มาหยารัศมี
ตอนที่ 9
ท่าทางสรรชัยเป็นห่วงเดือนแรม พยายาม โทร.ติดต่อ จนดุจแขหมั่นไส้ อดถามไม่ได้ว่าเขาเห็นคนอื่นดีกว่าตนแล้วหรือ
“จริงๆผมก็ไม่เคยเห็นว่าคุณเป็นคนดี เพียงแต่คุณเป็นคนที่ผมรัก และผมเองก็ไม่ใช่คนดี เพราะผมเคยทำเลวกับอาของผม ฉะนั้นเมื่อวันนี้ผมเห็นว่าใครดีและชื่นชมเขามันก็ไม่แปลก”
“แปลว่า...คุณรักเดือนแรมจริงๆ” ดุจแขถามเสียงสั่น
สรรชัยว่าไม่จำเป็นต้องตอบ ดุจแขโวยเขาเคยรักตน สรรชัยเยาะว่าเธอต้องการจะหันกลับมาใส่รองเท้าที่ถอดทิ้งไปแล้วหรือ เธอกลับโต้ว่าไม่ใส่แต่ก็ไม่ให้ใคร
“คุณนี่มันหมาหวงก้างชะมัด แต่ขอโทษที่ผมไม่ได้เป็นก้าง ถึงคุณจะหวงไปก็ไม่ได้กินเหมือนเดิมหรอก” พูดจบสรรชัยเดินหนีไม่ไยดี ดุจแขร้องกรี๊ดอย่างขัดใจ...
วันต่อมา ดุจแขปรับทุกข์กับจารุณี แต่กลับโดนถามว่ารู้สึกอย่างไรเมื่อโดนปฏิเสธ ดุจแขตอบตามตรงว่า ไม่ได้เสียใจแต่รู้สึกเสียดายที่คนเคยรักและดีกับตนมาเปลี่ยนไป ถึงอย่างไรคนที่ตนรักคือธิติรัตน์อยู่ดี สรรชัยผ่านมาได้ยิน ไม่รู้สึกเจ็บเหมือนแต่ก่อน...เขาพยายามโทร.หาเดือนแรม คราวนี้เธอรับสาย เขาดีใจมากรีบถามว่าอยู่ที่ไหน เดือนแรมตอบว่าตนอยู่บ้านสวนของธิติรัตน์ พอดีมีเรื่องนิดหน่อย ไม่ทันเล่ารายละเอียด ธิติรัตน์เข้ามาดึงมือถือไปพูดเอง เขาบอกสรรชัยว่าถ้าเป็นห่วงเดือนแรม ก็ให้ตามมา พร้อมบอกทางให้เสร็จสรรพ
สรรชัยดีใจรีบตรงไปที่รถ ดุจแขได้ยินสรรชัยพูดโทรศัพท์จึงวิ่งตามจะไปด้วย แต่สรรชัยไม่ให้ไป สองคนฉุดกระชากกันอยู่ จารุณีเข้ามาจับแยก และเตือนสรรชัย
“แขอยากไปคุณก็ให้ไป ดีซะอีก...แขจะได้รู้ซะทีว่าระหว่างแขกับแรม คุณชายเลือกใคร”
“ผมไม่สนว่าคุณชายจะเลือกใคร ผมสนแค่ ดุจแขจะไปทำให้แรมเสียใจ” ว่าแล้วสรรชัยก็ขึ้นรถ ดุจแขไม่ยอมลดละตามไปขึ้นรถด้วย จารุณีหน่ายใจกับคู่นี้...
