นิยายไทยรัฐ

ข่าว

    คุณสามี(กำมะลอ)ที่รัก

    SHARE
    • หน้าที่ 1
    • 1

    พิมภา​นั่ง​หน้า​เครียด​ตลอด​ทาง​กลับ​บ้าน เสีย​ความรู้สึก​มาก​ที่​ฤช​วี​โกหก ตรี​วิญ​ลอบ​มอง​ด้วย​ความ​พอใจ​แล้ว​แกล้ง​ถาม​ถึง​ฤช​วี พิมภา​สะเทือนใจ​แต่​พยายาม​สะกด​ไว้ เสียง​มือ​ถือ​เธอ​ดัง​ขึ้น ภัทร​พล​โทร.​มา​บ่น​น้อง​สาว

    “ทำไม​แก​ไม่​กลับ​พร้อม​คุณ​ต้น สามี​กลับ​ถึง​บ้าน​ตั้ง​นาน​แล้ว แก​แผลงฤทธิ์​อะไร​กับ​เขา​อีก​หรือ​เปล่า”

    “คุณ​ต้น​เขา​ถูก​คุณ​ย่า​เรียก​ตัว​ด่วน เขา​ไม่ได้​บอก​พี่​ภัทร​เหรอ...หรือ​ว่า​บอก​ไม่​ตรง​กัน”

    พิมภา​บอก​ว่า​ใกล้​ถึง​บ้าน​แล้ว​และ​กด​วาง​สายอย่าง​เซ็ง​จัด ตรี​วิญ​แสร้ง​ทำ​เป็น​ไม่​สนใจ​แต่​แวว​ตา​แอบ​ยิ้ม

    หลัง​วาง​สาย​จาก​พิมภา...​ภัทร​พล​ติดใจ​น้ำเสียง​ประชดประชัน​ของ​น้อง ซักไซ้​จน​ได้ความ​ว่า​ฤช​วี​หนี​ไป​ทำ​ธุระ​สำคัญ​ที่​บอก​พิมภา​ไม่ได้​เลย​เลือก​โกหก ภัทร​พล​ส่าย​หน้า​อย่าง​เวทนา​ใน​ความ​ซื่อ​จน​เซ่อ​ของ​น้อง​เขย​ที่​คิด​ว่าการ​โกหก​เป็น​การ​แก้​ปัญหา พิม​มาลา​กับ​ภาณุ​วัฒน์​นั่ง​ฟัง​อยู่​นาน อด​ไม่ได้​ถาม​ขึ้น

    “ผู้ชาย​คิด​ว่า​โกหก​เป็น​การ​รักษา​น้ำใจ ดี​กว่า​ให้​รู้ความ​จริง​ที่​เขา​ไม่​อยาก​รู้ แล้ว​อยาก​รู้​มุม​มอง​ผู้หญิง​บ้าง​ไหม​ล่ะ”

    “ว่า​มา​สิ​แม่...ถ้า​ผู้ชาย​บอก​ความ​จริง​จะ​โกรธไหม” ภาณุ​วัฒน์​ถาม​นำ

    “โกรธ...แต่​ยัง​ดี​กว่า​โกหก เพราะ​จะ​ทำให้​เรื่อง​บานปลาย โดยเฉพาะ​ถ้า​รู้​จาก​คน​อื่น แต่​ถ้า​โชค​ร้าย​สืบ​รู้​เอง...นึก​ภาพ​ออก​ไหม​ว่า​จะ​เป็น​ยัง​ไง”

    ฤช​วี​รู้ตัว​ว่า​พลาด​ครั้ง​ใหญ่ แต่​ยัง​ไม่ทัน​แก้ตัว พิมภา​ก็​กลับ​มา​ก่อน​พร้อม​ตรี​วิญ ฤช​วี​เซ็ง​หนัก​กว่า​เดิม จ้อง​หน้า​เธอ​นิ่ง​แต่​ไม่​พูด​อะไร พิมภา​มอง​ตอบ​อย่าง​ไม่​ยอม​แพ้ ทุก​คนใน​ห้อง​เครียด​จัด ยกเว้น​ตรี​วิญที่ลอบยิ้ม​อย่าง​สมใจ

    ฤช​วี​ทน​ความ​อึดอัด​ใจ​ไม่​ไหว โพล่ง​ขึ้น​อย่าง​เหลืออด​กลางดึก​คืน​นั้น พิมภา​ตอก​กลับ​อย่าง​เคืองๆ เรื่อง​ที่​เขา​แอบ​ไป​กับ​ป​รา​สิ​นี ฤช​วี​เห​วอ​เพราะ​ไม่​คิด​ว่า​หญิงสาว​จะ​รู้ พิมภา​เห็น​ว่า​ชาย​หนุ่ม​ไม่​แก้ตัว​ก็​ยิ่ง​โกรธ

    “บอก​ไม่ได้​ใช่​ไหม...โอ​เค​ค่ะ เรา​ต่าง​มี​พื้นที่​ส่วนตัว มี​เรื่อง​ไม่​จำเป็น​ต้อง​บอก​ให้​อีก​ฝ่าย​รู้”

    ฤช​วี​เห็น​ท่า​ไม่​ดี ตัดสินใจ​บอก​ความ​จริง​แต่​พิมภา​ของ​ขึ้น​ไม่​อยาก​ฟัง ตัดบท​แล้ว​ล้ม​ตัว​ลง​นอน ฤช​วี​ถอน​ใจ​หนักๆ แล้ว​นอน​หัน​หลัง​ให้​หญิง​สาว...ท่าทาง​เรื่อง​จะ​ไป​กัน​ใหญ่​อย่าง​ที่​พิม​มาลา​บอก​จริงๆ

    พิมภา​ไป​ทำ​งาน​เช้า​วัน​ถัด​มา​อย่าง​ไม่​สดชื่น​นัก​เพราะ​ยัง​เคือง​ฤช​วี ตรี​วิญ​ลอบ​มอง​หญิง​สาว​คร่ำเคร่ง​กับ​งาน​อย่าง​หลงใหล​และ​หา​โอกาส​สาน​สัมพันธ์ พิมภา​มอง​ออก​ว่า​เจ้านาย​หนุ่ม​ต้องการ​อะไร ตัดสินใจ​พูด​ตรงๆ

    “พิม​ไม่​รู้​ว่า​เข้าใจ​ถูก​ไหม แต่​พิม​แต่งงาน​และ​มี​สามี​แล้ว เรื่อง​ที่​คุณ​จะ​พูด...พิม​คิด​ว่า​ไม่​สมควร”

    พิมภา​ขอตัว​ไป​ทำ​งาน​ที่​ห้อง ตรี​วิญ​ตาม​มา​ยื้อ​ข้อ​มือ​เธอ​ไว้ พิมภา​มอง​ที่​มือ​เขา​แล้ว​แกะ​ออก​อย่าง​สุภาพ

    “คุณ​ตรี​วิญ​ที่​พิม​เคย​รู้จัก​ไม่​เป็น​แบบ​นี้​นะ​คะ กรุณา​ให้​เกียรติ​พิม และ​ให้​เกียรติ​ตัว​คุณ​เอง​ด้วย​นะ​คะ”

    พิมภา​ออก​ไป​แล้ว ตรี​วิญ​มอง​ตาม​ด้วย​แวว​ตา ก​ร้าว​ขึ้น พึมพำ​กับ​ตัว​เอง​เบาๆ

    “คุณ​เป็น​คน​ทำให้​ตัว​ตน​ของ​ผม​ออก​มา​ไง​พิมภา...​ยัง​ไง​ผม​ก็​จะ​ไม่​ยอม​แพ้”

    ขณะ​ที่​เรื่อง​ของ​พิมภา​กับ​ฤช​วี​ยัง​ไม่​เคลียร์...การะเกตุ​วาง​แผน​แทรกแซง​ความ​สัมพันธ์​ด้วย​การ​หา​ตัว​ช่วย หญิงสาว​โทร.​นัด​ตรี​วิญ​ออก​มา​พบ เล่า​เรื่อง​ที่ตัวเอง​เป็น​คู่หมั้น​คู่​หมายตัว​จริง​ของ​ฤช​วี ส่วน​พิมภา​มา​ทีหลังและ​หลอก​ให้​แต่งงาน​ด้วย ตรี​วิญ​มอง​หญิง​สาว​อย่าง​ประเมิน กา​ระ​เกตุ​หมั่นไส้​ท่าทาง​หยิ่งๆ เลย​แขวะ​เสียง​หยัน

    “ยาก​ไหม​คะ...การ​รักษา​ภาพ​ให้​ดู​เป็น​คน​ดี​ตลอด​เวลา ทั้งที่​ความ​จริง...คุณ​เอง​ก็​อยาก​ได้​เมีย​คน​อื่น​จนตัวสั่น”

    ตรี​วิญ​สะอึก​แต่​ยัง​เก็บ​อาการ ขยับ​จะ​ลุก​หนี​แต่​กา​ระ​เกตุ​ชิง​พูด​เสีย​ก่อน​ว่า​พิมภา​กับ​ฤช​วี​ไม่​ใช่​สามี​ภรรยา​กัน​จริงๆ ตรี​วิญ​ชะงัก มอง​หญิง​สาว​ด้วย​แวว​ตา​เปลี่ยนไป กา​ระ​เกตุ​ได้ที​ประกาศ​ว่า​ต้องการ​คู่หมั้น​คืน ตรี​วิญสวน​กลับ​เสียง​เรียบ

    “คุณ​เลย​คิด​ใช้​ผม​เป็น​เครื่องมือ​แยก​คุณ​พิม​กับ​สามี​ออก​จาก​กัน คุณ​กา​ระ​เกตุ​บังคับ​ผม​ไม่ได้​หรอก​ครับ”

    “ทำไม​ฉัน​ต้อง​บังคับ​คุณ​ให้​เหนื่อย​ล่ะ ใน​เมื่อคุณ​ก็​อยาก​ทำ​อยู่​แล้ว เป็น​คน​ดี​แต่​ต้อง​แพ้ คุณ​อยาก​เป็นหรือคะ”

