ข่าว
100 year

นิยายไทยรัฐ

มายาสีมุก

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

ชล​ลดา​ถูก​นักเลง​ตาม​ทวง​หนี้​ถึง​หน้า​บ้านเขมทัต นุช​นา​รถ​ยืน​มอง​อยู่​ใน​บ้าน​แต่​ไม่​คิด​จะ​ออก​มา​ช่วย​เมื่อ​ได้ยิน​เสียง​กรีด​ร้อง​ของ​ชล​ลดา​ที่​โดน​ข่มขู่​อย่างหนัก...

หลังจาก​พา​จิ​น​จู​กับ​แท​ยอ​น​ไป​ห้อง​พัก​แล้ว​ไข่มุก​ยัง​อาสา​พา​ทั้ง​คู่​ไป​โรงพยาบาล​โดย​เธอ​ไม่​รู้​ว่า​เขา​มา​หา ข้อมูล​ของ​ยอง​แอ​ลูก​สาว​จิ​น​จู

ไข่มุก​นั่ง​รอ​อยู่​ด้าน​นอก จิ​น​จู​กับ​แท​ยอ​น​เข้าไป​คุย​กับ​เจ้าหน้าที่​ฝ่าย​ทะเบียน​ด้วย​สีหน้า​เคร่งเครียด สุดท้าย​ก็​ผิดหวัง​เพราะ​ข้อมูล​เก่าๆไม่​หลง​เหลือ การ​จัด​เก็บ​เมื่อ 20 ปี​ก่อน​ก็​ไม่ทัน​สมัย​เท่า​เดี๋ยวนี้ ไข่มุก​ไม่​รู้​ว่า​ทั้ง​คู่​มา​ทำไม​แต่​จาก​สีหน้า​ตอน​กลับ​ออก​มา​ดู​เศร้า​เหลือเกิน จึง​พยายาม​ชวน​คุย​เพื่อ​สร้าง​บรรยากาศ​แถม​ยัง​เสนอ​ตัว​ช่วยเหลือ แต่​แท​ยอ​น​ตอบ​อย่าง​สุภาพ​ว่า​ขอบใจ แต่​บาง​เรื่อง​เรา​ต้อง​จัดการ​เอง

คี​ริน​ทร์​ต่อว่า​ไข่มุก​ที่​หาย​ไป​ทั้ง​วัน​โดย​ไม่​บอกกล่าว​แถม​กลับ​บ้าน​มืดค่ำ มือ​ถือ​ก็​ปิด​เครื่อง

“ขอโทษ​นะ​คะ มือ​ถือ​แบ​ต​หมด ฉัน​พา​คุณ​จิ​นจูไป​ธุระ​ที่​โรงพยาบาล ไม่​รู้​มี​เรื่อง​อะไร แต่​เธอ​ดู​เครียด​ไปเลย”

“ที​ฉัน​เครียด​กว่า เธอ​ไม่​ยัก​เห็นใจ ที่จริง​ให้​เขา​ไป​รถ​โรงแรม​ก็ได้ ไม่​เห็น​ต้อง​พา​ไป​เลย”

“แหม ดารา​คน​โปรด​มา​ทั้งที​ฉัน​ก็​ต้อง​เต็มที่​หน่อย​สิ​คะ แล้ว​วัน​นี้​ก็​ไม่​มี​สอน​ด้วย”

“ไม่​สอน​เธอ​ก็​ต้อง​มา​อยู่​เป็น​เพื่อน​ฉัน ไม่​ใช่​ไป​ไหนๆกับ​คน​อื่น​ทั้ง​วัน กลับ​มา​จน​ป่านนี้”

“คุณ​ก็​มี​ผู้​ช่วย​เลขาฯ คน​ใหม่​แจ่ม​แจ๋ว​คอย​ดูแล​อยู่​แล้ว จะ​ยัง​ต้องการ​เพื่อน​คน​นี้​อีก​หรือ”

“ไข่มุก​เขา​ไป​สมัคร​งาน​กับ​พ่อ​ตั้งแต่​ตอน​ไหน​ไม่​รู้ รู้​ตอน​อยู่ๆ ก็​โผล่​มา ฉัน​ไม่ได้​รู้​เรื่อง​ด้วย​เลย พูดแบบนี้​แสดง​ว่า​หึง...วัน​นี้​เธอ​ไป​โดย​ไม่​บอก​แถม​มา​หึง​ผิดๆอีก ฉัน​ให้​แต้ม​เธอ​เพิ่ม​แล้ว มา​ซะ​ดีๆ”

