ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

สามีตีตรา

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

เมื่อท่านชายอ๊อดปั้นเรื่องให้กะรัตเชื่อได้ ก็ย้ำให้แผนการสมบูรณ์ขึ้น ด้วยการจ้างนักเลงมาก่อกวนใช้เลือดเขียนกำแพงขู่ และยืนกร่างประกาศพิศุทธิ์เป็นหนี้เจ้านายพวกมัน ถ้าไม่อยากให้เลือดพวกนี้เป็นเลือดพิศุทธิ์ ก็ยอมให้ยึดวังเสียดีๆ หรือไม่ก็หาเงินใช้หนี้ตามกำหนด

กะรัตหน้าเสียนึกถึงคำพูดของท่านชายอ๊อด ที่ว่าเป็นหนี้อยู่ 50 ล้าน ถ้าไม่มีจ่ายเขาจะยึดวัง แต่พิศุทธิ์ไม่ยอมเพราะรักวังนี้มาก...พอพวกนักเลงไปแล้ว กะรัตก็สั่งนวลให้คนมาทำความสะอาดรอยเลือดให้เกลี้ยง ตัวเธอรีบไปหากุนตีทันที กุนตีตกใจกับเรื่องที่กะรัตเล่าให้ฟัง แนะนำควรบอกพิศุทธิ์ แต่กะรัตคิดว่าจะใช้เงินแก้ปัญหานี้อีกครั้ง เพราะเชื่อว่าพิศุทธิ์ไม่ยอมเอ่ยปากแน่

“กั้งขอร้องล่ะ พี่กุ้งช่วยกั้งเถอะนะ กั้งขอยืมเงินบริษัทก่อนแล้วกั้งจะใช้คืนให้เอง เงินแค่เนี้ยเทียบไม่ได้เลยกับชีวิตคุณพิศุทธิ์ กั้งไม่ยอมให้ชีวิตครอบครัวของกั้งพังเด็ดขาด!”

กุนตีอ่อนใจไม่รู้จะทำ อย่างไรที่ดีกว่ายอมทำตามความต้องการของน้อง...ค่ำวันนั้น กะรัตเห็นพิศุทธิ์ยืนเครียดมองท้องฟ้าอยู่ตรงหน้าต่างห้องนอน เธอก็เข้ากอดเขาทางด้านหลังซบหน้ากับแผ่นหลังเขาด้วยความรู้สึกรักและห่วงใย เขาอย่างมาก พิศุทธิ์แปลกใจถามเธอเป็นอะไร

“กั้งต่างหากที่ต้องถามว่าคุณ เป็นอะไรรึเปล่า คุณดูเครียด กังวลเหมือนมีอะไรในใจ ถ้าคุณมีอะไรอยากระบายก็พูดออกมาเถอะค่ะ เราเป็นผัวเมียกันนะคะ ไม่ใช่คนอื่น”

พิศุทธิ์หันมาสบตาเธอ ตัดสินใจบอกเรื่องที่ตั้งใจจะบอกหลายครั้งแล้ว กะรัตลุ้นว่าเป็นเรื่องชีวิตเขาตกอยู่ในอันตราย แต่เขากลับบอกว่า “ท่านพ่อเป็นหนี้ 50ล้าน วังผมกำลังจะถูกยึด”

กะรัตรู้อยู่ก่อนแต่ต้องทำ ตกใจถามเขาต้องร่วมรับผิดชอบใช่ไหม พิศุทธิ์ผงะรีบออกตัว “นามสกุลของผมมันติดตัวมา ผมต้องรับผิดชอบชื่อเสียงที่มันจะเสียและมันอาจทำให้คุณอาย” กะรัตถอนใจแค่นั้นเองหรือ “มีอีกอย่างที่ผมต้องขอร้องคุณ...”

“อะไรเหรอคะ คุณบอกกั้งได้ทุกอย่าง”

“ไม่ ว่าท่านพ่อกับหม่อมย่าจะมาขอร้องแบบไหน ห้ามคุณและครอบครัวยื่นมือช่วยเหลือเด็ดขาด” กะรัตจะแย้ง เขาตัดบท “ไม่มีแต่กั้ง เรื่องของที่บ้านผมผมจะจัดการเอง ผมจะไม่สร้างปัญหาให้ครอบครัวหรือดึงคุณไปเดือดร้อนเพราะผมแน่ๆ รับปากผมนะว่าจะทำตามที่ผมขอ”

กะรัตอึกอักจำต้องรับปาก พิศุทธิ์กอดกะรัตอย่างโล่งใจที่ได้บอกเธอเสียที แต่กะรัตนิ่งงันเพราะคิดว่าเขากำลังเล่นละครตบตาว่าไม่มีเรื่องขู่เอาชีวิต เพื่อให้เธอสบายใจ

ooooooo

วันต่อมา กะรัตโทร.นัดท่านชายอ๊อดว่าจะเข้าไปหาที่วังวิวัฒน์วงศ์ ท่านชายกับหม่อมมลุลีดีใจกันใหญ่...กุนตีเตือนกะรัตว่าพิศุทธิ์อาจโกรธมาก ถ้ารู้ว่าเธอเข้าไปยุ่งเรื่องนี้ และสองแม่ลูกคงไม่หยุดเพียงแค่นี้ กะรัตยืนยันว่าจะทำให้ทั้งสองรู้ว่าคนอย่างตนเสียเงินได้แต่ไม่ยอมเสียโง่

