ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

ดาวเรือง

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

ดาวเรืองแกล้งไปปลูกสะระแหน่และเลี้ยงเป็ดบนรถปลัดที่ยังซ่อมไม่เสร็จเพราะต้องรออะไหล่ แต่กำจรลากกลับมาจอดทิ้งไว้ที่บ้านพัก บอกว่าดีกว่าจอดทิ้งไว้เปล่าๆ

ปลัดจิ๋นรู้ว่าดาวเรืองแกล้ง แต่ก็ใจเย็นไปสร้างเล้าเป็ดและสอนให้เลี้ยงเป็ดแบบปิดให้ถูกวิธี หลังจากนั้นปลัดให้กำจรขับรถเข้าตลาด กำจรดักคอว่า คงไม่ได้มาซื้อเป็ดให้ดาวเรืองนะ ปลัดพูดแบบตัดรำคาญว่า “เอาน่า...”

วันนี้ โรสมีนัดกับมาร์คที่โรงแรมหรู ถูกนักข่าวสัมภาษณ์เรื่องหัวใจ เธอตอบตามสูตรว่าเหมือนเดิม,ไม่มีอะไรใหม่, ต่างคนต่างทำงาน, เราเป็นเพื่อนกัน ทุกคนเป็นเพื่อนกัน, ตอนนี้อยากให้โฟกัสเรื่องงานมากกว่า ฯลฯ

ตอบหมดตามสูตรแล้ว โรสขอตัวอ้างว่าต้องรีบไปงานต่อ แต่ที่แท้เธอนัดกับมาร์คไว้ แม้แต่น้ำหวานโรสก็ให้แยกกันตรงนั้น เธอเดินไปที่ล็อบบี้ เห็นพฤกษ์นั่งคุยกับชายวัยกลางคน แล้วชายคนนั้นยื่นเช็คให้

“ขอบคุณมากครับอาจารย์” พฤกษ์ไหว้แล้วรับเช็ค ชายคนนั้นเอามือแตะบ่าพฤกษ์พูดอย่างมีเมตตาก่อนแยกไปว่า

“แล้วเจอกันที่ออฟฟิศ”

โรสมองจนชายคนนั้นไปแล้ว เธอกรีดกรายเข้าไปพูดเยาะว่า

“ถึงตอนนี้ฉันไม่สงสัยแล้วว่าทำไมนายถึงไม่รู้จักฉัน เพราะท่าทางนายไม่สนใจผู้หญิงเท่าไหร่”

พฤกษ์รู้ว่าโรสคิดอะไรอยู่ เลยแกล้งผสมโรงไปว่า “ก็คงงั้นมั้งครับ”

“มีคุณลุงคุณป๋าคอยช่วยอย่างนี้ ไม่เห็นต้องไปเป็นแมสเซนเจอร์ให้เหนื่อย”

“ผมชอบใช้เวลาว่างให้เป็นประโยชน์” พฤกษ์ตัดบทอย่างเบื่อที่จะชี้แจง ก็พอดีมาร์คเพื่อนชายของเธอเดินมาเจอ โรสพุ่งไปจี๋จ๋าทันที มาร์คถามว่าไปร้านไหนดี พลางมองพฤกษ์สงสัยว่าเป็นใคร พฤกษ์ยิ้มให้โรสกัดนิดๆว่า “ผมขอตัวก่อนนะครับ เพราะดูเหมือนคุณเองก็ชอบใช้เวลาว่างให้เป็นประโยชน์เหมือนกัน”

เพราะอยู่ต่อหน้ามาร์ค โรสทำลอยหน้าไม่สนใจ หันควงมาร์คชวน “ไปกันเถอะ โรสหิวแล้ว”

ooooooo

วรรณยังได้รับข้อความบอกรักหวานจ๋อยอย่างสม่ำเสมอ อ่านทีไรก็เคลิ้มแทบคลั่ง ตอบกลับไปอย่างหวานหยดไม่แพ้กัน

ความรักหนักอกยกไม่ออก ทุกวันนี้วรรณได้แต่บอกรักตอบรักกันเงียบๆ ทำให้วรรณกลัวจะถูกใครมาปาดหน้าเค้กไป โดยเฉพาะปลัดจิ๋น สามเกลอเลยวางแผนกันว่าต้องทำให้เรื่องออกสื่อครึกโครมให้สังคมรู้ว่า ดาวเรืองเป็นคู่รักของสุวรรณ ต้องตัดไฟแต่ต้นลม ไอ้กรอดเสนอให้ขอแต่งงานกันเลย

“บ๊ะ!” วรรณตบเข่าฉาด “ความคิดพวกเอ็งนี่ฉับไวโดนใจวัยมันอย่างข้าจริงๆ ดี! ชาวบ้านร้านตลาดรวมถึงไอ้ปลัดหน้าจืดนั่นจะได้รู้กันไปเลยว่าไอ้เรืองมันเป็นของไอ้วรรณ ผู้ยิ่งใหญ่แห่งดอนล้อมแรดว่ะ ฮ่าๆๆ”

ไวเท่าความคิด ตกบ่าย รถกระบะของผู้ใหญ่ผันที่ติดฟิล์มดำมืด หน้ารถมีดอกไม้และผ้าสีชมพูคาดแบบรถแต่งงานก็ขับช้าๆ เปิดเพลงอึกทึกราวกับรถขายยาแล่นมาจอดที่หน้าร้านดาวเรือง ลูกค้าที่กินอาหารในร้านพากันมองจำได้ว่าเป็นรถของผู้ใหญ่ผัน

จอดรถแล้ววรรณก็ส่งสัญญาณให้ไอ้แหลมหรี่เพลง ก่อนที่ตัวเองจะลุกขึ้นพูดแบบเจ้าบ่าวพูดในงานแต่งงาน

“สวัสดีแขกผู้มีเกียรติทั้งหลาย ที่มาร่วมเป็นสักขีพยาน ให้ความรักของกระผม นายสุวรรณ ขยันสอย กับนางสาวดาวเรือง ดอนสำราญ ในวันนี้...”