    กา​ระ​เกตุ​มอง​มา​อย่าง​รู้ทัน ตรี​วิญ​หน้า​เครียด​คิด​หนัก...หรือ​บางที​เขา​จะ​ต้อง​ลอง​วิธี​อื่น​ดู​บ้าง

    ooooooo

    สถานการณ์​ระหว่าง​ฤช​วี​กับ​พิมภา​ยัง​ไม่​ดี​ขึ้น ต่าง​คน​ต่าง​ทำ​งาน​และ​หลบ​เลี่ยง​กัน​ตลอด​เวลา พิมมาลา กับภาณุ​วัฒน์​มอง​ด้วย​ความ​อ่อนใจ พยายาม​กล่อมให้​ทั้ง​สอง​ปรับ​ความ​เข้าใจ​กัน

    “พ่อ​เนี่ย​นะ​คุณ​ต้น...ไม่​เคย​ปล่อย​ให้​เรื่อง​ไม่​เข้าใจ​กัน​เป็น​ชนวน​ความ​บาดหมาง”

    “ส่วน​แม่​ก็​ไม่​เคย​ฟัง​คำ​พูด​ใคร นอกจาก​คำ​พูด​ที่​ออก​จาก​ปาก​ของ​พ่อ...เข้าใจ​ไหม​ยาย​พิม”

    สอง​สามี​ภรรยา​กำมะลอ​พยัก​หน้า​เข้าใจ​แต่​ยัง​ไม่​ยอม​พูด​กัน เตรียม​แยกย้าย​เข้า​มุม​ของ​ตน พิม​มาลากับ ภาณุ​วัฒน์​หนักใจ ภัทร​พล​ส่าย​หน้า​ปลงๆ เตือน​พ่อแม่ไม่ให้​ ยุ่ง​เรื่อง​ของ​ผัว​เมีย เพราะ​จะ​ทำให้​เรื่อง​มัน​วุ่นวาย​กว่าเดิม

    ฝ่าย​พิมภา...​ไม่​อยาก​เห็น​หน้า​ฤช​วี ตัดสินใจ​ไป​ขับ​รถ​เล่น​เพื่อ​ระบาย​ความ​หงุดหงิด ฤช​วี​ตาม​มา​ปรับ​ความ​เข้าใจ กระโจน​เข้า​ขวาง​รถ พิมภา​ยิง​คำ​ถาม​คา​ใจ​เรื่อง​ป​รา​สิ​นี​แต่​ชาย​หนุ่ม​ยืนยัน​ว่า​บอก​ไม่ได้ พิมภาเหลืออด เร่ง​เครื่อง​เต็มที่​พุ่ง​หา​เขา ฤช​วี​ตกใจ​แต่​ยัง​พอ​มี​สติ หาจังหวะ​มา​นั่ง​บน​รถ​และ​เอื้อม​มือ​ไป​บิด​กุญแจ​ดับเครื่อง พิมภายื้อยุด​จน​พลาดท่า​หลุด​ไป​ดิ้น​ขลุกขลัก​ใน​อ้อม​แขน​ชาย​หนุ่ม ฤช​วี​กอด​แน่น​เพื่อ​ปราบ​พยศ​และ​พยายาม​ชี้แจง​เสียงอ่อน

    “ฟัง​ผม​นะ​คุณ​พิม...​ผม​แค่​อยาก​จะ​รักษา​สัญญา​ที่​ให้​กับ​คุณ​ปลา​ไว้ แต่​ผม​ก็​ไม่​อยาก​ให้​เรื่อง​นี้​ทำให้​คุณ​เข้าใจ​ผิด”

    “ทำไม​ต้อง​กลัว​ฉัน​เข้าใจ​ผิด”

    “ก็​ผม​แคร์​ความรู้สึก​ของ​คุณ​พิม​นี่​ครับ”

    พิมภา​ชะงัก หยุด​ดิ้น​และ​มอง​เขา​อย่าง​ไม่​เชื่อ ฤชวี​อมยิ้ม​ชอบใจ​ความ​เกเร​ของ​หญิง​สาว สอง​หนุ่ม​สาว​สบตา​กัน​เคลิ้ม เหมือน​มี​แรงดึงดูด​โน้ม​เข้าหา​กัน​จนริมฝีปาก​ทั้ง​สอง​เกือบ​ชิด เสียง​เคาะ​กระจก​รถ​ดัง​ขึ้น ทั้ง​คู่​ตกใจ​ผละ​ออก​จาก​กัน​เขินๆ รปภ.​คอน​โดฯ​มา​ดู​เหตุการณ์​ด้วย​แวว​ตา​กรุ้มกริ่ม พิมภา​กับ​ฤช​วี​ทำ​หน้า​ไม่ถูก อายหนักกว่าเดิม

    ooooooo

    เช้า​วัน​รุ่ง​ขึ้น...สิ​นี​นา​ฏ​ร้อน​ใจ​เรื่อง​ที่ดิน โทร.ถาม​ความ​คืบ​หน้า​เรื่อง​ฤช​วี กา​ระ​เกตุ​รายงาน​แบบ​ขอไปที​และ​วาง​สาย​เซ็งๆ ป​รา​สิ​นี​เห็น​ได้​จังหวะ เข้า​มา​คุยกับ​เจ้านาย​สาว ประกาศ​ตัว​เป็น​เมีย​ของ​เอก​พล​และ​กำลัง​ตั้ง​ท้อง พร้อม​ยื่น​ใบ​นัด​ตรวจ​ครรภ์​เพื่อ​ยืนยัน กา​ระเกตุ​ ไม่​แยแส​แล้ว​ตอก​กลับ​ว่า​เอก​พล​มา​ยุ่ง​กับ​เธอ​เอง

    “ถ้า​เธอ​ท้อง​แบบ​นี้ แล้ว​มัน​ยัง​ยุ่ง​กับ​คน​อื่น​อีก...เธอ​จะ​อยาก​ได้​มัน​กลับ​ไป​ทำไม”

    ป​รา​สิ​นี​พูด​ไม่​ออก​เพราะ​เจ้านาย​สาว​พูด​แทงใจดำ กา​ระ​เกตุ​แสยะ​ยิ้ม​แล้ว​ขู่​สำทับ

    “อย่า​สะเออะ​มา​ยุ่ง​กับ​ฉัน​อีก ถ้า​ไม่​อยาก​อด​ตาย​ทั้ง​ผัว​และ​เมีย พอ​จะ​มี​สมอง​เหลือ​อยู่​บ้าง​ไหม​ล่ะ มัน​จะ​เป็น​ยัง​ไง  ​ถ้า​เด็ก​ตา​ดำๆต้อง​พลอย​มา​อด​ตาย​เพราะ​ความ​โง่​ของ​พ่อ​แม่​มัน”

    กา​ระ​เกตุ​ไล่​ผู้​ช่วย​สาว​ออก​จาก​ห้อง ป​รา​สิ​นี​เกรง​สายตา​และ​ท่าทาง​ร้ายกาจ ผละ​ไป​อย่าง​หัวเสีย กา​ระเกตุ​มอง​ตามอย่าง​ดูถูก เหลือบ​เห็น​ใบ​นัด​แล้ว​นึก​สนุก โทร.​ ตาม​เอก​พล​ให้​มา​พบ​ด่วน!

    เวลา​เดียวกัน...พิมภา​ทำ​งาน​แต่​ใจ​ไม่​อยู่​กับ​เนื้อ​กับ​ตัว​เพราะ​ติดใจ​สัญญา​ระหว่าง​ฤช​วี​กับ​ป​รา​สิ​นี ส่งเสียง​กรี๊ด​ระบาย​ความ​เก็บ​กด นันทิ​กานต์ ลัล​นา​และ​ซู​ซี่​มอง​มา​อย่าง​งงๆ พิมภา​บอก​ว่า​กลุ้ม​เรื่อง​ป​รา​สิ​นี​กับ​ฤชวี ผอง​เพื่อน​ตา​ลุก​โพลง รวมหัว​กัน​วาง​แผน​เตรียม​ถล่มปราสินี

    ฟาก​ป​รา​สิ​นี...​ออก​จาก​บริษัท​ไป​ทำ​ธุระ​ให้​การะเกตุ เอก​พล​ตาม​มา​ขวาง​และ​ชู​ใบ​นัด​ตรวจ​ครรภ์​ให้​ดู​ด้วย​ท่าทาง​คุกคาม ป​รา​สิ​นี​ตัดสินใจ​อ้อนวอน​ขอ​เก็บ​ลูก​ไว้​แต่​เอก​พล​ยืนยัน​ให้​ไป​ทำแท้ง สอง​หนุ่ม​สาว​ยื้อยุด​กันไปมา ป​รา​สิ​นี​พลาดท่า​โดน​เอก​พล​ตบ​ลง​ไป​กอง​กับ​พื้น​และ​ตั้งท่า​จะ​เตะ​ซ้ำ พิมภา​ถลา​มา​ช่วย ส่วน​เอก​พล​โดน​ลัลนา นันทิ​กานต์​  และ​ซู​ซี่​รุม​กระทืบ​ประจาน​ต่อหน้า​พนักงาน​คน​อื่น พิมภา​ตะโกน​บอก​เพื่อน​ให้​ช่วย​พา​ป​รา​สิ​นี​ไป​จาก​ที่​นี่ เอก​พล​อับอาย​กับ​สายตา​เหยียดหยาม​และ​เจ็บ​หนัก​เกิน​กว่า​จะ​ตาม ได้​แต่​มอง​ตามอย่าง​แค้น​จัด

    หลังจาก​นั้น...พวก​พิมภา​พา​ป​รา​สิ​นี​ไป​พัก​ที่​ร้าน​กาแฟ​แห่ง​หนึ่ง พิมภา​ทำ​หน้า​ไม่​ถูก​เพราะ​ตั้งใจ​มา​เอาเรื่อง​แต่​กลับ​พบ​ป​รา​สิ​นี​โดน​ทำร้าย ป​รา​สิ​นี​อัดอั้น​ด้วย​ความรู้สึก​ผิด ประณาม​ตัว​เอง​และ​ร้องไห้​อย่าง​หนัก พิมภา​มอง​หน้านันทิ​กานต์​อย่าง​ปลงๆ บีบ​ไล่​ป​รา​สิ​นี​แล้ว​บอก​จะ​อภัย​ให้​เพราะ​ซ้ำเติม​เพื่อน​ไม่​ลง