“กลับ​มา​เหนื่อยๆ ไม่​เล่น​นะ จะ​อาบ​น้ำ​แล้ว” ไข่มุก​เบี่ยง​ตัว​หนี​ไม่​ยอม​ให้​จูบ คี​ริน​ทร์​ยิ้ม​เรี่ยราด​ขออาบ​ด้วย ถือ​เป็น​การ​ทำโทษ​ที่​ไป​ไหน​ไม่​บอก หญิง​สาวเขินอาย​รีบ​กลับคำ​ว่า​จูบ​ก็ได้​แต่​แค่​นิดเดียว​พอ...พูด​ไม่ทัน​ขาดคำ คี​ริน​ทร์​หอม​แก้ม​เธอ​ฟอด​ใหญ่​แถม​ยัก​คิ้ว​หลิ่วตา​อย่าง​ชอบใจ

เช้า​วัน​ใหม่ เขมทัต มณี ชล​ลดา และ​นุช​นา​รถ​นั่ง​พร้อมหน้า​ที่​โต๊ะ​อาหาร เขมทัต​สังเกต​มือ​ชล​ลดา​ที่​พัน​ผ้า​หุ้ม​ไว้ ถาม​ว่า​โดน​อะไร​มา ชล​ลดา​ตอบ​เลี่ยง​ว่า​เจ็บ​นิดหน่อย​ไม่​ต้อง​เป็น​ห่วง แต่​มณี​ไม่​จบ​แค่​นั้น ซักไซ้​ใหญ่​โต​ว่า​พัน​แผล​ซะ​มิดชิด​ขนาด​นั้น เป็น​ขี้​ทูต​กุด​ถัง​หรือ​เปล่า นุช​นา​รถ​ผสมโรง​จะ​ขอ​ดู​เผื่อ​เป็น​โรค​ติดต่อ

“จะ​บ้า​เหรอ โรค​ติดต่อ​อะไร ฉัน​บอก​ไม่​ต้องไง พูด​ไม่​รู้​เรื่อง​รึ​ไง” ชล​ลดา​แว้​ด​ใส่​แต่​นุช​นา​รถ​ยัง​ยื้อยุดไม่เลิก แกล้ง​แกะ​ผ้าพันแผล​เผย​ให้​เห็น​เล็บ​ที่​เคย​ยาว​สวย​สั้น​กุด​ก็​ตกใจ ชล​ลดา​รีบ​กำมือ​แต่​ไม่ทัน​สายตามณี​ที่​สังเกต​เห็น

“ทำไม​เล็บ​สั้น​จุด​จู๋​แบบ​นั้น ขี้​ทูต​กิน​แน่”

ชล​ลดา​ทำ​เก๋​แก้​สถานการณ์ แบ​มือ​สอง​ข้าง​เทียบ​กัน​แล้ว​ว่า​เป็น​เท​รน​ด์ใหม่ สั้น​ข้าง​ยาว​ข้าง คน​หัวโบราณอย่าง มณี​คง​ไม่​เคย​เห็น เขมทัต​บอก​แปลก​ดี เข้าใจ​ทำ แล้ว​เร่ง​เมีย​ให้​รีบ​กิน​จะ​ได้​รีบ​ไป​ธุระ มณี​อิ่ม​ทันที ค้อน​ชล​ลดา​ที่​กระดิก​นิ้ว​โชว์​เล็บ​แล้ว​กระฟัดกระเฟียด​ลุก​ตาม​สามี​ไป นุช​นา​รถ​ได้​โอกาส​ตอก​หน้า​ชล​ลดา​อย่าง​รู้ทัน

“โกหก​ใคร​ได้​ก็​โกหก​ไป​แต่​ไม่​ใช่​กับ​ฉัน เมื่อ​วาน​มี​เรื่อง​กัน​ใช่​มั้ย ได้ยิน​เสียง​ร้อง​มา​ถึง​ใน​บ้าน​อย่าง​กับ​หมู​โดน​เชือด”

“อ้าว...ได้ยิน​แล้ว​ทำไม​ไม่​ไป​ช่วย”

“เรื่อง​ของ​ใคร​คน​นั้น​ก็​แก้​เอา​เอง​สิ ไม่​ชอบ​จุ้นจ้าน​เรื่อง​คน​อื่น”

“ไม่​จุ้นจ้าน​แล้ว​สู่รู้​ได้​ยัง​ไง​ว่า​ฉัน​มี​เรื่อง เจียม​ตัว​ไว้​ซะ​บ้าง อย่า​หาเรื่อง​ใส่​ตัว มัน​ไม่ได้​มี​อะไร​สัก​หน่อย”