วรรณประกาศเรียกความสนใจก่อนแล้วหยุดส่งสัญญาณให้ไอ้แหลมเร่งเพลงคั่น ชาวบ้านในร้านพากันซุบซิบฮือฮา วรรณยกมือให้สัญญาณไอ้แหลมหรี่เสียงเพลง แล้วพูดต่อ

“ทุกชีวิตในดอนล้อมแรด แม้แต่หมู หมา กาไก่ คงไม่มีใครที่ไม่ทราบว่ากระผมและดาวเรืองผูกสมัครรักใคร่กันมานานแล้ว ตอนนี้ความรักของเราสองคนสุกงอม เต็มที่ กระผมจึงอยากประกาศให้ทุกคนทราบโดยทั่วกัน...” วรรณนึกได้หยุดสั่งไอ้กรอดให้แจกเครื่องดื่ม ไอ้กรอด หนีบขวดเหล้ากระโดดลงไปแจกกรวยกระดาษ แล้วประกาศหน้าบาน

“เดี๋ยวมาดื่มอวยพรให้พี่วรรณกัน”

“อันดับต่อไป ขอเชิญน้องเรือง...” วรรณประกาศต่ออย่างภาคภูมิใจ

ทันใดนั้น ลูกค้าที่มุงดู ถูกแหวกออกเป็นทาง บานชื่นโผล่มายืนจังก้าเท้าสะเอวหน้าถมึงทึง วรรณพูดอ่อนหวานให้บานชื่นเรียกดาวเรืองออกมา เพราะใจเราตรงกันแล้วไม่ต้องเขิน

“ไอ้เรืองไม่อยู่ เอ็งจะประกาศอะไรก็ประกาศมา ข้าจะได้ด่าได้ถูกเรื่อง” วรรณถามว่าน้องเรืองไปไหน “มันไปซื้อเป็ดที่ตลาด”

ไอ้แหลมเสนอให้ตามไปที่ตลาด ดีเสียอีกเพราะที่นั่นมีพยานเยอะดี วรรณเห็นด้วยชวนกันไปทันที ไอ้กรอดเก็บกรวยกระดาษและเหล้าคืน บอกชาวบ้านที่ยืนงงว่า “อยากกิน ตามไปกินที่ตลาดละกัน”

ooooooo

ที่ตลาด ดาวเรืองเดินหาซื้อเป็ดจนเดินเป็นเป็ดก็ไม่มีเป็ดขาย ถามไอ้เพี้ยนว่าทำไมจู่ๆ เป็ดมันจะขายดีกันตอนนี้

“ก็คงเพราะปลัดอบรมวันนั้นนั่นแหละพี่เรือง แสดงว่าชาวบ้านต้องเห็นดีเห็นงามกับปลัดแล้วแหงๆ ถ้าต่อไปคนเกิดศรัทธาปลัดมากขึ้น เราก็แย่น่ะสิ”

ไอ้แหลมมาแอบมองทั้งสองอยู่ที่มุมหนึ่ง แล้วโกยแน่บไปบอกวรรณว่า “มันมาแล้ว...มันมาแล้ว” วรรณหูผึ่ง ลุกขึ้นยืนเบ่งที่ท้ายรถกระบะ ไอ้กรอดชูป้ายไฟ “เรือง+วรรณ” โบกไปมา เพี้ยนเห็นก่อนชี้ให้ดาวเรืองดู

“ไอ้วรรณ! วอนซะแล้ว” ดาวเรืองกัดฟันกรอด ส่วนวรรณยืนบนกระบะรถ ยกไมค์ขึ้นเก๊กเท่ประกาศ

“ท่านผู้มีเกียรติทั้งหลาย ในที่นี้คงไม่มีใครไม่รู้จักกระผม นายสุวรรณ ลูกผู้ใหญ่ผันแห่งดอนล้อมแรด หลานผู้ใหญ่วงศ์แห่งดอนล้อมควาย ญาติห่างๆ ผู้ใหญ่ไฝแห่งดอนล้อมหมี...ท่านคงทราบดีอยู่แล้วว่ากระผมคบหาดูใจกับดาวเรืองมาหลายปีแล้ว...”

“เฮ้ย! หยุด!!” ดาวเรืองตะโกนขึ้น พลางเดินอาดๆ เข้าหา “ใครคบหาดูใจกับเอ็งวะไอ้วรรณ!”

ดาวเรืองกระโดดขึ้นไปยืนบนท้ายรถกระบะ วรรณดีใจมาก ร้องบอกชาวบ้านปรบมือให้กับว่าที่เจ้าสาวตนหน่อย ไอ้แหลมกับไอ้กรอดเป็นหน้าม้าปรบมือนำ ชาวบ้านเลยมุงกันมาเหมือนดูปาหี่

ปลัดจิ๋นส่ายหน้าระอาใจกับความไร้สาระของวรรณ บอกกำจรว่าเรามีอะไรน่าทำกว่าการมาดูคนวางมวยกันเยอะ ถามว่าร้านที่ว่าอยู่ทางไหน กำจรจึงพาไป

ดาวเรืองคว้าไมค์ไปจากวรรณ ประกาศแก่ชาวบ้านที่มามุงดูว่า “ทุกคนฟังให้ดี ฉันขอประกาศตรงนี้เลยว่า สิ่งที่ไอ้วรรณพูดมาทั้งหมดมันไม่จริง ฉันไม่เคยคบหาดูใจอะไรกับมัน และไม่เคยคิดจะแต่งงานกับมันด้วย” พูดแล้วยัดไมค์คืนวรรณกระโดดลงจากรถไป

วรรณยังทำหน้าเป็นแหย่ดาวเรืองว่าปากไม่ตรงกับใจ แต่เห็นท่าดาวเรืองจะไม่เล่นด้วย เลยตะโกนถามว่าจะแต่งงานกับตนหรือไม่ ดาวเรืองตะโกนตอบว่า

“ฝันไปเหอะ!” วรรณประกาศทันทีว่าไม่แต่งต้องฉุด! “ข้าท้าให้เอ็งมาฉุด ไม่มาเป็นหมา!!!”

ดาวเรืองเดินหัวเสียไป วรรณกระโดดตาม ไอ้แหลมกับไอ้กรอดโดดตามลูกพี่ไป ส่วนบรรดาไทยมุงก็เดินตามกันไปเป็นพรวนอย่างอยากรู้อยากเห็น

วรรณตามไปอ้อนดาวเรืองว่าอย่าปากแข็งเลย ดาวเรืองสวนไปว่าไม่ได้แข็งแค่ปากแต่หน้าแข้งกับบาทา ก็แข็งด้วยอยากลองไหมล่ะ วรรณยังตามตื๊อขอให้แต่งงานกับตน ดาวเรืองตวาดว่า “ไม่แต่ง! ไม่ว่าง!!”

“เอ็งรักข้าแล้วไม่แต่งกับข้า เอ็งจะไปแต่งกับใครวะ” วรรณตะโกนถาม

“กับใครก็ได้เว้ยที่เอาเป็ดมาให้ข้าตอนนี้” ปากดีเลยเจอดี กำจรกับปลัดกลับมาเจอ ปลัดรีบเข้าไปยื่นกล่องใส่เป็ดให้วรรณแค้นใจ ด่าปลัดว่ามากไปแล้ว ปราดเข้าไปซัดหมัดใส่หน้าทันที ไทยมุงแตกกันกระเจิง กำจรคว้าวรรณไว้ ดาวเรืองตะโกนห้าม แต่วรรณบ้าเลือดจะเปิดศึกหน้านางให้ได้ ประกาศลั่น

“ไอ้เรืองเป็นผู้หญิงของข้า เอ็งมาทีหลัง จะมาปาดหน้าเค้กกันง่ายๆ ยังงี้ได้ไง แล้วมันหน้าที่ของปลัดเหรอที่มาเดินตามผู้หญิงคนเดียวต้อยๆแบบนี้”

“ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อเดินตามใครหรือทำอะไรเพื่อใครคนเดียว หน้าที่ของฉันคือดูแลทุกข์สุขของชาวบ้านทุกคนอย่างเท่าเทียมกัน ไม่ว่าจะเป็นดาวเรือง นายวรรณ หรือว่าใครก็ตาม ถ้านายวรรณเข้าใจอะไรผิดก็เข้าใจซะใหม่นะ ฉันเป็นข้าราชการ และข้าราชการมีหน้าที่รับใช้ประชาชนทุกคน!!”