เมื่อ กะรัตมาถึงวังวิวัฒน์วงศ์และยอมตกลงจ่ายเงินให้ 50 ล้าน ท่านชายอ๊อดกับหม่อมมลุลีดีใจกันใหญ่ แต่พอจะรับเช็คจากมือกะรัต เธอดึงกลับและขอแลกเปลี่ยนหนึ่งข้อ ท่านชายรีบบอกจะสิบข้อก็ได้ กะรัตกล่าวชัดถ้อย ชัดคำว่า ท่านต้องโอนวังนี้ให้เป็นชื่อพิศุทธิ์ เพื่อปกป้องปัญหาในอนาคตที่จะทำให้พิศุทธิ์เดือดร้อนอีกเพราะความโลภของท่าน ทั้งสอง

“มันจะมากไปแล้วนะ! นี่มันฮุบวังชัดๆ” ท่านชายอ๊อดโวย

“ฮุบอะไรกันคะ หม่อม คุณชาย คนอื่นๆก็ยังอยู่ในวังนี้ต่อไปได้ แล้วคุณชายพูดเองไม่ใช่เหรอว่าจะยกวังนี้ให้พิศุทธิ์อยู่แล้ว”

หม่อม มลุลีเห็นดีด้วย ท่านชายอ๊อดไม่พอใจเหน็บกะรัตว่าเขี้ยวไม่เบา กะรัตว่าคนอย่างตนไม่ได้สวยอย่างเดียว มีสมองด้วย ท่านทั้งสองไม่ต้องอายใครที่มีลูกสะใภ้อย่างตน...ท่านชายอ๊อดรับปาก  แต่กะรัตให้โอนเดี๋ยวนี้เพราะกลัวเขาเบี้ยว ท่านชายเข่นเขี้ยว กะรัตยืนยันเรื่องนี้จะไม่มีใครรู้ ท่านชายสบถไล่หลัง...นังสะใภ้อสรพิษ...

ข่าว การหมั้นของกันตากับศิวาทำให้รสสุคนธ์ได้รู้ว่า ทำไมน้ำผึ้งถึงเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับศิวา แต่ไม่เข้าใจว่ากันตาไปทำอะไรให้ ทำไมถึงได้ใจบอดตาบอดทำตัวเหมือนหมาบ้า น้ำผึ้งไม่สะทกสะท้าน กลับโต้ว่าอย่าเพิ่งใช้คำนั้น เพราะคำว่าหมาบ้าอาจไม่พอก็ได้ รสสุคนธ์ถึงกับหนักใจ

ในวันนี้ น้ำผึ้งหาทางจะเข้าใกล้พิศุทธิ์ เธอจับตามองเขาตลอดที่เขาเดินอยู่ในบริษัทจนมีจังหวะที่ฟองดาวมัวคุยอยู่กับ ชายนี่และยี่หวา เธอทำทีเข้ามาขอบคุณที่เขาไปช่วยเรื่องมิสเตอร์โฮล พิศุทธิ์จึงบอกว่า ตนขอให้เจ้านายเปลี่ยนคนดิวงานกับมิสเตอร์โฮลให้แล้ว พิศุทธิ์จะเดินหนี น้ำผึ้งขวางแกล้งถามกลัวที่จะคุยกับตนหรือ เขาปฏิเสธ เธอรุกว่าเขาหนีความจริงเรื่องกะรัต

“พอเถอะคุณน้ำผึ้ง คุณปั่นหัวผมไม่สำเร็จหรอก”

“ฉันไม่เชื่อหรอกว่าคุณจะไม่หวั่นไหว คุณรู้ว่าสิ่งที่ฉันพูดมันเป็นเรื่องจริง กั้งเขาเห็นคุณเป็นแค่เกม

ไม่ใช่ความรัก!”

พิศุทธิ์ ไม่อยากฟังจะเดินหนี น้ำผึ้งดึงเขาไว้ เขาข่มอารมณ์ขอร้องให้ปล่อย แต่น้ำผึ้งกลับท้าให้เขามองตนว่าไม่มีอะไรแตกต่างจากกะรัต เธอจับมือเขาลูบ

ไล้เนื้อตัว พิศุทธิ์ตกใจพยายามดึงมือออก น้ำผึ้งมั่นใจว่าเขาไม่ใช่พระอิฐพระปูน พิศุทธิ์เหลืออดขู่อย่าให้ตนหมดความอดทน

น้ำ ผึ้งกลับโต้ “อย่ามัวใส่หน้ากากเลยค่ะ ไม่มีสามีที่ไหนจะซื่อสัตย์กับภรรยาตัวเองได้ตลอดหรอก ยอมรับ มาเถอะค่ะว่าที่คุณหนีฉันเพราะคุณเองก็หวั่นไหว” น้ำผึ้งฉวยจังหวะที่พิศุทธิ์กระชากมือกลับ เซเข้าซบอกแล้วโอบกอดเขา

ระหว่างนั้นฟองดาว ชายนี่ และยี่หวาโผล่เข้ามา ทั้งสามตกตะลึง น้ำผึ้งยิ่งกอดเขาแน่นขึ้น พิศุทธิ์ผลักเธอ ออก ปฏิเสธกับทุกคนว่าไม่มีอะไร ฟองดาวตัดบทให้ทุกคนกลับไปทำงาน...ทุกคนเดินไป พิศุทธิ์ต่อว่าน้ำผึ้งไม่คิดว่าเธอจะทำได้ขนาดนี้ ขอบอกว่ามันไม่มีผลต่อตนกับกะรัต

