ข่าว
100 year

นิยายไทยรัฐ

มายาสีมุก

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

คีรินทร์กำลังจะได้เซ็นสัญญาร่วมทุนกับทางเกาหลี แต่แล้ววัฒนาซึ่งตามมาทีหลังพร้อมด้วยชลลดากับ ภัททิมาก็ทำเสียเรื่อง วัฒนาแอบปล่อยคลิปสาวๆของคีรินทร์ทะเลาะ ตบตีกันในโรงแรมที่เมืองไทย ทำให้ทางเกาหลียกเลิกสัญญาเพราะไม่มั่นใจในภาพลักษณ์ผู้บริหาร ไม่อยากให้มีข่าวฉาว ไม่ว่าจะเรื่องงานหรือเรื่องส่วนตัว

วัฒนาเป็นตัวแทนเขมทัตนำเอกสารมาให้คีรินทร์แต่แอบแทงข้างหลังเพราะเจ็บแค้นที่เขาเหนือกว่าตนทุกอย่าง เมื่อเหตุการณ์เป็นเช่นนี้ก็สะใจมาก แต่คีรินทร์เศร้าใจ จากที่ร่าเริงก็เครียดจัดไม่รู้จะแก้ปัญหานี้อย่างไร ส่วนชลลดากับภัททิมาที่อุตส่าห์อ้อนเขมทัตจนได้มาถึงเกาหลีก็อดเที่ยวอดช็อปปิ้งไปโดยปริยาย พาลมาระบายอารมณ์ใส่ไข่มุก

ขณะเดียวกันที่เมืองไทย คธาล่วงรู้ว่าจินจูกับแทยอนพูดคุยเรื่องตามหาใครบางคน และหลายครั้งที่เขาเห็นจินจู น้ำตาซึมเหมือนเสียใจอะไรสักอย่าง วันนี้มีโอกาสพบเธอตามลำพังในสวนของโรงแรม คธาจึงเข้ามาถามเธอตรงๆว่ากำลังตามหาใคร จินจูสะดุ้งวาบในใจไม่กล้าพูดความจริง ทำท่าจะลุกหนีแต่โดนเขาดักหน้าไว้

“สนใจด้วยเหรอฉันทำอะไร” จินจูมองเขาอย่างตัดพ้อ

“เขาคงเป็นคนสำคัญมาก...ขนาดที่ดาราดังอย่างคุณยอมมาอยู่เมืองไทยเป็นเดือนใช่ไหม”

“ใช่ คนคนนี้สำคัญกับฉันมาก สำคัญที่สุดในชีวิต”

“ยังมีคนที่สำคัญกว่ามิสเตอร์คิมอีกเหรอ”

“ฉันพยายามติดต่อคุณทุกทาง แต่คุณไม่เคยตอบกลับเลย คุณนั่นแหละที่ทำให้ทุกอย่างเป็นอย่างนี้”

“ผมต่างหากที่ต้องพูดแบบนั้น ผมน่ะเหรอไม่ตอบไป ผมต่างหากที่พยายามทำทุกอย่างที่...”

คธาชะงัก เหลือบมองแทยอนที่กำลังเดินตรงมา จินจูเร่งคธาพูดต่อให้จบ เธออยากรู้ว่าเขาพยายามทำอะไร แต่เขากลับบอกว่ามันสายไปแล้ว เขาจะไม่พูดเรื่องอดีตที่ไม่สำคัญอีกแล้ว

แทยอนเดินยิ้มเข้ามาตบไหล่คธาเบาๆ ทักทายเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นในอดีตที่ผ่านมา

“ไม่นึกว่าจะได้เจอกันอีก ยี่สิบกว่าปีแล้ว”

“ใช่..แต่เสียใจด้วย คนอย่างผมไม่ตายง่ายๆ” คธาทิ้งคำพูดแล้วเดินจากไป จินจูมองตามอย่างงุนงงสงสัย หันมาถามแทยอนว่า

“คธาหมายความว่ายังไง ทำไมถึงพูดว่าเขาไม่ตายง่ายๆ”

“ก็ไม่รู้เหมือนกัน อารมณ์ศิลปินมั้ง” แทยอนกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่แววตาวิตกกังวล...

ooooooo

ที่เกาหลี ไข่มุกสงสารคีรินทร์ที่ผิดหวังเรื่องงานซึ่งเธอไม่รู้จะช่วยเขาอย่างไร แต่แล้วเหมือนมีบางอย่างดลใจทำให้ไข่มุกรู้เห็นว่าประธานลีซอนมินที่ปฏิเสธการเซ็นสัญญากับคีรินทร์มีความสนิทสนมกับจินจู เธอเห็นรูปถ่ายของทั้งคู่ในห้องโถง จึงลองโทร.หาจินจูเพื่อขอความช่วยเหลือโดยไม่ได้บอกให้คีรินทร์รับรู้

กระทั่งในวันเตรียมตัวเดินทางกลับเมืองไทย ทุกคนอยู่ที่สนามบิน สองแม่ลูกชลลดากับภัททิมาแต่งตัวสวยเว่อร์แต่สีหน้าหงุดหงิดผิดหวัง บ่นไข่มุกที่ทำให้พวกตนอดเที่ยว

“ไม่น่าต้องรีบกลับเลย ดูสิลูกไก่ ดวงลูกนี่กาลกิณีกับสามีเหมือนที่หมอดูบอกเปี๊ยบ งานก็พัง เที่ยวก็อด กลับบ้านมือเปล่า...เฮ้อ”

“ใช่...ยังช็อปไม่หนำใจเลย”