ไทยมุงยืนอึ้ง ทันใดนั้น ใครคนหนึ่งปรบมือขึ้นก่อน ทุกคนเลยปรบมือตาม ปลัดยกมือไหว้ขอบคุณชาวบ้าน ส่วนวรรณกับไอ้แหลมไอ้กรอดมองซ้ายขวาหน้าแทบไม่เป็นคน ไอ้แหลมกระซิบบอกวรรณ

“เอ่อ...แบบนี้แถวบ้านฉันเขาเรียกว่าโดนขโมยซีนนะพี่”

วรรณที่ทำตัวผยองพองขนเมื่อกี้ หลบสายตาเพชฌฆาตของดาวเรืองก้มหน้าเป็นหมาหงอยไปเลย

ooooooo

เสมอใจที่หลงรักวรรณ มีความสุขกับการส่งข้อความหวานๆ ผ่านมือถือให้วรรณ วันนี้ไปที่ตลาดเจอข้อความประทับใจที่ข้างรถส่งขนมปัง เอาโทรศัพท์ มาพิมพ์แล้วส่งไปให้วรรณทันที

วรรณเปิดอ่าน “ถ้าขนมปังต้องฟาร์มเฮ้าส์ แต่ระหว่างเราต้องฟามรัก” วรรณอ่านแล้วทั้งปลื้มทั้งงง บ่น...

“ไอ้เรือง มันจะเอายังไงกับข้ากันแน่วะ เมื่อกี้ไล่เหมือนหมูเหมือนหมา พอคล้อยหลังมากลับส่งข้อความแบบนี้”

ไอ้แหลมกับไอ้กรอดขอดูมั่ง วรรณไม่ให้ดูเอามือถือใส่กระเป๋าเดินคิดหนัก เลยชนเข้าอย่างจังกับเสมอใจที่ยังเคลิ้มกับข้อความที่ส่งไปให้วรรณ จนมือถือกระเด็นหวือ

ความลับแตกดังโพะ! วรรณจำได้ว่านั่นคือมือถือที่ตนซื้อให้ดาวเรือง หาว่าเสมอใจไปขโมยของดาวเรืองมา เสมอใจบอกว่าตนไม่ได้ขโมย แต่เก็บจากถังขยะต่างหาก วรรณไม่เชื่อแย่งคืน เสมอใจไม่ยอมให้ แต่พอวรรณขู่ว่าถ้าไม่ให้ต่อไปก็อย่าได้เจอหน้ากันอีกเลย เสมอใจเลยคืนให้อย่างแสนเสียดายสาส์นรักที่เก็บไว้ในเครื่อง

ooooooo

ดาวเรืองเอาลูกเป็ด 20 ตัวที่ปลัดจิ๋นให้ไปปล่อยในเล้าที่ปลัดสร้างให้ ปลัดตามมาดู ดาวเรืองถามหน้าตึงว่าเท่าไหร่

“ฉันให้” ดาวเรืองเหล่มองถามว่าอยู่ดีๆ มาให้ทำไม “อ้าว...ก็เธอพูดเองไม่ใช่เหรอ ทำเล้าแต่ไม่มีเป็ด

ก็เหมือนสร้างบ้านให้ปลวกอยู่เปล่าประโยชน์” พอ ดาวเรืองพูดดักคอว่าอย่ามาทำดีเว่อร์ คนเราทำอะไรก็หวังสิ่งตอบแทนทั้งนั้น ปลัดเลยบอกว่า “ฉันไม่ได้ให้เธอฟรีๆ แต่ฉันให้เธอเลี้ยงไว้เปิดอบรมให้คนจากหมู่บ้านอื่นมาดูงาน ใครอยากรู้วิธีเลี้ยง วิธีเร่งไข่เป็ด เธอต้องเป็นคนสอน”

“เลี้ยงให้แล้วได้อะไร”

“เธอก็เก็บไข่ขาย รายได้ส่วนนี้เป็นของเธอ ถ้าเลี้ยงดีฉันจะซื้อมาให้เลี้ยงเพิ่ม แต่เธอต้องทำบัญชีรายรับรายจ่ายอย่างละเอียดให้ฉันดูทุกอาทิตย์”

“โอ้ยยยยย...เรื่องเยอะ วุ่นวายเสียเวลา เอาไปให้คนอื่นเลี้ยงเลยไป๊” โวยแล้วเดินหนีเลย ปลัดตะโกนตามหลังว่า

“นึกแล้ว...ว่าเรื่องดีๆ แบบนี้เธอคงทำไม่เป็น  เป็นแค่เล่นไพ่ ต้มเหล้า ขายหวย แค่นั้น!”

ดาวเรืองหันขวับ จ้องจิกปลัดราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ด่าด้วยสายตา...หน็อย! มาดูถูกกัน!!

ooooooo

เพราะรถปลัดถูกดาวเรืองเอามาเลี้ยงเป็ด และปลูกสะระแหน่ ทำเลอะเทอะแล้วปัดก้นไป กำจรจึงต้องมาล้างเอาแท้เอาว่า ล้างไปบ่นไป

“ไอ้เรืองนะไอ้เรือง หาเรื่องให้เหนื่อยไม่เว้นแต่ละวัน คุณปลัดไม่น่าให้เป็นมันเล้ย อย่างไอ้เรืองนะเหรอจะยอมเสียเวลาเลี้ยงเป็ด ป่านนี้กำลังต้มเหล้าอยู่ละไม่ว่า”

กำจรพูดราวกับตาเห็น เพราะดาวเรืองกำลังต้ม เหล้าอยู่กับไอ้เพี้ยนที่บ้านจริงๆ บานชื่นถามว่ามาต้มที่บ้านแบบนี้ไม่กลัวถูกจ่าแม่นดมกลิ่นเจอหรือ

“พี่เรืองบอกว่า จุดที่อันตรายที่สุดคือจุดที่ปลอดภัย ที่สุด” ไอ้เพี้ยนตอบแทน บานชื่นยังหวั่นถามว่าเกิดต้มๆ อยู่จ่าแม่นโผล่มากลางบ้านจะทำไง ดาวเรืองลอยหน้า ตอบว่า

“ไม่ต้องกลัวหรอกน่ะแม่ เชื่อหัวไอ้เรืองเถอะ!”