เดือนแรมกำลังโกรธที่ธิติรัตน์ไปบอกให้สรรชัยตามมา จึงถามประชดว่าถ้าเขามารับตนจริงๆ จะให้ตนไปหรือเปล่า ธิติรัตน์ยักไหล่ อยากไปก็ไป
“ได้ค่ะ ถ้าคุณชายอยากให้แรมไป แรมก็จะไป” เดือนแรมงอนเดินหนี
สุดท้าย ธิติรัตน์ต้องตามง้อ เห็นเดือนแรมเก็บเสื้อผ้าจึงหาเรื่องว่านั่นมันของตน เดือนแรมน้อยใจผลักเสื้อผ้าที่เขาซื้อให้คืนไป ธิติรัตน์เสียงอ่อนลง
“ไม่ได้อยากได้ แต่ไม่อยากให้เธอไป”
“แล้วทำไมคุณชายชอบพูดให้แรมเจ็บช้ำน้ำใจนักคะ แรมไม่เคยอยากไปไหน แต่คุณชายก็ผลักไสไล่ส่งแรม”
“ก็ฉัน...หึง...” ธิติรัตน์พูดเสียงเบาๆเดือนแรม ไม่ได้ยินให้พูดอีกที
ไม่ทันที่ธิติรัตน์จะพูด รถสรรชัยกับรถดุจแขแล่นเข้ามา ดุจแขปรี่มาเกาะแขนชักสีหน้าใส่เดือนแรม เดือนแรมหึงจึงบอกสรรชัยว่าตนกำลังคิดถึงเขา ธิติรัตน์ตาขวาง ประชดบ้างว่าตนก็คิดถึงดุจแข แต่เดินหนี ดุจแขรู้แก่ใจว่าเขาหึงเดือนแรม จึงแกล้งรื้อฟื้นความหลังว่าตนเคยอยู่กับเขาตรงนั้นตรงนี้...เดือนแรมน้ำตาคลอชำเลืองมอง สรรชัยรู้ดีจึงถาม
“ประชดกันไปมาแบบนี้ ทั้งรักทั้งเหนื่อยจริงๆ เดี๋ยวพี่จัดการเอง”
ธิติรัตน์กำลังปัดไม่ให้ดุจแขมาวุ่นวายด้วยอีก สรรชัยเข้ามาดึงดุจแขออกมา ลากไปขังไว้ในรถ แล้วกลับมาคุยกับธิติรัตน์
“ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าคุณชายกับแรมจะทำประชดกันทำไม ในเมื่อต่างฝ่ายต่างก็เจ็บด้วยกันทั้งคู่ ไอ้ที่ทำประชดกันให้เห็นว่าฉันไม่แคร์ มันไม่ได้ผลหรอก ผมว่ามีแต่จะเตลิดไปยิ่งกว่าเก่า ทางที่ดีบอกกันไปตรงๆดีกว่า คิดอะไรรู้สึกยังไง ดีกว่าต้องมาเข้าใจผิดเพราะการคิดไปเอง มันไม่คุ้มหรอก ถ้าต้องสูญเสียคนที่เรารักเขามากที่สุดและเขาก็รักเรามากที่สุด เพราะปากไม่ตรงกับใจ เรื่องง่ายๆแค่นี้ ผมฝากให้คุณชายลองคิดดู” สรรชัยเดินไปขึ้นรถจะพาดุจแขกลับ ไม่วายเปิดกระจกลงมาบอกเขาอีกว่า “แค่ผมรู้ว่าแรมอยู่ที่ไหน ผมก็สบายใจแล้ว และผมคงมีความสุขมาก ถ้ารู้ว่าแรมมีความสุข ซึ่งคนที่ทำให้แรมมีความสุขได้ คือ...คุณชาย”
สรรชัยขับรถออกไป ธิติรัตน์ยืนอึ้งสักพัก ก่อนจะเดินไปหาเดือนแรม เห็นเธอทำไม่สนใจจึงแกล้งถอดเสื้อ เดือนแรมตกใจร้องว่าเขาจะทำอะไร
“สนใจแล้วเหรอ”
