จะใส่ใจคนอื่น แต่ตอนนี้ผมมีคุณ ผมขาดคุณไม่ได้ คุณทำให้ผมอยู่ตัวคนเดียวไม่ได้แล้วก้อย...แต่งงานกับผมนะ”

กันตานิ่ง อึ้ง ศิวาขอร้องให้เขาได้สร้างครอบครัวกับเธอและดูแลเธอ กันตาปฏิเสธอย่างนุ่มนวล ตนไม่อาจมีความสุขทั้งที่พี่สาวจมอยู่กับความทุกข์ กะรัตโผล่เข้ามาถามกันตาว่า จะไว้ทุกข์ให้กับชีวิตรักของตนหรือ อย่าเอาปัญหาตนมาเป็นของตัวเอง ตนอยากเห็นน้องลงเอยกับคนดีๆ กะรัตขอให้น้องสาวแต่งงานแล้วหันมาบอกศิวาว่า เขาโชคดีที่ได้ผู้หญิงคนนี้เป็นคู่ครอง

ooooooo

วันต่อมา ขณะที่พวงหยกกำลังดีใจกับหุ้นบริษัทที่เพิ่มขึ้น เจ้าสัวบัญชาแขวะดีใจมากระวังจะหัวใจวาย พวงหยกกลับบอกว่า ไม่มีทางเพราะตอนนี้ตนดีใจที่กะรัตหย่ากับผัวพญาปลิง เจ้าสัวอ่อนใจประชด ถึงว่าตอนนี้เธอถึงได้มีไอแพดเป็นเพื่อนแทนที่จะเป็นลูกผัว พวงหยกเคือง

“เมื่อ ไหร่เตี่ยจะเลิกเข้าข้างไอ้ผัวเฮงซวยของยัยกั้งซะที เตี่ยรู้ไว้นะ ตั้งแต่วันหย่า พอหนูย้ำเรื่องที่มันสัญญาจะไม่เอาอะไรไป หลังจากนั้นมันก็ไม่โผล่หางมาให้เห็นอีกเลย ถ้ามันไม่กกกับนังผึ้ง ก็คงไปหลอกแต่งงานกับผู้หญิงรวยๆต่อ...พวกคนดีแต่เอา”

เจ้าสัวระอาที่จะ พูดกับลูกสาว ไม่ทันไรนวลถือซองเดินผ่านมา เจ้าสัวจึงถามว่าอะไร นวลบอกว่าเนื้อแพรฝากให้กะรัต พวงหยกแย่งมาเปิดดูเกรงเป็นจดหมายง้อหรือขอเงิน แต่พอฉีกซองออกดูกลายเป็นเอกสารโอนชื่อวังเป็นชื่อกะรัต พร้อมซองเงินเดือนที่พิศุทธิ์ถือเป็นหน้าที่ต้องเลี้ยงดู กะรัตเดินเข้ามาได้ยินพอดี ด้วยความที่ยังโกรธ จึงพูดออกไปว่าเงินเดือนเขายังไม่พอค่ารองเท้าตนเลย พวงหยกหัวเราะชอบใจ เจ้าสัวเอ็ด

“อากั้ง! เอาเถอะ คนเราโกหกใครก็โกหกได้ แต่โกหกตัวเองไม่ได้หรอก”...

คืนนั้น กะรัตออกเที่ยวผับ เมาเต้นไปตามจังหวะเพลงแบบลืมโลก หนุ่มๆห้อมล้อมเธอกันใหญ่ เธอถ่ายรูปอัพโหลดขึ้นอินสตาแกรมประกาศว่าตนเป็นโสดแล้ว...

พิศุทธิ์นั่ง ซึมเศร้าอยู่บ้านพักริมทะเล เขาคิดถึงกะรัตมากจนอดไม่ได้ เปิดมือถือกดเข้าไปเช็กว่าเธอกำลังทำอะไรอยู่ ก็ได้เห็นภาพที่เธอถ่ายคลอเคลียหนุ่มๆ ทำให้เขาเสียใจ ปิดมือถือไปตามเดิม

ในขณะที่น้ำผึ้งเคว้งคว้างอยู่ในบ้านพิศุทธิ์รอคอยการกลับมาของเขา...หลายวัน ผ่านไปน้ำผึ้งตื่นขึ้นมาไม่เห็นอาหารเช้าบนโต๊ะ ก็ถามสาวใช้ ใจคอจะไม่หาอะไรให้ทานหรือ สาวใช้ตอบว่าเจ้านายสั่งว่าที่นี่ไม่ใช่โรงแรม ใครหิวก็ให้หากินเอง น้ำผึ้งยิ่งแค้นใจ พลันเสียงกริ่งดังขึ้น น้ำผึ้งดีใจคิดว่าพิศุทธิ์กลับมา แต่ปรากฏว่าเป็นรสสุคนธ์อุ้มน้องพีทเข้ามา บอกว่าลูกร้องหิวนม น้ำผึ้งโวยวายให้เด็กหย่านมกินอย่างอื่นแทน รสสุคนธ์เอ็ดให้เลิกวิ่งตามคนที่เขาไม่สนใจตัวเสียที แล้วหันมาดูแลลูกที่รอคอยแม่ น้ำผึ้งตวาด

“หยุดแล้วกลับไปเลย ผึ้งจะไม่ยอมกลับบ้านไปมือเปล่า ลูกของผึ้งจะต้องไม่กำพร้าพ่อ ผึ้งจะทำให้ครอบครัวเราสมบูรณ์ให้ได้”

รสสุคนธ์ฟังแล้วสังเวชใจ ที่หลานสาวดันทุรังขนาดนี้

ooooooo

กันตาเห็นกะรัตจะทิ้งชุดแต่งงานจึงขอไว้ใช้วันของตน แต่กะรัตบอกว่าไม่ควรใช้ชุดเก่าตนจะตัดให้ ใหม่...กุนตีแปลกใจที่กันตาเปลี่ยนใจยอมแต่งงาน กันตาบอกว่าเพราะงานแต่งงานจะเป็นวันรวมญาติ และญาติที่ตนอยากให้มามากที่สุดคือ...พิศุทธิ์