กำจรยังเตือนปลัดว่า “ทางที่ดีอย่าไปปัดแข้งปัดขาไอ้เรืองนักเลยเราจะได้ไม่ต้องเหนื่อยแบบนี้ เรื่องเป็ดก็ เหมือนกันอย่าตั้งความหวังกับคนอย่างมันเลย ทางที่ดีไปเอาคืนแล้วให้เกษตรอำเภอเอาไปแจกชาวบ้านที่เขาต้องการจริงๆดีกว่าอยู่กับไอ้เรือง เป็ดมันจะตายซะเปล่าๆ ป่านนี้ถ้าไม่ต้มเหล้าก็นอนอ่านการ์ตูนเพลินไปแล้ว”

กำจรเดาถูกครึ่งเดียว เพราะไอ้เรืองอ่านหนังสือจริงๆ แต่ไม่ใช่การ์ตูนหากแต่เป็นหนังสือ “ไม่ยากถ้าอยากเลี้ยงเป็ด”

ไม่เพียงเท่านั้น ตกดึกยังเอาไฟฉายไปส่องดูเป็นห่วงว่าเป็ดจะอยู่กันอย่างไร ยุงจะกัดไหม ถ้าฝนตกจะหนาวรึเปล่า ดาวเรืองดูแลห่วงใยและพูดคุยกับเป็ดราวกับเลี้ยงลูก จนบานชื่นเองก็อดยิ้มเอ็นดู “ไอ้เรือง” ของตนในมุมนี้ไม่ได้

ooooooo

รุ่งขึ้น ดาวเรืองเอาลังที่ใส่ขวดเหล้าพร้อมส่ง ซุกไปไว้ในมุมหนึ่งแล้วเอาถุงถ่านวางทับไว้

ปลัดไปที่ร้านดาวเรืองแต่เช้า เห็นเจ้าตัวกำลังยงโย่ยงหยกอยู่เลยเดินเข้าไปถามว่า“ทำอะไรน่ะ”

ดาวเรืองสะดุ้งเฮือก แต่หัวไอ้เรืองไม่เคยจนมุม พริบตาเดียวก็ตั้งหลักได้โดยปลัดไม่ทันเห็นพิรุธ พูดกวนประสาทกลบเกลื่อนว่ากำลังเก็บถ่านไม่เห็นหรือ แล้วแว้งกัดทันทีถามว่า “ปลัดจะมาจับผิดอะไรไม่ทราบ” ปลัดเลยกลายเป็นฝ่ายถอยไปทางเล้าเป็ด

ดาวเรืองตามไปป่วน ปลัดถามว่าให้อาหารให้น้ำหรือยัง ก็บอกว่ายัง ปลัดเลยเข้าไปเรียกเป็ดออกมา ลูกเป็ด เดินส่ายก้นดุ๊บๆตามกันออกมาดูน่ารัก ดาวเรืองถามว่า จะทำอะไร

“ทำงาน! ในเมื่อเธอขี้เกียจเลี้ยง ฉันก็จะเอาไปให้คนอื่นเลี้ยง มันจะได้เป็นความรู้ เป็นประโยชน์ต่อคนอื่น”

ดาวเรืองเข้าขวางบอกว่าตนจะเลี้ยงเอง ปลัดถามใหม่ว่า ตกลงให้อาหารให้น้ำหรือยัง ดาวเรืองตอบทันทีว่า

“ข้าว น้ำ อึ ฉี่ เรียบร้อยแล้วโว้ย ขืนรอนายเป็ด ก็ตายหมดสิวะ” พูดแล้วต้อนลูกเป็ดอย่างอ่อนหวาน  “เอ้า...กลับเข้าเล้าไปลูก อย่าออกมาเพ่นพ่าน เดี๋ยวหมามันงาบเอานะลูกนะ เอ้า...ก๊าบๆกิ๊บๆ...ตามแม่มาเร็ว...”

ปลัดจิ๋นเห็นแล้วยิ้มพอใจ พอเดินกลับไปที่ร้าน บานชื่นทักว่ามาแต่เช้าชวนอยู่รับประทานอาหารเช้าที่นี่เสียเลย

“ไม่เป็นไรครับ ขอบคุณคุณน้ามาก ผมกลับไป อาบน้ำไปทำงานเลยดีกว่า วันนี้ว่าจะไปเยี่ยมบ้านดอนล้อมเก้งเสียหน่อย ลาละครับ”

พอปลัดไหว้ลาบานชื่นออกไปทางหน้าบ้าน ไอ้เพี้ยนก็โผล่หน้ามาทางหลังบ้านบอกดาวเรืองว่า

“พี่เรือง ช่วงบ่ายทางสะดวก”

ดาวเรืองยิ้ม กระหยิ่มว่าวันนี้ เสร็จไอ้เรืองแน่

ooooooo

ปลัดกับกำจรไปที่บ้านดอนล้อมเก้ง ตกเย็นขณะจะกลับ เจอจ่าแม่นสตาร์ตมอเตอร์ไซค์ไม่ติดอยู่กลางทางถามว่าจะไปไหน

“สายผมรายงานว่าไอ้เรืองมันจะบ่มเหล้าคืนนี้ ผมก็เลยมาสะกดรอยตามมัน ตอนนี้ทุกคนพร้อมแล้วที่โรงพัก รอผมส่งสัญญาณแค่นั้น”

ปลัดบอกว่าเมื่อกี้ตนก็เจอไม่มีทีท่าอะไรเลยนี่ เมื่อจ่าแม่นขึงขังก็เลยไปด้วย เรียกจ่ามาขึ้นรถตนแล้วไปกันเลย

ฝ่ายดาวเรือง พอแดดร่มลมตกก็เอาซาเล้งออกไปกับไอ้เพี้ยน ไม่ไปตามทางใหญ่แต่เข้าตามตรอกซอกซอยเป็นถนนลูกรัง ดาวเรืองขับซาเล้ง ไอ้เพี้ยนนั่งถือขวดสีชาคล้ายขวดเหล้า มีจุกไม้ก๊อกอัดที่ปากขวด ไอ้เพี้ยนคุยโววัดรอยลูกพี่ว่า

“เชื่อหัวไอ้เพี้ยนรึยัง ที่จริงไม่ต้องเตี๊ยมแผน 2 แผน 3 ก็ได้ เห็นป่ะ ไม่มีแม้เงาหมาสักตัว”

“ไม่มีเงาหมาแต่มีเงาคน!” ดาวเรืองเบรกซาเล้งเอี๊ยด เขม้นมองไปข้างหน้า เห็นรถของกำจรตะบึงมาแต่ไกล เลยตัดสินใจเลี้ยวรถเข้าซอยเล็กๆ ข้างทางไป

