มาหยารัศมี

จากการตัดสินใจของธิติรัตน์ ทำให้ทั้งตนเองและเดือนแรมหัวใจสลาย ต่างคนต่างคร่ำครวญถึงกัน ธิติรัตน์จำต้องเลือกเพ็ญประกาย เพื่อความปลอดภัยของเดือนแรม แต่พอเขาได้เห็นภาพวาดการ์ตูนที่เดือนแรมวาดทิ้งไว้ในห้อง พร้อมข้อความว่า เดือนแรมรักคุณชาย...ทำให้เขาแทบจะทำใจไม่ได้ เดือนแรมเองก็เอาแต่นั่งร้องไห้เสียใจที่ต่อจากนี้ ตนไม่มีเขาอีกแล้ว แม้นเทพเห็นแล้วสงสารเข้ามากอดปลอบใจเหมือนพี่ชายปลอบน้องสาว

ต่างจากสองแม่ลูก จันทรากับเพ็ญประกายที่

หัวเราะคิกคักชอบอกชอบใจที่ธิติรัตน์ตกลงจะแต่งงานกับมาหยารัศมี เมินได้ยินแล้วหงุดหงิดใจ

“พูดก็พูดนะ ฉันยังรู้สึกผิดจนทุกวันนี้ ที่ร่วมผสมโรงกับพวกเธอ หลอกลวงพวกเขา”

“ผมว่าก็ยังไม่สายนะครับที่จะบอกความจริงกับคุณชาย” แม้นเทพผ่านมาได้ยินโพล่งขึ้น

สองแม่ลูกตกใจ แม้นเทพเตือนเพ็ญประกายว่าคนที่ธิติรัตน์อยากแต่งงานด้วยคือมาหยารัศมี เพ็ญประกายรีบบอกว่าตนคือมาหยารัศมี แม้นเทพขอให้เลิกหลอกตัวเองเสียที จันทราโวยว่านี่มันเรื่องของคนในครอบครัว เขาสวนว่าตนก็เป็นมณีกุลคนหนึ่ง จันทราจนใจอ้างว่า อยากให้มณีกุลถูกหาว่าปลิ้นปล้อน ตลบตะแลงหลอกลวงหรือ แม้นเทพไม่หวั่น ดีกว่า

ถูกตราหน้าตลอดชีวิต เมินชั่งใจ เพ็ญประกายร้อนรน วิ่งตามไปขอร้องแม้นเทพว่า ตนอยากแต่งงานกับธิติ–รัตน์จริงๆ เขาย้อนถามว่าไม่เป็นการทำร้ายคนที่เรารักหรือ

“เพ็ญไม่ได้ทำร้าย แต่งงานแล้วเพ็ญจะเป็นภรรยาที่ดีของคุณชาย เพ็ญจะดูแลคุณชายทุกอย่าง เพ็ญจะทำให้คุณชายมีความสุข”

“แน่ใจหรือคุณชายจะมีความสุข ถ้าต้องอยู่กับคนที่เขาไม่ได้รัก...ขอโทษที่พี่ต้องพูดอย่างนี้ แต่พี่ไม่อยากให้เพ็ญเห็นแก่ตัว เพราะที่สุดแล้วคนที่จะทุกข์ที่สุดก็คือเพ็ญ” แม้นเทพเดินไป

เพ็ญประกายร้องไห้โฮวิ่งเข้าบ้านตะโกนว่าแม้นเทพ ใจร้าย แม้นเทพเสียใจ ถ้าตนใจร้ายจริงคงบอกไปแล้วว่าคนที่ธิติรัตน์รักคือเดือนแรม...