หลายวันผ่านไป น้ำผึ้งมีสภาพอิดโรยมาทำงาน เธอพยายามขอให้ฟองดาวติดต่อพิศุทธิ์ให้ ฟองดาวย้อนถาม ไหนประกาศว่าย้ายเข้าไปอยู่บ้านเขาแล้ว ทำไมมาให้ตนติดต่อ น้ำผึ้งเครียดจนคุมอารมณ์ไม่อยู่ เสียงเข้ม

“เรื่องที่บ้านผึ้งน่ะช่าง มันเถอะ แต่ผึ้งอยากรู้ว่าพี่ฟองติดต่อคุณพิศุทธิ์ได้ไหม รู้ไหมว่าเขาหายไปไหนเป็นอาทิตย์ งานการไม่ทำรึไง!”

“ไม่ทำค่ะ! คุณพิศุทธิ์ไม่ต้องทำงานที่นี่อีกแล้ว!”

น้ำผึ้งผงะหมายความว่าอย่างไร ฟองดาวให้ไปถามพิศุทธิ์เอาเอง ทำให้น้ำผึ้งหงุดหงิดอย่างมาก...น้ำผึ้งไม่ย่อท้อ บุกมาคฤหาสน์เจ้าสัวบัญชา เจอเจ้าสัวเพิ่งกลับเข้ามาพอดี จึงปะทะคารมกันหน้าบ้าน เจ้าสัวแดกดันจะมาตอแหล อะไรอีก น้ำผึ้งปรี๊ด

“แหม...พูดแบบนี้ผึ้งเสียหายนะคะก๋ง ที่ผ่านมาผึ้งพูดความจริงทั้งนั้น ก๋งน่าจะขอบใจผึ้งที่อุตส่าห์ช่วยเพื่อนให้ตาสว่าง”

“ทำให้คนอื่นตาสว่างแล้ว ก็อย่าลืมทำให้ตัวเองตาสว่างด้วยนะ เหมือนที่เอาต้นงิ้วมาให้คนอื่น ก็เก็บไว้ให้ตัวเองด้วย ไม่นานคงได้ใช้”

น้ำผึ้งโกรธที่โดนตอกกลับ ตวาดถามหากะรัต เจ้าสัวดักคอไม่ต้องมาเล่นละครน้ำเน่าอะไรให้กะรัตดูอีก ...นวลแล่นมาบอกทุกคนในบ้านว่าน้ำผึ้งบุกมา กะรัตเลือดขึ้นหน้ารีบวิ่งออกไป กันตา กุนตีและพวงหยกรีบวิ่งตามไป จังหวะนั้น เจ้าสัวกำลังด่าว่าน้ำผึ้งหน้าด้าน คนเขารู้กันทั้งบ้านทั้งเมืองว่าพิศุทธิ์ไม่ได้เป็นอะไรด้วย ยังวิ่งไล่ตามเรียกเขาว่าผัวอีก น้ำผึ้งกราดเกรี้ยว

“ผึ้งรู้แล้วว่ากั้งได้เชื้อหนีความจริงมาจากใคร”

“คนอย่างอั๊วไม่เคยหนีความจริง มีแต่ยืนให้ความจริงมันมาแสดงตรงหน้า ไม่มีผู้ชายที่ไหนหรอกที่เขาจะทิ้งเมียกำลังท้องไป นอกจากคนนั้นน่ะไม่ใช่เมียเขา...ลื้อออกไปได้แล้ว!”

เจ้าสัวจับแขนน้ำผึ้งดึงออกไป น้ำผึ้งสะบัดแขนแล้วผลักเจ้าสัวล้มลงหัวแตก กะรัตปรี่เข้าตบน้ำผึ้งทันที กันตากับกุนตีช่วยกันดึงทั้งสองไว้ น้ำผึ้งโวยวายหาว่าหมาหมู่ กะรัตชี้หน้า

“จำไว้นะ ถึงฉันจะเลวขนาดไหน แต่ฉันก็ไม่เคยเหยียบย่ำน้ำใจคนในครอบครัวเหมือนที่แกทำกับน้ารสของแก แกทำร้ายฉันคนเดียวได้ แต่อย่าบังอาจแตะต้องคนในครอบครัวของฉัน”

“ดี! รักคนในครอบครัวไว้ให้มากๆนะ เมื่อไหร่ที่ไพ่ใบสุดท้ายของฉันมันเปิดมาล่ะก็แกจะได้เจ็บมากๆไงล่ะ”

“แกหมายความว่ายังไง!”

“ฉันรู้ใจแก แกรู้ใจฉัน ลองคิดดูสิว่าคนอย่างฉันมันทำอะไรได้บ้าง...ฉันเตือนเอาไว้อย่าง ระวังพี่น้องจะเจอตอเหมือนกัน” น้ำผึ้งยิ้มเยาะ พวงหยกรีบไล่น้ำผึ้งให้รีบไปก่อนจะตายทั้งกลม

ooooooo

เนื้อแพรมองภาพกะรัตสนุกสนานในผับจากหนังสือซุบซิบไฮโซแล้วถอนใจ พิศุทธิ์กลับมาพอดี เห็นภาพเหล่านั้นก็บอกแม่ว่า กะรัตคงมีความสุขจริงๆ

แต่เนื้อแพรให้แง่คิดว่า คนอกหักถ้าไม่เศร้าจมดิ่งก็จะออกไปหาอะไรสนุกๆเพื่อให้ลืม ตนว่ากะรัตเป็นอย่างหลัง

พิศุทธิ์เชื่อว่ากะรัตคงลืมตนได้แล้ว เนื้อแพรให้ไปดูด้วยตาวันงานแต่งงานกันตา แต่พิศุทธิ์บอกว่าวันนั้นตนต้องเดินทางไปทำงานที่อเมริกา เนื้อแพรใจหายรู้ว่าลูกตัดสินใจหนีกะรัต