“ทุกอย่างเป็นเพราะตัวผมเอง ไม่เกี่ยวกับลูกไก่” คีรินทร์ออกรับแทน ไข่มุกเป็นปลื้ม ปลอบเขาว่าอย่าคิดมากเลยพรุ่งนี้อาจจะมีข่าวดีก็ได้ “ข่าวดีว่าบอร์ดให้ลาออกเอง ไม่ไล่ออกใช่ไหม...ไป กลับก็กลับ”

“มีตัวซวยมาด้วย เซ็งจิต” ภัททิมากระแทกเสียงใส่ไข่มุก คีรินทร์ส่ายหน้าระอา เดินนำไปเพื่อเช็กอินกระเป๋า ทันใดเสียงมือถือเขาดังขึ้น เห็นเบอร์ไม่คุ้นแต่ก็กดรับ

“ครับ อะไรนะครับ ทางบอร์ดเกาหลีอยากพบผมด่วน...ครับ ได้ครับ จะไปเดี๋ยวนี้ครับ”

ชลลดายื่นหน้าเข้ามาหลังจากคีรินทร์วางสาย ถามว่ามีอะไร เขาให้กลับไปทำไม

“ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับ ทางนั้นว่ามีข่าวดี”

ชลลดากับภัททิมามองหน้ากันงงๆ วัฒนาแปลกใจแต่พยายามเก็บอาการ ไข่มุกไม่เฉลยเอาแต่มองคีรินทร์ แล้วยิ้มอมภูมิคนเดียว...

ภายในห้องประชุมในเวลาต่อมา ลีซอนมินจับมือคีรินทร์ และพูดคุยด้วยรอยยิ้ม

“ลูกผู้ชายอย่างเราผิดพลาดเรื่องผู้หญิงได้ ไม่ใช่เรื่องใหญ่ ยิ่งเป็นคนกันเองยิ่งไม่ควรถือสา คราวนี้จะถือว่าพวกเราจะไม่เคยรู้ ไม่เคยเห็นคลิปนี้มาก่อน แต่ต่อไปคุณก็ระวังตัวให้ดี อย่าให้เกิดเรื่องฉาวแบบนี้อีก”

“ขอบคุณครับ...ขอบคุณมาก”

คีรินทร์ยิ้มดีใจก่อนจดปากกาเซ็นสัญญา ไข่มุกหน้าบานปลื้มใจ ตรงข้ามกับวัฒนาที่นิ่งขรึมแอบผิดหวัง

เมื่อเดินทางกลับถึงเมืองไทย คีรินทร์ได้รับคำชมจากเขมทัตเป็นคนแรก “เก่งมาก ว่าแต่ทำอีท่าไหนประธานลีถึงเปลี่ยนใจได้ล่ะ”

“ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับ ยังงงอยู่เลยว่าทำไม”

มณีเข้ามากอดหอมแก้มลูกชายซ้ายขวา “เขาคงรู้ว่าลูกแม่เก่ง เรื่องแค่จิ๊บๆอย่างนี้คงไม่ใส่ใจหรอก แหมผู้ชายด้วยกันรู้แกวกันดี กะอีแค่สาวๆตีกัน ไม่เห็นเกี่ยวกับธุรกิจสักนิด”

“เอ้าชมกันใหญ่ ลูกลอยแล้วเนี่ย” เขมทัตแซวยิ้มๆ

“เอ๊ะคุณ ลูกฉันฉันก็ต้องชมสิ อย่ามาขัดคอได้มั้ย”

“เออ เดี๋ยวนี้รักลูกมากกว่าพ่อแล้ว เราเตือนหาว่าขัดคอ”

คีรินทร์หัวเราะขำพ่อแซวแม่จนโดนค้อนหลายขวับ วัฒนาขยับเข้ามาใกล้แสร้งยิ้มแต่แววตาอิจฉา แสดงความยินดีกับคีรินทร์

“ดีใจด้วยนะ ฉันรู้ว่านายทำได้”

“ขอบใจ ของมันแน่อยู่แล้ว” คีรินทร์คุยโอ่ โดยไม่รู้เลยว่าวัฒนาคิดแค้นอยู่ภายในใจ

ขณะเดียวกัน ไข่มุกมาขอบคุณจินจูที่ช่วยเหลือให้คีรินทร์ประสบความสำเร็จในธุรกิจร่วมทุนกับทางเกาหลี จินจูบอกไม่เป็นไร แค่เรื่องเล็กน้อย ประธานลีกับตนคุยกันได้เสมอ

“หนูรบกวนคุณอยู่เรื่อยเลย”

“เรื่องเล็กน่า ปัญหาใหญ่กว่านี้ฉันก็ทำให้หนูได้”

“ทำไมถึงดีกับหนูนักคะ”

“เพราะหนูทำให้ฉันคิดถึงคนคนหนึ่ง เชื่อว่าเขาต้องน่ารักเหมือนหนูแน่” จินจูเอ่ยอย่างมั่นใจ มองไข่มุกด้วยความเอ็นดู

จากผลงานชิ้นโบแดงทำให้คีรินทร์ได้รับความไว้วางใจจากทีมผู้บริหารให้ดูแลโรงแรมทั้งสองแห่ง นั่นยิ่งทำให้วัฒนาไม่พอใจแสดงออกทางสีหน้าจนนุชนารถสังเกตเห็น

วัฒนากลับมาระบายอารมณ์ในห้องทำงานของตน กวาดข้าวของบนโต๊ะหล่นกระเด็นก่อนที่นุชนารถจะตามเข้ามาส่งเสียงหยันอย่างรู้ทัน

“มาพาลลงกับของไม่มีประโยชน์หรอกค่ะ”

“คุณนุชมีอะไรกับผม”