“ไม่​มี​อะไร​จริง​เหรอ อย่า​คิด​ว่า​จะ​ปิด​ได้​ตลอด อีก​ไม่​นาน​หาง​โผล่​แน่” นุช​นา​รถ​ยิ้ม​เย้ย​แล้ว​ผละ​ไป ทิ้ง​ให้​ชล​ลดา​นั่ง​ฮึ่ม​ฮั่ม​ด้วย​ความ​แค้น​ใจ

ooooooo

หนูนาดีใจที่ได้รถเข็นไฟฟ้าบังคับด้วยตัวเอง อยากให้นุชนารถพาออกมาทดลองหน้าบ้านแต่เธอไม่ยอมแถมตวาดไล่เพราะกำลังหัวเสียทะเลาะภัททิมาแล้วเถียงสู้ไม่ได้

เมื่อผู้ดูแลไม่สนใจ หนูนาจึงบังคับรถออกไปคนเดียวและเกือบชนกับรถคีรินทร์ถ้าไม่ได้ไข่มุกเข้ามาช่วยเอาไว้ทัน เขมทัตขอบใจไข่มุกที่ช่วยชีวิตลูกสาวคนเล็ก ขณะที่มณีตำหนินุชนารถปล่อยปละละเลยหน้าที่ ส่วนชลลดากับภัททิมาก็ผสมโรงเพราะเขม่นนุชนารถที่ชอบวางอำนาจและทำตัวสนิทสนมคีรินทร์ออกนอกหน้า

นุชนารถโดนยำจนเครียด เข้าไปฟูมฟายขอความเห็นใจจากคีรินทร์ถึงในห้องว่าตนพลาดแค่ครั้งเดียวกลายเป็นหมาหัวเน่า รุมด่ากันใหญ่ ทั้งที่ตนไม่ได้ตั้งใจจริงๆ ภัททิมามาหาเรื่องตนเลยลืมนึกถึงหนูนาไปชั่วครู่ ไม่นึกว่าจะเกิดเรื่องได้

“เรื่องคราวนี้ไม่ใช่เล็ก ถ้าลูกไก่ไม่เสี่ยงชีวิตมาช่วยหนูนา ผมคงขับรถชนน้องตัวเองตายไปแล้ว มันช่วยไม่ได้หรอกที่ใครๆจะพากันโกรธคุณ”

“ใครๆ รวมทั้งคุณด้วยหรือเปล่า นี่คุณไม่เชื่อนุช หาว่านุชดูแลหนูนาไม่ดี คุณคิดทิ้งนุช จะเฉดหัวแล้วใช่ไหมคะ”

“ไม่เอาน่านุช ทำไมกลายเป็นคนโวยวายแบบนี้ มันน่าเบื่อรู้ไหม” พูดแล้วคีรินทร์เดินหนีไป ปล่อยให้

นุชนารถร้องไห้ สองมือกำแน่นอย่างคับแค้นใจ...

ชลลดากับภัททิมาหงุดหงิดเพราะอากาศร้อนจัด แอร์ในห้องเสียใช้งานไม่ได้ จะให้มณีตามช่างมาซ่อมก็กลายเป็นมีปากเสียงกันยืดยาว โดยมีช้อยเป็นลูกคู่เจ้านาย

“เสียได้ไง เมื่อก่อนยังดีอยู่ เธอทำยังไงให้เสีย มาอาศัยบ้านฉันแล้วยังทำของฉันเจ๊งอีก”

“มันจวนจะเจ๊งกลับบ้านเก่าอยู่แล้วค่ะ แอร์เก่าเป็นอีแก่ขนาดนั้นเปิดทีน้ำหยดติ๋งๆ”

“คุณเพิ่งให้คนมาล้าง ช้อยจำได้ วันก่อนยังดีอยู่เลยค่ะ”

“พวกเธอเป็นคนทำเจ๊งก็ต้องรับผิดชอบ หาช่างมาซ่อมให้เรียบร้อย”

“ดิฉันตามช่างเองก็ได้ แต่ค่าซ่อม เดี๋ยวให้เขาส่งบิลให้คุณพี่”

“เข้าใจผิดอะไรหรือเปล่า ใครใช้คนนั้นจ่ายย่ะ ค่าไฟค่าน้ำค่าซ่อมฉันแยกบิลหมด เดี๋ยวปลายเดือนเคลียร์ทีเดียว” ว่าแล้วมณีสะบัดหน้าเดินไปกับช้อย ชลลดามองตามอย่างแค้นใจ

“คุณแม่ขา...ไม่มีแอร์แล้วคืนนี้นอนยังไง ไม่ต้องแก้ผ้านอนเหรอคะ”

“มันต้องนอนได้สิ นอนสบายด้วย” ชลลดายิ้มเจ้าเล่ห์ ภัททิมานิ่วหน้าสงสัยว่าแม่มีแผนอะไรอีก?

ooooooo

จินจูโดนแฟนคลับโรคจิตจู่โจมถึงตัว โชคดีที่ไข่มุกอยู่ด้วยจึงช่วยเอาไว้ แต่ตัวเองโดนบีบคอเกือบตายถ้าเดชเข้ามาช่วยไม่ทัน