คืนหนึ่ง ขณะที่กะรัตกำลังปักชุดแต่งงานให้กันตาอยู่ สายตาเหลือบไปเห็นภาพคู่ของตัวเองกับพิศุทธิ์

ก็สะเทือนใจ คว้ากรอบรูปโยนลงถังขยะ เธอเบื่อความรู้สึกของตัวเองมากจึงคว้ามือถือมาจะลบเบอร์พิศุทธิ์ออกจากเครื่อง แต่ก็ทำใจไม่ได้...ด้านพิศุทธิ์กลับบ้านมาเก็บเสื้อผ้าเห็นข้าวของกระจุยกระจายจากการรื้อค้นของน้ำผึ้งก็อ่อนใจ ไม่ทันไร มือถือขึ้นรูปของกะรัตเขาดีใจรีบกด รับสาย “กั้ง...นั่นคุณเหรอ...คุณได้ยินผมไหม...”

ปรากฏว่าเป็นพนักงานผับโทร.มาบอกให้เขาไปรับกะรัตซึ่งเมามายไม่ได้สติกลับด้วยเบอร์ของเขาเป็นเบอร์แรกในเครื่องเธอ พิศุทธิ์ร้อนใจรีบมุ่งหน้าไปในทันที...พิศุทธิ์เห็นกะรัตฟุบหลับอยู่กับบาร์เหล้าก็

อุ้มเธอมาที่รถ กะรัตอืออาโวยวายปรือตามาเห็นหน้าพิศุทธิ์ก็รำพัน

“ทำไมคุณไม่ไปซะที ตามหลอกตามหลอนกันอยู่ ได้ชิ่ว...ชิ่ว...ไปซี่”

“ผมไปแล้วใครจะคอยมารับคุณแบบนี้ล่ะ” พิศุทธิ์นึกขำที่กะรัตเมาไม่เหลือสภาพ

นวลเห็นพิศุทธิ์เป็นคนพากะรัตกลับมาก็ดีใจ เขาอุ้มกะรัตขึ้นไปวางบนเตียงในห้องนอนดูแลถอดรองเท้าและเครื่องประดับออกให้ อดไม่ได้ที่จะจ้องมองเธอด้วยความหวนหา กะรัตละเมอกล่าวกู๊ดไนต์เขา พิศุทธิ์เผลอยิ้มแล้วก้มลงจุมพิตเธอเหมือนเคย แต่แล้วนึกได้ถอนตัวออกด้วยเกรงจะเลยเถิด พลันเห็นกล่องแหวนตกอยู่ในถังขยะ ก็เข้าใจว่าเธอคงลืมตนได้แล้วถึงทิ้งแหวนแต่งงาน พิศุทธิ์ตัดใจเอ่ยลาแล้วเดินออกจากห้อง...ลงมาข้างล่างสั่งนวลไม่ให้บอกกะรัตเกรงเธอจะไม่พอใจที่ตนมาวุ่นวายสมหวังจะขับรถไปส่ง เขาปฏิเสธกลับเองได้ นวลถึงกับเอ่ยปาก ...ทำไมเจ้านายตนถึงเสียคนดีๆอย่างนี้ไปได้

รุ่งเช้า กะรัตตื่นขึ้นมารู้สึกปวดหัว นวลคะยั้นคะยอให้นึกดูว่ากลับมาได้อย่างไร แต่กะรัตกลับนึกได้ว่ายังทำเสื้อให้กันตาไม่เสร็จ จึงคว้ามือถือมาจะโทร.บอก แต่พอเห็นหน้าจอว่าได้โทร.ไปหาพิศุทธิ์ก็ตกใจเป็นไปได้อย่างไร นวลคิดว่ากะรัตคงเมาแล้วโทร.ไปขอโทษเขา พลัน กะรัตมองไปเห็นกล่องแหวนหายไปจากถังขยะ ก็โวยวายหายไปไหน นวลช่วยค้น เจอกล่องแหวนอยู่ในลิ้นชักก็หยิบส่งให้ แต่พอกะรัตเปิดดูไม่มีแหวนในนั้น เธอร้องไห้เสียดายแหวนแต่งงาน นวลถามทำไมกล่องแหวนถึงไปอยู่ในถังขยะ กะรัตอึกอักร่ำไห้ นวลชะงักดึงมือกะรัตมาให้ดูว่าแหวนอยู่ที่นิ้ว และต่อว่าเธอคงเมาเอามาใส่แล้วลืม กะรัตงงงวยมันมาอยู่ที่นิ้วได้อย่างไร

กะรัตรีบแต่งตัวตามไปที่โรงแรมที่นัดกับกันตาไว้จะช่วยดูห้องจัดเลี้ยง พอไปถึงก็เจอชายหญิงคู่หนึ่งกำลังโวยวายที่โดนแย่งห้องจัดเลี้ยง บ่นว่าใหญ่โตมาจากไหน มีเงินแล้วมาแย่งห้องที่พวกเขาจองมาเป็นเดือนๆ กะรัตมองอย่างงงๆ พอขึ้นมาถึงห้องที่กันตากำลังดูอยู่กับศิวา ก็เผอิญได้ยินแม่บ้านสองคนนินทาว่า คู่นี้ไงที่แย่งห้องจัดเลี้ยงคนอื่นหน้าตาเฉย

พอกันตาเห็นกะรัตมาก็รีบขอความคิดเห็นว่าจะจัดอย่างไร ศิวาออกตัวว่าอยากได้แบบไหนบอกได้เลยตนยินดีเนรมิตให้ กะรัตจึงแย็บ

“ถึงให้ต้องแซงคิวตัดหน้างานอื่น ทางโรงแรมก็ยินดีจัดให้ได้ใช่ไหม”

ศิวาอ้าง “โรงแรมห้าดาวก็แบบนี้ เขามืออาชีพพอที่จะเนรมิตทุกอย่างให้เราอยู่แล้วครับ”