“พอดีเห็นพวกเดียวกันแล้วอดสงสารไม่ได้...ผิดหวังมากสินะที่คุณรินทร์ได้บทพระเอก เหลือแต่หน้าที่ตัวประกอบไว้ให้”

“คุณเองก็ด้วยนี่ เจอฤทธิ์ไอ้รินทร์เข้าไปจนเกือบตาย แผลหายหรือยังล่ะ”

“คนอย่างฉันไม่ยอมตายเพราะคนใจดำอย่างนั้นหรอก สักวันเขาจะต้องได้บทเรียนที่จำไปจนตาย”

“งั้นเราก็มีศัตรูคนเดียวกันแล้วสิ”

นุชนารถฟังแล้วฉุกคิด แววตาเย้ยหยันวัฒนาเมื่อครู่เปลี่ยนไป...แล้วรวมหัวกันวางแผนทำลายทั้งคีรินทร์และไข่มุกในงานแถลงข่าวอย่างเป็นทางการต่อหน้าสื่อมวลชนจำนวนมากด้วยเรื่องการร่วมทุนธุรกิจโรงแรมกับทางเกาหลี โดยในงานไข่มุกมีเซอร์ไพรส์สาธิตการเต้นโชว์ร่วมกับสามกิ๊กของคีรินทร์และนักเต้นผู้ชายอีกจำนวนหนึ่ง

ในจำนวนนี้วัฒนาส่งคนร้ายแฝงตัวเข้ามาทำร้ายไข่มุกแต่จินจูช่วยทันก่อนที่ไข่มุกจะถูกเหวี่ยงหล่นจากเวที คธา แทยอน และคีรินทร์ต่างพุ่งมาดูจินจูกับไข่มุกด้วยความเป็นห่วง ไข่มุกไม่เป็นอะไร แต่จินจูเจ็บบริเวณข้อเท้ามากต้องพาส่งโรงพยาบาล

แม้ส่งจินจูถึงมือหมอแล้วแต่ไข่มุกยังกระสับกระส่ายเดินไปมาอยู่หน้าห้องตรวจ คีรินทร์เตือนให้นั่งเสียบ้างเธอก็ไม่ยอม

“ทำไมตรวจนานชะมัด คุณพระคุณเจ้าขออย่าให้คุณจินจูเป็นอะไรเล้ย...สาธุ”

ขาดคำของไข่มุก ประตูห้องตรวจเปิดออก แทยอน ประคองจินจูเดินออกมา ไข่มุกรีบเข้าไปจับมือจินจู ถามอย่างห่วงใยว่าเป็นยังไงบ้าง

“แค่ข้อเท้าแพลง โชคดีที่กระดูกไม่หัก”

“หนูขอโทษที่ทำให้คุณต้องมาเจ็บแทน ขอบคุณมากนะคะที่ช่วยหนู ขอบคุณจริงๆ”

“ไม่เป็นไร เจ็บแค่นี้นับว่าเล็กน้อยมาก เห็นหนูปลอดภัยไม่เป็นอะไร ฉันก็ดีใจมากแล้ว”

ไข่มุกพนมมือไหว้ซาบซึ้งจนน้ำตาคลอ จินจูโน้มตัวเธอมากอด...คีรินทร์เฝ้ามองและอดคิดไม่ได้ว่าคู่นี้รักกันมากจริงๆ

ooooooo

แม้ไม่ได้บาดเจ็บเพราะจินจูช่วยไว้แต่ไข่มุกก็เคล็ดขัดยอกเล็กน้อยบริเวณเอว คืนนั้นคีรินทร์เอาผ้าอุ่นมาประคบให้แล้วตั้งใจจะนวดยาซ้ำอีกครั้งแต่เธอไม่ยอม

“ขอบคุณมาก แค่เคล็ดนิดหน่อยเอง ไม่เห็นต้องอะไรขนาดนี้”

“มันอาจช้ำในก็ได้ กันไว้ก่อน วันนี้ขวัญเธอหายไปเยอะ เดี๋ยวเรียกกลับให้”

“จะเรียกยังไงคะ”

“อยากรู้ใช่ไหม แบบนี้ไง” คีรินทร์ยื่นหน้าจะหอมแก้มไข่มุก แต่เสียงเคาะประตูดังขัดจังหวะทำให้เขาชะงัก

นุชนารถถือชามใส่น้ำร้อนเข้ามาเปลี่ยนของเดิม พูดเสียงแข็งว่าน้ำร้อนที่สั่งได้แล้ว

“วางไว้ตรงนั้น เดี๋ยวผมจัดการเอง” พูดจบคีรินทร์หันกลับจะจู๋จี๋กับไข่มุกต่อ แต่นุชนารถยังยืนเฉยไม่ขยับ เขาเหลือบมองเธออีกครั้งพร้อมกล่าวขอบคุณเป็นการไล่ทางอ้อม

“นุชไปเองได้ค่ะ ไม่ต้องไล่ เดี๋ยวนี้คุณรินทร์ใจร้ายกับนุชมากเลยนะ รู้ตัวบ้างไหม”

“คุณก็เหมือนกัน เดี๋ยวนี้อะไรก็ไม่รู้ หงุดหงิดง่ายมาก มันน่าเบื่อรู้ไหม”

นุชนารถน้ำตาคลอมองคีรินทร์ที่ประคบประหงมไข่มุกอย่างเจ็บแค้นใจ แล้วเดินกระแทกเท้าออกไปจากห้อง

“งอนไปโน่นแล้ว ไม่ตามไปดูเหรอคะ เดี๋ยวได้เป็นเรื่องอีกหรอก” ไข่มุกสีหน้ากังวล

“เพราะเอาใจมากถึงได้เป็นเรื่อง แต่ตอนนี้เขาต้องเข้าใจว่าฉันแต่งงานแล้ว ผู้หญิงเจ้าอารมณ์ปล่อยให้อยู่คนเดียวซะบ้าง”