แฟนคลับถูกจับส่งตำรวจ ส่วนไข่มุกกับจินจูถูกส่งตัวไปโรงพยาบาล โดยมีแทยอน คีรินทร์ และเดชตามมาดูอาการด้วยความเป็นห่วง หมอบอกว่าคนเจ็บไม่เป็นอะไรมาก แค่ฟกช้ำนิดหน่อย

หลังจากหมอออกไปแล้ว แทยอนตำหนิคีรินทร์กับเดชและกำชับว่าทางโรงแรมต้องมีระบบรักษาความปลอดภัยที่ดีกว่านี้

“ผมต้องขอโทษจริงๆครับ ต่อไปไม่ให้หลุดรอดเข้ามาในโรงแรมแน่”

“นึกไม่ถึงว่ามีเรื่องแบบนี้ รับรองทางโรงแรมจะเข้มงวดมากขึ้นครับ”

“เรื่องคาดไม่ถึงไม่มีใครอยากให้เกิดหรอกค่ะ ฉันเข้าใจ” จินจูเอ่ยเสียงเรียบแล้วหันไปทางไข่มุก “ขอบใจมากนะที่ช่วยชีวิตฉัน ดูสิเลยเจ็บตัวแทน ถ้าไม่ได้หนู ฉันคงแย่”

“หนูทนเห็นคุณเป็นอะไรไม่ได้หรอกค่ะ ถ้าตายก็ตายด้วยกัน”

คำตอบของไข่มุกทำให้จินจูประทับใจ ซึ้งใจ ถึงกับดึงเธอมากอดอย่างเอ็นดู...

กลางดึกคืนนั้น ชลลดากับภัททิมาแยกย้ายกันหาที่นอนเย็นสบาย โดยตัวแม่ในชุดนอนวาบหวิวไปขอนอนในห้องเขมทัตกับมณี ส่วนลูกสาวแสบซ่ามุ่งหน้าไปยังห้องคีรินทร์กับไข่มุก

มณีอึ้งไปครู่หนึ่งกับความหน้าด้านของชลลดาที่แทรกตัวเข้ามาโดยที่เจ้าของห้องไม่เต็มใจ

“เธอเข้ามาทำไม กลับไปห้องเธอเลยนะ” มณีเสียงแข็ง...เขมทัตมองมาทำตาปริบๆ แล้วหันกลับสวดมนต์ต่อ ปล่อยให้สองสาวใหญ่โต้วาทีกันไป

“ก็เข้ามานอนสิคะ ห้องโน้นแอร์เสียไม่ยอมซ่อม แล้วจะนอนได้ยังไง”

“แต่ที่นี่ห้องนอนฉันกับคุณเขม น่าเกลียดที่สุด ว่าแล้วยังไม่ออกไปอีก”

ชลลดาทำไม่สน เดินเข้าไปใกล้เขมทัตที่กำลังสวดมนต์ กระซิบพอได้ยินกันสองคน “คุณพี่ขา...ห้องโน้นมันร้อน ขอนอนด้วยคนนะคะ”

เขมทัตหยุดสวด ลืมตาหันมาเหลือบมองร่องอกชลลดาแล้วพยายามข่มสติ สูดหายใจเข้าหลับตาสวดมนต์ต่อ ฝ่ายชลลดาเห็นเขมทัตไม่ว่าอะไรก็วางหมอนที่ถือติดมือมาข้างเขา มณีทนไม่ไหวแว้ดลั่นเมื่อเห็นสามีขยับตัว

“คุณไปขยับให้แม่นี่ทำไม”

“ก็เห็นเบียดกัน เดี๋ยวตกเตียง”

มณีกระฟัดกระเฟียด ด่ากราดชลลดาแต่หล่อนทำนอนนิ่งหลับตาพริิ้ม...ที่สุดความสงบก็สยบเสียงแว้ดๆของมณีได้ ชลลดานอนบนเตียงกับมณี ส่วนเขมทัตลงมานอนที่พื้นหน้าเตียง มณีบ่นอึดอัดเพราะชลลดานอนกินที่ แต่ก็ไม่ยอมให้เธอลงมานอนกับสามีอย่างเด็ดขาด

ในห้องคีรินทร์วุ่นวายพอกันเพราะภัททิมาใช้ลูกตื๊อรวบรัดว่าจะให้ตนนอนข้างซ้ายหรือข้างขวา แล้วคีรินทร์นอนตรงกลาง

“ข้างไหนก็ดี...เอ๊ย...ก็ได้ ตามสบายนะครับ ญาติลูกไก่ก็เหมือนญาติผม”

“คุณรินทร์ใจดีจัง ขอบคุณมากค่ะ”