เพ็ญประกายมาร้องไห้กับจันทรา ทำให้เธอเข่นเขี้ยวคิดแผนจะรวบหัวรวบหางธิติรัตน์ให้เร็วที่สุด เมินได้ยินแล้วยิ่งหนักใจ

ooooooo

ระหว่างที่ยังไม่มีงานทำ ชุติมาช่วยสุดใจเข็นรถไปขายส้มตำหน้าแฟลต แม้นเทพแวะมาหาและสั่ง ส้มตำทาน เขาปรับทุกข์กับชุติมาว่าทั้งเพ็ญประกายและเดือนแรมเป็นน้องสาวทั้งคู่ ตนจะทำอย่างไรไปก็เหมือนทำร้ายน้องอีกคน ชุติมาปลอบ คนเรา เลือกทุกอย่างในชีวิตไม่ได้ บางเรื่องตนไม่อยากเลือก แต่ก็มีคนยัดเยียดให้เป็น แม้นเทพถามเรื่องอะไร เธอรีบปัดว่าพูดเรื่อยเปื่อย แม้นเทพขอบใจที่เธอเสียเวลาฟังเรื่องของตน

“ชุต้องขอบคุณพี่ต้อมมากกว่าค่ะ ที่พี่ต้อม นึกถึงชุ...”

“อืม...พี่ก็ไม่รู้เหมือนกัน ว่าทำไมพี่ต้องนึกถึงชุด้วย รู้แค่ว่า อยากพูดอยากระบายให้ใครซักคนฟัง และ คนคนนั้นก็คือชุ...ขอบใจอีกครั้ง พี่ไปทำงานก่อนนะ” แม้นเทพกลับไป

ชุติมาเศร้า ตนไม่อยากเห็นเขาทุกข์ใจเลย เธอ ครุ่นคิดแล้วเปรยกับสุดใจว่าความรักนี่แปลก สา– มารถสร้างและทำลายคนอื่นได้ในเวลาเดียวกัน สุดใจว่านั่นไม่ใช่ความรัก เพราะถ้าจะรักใครสักคนจริงๆ เราจะไม่ทำลายเขา ชุติมาเห็นด้วยเพราะนั่นเป็นการพรากคนที่รักกัน

“ใครเหรอจ๊ะ พรากคนที่รักกัน”

“ปะ...เปล่าค่ะ ชุเพียงแค่คิด ถ้าเราพรากคนที่รักกันไม่ให้เขาอยู่ด้วยกัน มันคงบาปมากเลยนะคะ”

“ใช่ บาป...บาปมาก โดยเฉพาะการพรากลูกพรากแม่...” สุดใจเศร้าสลดลง

“น้าเคยพรากลูกพรากแม่เขาด้วยเหรอคะ”

“เปล่าจ้ะเปล่า แต่ก็เกือบไป ถึงอย่างนั้น ทุกอย่างมันก็สายเกินไปแล้วล่ะ ยังไงแม่ลูกเขาก็ต้องพรากจากกันจนนิรันดร์ และบาปก็ยังติดใจน้าอยู่จนถึงทุกวันนี้ อย่าง ที่เรียกว่า กรรมตามสนอง...อย่าคุยถึงเรื่องเศร้าๆดีกว่านะ” สุดใจเลี่ยงออกไป

ชุติมาไม่ติดใจ หันมาคิดเรื่องที่จะช่วยแม้นเทพ แล้วก็นึกได้ว่าตนเก็บมือถือที่เดือนแรมถ่ายคลิปจันทราไว้ น่าจะเอามาช่วยได้...

ooooooo

วันนี้ เดือนแรมมาถ่ายโฆษณาที่สตูดิโอของธิติรัตน์ ทั้งเจ๊กอไก่และช่างแต่งหน้า เห็นสีหน้าเดือนแรมแล้วรู้สึกว่า เหมือนคนร้องไห้มาทั้งคืน ช่วยกันแต่งหน้า กลบเกลื่อนให้ แต่ก็ปิดแววตาไม่ได้

ขณะที่ถ่าย วีระและศรัณย์เห็นถึงแววตาที่ไม่ยิ้มของเดือนแรม ทั้งที่ปากยิ้ม จึงเปรยๆกับธิติรัตน์ว่ามีปัญหาอะไรกันหรือเปล่า ธิติรัตน์น่ิงเฉย พลันเดือนแรมพลัด ตกจากนั่งร้านลงมา ศรัณย์กับวีระชะงัก เพราะคิดว่าธิติรัตน์จะเข้าไปช่วย แต่เขากลับยืนเฉย เจ๊กอไก่เข้าไปพยุง พอดีสรรชัยแวะมา เขารีบเข้าไปอุ้มเดือนแรม แล้วมองหน้าธิติรัตน์อย่างเคืองๆ