“เชอะ พอเก่าแล้วเป็นสนิม ทำเป็นว่าเขา”

“มีแซวหรอ แบบนี้ต้อง...” คีรินทร์โผเข้ากอด... ไข่มุกหลบวูบและอ้างว่าจะตัดคะแนนถ้าทำรุ่มร่าม

เช้าวันใหม่ ไข่มุกยิ้มแย้มไปทำงานตามปกติ แต่แล้ว สักพักก็แตกตื่นเมื่อเห็นวันดีเดินทะเล่อทะล่าเข้ามาพูดคุยกับ รปภ.เพื่อขอพบลูกสาว ไข่มุกรีบมาเจรจาแล้วลากวันดีไปคุยมุมหนึ่ง โดยไม่รู้ว่าวัฒนายืนมองอยู่ห่างๆ ด้วยความสงสัย

“แม่มาที่นี่ทำไม” ไข่มุกเปิดฉากพลางมองซ้ายมองขวาอย่างระแวดระวัง

“ถ้าไม่มีเรื่องจะมาเหรอวะ ข้าไปต่อรองกับไอ้พวกนักเลงที่ยึดรถเข็นกับครกไป พอเห็นนังวันดีเอาจริงมันก็กลัวเหมือนกันเว้ย ยอมลดค่าไถ่ของเหลือแค่หมื่นห้า แต่ต้องได้เงินวันนี้ ยังไงเอ็งเอามาให้แม่ก่อน”

“ดีนะเงินเดือนฉันเพิ่งออกวันนี้ ต่อไปแม่อย่ามาที่นี่อีก ฉันเอาไปให้แม่ที่บ้านเอง”

“ทำไมจะมาไม่ได้วะ โรงแรมออกใหญ่โต สวยมากน่ามาอยู่จริงๆ ถ้าอยู่บ้านผัวเอ็งไม่ได้ ให้แม่อยู่นี่ก็แล้วกันนะ”

“จะทำอย่างนั้นได้ยังไงแม่ เดี๋ยวได้ความแตก ได้เงินแล้วแม่กลับเถอะ เดี๋ยวฉันต้องทำงานต่อ”

“เดี๋ยวสิวะนังนี่ ไล่ข้าลูกเดียว น้ำท่าไม่มีให้กินสักแก้ว”

“รีบไปเหอะ ได้ตังค์แล้ว ไปซื้อกินที่อื่นสิบแก้วเลย”

ไข่มุกรั้งแม่ออกมาหน้าโรงแรม วัฒนารีบสั่งลูกน้องให้ตามวันดีไปเพราะสงสัยว่าเธอเป็นใครและเกี่ยวข้องอะไรกับเมียคีรินทร์ แต่เขาตามไปจนถึงบ้านกลับถูกวันดีไล่ส่ง ไม่ตอบคำถามอะไรทั้งนั้น จึงเบนเป้าหมายไปที่เม่นเมื่อทราบว่าทั้งคู่เป็นผัวเมียกัน

เม่นกำลังอยากเหล้า พอมีคนใจดีก็เลยไม่ขัดศรัทธา แถมตอบทุกคำถามอย่างไม่มีเม้ม

“เอ็งนี่ใช้ได้ เจอกันแป๊บเดียวเลี้ยงเหล้าไอ้เม่นแล้ว...คนที่นังวันดีไปหาที่โรงแรมจะมีใคร มันก็ลูกข้ากับนังวันดีสิวะ”

“ลูกพี่เหรอ เป็นไปได้ยังไง นั่นเมียคุณคีรินทร์เจ้าของโรงแรมนะ”

“นั่นแหละ นังคุณนายชลลดาจอมงกเอาตัวไปขัดหนี้ แล้วให้ไปแต่งกับเศรษฐีแทนลูกมัน”

“พี่แน่ใจนะ เราพูดถึงคนเดียวกัน”

“ปัดโธ่...นังวันดีมีลูกสาวคนเดียว สวยๆขาวๆ สูงยาวเข่าดี”

“คุณลูกไก่เนี่ยนะ”

“ลูกไก่ลูกเป็ดอะไร...มันชื่อนังไข่มุก” เม่นพูดไปหัวเราะไปโดยไม่รู้เลยว่าคนฟังไม่ขำด้วยสักนิด

เมื่อวัฒนาทราบเรื่องจากลูกน้องก็รีบส่งข่าวถึงนุชนารถ...กลายเป็นเรื่องทันที! นุชนารถร้อนใจและแค้นใจบุกไปหาไข่มุกถึงโรงแรม เป็นเวลาที่เธอสอนเต้นเสร็จกำลังจะกลับบ้านพอดี

นุชนารถไม่พูดพล่าม คว้าแก้วน้ำสาดใส่จนไข่มุกผงะตกใจ ถามว่าทำแบบนี้ทำไม?