“ก็คุณชายจะทำอะไรน่ะ” เดือนแรมยกไม้กวาดขึ้นไว้ป้องกันตัว
“ร้อน จะอาบน้ำ ฮั่นแน่...คิดไปถึงไหนต่อไหนล่ะสิ”
เดือนแรมหน้างอ ถือไม้กวาดเดินงุดๆออกไป ธิติรัตน์หัวเราะแกมเอ็นดู...เดือนแรมเดินบ่นกระปอด กระแปดที่เขาชอบแกล้ง ทันใด คนของเจิมสองคนบุกเข้ามาจับตัวเธอ เดือนแรมร้องลั่น ธิติรัตน์ตกใจรีบสวมเสื้อวิ่งออกมา เห็นเสียมคว้าติดมือมาเป็นอาวุธ เดือนแรม ดิ้นรนเอาไม้กวาดฟาดคนร้าย แต่ไม่วายโดนตบล้มลง เจิมแอบมองอยู่นอกบ้านลุ้นๆ
ธิติรัตน์ปรี่เข้าช่วยเดือนแรม ต่อสู้กับคนร้ายทั้งสอง เขาพลาดท่าโดนตีหัวทรุดลง คนร้ายชักปืนออกมาขู่
“จริงๆ ผมไม่อยากทำอะไรคุณชายนะ อย่ายุ่งดีกว่า ปล่อยนังแรมไปกับผม”
เดือนแรมเอาไม้ฟาดมือคนร้ายปืนกระเด็น ธิติรัตน์แย่งปืนมาได้ คนร้ายเห็นท่าไม่ดีพากันวิ่งหนี...เลือดที่หัวธิติรัตน์ไหลย้อย เดือนแรมตกใจรีบโทร.หาธิดากับเกรียง
ooooooo
หมอเกรียงมาช่วยทำแผลให้ถึงบ้านสวน ธิดาตกใจว่าพวกไหนกันถึงกล้าบุกมาทำร้าย...เจิมยังคงซุ่มดูเหตุการณ์อยู่ ธิติรัตน์บอกพี่ๆว่า เป้าหมายของพวกมันไม่ใช่ตน แต่เป็นเดือนแรม
“อย่าบอกนะว่า ดุจแขหึงหวงชาย จนให้คนมาทำร้ายแรมน่ะ” ธิดาสงสัย
“ผมว่าไม่เกี่ยวกับแข...หลายครั้งแล้วที่แรมถูกทำร้ายที่บ้านตัวเอง รวมทั้งเหตุการณ์ที่แรมถูกคนบ้านนั้นกลั่นแกล้ง มันทำให้ผมสงสัยถึงเงื่อนงำบางอย่าง เพราะถ้าอิจฉาริษยา ก็ไม่น่าทำร้ายกันได้ขนาดนี้”
“คุณชายสงสัยว่าแรมอาจจะเป็นมาหยารัศมีตัวจริง” ธิดาสันนิษฐาน
“ครับ...และผมกำลังหาทางพิสูจน์อยู่”
เจิมได้ยินการสนทนาก็ตาโต รีบกลับมาส่งข่าวจันทรา เจิมบอกว่า “คราวนี้ฉันได้ยินว่ามันจะหาทางพิสูจน์เรื่องตัวจริงตัวปลอม แล้วถ้ามันพิสูจน์ล่ะ”
“ฉันก็ตายน่ะสิ...”
“จะให้ฉันจัดการไอ้คุณชายไปเลยมั้ย จะได้จบๆ”
“ไอ้คุณชายที่พี่เรียกน่ะ ฉันอยากได้เป็นลูกเขย แต่นังแรมนี่สิ มันเป็นหอกข้างแคร่ เป็นหนามยอกใจฉัน เมื่อไหร่มันจะตายๆไปซะที ไม่ได้...ฉันต้องทำอะไรแล้ว ไม่งั้นฉันตายแน่ๆ”
จันทราเดินวนไปวนมาครุ่นคิด จะทำอย่างไรให้เมินยกมรดกทุกอย่างให้เพ็ญประกาย คิดแล้วก็หยิบมือถือมาโทร. “ฟลุ๊คหลง หายามาให้ฉันหน่อย ขอแบบแรงกว่าเดิม...”
