ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

สามีตีตรา

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

กฤชดึงพวงหยกออกมาจากร้านของเนื้อแพร เขาต่อว่าเธอไม่อายบ้างหรือที่เอานักข่าวมาแฉเรื่องไม่เป็นเรื่อง ถ้าเป็นเนื้อแพรคงไม่มีวันทำอะไรแบบนี้ พวงหยกแทบกรี๊ด

“นี่! ถึงขนาดนี้แล้วคุณยังปกป้องมันอีกเหรอ คอยดูนะ ฉันจะทำให้ยัยกั้งตาสว่าง ฉันจะบอกให้ยัยกั้งหย่ากับผัวพญาปลิงนั่น แล้วฉันก็จะฟ้องโคตรเหง้าตระกูลนั้นว่าฉ้อโกงหลอกลวงทั้งลูกทั้งผัว”

กฤช เหลืออดท้าให้ไปฟ้องเลย ตนจะบอกศาล ว่าตนให้เงินเนื้อแพรเองด้วยความเต็มใจ พวงหยกร้องกรี๊ด...กฤชย้ำ เนื้อแพรทำทุกอย่างเพื่อลูก แต่ตัวเธอทำอะไรบ้างเพื่อลูก ถ้ากะรัตเห็นข่าวจะรู้สึกอย่างไร พวงหยกโวยวายที่ตนทำทั้งหมดก็เพื่อลูก ทำไมไม่มีใครเข้าใจ

พิศุทธิ์ออก จากห้องสัมมนามานั่งทานอาหารกับหัวหน้า รู้สึกแปลกๆว่ามีแต่คนมองแล้วซุบซิบ ไม่ทันไร หัวหน้าเห็นข่าวในหนังสือพิมพ์จึงยื่นให้พิศุทธิ์อ่าน... วังวิวัฒน์วงศ์ของคุณชายอ๊อดที่มีข่าวว่าจะโดนยึดเพราะติดหนี้พวกมาเฟีย ตอนนี้แก้ข่าวว่าไม่โดนยึด แต่โดนลูกชายยึด วงในบอกว่าหม่อมหลวงพิศุทธิ์ได้กรรมสิทธิ์วังนี้เพราะบารมีของภรรยาสาวใช้ เงิน 50 ล้าน ซื้อวังให้สามี ต่อไปนี้คุณพิศุทธิ์จะไม่เรียกแทนตัวเองว่าผม...แต่จะเรียกว่าหนูแทน...หนู ตกถังข้าวสาร

นวลซึ่งขึ้นรถกะรัตไม่ทัน พยายามโทรศัพท์หาพิศุทธิ์และกุนตีแต่ไม่ติดสักราย เพื่อจะบอกว่ากะรัตเตลิดขับรถหนีไปไหนไม่รู้...กะรัตเสียใจที่ได้ยินคนใน บริษัทพิศุทธิ์คุยกันเรื่องน้ำผึ้งท้องกับเขา เธอเสียใจมาก ภาพความหวานชื่นที่มีกับพิศุทธิ์พรั่งพรูเข้ามาในความ คิด คำสัญญาต่างๆของเขาที่ให้ไว้ น้ำตากะรัตไหลพราก “คุณหลอกฉันทำไม...คุณหลอกฉันได้ยังไง!”

ระหว่างนั้น นวลรีบกลับมาบอกกฤช กันตาและกุนตีเรื่องน้ำผึ้งมาบอกว่าท้องกับพิศุทธิ์ ทำให้กะรัตตามไปจะเอาเรื่องพิศุทธิ์ที่โรงแรมที่เขาไปสัมมนา...ด้านพิศุทธิ์ ใช้โทรศัพท์ของโรงแรมโทร.ถามความจริงจากหม่อมมลุลี ว่าใครเป็นคนไถ่วังวิวัฒน์วงศ์ พอได้รู้ว่าเป็นกะรัตจริงๆ เขารู้สึกหมดสิ้นศักดิ์ศรี

หัวหน้าตามให้พิศุทธิ์กลับเข้าห้องสัมมนา เขาพยายามคุมสมาธิไม่ให้สนใจเสียงซุบซิบ ขณะที่เขายืนหน้าห้องจะพรีเซนต์งานต่อ กะรัตเปิดประตูผางเข้ามา ตรงเข้าตบหน้าเขาอย่างแรง

“ฉันไม่คิดเลยว่าคำว่ารักของคุณ มันก็แค่คำลวงโลกที่คุณพูดออกมาหลอกฉัน! ทั้งๆที่ฉันทำเพื่อคุณทุกอย่าง คุณกลับโกหกฉัน! คุณทำยังงี้กับฉันได้ยังไง!” กะรัตรัวตบหน้าพิศุทธิ์

พิศุทธิ์ ทั้งเจ็บทั้งอาย ทนไม่ไหวดึงกะรัตออกจากห้องสัมมนา ต่อว่าทำแบบนี้ทำไมไม่รู้จักคิดบ้าง กะรัตยิ่งปรี๊ด “ใช่สิ! เพราะฉันเป็นคนไม่รู้จักคิดไง ฉันถึงได้หน้ามืดตามัว คุณบอกซ้ายฉันก็ไปซ้าย คุณบอกขวาฉันก็ไปขวา ไม่เคยเอะใจว่าที่คุณให้ไปมันคือ...นรก!”