“แค่นี้น้อยไป สำหรับแกมันต้องน้ำกรด”

“ถึงคุณเกลียดฉัน ก็ต้องให้เกียรติกันบ้างในฐานะภรรยาคุณคีรินทร์”

“พูดไม่อายปาก ฉันไม่เรียกตำรวจมาลากคอแกก็บุญหัวแล้ว”

“ตำรวจ...คุณพูดอะไร ฉันไม่รู้เรื่อง”

“แกร้ายกว่าที่คิดเยอะ ทำใสซื่อให้คุณรินทร์หลง ถึงคราวแกใช้กรรมบ้างแล้ว”

ไข่มุกไม่อยากตอแยให้เกิดเรื่อง ตัดบทเสียงแข็ง “วันนี้ฉันจะไม่เอาเรื่องแต่อย่าเสียมารยาทแบบนี้อีก คุณสงบสติอารมณ์ซะ เลิกหึงบ้าๆบอๆสักที ฉันลิกงานจะกลับบ้านแล้ว”

“กลับสลัมสิไม่ว่า นึกเหรอว่าจะเจอนังวันดีแม่แก...นังไข่มุก”

ไข่มุกชะงักก้าวขาไม่ออก นุชนารถแสยะยิ้มเหยียดหยัน แววตาสะใจ

ooooooo

หลังจากนั้น ไข่มุกกลับมานั่งเครียดต่อหน้าชลลดากับภัททิมาที่บ้าน เธอใจคอไม่ดีเป็นห่วงวันดีที่โดนคนของนุชนารถจับตัวไป

“นังนั่นเลือดเข้าตาขนาดจับแม่แกไปขู่เลยเหรอ นี่ หึงคลั่งโรคจิตชะมัด หรือมันจะฆ่าแม่แกก่อนแล้ว พาลมาเล่นเราคะคุณแม่” ภัททิมาพูดหวาดๆ ไข่มุกฟังแล้วยิ่งใจเสียร้องไห้กระซิก

“อย่าแช่งกันขนาดนั้นเลยค่ะคุณลูกไก่ คุณนายต้องช่วยแม่หนูนะ แม่หนูกำลังแย่”

“โอ๊ย...พอแล้ว คนยิ่งเครียด นี่แกร้องเพราะแม่จะตายหรือกลุ้มใจต้องจากผัวเศรษฐียะ ฉันไม่รับรู้ด้วย แม่ใครจะตายก็ช่วยกันเอง”

“อ้าว...เรื่องทั้งหมดมันเกิดขึ้นจากคุณนายต้นคิดนะคะ”

“แล้วใครที่มันพลาดให้นังพยาบาลโรคจิตจับได้ แกจะแก้ตัวไงก็ช่าง แต่อย่าให้เรื่องมาถึงฉันกับลูก ไม่งั้นไม่ใช่แค่แม่แกที่ต้องตาย แต่แกก็ต้องตายด้วย”

ไข่มุกอึ้ง นึกถึงวันดีที่ถูกจับตัวแต่ไม่รู้ว่าพาไปไว้ที่ไหน ซึ่งก่อนหน้านี้นุชนารถให้เธอพูดโทรศัพท์กับแม่...วันดีร้องขอความช่วยเหลือ เข้าใจว่าตัวเองถูกนักเลงทวงหนี้จับไป เธอพยายามขอร้องนุชนารถแต่ไม่เป็นผล

“คุณจะบ้าไปถึงไหน อย่าทำอะไรนะ ปล่อยแม่ฉันเดี๋ยวนี้ แม่ไปเกี่ยวอะไรด้วย”

“เกี่ยวที่มีลูกเป็นแก๊งต้มตุ๋นอย่างแกไง ฉันนึกแล้วไม่ผิดว่าแกมันดูแปลกๆ นี่ถ้ายังจับไม่ได้มีหวังคุณรินทร์หมดตัวแน่”

“เรื่องนี้ฉันจะรับผิดชอบเอง แต่ต้องปล่อยแม่ฉันก่อน”

“ยอมรับแล้วใช่ไหม ฉันจะปล่อยหรือจะฆ่านังแก่นั่นมันก็อยู่ที่แก”

“อย่าเล่นกันถึงชีวิตเลย ปล่อยแม่ฉันแล้วฉันจะยอมไปจากคุณคีรินทร์เอง”

“ไม่ได้ แกต้องรับสารภาพต่อหน้าทุกคนไม่งั้นแม่แกตาย”

คิดแล้วไข่มุกยิ่งเครียด หาทางออกให้ตัวเองไม่ได้ เธอคงต้องจากคีรินทร์ไปจริงๆ คืนนั้นเธอเอาใจเขาสารพัด จนเขาออกปากว่ามาแปลกแต่ก็น่ารักที่สุดในโลก เขาเลือกคนไม่ผิดจริงๆที่ได้เธอเป็นเมีย

“ฉันก็ดีใจมากที่ได้คุณเป็นสามี เป็นช่วงที่ดีที่สุดในชีวิต ฉันจะไม่มีวันลืมเวลาที่เราอยู่ด้วยกันเลยค่ะ”

“คุณพูดอะไรแปลกๆ แล้วทำไมต้องร้องไห้ด้วย”

“ไม่รู้สิ อยู่ดีๆน้ำตามันก็ไหลออกมาเอง วันนี้ฉันมีอะไรพิเศษมอบให้คุณ หลับตาสิคะ”

“อะไรของเธอ วันนี้มาแปลกจัง มีต้องหลับตาด้วย”

“ก็ฉันอายนี่นา”

“ก็ได้ อยากรู้เหมือนกันว่าจะพิเศษแค่ไหน” ชายหนุ่มหลับตา...ไข่มุกจูบที่ริมฝีปากเขานิ่งนาน...คีรินทร์ถึงกับตาค้างพูดอะไรไม่ออก ไข่มุกค่อยๆถอนจูบ ยิ้มทั้งน้ำตาเหมือนอาลัยรัก สวมกอดเขาแนบแน่นอย่างไม่เคยทำมาก่อน...

ooooooo

เช้าขึ้นทุกคนพร้อมหน้าที่โต๊ะอาหาร คีรินทร์อารมณ์ดีเป็นพิเศษ ยิ้มแย้มมีความสุขตักอาหารให้ไข่มุกอย่างเอาใจ เขมทัตสังเกตเห็นลูกสะใภ้นั่งนิ่ง สีหน้าเหมือนมีเรื่องกังวล ถามไถ่อย่างห่วงใยว่าไม่สบายหรือเปล่า ไม่เห็นกินอะไรเลย