ฟลุ๊คหลงจำต้องมาขอยาจากสุดใจ เพราะแต่ก่อนสุดใจเป็นพยาบาลที่เอายานี้ให้ตน
“ยาบ้าๆพรรค์นั้น ฉันไม่มีหรอก”
“แต่พี่เคยทำงานในคลินิกนี่ ขโมยมาให้ฉันหน่อย”
“นังฟลุ๊คหลง ยาพวกนั้นมันเป็นยาอันตราย เชื่อฉันสิ คนที่เขาขอให้แกเอาไปให้มากมายอย่างนั้น มันก็ส่อเจตนาที่ไม่ดีแล้ว อย่าไปยุ่ง”
ชุติมาเดินมาได้ยิน ฟลุ๊คหลงพูดว่า “แต่ฉันเดือดร้อน ฉันต้องการเงิน”
“เพราะไอ้คำว่าเดือดร้อน ต้องการเงินนี่แหละ มันทำให้ชีวิตฉันต้องตกนรกจนถึงทุกวันนี้ เฮ้อ...อย่าไปพูดถึงมันเลย แต่ฉันขอเตือนแก อะไรที่ไม่ดี แกอย่าไปยุ่ง ไม่งั้นได้ตกนรกทั้งเป็นอย่างฉันแน่แก”
“งั้นฉันกลับก่อนนะพี่สุดใจ”
ชุติมาสะดุดหูชื่อสุดใจ เหมือนเคยได้ยินจากจันทรา สุดใจบอกฟลุ๊คหลงว่าตนเปลี่ยนชื่อเป็นวันดีแล้ว เพราะมีคนตามฆ่า ทั้งฟลุ๊คหลงและชุติมาหูผึ่ง
“ก็คนที่มันทำให้ฉันต้องตกนรกทั้งเป็นนี่ล่ะ อย่าไปพูดถึงมันเลย กลับเถอะ”
สุดใจมองฟลุ๊คหลงเดินไป แล้วหันมา ตกใจเมื่อเห็นชุติมา “อ้าว ชุยังไม่ออกไปเหรอ”
“เอ่อ...พอดีท้องผูกค่ะ นั่งนานมากแทบจะหลับคาห้องน้ำเลย เอ่อ...เดี๋ยวชุออกไปอ่านหนังสือพิมพ์ก่อนนะคะว่ามีงานหรือเปล่า” ชุติมาเดินออกไปทำเป็นไม่รู้อะไร
ชุติมาวิ่งตามฟลุ๊คหลงออกไป หวังจะถามสิ่งที่ได้ยิน แต่ต้องชะงักเมื่อปะหน้ากับแม้นเทพอย่างจัง เธอพลั้งปากเรียก...พี่ต้อม
“เรียกพี่ต้อมได้แล้วเหรอ” แม้นเทพอมยิ้ม บอกชุติมาว่าอยากให้กลับบ้าน
ชุติมาร้องไห้ไม่อยากกลับ เพราะไม่มีใครรักตน แม้นเทพบอกมีจันทรา ชุติมายิ่งสะอื้น แค่คิดถึงหรือเป็นห่วงยังไม่มี ป่านนี้คงยังไม่รู้ว่าตนหนีออกจากบ้าน...ระหว่างนั้น จันทราเดินหาชุติมาทั่วบ้าน แป้นรายงานว่าไม่เห็นมาสองสามวันแล้ว จันทรากังวลใจโทร.หา ชุติมาเห็นเบอร์จันทราไม่ยอมรับสาย แม้นเทพเตือนให้รับแต่เธอน้อยใจที่ป่านนี้เพิ่งจะโทร.มา
คืนเดียวกัน ชำนิแอบเข้ามาด้อมๆมองๆในบ้านเมิน เขาอยากเห็นหน้าลูก แต่กลับเห็นเมินเดินอยู่ จึงรีบหลบออกไป เมินหันมาเห็นหลังไวๆจำได้ว่าเป็นชู้ของราศรีก็กระวนกระวาย เผอิญแม้นเทพกลับมาเห็นชำนิเข้าพอดี จึงถามว่ามาหาใคร แต่ชำนิท่าทางหวาดกลัวแล้ววิ่งหนีออกไป แม้นเทพวิ่งตามแต่ไม่ทัน เดินกลับมาเจอเมินถามว่ามีอะไร
“ใครก็ไม่รู้ครับ มาด้อมๆมองๆท่าทางมีพิรุธ ผมเลยตามไป”
“แล้วจับได้หรือเปล่า”
“เปล่าครับ หนีไปไหนก็ไม่รู้ ต่อไปเราคงต้องระวังให้มาก ช่วงนี้มีอะไรแปลกๆ”
เมินครุ่นคิดจนนอนไม่หลับ จันทราเองก็หงุดหงิดเรื่องเดือนแรม แต่ต้องทำเป็นห่วงเมินว่าเป็นอะไร แต่พอเมินบอกว่าตนเห็นชู้ของราศรีก็ตกใจ
ooooooo
เช้าวันรุ่งขึ้น จันทราแอบมาโทร.โวยชำนิ เพ็ญประกายผ่านมาได้ยินสงสัยว่าใครกันคือชำนิ...