    “เพราะ​แก​รัก​ถึง​ยอม​ทุก​อย่าง แก​ตาม​คน​เลวๆ อย่าง​นั้น​ไม่ทัน​หรอก ที่จริง​ฉัน​ต้อง​ขอโทษ​แก​ที่​ตก​นรก​แทน​ฉัน”

    “แต่​ฉัน​ทรยศ​พวก​แก เรื่อง​ที่​ฉัน​ทำ​ไม่​ควร​ได้​รับ​การ​ให้อภัย”

    “อภัย​ให้​หรือ​ไม่ เป็น​สิทธิ์​ของ​ฉัน ศาล​ลด​โทษ​ให้​ครึ่ง​หนึ่ง แต่​ต้อง​ทำ​ดี​ลด​โทษ​ด้วย​การ​ดูแล​หลาน​ฉัน​ให้​ดีๆ”

    ป​รา​สิ​นี​ตื้นตัน​ที่​เพื่อน​ให้อภัย ตัดสินใจ​เล่า​เรื่อง​ที่​ฤช​วี​สัญญา​กับ​ตน​ไว้ ว่า​จะ​ไม่​บอก​ทุก​คน​ที่​นารี​ว่า​เธอ​ท้อง​เพราะ​กลัว​โดน​ซ้ำเติม พิมภา​ถึง​บาง​อ้อ​แต่​ยัง​ไม่​รู้​จะ​ทำ​ยัง​ไง​เพราะ​เหวี่ยง​ใส่​ชาย​หนุ่ม​ไว้​เยอะ ผอง​เพื่อน​ช่วย​กัน​กล่อม

    “ไม่​เชื่อ​ที่​ปลา​พูด​ก็ได้​นะ แต่​ขอ​ให้​เชื่อ​ใน​ความ​สุภาพบุรุษ​ของ​คุณ​ฤช​วี​หน่อย”

    “เรื่อง​นั้น​ฉัน​เชื่อ​ที่สุด คุณ​ต้น​เขา​สุภาพบุรุษ​จะตาย ขนาด​ฉัน​เขา​ยัง​ไม่​เคย...”

    พิมภา​หน้าเสีย​ที่​เผลอ​หลุดปาก ผอง​เพื่อน​ตา​โต ปรึกษา​กัน​เสียง​ขรม​ว่า​เพราะ​อะไร ตัดสินใจ​ไป​ถามตัวช่วย

    ขณะ​เดียวกัน​ที่​สำนัก​พิมพ์...ตัว​ช่วย​ของ​พวก​พิมภา​นั่ง​ตรวจ​ต้นฉบับ​นิยาย​ของ​ฤช​วี กิ่ง​แก้ว​กับ​มิ​นท์​มอง​หน้า​กัน​อย่าง​หนักใจ​เพราะ​โครงเรื่อง​นิยาย​คล้ายกับ​เรื่อง​จริง​ของ​ฤช​วี​กับ​พิมภา ฤช​วี​นั่ง​รอ​ฟัง​ผล​แต่​ใจลอย​กังวล​เรื่อง​ที่​ยัง​ไม่ได้​เคลียร์​กับ​พิมภา กิ่ง​แก้ว​เสนอ​ให้​เพิ่ม​เนื้อเรื่อง​ตอน​ท้าย ตอน​จบ​จะ​ได้​ซึ้ง​ขึ้น ฤช​วี​ยิ้ม​บางๆ แต่​แวว​ตา​ขมขื่น

    “พี่​ก็​อยาก​ให้​มัน​เป็น​แบบ​นั้น ไม่​อยาก​ให้​ตอนจบ​เรา​ต้อง​แยก​กัน แต่​คง​ทำได้​แค่​ใน​นิยาย...ก็​เรา​ไม่ได้รักกัน”

    “อย่า​มา​อ่อนแอ​นะ​ต้น ไม่ได้​รัก​อะไร...ก็​เห็นๆ อยู่​ว่า​ทุก​วัน​นี้​แทบ​จะ​ขาด​กัน​ไม่ได้ อย่า​เป็น​ผู้ชาย​งี่​เง่า!”

    กิ่ง​แก้ว​แหว​ขึ้น​ด้วย​ความ​หมั่นไส้ ฤช​วี​ส่ง​สายตา​ขอ​ความ​ช่วยเหลือ​ไป​ทาง​มิ​นท์​แต่​ไม่​มี​ผล น้อง​สาว​สุด​ที่รัก​กลับ​ยุ​ส่ง​ให้​เดิน​หน้า​สู้​ถ้า​อยาก​มี​ความ​สุข ฤช​วี​หนักใจ​เพราะ​คิด​ว่า​เรื่อง​ไม่​น่า​จะ​จบ​ง่ายๆ

    หลัง​ฤช​วี​ออก​ไป​ไม่​นาน...กลุ่ม​พิมภา​มา​หา​และ​ปรึกษา​เรื่อง​คา​ใจ​เกี่ยว​กับ​ฤช​วี กิ่ง​แก้ว​กับ​มิ​นท์​ตา​โต​และ​ยืนยัน​ว่า​ชาย​หนุ่ม​ไม่​ใช่​เกย์ ซู​ซี่​รำคาญ​ท่าทาง​อ้ำอึ้ง​ของ​ผอง​เพื่อน​ตัดสินใจ​ถาม​ไป​ตรงๆ

    “ไม่​ใช่​จริงๆหรือ​คะ เพราะ​แต่งงาน​มา​ตั้ง​นาน น้อง​พิม​ยัง​ไม่​เคย​โดน...”

    พิมภา​ปิดปาก​ซู​ซี่​ด้วย​ความ​อาย กิ่ง​แก้ว​มอง​หน้า​มิ​นท์​ยิ้มๆ และ​บอก​จะ​ช่วย​หา​วิธี

    “แค่​อาบ​น้ำ ทา​ครีม​หอมๆ แค่​นี้​ก็​เสร็จ​ทุก​รายแล้วค่ะ”

    กิ่ง​แก้ว​กับ​มิ​นท์​ทำ​หน้า​เจ้าเล่ห์ ผอง​เพื่อน​สนับสนุน​ให้​ใช้​แผน​นี้ พิมภา​ทำ​หน้า​อิดออด​แต่​ใน​ใจ​ฮึด​สู้!

    ooooooo

    แผนการ​ช่วย​ให้​ฤช​วี​กับ​พิมภา​มี​สัมพันธ์​ลึกซึ้งกัน​ล่วง​มา​ถึง​หู​ภัทร​พล มิ​นท์​โทร.​มา​ปรึกษา​และ​ขอ​ความ​ร่วมมือ ภัทร​พล​ชอบใจ​และ​บอก​พ่อ​กับ​แม่​ให้​ช่วยเปิดทาง พิม​มาลา​ยินดี​แต่​ภาณุ​วัฒน์​ลังเล​เพราะ​อาการ​หวงลูกสาว​กำเริบ ฤช​วี​กลับ​บ้าน​พอดี ภัทร​พล​ส่ง​สัญญาณ​ให้​พ่อ​กับ​แม่​รับ​มุก

    “คุณ​ต้น...คืน​นี้​ผม​จะ​พา​พ่อ​ไป​นอน​โรงพยาบาลนะ”

    ภาณุ​วัฒน์​สะดุ้ง ตั้งท่า​จะ​ปฏิเสธ​แต่​โดน​สายตา​เอาเรื่อง​ของ​พิม​มาลา​เลย​ยอม ภัทร​พล​ยิ้ม​อย่าง​สมใจ รีบ​พา​พ่อ​แม่​ออก​ไป​และ​พูด​ทิ้งท้าย​กับ​น้อง​เขย

    “คืน​นี้​อยู่​กัน​สอง​คน อะไร​ที่​มัน​คั่งค้าง​ก็​จัดการ​สะสาง​เคลียร์​กัน​ซะ​นะ​คุณ​ต้น”

    สาม​คน​พ่อ​แม่​ลูก​ออก​ไป​แล้ว ฤช​วี​ได้​แต่​มองตามงงๆ

    ฝ่าย​พิมภา...​แม้​จะ​ซักซ้อม​คิว​อย่าง​ดิบดี​แต่​ก็​ยัง​เกิด​อาการ​ลังเล นันทิ​กานต์​ส่าย​หน้า​ให้​กับ​ความ​เรื่องเยอะ มั่นใจ​ว่า​เพื่อน​สมยอม​แน่​แต่​ไม่​ยอม​รับ​ความ​จริง​เพราะ​กลัว​พลาด ตัดสินใจ​ถาม​ตรงๆ

    “แก​รัก​คุณ​ต้น​หรือ​เปล่า​พิม”

    “ฉัน​ไม่​รู้ รู้​แต่​ว่า​เขา​เป็น​คน​ดี...ดี​มาก”

    “งั้น​ดี​เลย...คืน​นี้​แก​จะ​ได้​รู้​ว่า​คุณ​ต้น​เป็น​เกย์​หรือ​เปล่า และ​แก​ก็​จะ​ได้​รู้​ใจ​ตัว​เอง​ด้วย”

    พิมภา​อึกอัก นันทิ​กานต์​เลย​เรียก​ความ​มั่นใจ​และ​เตือนสติ​ให้​เพื่อน​ถาม​ตัว​เอง​ดีๆ

    “ถ้า​แก​ไม่​เห็น​อนาคต​ร่วม​กับ​เขา​ก็​อย่า​ทำ แต่ถ้าคิด​จะ​ทำ...แก​ต้อง​รู้​ว่า​เดิน​หน้า​แล้ว​ถอย​หลัง​ไม่ได้...เข้าใจไหม”

    พิมภา​คิด​หนัก ตรี​วิญ​เข้า​มา​ชวน​ไป​ทาน​ข้าว​เย็น นันทิ​กานต์​ขัดใจ​ตอบแทน​ว่า​พิมภา​มี​ธุระ​สำคัญ​กว่า​ที่​บ้าน​แล้ว​ลาก​เพื่อน​ออก​ไป ตรี​วิญ​รู้​ว่า​นันทิ​กานต์​จงใจ​แยก​หญิง​สาว​จาก​เขา มอง​ตามอย่าง​ไม่​ยอม​แพ้

    ขณะ​ที่​พิมภา​ลังเล...ฤช​วี​ตัดสินใจ​เดิน​หน้า​ขอคืนดี ชาย​หนุ่ม​นั่ง​ทำ​งาน​เงียบๆใน​ห้อง แรง​บันดาล​ใจ​เริ่มหลั่งไหล​เพราะ​มี​ความ​รัก​ต่อ​หญิง​สาว​เป็น​ตัว​ผลัก​ดัน พิมภา​กลับ​บ้าน​มา​เห็น​ฤช​วี​อยู่​บ้าน​คน​เดียว​ก็​ชะงัก​นิดๆ นึก​หมั่นไส้​ทุก​คนใน​บ้าน​และ​กลุ่ม​เพื่อน​ที่​เตรียม​การ​ได้​ดี​เหลือเชื่อ...