“คุณกับกั้งก็เหมือนปราสาททราย ตอนนี้อาจจะดูแข็งแกร่งสวยงาม แต่จริงๆแล้วไม่มีแม้แต่รากฐานที่ มั่นคง กั้งไม่ได้รักคุณและฉันก็รู้ด้วยว่าคุณไม่ได้โง่ คุณ เชื่อในสิ่งที่ฉันพูด คุณจะปกปิดแผลนี้ไว้ได้แค่ชั่วคราวเท่านั้นแหละ เรื่องของคุณฉันแค่รอเวลา”

“ผมก็จะบอกว่าคุณเสียเวลาเปล่าๆ ผมยืนยันตรงนี้ว่าผมกับกั้งไม่ใช่ปราสาททราย และคลื่นที่บ้าคลั่งอย่างคุณไม่มีวันทำอะไรเราได้”

น้ำผึ้งเยาะจะคอยดู เธอเดินจากพิศุทธิ์ออกมาเห็นฟองดาวกำลังซุบซิบกับชายนี่และยี่หวาก็แสร้งทำเป็นจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่เข้าทาง ทั้งสามผิดหวังคิดว่าพิศุทธิ์ตบะแตกเสียแล้ว

ด้านกะรัต เอาเอกสารการกู้เงินและการโอนวังมาฝากกุนตีเก็บไว้ให้ พวงหยกผ่านมาเห็นสองพี่น้องทำอะไรงุบงิบก็สงสัย...หลังจากนั้น พวงหยกก็มาได้ยินจากเพื่อนไฮโซที่เล่นโยคะด้วยกัน คุยกันเรื่องวังวิวัฒน์วงศ์กำลังจะโดนยึด อีกคนบอกว่าตกข่าวแล้ว เพราะมี คนขี่ม้าขาวมาช่วยท่านชายอ๊อดไว้ พวงหยกฉุกคิดถึงเรื่องที่ลูกสาวสองคนแอบคุยกัน

เย็นวันนั้น พวงหยกจึงย่องมาค้นตู้เซฟห้องทำงาน กุนตี แล้วก็ได้เห็นเอกสารการกู้เงินและเอกสารการโอนวัง เป็นชื่อพิศุทธิ์ เธอเดือดดาลมากสบถว่าลูกสาวช่างโง่เขลา

ooooooo

ระหว่างที่ศิวาสังสรรค์กับเพื่อนๆจิตใจเขาไม่ได้ สนุกด้วย เอาแต่ครุ่นคิดว่าใครส่งต้นงิ้วมาในวันหมั้น ไม่ทันไร บอดี้การ์ดเข้ามารายงานว่า มีคนเห็นน้ำผึ้งมา ป้วนเปี้ยนหน้าบ้านเมื่อวันงาน ศิวาโกรธมากลุกพรวด ออกไปจากกลุ่มเพื่อนทันที ทำเอาทุกคนงง

ศิวาเฝ้ารับส่งกันตาเพราะเกรงน้ำผึ้งจะเข้าถึงตัวเธอ เป็นตามคาด น้ำผึ้งแกล้งเดินเข้ามาชนศิวา พอเขาเงยหน้า จะขอโทษก็ชะงัก กันตาทักทายน้ำผึ้ง ศิวายิ่งตกใจที่ทั้งสองรู้จักกัน น้ำผึ้งเห็นสีหน้าศิวายิ่งสะใจ แกล้งทักถาม เป็นแฟนกันตาใช่ไหม ไม่คิดจะแนะนำตัวบ้างหรือ

“ผมคงไม่ต้องบอก ใครๆก็รู้จักผม”

“อ๋อ...ฉันรู้แล้ว คุณคือคุณศิวา เสือผู้หญิงที่คบผู้หญิง ไม่เลือกหน้านี่เอง” น้ำผึ้งยั่ว

กันตาตัดบทถามน้ำผึ้งมาทำอะไร น้ำผึ้งบอกว่าป่วยทางใจ หัวใจมันสั่นมันโหวงเหวงสงสัยจะเหงาเกินไป เลยมาขอยาแก้เหงา หรือควรใช้คนแชร์ความเหงา เธอ ปรายตามองศิวา กันตาเห็นสายตาน้ำผึ้งที่มองศิวาจึงบอกว่า แถวนี้ไม่มีคนขี้เหงา เชิญไปหาที่อื่น น้ำผึ้งหัวเราะ

“พี่ล้อเล่นน่าก้อย พี่ไม่ชอบกินของซ้ำซาก” ศิวา ถลึงตา น้ำผึ้งยิ้มหยันแก้ตัวว่าตนมึนแดดจึงพูดอะไรเพ้อเจ้อแล้วขอตัวเดินไป ในใจเข่นเขี้ยว รู้จักกูขึ้นบ้างหรือยัง...ส่วนศิวาคำรามในคอเดี๋ยวเจอกูแน่...ไม่ทันข้ามวัน รถแวนของศิวาแล่นมาจอดเทียบข้างน้ำผึ้ง คนของเขาลงมาลากตัวเธอขึ้นรถ ขับออกมาถึงถนนสายเปลี่ยว ศิวาให้คนจอดรถแล้วลากน้ำผึ้งลงมา เธอแปลกใจ

ศิวาเข่นเขี้ยว “ผมพามาให้คุณรู้ตัวไง ว่าคนอย่างคุณมันก็แค่ดอกไม้ริมทาง พื้นที่ของคุณมันอยู่แค่ริมทางนี่ อย่าเสนอขึ้นไปสูงเท่าดอกฟ้า!”