“ตามมันเลย ตามมมมม...ไอ้จร” จ่าแม่นตะโกนบอกอย่างตื่นเต้น กำจรเลี้ยวรถไล่บี้ซาเล้งดาวเรืองไป

ดาวเรืองเห็นรถกำจรใกล้เข้ามาทุกที บอกไอ้เพี้ยนว่ารถเราสู้มันไม่ได้ให้เตรียมแผน 2 แผน 3 เลย ให้ไอ้เพี้ยนไปไร่ยายแม้นจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย ไอ้เพี้ยนถามเสียงสั่นว่า “เราจะรอดไหมพี่”

“เชื่อหัวไอ้เรืองเหอะน่า” ว่าแล้วดาวเรืองจอดซาเล้งที่สามแยก ทั้งคู่กระโดดลงจากรถ ไอ้เพี้ยนโยนขวดที่ถืออยู่ให้ดาวเรือง พอรับขวด ดาวเรืองก็ชูล่อจ่าแม่นที่ไล่ตามมา แล้ววิ่งไปทางซ้าย ไอ้เพี้ยนวิ่งไปทางขวา พอรถกำจรมาจอดจ่อซาเล้ง พวกบนรถกระโดดลงมา จ่าแม่นกับกำจรวิ่งกวดดาวเรืองไป ส่วนปลัดวิ่งไล่ไอ้เพี้ยนที่วิ่งเนื้อกระเพื่อมอยู่ข้างหน้า

“อย่าหลงกลมันครับคุณปลัด ที่ฝังเหล้ามันอยู่ทางนี้ครับ ไอ้เรืองมันไม่ปล่อยให้ไอ้เพี้ยนขนเหล้าออกมาคนเดียวหรอกครับ” จ่าแม่นตะโกนบอกปลัด กำจรเห็นด้วย เชื่อว่าที่ดาวเรืองถืออยู่ต้องเป็นเหล้าแน่ๆ ปลัดลังเล จ่าแม่นย้ำว่า

“เราต้องฉลาด อย่าเป็นเหยื่อมันครับ มันต้องการล่อให้พวกเราคิดเยอะๆ ทั้งที่มันไม่ได้วางแผนอะไรซับซ้อนเลย รีบไปกันเถอะครับจะได้ช่วยกันขนของกลางออกมา”

จ่าแม่นกระชับปืนในมือด้วยลีลาเกินร้อย วิ่งนำกำจรกับปลัดตามดาวเรืองไป ถูกดาวเรืองล่อให้วิ่งตามจากป่าไม้ในดอนล้อมแรด ผ่านป่าพะยูง แล้วเข้าไปอีกแนวป่าหนึ่ง จ่าแม่นตะโกนเสียงหอบแฮ่กให้หยุด ดาวเรืองยิ่งโกยแน่บ

จ่ากับกำจรและปลัดวิ่งกันหืดขึ้นคอ จ่าหยุดพูดไปหอบไป บอกกำจรให้โอบไปทางไร่ไอ้ผิน ตนจะลัดไปทางไร่ยายสาย ส่วนปลัดให้คอยจี้ตามหลังอย่าให้คลาดสายตา ปลัดจึงวิ่งไล่ตามดาวเรืองไปจนขาลาก

แผนของจ่าแม่นได้ผล ปลัดวิ่งไล่ตามดาวเรืองที่วิ่งนำโด่งไป ถูกจ่าแม่นกับกำจรวิ่งมาดัก เลยจำต้องหยุดถามว่าวิ่งไล่มาทำไม จ่าแม่นย้อนถาม “แล้วเอ็งหนีทำไม แล้วไอ้ขวดที่เอ็งถือมันอะไร เอามาดูซิ”

“เยี่ยวแม่บาน” ดาวเรืองตอบหน้าตาเฉย อ้างว่าจะเอาไปให้หมอตรวจเบาหวาน

จ่าแม่นไม่เชื่อสั่งส่งมาให้ตนพิสูจน์ พอดาวเรืองส่งให้  จ่าเปิดจุกดมๆ บอกว่ายังไม่ได้กลิ่น ดาวเรืองเลยกระดกก้นขวดให้ น้ำในขวดเทพรวดใส่หน้าจ่าเต็มๆ

“รู้แล้วกลิ่นอะไร...เยี่ยวววว!!!” พูดจบจ่าก็เป็นลมล้มพับไปกองกับพื้น ดาวเรืองทำเป็นหัวเราะท้องคัด ท้องแข็ง

ปลัดฉุนขาดดุดาวเรืองว่าทำเกินไปแล้ว ดักคอว่า “เธอล่อให้พวกเราตามมาที่นี่เพื่อจะให้เพี้ยนไปขนเหล้าที่เก็บไว้ฝั่งโน้นใช่ไหม” ดาวเรืองลอยหน้าบอกว่าฝั่งโน้นไม่รู้ รู้แต่ฝั่งนี้มีแค่ขวดกับเยี่ยว ถามเยาะว่าเยี่ยวใส่ขวดผิดกฎหมายรึเปล่า

ปลัดเหนื่อยใจกับความกะล่อนจับไม่ติดเหมือนน้ำกลิ้งบนใบบอนของดาวเรือง สุดท้ายปลัดกับกำจรก็ต้องช่วยกันแบกจ่าแม่นที่หน้ามืดเป็นลมมาที่ท้ายรถกันทุลักทุเล ปลัดบอกกำจรให้รีบพาจ่าไปโรงพยาบาล

ที่แนวไม้ไม่ไกลนัก ไอ้เพี้ยนแหวกกิ่งไม้ดูพวกปลัดตาไม่กะพริบ พอเห็นขึ้นรถไปกันก็วิ่งอ้าวออกไป แต่ปลัดนึกขึ้นได้ว่าเมื่อกี๊ดาวเรืองจอดซาเล้งไว้ตรงนี้ แล้วตอนนี้มันหายไปไหน?

ooooooo

ดาวเรืองกับไอ้เพี้ยนช่วยกันดึงขวดเหล้าขึ้นจากก้นหลุม ไอ้เพี้ยนบอกว่าตนขนใส่ซาเล้งออกไปรอบหนึ่งแล้ว นี่คงเหลืออยู่ไม่ถึง 20 ขวด

“เจ๋ง” ดาวเรืองชม ถามว่าแน่ใจนะว่าปลัดกับกำจรแบกจ่าแม่นขึ้นรถไปแล้วจริงๆ ไอ้เพี้ยนบอกชัวร์ป้าบ! รับรองเราไม่ต้องใช้แผนที่ 3 แน่ พลางหยิบไม้ไผ่ขนาดเหมาะมือโยนทิ้ง

“เที่ยวนี้มันคงเลิกยุ่งกับข้าไปอีกนาน ฮ่าๆๆ” ดาวเรืองหัวเราะสะใจ

“เลิกยุ่งนานไม่ได้หรอก คิดถึง” ปลัดก้าวออกมาพูดหน้าตาย เดินเข้าไปดูถามว่า “เหล้าใช่ไหม” ดาวเรืองสวนไปทันควันว่าไม่ใช่ น้ำปลา ปลัดจับผิดว่าน้ำปลา ทำไมต้องฝังดิน? สั่งเอามาให้ดู!