“ทุกอย่าง ถ้าเงินถึงใช่ไหมคะ” กะรัตประชดศิวาแปลกใจแต่ยืนยันตนยอมทำเพื่อกันตา

กะรัตยังคาใจเล็กน้อย แต่ก็สงสัยอีกเรื่องที่ทำไมศิวาถึงให้บอดี้การ์ดตามหลายคน เห็นกันตาท่าทางตื่นเต้นดีใจจึงไม่อยากเอาข้อสงสัยไปขัดความสุขของน้อง...ขณะที่ น้ำผึ้งกำลังฟังคุณหมอที่ตรวจครรภ์บอกว่าเธออาจจะท้องนอกมดลูกน้ำผึ้งร้อนใจโทร.หาศิวา แต่เขาตัดสายทิ้ง เธอยิ่งแค้นใจที่เขาคิดไปเสพสุขลอยตัวหนีปัญหา ตนไม่ยอมแน่ เขาจะต้องร่วมรับกรรม

ไม่เพียงแค่นั้น น้ำผึ้งบุกมาถามหาพิศุทธิ์กับเนื้อแพรที่ร้านสปา เนื้อแพรเยาะว่าชาตินี้ทั้งชาติคงไม่ได้เจอน้ำผึ้งกราดเกรี้ยวจะทิ้งตนกับลูกไม่ได้ เนื้อแพรตอกกลับ เลิกป่าวประกาศเรื่องลูกเสียที เพราะถ้าหาพ่อให้ลูกไม่ได้ จะอายเขาเปล่าๆน้ำผึ้งเจ็บใจกลับไป

พิศุทธิ์เดินออกมาจากหลังร้าน เนื้อแพรถอนใจสงสารเด็กก็สงสารถามพิศุทธิ์ไม่คิดจะเปิดเผยความจริง จะปล่อยให้กะรัตเข้าใจผิดว่าเขาเป็นพ่ออยู่แบบนี้หรือ พิศุทธิ์คิดว่าตนจะไปต่างประเทศอยู่แล้ว ไม่อยากทำลายความสุขของกันตา...ด้านน้ำผึ้งยังไม่ยอมออกจากบ้านพิศุทธิ์ รสสุคนธ์อุ้มน้องพีทมาหา และพยายามพูดให้น้ำผึ้งยอมกลับบ้าน แต่เธอกลับกราดเกรี้ยว

“ผึ้งไม่ยอมให้พวกมันมีความสุขขณะที่ผึ้งทุกข์แบบนี้หรอก ผึ้งจะทำให้พวกมันเจ็บปวดทรมานยิ่งกว่าผึ้ง!”

“ผึ้งแพ้แล้ว ยอมรับซะทีเถอะลูก” รสสุคนธ์เอาข่าวการแต่งงานของศิวากับกันตาในหนังสือพิมพ์ให้ดู น้ำผึ้งตาขวางเคียดแค้นพร้อมจะไปทำลายทุกอย่างให้พังพินาศ

ooooooo

เมื่อถึงวันงาน บอดี้การ์ดยืนคุมเชิงอยู่เต็มหน้างาน จนกฤชแปลกใจ พวงหยกเห็นท่าทีว่อกแว่กของกฤชก็เข้าใจว่าเขามองหาเนื้อแพร กุนตีกับกะรัตเองก็แปลกใจ กันตาคิดว่าศิวาคงกลัวมีใครมาก่อกวนเหมือนคราวงานหมั้น หรือไม่ก็เพราะมีแขกสำคัญๆในงานมากมาย

ศิวาร้อนใจเข้ามาหากันตาในห้องแต่งตัว บอกเธอว่าตนอยากข้ามเวลางานไปถึงเวลาส่งตัวเข้าหอเสียที กันตาเขินบอกให้เขาอายพี่ๆตนบ้าง กุนตียิ้มขำๆให้คู่บ่าวสาวมาถ่ายรูปคู่กัน กะรัตเห็นมือถือศิวาสั่น จะชะโงกหน้าไปดูว่าใครโทร.มา แต่กันตาเรียกให้ไปถ่ายรูปด้วยกันจึงไม่ทันได้ดู...คนที่โทร.เข้ามาคือน้ำผึ้ง เธอกำลังต้องการทำอัลตราซาวนด์ว่าเด็กในท้องปลอดภัยดีหรือไม่ เธอยิ่งเจ็บแค้นที่ศิวาไม่ยอมรับสาย

เนื้อแพรแต่งตัวสวย เข้ามาถามพิศุทธิ์ แน่ใจหรือจะไม่ไปงานแต่งงานกันตาด้วยกัน เขาส่ายหน้าฝากคำอวยพรไปแทน เนื้อแพรจึงบอกว่าเสร็จงานแล้วจะตามไปส่งที่สนามบิน

พวงหยกดึงกะรัตไปบอกพวกบอดี้การ์ดด้วยกัน ว่าคอยดูอย่าให้น้ำผึ้งเข้ามาในงานได้ แต่กลับเห็นทุกคนมีรูปถ่ายในมือ กะรัตดึงมาดูเป็นรูปน้ำผึ้งก็แปลกใจ พวงหยกเข้าใจว่าศิวารอบคอบ แต่กะรัตเอะใจเพราะวันนั้นศิวาไม่ได้เห็นน้ำผึ้งเลยจะมีรูปเธอได้อย่างไร พลันเจ้าหน้าที่ มาแจ้งว่ามีคนมารอพบกะรัต...ในใจกะรัตหวังให้เป็นพิศุทธิ์ แต่กลับกลายเป็นเนื้อแพร เธอมาบอกให้กะรัตรู้ว่าพิศุทธิ์จะเดินทางไปอเมริกา กะรัตใจหายแต่ทำไม่สนใจ เนื้อแพรติงกะรัตทิฐิบังตา

“พิศุทธิ์คิดว่าถ้าเขาออกไปจากชีวิตคุณ สายน้ำผึ้งก็คงเลิกราวีคุณไปด้วย”