ศรัณย์กับวีระต่อว่าธิติรัตน์จะไม่อธิบายอะไรบ้างหรือว่ามีปัญหาอะไรกัน หรือโกรธที่สรรชัยมาช่วยเดือนแรม ตัดหน้า

“ฉันไม่มีสิทธิ์โกรธ ไม่มีสิทธิ์ที่จะรู้สึกอะไรกับแรมทั้งนั้น”

“ทำไมจะไม่มีวะ...ก็อย่างที่ฉันเคยบอก ถ้านายอยากให้แรมรู้ว่าแรมเป็นคนพิเศษสำหรับนาย นายก็ต้องให้ความพิเศษกับแรม” ศรัณย์ย้ำ

ธิติรัตน์โบกมือไม่มีประโยชน์อะไรแล้ว ถึงตนจะรักเดือนแรมแค่ไหนก็ไม่มีสิทธิ์อีกแล้ว

ooooooo

เจ๊กอไก่กับสรรชัยพาเดือนแรมมาโรงพยาบาล ทั้งสองอยากรู้ว่าธิติรัตน์โกรธอะไรเดือนแรมอีกถึงไม่มีทีท่าจะสนใจ เดือนแรมกล้ำกลืนความน้อยใจ แก้ตัวแทน ธิติรัตน์ไม่ได้โกรธ แต่คงเห็นว่าเป็น แค่อุบัติเหตุเล็กๆในกองเท่านั้น สรรชัยไม่อยากเชื่อ เจ๊กอไก่ก็เช่นกัน

“พันเปอร์เซ็นค่ะ เพราะคุณชายสามวันดี สี่วันเหวี่ยง และทุกเรื่องที่เหวี่ยง แรมไม่รู้ตัว”

“สงสัยคุณชายอยากเปลี่ยนอาชีพเป็นชาวประมง”

สรรชัยพูดจบขอตัวไปทำงาน เจ๊กอไก่ยืนงงกว่าจะคิดได้ว่าสรรชัยเล่นมุก...

แม้ดุจแขจะยืนยันว่ารักธิติรัตน์ แต่พอรู้ว่าสรรชัยห่วงใยเดือนแรมมากเกินพี่น้องอย่างที่เขาบอก ก็รู้สึกใจหาย พยายามจะให้เขารับออกมาว่าหลงรักเดือนแรม สรรชัยย้อนถามว่าถ้าตนยอมรับแล้วจะทำไม ดุจแขหน้าเจื่อน สรรชัยเยาะ

“อย่างที่คุณบอก ยิ่งนานวัน มันก็ยิ่งแน่ชัด...ผมหลงรักแรม” สรรชัยเห็นสีหน้าขัดใจของดุจแขก็เยาะ “เสียดายรองเท้าที่เคยถอดทิ้งแล้วสิท่า ก็แหงล่ะ เพราะถึงคุณจะพยายามหาคู่ใหม่แค่ไหน ก็ไม่ได้ดีเหมือนคู่เดิม”

ดุจแขเดินหน้างอมาที่รถ บ่นกับตัวเองว่า ตนไม่ได้เสียดายสรรชัย แต่ในใจสับสนว่าตนรู้สึกกับเขาอย่างไรกันแน่...สรรชัยยืนมองจากในบ้านอย่างเศร้าๆ

“ถึงผมจะพยายามลืมคุณแค่ไหน...ผมก็ทำไม่ได้...พี่ขอโทษนะแรม พี่ไม่เคยคิดใช้แรมเป็นเครื่องมือ พี่แค่ต้องการลืมดุจแขให้เร็วที่สุดเท่านั้นเอง” สรรชัยพยายามตัดใจ

ooooooo

และแล้วชุติมาก็หาทางแอบกลับเข้ามาในบ้านจนได้ เพื่อเอามือถือในห้อง แป้นเห็น รีบไปรายงานเพ็ญประกายว่าชุติมาเข้ามาขโมยของ เพ็ญประกายไม่อยากเชื่อตามมาดู แป้นยุแยงว่าในตัวชุติมามีกล่องเครื่องเพชร เพ็ญประกายจะค้นตัว ชุติมาไม่ยอม เกิดการตะลุมบอน