“คุณไม่มีสิทธิ์เอาฉันไปเปรียบเทียบกับนังก้อย”

“ทำไมจะเปรียบไม่ได้ คุณกล้ามากนะที่ทำกับผมแบบนี้ ทั้งหลอกผม ทั้งคิดจะแบล็กเมล์ผม คุณรู้จักผมน้อยไปแล้ว”

“คุณต่างหากที่รู้จักฉันน้อยไป คิดจะเฉดหัวฉันไปง่ายๆเหรอ คุณคิดผิดแล้ว รู้ไว้ซะด้วยว่า ฉันนี่แหละที่เป็นคนปั่นหัวนังก้อยให้มันไม่ไว้ใจคุณ ฉันนี่แหละที่ทำให้นังก้อยเปลี่ยนใจเลื่อนแต่งงานกับคุณ ฉันนี่แหละที่ส่งต้นงิ้วไปงานหมั้นคุณ...ยังไม่หมด ฉันนี่แหละที่พังชีวิตครอบครัวนังกั้ง พี่สาวนังก้อย แล้วผัวเก่านังกั้งนั่นแหละที่เป็นพ่อของลูกฉัน”

ศิวาตะลึง น้ำผึ้งเยาะขอบคุณที่ถ้าไม่มีเขาให้ข้อมูล ตนคงปั่นหัวกะรัตไม่สำเร็จ ศิวาแทบช็อกเมื่อรู้ว่าเธอใช้เขาเป็นเครื่องมือทำลายครอบครัวกันตา น้ำผึ้งตบมือเย้ยที่เขาฉลาดขึ้น หลังจากที่โง่คิดว่าตนตามงอนง้อเพราะพิศวาส “เปล่าเลย! คุณมันมีประโยชน์ไว้ไถเงินกับฆ่าคนในครอบครัวนังกั้งให้ตายทั้งเป็นเท่านั้นแหละ”

“แกนี่มันนังงูพิษ!” ศิวาโกรธจัดเงื้อมือจะตบ

น้ำผึ้งยื่นหน้าท้าให้ตบ ตนจะได้เอาบาดแผลไปอวดนักข่าวให้กันตารู้ว่าคู่หมั้นเธอซาดิสต์ น้ำผึ้งหัวเราะเยาะหยัน “คนอย่างฉันถ้าไม่ถือไพ่เหนือกว่า ฉันไม่ทุ่มหมดหน้าตักลงเล่นเกมนี้หรอก อย่าเสี่ยงกับฉันดีกว่า คนที่จะจบเกมนี้ได้คือฉัน ไม่ใช่คุณ!”

ศิวาแค้นจับหน้าน้ำผึ้งบีบ “คุณต่างหากที่เล่นผิดคน คุณลืมไปแล้วเหรอว่าผมเป็นใคร ต่อไปนี้คุณจะไม่มีวันเข้าใกล้คุณก้อยได้อีก ผมจะส่งคนคอยประกบคุณ ถ้าคุณทะเล่อทะล่าเข้าไป อย่าหาว่าผมไม่เตือนแล้วกัน” ศิวาเหวี่ยงน้ำผึ้งไปกระแทกรถอย่างแรง

เผอิญพิศุทธิ์ขับรถสวนมาจอดมองอย่างแปลกใจ เห็นศิวาข่มขู่น้ำผึ้งจะทำให้เสียโฉมถ้ายังไม่เลิกหาเรื่อง ศิวาผลักน้ำผึ้งออกแล้วขึ้นรถแล่นออกไป  น้ำผึ้งตกใจที่โดนทิ้งวิ่งตามเคาะรถ...รถศิวาแล่นผ่านรถพิศุทธิ์  ศิวาสบตาพิศุทธิ์ด้วยความตกใจ

น้ำผึ้งหกล้มนั่งร้องไห้อยู่กับพื้น พอจะลุกรู้สึกเจ็บที่ขาจะล้ม  พิศุทธิ์ก้าวเข้ามาช่วยพยุง  น้ำผึ้งผงะตกใจ ถามเขาจะบอกกะรัตไหม พิศุทธิ์ย้อนถามว่าตนควรบอกดีหรือไม่

“ฉันรู้คุณฉลาดพอที่จะรู้ว่า  ถ้าคุณไปบอกเรื่องนี้กับยัยก้อย  ฉันก็จะได้ครอบครองคุณศิวาคนเดียว แต่ถ้าเกิดคุณไม่บอก ฉันก็จะกลายเป็นเมียน้อยของสามียัยก้อย นังกั้งเพื่อนรักของฉันต้องทนไม่ได้แน่ๆ เห็นไหมล่ะคะว่าฉันมีแต่ได้กับได้” น้ำผึ้งสะใจ

“ผมว่าคนที่ใช้ชีวิตอยู่กับความแค้น  คิดแต่เอาชนะไม่ใช่กั้งหรอก แต่เป็นคุณนั่นแหละ”

“ไม่จริง!  ที่ฉันทำกับคุณไม่ใช่เพราะอยากเอาชนะ แต่เพราะฉันรักคุณจากหัวใจ กั้งต่างหากที่คิดเอาชนะ คุณเชื่อฉันนะคะคุณพิศุทธิ์ ฉันรักคุณมากตั้งแต่แรกที่เราพบกัน  ฉันรู้ว่าคุณคือคนที่จะฉุดชีวิตฉันขึ้นมาจากนรก นะคะเราจะได้สร้างครอบครัวที่สมบูรณ์ด้วยกัน”

“เลิกคิดเถอะ มันไม่มีวันเป็นแบบนั้นได้เพราะต่อให้กั้งไม่ได้รักผม ผมก็ไม่รักคุณอยู่ดี!”