“บอกเขาเลิกสร้างภาพเถอะค่ะ ไม่ต้องทำเป็นเสียสละเพื่อฉันขนาดนั้น”

“พิศุทธิ์ไม่เคยสร้างภาพหรือโกหกใคร สิ่งเดียวที่พิศุทธิ์ทำผิดคือการที่เขาไม่ได้พูดความจริงออกไป” กะรัตแทรกนั่นคือการโกหก “ลูกชายฉันเขายอมให้คุณคิดว่าเขาโกหกเพื่อปกป้องสิ่งที่คุณรัก ฟังฉันให้ดีนะกะรัต ลูกในท้องสายน้ำผึ้งไม่ใช่ลูกของพิศุทธิ์”

กะรัตเถียงถ้าไม่ใช่แล้วน้ำผึ้งเอาที่ไหนมาพูด รวมถึงหลักฐานเอกสาร เนื้อแพรอ่อนใจที่กะรัตเชื่อสิ่งที่น้ำผึ้งปั่นหัว สติแตกไม่ไตร่ตรองว่าอะไรเป็นของจริงของปลอมและตอกย้ำ

“แต่ที่น่าเศร้าที่สุดคือคุณเชื่อทุกเรื่องที่สายน้ำผึ้งเป่าหู แต่คุณไม่เคยเชื่อพิศุทธิ์เลย”

“แล้วตกลงนังผึ้งมันท้องกับใคร” กะรัตเริ่มสับสน

“คิดดูสิคะ ว่าผู้ชายคนไหนที่อยู่ในเกมนี้บ้าง ใครที่เกี่ยวข้องกับชีวิตของคุณ บางทีเขาอาจจะเป็นคนที่คุณไม่เคยคิดสงสัยเลยก็ได้ ใครซักคนที่โกหกคุณได้อย่างหน้าตายที่สุด” เนื้อแพรมองไปที่รูปคู่บ่าวสาว ทิ้งคำพูดให้กะรัตยืนคิด

กะรัตวิ่งไปที่ห้องแต่งตัว แต่สวนกับศิวาและกันตา พบกุนตีบนห้องบอกว่าทั้งสองลงลิฟต์ไปแล้ว... ระหว่างนั้น ผลอัลตราซาวด์ของน้ำผึ้งออกมาว่า เธอไม่ได้ท้องนอกมดลูก เธอจึงรีบโทร.ไปหาศิวาอีกครั้งกะรัตได้ยินเสียงสั่นของมือถือ ก็มองหาจนเจอมือถือของศิวาที่ลืมทิ้งไว้บนห้อง กะรัตหยิบมากดดู มีมิสคอลถึง 20 สาย กุนตีถามจะทำอะไร

“กั้งจะจับโกหกคนว่าใครที่มันเป็นคนโกหกหน้าตายกันแน่” กะรัตกดกลับไป

ปลายสายกดรับ ใส่เป็นชุด “แกนี่มันใจดำอำมหิต ไม่คิดที่จะมาดูดำดูดีลูกของแกเลยรึไง สักแต่ว่าทำลูกขึ้นมา เคยคิดจะทำหน้าที่พ่อบ้างไหม ดีที่ลูกฉันมีวาสนาเขาถึงยังมีชีวิตรอดต่อไปได้ ถ้าลูกฉันเป็นอะไรไป แกกับนังก้อยไม่มีวันสงบสุขแน่!”

กะรัตแทบช็อกกับสิ่งที่ได้ยิน มือถือร่วงหล่น ด้านน้ำผึ้งโมโหเข้าใจว่าศิวาตัดสายทิ้ง กุนตีตกใจถามกะรัตเป็นอะไร กะรัตฟูมฟาย “กั้งผิดอีกแล้ว กั้งทำผิดอีกแล้วพี่กุ้ง...เขาไม่ผิดเลย”

กะรัตเสียขวัญวิ่งออกไป กุนตีตกใจวิ่งตาม ระหว่างนั้นกันตาขอตัวไปเข้าห้องน้ำ กะรัตพุ่งเข้าหา

ศิวา ขอคุยส่วนตัว ศิวาแอบระแวงเพราะมีชนักติดหลังอยู่...กะรัตไม่รอช้าส่งมือถือคืนให้พร้อมถามว่าเบอร์นี้เป็นใคร ศิวาชะงักโกหกว่าเป็นเพื่อนจะยืมเงิน กะรัตปรี๊ดตวาด เมื่อไหร่จะเลิกโกหก ศิวาหน้าเจื่อน กะรัตถามตรงเป้าว่ามีอะไรกับน้ำผึ้งใช่ไหม กันตาเดินมาได้ยินพอดี

ศิวาร้อนตัว “คือ...คุณก้อยรู้เรื่องนี้หรือยัง คุณบอกคุณก้อยไปหรือยังครับ”

“ในที่สุดคุณก็ยอมรับ คุณทำอย่างนี้กับยัยก้อยได้ยังไง ยัยก้อยเคยบอกว่าจะไม่แต่งกับคุณ แต่เขาก็แต่งเพราะเขารักคุณ แล้วดูคุณทำกับเขาสิ!”

“ผมขอโทษ...แต่เรื่องของผมกับสายน้ำผึ้งมันเป็นแค่เรื่องเล่นๆ ตอนนั้นผมไม่รู้ว่าเขาเป็นผู้หญิงร้ายกาจแบบนี้ ถ้าผมรู้ ผมจะไม่มีวันยุ่ง ผมขอร้องนะครับคุณกั้ง อย่าบอกเรื่องนี้กับคุณก้อย ตอนนี้ผมหยุดทุกอย่างแล้ว ผมอยากเริ่มต้นชีวิตกับคุณก้อย ผมรักคุณก้อยคนเดียว”

“ถึงฉันไม่บอก ลูกในท้องของนังผึ้งก็ต้องบอกว่าใครเป็นพ่อมัน!”