    แล้ว​เรา​จะ​รอด​ไหม​คืน​นี้!

    พิมภา​เข้าไป​เตรียมตัว​ใน​ห้องน้ำ ยืน​มอง​ตัว​เอง​ที่​หน้า​กระจก​และ​เรียก​ความ​มั่นใจ​ให้​กับ​ตัว​เอง ภาพ​ความ​ทรง​จำ​ใน​อดีต​ที่​เคย​มี​ฉาก​หวาน​และ​เรื่อง​ดีๆกับ​คุณ​สามี​กำมะลอ​หลั่งไหล​เข้า​มา​ไม่​ขาด​สาย ความรู้สึก​ที่​มัน​ล้น​อยู่​ใน​ใจ​ค่อยๆเปิดเผย​ตัว​ขึ้น พิมภา​สูด​ลม​หายใจ​ลึก​เตรียมพร้อม​และ​หยิบ​ขวด​ครีม​เดิน​ออก​ไป

    พิมภา​ทา​ครีม​รอ​อย่าง​ใจเย็น ฤช​วี​เปิด​ประตูมาเห็น​แล้ว​ชะงัก มอง​ท่าทาง​ของ​หญิง​สาว​แล้ว​หัวใจ​กระตุกพิมภา  ส่ง​ยิ้ม​หวาน​หยาด​เยิ้ม​จน​ชาย​หนุ่ม​หายใจ​สะดุด กระแอม​ตั้งสติ​เพราะ​เริ่ม​ทำตัว​ไม่​ถูก พิมภา​ตื่นเต้น​ไม่แพ้กัน​แต่​พยายาม​ระงับ​ไว้ ตัดสินใจ​เดิน​เข้าหา​และ​ยื่นมือ​ให้ชายหนุ่ม ​ทดสอบ​กลิ่น​ครีม ฤช​วี​ก้ม​ลง​ดม​ด้วย​ใจ​สั่นๆ ร้อน​รุ่มไปทั้ง​ตัว​จน​ทน​ไม่​ไหว ผลุนผลัน​คว้า​ผ้าเช็ดตัว​แล้ว​เข้า​ห้องน้ำ  พิมภาถอน​หายใจ​อย่าง​เซ็ง​จัด​เพราะ​เข้าใจ​ว่า​ตัว​เอง​ยั่วเขาไม่ขึ้น

    ฤชวีอาบน้ำเสร็จแล้วเอามือกุมที่หัวใจ มองตัวเองในกระจกแล้วพยายามสะกดจิตตัวเองให้ยับยั้งชั่งใจ ไม่ให้เผลอไผลจนทำลายความเชื่อใจของหญิงสาว ชายหนุ่มสูดลมหายใจลึกเรียกสติแล้วตัดสินใจออกจากห้องน้ำ

    พิมภาไม่ย่อท้อ รอจนฤชวีออกจากห้องน้ำแล้วลงมือทาครีมต่อ เขามองตามมือหญิงสาวด้วยใจที่เต้นไม่เป็นส่ำ หาเรื่องจัดโน่นนี่เพื่อละสายตาและเบี่ยงเบนความสนใจของตัวเอง พิมภาเห็นชายหนุ่มไม่สนใจก็ฮึดสู้ เดินไปจับมือและอาสาทาครีมให้ ฤชวีสบตากับหญิงสาวอย่างหวาบหวามแล้วในที่สุดก็ทนไม่ไหว ลุกพรวดแล้วถลาเข้าห้องน้ำเพื่อสงบอารมณ์ พิมภาตกใจ ทรุดนั่งที่เตียงแล้วมองตามงงๆ

    เวลาเดียวกันที่ร้านอาหารข้างทาง...ลัลนาถามภัทรพลเรื่องพิมภากับฤชวี อยากรู้ว่าครอบครัวเขาคิดยังไงกับแผนการให้ทั้งสองเป็นสามีภรรยากันจริงๆภัทรพลยืนยันว่าไม่มีปัญหาเพราะทั้งบ้านรักฤชวีเป็นทุนแต่ยังติดใจว่าสาวบ้างานอย่างพิมภาจะยั่วใครเป็น ลัลนายิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ บอกว่าไม่ต้องห่วงเพราะพิมภามีครูดี!

    เช้าวันถัดมา...เหล่าครูดีก็ถึงกับถอดใจเมื่อพิมภาเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดให้ฟัง ตั้งแต่ขั้นตอนยั่วสวาทจนฤชวีผละหนี ปล่อยให้เธอรอจนผล็อยหลับ ตื่นขึ้นอีกทีก็เห็นแต่โน้ตที่เขาทิ้งไว้ว่าจะไปที่สำนักพิมพ์ พิมภาโวยขึ้นอย่างเซ็งสุดขีด

    “ฉันไม่มีผลกับความรู้สึกเขาเลยหรือเนี่ย”

    “ไอ้พิม...แล้วจังหวะที่ใกล้กันน่ะ แกรังเกียจเขาหรือเปล่า” นันทิกานต์ถามหยั่งเชิง

    “ไม่นี่...ไม่เหมือนตอนพี่เอก ตอนนั้นขนลุกและขยะแขยงมาก”

    ซูซี่แซวว่าท่าทางพิมภาจะมีใจให้คุณสามีกำมะลอ ชัวร์ ลัลนาวิเคราะห์อาการแล้วเห็นว่าชายหนุ่มน่าจะรู้สึกอะไรบ้าง เพียงแต่พยายามยับยั้งไว้เท่านั้น เสนอแนะให้ใช้วิธีอื่น พิมภาชักหมดกำลังใจเพราะปักใจเชื่อว่าตัวเองไม่มีเสน่ห์ดึงดูดพอ ผองเพื่อนมองท่าทีซึมๆ ของหญิงสาวอย่างเห็นใจแต่ไม่ท้อ...ยังไงก็ต้องช่วยให้สำเร็จ

    ooooooo

    ปราสินีตัดสินใจเลิกลาจากเอกพลเพราะทนไม่ ไหวที่เขาคิดจะเอาลูกออก หญิงสาวแอบกลับไปเก็บ ของที่คอนโด มองซ้ายมองขวาอย่างระวังแล้วต้องชะงักที่เห็นชายหนุ่มยืนอยู่ที่ด้านหลัง เอกพลแค้นใจไม่หายที่โดนรุมกระทืบต่อหน้าคนทั้งบริษัทเมื่อคราวก่อนถลาไปตบตีจนปราสินีเหลืออด คว้ากรรไกรข้างมือขึ้นขู่

    “ถ้าพี่เอกทำปลา พวกพิมจะตามเล่นงานพี่แน่ๆ ลุงพิมเขาใหญ่แค่ไหนพี่ก็รู้ พ่อพิมก็นายตำรวจเก่า เขาไม่ปล่อยพี่ไว้แน่คราวนี้ พี่ฟังไว้เลยนะว่าปลาจะไม่มีวันยอมทำร้ายลูกเด็ดขาด”

    เอกพลอึ้งกับท่าทางสู้คน ปราสินีเห็นเอกพลผ่อนท่าทีก็ผลุบเข้าไปหลบในห้อง เอกพลมองตามอย่างโกรธจัดแต่ทำอะไรไม่ได้ เหลือบเห็นกระเป๋าสะพายและมือถือของหญิงสาวแล้วคิดอะไรบางอย่าง...นัยน์ตาวาวอย่างคนมีแผน!

    ด้านฤชวี...เลือกเวลาที่คิดว่าพิมภาไปทำงานแล้ว กลับมาบ้านอย่างเนือยๆ ภัทรพลกับพิมมาลานั่งรออยู่แล้วด้วยแววตาอยากรู้อยากเห็น ส่วนภาณุวัฒน์ยังหน้ามุ่ยเพราะอาการหวงลูกสาว ฤชวีมองท่าทีสามคนพ่อแม่ลูกอย่างสงสัย พิมมาลาเป็นคนเปิดฉากถามว่าเมื่อไหร่จะให้พิมภามาสารภาพเรื่องทั้งหมด ฤชวียิ่งงงหนัก

    “มีอะไรกันเหรอครับ สารภาพเรื่องอะไรกัน”

    “ก็เรื่องแต่งงานหลอกๆ นี่ไง ไหนๆก็ตกร่องปล่องชิ้นกันแล้ว ก็จัดการให้มันถูกต้องไปเลย”

    ฤชวีหน้าเหวอ ภัทรพลมองท่าทางน้องเขยแล้วชักสังหรณ์ใจ บอกให้เล่าเรื่องเมื่อคืนให้ฟัง พิมมาลาเซ็งสุดขีดที่แผนล่มแต่ภาณุวัฒน์ดีใจเหมือนเด็กๆที่ ลูกสาวยังบริสุทธิ์ผุดผ่อง ฤชวีมองครอบครัวภรรยากำมะลออย่างทึ่งๆในความใจถึง แต่ก็แอบปลื้มที่พิมภาลงทุนยั่วเขา ภัทรพลบอกว่าสืบมาแล้วว่าพิมภาเองก็เซ็งไม่แพ้กัน เพราะฉะนั้นน้องเขยต้องเดินหน้า ฤชวีมองภาณุวัฒน์อย่างเกรงๆ แล้วพูดเสียงอ่อนแต่จริงจัง