“เปล่าค่ะ คือหนู...” ไข่มุกพูดไม่ออก เหลือบมองนุชนาถส่งสายตาเชือดเฉือน มองเลยไปทางชลลดาและภัททิมาก็โดนทั้งคู่จ้องตาดุ เธอรีบหลบสายตา อึดอัดจนบอกไม่ถูก

“เมียแกท่าทีพิกลนะตารินทร์ เห็นนั่งซึมกะทือตั้งแต่เช้า”

คีรินทร์เห็นจริงอย่างมณีว่า รีบพูดเอาใจเมีย “ตักให้ตั้งเยอะแล้ว หรือต้องให้ป้อนขอรับ...คุณลูกไก่”

ไข่มุกรวบรวมความกล้าพูดหนักแน่นว่า “ไม่ใช่ลูกไก่ค่ะ จริงๆแล้วฉันชื่อไข่มุก”

ทุกคนนิ่งอึ้ง นุชนารถยิ้มสะใจ รอดูฉากสำคัญต่อไปอย่างใจเย็น

“อ๋อ...ชื่อเล่นอีกชื่อว่าไข่มุก แบบนี้ชื่อไม่ซ้ำกับญาติคุณเหรอ” คีรินทร์เอ่ยขึ้นอย่างร่าเริง

“ไม่ซ้ำค่ะ แต่สลับ...เราสลับตัวกันเพื่อแต่งงานกับคุณ ฉันเข้ามาอยู่ในบ้านนี้เพื่อแต่งงานกับคุณคีรินทร์แทนคุณลูกไก่”

“แล้วเธอเป็นใคร นี่ไม่ใช่เรื่องที่จะมาพูดเล่นกัน ถ้าเธอพูดจริงแล้วคุณชลทำไมถึงยอม” เขมทัตพูดโพล่ง ขณะที่มณีวางช้อนกระทบจานเสียงดัง จับจ้องไข่มุก ชลลดาและภัททิมาด้วยสีหน้าขึงขัง

“จะไม่ยอมได้ไง...มันนั่นแหละตัววางแผน”

ชลลดาถูกมณีหมายหัวถึงกับร้องไห้โฮบีบน้ำตาอ้อนเขมทัต “คุณพี่ขา...ชลผิดไปแล้ว ชลพลาดเสียท่าเอง ไปเข้าบ่อนจนติดหนี้ ไอ้พวกแก๊งที่นั่นอยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมดส่งตัวแม่นี่มาเพื่อคอยดูดเงินจากบ้านนี้”

ไข่มุกตกใจไม่คิดว่าชลลดาจะเอาตัวรอดด้วยการแต่งเรื่องใส่ร้ายตนขนาดนี้ แถมพอเธอท้วงว่าไม่ใช่ ชลลดาก็รีบแผดเสียงกลบจนเธอไม่กล้าพูดความจริง

“ไม่ใช่ตัวจริงน่ะสิ ไม่ต้องแก้ตัวอะไรอีกแล้ว... คุณพี่ขา...พวกบ่อนมันขู่จะฆ่าชลกับลูก ชลเลยต้องยอมให้สลับตัวกับหนูลูกไก่เพื่อให้นังนี่ดูดเงินจากคุณรินทร์ได้ถนัดค่ะ”

“นี่หมายความว่าบ้านฉันกำลังโดนรุมกินโต๊ะแบบยกแก๊งเหรอ นึกอยู่แล้วเรื่องนี้มันทะแม่งตั้งแต่ต้น...แก... นังสะตอ” มณีชี้หน้าไข่มุกอย่างเอาเรื่อง แต่คีรินทร์ยังไม่ปักใจเชื่อ ค้านว่าเป็นไปไม่ได้ ไร้สาระ แล้วคาดคั้นไข่มุกให้พูดออกมาว่าไม่จริง

“ไม่ได้ล้อเล่นค่ะ เรื่องสลับตัวเรื่องจริง แต่เรื่องที่...” ไข่มุกไม่กล้าพูดต่อเพราะชลลดาถลึงตาดุดัน

“เรื่องแดงขนาดนี้แล้วยอมรับซะเถอะ ฉันเองทนไม่ไหวแล้วก็อึดอัดจะตายชัก คุณพี่เขมขา...ชลยอมตายดีกว่านั่งปอกลอกพี่เขมไปชั่วชีวิต”

“หนูก็ยอมตายกับแม่ ไม่เอาแล้ว มันโหดมาก พวกเราถึงต้องหนีมาที่นี่ มันยังสั่งให้ช่วยแม่นี่รีดไถเงินให้ได้มากที่สุดด้วยนะคะ”

ชลลดากับภัททิมาเข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ยรวมหัวกันเล่นละครตบตาทุกคน ไข่มุกน้ำตาคลออย่างเจ็บใจ คีรินทร์มองคนโน้นคนนี้แล้วพูดโพล่ง

“ยังไงก็ไม่เชื่อ บอกซิว่าเธอไม่ได้ถูกส่งตัวอะไรมาจากบ่อนนั่น...ลูกไก่ ไข่มุก จะชื่อบ้าอะไรก็ช่างเถอะ บอกแต่ว่าไม่จริงได้ไหม เธอไม่ได้หลอกฉัน บอกสิ”

ไข่มุกเอาแต่ร้องไห้ไม่กล้าพูด มณีฉุนจัดเดินมาตบหน้าแล้วไล่ออกจากบ้าน ชลลดากับภัททิมาสะดุ้งแต่รีบเก็บอาการ นุชนารถลอบยิ้มสะใจ ไข่มุกทนสู้หน้าใครต่อใครไม่ไหววิ่งขึ้นห้องไปเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋า คีรินทร์ตามเข้ามาสีหน้าขึงขังน่ากลัว