กันตาช็อกน้ำตาไหลพราก เจ็บปวดผิดหวังอย่างสุดๆ พอได้ยินศิวาพูดกับกะรัตว่า ขอให้วันนี้ผ่านไปก่อน เขาพร้อมจะแก้ไขทุกอย่าง กันตาก้าวเข้ามาปฏิเสธไม่แต่งงานกับเขา ศิวาหันมองด้วยความตกใจ กันตาตบหน้าเขาฉาดใหญ่ก่อนจะเดินหนี กะรัตตกใจวิ่งตามน้อง แขกเหรื่อฮือฮากันขรม พวงหยกเข้ามารั้งกุนตีไว้ ถามเกิดอะไรขึ้น กุนตีย้อนให้ไปถามศิวาเองแล้ววิ่งตามน้องๆไป กฤชตรงเข้าถามศิวาทันที น้ำตาลูกผู้ชายอย่างศิวาไหลอาบหน้า ยืนนิ่งอึ้ง

กันตาวิ่งออกมาหน้าโรงแรม เห็นแท็กซี่ก็เปิดประตูเข้าไปนั่ง กะรัตตามมาดึงประตูไว้ กันตามองพี่สาวด้วยสายตาเจ็บปวด “ก้อยขอโทษนะพี่กั้ง ก้อย
ผิดเองที่พาผู้ชายเห็นแก่ตัวมาทำลายครอบครัวพี่กั้ง!...

ขอก้อยอยู่คนเดียวนะพี่กั้ง”

กะรัตพูดไม่ออกอยากให้กันตาลงมาคุยกันก่อน แต่กันตาดึงประตูปิดบอกโชเฟอร์ออกรถ กะรัตหวนนึกถึงคำพูดของน้ำผึ้งที่ให้รักคนในครอบครัวให้มากๆ เมื่อไหร่ที่ไพ่ใบสุดท้ายเปิดมา จะต้องเจ็บปวดมากขึ้น... กะรัตโกรธแค้นน้ำผึ้งมาก

ขณะที่พิศุทธิ์กำลังจัดการยื่นเอกสารที่สนามบิน กุนตีโทร.เข้ามาบอกเรื่องที่กันตารู้แล้วว่าน้ำผึ้งท้องกับศิวา และกะรัตกำลังไปเอาเรื่องน้ำผึ้ง พิศุทธิ์ตกใจ

ศรัทธายังไม่รู้เรื่องราว ต่อว่าพวงหยกที่เจ้าสาวหนีไปกลางงาน พวงหยกตอกกลับอย่างเจ็บแสบ “สมควรแล้วนี่ ลูกชายคุณทำตัวอย่างนั้น ถึงลูกสาวฉันไม่หนีไปฉันก็จะพาลูกสาวฉันออกไปเอง...อย่างว่าแหละเชื้อพ่อ มันเป็นยังไง ลูกชายมันก็ไม่ทิ้งแถว!”

กฤชอ่อนใจดึงพวกหยกให้หยุด อายแขกเหรื่อบ้าง พวกหยกแสดงความเสียใจที่เลือกคนผิดให้ลูก...ศรัทธาตัดสินใจประกาศยกเลิกงานแต่งงาน และกล่าวขอโทษแขกทุกๆท่าน

ooooooo

ศิวายืนมองพนักงานโรงแรมปลดป้ายชื่อบ่าวสาว รื้อเวทีในห้องจัดเลี้ยง รู้สึกเคว้งคว้างล้มเหลวในชีวิต ศรัทธาเข้ามาชวนกลับบ้าน แต่เขากลับเดินเหม่อออกไป โดยไม่บอกว่าไปไหน

ในบ้านเนื้อแพร น้ำผึ้งงุ่นง่านที่พิศุทธิ์ไม่กลับมาเสียที ปาหมอนอิงลงพื้น หมอนตกลงตรงเท้ากะรัตที่ก้าวเข้ามา น้ำผึ้งชะงักเงยหน้ามอง เห็นกะรัตยิ้มเยาะ ก็โวยวายมาทำอะไรบ้านผัวตน กะรัตไม่พูดพล่ามตรงเข้าตบหน้าน้ำผึ้งฉาดใหญ่

“ฉันบอกแกแล้วใช่ไหม ถ้าจะทำอะไรมาทำที่ฉันนี่ อย่าบังอาจทำคนที่ฉันรัก น้องสาวฉันไม่รู้เรื่องอะไรด้วย แกไปทำเขาทำไม” กะรัตเหวี่ยงน้ำผึ้งเซไป
น้ำผึ้งไม่ยี่หระ หัวเราะเยาะ “นี่นังก้อยมันรู้ความจริงแล้วเหรอ ทำเป็นเก่ง สุดท้ายมันก็โง่เหมือนแก กินน้ำใต้ศอกฉัน”

“แกแค้นอะไรฉันนักหนา ทั้งๆที่แกกะฉันก็เคยเป็นเพื่อนกัน อะไรทำให้แกเกลียดฉันได้ขนาดนี้”

“เพราะความไม่ยุติธรรมไง คนอย่างแกมีอะไรดีฮะกั้ง เรียนก็ไม่เก่ง...เอาแต่ใจตัวเอง ทำตัวเป็นเทวดา ไม่เห็นหัวคนอื่น แต่ทุกคนกลับรักแก พะเน้าพะนอแก แต่ฉันสิ ดิ้นรนหาเงินเรียนเอง ทำไมไม่มีใครเห็นฉันอยู่ในสายตา แม้แต่ผู้ชายที่ฉันรัก...ผู้ชายคนไหนที่ฉันชอบ แกต้องแย่งเขาไปจากฉัน”

“ฉันไม่เคยแย่งผู้ชายของแก”