ไข่มุกไม่ค่อยพอใจ มองหน้าคีรินทร์แล้วเดินไปปัดที่นอนอย่างกระแทกกระทั้น

“เอาน่า...เตียงเราออกกว้าง ให้คุณไข่มุกเขาหลบร้อนมาพึ่งเย็นสักคืนคงไม่เป็นไรมั้ง”

ไข่มุกตัวจริงอึ้ง ภัททิมายิ้มกว้างลงนอนทำท่าเซ็กซี่ ลูบเตียงไปมาบอกว่านิ่มจังนอนสบายดี ไข่มุกหน้าตึงลงนอนอีกข้าง คีรินทร์เกรงใจดันร่างเมียให้มานอนคั่นกลาง ตัวเองนอนริมคนละด้านกับภัททิมา อ้างว่าอึดอัด นอนแบบนี้ดีแล้ว ตนชอบนอนกอดเมีย เดี๋ยวกอดผิดคนจะยุ่ง

ภัททิมาฟังแล้วขัดใจ แต่ไข่มุกแอบยิ้มพอใจ พอตกดึกภัททิมาเห็นไข่มุกหลับก็ทำท่าจะมาแทรกกลาง แต่โดนไข่มุกแกล้งละเมอเจอผีแล้วถีบเปรี้ยงจนเธอกระเด็นตกเตียงจุกแอ่ก...

เช้าขึ้นคีรินทร์เห็นเมียนั่งหน้าไม่เสบยนึกว่ายังคิดมากเรื่องเมื่อคืนจึงกระเซ้าเล่นขำๆว่า

“หน้าบึ้งเชียว หรือว่าหึงเรื่องเมื่อคืน ไม่เอาน่า เห็นไหมผมซื่อสัตย์ต่อภรรยาแค่ไหน ขนาดมีสาวมานอนด้วยยังไม่สน แบบนี้คุณต้องให้ผมร้อยแต้ม”

“ไม่ใช่เรื่องนั้นหรอกค่ะ คือฉันว่าคุณผู้...เอ๊ย... คุณแม่ฉันมารบกวนที่นี่สารพัด ทำให้บ้านคุณเดือดร้อนมาก ฉันเกรงใจค่ะ”

“ผมก็คิดๆอยู่เหมือนกันว่าทำไมแม่คุณไม่กลับบ้านสักที ผมไม่เชื่อหรอกว่าเขาจะรักคุณถึงขนาดต้องมาตามติดแบบนี้ คุณเคยบอกเขาไปชายแดนมา เข้าบ่อนใช่มั้ย นี่คงเป็นหนี้กลับมา โดนตามทวงจนอยู่บ้านไม่ได้ล่ะสิ”

“ก็...ทำนองนั้นล่ะค่ะ แล้วฉันจะทำยังไงดี”

ไข่มุกสีหน้าเป็นกังวล คีรินทร์มองเธออย่างครุ่นคิดแล้วตัดสินใจไปเจรจากับเจ้าหนี้ของชลลดาโดยไม่บอกให้เมียรู้ ปรากฏว่าเจ้าหนี้ยึกยักประสาคนถือไพ่เหนือกว่า

“ถึงเงินต้นแค่ล้าน แต่นี่จะเป็นเดือนแล้ว ค่าทวงหนี้อีกตั้งหลายรอบ คุณนายแกลีลาเยอะ รวมดอกแล้วก็...สามล้าน”

“ผมให้คุณล้านห้า ถ้าตกลงจ่ายหมดวันนี้”

“เกินไปมั้งคุณ ต่ออะไรมากขนาดนั้น”

“เวลาแค่นี้ได้ดอกห้าแสนถือว่าไม่น้อยแล้ว ถ้าไม่เอาก็ไม่เป็นไร ผมจะแจ้งความ อยากมีปัญหากับตำรวจก็ตามใจ ถ้าตกลงตามนี้ล้านห้า เขียนเช็คให้เลย”

เจ้าหนี้คิดหนักแต่สุดท้ายก็ตอบตกลง...ชลลดาทราบเรื่องก็ยิ้มแฉ่งเข้ามาจับมือถือแขนคีรินทร์

“ขอบใจมากนะลูก ถ้าไม่ได้คุณรินทร์แม่แย่แน่ มีน้ำใจเป็นคนดีเหลือเกิน แบบนี้สิถึงเรียกว่าลูกเขยบังเกิดเกล้า เลือกไม่ผิดคนจริงๆ”

“ที่ผมทำไปทุกอย่างเพราะลูกไก่ ถ้าคุณรักลูกสาวจริง อย่าก่อหนี้ให้เขาต้องลำบากใจอีก ครั้งนี้จะเป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้ายที่ผมจะช่วย ต่อไปถ้าคุณยังเข้าบ่อน แม้แต่บาทเดียวก็อย่าหวัง อย่างมากก็จัดงานศพให้”