คำพูดของพิศุทธิ์เหมือนฟ้าผ่ากลางหัวใจ  น้ำผึ้งเจ็บแค้นตะโกนลั่นว่าไม่จริง  ตนไม่เชื่อ ไม่เชื่อว่าตนจะแพ้กะรัต  น้ำผึ้งหายใจหอบถี่เป็นลมล้มฟุบ  พิศุทธิ์รับตัวเธอไว้ก่อนหัวจะฟาดพื้น  พิศุทธิ์จำต้องพาน้ำผึ้งมาโรงพยาบาล และกรอกเอกสารให้แก่พยาบาล รสสุคนธ์อุ้มลูกน้ำผึ้งมาด้วยความร้อนใจ  พิศุทธิ์จึงขอตัวกลับ  เธอขอบคุณเขาอย่างจริงใจ

ooooooo

พิศุทธิ์กลับมาบ้านตัดสินใจจะบอกเรื่องศิวาแก่กะรัต  แต่ศิวาตามมาหาพิศุทธิ์ถึงบ้าน  อ้างกับกะรัตว่ามีเรื่องงานปรึกษา  กะรัตแปลกใจไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนศิวา รีบบอกว่าเพิ่งคุยกับพิศุทธิ์วันนี้เอง  เลยตามมาคุยต่อ

ว่าแล้วก็เชิญพิศุทธิ์ไปคุยที่สนามหน้าบ้าน  กะรัตชักสงสัย

ศิวาเหลียวมองไม่มีใครอยู่แถวนี้  ก็เปิดฉากถามพิศุทธิ์ว่าได้ยินที่น้ำผึ้งพูดกับตนใช่ไหม  พิศุทธิ์นิ่งแสดงว่าใช่  ศิวาถามทันทีว่าบอกกะรัตหรือยัง  พิศุทธิ์ว่ากำลังจะบอก ศิวารีบขอร้องไม่ให้บอก  ตนกับน้ำผึ้งไม่มีอะไรกันแล้ว  ตนคบกับเธอแค่ความพึงพอใจไม่มีพันธะ ในโลกนี้ตนรักกันตาคนเดียว  ถ้ากะรัตรู้เรื่องต้องไปบอกกันตา  แล้วอย่าหวังเรื่องแต่งงานเลย  แม้แต่หน้าตนเธอก็คงไม่มอง...

พิศุทธิ์หนักใจเพราะไม่ยุติธรรมสำหรับกันตา

“ผมไม่นึกเลยนะครับว่าสายน้ำผึ้งจะเป็นคนใกล้ตัวขนาดนี้ แล้วเขาก็หลอกใช้ผมมาตลอด ถ้าผมรู้ก่อนนะครับ เรื่องทั้งหมดมันก็จะไม่เกิดขึ้น”

“ผู้หญิงคนนี้มีความแค้นเป็นลมหายใจเข้าออกเขาเป็นเพื่อนกับกั้งมา 12 ปี ก่อนที่จะมาเป็นชู้กับแฟนคนก่อนของกั้งจนมีลูกด้วยกัน ครอบครัวผมง่อนแง่นทุกวันนี้ก็เพราะว่าปัญหาความแค้นครั้งนั้น...คุณเลิกเล่นกับไฟเถอะ ไปบอกเลิกเขาซะแล้วไปสารภาพเรื่องนี้กับคุณก้อย”

แต่ศิวาเกรงว่ากันตาต้องไม่ให้อภัยแน่ ตนต้องหาทางแต่งงานกับเธอให้ได้ก่อนค่อยสารภาพ พิศุทธิ์สังหรณ์ใจว่าเรื่องนี้ศิวาจัดการไม่ได้ง่ายๆ...ศิวากลับไป พิศุทธิ์อ้างกับกะรัตว่าศิวาอยากเปิดบริษัทใหม่จึงมาปรึกษาแค่นั้น

ด้านน้ำผึ้ง เธอช็อกเมื่อรู้ว่าตัวเองตั้งท้องลูกของศิวา เธอเครียดถึงกับทุบท้องตัวเองเพราะปรารถนาในตัวพิศุทธิ์มากกว่า รสสุคนธ์พยายามห้ามและให้สติ แต่ไม่มีอะไรหยุดความริษยาของน้ำผึ้งได้ เธออาละวาดปาดข้าวของในห้องนอนหล่นกระจาย โทษโชคชะตาทำร้ายตน

“โชคชะตาน่ะมันไม่เคยกลั่นแกล้งใครหรอกนะ ตัวเราเองที่เป็นคนลิขิตชีวิตตัวเอง ก็ถ้าผึ้งรู้จักคำว่า...คิดก่อนทำ...ชีวิตผึ้งจะไม่เป็นแบบนี้”

“น้ารสเลิกซ้ำเติมผึ้งสักทีได้ไหม” น้ำผึ้งกราดเกรี้ยว

รสสุคนธ์ย้ำไม่ได้ซ้ำเติมแค่พูดความจริง ถ้าทำอะไรมีสติคิดนานเจ็บน้อย ไม่ใช่คิดน้อยแล้วเจ็บนาน ป่านนี้อาจจะมีครอบครัวที่สมบูรณ์เหมือนกะรัต น้ำผึ้งยิ่งปรี๊ดที่เอาตนไปเปรียบกับกะรัต ตนเหนือกว่าที่สามารถมีลูกให้สามีได้ไม่เหมือนกะรัต รสสุคนธ์ตำหนิ มีโดยที่เขาไม่ยอมรับเนี่ยหรือ น้ำผึ้งโวยครั้งนี้ลูกของตนต้องมีพ่อ!