สรรชัยมาส่งเดือนแรมที่บ้าน ชุติมาวิ่งหนีออกมา พอปะหน้าเดือนแรมก็ต่อว่า

“เธอนี่มันอ่อนแอจริงๆเลยแรม รู้ว่าคุณชายรัก ยังจะยอมให้เขาไปแต่งงานกับยัยเพ็ญอีก”

เดือนแรมทำหน้างง ชุติมาหาว่าแอ๊บยิ่งกว่าเพ็ญประกาย ก่อนจะสาธยายเรื่องที่เธอปล่อยให้เพ็ญประกายแย่งธิติรัตน์ไปได้ ไม่ทันไร เพ็ญประกายกับแป้นตามออกมา ยื้อยุดจะเอาของในตัวชุติมา ผลักเดือนแรมล้มลง ชุติมาห่วงหันไปช่วยจึงโดนล็อกตัว มือถือถูกดึงออกมา เดือนแรมจำได้ว่าเป็นของตน ชุติมาฮึดสู้ แย่งคืนมาแล้วบอกเดือนแรม

“เธอต้องแย่งคุณชายคืนมาให้ได้นะแรม...” ชุติมาผลักเพ็ญประกายล้มแล้ววิ่งหนีไป

เพ็ญประกายจำได้ว่าในมือถือนั่นมีคลิปที่เดือนแรมถ่ายการสนทนาจันทรากับเจิมเอาไว้

ขณะนั้น...จันทรากำลังทำผมอยู่ในร้านหรูแห่งหนึ่ง และคุยฟุ้งว่าตนจะได้เป็นแม่ยาย คุณชายธิติรัตน์ กมเลศ หม่อมรัตนาซึ่งอยู่ในร้านเดียวกันอีกมุม ได้ยินถึงกับตกใจ

สีหน้าหม่อมรัตนาเครียดมาก เรียกธิติรัตน์กลับมาถามว่าจริงหรือที่ตกลงแต่งงานกับเพ็ญประกาย ธิติรัตน์ยอมรับว่าใช่

“จะทำอะไรทำไมชายไม่ปรึกษาแม่บ้างเลยลูก”

“ผมขอโทษครับ แต่ในภาวะนั้น ผมจำเป็นจริงๆ แต่คุณแม่อย่าเพิ่งวิตกหรือทุกข์ใจไปเลยนะครับ...ที่ผมทำเพราะต้องการปกป้องแรม และต้องการค้นหาความจริงเกี่ยวกับตัวแรม”

“มันไม่เสี่ยงเกินไปเหรอลูก”

ธิติรัตน์เห็นว่าอยากได้ลูกเสือต้องเข้าถ้ำเสือ แต่หม่อมรัตนาเกรงลูกชายจะถูกเสือขย้ำไปเสียก่อน...

ooooooo

จันทราอารมณ์ดีเดินเลือกซื้อผลไม้ก่อนกลับบ้าน แต่พอเพ็ญประกายโทร.มาบอกเรื่องชุติมาก็ตกใจทิ้งของรีบกลับ...

เดือนแรมพยายามตัดสินใจเอาการ์ดและจดหมาย ที่ธิติรัตน์ให้จะเผาทิ้งแต่ทำใจไม่ได้ เพ็ญประกายมองอยู่ ไม่พอใจ เข้ามาแย่งจะเผาให้เอง เดือนแรมไม่ยอมผลัก เพ็ญประกายล้มอย่างไม่ตั้งใจ เธอโกรธลุกขึ้นตบหน้าเดือนแรมและชี้หน้าว่า อย่ามาทำสำออยเพราะธิติรัตน์ไม่เลือกเธอแต่เลือกตน เดือนแรมเถียงว่า ธิติรัตน์เลือกมาหยารัศมี เพ็ญประกายปรี๊ด...ตบหน้าเดือนแรมอีกฉาด เดือนแรมไม่สู้เพราะเห็นเป็นพี่

“ถ้าเธอเห็นฉันเป็นพี่ เธอจะไม่พูดกับฉันอย่างนี้ เอาซี้...จดหมายกับการ์ดนั่น เอาไปกกไปกอดเลยแรม เพราะมันเป็นสิ่งเดียวที่เธอได้จากคุณชาย และก็จำไว้ด้วย อะไรที่มันไม่ใช่ของเธอต่อให้เธอดิ้นรนแค่ไหนมันก็ไม่ใช่”

เพ็ญประกายผลักเดือนแรมล้มก่อนจะเดินจากไป...