    “ผมขออนุญาตนะครับ...ผมรักคุณพิมครับ อยากดูแลเธอไปตลอดชีวิต”

    “จะไม่ทำให้ยายพิมร้องไห้ใช่ไหม”

    “ผมสัญญาครับ”

    พิมมาลากับภัทรพลมองมาอย่างลุ้นๆ ภาณุวัฒน์ชอบฤชวีอยู่แล้วแต่ยังฟอร์มจัด แกล้งพูดแบบขอไปทีว่าถ้าจีบติดก็จะไม่ขวาง ฤชวีดีใจมากที่ครอบครัวพิมภาเปิดทาง สัญญาอย่างหนักแน่นว่าจะรักและดูแลพิมภาให้ดีที่สุด พิมมาลากับภัทรพลยิ้มให้กันอย่างสมใจ ภาณุวัฒน์อารมณ์ค้างนิดหน่อยแต่รู้ว่าขัดเสียงส่วนใหญ่ไม่ได้ ต้อง ยอมไปโดยปริยาย...เอาไงก็เอา เพื่อความสุขของลูก

    เวลาเดียวกันที่บริษัทนารี...นันทิกานต์เคลียร์งานทุกอย่างแล้วลางานครึ่งวันกลับไปหาแม่ที่ต่างจังหวัดทิ้ง พิมภาให้จัดการงานต่างๆ คนเดียว เสียงมือถือเตือนว่ามีข้อความดังขึ้น พิมภากดดูแล้วเห็นว่าเป็นข้อความจากปราสินี บอกว่าปวดท้องมากให้รีบมาช่วย พิมภาเป็นห่วง พยายามโทร.หาแต่ไม่มีคนรับสาย ตัดสินใจออกไปดูอาการเพื่อน ฤชวีโทร.มาหาพอดี ทั้งสองเลยนัดแนะไปเจอกันที่โรงพยาบาล

    พิมภามาถึงโรงพยาบาลก่อน เข้าไปเช็กด้านในแล้วไม่เห็นใคร ตัดสินใจโทร.หาปราสินีอีกครั้ง ทันใดนั้น... เอกพลโผล่มาจากด้านหลังแล้วเอามีดจ่อเอว บังคับให้เดินไปที่รถ เสียงมือถือดังขึ้น พิมภาตัดสินใจกระแทกประตูรถใส่จนเอกพลเสียหลัก แล้วกดรับมือถือ ตะโกนเสียงดังลั่นเพื่อขอความช่วยเหลือ เอกพลพุ่งพรวดไปแย่งมือถือและกดวางสาย สะบัดมือใส่หน้าอย่างแรงจนพิมภากระแทกกับรถสลบไป

    ฟากฤชวี...ตกใจมากที่ได้ยินเสียงหญิงสาวที่รัก รีบขับรถวนเพื่อตามหา สวนกับรถของเอกพลที่กำลังออกจากโรงพยาบาล ฤชวีมองตามแล้วชะงัก เห็นร่างพิมภานั่งนิ่งหลับตาอยู่ในนั้น รีบหันหัวรถแล้วขับตามทันที

    ขณะที่ฤชวีร้อนรนอย่างหนัก...เอกพลมองที่ร่างไร้สติของพิมภาอย่างกระหยิ่มใจและหื่นกระหาย เหลือบมองที่กระจกหลังแล้วเห็นรถของฤชวีแล่นตามมาติดๆ ก็สบถอย่างหัวเสีย สองหนุ่มขับไล่ตามกันไปตั้งแต่บ่ายจดเย็นออกไปทางชานเมือง เอกพลหาทางซิกแซกจนหลุดแต่ฤชวีก็ไม่ย่อท้อ ขับวนตามหาจนเห็นหลังรถเอกพลเลี้ยวเข้าซอยหนึ่ง

    เอกพลเลี้ยวรถเข้าไปในซอยแคบและเปลี่ยวด้านใน ฝนที่เริ่มตกหนักทำให้จิตใจชั่วร้ายฮึกเหิม ขยับไปใกล้ พิมภาที่ยังไม่ได้สติแล้วลงมือถอดเสื้อ พิมภารู้สึกตัว กัดและถีบขัดขืนเพื่อป้องกันตัว เอกพลกระชากเสื้อเธออย่างแรงจนขาดวิ่นแล้วต่อยที่ท้องเพื่อให้สงบ พิมภาจุกหมดแรงสู้แต่ยังส่งเสียงกรี๊ดไม่หยุด เอกพลโถมเข้าหาและพยายามข่มขืน ทันใดนั้น...กระจก
    ข้างคนขับก็ถูกทุบจนแตก ฤชวีเปิดประตูแล้วกระชากเอกพลลงจากรถ มองสภาพย่ำแย่ของพิมภาแล้วเลือดขึ้นหน้า ต่อยเอกพลไม่ยั้งจนเลือดกบปาก เอกพลคว้าหินข้างมือกระแทกหัวฤชวีแล้ววิ่งหนีไป ฤชวีจะตามแต่พิมภาห้ามไว้ กอดเขาแน่นอย่างหวาดระแวง

    ฤชวีพาพิมภามาพักที่โรงแรมข้างทางเพราะหญิงสาวยืนยันไม่กลับบ้าน กลัวพ่อแม่และพี่ชายเป็นห่วงแล้วเรื่องจะบานปลาย ฤชวีหยิบผ้าขนหนูมาเช็ดให้อย่างอ่อนโยน พิมภาน้ำตาคลอ เล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ยังสั่นเทายกมือแตะที่แผลบนหน้าผากชายหนุ่มอย่างเป็นห่วง ฤชวีจับมือเธอไว้แล้วปลอบเสียงนุ่ม

    “คุณไม่ต้องกลัวนะ ผมอยู่กับคุณแล้ว ต่อไปนี้ผมสัญญาว่าจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายคุณได้”

    “คุณสัญญานะว่าจะอยู่ข้างฉัน”

    สองหนุ่มสาวโอบกอดด้วยความรักที่มีต่อกันล้นใจ ฤชวีร้องเพลงกล่อมหญิงสาวจนเคลิ้ม พิมภาสบตาเขานิ่ง ฤชวีเหมือนโดนสะกด ค่อยๆก้มหน้าลงประทับจูบ หญิงสาวที่เงยหน้าขึ้นรับอย่างเต็มใจ สองหนุ่มสาวตกอยู่ใน วังวนแห่งรักของกันและกันท่ามกลางสายฝนที่โปรยปรายอยู่ด้านนอก...

    ooooooo

    พิมภาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไป ทุกอย่างระหว่างเธอกับคุณสามีกำมะลอไม่เหมือนเดิมแล้ว เธอหันไปมองชายหนุ่มที่ตื่นก่อนและจ้องอยู่แล้วอย่างเขินจัด ฤชวีมีความสุขแต่ไม่อยากแสดงออกมากเพราะเห็นใจหญิงสาวที่วางหน้าไม่ถูก พิมภาเป็นฝ่ายเปิดฉากต่อว่างอนๆ

    “เพราะคุณนั่นแหละ ไหนว่าจะกอดเฉยๆไง”

    “ผมโกหก...ใครจะไปกอดคนที่เรารักแล้วนอนหลับไปเฉยๆได้”

    พิมภาค้อนขวับแต่แอบปลื้ม เฉไฉบอกว่าเหมือนในนิยายน้ำเน่าของชายหนุ่ม ฤชวีย้อนกลับยิ้มๆ

    “นิยายผมไม่ได้เขียนเล่าไว้ต่างหากว่าเวลาคนรักกอดกันจะเกิดอะไรขึ้น มันเป็นพื้นที่จินตนาการของคนอ่าน”

    “ผู้ชายก็เป็นแบบนี้เหมือนกันหมด”

    “แต่เมื่อผู้ชายเจอผู้หญิงที่รักและถูกใจแล้ว เขาก็จะไม่เปลี่ยนใจไปหาคนอื่น ผมรักคุณนะครับคุณพิม”

    พิมภาได้ยินคำรักก็สุขล้น ฤชวีรวบตัวพิมภามา กอดไว้ แล้วสารภาพความในใจแบบหมดเปลือก

    “ผมพยายามเป็นสุภาพบุรุษอย่างที่สัญญาคุณไว้ แต่ถ้าต้องเสียคุณให้คนอื่น...ผมยอมขี้โกงแบบนี้ดีกว่า”

    “แต่เราก็แค่แต่งงานกันหลอกๆ เป็นสามีภรรยากันหลอกๆ”

    “ผมก็...ทำให้มันเป็นเรื่องจริงไปหมดแล้วไม่ใช่เหรอครับ”

    ฤชวีส่งสายตาหวานให้จนพิมภาเขินหน้าแดงแถต่อว่าชายหนุ่มที่เจ้าแผนการ ฤชวียิ้มเจ้าเล่ห์แล้วกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้น ประทับจูบที่หน้าผากหญิงสาวแผ่วเบาแต่สะท้านไปถึงหัวใจ จู่ๆเสียงท้องร้องดังขึ้น ฤชวีชะงัก

    พิมภาอายแล้วแกล้งทำเป็นขึงขัง บอกว่าไม่มีอะไรตกถึงท้องตั้งแต่กลางวัน ฤชวียิ้มอย่างเอ็นดูแล้วอาสาไปซื้ออาหารให้ พิมภามองตามอย่างปลื้มๆ...คุณสามีของฉันหล่อและน่ารักที่สุด

    ฤชวีหิ้วถุงขนมและกับข้าวออกมาจากร้านเล็กๆ แถวนั้น อดเก็บความปีติไว้ไม่ไหว โทร.หาญาติสาวเพื่อแจ้งข่าวดี กิ่งแก้วอยู่ที่สำนักพิมพ์ กระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจแล้วถามถึงท่าทีของพิมภา ฤชวีบอกว่าดูเงียบๆ แต่ไม่โกรธ กิ่งแก้วยิ้มแก้มปริ ช่วยวิเคราะห์ว่าเป็นเพราะยังเขินแน่นอน