น้ำผึ้งนัดพบกับศิวาที่คอนโดเพื่อบอกเรื่องตั้งท้อง ศิวาไม่ยอมรับ ทั้งสองด่าว่ากันสาดเสียเทเสีย ศิวาหมดความเป็นสุภาพบุรุษต่อน้ำผึ้ง เขาโยนเงินให้เธอไปจัดการเอาเด็กออก อย่าให้ชีวิตบริสุทธิ์ต้องเกิดมามีแม่ที่ทำตัวไม่ต่างจากอีตัว น้ำผึ้งกรี๊ด...โถมเข้าทุบตีอย่างบ้าคลั่ง ศิวาสุดทนตบหน้าเธอล้มคว่ำเลือดกบปาก น้ำผึ้งไม่สลดกลับเย้ยหยัน

“คนอย่างนายศิวา ลีพาณิชย์ มีปัญญาทำผู้หญิงได้แค่นี้เองเหรอ มิน่าถึงต้องหลบอยู่หลังเงาพ่อ แต่งงานไปก็คงเอากระโปรงเมียมาคลุมหัว เสื่อม!กระจอก!ไร้น้ำยา!”

ศิวาโกรธจัดแสดงให้เห็นว่าเขาทำได้มากกว่าที่เธอพูด ลากน้ำผึ้งมากดหัวลงตรงระเบียงน้ำ ผึ้งเริ่มกลัวท่าทีศิวาเหมือนคนโรคจิต ศิวาย้ำอย่ายุ่งกับกันตาและตนอีกไม่อย่างนั้นตนทำอะไรได้มากกว่านี้อีก จากนั้นศิวาก็ลากน้ำผึ้งมาโยนนอกห้อง ปิดประตูใส่หน้าอย่างไม่ไยดี น้ำผึ้งเข่นเขี้ยว ไม่มีวันจบแค่นี้แน่...ศิวาโทร.สั่งบอดี้การ์ดให้จับตาดูน้ำผึ้งไว้อย่าให้เข้าใกล้กันตาได้

น้ำผึ้งซมซานกลับบ้านด้วยความบอบช้ำทั้งร่างกายและจิตใจ มีเพียงรสสุคนธ์คอยปลอบ

ooooooo

ทันทีที่เนื้อแพรรู้เรื่องน้ำผึ้งจากพิศุทธิ์ก็รู้สึกสังเวชใจ เพราะความแค้นบ้าๆของผู้หญิงคนหนึ่ง กับการใช้ชีวิตบนความประมาทของผู้ชายอีกคน ทำให้คนอีกกี่คนต้องมาเสียใจ...เธอกุมมือพิศุทธิ์ย้ำให้อยู่ห่างๆน้ำผึ้งเข้าไว้ ไม่อย่างนั้นจะเดือดร้อนไปด้วย

ด้วยความริษยาบวกความแค้น ทำให้น้ำผึ้งมาฝากครรภ์กับทางโรงพยาบาล กรอกประวัติว่าพิศุทธิ์เป็นสามีและทำทีว่าสามีที่พาตนมาเมื่อวานทำกระเป๋าหาย ขอดูภาพจากกล้องวงจรปิด จากนั้น น้ำผึ้งมาบริษัทเห็นพิศุทธิ์ออกไปสัมมนาข้างนอก ก็แกล้งร้องไห้คุยโทรศัพท์ในห้องน้ำที่มีคนอยู่ “ฉันขอโทษค่ะที่โทร.มารบกวนคุณ แต่ฉันไม่รู้จะทำยังไง อาการมันชัดเจนขึ้นทุกวันแล้วนะคะ วันนึงกั้งก็ต้องรู้ว่าฉันท้อง...ก็ได้ค่ะ คุณกลับมาแล้วค่อยคุยกันก็ได้”

ปรากฏว่า ยี่หวากับพนักงานคนอื่นๆที่อยู่ในห้องน้ำได้ยิน ต่างตกใจรีบมากระพือข่าวจนรู้กันทั่วบริษัท...ไม่เพียงแค่นั้น น้ำผึ้งกลับมาบ้าน อุ้มน้องพีทลูกชายออกไปบ้านกะรัต จะเข้าไปในบ้าน นวลรีบโกหกว่ากะรัตไม่อยู่ แต่เธอไม่เชื่อ บุกเข้าไป นวลไม่กล้าทำรุนแรงเกรงลูกที่น้ำผึ้งอุ้มอยู่จะบาดเจ็บ กะรัตกำลังหัดคว้านเมล็ดเงาะ ร้องเย้...ดีใจที่ตนทำได้ น้ำผึ้งเข้ามาเยาะ

“เหมือนที่เธอคิดจะแย่งผัวคนอื่น เธอก็แย่งไปได้งั้นเหรอ”

นวลรีบเข้ากอดกะรัตไว้ พยายามเตือนอย่าไปฟัง เราเป็นกะรัตคนใหม่แล้ว กะรัตชะงัก

“ฉันรู้น่านวล คนอย่างฉันเอาแร่ไปแลกกับเศษเกลือมามากแล้ว จะไม่ลดตัวลงไปอีก”

นวลทำท่าดีใจ แล้วเชิญน้ำผึ้งให้กลับไป น้ำผึ้งยิ้มเยาะ “ฉันจะกลับได้ยังไง ในเมื่อลูกฉันยังไม่ได้สวัสดีแม่ใหญ่เลย ความจริงจะบอกว่า น้องพีทเป็นลูกฉันกับคุณภูลำพังก็ไม่ได้ ต้องเรียกว่าลูกของเรา เพราะเธอเองก็มีศักดิ์เป็นแม่เหมือนกัน ถึงจะเป็นแม่เลี้ยงก็เถอะ”