พิศุทธิ์งงว่ากะรัตพูดเรื่องอะไร กะรัตด่าว่าเขาปลิ้นปล้อนหลอกลวงทำระยำตำบอนอะไรลับหลังตนบ้าง พิศุทธิ์ยืนกรานว่าไม่เคยทำ

“ถ้า คุณไม่ได้ทำแล้วก้อนเลือดที่มันโตอยู่ในท้องนังผึ้งมันเกิดขึ้นมาได้ยังไง! นังผึ้งบอกฉันหมดแล้วว่ามันท้องกับคุณ...มันอุ้มลูกมาขอคุณกับฉันที่บ้าน... นี่เลิกทำหน้าไม่รู้เรื่อง เลิกเล่นละครตบตาฉันซะทีได้ไหม! เพื่อนที่ทำงานคุณก็รู้กันหมด มันเอาภาพที่คุณพามันไปหาหมอ เอกสารการฝากครรภ์ที่มีชื่อคุณเป็นพ่อเด็กให้ฉันดูหมดแล้ว”

พิศุทธิ์มองอย่างเจ็บปวด “สุดท้ายคุณก็เหมือนเดิม เชื่อคนอื่นมากกว่าคนของตัวเอง”

“ก็ เพราะฉันเอาแต่เชื่อคุณ ฉันถึงได้โง่อย่างนี้ไง ฉันเชื่อว่าที่คุณเครียดจนไม่อยากมีลูกกับฉัน เพราะคุณกังวลเรื่องหนี้สิน แต่ความจริงคุณไม่อยากมีลูกกับฉันเพราะคุณมีกับนังผึ้ง! คุณมันก็ไม่ต่างจากผู้ชายคนอื่น เห็นฉันเป็นบ่อเงินบ่อทอง แต่งงานกับฉันก็เพื่อเงิน!”

“บ่อเงินบ่อทองเหรอ! ที่แท้คุณก็คิดแบบนี้มาตลอด เพราะแบบนี้ใช่ไหมคุณถึงได้ใช้เงินซื้อวังให้ผม” กะรัตเหวอที่เขารู้ “คุณเคยรับปากผมว่าจะไม่ทำแบบนั้น จะไม่ใช้เงินของคุณซื้อผม แล้วคุณทำทำไม...ตอนนี้ใครต่อใครมองว่าผมเป็นแมงดาชั้นสูง ผมยังไม่เสียใจเท่ากับคุณเองมองผมเป็นแบบนั้นเหมือนกัน”

“ฉันมันโง่เอง ที่ลงทุนไปกับคุณตั้งมากมาย แล้วดูสิฉันได้อะไรกลับมาบ้าง...มีแต่ความทรยศหลอกลวงทั้งนั้น”

“ผม ไม่ไหวแล้วกั้ง ไม่ไหวจริงๆ เราต่างกันเกินไป” พิศุทธิ์เจ็บปวดที่ตัวเองไร้เกียรติไร้ค่าจะเดินหนี กะรัตโวยวายจนคนในห้องสัมมนาออกมามุงดู...

ทุกคนมารอที่บ้านกะรัต นวลร้องบอกว่ากลับกันมาแล้ว กะรัตตามดึงรั้งพิศุทธิ์ด่าว่าที่ขับรถหนี กฤชกับกุนตีช่วยกันปราม พิศุทธิ์หมดความอดทนหันมาบอกทุกคนว่า

“ผมไม่ได้หนี แต่ในเมื่อคุณคิดว่าผมเลวมาก ผมก็ไม่รู้จะอยู่ที่นี่ทำไม เราแยกกันอยู่สักพักดีกว่า” พิศุทธิ์จะขึ้นไปเก็บของ

กะรัตใจหายวาบ ตามขึ้นไปดึงกระเป๋าและเสื้อผ้าไม่ให้เขาเก็บหาว่าเขาจะไปอยู่กับนํ้าผึ้ง

“ฉัน เคยเสียผัวให้กับนังผึ้งไปคนหนึ่งแล้ว กับคุณฉันอุตส่าห์ลงทุนตีตราประทับจดทะเบียนออกหน้าออกตา ฉันจะไม่ยอมให้ใครแย่งคุณไปเด็ดขาด”

“ในที่สุดคุณก็พูดคำนี้ออกมา ผมขอถามคุณสักอย่าง...คุณเคยรักผมบ้างไหมกั้ง”

คำถามของพิศุทธิ์เหมือนฟางเส้นสุดท้ายสำหรับเขา ด้วยความทิฐิของกะรัตทำให้เธอพูดออกไปว่า “ฉัน ไม่ เคย รัก คุณเลย...”

“ถ้าคุณไม่รักผม คุณแต่งงานกับผมทำไม”

“ก็ เหมือนที่คุณหวังผลประโยชน์จากฉัน ฉันก็หวังใช้คุณแก้ไขความผิดพลาดเก่าๆ ฉันก็อยากจะรู้เหมือนกันว่า ถ้าลงทุนจดทะเบียนตีตราแล้วจะเอาผัวคนนึงไว้ได้ไหม”

กฤชปรามกะรัต พิศุทธิ์ไตร่ตรองแล้วโพล่งออกไป “ขอบคุณมากที่บอกความจริงกับผม ในเมื่อคุณไม่รักผม ผมก็ไม่รู้จะอยู่ในชีวิตคุณต่อไปเพื่ออะไร เราหย่ากันเถอะ”