แม้นเทพคุยกับมะลิและป้าพิม ถึงเรื่องเมื่อคืนว่าอาจจะเกี่ยวข้องกับที่ยิงกันหน้าบ้านเมื่อวันก่อน เขาจึงมาถามแป้นว่าเดือนแรมไปไหน แป้นตอบว่าไม่ทราบเห็นหายไปหลายวันแล้ว
เพ็ญประกายเดินเข้ามาสีหน้าเจ็บปวด “แต่เพ็ญรู้ค่ะ พี่ต้อม ว่าแรมอยู่ที่ไหน กับใคร...”
แม้นเทพแปลกใจมองเพ็ญประกายอย่างอยากรู้...
เดือนแรมทำแผลให้ธิติรัตน์ เขาร้องโอดโอย เธอแปลกใจเพราะหมอเกรียงบอกว่า ไม่เป็นอะไรมาก ธิติรัตน์อ้อนว่ามันใกล้หัวใจ เดือนแรมอมยิ้มแล้วขอบคุณเขาอีกครั้งที่ช่วยตน
“เปลี่ยนคำขอบคุณเป็นคำอื่นได้มั้ย”
“อะไรคะ...”
“แรม...รักคุณชาย” ธิติรัตน์พูดอย่างจริงจัง “ฉันขอโทษเธออีกครั้งนะ ที่ชอบทำอะไรไม่เข้าท่า ชอบทำให้เธอเสียใจ แต่ฉันไม่ได้ตั้งใจ รู้แค่ฉันหวงฉันไม่อยากให้สายตาเธอมองคนอื่นนอกจากฉัน”
“แรมไม่เคยมองใครนอกจากคุณชาย สายตาแรมมีไว้มองคุณชายคนเดียว”
“เพราะ...” ธิติรัตน์ตั้งใจฟัง
“แรมรักคุณชาย”
“ฉันก็รัก...” ธิติรัตน์พูดไม่ทันจบ เพ็ญประกายกับแม้นเทพเดินเข้ามา
ทุกคนสีหน้าลำบากใจ...เพ็ญประกายกับธิติรัตน์แยกมาคุยตามลำพัง เธอฟูมฟาย
“ที่ผ่านมา มาหยาก็รู้ ว่าคุณชายแกล้งทำดีกับมาหยา เพื่อประชดแรม แต่ที่มาหยาไม่พูดเพราะคิดว่าวันหนึ่ง ความรักที่มาหยามีต่อคุณชาย จะทำให้คุณชายหันมารักมาหยาบ้าง แต่ถ้าคุณชายไม่รักมาหยา...แค่บอกมาคำเดียว มาหยาจะไป” เพ็ญประกายชำเลืองมองธิติรัตน์
เห็นธิติรัตน์นิ่งไม่ตอบ เธอจึงร้องไห้สะอึกสะอื้น “การเงียบของคุณชายคือคำตอบ ได้ค่ะ มาหยาจะไป จะไม่มารบกวนคุณชายอีก แต่ก่อนที่มาหยาจะไป ขอให้คุณชายรู้ว่า...คุณชายคือรักครั้งแรก รักครั้งสุดท้าย คุณชายเป็นรักเดียวในชีวิตของมาหยา...มาหยารักคุณชายค่ะ ลาก่อน”
ธิติรัตน์รู้สึกผิดมองเพ็ญประกายเดินร้องไห้ออกไปอย่างสงสาร พอลับหลัง สายตาเพ็ญประกายเปลี่ยนเป็นเคียดแค้น เจ็บใจ เห็นว่าธิติรัตน์ตามมา ก็ทำเป็นเดินลงน้ำ จะฆ่าตัวตาย
“คุณเพ็ญอย่า...คุณเพ็ญ” ธิติรัตน์ตกใจร้องเรียก
เพ็ญประกายได้ยินเขาไม่เรียกตนว่ามาหยารัศมี ยิ่งเจ็บใจ ดิ่งตัวลงไป ธิติรัตน์รีบโดดตามลงไปช่วย กระชากร่างเธอขึ้นมา เพ็ญประกายร้องอย่ามาห้าม...เสียงเอะอะทำให้เดือนแรมกับแม้นเทพวิ่งมา เห็นธิติรัตน์กำลังอุ้มเพ็ญประกายขึ้นจากน้ำ เขาบอกเธอว่าอย่าคิดสั้น
“ก็เพ็ญไม่รู้จะอยู่ทำไม ชีวิตเพ็ญมันไร้ค่า ไม่มีความหมาย ขนาดในสายตาคุณชาย ก็ยังเป็นได้แค่เพ็ญ–ประกาย ทั้งๆที่เพ็ญคือมาหยารัศมี ว่าที่เจ้าสาวของคุณชาย แต่คุณชายก็ไม่ยอมรับ เพ็ญอยากตาย” เพ็ญประกายดิ้นรนจะโดดลงน้ำอีก
ธิติรัตน์ต้องดึงเธอไว้ “ผมขอโทษ ที่ทำให้คุณเพ็ญ...