กะรัตโต้ว่า ไม่มีค่านมเลี้ยงลูกแล้วใช่ไหมถึงมายัดเยียดให้เป็นลูกคนอื่น น้ำผึ้งเจ็บจี๊ด ตวาดตนไม่ต้องการเงิน ที่มาเพื่อทวงพ่อให้ลูก กะรัตไล่ให้ไปแจ้งข่าวควายหายที่อื่น

“พ่อของลูกฉันไม่ได้หาย เขาอยู่ที่นี่ฉันก็ไม่อยากทำแบบนี้หรอกนะ แต่เด็กมันต้องมีพ่อ มีแม่คนเดียวมันไม่ครบถ้วน ฉันอยากได้พ่อให้ลูก เธอพอจะสงเคราะห์คุณพิศุทธิ์ให้ฉันได้ไหม”

กะรัตลุกพรวด นวลรีบรั้งไว้ กะรัตโวยด่าว่าไล่น้ำผึ้งให้กลับไป แต่น้ำผึ้งยังยั่วว่ากะรัตน่าจะฉลาดขึ้นบ้าง ผัวสามคนหลอก น่าจะตาสว่าง ไม่รู้สึกบ้างหรือว่าช่วงนี้พิศุทธิ์กลับดึกๆดื่นๆ มีท่าทีแปลกไป กะรัตเริ่มหวั่นไหว

นวลเห็นไม่ได้การณ์ ดันนํ้าผึ้งให้กลับออกไป นํ้าผึ้งกลับด่า

“ถอยไป! ไม่ใช่เรื่องของขี้ข้า!”

“คุณเป็นบ้าอะไรคะคุณผึ้ง ที่ผ่านมาคุณกั้งรักและดีกับคุณทุกอย่าง คุณกั้งไม่เคยตัดเล็บเท้าตัวเอง แต่สมัยมหาวิทยาลัยคุณขาหัก คุณกั้งไปนั่งตัดเล็บเท้าให้คุณ คุณจำมันได้บ้างไหมคะ”

“มันเป็นแค่ตบหัวแล้วลูบหลัง มันไม่เคยทำดีจากใจ มันทำดีเพราะกลัวฉันไม่เอามันต่างหาก” นํ้าผึ้งตอกกลับ

“ไม่ใช่หรอก คุณรับความดีของคุณกั้งไม่ได้ เพราะคุณมันขี้อิจฉา คนอย่างคุณต่อให้มีเพชรเม็ดเท่าบ้าน คุณก็ไม่มีความสุข เพราะคุณไม่เคยมองในสิ่งที่คุณมี คุณมองแต่สิ่งที่คนอื่นมี”

“เพราะสิ่งที่คนอื่นมีมันควรเป็นของฉันไง!” นํ้าผึ้งเอาลูกใส่มือนวล ยํ้าให้ดูแลดีๆ แล้วเดินตามกะรัตที่เดินขึ้นห้องไปสงบจิตใจ

กะรัตกำลังยกมือไหว้พระขอให้ตัวเองคุมสติได้ นํ้าผึ้งเปิดประตูผาง...เข้ามา ตอกยํ้าว่ากะรัตหนีความจริง แล้วไปนั่งบนเตียงเยาะเย้ย “เตียงนี้สินะ ที่แกหวังจะใช้เป็นฐานเผด็จศึกวันไข่ตกน่ะ” กะรัตตกใจที่นํ้าผึ้งรู้ “ฉันรู้เรื่องไข่ตกได้ยังไงน่ะเหรอ อาจเป็นเพราะเราเป็นเพื่อนรัก ฉันเลยไข่ตกพร้อมเธอมั้ง แล้วคุณพิศุทธิ์ก็เลือกจะอยู่กับฉันคืนนั้น”

กะรัตปรี๊ดเข้าดึงนํ้าผึ้งออกจากเตียง นวลอุ้มน้องพีทตามมาเตือนกะรัตให้ใจเย็น นํ้าผึ้งยั่ว

“หวงกลิ่นผัวเหรอ ไม่ต้องกลัว...ฉันไม่แย่งหรอก เพราะที่นอนฉันก็มีกลิ่นเขาเหมือนกัน”

“สันดานหมาเห่าใบตองแห้งอย่างแก คิดว่ายังจะมีใครเชื่ออีกเหรอ”

“ต้องให้ฉันสาธยายด้วยไหมล่ะกั้ง ว่าคุณพิศุทธิ์ของเราเขาชอบแบบไหน ชอบให้ฉันกอดตรงไหน คลำตรงไหน จูบตรงไหน...”

กะรัตโวยไม่เชื่อ นํ้าผึ้งเอาเสื้อสูทของพิศุทธิ์ที่สวมให้ตนวันที่ตากฝนออกมาแกล้งสูดดม เพื่อยืนยันว่าพิศุทธิ์อยู่กับตนในคืนไข่ตก กะรัตชะงักหาว่านํ้าผึ้งขโมยเสื้อพิศุทธิ์ไป

“ถ้าไม่จริง ฉันจะรู้ได้ยังไงว่าคืนนั้นเขากลับดึก แล้วถ้ามันไม่จริง เขาบอกแกไหมว่าคืนนั้นเขาหายไปไหน”

“นังสารเลว! ฉันไม่เชื่อแก คุณพิศุทธิ์ไม่ใช่ภูเบศร์ ถึงได้กินอะไรไม่เลือก แกมันตอแหล! คุณพิศุทธิ์ไม่มีวันมีลูกกับแก...แกโกหก!”