“อ้าว...เอาน้ำปลาฝังดินมันผิดกฎหมายเหรอ...บอกว่าน้ำปลาก็น้ำปลาซิ”

ปลัดไม่เชื่อขอดูขอดม ดาวเรืองยื่นให้ไปเปิดขวดเอง ขณะปลัดก้มเปิดขวดนั่นเอง ดาวเรืองเห็นท่าจะดิ้นไม่หลุดเลยคว้าไม้ไผ่ที่เตรียมไว้ใช้เป็นแผน 3 ฟาดหน้าแงปลัดโครม! ปลัดหงายผลึ่งตาตั้งสลบเหมือดไปเลย ทั้งดาวเรืองและไอ้เพี้ยนต่างตกใจตัวสั่น เพราะไม่คิดจะทำร้ายปลัด  แต่ตกใจกลัวติดคุกเลยล่อเสียสลบ

ทั้งสองกลับบ้านไปในสภาพหน้าซีดปากสั่น พอบานชื่นรู้เรื่อง บังคับให้ทั้งสองคนรีบพาปลัดไปส่งโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้เลย ไอ้เพี้ยนกลัวลูกพี่จะติดคุก เสนอให้เอาไปทิ้งข้างทางดีไหม  เพราะตอนนั้นมีตนคนเดียวที่ เห็นดาวเรืองตีหน้าแงปลัด

“เรารอด แต่เขาอาจตาย” ดาวเรืองคิดหนัก ไอ้เพี้ยนยังคร่ำครวญว่าถ้าปลัดไม่ตายดาวเรืองก็ต้องติดคุก

บานชื่นบอกว่าตนจะรับว่าตัวเองทำ ไอ้เพี้ยนไม่ยอม เพราะป้าบานแก่แล้ว  ตนขอติดเองเพราะยังเด็กอย่างเก่งก็แค่ส่ง ร.ร.ดัดสันดาน ทั้งสองแย่งกันจะติดคุกแทนดาวเรือง

“ไม่...ฉันเป็นคนทำ ฉันจัดการเอง ไอ้เพี้ยน! ไปหยิบขวดน้ำปลามา”

เมื่อดาวเรืองกับเพี้ยนนำร่างปลัดไปโรงพยาบาล ตัวปลัดชุ่มไปด้วยน้ำปลาเหม็นหึ่งไปทั้งโรงพยาบาล ส่งปลัดให้บุรุษพยาบาลแล้ว ดาวเรืองบอก “ฝากด้วยนะพี่ชาย” แล้วหลบแว้บไปทั้งสองคน

กำจรที่พาจ่าแม่นมารักษาตัว เดินมาเห็นปลัดถูกเข็นผ่านหน้าไป ตกใจร้องลั่น ยิ่งเมื่อได้ยินเสียงคนข้างๆ วิพากษ์วิจารณ์กันว่าตายแน่ๆก็ฟูมฟายเป็นวรรคเป็นเวร จ่าแม่นรับยามาถึง พอรู้เรื่องจากกำจรว่าไอ้เรืองทำปลัด จ่าแม่นก็แค้นพุ่ง ประกาศจะเป็นคนจับไอ้เรืองมาใส่กุญแจมือด้วยตัวเองให้ได้

แต่ดาวเรืองทำใจไม่ได้ที่จะหนีไป บอกไอ้เพี้ยน ว่ายังไงก็ต้องอยู่ดูให้รู้ก่อนว่าปลัดปลอดภัยแล้วค่อยกลับ พอไอ้เพี้ยนถามว่า “พี่เรืองห่วงปลัดทำไม ห่วงตัวเองดีกว่า” ดาวเรืองก็แก้เกี้ยวว่า

“ข้าไม่ได้ห่วงเว้ย แค่อยากรู้อาการ แม่ถามจะได้ตอบถูกไงวะ เดี๋ยวเหอะไอ้เพี้ยน เดี๋ยวโดนตื้บ”

ดาวเรืองกับไอ้เพี้ยนปีนหน้าต่างแอบดู จนกระทั่งปลัดรู้สึกตัวไอ้เพี้ยนร้องดีใจว่า “รอด” ดาวเรืองก็สั่งทันที “ไป” แล้วทั้งสองก็หายแว้บไปจากหน้าต่าง พากันขี่ซาเล้ง ปุเลงๆกลับไปบอกบานชื่นว่า “แม่...มันรอดแล้วแม่”

บานชื่นพยายามส่งสัญญาณไม่ให้ดาวเรืองพูด ไอ้เรืองนึกว่าแม่ฟังไม่ชัด บอกเสียงดังกว่าเก่าว่า “ไอ้ปลัดมันรอดแล้ว” พูดไม่ทันขาดคำ จ่าแม่นก็โผล่พรวดมาสั่งให้ไปโรงพักกับตนเดี๋ยวนี้ ดาวเรืองยังตะแบงแผลงฤทธิ์อีกพักใหญ่ จนบานชื่นเสนอให้จ่าแม่นจับตนไปแทน

ไอ้เพี้ยนก็เสนอ “จับหนูไปด้วย...เพราะหนู...”

“ไม่ต้อง! จ่าแม่นอุตส่าห์มาเชิญไอ้เรืองถึงหน้าบ้านแบบนี้ ไอ้เรืองจะขัดได้ไง ไปสักหน่อยเผื่อแกจะได้เลื่อนขั้นเอ็งกับแม่รออยู่นี่แหละ เดี๋ยวมา” พูดแล้วดาวเรืองเดินอาดๆ นำจ่าแม่นไปเลย

บานชื่นบอกไอ้เพี้ยนให้เฝ้าร้าน ตนจะไปช่วยไอ้เรือง ไอ้เพี้ยนตกใจถามว่าน้าบานจะไปฆ่าจ่าแม่นหรือ

“ไม่ใช่ ข้ามีวิธีก็แล้วกัน” ว่าแล้วบานชื่นจ้ำอ้าวไปหาผู้ใหญ่ผัน ขอร้องให้ช่วยเอาตำแหน่งประกันดาวเรืองให้หน่อย ผู้ใหญ่เล่นตัว บานชื่นขอร้องอ้อนวอน พอดี บุญปลีกมาเห็น แจ้นไปฟ้องเวียงว่าบานชื่นมาอ่อยผู้ใหญ่ถึงบ้าน บรรยายว่ากำลังกอดจูบลูบคลำคลึงเค้นกันมันหยดอยู่ เวียงพุ่งไปทันที บุญปลีกกับบุญปลอดตามไปด้วย ทั้งสามรุมกันเล่นงานผู้ใหญ่จนน่วม ส่วนบานชื่นสะบัดมือซัดพวกเมียๆ ไปคนละดอกสองดอกแล้วหลบไป