    “แต่กิ่งว่าคุณพิมต้องมีใจกับต้นแน่ๆ ผู้หญิงอย่างคุณพิม...ไม่รักไม่ยอมหรอก แล้วจะเอายังไงต่อ”

    “ต้นอยากให้เกียรติคุณพิม อยากเคลียร์ทุกอย่าง อยากให้เรื่องของต้นกับคุณพิมเป็นเรื่องจริงสักที”

    กิ่งแก้วยุให้ขอแต่งงานอย่างเป็นทางการ จะได้ถือโอกาสเริ่มต้นความรักด้วยความจริงใจ ฤชวีเห็นด้วยเพราะเป็นความตั้งใจเดิมอยู่แล้ว วางสายญาติสาวแล้วเดินยิ้มกริ่มกลับไปหาพิมภาด้วยแววตาเหมือนคนที่ตัดสินใจแล้ว

    ขณะที่ฤชวีวางแผนขอแต่งงาน...พิมภานั่งมองหน้าตัวเองในกระจกแล้วยิ้มคนเดียวเหมือนคนบ้า นึกถึงเรื่องราวที่ผ่านมากับฤชวีพาใจเต้น มั่นใจแล้วว่าหัวใจมีคุณสามีกำมะลอคนนี้เต็มทุกห้อง ฤชวีกลับเข้ามาด้วยท่าทีนิ่งๆแต่ พิมภาไม่ทันสังเกตเพราะมัวตั้งสติ กลัวชายหนุ่มเห็นท่าทางเพ้อๆของตน เสคว้าถุงอาหารมาเปิดออก ฤชวีสูดหายใจลึกเพื่อเรียกความมั่นใจ จับมือหญิงสาวมาสวมแหวนของเล่นให้ที่นิ้วนางข้างซ้าย

    “คุณพิมครับ...ผมขอยุติบทบาทละครตบตาของเราซะที ขอให้ผมเป็นสามีตัวจริงของคุณได้ไหมครับ”

    พิมภาอึกอักเพราะโดนจู่โจมกะทันหัน แต่ฤชวีเข้าใจว่าหญิงสาวลำบากใจ เสียงมือถือพิมภาดังขึ้น ฤชวีเห็นชื่อตรีวิญก็หน้าเสีย พิมภาไม่อยากรับเพราะเกรงใจ เขาแต่ก็อดไม่ได้เพราะกลัวเป็นเรื่องงาน ตัดสินใจกดรับแล้วหลบไปคุยด้านนอก หญิงสาวนิ่วหน้าที่ได้ยินคำพูดจีบของตรีวิญ ตัดบทและขอวางสายอย่างเย็นชา ฤชวีเห็นท่าทีหญิงสาวแล้วคิดไปเองว่าเธอลังเลเพราะมีคนอื่นในใจ ตัดพ้อด้วยความน้อยใจสุดขีด

    “ไม่ว่าผมจะรักคุณมากแค่ไหน คุณก็คงไม่มีวันรักผมได้ใช่ไหมครับ ผมขอโทษครับคุณพิม”

    ฤชวีเดินออกไปแล้ว พิมภาขัดใจที่เขาเข้าใจผิด ทั้งๆที่เธอยังไม่ได้พูดอะไรสักคำ!

    ฝ่ายตรีวิญวางสายจากพิมภาอย่างหัวเสีย การะเกตุที่นัดชายหนุ่มออกมาพบเพื่อเจรจาเรื่องแผนแยกฤชวีจากพิมภามองมาด้วยแววตาเย้ยหยัน มั่นใจมากว่าชายหนุ่มต้องโดนพิมภาตัดรอนมาแน่

    “คืนนี้...พิมภาอาจอยู่กับคนอื่น แต่ไม่ได้หมายความว่า คืนอื่นๆ พิมภาจะอยู่กับคุณไม่ได้นี่คะ”

    “เข้าเรื่องเลยดีกว่า คุณนัดผมมาทำไมคุณการะเกตุ”

    “ถ้าเรื่องสำคัญที่เป็นความลับระหว่างสองคนแต่อีกฝ่ายกลับเล่าให้บุคคลที่สามฟัง เป็นคุณ...จะโกรธไหม”

    ตรีวิญเข้าใจทันทีว่าเป็นแผนการที่การะเกตุแนะนำให้ใช้จัดการฤชวีกับพิมภาให้แตกกัน การะเกตุยิ้มอย่างท้าทายแล้วขอตัวกลับ ตรีวิญทึ่งในความเจ้าแผนการของหญิงสาว คิดหนักก่อนตัดสินใจ

    “ผมจะทำทุกอย่าง เพื่อให้คุณมาอยู่ข้างๆ ผม... พิมภา”

    ขณะที่ตรีวิญคิดการใหญ่...ฤชวีกับพิมภาอยู่ที่โรงแรมข้างทาง ต่างก็จมอยู่ในความคิดของตัวเอง ฤชวีย้อนนึกถึงตอนที่หญิงสาวคุยโทรศัพท์กับตรีวิญด้วยหัวใจร้าวราน คิดเอาเองว่าเธอไม่รักเพราะมีคนอื่นในใจ ส่วน พิมภาก็หมกตัวอยู่แต่ในห้องพักด้านใน ทบทวนหัวใจตนเองแล้วอมยิ้มกับทุกนาทีที่มีฤชวีอยู่

    “ฉันยังไม่กล้าพูดกับคุณตรงๆ...มันเสียฟอร์มเข้าใจไหม”

    หญิงสาวพึมพำกับตัวเองแล้วมองเห็นมือถือฤชวีวางอยู่ ตาวาวเหมือนคิดอะไรบางอย่างออก ร้องเพลงอัดใส่ไว้ในมือถือ ยิ้มอย่างมีความหวังว่าเพลงนี้จะบอกความในใจที่มีต่อเขาได้

    “เราสองคนเริ่มต้นด้วยการโกหก แต่ฉันจะแก้ไข ทุกอย่าง...งั้นก็ต้องสารภาพกับพ่อแม่น่ะสิ เอาเว้ย...รักต้องสู้!”

    พิมภาทิ้งตัวลงเอนหลังอย่างมีความสุข ต่างจากฤชวีที่นั่งพิงกำแพงด้านนอกห้องอย่างหมดหวัง

    ooooooo

    ฤชวีตื่นเช้ามาก็ไม่เห็นพิมภาที่ห้องแล้ว เหลือแต่โน้ตที่ทิ้งไว้ บอกว่าจะกลับคอนโดไปจัดการเรื่องสำคัญ ชายหนุ่มน้อยใจและเข้าใจไปเองว่าธุระที่ว่าน่าจะเกี่ยวกับตรีวิญ แต่งตัวและรีบขับตามไปดูที่บ้านให้แน่ใจ

    ฟากตรีวิญ...ตัดสินใจเริ่มแผนยุแยงตามคำแนะนำของการะเกตุ ตื่นแต่เช้าไปดักรอพิมภาที่คอนโด ฤชวีกลับมาทันเห็นเจ้านายหนุ่มจะตามพิมภาขึ้นห้องก็ของขึ้น ขับรถปาดหน้าไปจอดหน้าตึก ตรีวิญเดินมาหาฤชวีด้วยสีหน้าขรึมๆ บอกว่ามีเรื่องจะคุยด้วย ฤชวีปฏิเสธโดยไม่มองหน้า แต่ตรีวิญไม่ยอมแพ้ โพล่งเรื่องเด็ดออกไป

    “แล้วถ้าเป็นเรื่องที่คุณกับคุณพิมภาไม่ได้เป็นสามีภรรยากันจริงๆล่ะ พอจะว่างฟังผมแล้วใช่ไหมครับ”

    “เรื่องของผมกับคุณพิม คนอื่นไม่เกี่ยว”

    “ผมกับคุณพิม...เรารักกัน แต่เพราะติดที่คุณมาขวางทางเรา”

    “วิธีแบบนี้มันไม่สกปรกไปหน่อยเหรอครับ พูดเองเออเองคนเดียว”

    “ผมรู้นะว่าคุณรักคุณพิม แต่ยังไงก็เป็นเรื่องโกหก เขาอยากเลิกแผนบ้าๆ จะได้เปิดเผยความสัมพันธ์ของเรา คุณพิมไม่ได้อินกับการเป็นสามีภรรยาหลอกๆ กับคุณแล้ว มีแต่คุณที่อินไม่เลิก”

    คำพูดของตรีวิญกระแทกใจอย่างจัง ฤชวีถึงกับหน้าถอดสีเพราะถ้าคิดตามเหตุการณ์ที่ผ่านมา เรื่องนี้น่าจะไขข้อข้องใจได้ดีที่สุด พิมภาไม่เคยแสดงว่ารักเขาเพราะมีคนอื่นอยู่แล้วจริงๆ ตรีวิญสะใจที่ยุขึ้น ส่งรอยยิ้มเย้ยหยันเหมือนกับว่าฤชวีโง่มากที่ดูเรื่องนี้ไม่ออก ฤชวีสับสนในหัวใจอย่างหนัก...ยังคิดไม่ออกว่าควรจะจัดการเรื่องนี้ ยังไงดี

    ขณะที่ฤชวีเครียดจัด...พิมภาเดินหาของไปทั่วห้อง ร้องบอกให้พิมมาลาช่วยหาทะเบียนสมรสของเธอกับฤชวี

    พิมมาลาไปหยิบมาให้จากในห้อง พิมภามองเอกสารสำคัญอย่างชั่งใจแล้วตัดสินใจสารภาพ

    “พ่อ แม่ พี่ภัทร...ตั้งแต่เรื่องงานแต่งกับพี่เอกพิมทำให้ทุกคนเสียใจ พิมสัญญากับตัวเองว่าจะไม่ทำให้ทุกคนผิดหวังอีก แต่พิมก็พลาด...พิมมีเรื่องจะบอกทุกคนเกี่ยวกับเรื่องแต่งงานของพิมกับคุณต้น”

    ภัทรพลมองหน้าพ่อแม่อย่างตื่นๆ เพราะยังเข้าใจว่าต้องแกล้งทำเป็นไม่รับรู้เรื่องแต่งงานหลอกๆ เพราะกลัวงานล่มอีก สามคนพ่อแม่ลูกมองหน้ากันแล้วเริ่มตีบทแตกเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ พิมมาลาพยายามบอกปัดให้พูดวันหลัง พิมภาไม่ยอม โพล่งออกไปอย่างเหลืออด