ชลลดาฟังแล้วสะอึก หุบยิ้มแทบไม่ทัน!

ooooooo

จินจูและแทยอนไปโรงพยาบาลอีกครั้งหลังจาก ได้รับแจ้งว่าคนชื่อวันดีจะทำให้พบยองแอได้ แต่พอจินจูมาที่บ้านเก่าของวันดีก็ต้องผิดหวังและสะเทือนใจกับคำตอบของเพื่อนบ้าน

“นังวันมันย้ายไปตั้งสิบกว่าปีแล้ว นังนี่น่ะแสบนัก หนีไปค่าเช่าไม่จ่ายอีกต่างหาก เห็นเขาว่าไปขายส้มตำรถเข็นอยู่ ก็ยังดีกว่าเมื่อก่อนน่ะนะ”

“แล้วเมื่อก่อนเขาทำอะไร”

“จะทำอาไร้...นังขี้ขอก็ต้องเป็นขอทานน่ะสิ มันยังเอาลูกเล็กมันมาขอด้วยเลย แต่ตัวลูกน่ะหน้าตาน่ารัก ใครเห็นก็เอ็นดู วิ่งตามนังวันดีต็อกๆ วันไหนขอได้เยอะก็ดีหน่อย วันไหนได้น้อยก็โมโหฟาดลูกซะร้องลั่นซอย ยังดีไม่หักแขนขาให้พิการ ไอ้ผัวก็แสบพอกัน สงสารก็แต่ลูกมัน เฮ้อ กรรมของเด็กจริงๆ”

จินจูนิ่งอึ้ง เม้มปากแน่นสะกดกลั้นอารมณ์เศร้า แข็งใจถามต่อไปว่ารู้ไหมวันดีย้ายไปไหน

“โอ๊ย...ใครจะไปรู้ เรื่องตั้งนานแล้ว เออ แล้วมาตามหานังวันทำไม”

จินจูนิ่งเงียบ หน้าเศร้าสงสารลูกเหลือเกิน...ขณะเดียวกัน ไข่มุกเอาเงินมาให้วันดีที่บ้าน วันดีถือโอกาสร้องขออยากเข้าไปอยู่ในบ้านคีรินทร์เพราะทนความเป็นอยู่แร้นแค้นที่นี่ไม่ไหว บ้านช่องผุพังปลวกกินจะหมดหลังอยู่แล้ว

“ไม่ได้หรอกแม่ ไม่ใช่บ้านหนู”

เม่นเดินเข้ามาได้ยินคำตอบไข่มุกพอดี โวยวายหาว่าไข่มุกอกตัญญู ได้ดีแล้วจะทิ้งพวกตน ไข่มุกอธิบายเหตุผลว่าแค่ตนคนเดียวก็รบกวนทางนั้นมากแล้ว ไหนจะชลลดากับลูกสาวอีก แต่เม่นไม่ฟังพลั้งปากจนความลับเกือบแตก

“เอ็งไม่อยากให้พ่อแม่สบายเหรอวะ ข้าอุตส่าห์ลำบากเลี้ยงมา นี่ถ้าไม่ได้ข้าป่านนี้ก็นอนเป็นศพให้หมาแทะข้างถังขยะแล้ว...ชะช้า เนรคุณอย่างงี้มันน่านัก”

วันดีกระโดดตะครุบปากเม่นและถลึงตาใส่ เม่นตาโตอย่างนึกรู้ ไข่มุกไม่เข้าใจเปรยว่าทำไมพ่อชอบพูดเหมือนตนไม่ใช่ลูก วันดีรีบบอกอย่าไปสนใจคนเมา แล้ววกเข้าเรื่องที่ขอไปอยู่ด้วย ไข่มุกยืนยันคำเดิมว่าให้ไปไม่ได้จริงๆ

เมื่อกลับไปโรงแรมเจอจินจูนั่งเศร้า ไข่มุกสงสัยแต่ไม่กล้าถาม กระทั่งจินจูดึงเธอมากอดแล้วสะอื้นไห้พร้อมกับตั้งคำถามแปลกๆ

“ถ้าหนูโดนแม่ทิ้ง ปล่อยให้ลำบากคนเดียว ต้องขอทาน ต้องโดนคนอื่นรังแก ลำบากทุกอย่าง หนูจะโกรธแม่มั้ย”

“ถึงจะต้องขอทาน ต้องขายส้มตำจนเหนื่อย แต่แม่ก็เป็นแม่ หนูไม่เคยโกรธค่ะ แม่ลำบากมามาก ถ้าทำอะไรได้หนูก็อยากช่วยแม่ ต้องเหนื่อยก็ยอม”