พอดีวรรณผ่านร้านดาวเรืองแล้วไอ้เพี้ยนเล่าเรื่องดาวเรืองให้ฟัง วรรณทำเป็นไม่สนใจ แต่พอกลับถึงบ้านก็งอแงดิ้นเร่าๆ จะให้แม่ไปประกันดาวเรืองออกมาไม่งั้นจะตัดแม่ลูกกัน เห็นเวียงไม่สนใจก็ขู่ว่าถ้าแม่ไม่ช่วยจะผูกคอตาย

“ไปหาเชือกมาเดี๋ยวนี้เลยนังปลีก!” เวียงสั่ง ทำเอาวรรณหน้าเหวอสิ้นฤทธิ์เป็นปลิดทิ้งไปเลย

ooooooo

จ่าแม่นพาดาวเรืองไปสอบสวนที่โรงพัก จ่าพิมพ์คำให้การของดาวเรืองกระดาษเกือบหมดรีมก็ยังเอาผิดไอ้เรืองไม่ได้ จ่าขู่ว่าอย่าตีรวน ก่อเรื่องใหญ่ขนาดนี้อย่าคิดว่าจะปล่อยไปง่ายๆ

ดาวเรืองหัวหมอถามหาหลักฐาน ถามหาเจ้าทุกข์ก็ไม่มี ขู่กลับว่า ถ้าปลัดฟื้นขึ้นมาแล้วบอกว่าเอาหัวไปใส่ขวดน้ำปลาเองตนจะฟ้องกลับทั้งโรงพัก และจ่าก็จะโดนประเดิมเป็นคนแรกเลย คอยดู!

จ่าแม่นอึ้ง นิ้วแข็งค้างบนแป้นพิมพ์ดีด พิมพ์ไม่ได้พูดไม่ออก กลืนน้ำลายที่เหนียวหนืดติดคอทำตาปริบๆ

ฝ่ายปลัดจิ๋น พอรู้สึกตัวขึ้นมาจำได้แต่ว่าตัวเองถูกตีหัวแต่นึกไม่ออกว่าไปโดนน้ำปลาราดหัวเมื่อไหร่ ถามกำจรว่า แล้วใครเป็นคนพาส่งโรงพยาบาล พอรู้ว่าดาวเรือง ปลัดก็ถอนใจไม่รู้จะทำอย่างไรดีกับเด็กเหลือขอคนนี้

บานชื่นเอาขนมกับน้ำมาเยี่ยมปลัดถามอาการอย่างเป็นห่วง ปลัดรู้ทันบอกว่ามีอะไรจะพูดก็ว่ามาเลยดีกว่า บานชื่นจึงขอโทษปลัดแทนลูกขอร้องปลัดอย่าเอาไอ้เรืองเข้าคุกเลยมันยังเด็ก ขอความเห็นใจว่า

“ที่มันทำไปทุกอย่างก็เพราะไม่มีทางเลือก มันเป็นหัวเรี่ยวหัวแรงของบ้าน อยากเรียนต่อก็ไม่ได้เรียนต้องออกมาทำงานงกๆ คุณปลัดเห็นใจมันเถอะนะคะ ให้อภัยมันสักครั้ง”

“ได้ครับ ผมให้อภัย แต่ยังไงคนทำผิดก็ต้องถูกลงโทษ ถ้าเราปล่อยไว้ดาวเรืองอาจจะเสียคนได้นะครับ”

ปลัดพูดสีหน้ามุ่งมั่นจนบานชื่นพูดไม่ออกเดินคอตกกลับไปปรึกษาหลวงตาคง หลวงตาพูดอย่างเชื่อหัวไอ้เรืองว่ามันรอดแน่เพราะถ้าไม่รอดมันติดคุกไปตั้งแต่ตอนเผาสำนักตนแล้ว แต่หลวงตาคงก็ช่วยตามวิธีของตน พากันไปที่โรงพัก ครู่เดียวก็ร้องกรี๊ดตัวสั่นเทิ้ม บานชื่นร้องอย่างตื่นเต้นว่า “เจ้าแม่ประทับทรงแล้ว” หลวงตาคงพูดเสียงเจ้าแม่ว่า

“ที่ข้าลงมาจากสวรรค์ ณ บัดเดี๋ยวนี้ ก็เพราะข้ามีธุระสำมะคัญจะแจ้งให้ทราบว่า ที่ไอ้ปลัดถูกตีหัว เพราะมันลบหลู่พื้นที่ตรงนั้นเลยถูกสวรรค์ลงโทษ เจ้าป่าเจ้าเขาท่านเล่าให้ข้าฟังละเอียดยิบว่าท่านนั้นยืมร่างไอ้เรืองสั่งสอนมัน”

หลวงตาคงยังส่งสัญญาณให้บานชื่นรับลูกต่อทำเป็นผีเข้าด่าจ่าแม่นว่าจับคนดีๆ เข้าคุกระวังโรงพักจะลุกเป็นไฟ

จ่าแม่นตกใจแต่ผู้กำกับรู้ทัน ยืนกอดอกสั่ง “ปล่อยเจ้าแม่ไป แต่จับพวกคนทรงนี่แหละฐานหลอกลวง ประชาชน” เจอไม้นี้เข้าหลวงตาคงทำเป็นได้สติทำท่างงๆ ว่าตัวเองมาอยู่ที่โรงพักได้ไงแล้วทำเนียนลุกเดินออกไปอย่างเร็ว บานชื่นอ้อนวอนผู้กำกับอย่าจับดาวเรืองเลย ผู้กำกับจึงขอคุยส่วนตัวกับดาวเรือง ส่วนเรื่องจะปล่อยหรือไม่ปล่อยไว้คุยกันทีหลัง

ฝ่ายวรรณเมื่อขอร้องก็แล้วขู่ตัดแม่ตัดลูกกับเวียงก็แล้ว กระทั่งขู่จะฆ่าตัวตาย เวียงก็ไม่สนใจจะช่วยดาวเรือง ไอ้แหลมหัวแหลมเสนอว่าถ้าเอาดาวเรืองออกมาไม่ได้ก็ให้วรรณเข้าไปติดคุกด้วยเลยจะได้อยู่ด้วยกันเป็นการพิสูจน์รักแท้

“จริงสิ ทำไมข้าคิดเรื่องนี้ไม่ออกวะ ขอบใจเอ็งมากไอ้แหลมที่ชี้ทางสว่างให้ข้าไปสร้างตำนานรักในคุก”