    “แต่พิมอึดอัด...ไม่อยากโกหกแล้ว พิมอยู่ในสภาพนี้ กับคุณต้นต่อไปไม่ไหว พิมอยากเริ่มต้นใหม่กับคนที่พิมรัก”

    พิมภาหยิบซองใบทะเบียนสมรสแล้วฉีกเอกสารทิ้ง ฤชวีเข้ามาเห็นฉากเด็ดพอดี เข้าใจไปเต็มๆว่าหญิงสาวอยากเลิกกับเขา ตะโกนตัดพ้อด้วยความน้อยใจสุดๆ

    “ถ้าต้องการจบความเป็นสามีภรรยากับผม คุณพิมบอกผมดีๆก็ได้นี่ครับ”

    ฤชวีเดินหนี พิมภาได้สติ กระโจนไปคว้าแขนเขาไว้แต่โดนแกะออกอย่างไร้เยื่อใย เธอถลาตามเขาไปที่ลานจอดรถ โดยมีพิมมาลา ภาณุวัฒน์ และภัทรพลตามไปดูด้วยความเป็นห่วง หญิงสาวตะโกนเรียกชื่อเขาไปตลอด ทางให้หยุด แต่ฤชวีไม่สนใจ จ้ำอ้าวไปขึ้นรถด้วยท่าทางนิ่งๆ พิมภากระชากประตูเข้าไปนั่งในรถแล้วพยายามอธิบายเรื่องจริงแต่ชายหนุ่มตัดบทไม่ยอมฟัง ตัดพ้ออย่างเคืองๆ

    “คุณใจร้ายกว่าที่ผมคิดนะคุณพิม”

    “อยู่ๆ มาว่าฉันใจร้ายทำไมคุณต้น ทำไมวันนี้คุณงี่เง่าแบบนี้”

    ฤชวีจ้องหน้าพิมภาแล้วบอกให้ลงจากรถ พิมภาได้ยินน้ำเสียงแปลกหูก็อึ้งไปถนัดใจ รู้แน่ว่าคราวนี้ชายหนุ่มโกรธจริง แต่ยังเชิดหน้าเหวี่ยงกลับแล้วลงจากรถไปอย่างกระแทกกระทั้น ฤชวีออกรถทันทีโดยไม่รั้งรอ พิมภาเสียใจมากจนน้ำตานองหน้า ภัทรพลมองเหตุการณ์ตรงหน้างงๆ เช่นเดียวกับพิมมาลาและภาณุวัฒน์ ซักไซ้ที่มาที่ไปจนรู้ว่าเป็นเรื่องเข้าใจผิด พิมภาอึกอักแต่คิดว่าไม่มีประโยชน์จะปิดบัง

    “เอ่อคือ...เมื่อคืนไอ้เอกพลมันจับตัวพิมไป แล้วคุณต้นก็ตามไปช่วย”

    “แกก็เลยให้รางวัลเขาที่ตามไปช่วย”

    ภัทรพลอดแซวน้องไม่ได้ แต่ก็เสนอตัวจะช่วยสืบให้ พิมมาลาไม่เข้าใจเพราะคิดว่าเรื่องทุกอย่างน่าจะจบลงด้วยดี พิมภาน้อยใจฤชวีที่ไม่ยอมเชื่อใจและอดทน รอฟัง แสร้งทำเป็นไม่แคร์แล้วขอตัวขึ้นห้องเตรียมตัวไปทำงานอย่างหัวเสีย สามคนพ่อแม่ลูกมองตามอย่างเห็นใจ ...มั่นใจว่าพิมภาคิดมากแน่ๆ

    พิมภามาทำงานด้วยสีหน้าบอกบุญไม่รับ พยายามกดหาฤชวีเพื่อเคลียร์ปัญหาแต่ชายหนุ่มไม่รับสาย

    “ไม่ปิดเครื่องแต่ไม่ยอมรับสาย แบบนี้มันแค้นกว่าอีก ทำไมถึงกล้าทำกับฉันแบบนี้”

    นันทิกานต์มองหน้ากับลัลนาและซูซี่ปลงๆ ฟันธงว่าพิมภาต้องมีเรื่องกับฤชวี ส่งเสียงซุบซิบกันอย่างสนุกปาก พิมภาเหล่ตาแล้วแอบเหน็บเพื่อนที่ไม่ช่วยแต่นินทา นันทิกานต์ส่ายหน้าให้ความช่างวีนของเพื่อน ถามกลับยิ้มๆ

    “งั้นเข้าประเด็นเลย แกทะเลาะกันเรื่องอะไร”

    “ฉันไม่ได้ทะเลาะ คุณต้นต่างหากที่หาเรื่องทะเลาะกับฉัน ไม่รู้โกรธฉันเรื่องอะไรทั้งที่เมื่อคืน...”

    สามสาวซี้พิมภาตาโต จินตนาการไกลถึงเรื่องรักแสนหวานของเพื่อน พิมภามองมาอย่างเซ็งๆ แต่ทำอะไรไม่ได้เพราะทุกอย่างเป็นเรื่องจริง...เพียงแต่ยังไม่รู้ว่าจะ ทำยังไงให้ชายหนุ่มยอมฟังความรู้สึกเธอบ้าง

    ooooooo

    ฤชวีโกรธและยังไม่พร้อมจะเจอหน้าพิมภา หลบไปอยู่บ้านชุติภาเพราะมั่นใจว่าหญิงสาวไม่กล้า บุกแน่ ชายหนุ่มคิดถึงหญิงสาวทุกลมหายใจเข้าออกแต่ก็ปวดร้าวในอกที่รู้ว่าเธอมีคนอื่น หยิบเครื่องอัด เสียงขึ้นมาพูดความในใจ

    “ผมหลงคิดไปว่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับเรา...มันอาจมีสักเสี้ยวหนึ่งที่เกิดจากความรักที่เรามีต่อกัน แต่ไม่ใช่เลย...คุณแค่เผลอไป พลาดไปเท่านั้นใช่ไหมครับ”

    ขณะเดียวกันที่บ้านพิมภา...ทุกคนในบ้านมองอาการเซื่องซึมของพิมภาอย่างเป็นห่วง ภัทรพลบอกว่า ฤชวีหนีไปอยู่บ้านชุติภา แสดงว่าคงเป็นเรื่องใหญ่ สามคนพ่อแม่ลูกมองหน้ากันเซ็งๆ...นึกว่าจะจบสวยแล้วเชียว

    ด้านชุติภา...มองท่าทางเฉยชาและหงุดหงิดของหลานชายอย่างรู้ทัน เดาได้ว่าน่าจะมีปัญหากับพิมภา แกล้งตีหน้าเป็นห่วงเป็นใยตามประสาย่าที่รักหลานมาก ฤชวีกอดย่าเหมือนเป็นเด็กๆ แต่ยังปากหนักไม่ยอมเล่าเรื่องที่ทะเลาะกัน ชุติภาเห็นเป็นโอกาสดีทำให้หลานตายใจ ปลอบประโลมด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

    “งั้นก็ใจเย็นๆนะ ผัวเมียก็เหมือนลิ้นกับฟัน”

    “คุณย่าไม่รังเกียจคุณพิมแล้วเหรอครับ”

    “หลายเรื่องที่เกิดขึ้นทำให้ย่ารู้ว่าถ้ารักต้น ก็ต้องรักคนที่ต้นรักด้วย...จริงไหมลูก”

    ฤชวียิ้มรับ ปลื้มแทนพิมภาที่คุณย่าไม่ตั้งแง่แล้ว ชุติภาได้จังหวะ ชวนหลานรักไปออกงาน ฤชวีไม่อยากแต่ไม่กล้าขัดใจย่า รับปากแกนๆ ชุติภาลอบยิ้มอย่างสมใจที่หลานชายตกหลุมพราง

    หลังจากนั้น...ชุติภาโทร.หาการะเกตุด้วยความตื่นเต้น ที่สามารถหลอกฤชวีไปออกงานด้วยได้ แถมยังเล่าเรื่องที่หลานชายมีปัญหากับพิมภา การะเกตุรับฟังด้วยสีหน้ากระหยิ่มใจ ดีใจมากที่จะได้เปิดตัวคู่กับฤชวีเป็นครั้งแรก

    “ในฐานะว่าที่คู่หมั้นคุณต้น เกตุจะไม่ทำให้คุณย่าผิดหวังแน่ค่ะ”

    ปราสินีที่นั่งจัดเอกสารอยู่ใกล้ๆ เงี่ยหูฟังสุดฤทธิ์แต่ตีหน้าซื่อไม่ได้ยินอะไร ขณะเดียวกันที่บ้านชุติภา...กิ่งแก้วแอบได้ยินชุติภาคุยโทรศัพท์ รับทราบแผนการทุกอย่างด้วยสีหน้าซีดเผือด ชุติภาผ่านมาเห็นเข้าก็ทำเป็นไม่รู้เรื่องแต่ตบตาคุณย่าจอมเผด็จการไม่ได้ ตัดสินใจขู่ไว้ก่อนเพราะกลัวเสียแผน

    “ได้ยินได้รู้อะไรก็เงียบไว้ รู้ใช่ไหมว่าย่าไม่ชอบคนโกหก ถ้าย่าจับได้กิ่งคงรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น”

    กิ่งแก้วหน้าเจื่อน ก้มหน้าไม่ยอมสบตาแล้วขอตัวไปหามินท์กับฤชวี ชุติภามองตาม มั่นใจมากว่าต้องไม่หลุด

    กิ่งแก้วเดินไปหามินท์กับฤชวีที่สวนหลังบ้านด้วยหน้าตาตื่นๆ มินท์กับฤชวีไม่ทันสังเกตเพราะมัวแต่ปรับทุกข์ เรื่องหัวใจกันอยู่ กิ่งแก้วลืมเรื่องเครียดชั่วขณะแล้วพยายามให้กำลังใจญาติหนุ่ม ฤชวีเสียใจจนขาดสติ ปักใจเชื่อว่าทุก อย่างเป็นเรื่องจริง ทั้งเรื่องความสัมพันธ์ลึกซึ้งแต่ชั่วคราว ภาพทะเบียนสมรสถูกฉีกและคำพูดของตรีวิญที่คอยหลอก หลอน กิ่งแก้วค้านว่าไม่น่าเป็นเรื่องจริงแต่ฤชวียังไม่เชื่อ