ทุกคนตกใจรีบเตือนพิศุทธิ์ให้ใจเย็นแล้วค่อยกลับมาคุย กันใหม่ เขาเดินออกไป กะรัตโวยวายไม่ให้เขาไป กฤช กันตาและกุนตีช่วยกันจับกะรัตไว้ กันตาวิ่งมาขอร้องพิศุทธิ์อย่าเพิ่งไป  กะรัตกลับหอบเสื้อผ้าเขาออกมาโยนให้หน้าบ้าน แล้วสั่งนวลถ้าพิศุทธิ์ไม่เอาไปก็เอาไปทิ้งให้หมด พิศุทธิ์มองข้าวของอย่างชั่งใจ มันชัดเจนแล้วว่าตนไม่มีค่าอะไรกับกะรัตเลย เขาตัดใจหันไปขึ้นรถขับออกไป กะรัตตะโกนไล่เขาด้วยอารมณ์ปรี๊ดสุดๆ จนช็อกหมดสติไป

ooooooo

พิศุทธิ์หน้าเศร้ากลับมาซบอกเนื้อแพรพร่ำบอก ว่าตนทำครอบครัวพังหมดแล้ว เนื้อแพรปลอบลูกชายด้วยความสงสาร เพราะมีเพียงเธอที่เป็นหลักสุดท้ายแก่เขา

น้ำผึ้งมาหาศิวาอีกครั้งเพื่อบอกเขาว่า ตนหาพ่อให้ลูกได้แล้ว ถ้าเขาไม่อยากเดือดร้อนก็อย่าให้ใครรู้ว่าเขาคือพ่อของลูกในท้องตน ศิวาเอะใจถามว่าใช่พิศุทธิ์หรือเปล่า น้ำผึ้งยิ้มเย้ย ศิวาบีบแขนน้ำผึ้งห้ามไม่ให้ยุ่งกับคนในครอบครัวกันตา ไม่ว่าจะเป็นพี่สาวหรือใคร

“หรือจะให้ฉันเปิดปากว่าคุณเป็นพ่อของ เด็กล่ะ...ไม่ทำตัวเป็นสุภาพบุรุษต่อล่ะคะ ทำตัวเป็นคนดี ทั้งๆที่คุณมันก็เลวไม่ต่างกับผู้ชายคนอื่นหรอก!”

ศิวาโกรธ น้ำผึ้งย้ำถึงตนจะให้พิศุทธิ์เป็นพ่อของลูกแต่ก็ไม่ปล่อยให้เขาลอยนวล เขาต้องรับผิดชอบส่งเสียเด็กคนนี้ ศิวาโวยที่เธอเอาแต่ได้ น้ำผึ้งโต้ น้อยไปสำหรับผู้ชายสันดานอย่างเขา ต้องน้ำพึ่งเรือเสือพึ่งป่า ถ้าเขาไม่ทำร้ายตนข้างหลัง ตนก็จะไม่ทำให้เขาเดือดร้อน ศิวาแค้นใจ

ทุก คนเป็นห่วงกะรัตทั้งร่างกายและจิตใจ เธอไม่ยอมทานอะไรเอาแต่นั่งซึม ต่างช่วยกันปลอบอย่าเพิ่งเชื่อว่าพิศุทธิ์จะทำอะไรอย่างที่เธอเข้าใจ มีเพียง
พวงหยกที่ตอกย้ำว่าพิศุทธิ์เลว กะรัตขอให้ทุกคนกลับไป สัญญาจะไม่ทำร้ายตัวเอง จะยืนหยัดให้ได้ กุนตีกำชับนวลดูแลกะรัตอย่างใกล้ชิด...สภาพกะรัตกับพิศุทธิ์ไม่ต่างกันเลย ทั้งสองซึมเศร้า คิดถึงความหลังอันหวานชื่น

กฤชตำหนิพวงหยก คนอื่นช่วยกันประสานรอยร้าวให้ครอบครัวลูก มีแต่เธอที่ทำให้ชีวิตลูกพัง พวงหยกกลับโต้ว่าตนไม่ได้ใช้ความสัมพันธ์ของลูกเป็นสะพานทอดไปหาใคร ลูกเลิกกันก็ดี สมบัติจะได้ปลอดภัย กฤชเหลืออดย้อนถามเคยคิดถึงความสุขของลูกบ้างไหม เธอย้อนว่ากะรัตเสียใจไม่นานก็หาย ดีเสียอีกที่หมดคนสูบเลือดสูบเนื้อ กฤชอ่อนใจ

“งั้นต่อไปนี้คุณไม่ต้องระแวงใครจะมาสูบสมบัติคุณอีก ไม่ว่าจะเป็นพิศุทธิ์ เนื้อแพร หรือผม...ความจริงเราก็ไม่ได้อยู่ด้วยกันอยู่แล้ว ทำให้มันถูกต้องตามกฎหมายเลยแล้วกัน”

พวงหยกหน้าถอดสีไม่คิดว่ากฤชจะ กล้าพูดแบบนี้ กันตากับกุนตีพยายามรั้งพ่อ กฤชบอกลูกทั้งสองว่า ตนยอมรับว่าไม่ใช่พ่อที่ดี แต่ตนจะไม่สร้างความทุกข์ให้ลูก ตนทนมาถึงที่สุดแล้ว ต่างคนต่างไปใช้ชีวิตบั้นปลายจะดีกว่า พวงหยกแค้นใจตะโกนไล่กฤชออกไป ตนอยู่กันเองกับลูกได้ กฤชตัดใจขับรถออกไป...พอพวงหยกเจอแบบนี้กุนตีกับกันตารู้สึกสงสารแม่ ทั้งสองหันมาปรึกษากันจะต้องพาแม่และกะรัตผ่านปัญหานี้ไปให้ได้...