สุดท้าย เพ็ญประกายก็หวั่นใจ แต่ถ้ามันใช่ ตนคงทนไม่ได้ เพ็ญประกายปาดน้ำตาถามจันทราว่า ถ้าชุติมาเอาคลิปไปให้พ่อหรือธิติรัตน์ ตนจะทำอย่างไรดี จันทราแนะให้ไปตะล่อมถามแม้นเทพว่าชุติมาอยู่ที่ไหน เพ็ญประกายยิ้มมุมปาก ถ้าเป็นอย่างนั้น ตนจะจัดการเอง

ooooooo

จากนั้น เพ็ญประกายทำทียืนเง้อหน้าบ้าน แม้นเทพกลับมาเจอ ถามว่ารอใคร เธอตอบว่ารอชุติมา หายไปจากบ้านหลายวันแล้วแม่กับตนเป็นห่วง  แม้นเทพหยั่งเชิงถามว่าทะเลาะอะไรกันอีกหรือ   เพ็ญประกายบ่นว่าคนอยู่บ้านเดียวกันก็เหมือนลิ้นกับฟัน กระทบกระทั่งกันบ้าง ตนไม่เห็นเป็นเรื่องใหญ่ แม้นเทพหลงดีใจ เพ็ญ-ประกายจะไปแจ้งความ เขาจึงห้ามและบอกไปว่าชุติมาอยู่ที่ไหน

วันรุ่งขึ้น เพ็ญประกายมาเล่นงานชุติมาขณะที่ขายส้มตำอยู่กับสุดใจ ให้เอามือถือคืนมา ชุติมาไม่ยอมเกิดการทะเลาะตบตีกันรุนแรง ชุติมาเอาปลาร้าสาดใส่เพ็ญประกายร้องกรี๊ดๆกลับไปฟ้องจันทรา

“นังลูกคนนี้มันบังอาจมาก” จันทราโกรธหลุดปากออกมา

“ลูก...คุณแม่เรียกพี่ชุว่าลูกหรือคะ”

“ก็...เป็นลูกเป็นหลานไง เพ็ญไม่ต้องห่วงนะลูก นังชุมันบังอาจมาทำลูกแม่ขนาดนี้ แม่จะจัดการมันเอง” สายตาจันทราโกรธเกรี้ยว

เย็นนั้น...สุดใจไปซื้อของ ชุติมาจัดการเก็บข้าวของที่เกลื่อนกลาด เข็นรถเข้าไปเก็บซอกตึก จันทราตามมาเอาเรื่องที่บังอาจเก็บมือถือไว้เพื่อเอามาเล่นงานตนซึ่งเป็นแม่ ชุติมาโต้

“ชุไม่เคยคิดที่จะทำร้ายแม่อยู่แล้ว ส่วนยัยเพ็ญ

ถึงมันจะไม่เคยเห็นว่าชุเป็นพี่ แต่ชุก็ไม่เคยทำร้ายมัน”

“แล้วแกเก็บมือถือไว้ทำไม ทำไมแกไม่ทำลายมัน”

“เพราะชุไม่อยากให้แม่กับเพ็ญทำผิดไปมากกว่านี้  แม่...เพ็ญไม่ใช่มาหยารัศมีนะ แม่อย่าหลอกคุณชายเลย เขาไม่ได้รักเพ็ญ เขารักแรม”

“คุณชายจะรักใครก็ช่าง ยังไงเขาก็ต้องแต่งงานกับยัยเพ็ญ...เอามือถือมาให้ฉันเดี๋ยวนี้”

“ไม่ แล้วถ้าแม่ยืนกรานจะให้เพ็ญแต่งงานกับคุณชาย ชุจะเอามือถือไปให้คุณเมินและคุณชายดู อยากรู้เหมือนกันว่าเขาจะว่าอย่างไร”

จันทราตบชุติมาหน้าหัน กราดเกรี้ยวใส่อย่างเหลืออด เผอิญแม้นเทพแวะมา จึงช่วยดึงชุติมาออก จันทราแว้ดใส่อย่างลืมตัว

“อย่ามายุ่งเรื่องแม่ลูกนะคุณต้อม”

“แม่ลูก...”