    “แล้วถ้าไม่ใช่ ทำไมคุณพิมถึงบอกเรื่องที่เราเป็นสามีภรรยากำมะลอให้ตรีวิญรู้”

    “กิ่งไม่ได้จะว่านะ แต่ต้นได้ยินจากปากคุณพิมหรือเปล่า นายตรีวิญอาจจะแต่งเรื่องขึ้นก็ได้”

    กิ่งแก้วเตือนสติให้ไตร่ตรองเรื่องทั้งหมดดีๆ เห็นใจญาติหนุ่มจนเกือบเผลอหลุดปากบอกแผนการของชุติภา แต่ยั้งไว้ทัน ชุติภาที่มายืนแอบฟัง ตัดสินใจปรากฏตัวเพื่อขู่ กิ่งแก้วหลบสายตาแล้วเดินไปคุยเรื่องงานกับมินท์ ชุติภามองตามอย่างไม่ไว้ใจ...กลัวหลานสาวจะปากสว่างแล้วทำให้เสียเรื่อง

    ขณะที่ชุติภาหลอกฤชวีไปออกงานสำเร็จ...ตรีวิญดำเนินการตามแผนขั้นต่อไปด้วยการชวนพิมภาไปงานเปิดตัวสินค้าของการะเกตุ พิมภาเห็นเป็นเรื่องงานเลยไม่ปฏิเสธ ขอตัวไปเก็บของที่ห้อง ตรีวิญมองตามอย่างสมใจแล้วกดโทรศัพท์นัดแนะกับการะเกตุ

    ooooooo

    คู่สามีภรรยากำมะลอไม่รู้ตัวว่าโดนหลอกมา ออกงานเพื่อให้เข้าใจผิดกันมากขึ้น ฤชวีตกใจที่เจอการะเกตุกับสินีนาฏที่งาน เริ่มสังหรณ์ถึงลางร้าย เหลือบ ไปเห็นพิมภาเข้ามากับตรีวิญก็ของขึ้นเพราะแรงหึง ถลาไปเอาเรื่อง ชุติภาตามไปทักทายพิมภาเสียงหยันแล้วลากฤชวีออกไปถ่ายรูปคู่กับการะเกตุ นักข่าวกรูกันเข้ามาแล้วยิงคำถาม

    “พาหลานชายกับว่าที่สะใภ้มาออกงานเหรอครับ”

    “นานๆ จะจับตัวมาออกงานคู่กันได้ซะทีน่ะค่ะ”

    “เอ๊ะ...แต่ภรรยาคุณฤชวีไม่ใช่คนนี้นี่คะ”

    “คนนี้แหละค่ะ...ว่าที่หลานสะใภ้ตัวจริงของวงศ์–บริบูรณ์ ส่วนคนที่ฉันไม่ได้ยืนยันก็พวกตัวสำรองเท่านั้นล่ะค่ะ”

    ฤชวีตั้งท่าจะค้านแต่ชุติภากระซิบเตือนจนชายหนุ่มต้องเงียบ พิมภาผิดหวังมากที่ชายหนุ่มไม่มีปฏิกิริยาโต้ตอบ ดึงแขนตรีวิญออกไปอย่างหัวเสีย การะเกตุมองตามอย่างสะใจแล้วพุ่งเข้าไปควงแขนฤชวีอย่างออกหน้าออกตา

    หลังจากนั้น...ตรีวิญไปส่งพิมภาที่คอนโดฯ ฉวยโอกาสตอนที่สามีภรรยามีเรื่องกัน ขอโอกาสคบอย่างเปิดเผย

    “ถ้าเขาดูแลคุณไม่ได้ ให้ผมดูแลคุณได้ไหม ผมชอบคุณนะคุณพิม พิจารณาผมได้ไหม”

    “พิมไม่สะดวกใจที่จะทำแบบนั้นค่ะ”

    พิมภาอึดอัด...เจ้านายหนุ่มช่างตื๊อและดื้อด้านเอาชนะกว่าที่คิด หญิงสาวลงจากรถนิ่งๆ แต่ไม่พูดอะไร

    ฟากฤชวี...ช้ำใจอย่างหนัก แอบหนีออกจากงานมาหากิ่งแก้วกับมินท์ที่สำนักพิมพ์ เขาหน้าเศร้าจนสองสาวห่อเหี่ยวตาม พยายามปลอบไม่ให้คิดมากเพราะน่าจะยังพอมีทางแก้ไข ฤชวีตัดพ้อพิมภาและเปรียบเทียบตัวเองกับตรีวิญด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ กิ่งแก้วไม่เชื่อว่าคนอย่างพิมภาจะเปลี่ยนใจง่ายๆ วิเคราะห์ให้ญาติหนุ่มฟัง

    “แต่กิ่งว่าเรื่องสำคัญแบบนี้คุณพิมไม่น่ายอมบอกคนอื่นง่ายๆนะ เพราะถ้าความแตกคุณพิมจะโดนหนักสุด”

    “แสดงว่าคุณพิมแคร์เขามากกว่า”

    “ต้นกำลังงี่เง่านะเนี่ย ไม่คุยให้รู้เรื่อง แล้วถ้าจริงๆ คุณพิมไม่ได้บอกล่ะ ไม่เท่ากับต้นโดนปั่นหัวเล่นเหรอ ไหนต้นบอกคุณพิมเป็นอีกครึ่งของชีวิตที่ตามหาไง ขาดเขาแล้วทนได้เหรอ”

    กิ่งแก้วกับมินท์มองอย่างลุ้นๆ ฤชวีคิดตามแล้วตัดสินใจ...ยังไงก็ต้องคุยกันให้รู้เรื่อง!

    ขณะที่ฤชวีมุ่งมั่นเคลียร์ปัญหา...พิมภานั่งอ่านข่าวสังคมตอนเช้าที่มาทำงานแล้วน้ำตาตก เจ็บลึกในอกที่โดนทรยศ นันทิกานต์หยิบหนังสือพิมพ์มาดูแล้วเห็นภาพคู่ของฤชวีกับการะเกตุ เดินไปหาเพื่อนด้วยความสงสาร พิมภาไม่รอให้เพื่อนถาม ขอร้องช่วยยื่นวันลาให้แล้วผลุนผลันออกไป นันทิกานต์มองหน้าลัลนากับซูซี่อย่างมึนตึ้บ...อะไรมันจะวุ่นวายยุ่งเหยิงขนาดนี้เนี่ย ลัลนาวิเคราะห์สถานการณ์เพื่อนอย่างรู้ดี

    “ตามนิสัยพิม...ต้องอาละวาดหรือตามไปเชือดให้รู้เรื่องนะ แต่ถ้ามาแนวน้ำตาร่วง...น่าจะเจ็บ...มากด้วย”

    นันทิกานต์เห็นด้วยพร้อมส่งสายตาเซ็งมาให้...

    ยังไงก็ต้องรู้ให้ได้ว่าเรื่องมันเป็นแบบนี้ได้ยังไง

    พิมภาออกจากบริษัทแล้วมุ่งหน้ากลับบ้านทันที เจอกับฤชวีที่มาดักรอหน้าตึก จึงเดินเลี่ยงเข้าตึกแต่ชายหนุ่มขวางไว้แล้วพยายามถามถึงเรื่องที่คาใจ

    “ผมอยากรู้ว่าคุณบอกคุณตรีวิญหรือเปล่า เรื่องที่ผมเป็นสามีกำมะลอของคุณ”

    “พูดเรื่องบ้าอะไร ฉันจะบอกหรือไม่บอกแล้วมันเกี่ยวอะไรกับคุณ”

    “มันสำคัญกับผมมาก บอกผมนะครับคุณพิม”

    “ตอนนี้คงไม่มีอะไรสำคัญเท่าคู่หมั้นของคุณแล้วมั้ง...ฉันไม่ว่าง!”

    พิมภาเดินหนีแต่ฤชวีรั้งข้อมือไว้ พิมภาพยายามสลัดแต่ไม่หลุด แหวขึ้นอย่างเหลืออดว่าไม่ได้เป็นคนบอก ฤชวียังไม่ทันได้ตอบโต้อะไร รถกระบะคันหนึ่งแล่นมาจอด ตรีวิญลงจากรถและบงการให้คนขับขนของขึ้นห้อง พิมภากับฤชวีมองมาอย่างแปลกใจ ตรีวิญอธิบายยิ้มๆ ว่าย้ายมาอยู่คอนโดฯนี้แล้ว

    “ยินดีที่ได้เป็นเพื่อนบ้านใหม่นะครับ”

    ฤชวีมองหน้าพิมภาด้วยความเหวอ...ท่าทางเรื่องมันจะไปกันใหญ่จริงๆด้วย!

    ooooooo

    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    "หมาก" นำทีมเปิดเกมบู๊ "แต้ว" พลิกบทบาทสวยโหดแซ่บ จัดเต็มความมัน "เกมล่าทรชน"

    "หมาก" นำทีมเปิดเกมบู๊ "แต้ว" พลิกบทบาทสวยโหดแซ่บ จัดเต็มความมัน "เกมล่าทรชน"
    23 ต.ค. 2564

    05:50 น.

    คุณอาจสนใจข่าวนี้

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    Sonp logo
    inet logo
    วันเสาร์ที่ 23 ตุลาคม 2564 เวลา 07:29 น.
    ติดต่อโฆษณาร่วมงานกับเราติดต่อเรา
    เกี่ยวกับไทยรัฐมูลนิธิไทยรัฐศูนย์ข้อมูลไทยรัฐบริการข่าวไทยรัฐ - App & SMSFAQศูนย์ช่วยเหลือนโยบายความเป็นส่วนตัวเงื่อนไขข้อตกลงการใช้บริการไทยรัฐโลจิสติคส์