พอ หม่อมมลุลีกับท่านชายอ๊อดรู้ว่าพิศุทธิ์จะหย่ากับกะรัต ก็รีบมาหาพิศุทธิ์ที่บ้านเนื้อแพร เพราะคิดว่าคงแบ่งสมบัติมาบ้าง ท่านชายอ๊อดดีใจที่พิศุทธิ์ยังมีวังเป็นชื่อของเขา แต่พิศุทธิ์กลับบอกว่าเขาจะโอนคืนให้กะรัต ทั้งสองด่าว่าพิศุทธิ์โง่

ขณะ ที่พิศุทธิ์นั่งเหม่อในห้องทำงาน ฟองดาวเอาขนมรสความรักที่มิสเตอร์ชาล์ลฝากไปให้กะรัตชิม พิศุทธิ์ยิ่งสะเทือนใจ น้ำผึ้งยังพยายามจะเข้าหาพิศุทธิ์แต่เขาเลี่ยงหนี จนฟองดาวรู้สึกว่าสองคนนี้ต้องมีเรื่องอะไรแน่ น้ำผึ้งแกล้งทำหน้าเศร้าให้ทุกคนเข้าใจว่าจะถูก พิศุทธิ์ทิ้ง พิศุทธิ์ตัดสินใจเด็ดเดี่ยวมายื่นใบลาออก เจ้านายเสียดายความสามารถของเขา จึงเสนอทางออกให้

“จากผลงานของคุณทำให้มิสเตอร์ชาล์ลชอบคุณมาก เขาอยากได้ตัวคุณไปช่วยงานเขาที่อเมริกา ผมให้คุณพักร้อนก่อน คุณจะได้มีเวลาคิดดู ผมบอกตรงๆว่าคุณเป็นคนเก่ง บริษัทเราไม่อยากเสียคุณไป” พิศุทธิ์ขอบคุณแล้วนำเรื่องนี้กลับมาคิด

เมื่อพิศุทธิ์เดินกลับมา เห็นสายตาเพื่อนร่วมงานที่มองเขาอย่างตำหนิ น้ำผึ้งทำทีร้องไห้ขอร้องเขาอย่าโกรธ ตนไม่ตั้งใจจะบอกใคร...พิศุทธิ์งงว่าเรื่องอะไร ชายนี่กับยี่หวาตอบแทนว่า เรื่องที่เขาไม่ยอมรับเป็นพ่อของลูกในท้องน้ำผึ้ง พิศุทธิ์สะกดกลั้นอารมณ์เดินหนีเข้าห้อง คนอื่นๆยุให้น้ำผึ้งตามไปคุย เมื่อน้ำผึ้งเข้ามา พิศุทธิ์ก็หันมามองเธอด้วยสายตาเย็นชา

“ผมไม่เคยคิดเลยว่าในโลกนี้จะมีผู้หญิงอย่างคุณ คุณทำแบบนี้ทำไม!”

“ก็ เพราะฉันไม่มีอำนาจเงินเหมือนกั้งที่จะซื้อใจใครได้ ฉันมีแต่ความน่ารันทดอดสู เมื่อก่อนฉันเกลียดมัน แต่ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่ามันก็มีประโยชน์ อย่างน้อยก็ซื้อความสงสารของคนอื่นให้บีบคุณได้”

“แล้วคุณคิดว่าผมจะยืนรับกับสิ่งที่ผมไม่ได้ทำอย่างนั้นเหรอสายนํ้าผึ้ง!”

“ไม่ เอาสิคะ คุณพิศุทธิ์ อย่าทำเสียงดุแบบนี้สิ ไหนๆตอนนี้เราต่างคนก็ไม่มีใคร มาเริ่มกันใหม่ดีไหมคะ ฉันรู้ว่าคุณรักเด็ก ตั้งแต่ครั้งแรกที่ฉันเจอคุณที่ทะเลไหนจะตอนฉันท้องน้องพีท คุณก็ดูแลฉันดีจะตาย”

“ผมเคยสงสัยนะว่าเวลาที่ผู้ชายทำร้ายผู้หญิงเขารู้สึกกันยังไง แต่ตอนนี้ผมชักเข้าใจแล้ว”

“ก็เอาสิคะ เพราะว่าตอนนี้คนทั้งบริษัทเขาก็รู้แล้วว่าเราเป็นอะไรกัน แล้วถ้าเกิดว่าคุณทำอะไรฉัน คุณเองที่จะเป็นคนเสีย”

“ที่ ผ่านมา ผมจะทำอะไร ผมจะคิดก่อน คิดมาก ห่วงความรู้สึกและให้เกียรติทุกคน แล้วมันก็ทำให้ชีวิตผมเป็นแบบนี้ บางที...ผมลองทำอะไรโดยไม่ต้องคิดมากดูบ้าง มันอาจจะดีก็ได้”

พิศุทธิ์ ดึงแขนนํ้าผึ้งออกจากห้องทำงาน ประกาศต่อหน้าพนักงานทุกคน “ผู้หญิงคนนี้ในสายตาผม เป็นแค่สิ่งมีชีวิตที่น่าขยะแขยง ผมขอพูดด้วยเกียรติทั้งหมดที่ผมมี ผมไม่เคยมีอะไรกับเขาแล้วจะไม่มีวันมีด้วย ถ้าพวกคุณเข้าใจอะไรผิด ขอให้เข้าใจซะใหม่” พิศุทธิ์กลับเข้าห้อง

ทุกคนมองนํ้าผึ้งอย่าง คลางแคลงใจ ก่อนจะแยกย้ายกันไปทำงาน นํ้าผึ้งแค้นใจสุดๆเข่นเขี้ยว ถึงพิศุทธิ์จะใจแข็งอย่างไร แต่ตนก็ทำให้กะรัตหวั่นไหวได้...