“ก็...ลูกๆหลานๆ...ฉันกลับมาอีกแน่นังชุ และถ้าแกคิดจะทำอะไรฉัน น่าดู” จันทราหันไปโวยชุติมาแล้วกลับไป

ชุติมาทรุดลงร้องไห้ แม้นเทพนั่งปลอบข้างๆ ถามอย่างห่วงใย “มีเรื่องอะไรกัน ทำไมคุณจันทราถึงตามมาตบตีชุถึงขนาดนี้”

“ไม่มีอะไรค่ะ”

“พี่เชื่อว่าต้องมี ต้องเป็นเรื่องใหญ่ด้วย และไม่น่าจะเป็นแค่เรื่องน้าหลาน...หลายครั้งแล้วที่พี่สงสัยการกระทำของคุณจันทรากับชุ เมื่อกี้ก็เหมือนกัน จริงๆแล้วคุณจันทราเป็นแม่ของชุใช่มั้ย” แม้นเทพจ้องรอฟัง

คำตอบ แต่ชุติมาอ้ำอึ้ง “ถ้าชุไม่บอกความจริง พี่ก็คงช่วยแก้ปัญหาระหว่างคุณจันทรากับชุไม่ได้”

“ถึงชุเป็นลูกแต่เป็นลูกที่แม่ไม่ต้องการ จะมีประโยชน์อะไรคะที่จะไปเรียกร้อง”

“ชุเป็นลูกคุณจันทรา...”

“ใช่ค่ะพี่ต้อง...ชุเป็นลูกของแม่ แต่แม่ไม่ต้องการ” ชุติมาปล่อยโฮออกมา

แม้นเทพตกใจแต่ยังดึงชุติมามากอดปลอบโยนด้วยความสงสาร

ooooooo

ถึงจะหักใจแต่ธิติรัตน์ก็อดคิดถึงเดือนแรมไม่ได้ คืนนั้น เขาแอบไปด้อมๆมองๆข้างรั้วบ้านเมิน เห็นเดือนแรมนั่งเศร้าอยู่ในสวน เขาได้แต่พึมพำ ว่าจะอยู่ข้างเธอไม่ไปไหนเด็ดขาด...

วันรุ่งขึ้น จันทรากระสับกระส่ายกลัวที่ตนหลุดปากเรื่องชุติมาเป็นลูกออกไป จึงย่องมาบริเวณบ้านมะลิ ได้ยินแม้นเทพกำลังคุยเรื่องของตนให้มะลิกับป้าพิมฟังอยู่พอดี

“แสดงว่าก่อนที่จะมาคบกับเมิน จันทรามีสามีอยู่ก่อนแล้ว และมีลูกคือชุติมา” มะลิเปรย

“มิน่า...ที่ผ่านมาคุณชุถึงได้ก้าวร้าว คอยแต่ประชดประชันเหน็บแนม ที่แท้ก็มีปมในใจ”

“แม่จันทรานี่ร้ายจริงๆ ทั้งโกหกหลอกลวง ไม่ดูดำ ดูดีเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเอง แถมยังพูดหน้าตาเฉยว่าเป็นหลาน นายเมินจะต้องรู้เรื่องนี้ จะได้หูตาสว่างซักที”

จันทราเข่นเขี้ยว...มันไม่ง่ายขนาดนั้นแน่ ว่าแล้วเธอกดโทรศัพท์ไปหาเมิน หลอกเขาว่าที่ไซต์งานระยองโทร.มา ว่ามีปัญหากับผู้รับเหมาให้ไปดู เมินหลงเชื่อเดินทางไปทันที