น้ำผึ้งอ้างถึงภูเบศร์ กะรัตโต้ว่าตนไม่รู้มาก่อน น้ำผึ้งหาว่าเธอไม่สนใจจะรู้ ใช้เงินฟาดเพื่อให้ได้มา ตนขอสาปแช่งให้เธอล่มจม ชีวิตพังพินาศ “แกเสียผู้ชายที่เขารักแกมากที่สุดเพราะความโง่ของแกเอง ฉันจะบอกให้นะ...คุณพิศุทธิ์เขาไม่เคยแตะต้องฉันแม้แต่ปลายเล็บ เรื่องทุกเรื่องที่แกคลั่งจนเป็นบ้า ฉันสร้างเรื่องและจัดฉากขึ้นมาทั้งหมดน่ะแหละ เพราะฉันรู้ว่าแกโง่ แกมันหวาดระแวง แล้วแกก็เป็นควายให้ฉันจูงจมูกได้ตั้งนาน กว่าจะรู้ตัวอีกทีก็สายไปแล้วล่ะกั้ง”

“ยังไม่สายหรอก เพราะถึงตอนนี้แกก็น่าจะรู้อยู่แก่ใจแล้วนะ ว่าทำไมแกถึงถูกทิ้งให้อยู่ที่นี่คนเดียว เพราะคุณพิศุทธิ์เขาไม่เคยรักแก คนที่เขารักคนเดียวคือ...ฉัน”

“กรี๊ด!...ไม่จริง! คุณพิศุทธิ์เขาต้องรักฉัน เขาต้องเป็นพ่อของลูกฉัน” น้ำผึ้งกรีดร้อง

กะรัตเห็นท่าทางน้ำผึ้งสติแตก จึงไม่อยากเสียเวลาไปตามหาพิศุทธิ์ แต่น้ำผึ้งไม่ยอมลากกะรัตกลับเข้ามาในบ้าน คว้ามีดปอกผลไม้มาขู่ “ถ้าไม่มีแก คุณพิศุทธิ์ก็ต้องรักฉัน”

กะรัตมองมีดในมือน้ำผึ้งอย่างไม่ไว้ใจอารมณ์ของเธอ น้ำผึ้งพล่าม ไม่ปล่อยให้กะรัตไปหาพิศุทธิ์เด็ดขาด ถ้าตนไม่ได้ ก็อย่าหวังว่าเธอจะได้พิศุทธิ์ไป น้ำผึ้งเงื้อมีดจะแทง กะรัตคว้าหมอนมารับไว้แล้วดันตัวน้ำผึ้งถอยห่างออก กะรัตจะวิ่งหนีน้ำผึ้งกลับเข้ามาขวาง กะรัตเห็นแจกันก็คว้ามาปาใส่ น้ำผึ้งหลบ จังหวะนั้น กะรัตวิ่งหนีออกไปทางสระว่ายน้ำ...น้ำผึ้งตามมาทันทั้งสองยื้อแย่งมีดกันจนตกลงไปในสระน้ำทั้งคู่ น้ำผึ้งฉวยโอกาสบีบคอกะรัตกดลงในน้ำ กะรัตหายใจไม่ออกตะเกียก ตะกายสู้ สะบัดตัวพุ่งขึ้นหายใจเหนือน้ำ แล้วว่ายหนีไปขึ้นบันได แต่กลับถูกน้ำผึ้งตามมาคว้าข้อเท้าไว้ ทำให้กะรัตล้มหัวฟาดขอบสระ ตกลงไปในน้ำ

พิศุทธิ์โผล่มาเห็น เขาตกใจมาก กระโดดลงไปอุ้มกะรัตที่จมดิ่งลงก้นสระขึ้นมากอดเขย่าให้เธอฟื้น น้ำผึ้งเห็นความห่วงใยของเขาก็เจ็บปวด เข้าดึงแขนเขาให้ปล่อยกะรัตอย่างบ้าคลั่ง “คุณปล่อยมันนะ อย่าไปรักมันมันไม่มีค่าให้คุณรัก คนที่คุณควรจะรักคือฉัน”

พิศุทธิ์สะบัดน้ำผึ้งออก อุ้มร่างกะรัตจะพาไปโรงพยาบาล ไม่มีแม้แต่หางตาที่จะแลเธอ น้ำผึ้งยิ่งเจ็บปวดเกินกว่าจะมองภาพนั้น ทรุดลงก้มหน้าร้องไห้โฮ ไม่ทันไร... เห็นเท้าศิวาก้าวมายืนตรงหน้า น้ำผึ้งเงยมอง เขาจ้องเธอด้วยสีหน้านิ่งสงบดูน่ากลัว จนเธอต้องถอยหนี

“ออกไปจากบ้านฉันนะ”

“บ้านนี้ไม่ใช่บ้านคุณ ลูกในท้องนั่นไม่ใช่ลูกคุณพิศุทธิ์ เขาเป็นลูกผม นี่ไงผมรับผิดชอบแล้ว...ไปกับผม” น้ำผึ้งโวยวายไม่ยอมไป ศิวากระชากแขน “คุณปล่อยให้ตัวเองท้องเพราะอยากเป็นเมียผมไม่ใช่เหรอ งั้นไปสิ ไหนๆชีวิตผมมันก็ไม่เหลืออะไรแล้ว เราไปอยู่กันสองคน ไปไกลๆ...ไกลพอที่คุณจะไม่มีทางกลับมาทำลายชีวิตใครอีก”

น้ำผึ้งร้องลั่นไม่ยอมไปจะอยู่ที่นี่  ศิวาเสียงกร้าว “ผมไม่ให้อยู่! พอกันทีผมไม่ยอมให้ความขี้อิจฉาเจ้าคิดเจ้าแค้นของคุณทำร้ายใคร เหมือนที่คุณทำลายชีวิตผมอีก”

“ฉันไม่เคยทำลายใคร พวกแกนั่นแหละทำตัวเอง นังกั้งมันหูเบายึดติดกับอดีตเอง ส่วนคุณพิศุทธิ์ก็บ้ารักศักดิ์ศรี นังก้อยก็เชื่อมั่นในตัวเองจนไม่เห็นหัวใคร ส่วนแก ไอ้ผู้ชายบ้าตัณหาสมน้ำหน้าแล้วที่แกต้องเป็นแบบนี้”