ด้าน กะรัต เอาแต่ดื่มไวน์จนเมามาย กุนตีกับกันตาไม่ห้ามเพราะสงสารและเห็นใจ ไม่ทันไร พวงหยกโผล่มานั่งดื่มด้วย ฉลองที่ตัวเองก็กำลังจะเป็นม่ายเช่นกัน กุนตีทนไม่ไหวบอกกันตาว่าจะไปตามพิศุทธิ์

ooooooo

พอศิวารู้ว่ากันตาจะไปตามพิศุทธิ์ที่บ้านนํ้าผึ้งกับกุนตี เขาพยายามห้าม แต่พอเห็นว่าไม่ได้ผล จึงขอไปด้วย เพราะกลัวความแตก

รส สุคนธ์กำลังตำหนินํ้าผึ้งที่ทำลายครอบครัวกะรัตและกันตา แต่ดูท่าเธอจะไม่สะทกสะท้าน กลับคิดเข้าข้างตัวเองว่าพิศุทธิ์จะต้องมาอยู่กับตน เพราะกะรัตโง่เอาแต่หูเบาเชื่อคนอื่น ไม่ทันไร ศิวา กันตา และกุนตี

มาก ดกริ่ง พอนํ้าผึ้งเปิดประตูบ้านมาเห็นหน้าศิวา เขาก็ถลึงตาอย่าตุกติก กุนตีบอกความประสงค์ทันทีว่ามาหาพิศุทธิ์ นํ้าผึ้งหัวเราะเยาะไม่ให้พบ กันตาสั่งสมหวังเข้าไปค้น ศิวาและสมหวังบุกเข้าไป พอศิวาเจอหน้า

รสสุคนธ์ก็หลบตาเพราะรู้ว่าเธอรู้ความจริงทั้งหมด  สมหวัง หาทั่วบ้านไม่พบพิศุทธิ์  และไม่พบของใช้ของเขาสักชิ้น น้ำผึ้งโวยสมหวัง

“แกจะเจอได้ยังไง ก็ฉันเก็บของผัวฉันไว้อย่างดี ไม่เชื่อก็ถามน้ารสก็ได้”

สีหน้า รสสุคนธ์บ่งบอกว่าไม่เข้าข้าง กันตาบอกกุนตีว่าพิศุทธิ์ไม่ได้อยู่ที่นี่แน่ ส่วนเด็กในท้องน้ำผึ้ง ก็คงไม่ใช่ลูกของพิศุทธิ์ น้ำผึ้งหัวเราะร่าท้าให้พิสูจน์หลังจากคลอด ศิวาหน้าซีด

“ผมว่าเราอย่าเอาเด็กบริสุทธิ์มายุ่งเรื่องที่ผู้ใหญ่ก่อดีกว่าครับ”

“ใจเย็นๆ ตอนนี้ให้พี่สาวเธอพล่านเป็นบ้าไปก่อน แล้วมันค่อยถึงเวลาของเธอ” น้ำผึ้งขู่

ศิว าเกรงน้ำผึ้งจะหลุดความจริงออกมา รีบชวนกันตาและกุนตีกลับ น้ำผึ้งหัวเราะสะใจ กันตาเดินมาถึงรถ ถามกุนตีว่าที่น้ำผึ้งพูดหมายความว่าอย่างไร ศิวาสะอึก กุนตีว่าน้ำผึ้งคงแค่ปั่นหัวพวกเรา...รสสุคนธ์ตำหนิน้ำผึ้งให้รู้จักละอายใจ บ้าง แต่น้ำผึ้งกลับบอกว่าตนเหมือนหมาจนตรอก หนีไม่ได้ก็ต้องหันหน้ามาสู้ รสสุคนธ์ปลง

“เอาเถอะ อยากทำอะไรก็ทำเลย แล้ววันนึงผึ้งก็จะรู้เองว่านรกมันมีจริง คราวก่อนผึ้งเสียเพื่อนแค่คนเดียว แต่ต่อไปผึ้งจะมอดไหม้ เสียทุกอย่างที่ผึ้งมีและสิ่งที่ทำให้ผึ้งภาคภูมิใจ”

น้ำผึ้งกลับกราดเกรี้ยว ใครบอกว่าตนมอดไหม้ พวกมันต่างหากที่มอดไหม้ แล้วตนจะสาดน้ำมันเข้าไปอีกด้วย ว่าแล้วก็คิดอะไรขึ้นมาได้

ศิวาพากันตากับกุนตีกลับมาบ้าน พบกฤชแวะมาเอาพาสปอร์ตเพราะพรุ่งนี้ต้องไปดูงานที่ญี่ปุ่น แล้วเขาถามลูกๆไปไหนกันมา พอทั้งสองบอกว่าไปตามหาพิศุทธิ์ที่บ้านน้ำผึ้ง กฤชบอกว่าจะเจอได้อย่างไร เพราะพิศุทธิ์อยู่ที่บ้านเนื้อแพร กันตาดีใจจะไปบอกกะรัตว่าพิศุทธิ์ไม่ได้อยู่กับน้ำผึ้ง แต่กุนตีปรามให้รอก๋งกลับมาพูดจะมีน้ำหนักมากกว่า