“นี่มันเรื่องอะไรกัน เธออธิบายให้ฉันฟังชัดๆ หน่อยซิ”

“คุณก็ได้ยินไปหมดแล้ว จะมาถามอะไรอีก”

คีรินทร์ยื้อยุดไม่ยอมให้ไข่มุกเก็บเสื้อผ้า มองหน้าเธออย่างคาดคั้น “เธอเป็นคนที่บ่อนส่งมารีดไถบ้านฉัน แล้วเธอมีเหตุผลอะไรมาสารภาพวันนี้”

“ฉันมีเหตุผลของฉัน ปล่อยเถอะค่ะ ฉันต้องรีบไป”

“เธอจะไปง่ายๆแบบนี้เหรอ แล้วระหว่างเราไม่มีความหมายเลยหรือไง เธอรู้สึกอะไรกับฉันบ้างไหม มาทำดีกับฉันทำไม”

ไข่มุกน้ำตาร่วงอย่างปวดร้าว คีรินทร์ตาแดงก่ำความรู้สึกเจ็บช้ำไม่ต่างกัน

“บอกฉันซิว่าเธอไม่รู้สึกอะไร ฉันไม่สำคัญอะไรเลยสำหรับเธอใช่ไหม เป็นแค่ไอ้โง่ที่มีเงินให้เธอไถ”

หญิงสาวร่ำไห้สะอึกสะอื้น คีรินทร์เดินไปฉีกบอร์ดกระดาษสะสมแต้มทั้งของตัวเองและของไข่มุกแล้วขย้ำปาใส่หน้าเธอพร้อมกับตะโกนด้วยความโกรธสุดขีด

“ไป...จะไปไหนก็ไปให้พ้น!”

ไข่มุกน้ำตานองหน้า หิ้วกระเป๋าเสื้อผ้าลงบันไดมาเจอมณีตีหน้ายักษ์ สั่งช้อยเอากระเป๋ามาค้นดูว่าขโมยอะไรไปบ้าง แม้ไข่มุกยืนยันว่ามีแต่เสื้อผ้าก็ไม่ฟัง

“ไม่มีใครเชื่อแกแล้ว เกลียดนักไอ้พวกปลิ้นปล้อน อย่าหวังว่าจะฉกอะไรไปจากบ้านนี้ได้แม้แต่ชิ้นเดียว”

“แจ้งตำรวจลากคอมันเข้าคุกเลยค่ะ เดี๋ยวนุชจับมันไว้เอง”

ชลลดากับภัททิมากลัวเรื่องจะซัดทอดมาถึงตัวเอง ตวาดใส่นุชนารถว่าบอกตำรวจให้โง่หรือไง พวกนักเลงจะได้แห่มาฆ่าหมดบ้าน แค่พวกตนรวมกันไล่มันก็หัวซุกหัวซุนหนีไม่ทันแล้ว

“คุณนายคะ ไม่เจออะไรเลยค่ะ มีแต่เสื้อผ้าเน่าๆ” ช้อยรายงาน

“ให้มันขนไปให้หมด อย่าทิ้งไว้เป็นเสนียดบ้านฉัน”

ไข่มุกสะอึก เก็บเสื้อผ้าที่ถูกรื้อกระจัดกระจายลงกระเป๋าออกจากบ้าน ชลลดาก้าวตามมากระซิบเสียงแผ่วแต่สีหน้าดุดัน

“ไสหัวไปให้พ้นจากบ้านนี้ หนี้สินทุกอย่างฉันยกให้หมด แต่อย่ากลับมาให้เห็นหน้าอีก”

ไข่มุกชอกช้ำแทบหมดแรง แข็งใจก้าวเดินต่อ... คีรินทร์ยืนมองจากชั้นบนอย่างขมขื่น นุชนารถเข้ามาโอบ กอดเขา พูดอย่างเริงร่าสาสมใจ

“เรื่องก็เปิดเผยออกมาหมดแล้ว นุชดีใจมาก รินทร์จะได้กลับมาเป็นคนเดิมสักที”

คีรินทร์หงุดหงิดยังรับไม่ได้กับเรื่องไข่มุก ดึงมือหญิงสาวบอกว่าตนอยากอยู่คนเดียว นุชนารถหน้าตึงเสียงแข็งใส่ทันที

“นี่คุณรักมันมากนักหรือไง มันมาหลอกคุณนะ นุชอดทนมาตลอดก็เพื่อวันนี้ คุณต้องยอมรับความจริง หรือคิดว่ามันมีใจด้วย โธ่เอ๊ย...”

“พอได้แล้วนุช...ผมไม่อยากได้ยินเรื่องนี้อีก”

นุชนารถปั้นปึ่ง เดินออกไปอย่างผิดหวัง ดูออกว่าคีรินทร์รักไข่มุกเข้าให้แล้ว...ด้านไข่มุกเมื่อกลับไปถึงบ้านเจอวันดีที่ถูกปล่อยตัวกลับมาก็เอาแต่ซักถามอย่างห่วงใย สำรวจตรวจตราว่าแม่บาดเจ็บตรงไหนบ้างหรือเปล่า

“ยังไม่ตายโว้ย...รู้ทั้งรู้ว่าข้าโดนพวกมันจับไปทำไมเอ็งไม่ไปช่วย ข้าบอกมันปากแทบฉีกว่าใช้หนี้หมดแล้ว กว่ามันจะปล่อยข้ามาเนี่ย ว่าแล้วมันต้องโง่จับ ผิดตัวแน่ เวรจริงๆ”