มะลิเดินมาบ้านเมิน ร้องเรียกเมินอยู่ไหม จันทราย่องมาด้านหลัง เอาไม้ฟาดท้ายทอยมะลิสลบไป แล้วทิ้งไม้วิ่งหนีเข้าบ้าน แรมผ่านมาเจอตกใจร้องเรียกคนช่วย แป้นวิ่งไปบอกคนในบ้าน เพ็ญประกายตกใจ จันทราทำทีเป็นตกใจไปด้วย พากันส่งมะลิไปโรงพยาบาล

ทุกคนยืนรอบเตียง มะลิฟื้นขึ้นมางงๆ แม้นเทพ กับเดือนแรมดีใจ จันทรานึกในใจน่าจะตีให้ตาย มะลิถามว่าตนเป็นอะไรไป

“คุณแม่ถูกทำร้ายครับ”

มะลิคิดทบทวน “ใช่ แม่จะเดินไปหานายเมิน แต่จู่ๆก็เจ็บแปล๊บที่หัว มารู้สึกตัวนี่แหละ”

จันทรากลบพิรุธโทษเป็นพวกขโมย เพ็ญประกายเสริมข้างบ้านก็เพิ่งโดนขโมยขึ้น มะลิมองจันทราแล้วถามหาเมิน เธอบอกไปไซต์งานต่างจังหวัด เพ็ญประกายแปลกใจ ไปเมื่อไหร่

“โทร.มาบอกแม่เมื่อสักครู่นี้เองจ้ะ” จันทราแก้ตัวไปเรื่อย

“เฮ้อ...ท่าฉันจะโชคร้ายจริงๆ” มะลิปลง

“คุณแม่นอนพักผ่อนก่อนเถอะครับ ผมจะไปแจ้งความ เพราะถ้าปล่อยไว้เดี๋ยวขโมยจะได้ใจ”

“ดีค่ะคุณต้อม ตำรวจจะได้ตามจับคนร้าย ไม่งั้นได้นอนผวากันทุกวัน” ป้าพิมเห็นด้วย

จันทราหน้าเจื่อนแต่พยายามกลบเกลื่อน...กลับมาบ้าน ครุ่นคิดจะทำอย่างไรดี แล้วนึกได้โทร.หาฟลุคหลง...

สองคนนัดพบกันหน้าแฟลต จันทราให้เงินก้อนโตกับฟลุคหลง เพื่อหาซื้อยากล่อมประสาทแบบเดิมมาให้เยอะกว่าเก่า ชุติมาผ่านมาเห็นสงสัยว่าฟลุคหลงมีอะไรกับแม่ตน...

พอฟลุคหลงจะเดินขึ้นบันได ชุติมาตามไปทักว่าจำตนได้ไหม ตนอยู่กับวันดีแต่วันนี้วันดีไม่อยู่ มีอะไรฝากตนไว้ได้ ฟลุคหลงบอกว่าไม่เป็นไรวันหลังจะมาใหม่

“เดี๋ยวพี่...ผู้หญิงคนที่พี่คุยด้วย สวยจัง เขาเป็นใคร เป็นนางงามเหรอ” ชุติมาหลอกถาม

“ฮื้อ ตอนสาวๆเขาเป็นนางงาม”

“ท่าทางจะรวยนะ ดูผู้ดี๊ผู้ดี”

“โอ๊ย ไม่ได้เป็นผู้ดีมาจากไหนหรอก ก็เดินในตรอกกินข้าวในซอยเหมือนพวกเรานี่แหละ แต่พอได้ผัวรวยเท่านั้น นางก็ไปทำหน้าจนสวยเด้ง เฮ้อ...สวยไปก็เท่านั้นล่ะ เลว”

“ทำไมถึงว่าเขาเลวล่ะพี่”

“ก็ นางชอบให้พี่เอายากล่อมประสาทไปให้ ป่านนี้คนกินคงบ้าไปแล้วล่ะ แต่ละครั้งเอาไปเยอะจะตาย อุ๊บส์...พี่ไปก่อนนะ” ฟลุคหลงนึกได้ว่าพูดมากไป

ชุติมาคิดถึงอดีต เคยเห็นจันทราเปลี่ยนยาในขวดให้เมินหลายครั้ง อ้างว่ายามันเก่า...เธอตกใจ เสียใจที่แม่เอายากล่อมประสาทให้เมินกินมาตลอด...

ooooooo