พอศิวารู้ว่าพิศุทธิ์อยู่ไหน เขาก็รีบไปหา...ศิวาละอายใจขอโทษพิศุทธิ์ที่ทำให้เดือดร้อน พิศุทธิ์กล่าวว่าไม่ใช่เพราะเขาหรอกที่ทำให้ปัญหาเกิด อดีตที่กะรัตไม่ลืม ทำให้ไม่เชื่อใจตน แล้วน้ำผึ้งก็ทำร้ายได้ ปล่อยเรื่องนี้มันจบลงจะดีกว่า อย่าให้น้ำผึ้งทำร้ายใครได้อีก ดูแลกันตาให้ดี

ปัญหาไม่จบแค่นั้น พวงหยกโทร.หาเนื้อแพรเพื่อให้บอกพิศุทธิ์ไปหย่ากับกะรัตพรุ่งนี้เช้า เพราะเธอทนใช้นามสกุลเขาไม่ไหว เนื้อแพรไม่อยากเชื่อว่าเป็นคำพูดของกะรัต เธอค่อยๆบอกพิศุทธิ์ไม่ให้สะเทือนใจ เขาน้ำตาคลอเมื่อถึงเวลาที่ต้องเผชิญความจริง พิศุทธิ์ขอร้องเนื้อแพรอย่าบอกเรื่องศิวาเป็นพ่อของลูกน้ำผึ้งกับใคร ไหนๆตนก็จะไปทำงานต่างประเทศแล้ว

ooooooo

นวลเห็นเจ้าสัวบัญชามาที่บ้านก็ดีใจเว่อร์ ถึงกับไหว้ปลกๆว่าเป็นท่านเง็กเซียนฮ่องเต้ พอกะรัตเห็น  เจ้าสัวก็โผกอดร้องไห้โฮ เจ้าสัวตำหนิทำไมไม่รู้จักจำคำสอนของตน การทำอะไรต้องมีสติ สติเหมือนโล่ป้องกัน อันตรายทุกอย่าง ถ้าขาดสติก็เหมือนยิงปืนฆ่าคนอื่นหรือตัวเอง

กะรัตฟ้องว่าพิศุทธิ์ทำน้ำผึ้งท้อง เจ้าสัวย้อนถามว่าได้ยินจากปากพิศุทธิ์หรือ กะรัตชะงัก

“จำไว้นะอากั้ง คนเป็นผัวเป็นเมียกัน ถ้าไม่เลว ให้เห็นกับตา ไม่ชั่วให้ได้ยินกับหู ก็ต้องเชื่อในความดี ของคนของเราไว้ก่อน...แหวนมันอยู่ในนิ้วลื้อ ไม่มีใครถอดมันออกได้ ถ้าลื้อไม่เขวี้ยงมันออกไปเอง”...กะรัตทำตาปริบๆคิดตาม

คืนนั้น น้ำผึ้งเก็บเสื้อผ้ามาหาพิศุทธิ์ที่บ้านเนื้อแพร เนื้อแพรไม่อยู่ออกไปกินเลี้ยง พิศุทธิ์เสียใจที่พรุ่งนี้ต้องไปหย่ากับกะรัตจนนอนไม่หลับ เขาจึงทานยานอนหลับเข้าไป...ส่วนกะรัตได้คิด ก็ลุกขึ้นแต่งตัวสวยจะไปง้อพิศุทธิ์ พวงหยกโวยวายที่เจ้าสัวไม่เข้าข้างตนกลับยุให้กะรัตไปหาผู้ชายที่มีแต่เปลือก เจ้าสัวบอกกะรัตให้รีบไป ก่อนจะหันมาเอ็ดพวงหยก

“พอสักทีเถอะ ลื้อทำบาปทำกรรมกับลูกแบบนี้ ผัวมันถึงทนลื้อไม่ได้ ก็เลยทิ้งกันไปตอนแก่ ยังไม่เข้าใจอีกหรือ”

พวงหยกโดนตอกย้ำก็ร้องไห้ฟูมฟาย “ทำไมเตี่ยมาว่าหนูอย่างนี้ ที่หนูทำก็เพื่อชีวิตยัยกั้ง ที่ผ่านมาทุกคนต่อว่าหนูว่าปล่อยปละละเลยลูก ตอนนี้หนูจะจัดการทุกอย่าง จะเป็นคนเลือกว่าผู้ชายคนไหนเหมาะกับยัยกั้ง หนูจะทำหน้าที่แม่ชดเชยที่ผ่านมา”

เจ้าสัวโต้ว่าสิ่งที่เธอทำมันเป็นการเอาชนะผัวมากกว่า ถ้าอยากชดเชยกับลูก ต้องทำให้ลูกเชื่อว่าความรักมันมีอยู่จริง ไม่ใช่ใช้ชีวิตบนความหวาดระแวงอย่างเธอ พวงหยกยังเถียงว่ากะรัตกำลังโดนหลอกสูบเงินเจ้าสัวอ่อนใจประชดให้กอดสมบัติเอาไว้ แล้วอยู่คนเดียวต่อไป

กะรัตโทรศัพท์เข้ามือถือพิศุทธิ์แต่เพราะเขาหลับไปด้วยฤทธิ์ยาจึงไม่ได้ยินเสียง...น้ำผึ้งลงจากแท็กซี่ลากกระเป๋าเข้ามาในบ้านเห็นใบทะเบียนสมรสที่พิศุทธิ์วางไว้บนโต๊ะกินข้าวก็หยิบมาขยำปาทิ้งลงพื้น เธอขึ้นไปบนห้องพิศุทธิ์เห็นเขานอนหลับสนิทก็ยิ้มกริ่ม