จินจูกอดไข่มุกแน่น นึกถึงลูกตัวเอง บ่นพึมพำหวังว่ายองแอคงจะคิดแบบนี้ ไข่มุกถามว่ายองแอคือใคร เธอเอาแต่สะอื้นไม่ตอบ สาวน้อยจึงไม่เซ้าซี้อะไรอีก

หลังจากนั้นไข่มุกมาเล่าให้คีรินทร์ฟังและบ่นสงสารจินจู คีรินทร์นึกสงสัยอยู่เหมือนกันว่าที่พวกเขามาไทยคราวนี้คงมาทำอะไรสักอย่าง ดูแล้วไม่ได้มาเที่ยว จนป่านนี้ยังไม่แจ้งเลยว่าจะกลับเมื่อไหร่ เหมือนจะอยู่โดยไม่มีกำหนด

“แล้วเธอก็อย่าไปถามเขาล่ะ ทั้งคุณคิมทั้งคุณจินจูทำท่าเหมือนไม่อยากให้ใครรู้”

“แต่ถึงยังไงฉันก็อยากช่วยเขา พอจะมีวิธีไหมคะ”

คีรินทร์ได้โอกาสบอกว่ามีวิธีแต่ราคาแพงต้องจ่ายมัดจำหอมแก้มตนก่อน ไข่มุกอดยิ้มไม่ได้กับความขี้เล่นของเขา ไม่ปฏิเสธแต่รีบเอามือแตะปากตัวเองแล้วไปแปะที่แก้มเขาเพื่อป้องกันเขาค้ากำไรเกินควร

แทยอนสงสารจินจูเช่นกัน เขาจ้างนักสืบตามที่คีรินทร์แนะนำมา หวังว่าจะตามหายองแอพบภายในหนึ่งเดือน จินจูฟังแล้วยิ้มอย่างมีความหวัง แต่สีหน้าแฝงความกังวลจนแทยอนมองออก พูดกับเธอขณะอยู่กันตามลำพัง

“ผมไม่ได้บอกใครว่ายองแอเป็นอะไรกับเรา ไม่ต้องกลัวว่าใครจะรู้เรื่องนั้น”

“ขอบคุณพี่แทยอนมาก ถ้าไม่ได้พี่ ก็ไม่รู้จะทำยังไง”

“อย่าว่าแต่เรื่องนี้เลย แม้แต่ชีวิต ผมก็ให้คุณได้” แทยอนแสดงความรักจากใจจริง จินจูรับรู้ด้วยความซาบซึ้งตื้นตันใจ...

คืนนั้น คีรินทร์ได้รับคำขอบคุณจากไข่มุกที่ช่วยจินจู ทั้งคู่หยอกล้อกันอย่างมีความสุข โดยเฉพาะคีรินทร์ที่อารมณ์ดีได้ตลอดตั้งแต่มีเมียคนนี้ เขารักเธอมากถึงขนาดอยากมีลูกด้วยกันสักคนสองคน ชวนไปปั๊มลูกที่เมืองนอกแต่ไข่มุกปฏิเสธอย่างอายๆ

“ไม่ไปหรอกค่ะ ทำงานก่อนดีกว่า คุณก็มีโปรเจกต์ตั้งเยอะ ถ้าไปต้องลางาน ไหนจะเปลืองเงินด้วย”

“เธอนี่ต่างกับแม่เธอจริงๆ คนนั้นถ้าเสนออย่างงี้ไม่มีพลาดแน่”

ไข่มุกทำหน้าฉงน เกือบหลุดเรียกชลลดาว่าคุณผู้หญิงออกมา ดีเสียว่ายั้งปากทัน ถามว่าแม่ของตนมาขอเงินเขาหรือ

“ช่างมันเถอะ ฉันเป็นลูกเขย แม่ยายเดือดร้อนจะไม่ช่วยได้ไง”

“แต่เงินตั้งสามล้าน”

“ล้านห้าต่างหาก ฉันไปต่อรองกับบ่อน เลยได้ลดไปครึ่ง แต่เธอก็เตือนๆด้วยแล้วกันว่าอย่าไปเล่นอีก ไม่เคยมีใครรวยจากการพนัน เห็นมีแต่ทำให้ตายทั้งนั้น...ทั้งตายจริงกับตายทั้งเป็น”

ไข่มุกพยักหน้าเนิบช้า รู้สึกเกรงใจคนบ้านนี้จริงๆ พอรุ่งขึ้นรู้ว่าชลลดาถูกมณีส่งไปทำงานที่โรงแรมในตำแหน่ง หัวหน้าแม่บ้านก็แอบเม้าท์กับคีรินทร์ลับหลังว่าแม่ของเราแสบได้ใจ คีรินทร์เสริมทันทีว่าถ้าเรามีลูกคงแสบคูณสองแน่ๆ