จ่าแม่นแค้นไม่หายหมายมาดจะจับดาวเรืองเข้าคุกให้ได้ แต่ไม่ทันได้ทำอะไร ก็ถูกวรรณเอาไม้หน้าสามมาแพ่นหัวหงายเงิบ เป็นจังหวะที่ปลัดกับกำจรมาเห็นพอดี ปลัดถามวรรณว่าทำบ้าอะไร

วรรณตะโกนบอกตำรวจว่าตนตีหัวจ่าแม่นให้มาจับเข้าคุกเร้ววว! กระหยิ่มยิ้มย่องว่าเดี๋ยวก็จะได้เข้าไปอยู่ในคุกกับดาวเรืองเพื่อพิสูจน์รักแท้

แล้ววรรณก็ต้องผิดหวัง ตัวเองถูกจับเข้าคุกฐานทำร้ายร่างกายจ่าแม่นแต่ดาวเรืองกลับอยู่นอกคุกเพราะยังเป็นแค่ผู้ต้องสงสัย คราวนี้เลยด่าไอ้แหลมคนต้นคิด ร้องได้โวยวาย “พ่อจ๋าแม่จ๋า ช่วยหนูด้วยยยยย!!!”

ooooooo

ปลัดไปคุยกับดาวเรือง ดาวเรืองปฏิเสธทุกข้อ หา ปลัดหลอกว่าบานชื่นสารภาพแล้วว่าดาวเรืองตีหัวตนเพราะตนจับเธอฐานต้มเหล้าเถื่อน ถามว่าจะให้จับเธอหรือให้จับบานชื่นฐานแจ้งความเท็จ

กลัวแม่จะติดคุก ดาวเรืองเลยยอมรับสารภาพ ปลัดไม่จับดาวเรืองแต่มีเงื่อนไขบังคับว่า

“เธอต้องมาเป็นผู้ช่วยฉัน พาฉันไปตามที่ต่างๆ ที่ฉันยังสำรวจไปไม่ถึง” ดาวเรืองหัวเราะเยาะว่าฝันไปเถอะและไอ้ที่พูดไปเมื่อกี๊ก็กลืนลงคอเป็นน้ำลายไปหมดแล้ว ถ้าจะจับก็ต้องไปหาหลักฐานใหม่

แต่เหนือฟ้ายังมีฟ้า เหนือไอ้เรืองยังมีปลัดจิ๋น ดาวเรืองถูกปลัดจิ๋นดัดหลังแอบอัดคำสารภาพของดาวเรืองไว้หมดเอาโทรศัพท์ออกมาโชว์ถามว่า “จะยอมติดคุกหรือจะยอมเป็นผู้ช่วยฉัน เลือกเอา!”

ดาวเรืองแค้นจนอยากกระโดดกัดหูปลัดเจ้าเล่ห์ให้ขาดวิ่นไปเลย

พอกลับมาเล่าให้บานชื่นฟังที่บ้าน บานชื่นกลับชมปลัดว่าทั้งหล่อทั้งดีแถมยังมีเมตตาไม่ถือสาเด็กแสบสก๊อยอย่างไอ้เรือง แต่ดาวเรืองเชื่อว่าปลัดต้องมีแผนหวังผลตอบแทน ไอ้เพี้ยนถามว่าปลัดจะมาจีบพี่เรืองหรือ?

“จีบก็ดีซิ” บานชื่นตาโต พอเห็นดาวเรืองหน้าหงิกก็บอกว่าพูดเล่นถามว่าคิดว่าปลัดหวังผลอะไร

“ก็มันบังคับขู่เข็ญให้ฉันไปช่วยงานมันฟรีๆไง นี่ถ้ามันไม่อ้างว่าแม่สารภาพแล้วว่าฉันเป็นคนตีหัวมันเสียก่อนฉันไม่มีวันยอมเป็นผู้ช่วยมันเด็ดขาด”

ความเลยแตก กลายเป็นว่าปลัดหลอกว่าบานชื่นสารภาพ ดาวเรืองยิ่งแค้นกัดฟันด่า “ไอ้ปลัดขี้หมา!!”

ผู้กำกับถามปลัดว่าทำไมถึงไม่เอาเรื่องดาวเรือง ปลัดบอกว่าติดคุกไปถ้าคิดไม่ได้ออกมาก็ทำผิดอีก ตนเลยพลิกวิกฤติให้เป็นโอกาส ให้ดาวเรืองมาช่วยงานอย่างน้อยก็จะได้ไม่เอาเวลาไปทำแต่เรื่องที่ผิดกฎหมาย

“มันยากนะครับ” ผู้กำกับติง

“ครับ ผมทราบ ถ้าง่ายก็ไม่ใช่ดาวเรือง” ปลัดจิ๋นตอบอย่างมุ่งมั่น

พอไปนัดดาวเรืองว่าพรุ่งนี้บ่ายสามจะมารับไปทำงาน ก็ถูกดาวเรืองที่รู้ว่าตัวเองถูกหลอกไล่ตะเพิด แต่พอถูกปลัดเอาเรื่องคลิปเสียงคำสารภาพของดาวเรืองที่อัดเสียงไว้มาขู่ ดาวเรืองแค้นจนด่าไม่ออก ซ้ำถูกบานชื่นปรามสำทับว่า

“ไอ้เรือง!! เอ็งลั่นวาจาอะไรไว้ก็ต้องทำตามนั้นสิวะ คุณปลัดแค่ให้ช่วยนำทาง ไม่ได้ให้ไปว่าราชการแทนซะหน่อย ปลัดเขามีคลิปเสียง ถ้าเขาแฉ เอ็งกับ ข้าได้ดังไปทั้งอำเภอแน่”

“ที่สำคัญ ท่องไว้” ไอ้เพี้ยนแทรกขึ้นแล้วทำเสียงไอออกมาเป็น “คุกๆๆๆ”

เมื่อทั้งแม่และไอ้เพี้ยนทั้งขู่ทั้งลุ้นเป็นใจไปกับปลัด ดาวเรืองก็พูดไม่ออก หันหลังเดินฟึดฟัดเข้าบ้านไป

“พรุ่งนี้ บ่ายสามโมง ตรงเวลาด้วย อย่าลืม” ปลัดสำทับตามหลัง อดยิ้มอย่างเอ็นดูกับฤทธิ์เดชของดาวเรือง ไม่ได้

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

"คิมเบอร์ลี่" วางแผนกำจัด "กอล์ฟ” ปะทะ "น้ำหนึ่ง" บนตึกร้าง ใน "สองเสน่หา"

"คิมเบอร์ลี่" วางแผนกำจัด "กอล์ฟ” ปะทะ "น้ำหนึ่ง" บนตึกร้าง ใน "สองเสน่หา"
12 พ.ค. 2564

08:17 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันพุธที่ 12 พฤษภาคม 2564 เวลา 08:36 น.