“คุณพิศุทธิ์รู้ว่าเธออยากมีลูกกับเขา แต่เขาปฏิเสธเธอใช่ไหมล่ะ ก็เพราะว่าเขาไม่ได้อยากมีลูกกับเธอ เขาอยากมีลูกกับฉัน เหมือนที่คุณภูไม่เคยคิดมีลูกกับแก แต่มามีลูกกับฉันไง! แล้วในท้องฉันตอนนี้ก็มีเลือดเนื้อเชื้อไขของคุณพิศุทธิ์แล้ว”

กะรัตปรี๊ดผลักน้ำผึ้งกระเด็น น้ำผึ้งเอาหลักฐานมายืนยัน ภาพถ่ายจากกล้องวงจรปิดว่าพิศุทธิ์พาตนไปโรงพยาบาลพร้อมใบฝากครรภ์ว่าเขาเป็นพ่อ น้ำผึ้งยังท้าให้ไปถามคนที่บริษัทดู น้ำผึ้งเห็นกะรัตแทบบ้าก็หันมาอุ้มน้องพีทแล้วบอกกะรัตว่า ไม่ต้องห่วง ตนยอมหารสามีกับเธอ กะรัตสติหลุด สั่นสะท้านไปทั้งตัว นวลพยายามปลอบให้เชื่อมั่นในตัวพิศุทธิ์ กะรัตต้องการพิสูจน์จึงขับรถมาที่บริษัทเพื่อจะถามเรื่องน้ำผึ้งท้องกับพิศุทธิ์ กลับได้ยินฟองดาวคุยกับชายนี่ ยี่หวาพอดี กะรัตช็อก นวลพยายามโทร.หาพิศุทธิ์แต่เขาเข้าสัมมนาและลืมมือถือไว้...

ในวันเดียวกัน ทุกคนในบ้านเจ้าสัวบัญชาต่างตกตะลึงกับข่าวหนังสือพิมพ์ว่าใครเป็นคนให้ข่าว...กฤชรีบไปหาเนื้อแพรที่ร้านสปา ไม่ทันจะคุยเรื่องข่าว พวงหยกพาฝูงนักข่าวมาถ่ายภาพประจานไหนว่าไม่ยุ่งเกี่ยวกันอีก แต่กลับชวนกันไปฮ่องกง กฤชจะอธิบาย พวงหยกแว้ด

“เรื่องในมุ้งน่ะสิ ถ่ายกันให้เห็นจะจะเลยนะ จะได้เอาไปขยายต่อ ว่าข่าวที่ฉันลงเป็นเรื่องจริง ขึ้นหัวแบบชัดๆไปเลยว่า...ดาราน้ำเน่ารุ่นเก่ารวมหัวกับลูกชายเสนอตัวเขย่ากระปุกออมสินผัวชาวบ้าน” กฤชปรามจะบ้าไปแล้วหรือ พวงหยกไม่สนใจให้ข่าวต่อ “ฉันสร้างเนื้อสร้างตัวมากับผู้ชายคนนี้สามสิบกว่าปี พอถึงวันนี้ฉันมีทุกอย่างแต่นังดาราหน้าด้านนี่ ใช้เนื้อหนังมังสามาล่อหลอกให้สามีฉันหลงเสน่ห์ แล้วก็ถ่ายเทสมบัติของฉันไป”

“ฉันไม่เคยไปถ่ายเทสมบัติบ้าบอของคุณเลยแม้แต่บาทเดียว” เนื้อแพรเหลืออด

พวงหยกตวาด ไม่เอาบาทเดียวแต่เอาเป็นสิบๆล้าน ว่าแล้วก็โยนเอกสารการกู้เงินและการโอนชื่อวังเป็นชื่อพิศุทธิ์ให้ดู เนื้อแพรตกใจไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน พวงหยกเอาโชว์พวกนักข่าว กฤชทนไม่ได้เอ็ดพวงหยกให้หยุด แต่เธอกลับโต้ว่าจะหมดตัวยังจะปกป้องกันอีก เนื้อแพรเดือด

“หยุดพูดดูถูกฉันกับลูกสักที!”

“เพราะฉันดูถูกไง ฉันถึงต้องพูดให้คนเขาเห็นเนื้อในของแก เงินพวกนี้ฉันได้มาเพราะหยาดเหงื่อแรงงานของฉัน แต่แกแม่ลูกมาทำธุรกิจบนเตียงไม่กี่นาที แกก็ได้ทุกอย่าง”

“คนอย่างฉันกับลูก ต่อให้อดตายก็ไม่เคยคิดจะทำอะไรอย่างที่คุณพูด! พาภรรยาคุณออกไปก่อนที่ฉันจะไม่เหลือความอดทน” นักข่าวยังถ่ายภาพ เนื้อแพรตวาดไล่ออกไป

กฤชดึงพวงหยกกลับ นักข่าวตามออกไป เนื้อแพรน้ำตาร่วงพรูกดโทรศัพท์หาพิศุทธิ์

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

สองเสน่หา EP.13 เดือนหยาดโป๊ะแตก โกหกคนทั้งประเทศเรื่องในอดีตของตัวเอง

สองเสน่หา EP.13 เดือนหยาดโป๊ะแตก โกหกคนทั้งประเทศเรื่องในอดีตของตัวเอง
16 มิ.ย 2564

14:30 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันพุธที่ 16 มิถุนายน 2564 เวลา 16:56 น.