ศิวาหน้าชา “ชีวิตผมผิดพลาดเพราะความมักมาก ถึงไปคว้าผู้หญิงอย่างคุณเข้ามาในชีวิตจนทำให้ชีวิตผมป่นปี้ แต่คุณอย่าหวังว่าจะทำกับคุณพิศุทธิ์เหมือนทำกับผมได้ เพราะเขาไม่เหมือนผม เขาฉลาด เขารู้ว่าผู้หญิงคนไหนควรรักหมดหัวใจ ผู้หญิงแบบไหนที่ไม่มีค่าให้เหลียวแลแม้แต่หางตา”
น้ำผึ้งร้องกรี๊ดให้หยุด ศิวาตอกย้ำ สุดท้ายคนที่ สูญเสียไม่ใช่ตนแต่เป็นเธอ ไม่เหลือผู้ชาย ไม่เหลือ

เงินทอง ไม่เหลือแม้แต่ศักดิ์ศรี เธอแพ้แล้ว...น้ำผึ้งร้องกรี๊ด คว้ามีดพุ่งเข้าจะแทงศิวา เขาเอี้ยวตัวหลบ แย่งมีดในมือน้ำผึ้งมาแล้วผลักเธอออก น้ำผึ้งโมโหทะยานเข้าใส่ศิวาอีก เขาหลบเธอจึงพุ่งไปชนโป๊ะไฟตั้งพื้นล้มไปกระแทกกระจกอย่างแรง แตกกระจายพร้อมกับร่างน้ำผึ้งล้มฟุบลงไปในกองกระจก เธอนอนคว่ำหน้าเลือดอาบ ศิวาตกตะลึงกับภาพที่เห็น...

พิศุทธิ์เดินเกาะเตียงกะรัตที่ถูกเข็นไปยังห้องฉุกเฉิน เขาพร่ำเรียกให้เธอตื่นขึ้นมา ใจเขาแทบขาดที่เห็นเธอนอนนิ่ง ไม่นานเจ้าสัวบัญชาและคนอื่นวิ่งเข้ามาถามอาการกะรัต พวงหยกโวยวายจะเอาเรื่องคนที่ทำร้ายกะรัต กฤชต้องปรามให้สงบ กุนตีอาสาจัดการเรื่องนี้เอง...พิศุทธิ์ยังคงเกาะประตูห้องฉุกเฉินรอฟังอาการกะรัต เนื้อแพรเดินเข้ามาแตะไหล่ลูกชาย

“ชาย...นี่ใกล้เวลาเครื่องจะออกแล้ว ถ้าชายไปช้ากว่านี้ ชายจะตกเครื่องนะลูก”

“เดี๋ยวผมเลื่อนไฟลท์ไปก็ได้ครับแม่ ขอผมได้รู้ก่อนว่ากั้งไม่เป็นไร”

เจ้าสัวสะกิดพวงหยกให้ดู “ลื้อรู้ไหม คนเราจะรู้ว่าใครรักและจริงใจกับเราจริงๆก็ตอนที่กำลังแย่ แล้วลื้อเห็นไหมว่าตอนนี้ใครรักและจริงใจกับลูกสาวลื้อจริงๆ”

“ตอนนี้หนูมองอะไรไม่เห็นทั้งนั้นแหละเตี่ย ลูกคนนึงก็เจ็บไม่รู้จะเป็นจะตายยังไง อีกคนก็หนีไปไหนไม่รู้” ด้วยความทิฐิทำให้พวงหยกปากแข็ง ทุกคนมองออกว่าเธอวางฟอร์ม

ในขณะที่กันตาหลบมานั่งร้องไห้ลำพังริมน้ำ คิดถึงคำหวาน คำสัญญาที่ศิวาให้ไว้ ทุกอย่างพังทลาย เธอตัดใจจะไม่เสียน้ำตาอีก พลันมีข้อความจากกุนตีส่งมาบอกเรื่องกะรัตก็ตกใจ

ไม่นาน กันตาวิ่งเข้ามาเห็นทุกคนนั่งอยู่หน้าห้องฉุกเฉิน เธอรีบบอกทุกคนว่าขอเข้าไปดูอาการกะรัตก่อนแล้วจะออกมาบอกว่าเป็นอย่างไรบ้าง ก่อนจะเข้าไป เธอหยุดตรงหน้าพิศุทธิ์

“ก้อยขอโทษนะคะ ก้อยผิดเองที่ทำให้ความรักของพี่กั้งกับคุณต้องพัง”

“คุณก้อยอย่าคิดมากเลยครับ ยังไงผมฝากดูแลคุณกั้งด้วย” พิศุทธิ์ยิ้มให้อย่างจริงใจ...

ด้านน้ำผึ้ง รสสุคนธ์อุ้มน้องพีทวิ่งเข้ามาถามศิวาว่าเกิดอะไรขึ้น ศิวาท่าทางเสียใจไม่รู้จะเล่าอย่างไร ก็พอดีหมอออกมา ถามว่าเขาคือพ่อเด็กใช่ไหม ศิวารับว่าใช่ หมอแสดงความเสียใจที่เด็กแท้งไปแล้ว ส่วนคนไข้อาการน่าเป็นห่วง รสสุคนธ์ใจหาย

ส่วนกะรัต กันตาออกจากห้องฉุกเฉินมาพร้อมหมอ บอกทุกคนว่า กะรัตพ้นขีดอันตรายแล้ว แต่จากการกระทบกระเทือนอย่างรุนแรง ทำให้เธอยังไม่รู้สึกตัว ต้องดูอาการอีกระยะ

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

สองเสน่หา EP.13 เดือนหยาดโป๊ะแตก โกหกคนทั้งประเทศเรื่องในอดีตของตัวเอง

สองเสน่หา EP.13 เดือนหยาดโป๊ะแตก โกหกคนทั้งประเทศเรื่องในอดีตของตัวเอง
16 มิ.ย 2564

14:30 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันพุธที่ 16 มิถุนายน 2564 เวลา 16:40 น.