“ไม่ใช่พวกเจ้าหนี้แม่หรอก มันเป็น...เอาไว้ฉันค่อยเล่านะ”

“ไม่ใช่แล้วใครวะ แล้วนั่นเอ็งหอบผ้าหอบผ่อนมาทำไม”

ไข่มุกสะอึกสะอื้นไม่ตอบ วันดีนึกว่าลูกเป็นห่วง สั่งให้หยุดร้อง แล้วกอดกันกลม...

ooooooo

เช้าวันต่อมา ช้อยกับนุชนารถทำตามคำสั่งของมณีเก็บกระเป๋าเสื้อผ้าชลลดากับภัททิมาโยนออกจากห้องพัก ไล่ออกจากบ้านโทษฐานสมรู้ร่วมคิดกับไข่มุกหลอกลวงพวกตน เป็นสิบแปดมงกุฎเหมือนกัน

สองแม่ลูกดึงดันไม่ยอมไป อ้างตัวอุตส่าห์ช่วยเปิดโปงยังจะไล่กันอย่างกับหมูกับหมา เขมทัตลงมาได้ยินแต่ไม่คิดช่วยเหลือ ส่ายหน้าอย่างเหนื่อยใจกับเรื่องวุ่นวายในบ้าน ทำท่าจะเดินผ่านเลยไป

“เดี๋ยวสิคะคุณพี่ ทำแบบนี้ไม่นึกถึงวิญญาณของพี่ยุทธเพื่อนรักพี่เลยใช่ไหม เพราะช่วยพี่ สามีชลถึงต้องพิการตลอดชีวิต ลืมแล้วหรือไง”

เขมทัตหยุดกึกก้าวขาไม่ออก นึกถึงเหตุการณ์ในอดีตแล้วตัดสินใจให้สองแม่ลูกอยู่ต่อ ชลลดาพนมมือไหว้ ขอบคุณเขมทัตที่ไม่ลืมบุญคุณพวกเรา จากนั้นหันมาวางก้ามใส่นุชนารถกับช้อยสั่งให้ขนกระเป๋าของตนกับลูกสาวไปเก็บไว้อย่างเก่า และต่อไปอย่าแส่กับของของตนอีก

นุชนารถกับช้อยมองมณีที่นั่งเฉย ทั้งคู่เลยต้องหิ้วกระเป๋าของสองแม่ลูกกลับที่เดิม...เขมทัตหันมองมณีที่นั่งหงิก ย้ำว่าตนต้องทำถ้าวันนั้นยุทธไม่ช่วย วันนี้ตนคงไม่ได้มานั่งอยู่ที่นี่ มณีไม่โต้แย้งเพราะจำนนต่อเหตุผล

เมื่อไข่มุกจากไป ภัททิมาหรือลูกไก่ตัวจริงก็เข้ามาเป็นครูสอนฟิตเนสแทน แต่สอนไม่ได้เรื่องจนลูกค้าเบื่อหน่ายบ่นกันขรม จินจูด้อมๆมองๆอยู่หลายวันไม่เห็นไข่มุก พอเข้ามาถามหา ภัททิมากลับเข้าใจว่าจินจูอยากเรียนเต้น

“ถ้าสนใจเต้น เรียนกับหนูก็ได้ค่ะ ต่อไปหนูจะสอนแทนเอง”

“ทำไมเธอต้องสอนแทนเขาด้วย”

“ใครๆก็รู้หมดแล้วว่าแม่นั้นเป็นพวกสิบแปดมงกุฎหลอกคนเขาไปทั่ว สงสัยคุณยังไม่รู้”

จินจูนิ่งอึ้ง ไม่เชื่อที่ภัททิมาพูด ลองไปสอบถามคธาเพราะเห็นว่าสนิทกับไข่มุก คธานิ่งคิดไตร่ตรองก่อนตอบอย่างมั่นใจ

“เท่าที่ผมรู้จัก คุณลูกไก่เป็นเด็กดี เรียบร้อย น่ารัก ไม่น่าใช่พวกหลอกลวง”

“ฉันเห็นด้วย ต้องมีเบื้องหลังอะไรแน่”

“งั้นผมจะลองสืบดู อาจได้ข่าวอะไรบ้าง”

“ได้เรื่องยังไงช่วยบอกด้วย ฉันเป็นห่วงเขา”

“ดูคุณกับคุณลูกไก่เข้ากันได้ดี”

“ไม่รู้ทำไมฉันถึงถูกชะตากับเด็กคนนี้มาก...รู้สึกสนิทใจเหลือเกิน”

“แล้วธุระของคุณที่นี่ถึงไหนแล้ว” คธาเปลี่ยนเรื่อง...จินจูหน้าตึงตอบประชดว่า

“ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก แทยอนกำลังช่วยดูอยู่ หวังว่าจะได้ข่าวดีเร็วๆนี้ จะได้กลับเกาหลีสักที”

“คงเบื่อเมืองไทยเต็มทีแล้วสินะ”

“เมืองไทยสวยงาม ผู้คนใจดี น่ารัก แต่คนไทยบางคนไม่ควรเชื่อใจ เพราะชอบทำร้ายจิตใจคนอื่นอย่างเจ็บปวดที่สุด” พูดจบเธอเดินจากไปอย่างเย็นชา ทิ้งคธานั่งอึ้งสีหน้าเศร้าหมอง...ความรักของเราสองคงไม่มีวันหวนคืน

ooooooo

  • หน้าที่ 1
  • 1

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

"บีม&แพท" เลิฟซีนเร่าร้อน ฉากแบบนี้ของทั้งคู่หาดูยาก

"บีม&แพท" เลิฟซีนเร่าร้อน ฉากแบบนี้ของทั้งคู่หาดูยาก
19 พ.ย. 2562
07:15 น.