“สามีเธอเป็นของฉัน เรือนหอของเธอก็จะกลายเป็นของฉัน แล้วฉันจะตีตราสามีเธอให้ดู...หลับอุตุเลยนะ ฝันถึงกันอยู่รึเปล่า” น้ำผึ้งมองไปเห็นขวดยานอนหลับ ก็ยิ่งสะใจ “เตรียมตื่นมาเจอชีวิตใหม่ของคุณได้เลย” น้ำผึ้งเข้าลูบไล้ใบหน้าพิศุทธิ์แล้วถอดเสื้อเขาออก เขาขยับตัวแต่ไม่ตื่น “รังเกียจที่จะใช้อากาศหายใจร่วมกับฉันนักใช่ไหม...ได้เวลาเข้าหอของเราซะทีนะ”

กะรัตจอดรถที่หน้าบ้าน แปลกใจที่ประตูบ้านไม่ได้ปิด มองขึ้นไปเห็นไฟที่ห้องพิศุทธิ์เพิ่งดับลง เธอเดินเข้ามาเห็นรองเท้าส้นสูงผู้หญิงถอดอยู่หน้าประตู และมีกระเป๋าเสื้อผ้าวางอยู่ในบ้าน  พลันเหยียบก้อนกระดาษที่ถูกขยำทิ้งบนพื้น หยิบขึ้นมาคลี่ดูเห็นเป็นทะเบียนสมรสก็ใจหายวาบน้ำตาร่วงเข้าใจว่าพิศุทธิ์ขยำทิ้ง ตัดสินใจขึ้นไปหาเขาบนห้อง พอเปิดไฟแทบช็อก เห็นน้ำผึ้งนอนกอดพิศุทธิ์อยู่บนเตียง เสื้อผ้าทั้งสองกองอยู่ที่พื้น กะรัตระเบิดเสียงดังลั่น

“คนสารเลว! สกปรกที่สุด คุณทำแบบนี้กับฉันได้ยังไง”

เสียงกะรัตทำให้พิศุทธิ์สะลึมสะลือขึ้นมา แต่ลุกไม่ไหวเพราะฤทธิ์ยานอนหลับ น้ำผึ้งสวมรอย “โทษที เขาขลุกอยู่กับฉันทั้งวันจนเพลีย เธอต้องเข้าใจนะว่าเรา กำลังข้าวใหม่ปลามัน...เวลาพ่อพระตบะแตกแล้วเนี่ย กู่ไม่กลับเลยนะ ไม่น่าเชื่อ”

“พวกเธอมันเลวสมกันแล้ว” กะรัตกรีดร้องวิ่งหนีกลับลงมา

น้ำผึ้งตามมาเยาะว่า พิศุทธิ์ตกลงจะแต่งงานแล้วเลี้ยงลูกด้วยกันที่นี่ กะรัตปรี๊ดด่าว่าลูกที่เกิดมาประจานความหน้าด้านของเธอน่ะหรือ น้ำผึ้งโต้ว่า ลูกเกิดจากความรักและความตั้งใจ กะรัตสติแตกฝากน้ำผึ้งบอกพิศุทธิ์ไปหย่ากับตนในวันพรุ่งนี้ได้เลย น้ำผึ้งสะใจไม่คิดว่าจะง่ายขนาดนี้ น้ำผึ้งกลับเข้ามาในห้องเห็นพิศุทธิ์ยังหลับใหลก็เข่นเขี้ยว...พรุ่งนี้เขาจะเป็นของตน

กะรัตเตลิดมานั่งร้องไห้อยู่ริมแม่น้ำแห่งหนึ่ง ดื่มเหล้าจนเมามายจนเช้า...กะรัตกลับมาบ้านอย่างอิดโรย นวลดีใจรีบถามถึงพิศุทธิ์ เธอกลับโทร.หาพวงหยกบอกให้พาไปหย่าโดยเร็ว พวงหยกดีใจยกใหญ่ นวลหน้าเหวอ...

ทางพิศุทธิ์ตื่นขึ้นมารู้สึกแปลกที่ตัวเองเปลือยท่อนบน ได้ยินเสียงคนอาเจียนโอ้กอ้ากอยู่ในห้องน้ำ

สักพักน้ำผึ้งออกมาในชุดเสื้อคลุม เขาตกใจรีบถามเธอ มาได้อย่างไร

“ก็มาปรนนิบัติสามีสิคะถามได้ เมียยังแพ้ท้องอยู่เลย อย่าเพิ่งใจร้ายกับเมียนักนะ เดี๋ยวลูกตกใจ” น้ำผึ้งเข้าออดอ้อน

พิศุทธิ์ผลักน้ำผึ้งออกหาว่าพูดจาเหลวไหล น้ำผึ้งท้าให้ไปถามกะรัตดูได้ เขาตกใจ น้ำผึ้งรีบบอกเรื่องที่กะรัตนัดไปหย่าวันนี้ พิศุทธิ์ตวาด “หยุดได้แล้ว คุณจะทำลายชีวิตผมไปถึงไหน ถามจริงๆเถอะ  นี่ผมไปทำอะไรให้ คุณถึงต้องมาพังชีวิตผมจนไม่มีชิ้นดีแบบนี้”

“อย่ามาโทษฉัน ชีวิตคุณพังตั้งแต่คุณเลือกแต่งงานกับผู้หญิงอย่างกั้งแล้ว” น้ำผึ้งแว้ด