ขณะที่ผัวเมียหยอกล้อกันในห้องทำงาน สามกิ๊กของคีรินทร์กำลังทะเลาะกับภัททิมาในฟิตเนสด้วยเรื่องหึงหวงที่ทุกคนต่างก็หมายปองคีรินทร์ ภัททิมาสู้สามสาวไม่ได้วิ่งโร่ไปฟ้องคีรินทร์ ส่วนสามสาวก็ฟ้องกลับนุงนังไปหมดจนคีิรินทร์ปวดหัว ไม่เข้าข้างใครทั้งนั้นแถมตำหนิเรียงตัวด้วยท่าทีขึงขัง ตกเย็นกลับเข้าบ้านยังต้องมาเจอนุชนารถตัดพ้อต่อว่าพักหลังชอบทำตัวเหินห่าง ไม่นานคงทิ้งเธอ

คีรินทร์หน่ายใจเดินหนีออกไปหน้าบ้านเจอวันดีกับมณีกำลังทุ่มเถียงกันเอ็ดตะโร วันดีหอบกระเป๋ามาขออาศัยแต่มณีไม่ยินยอม เช่นเดียวกับชลลดาที่ขับไล่ไม่ไว้หน้าทำให้วันดีแค้นตั้งท่าจะแฉความจริงเลยโดนผลักตกสระน้ำ ไข่มุกตกใจเพราะแม่ว่ายน้ำไม่เป็น คีรินทร์จึงกระโดดลงไปช่วยแต่กลายเป็นว่าวันดีตะเกียกตะกายกลัวตายผลักศีรษะเขากระแทกขอบสระได้เลือด

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทำให้ไข่มุกถูกรุมด่าว่าเป็นตัวซวย โดยเฉพาะมณีที่เดือดจัดหาว่าตั้งแต่ลูกสะใภ้เข้ามาอยู่ลูกชายของตนบาดเจ็บบ่อยครั้ง ชลลดาได้ทียุแหย่เป็นการใหญ่หวังว่ามณีจะเปลี่ยนใจเอาภัททิมาเป็นสะใภ้แทนไข่มุก นุชนารถหมั่นไส้แต่ไม่ว่ากระไร ชิงเข้ามาพาคีรินทร์ไปปฐมพยาบาลในห้องตัวเอง

ไข่มุกตามเข้ามาหน้าเศร้า รู้สึกผิดที่วันดีทำให้คีรินทร์บาดเจ็บจึงอยากดูแลตอบแทนแต่นุชนารถขัดขวางและด่าส่งจนเธอต้องถอยออกมาทั้งน้ำตา เขมทัตออกจากห้องมาเห็นลูกสะใภ้ร้องไห้ก็เข้ามาถามด้วยความเป็นห่วง

“ยังไม่นอนเหรอลูกไก่ เป็นอะไรหรือเปล่า”

“ที่คุณรินทร์ดวงไม่ดีต้องมาเจ็บตัวแบบนี้คงเป็นเพราะหนู”

“อย่าคิดอย่างนั้นสิ ไม่เอาน่า เรื่องดวงมันเชื่อไม่ได้หรอก ที่มันเป็นอย่างนี้เพราะคนรอบตัวไม่ใช่เพราะหนูเลย เลิกร้องซะนะ อย่าคิดมาก”

“หนูจะพยายามค่ะ”

“ดีมาก เราต้องเข้มแข็งไว้ ลุงเชื่อว่าลุงคิดไม่ผิดที่เลือกหนูมาเป็นสะใภ้ ลูกไก่เป็นเด็กดี ใครไม่รู้แต่ลุงรู้”

“คุณลุงคะ เรื่องที่ลานจอดรถวันนั้น หนูไม่ได้ทิ้งคุณรินทร์นะคะ หนูตามพวกคนร้ายไป ไม่ได้ตั้งใจปล่อยคุณรินทร์ไว้คนเดียว”

“ลุงรู้ ก็ขนาดหนูนาเป็นน้อง หนูยังช่วยไม่คิดชีวิตตัวเองเลย ประสาอะไรกับเจ้ารินทร์ จะทิ้งได้ยังไง ใช่มั้ย... เรื่องนี้ไม่ใช่แต่ลุงคนเดียว รินทร์เองก็รู้เหมือนกัน”

ไข่มุกฟังแล้วยิ้มออก คำปลอบโยนของเขมทัตทำให้เธอหายเศร้า รู้สึกมีกำลังใจขึ้นมาทันที

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

ฝันเป็นจริง “เอี๊ยง” ร่วมซีน “เขตต์” นักแสดงในดวงใจ ในละคร "เรือนสายสวาท"

ฝันเป็นจริง “เอี๊ยง” ร่วมซีน “เขตต์” นักแสดงในดวงใจ ในละคร "เรือนสายสวาท"
25 ก.พ. 2563
10:37 น.