คุณมาหยารู้สึกแย่ขนาดนั้น แต่ได้โปรดอย่าคิดสั้น...อย่าคิดสั้นเพราะผม”
“ก็มาหยาอยู่ไม่ได้ ถ้าไม่มีคุณชาย มาหยารักคุณชาย ได้ยินมั้ยคะ มาหยารักคุณชาย มาหยาอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีคุณชาย” เพ็ญประกายกอดธิติรัตน์ร้องไห้โฮ
เดือนแรมเมินหน้าไม่อยากมองน้ำตาไหลพราก แม้นเทพสงสารแต่จำต้องตอกย้ำ ว่ารู้แล้วใช่ไหมว่าควรทำอย่างไร เธอพยักหน้าทั้งน้ำตา แม้นเทพคิดว่าตนควรพูดกับธิติรัตน์เสียที
แม้นเทพแยกมาคุยกับธิติรัตน์ ท่าทางเครียดทั้งสองคน “ผมไม่อยากให้ความคาราคาซังโลเลของคุณชาย ทำลายแรมและเพ็ญ เพราะทั้งสองคือน้องของผม คุณชายจะตัดสินใจอย่างไรก็ว่ามา...ยังไงมันต้องมีคนหนึ่งที่เสียใจอยู่แล้ว”
“พูดอย่างลูกผู้ชายเลย ผมรักแรม...แต่ผมต้องทำตามสัญญาที่ท่านพ่อต้องการ เพราะคุณเมินเคยช่วยชีวิตท่านพ่อเอาไว้ ยังไงผมก็จะแต่งงานกับมาหยารัศมี”
“งั้นคุณชายควรปล่อยแรมไป” แม้นเทพพูดจบเดินจากไป ปล่อยให้ธิติรัตน์ยืนซึม...
สุดท้าย เดือนแรมกับธิติรัตน์ต่างก็แยกกันกลับ ธิติรัตน์มาส่งเพ็ญประกายที่บ้าน เธออ้อนขอโอกาสให้เธอได้รักจากเขา ธิติรัตน์นิ่งเฉยลากลับ เพ็ญประกายน้ำตาไหลพรากรู้ว่าไม่ได้ใจเขาแน่
แม้นเทพพาเดือนแรมมาพักที่บ้าน เดือนแรมสุดกลั้นร้องไห้โฮรำพันออกมา “ทำไมชีวิตของแรมอาภัพอย่างนี้ ตั้งแต่เกิดมา แรมไม่เคยมีความสุขจนกระทั่งแรมได้พบกับคุณชาย แต่แล้ววันนี้...ความสุขในชีวิตของแรมก็หายไป เพราะคุณชาย...คุณชายเลือกพี่เพ็ญ”
แม้นเทพปลอบว่าเธอไม่ใช่สิ่งของให้ใครเลือก และสิ่งที่เธอทำก็ถูกต้องแล้ว เธอไม่ได้ทำผิดต่อพี่สาว ด้วยอานุภาพของความรัก สักวันหนึ่ง ถ้าธิติรัตน์รักเธอจริง เขาจะต้องกลับมา...ธิติรัตน์ยืนฟังการสนทนา เขาพึมพำว่า ตนจะกลับมาหาเดือนแรมอย่างแน่นอน...
ooooooo