พิศุทธิ์ไล่ให้น้ำผึ้งกลับ แต่เธอพยายามยื้อจะอยู่ดูแลเขาตลอดไป พิศุทธิ์สุดทนคว้าเสื้อแต่งตัวออกไปเอง น้ำผึ้งย้ำ กะรัตไม่มีวันกลับมาหาเขาอีก

“ต่อให้ไม่มีกั้ง ผมก็ไม่เคยจะนึกพิศวาสคุณสักครั้ง”

น้ำผึ้งเอาเรื่องเมื่อคืนมาขู่ พิศุทธิ์โต้ว่าตนหลับเป็นตายขนาดนั้นคงทำอะไรเธอไม่ได้ ไม่ทันไรพวงหยกโทร.มาเร่งพิศุทธิ์เรื่องหย่า พิศุทธิ์หน้าเสีย น้ำผึ้งแสดงความยินดีอย่างสะใจ

“ถ้าทั้งหมดที่คุณทำไปเป็นเพราะคุณอิจฉาที่เห็นกั้งสมหวังในความรักกับผม ผมยินดีที่จะออกไปจากชีวิตกั้งให้เร็วที่สุด เพื่อที่คุณจะได้เลิกจองเวรจองกรรมกับกั้งเสียที ต่อให้วันนี้คุณจะทำให้ผมจากกั้งได้ แต่คุณก็เอาความรักที่ผมมีให้เขาไปไม่ได้อยู่ดี”

“แมนจังเลยค่ะ จะบอกว่าหย่าเพื่อปกป้องเขางั้นสิ พระเอกไปหน่อยไหม”

“ถ้าคิดว่าชนะเพราะทำให้เราเลิกกันได้ จะบอกให้ว่าคุณคิดผิด ต่อให้หย่ากัน ผมก็จะไม่มีวันเลิกรักกั้งแล้วมาหาคุณ ยังไงคุณก็ไม่มีวันเอาชนะกั้งได้อย่างแน่นอน” พิศุทธิ์ขับรถออกจากบ้านไป ปล่อยน้ำผึ้งคั่งแค้น...ถ้าตนไม่ยอมแพ้ เกมนี้มันก็ยังไม่จบ...

กะรัตมาพร้อมพวงหยก กันตาและกุนตี เห็นพิศุทธิ์ยืนรอหน้าอำเภออยู่ก่อน พวงหยกหาว่าที่รีบมาคงอยากหย่าไปอยู่กับเมียใหม่ พิศุทธิ์ขอคุยกับกะรัต พวงหยกขวาง กะรัตเดินไปนั่งโต๊ะนายทะเบียน พวงหยกเตือนเรื่องทรัพย์สิน ทั้งพิศุทธิ์และกะรัตนึกถึงวันจดทะเบียนสมรสที่พิศุทธิ์ยืนยันว่า เอกสารเหล่านี้ไม่มีความหมายเพราะพวกเขาไม่มีวันเลิกกันอยู่แล้ว...

“ผมจำได้ทุกคำพูดที่ผมพูดออกไป และผมก็พร้อมจะรักษาคำพูดทุกคำ ถึงแม้บางคำ ผมจะทำไม่ได้ก็ตาม...” พิศุทธิ์ยืนยัน

กะรัตกลั้นน้ำตาก่อนจะสวนขึ้น ขอปากกา พิศุทธิ์ชะงักมองกะรัตที่พร้อมจะเซ็นหย่า เธอรับปากกาจากเจ้าหน้าที่ ชะงักเล็กน้อยก่อนจะเซ็น แต่แล้วปากกากลับเขียนไม่ออก พวงหยกขัดใจ ควักปากกาตัวเองออกมาให้ลูกสาวใช้แทน...เหมือนฟางเส้นสุดท้ายขาดลงเมื่อพิศุทธิ์เห็นมือกะรัตเซ็นชื่อลงบนใบหย่า เขากลั้นน้ำตาแล้วเซ็นชื่อตามเธอ นายทะเบียนเอาใบหย่ามอบให้ทั้งสองคน กะรัตลุกหนีไป พวงหยกรีบรับมาแทนก่อนจะเชิดหน้าใส่พิศุทธิ์แล้วเดินตามลูกสาวไป

กันตากับกุนตีประคองกะรัตจะให้ขึ้นรถ เธอนึกได้หันกลับไปหาพิศุทธิ์ ถอดแหวนที่นิ้วยื่นคืนให้ พิศุทธิ์ไม่รับคืน แถมย้ำ “แหวนนี่เป็นของคุณ ผมตั้งใจมอบให้คุณ อยากให้คุณเก็บมันเอาไว้ ผมคงไม่มีวันไปสวมแหวนให้ใคร ไม่ว่าวงนี้หรือว่าวงไหน”

ใจกะรัตไหววูบ แต่ข่มใจบอกว่าไม่อยากได้ พิศุทธิ์ให้เธอทิ้งมันไปถ้ามันไม่มีค่ากับเธอ กะรัตทำท่าจะขว้างทิ้ง พิศุทธิ์เดินหนีเพราะไม่อยากเห็น สุดท้ายกะรัตก็กำแหวนไว้น้ำตาร่วงพรู

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

สองเสน่หา EP.13 เดือนหยาดโป๊ะแตก โกหกคนทั้งประเทศเรื่องในอดีตของตัวเอง

สองเสน่หา EP.13 เดือนหยาดโป๊ะแตก โกหกคนทั้งประเทศเรื่องในอดีตของตัวเอง
16 มิ.ย 2564

14:30 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันพุธที่ 16 มิถุนายน 2564 เวลา 17:49 น.